Lucy King

Wystawa w Londynie

Tłumaczenie:

Monika Łesyszak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów? Aż dwieście pięćdziesiąt? Imogen wbiła wzrok w katalog. Szczęka jej opadła. Nie wierzyła własnym oczom. Chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie wyda pół miliona na taką paskudę.

Przeniosła wzrok na ścianę. „Żądło w ciele społeczeństwa” budziło odrazę. Wyglądało, jakby je namazał jej pięcioletni bratanek w napadzie złości. Nawet największa ilość szampana nie łagodziła przykrego wrażenia. Lecz artysta najwyraźniej uważał swój talent za godny wielkiego formatu. Pokrył olbrzymie płótno przypadkowymi plamami jaskrawej farby.

Gdyby ten koszmarny bohomaz stanowił wyjątek, przeszłaby nad nim do porządku dziennego. Nie przyszła do galerii w poszukiwaniu piękna, tylko na darmowy trunek. Ale na białych, jasno oświetlonych ścianach wisiały jeszcze ze dwa tuziny podobnych dzieł, równie ohydnych i drogich. Imogen nie znała się na sztuce, ale jej zdaniem żaden z obrazów nie zasługiwał na lepsze potraktowanie niż wrzucenie do Tamizy.

Wyglądało jednak na to, że nikt inny z modnie ubranego tłumu nie podzielał jej opinii. Goście krążyli po sali z minami znawców i półgłosem wymieniali uwagi pełne wyszukanych frazesów na temat ezoteryki, alegorii i metafizyki.

Imogen, która na próżno usiłowała odnaleźć jakikolwiek sens w którymś z malowideł, uznała ich zachowanie za kompletnie niedorzeczne. Uprzytomniła sobie bowiem, co można dostać za ćwierć miliona. Poprzedniego dnia zarząd funduszu Christie Fund, w którym pracowała, rozważał, w jaki projekt zainwestować taką właśnie sumę. Jakoś nikomu nie przyszło do głowy, żeby wydać ją na kawał płótna w szkarłatne cętki przypominające wysypkę.

Imogen zmarszczyła brwi. Jakim prawem oceniała innych, kiedy ostatnie wydarzenia niezbicie udowodniły, jak niewiele wie o świecie? Ostatnia refleksja przypomniała jej, dlaczego tu przyszła. Prawdę mówiąc, wiadomość, która przygnała ją do galerii, specjalnie jej nie zaskoczyła.

Minęły zaledwie dwa miesiące od dnia, w którym Connie, najlepsza przyjaciółka, towarzyszka dziecięcych figli, odbiła jej chłopaka. Chociaż ból nieco zelżał, Imogen nadal cierpiała męki, zwłaszcza dzisiaj. Ostatnią wystawę oglądały razem z Connie. Dyskutowały, żartowały, jadły kanapki, a potem poszły do klubu na tańce.

Teraz została sama, podczas gdy Connie, przytulona do Maxa na kanapie, przypuszczalnie planowała przebieg ceremonii ślubnej. Choć Imogen tysiąckrotnie wmawiała sobie, że przebolała zdradę, zabolało ją serce, a łzy napłynęły jej do oczu. Zamrugała powiekami, żeby nie wypłynęły. Co ją obchodziły plany byłej przyjaciółki? Cóż z tego, że jedna kartka od Maxa rozbiła w proch złudzenie przyjaźni zawartej w przedszkolu w wieku trzech lat i trwającej dwadzieścia pięć kolejnych? Wielokrotnie powtarzała sobie, że wyświadczyli jej przysługę, planując ślub. No bo komu potrzebni tacy fałszywi przyjaciele?

Max, przystojny brunet o roześmianych oczach, prócz nieodpartego uroku nie posiadał żadnych zalet. Szczerze mówiąc, był zwyczajnym nicponiem. Niestety, ją samą prasa oceniała podobnie. Musiała przyznać, że zasłużyła na taką opinię, ale wkrótce pokaże krytykom, a przede wszystkim sobie, że jednak ma coś do zaoferowania światu. Wyglądało na to, że Max w przeciwieństwie do niej planuje spędzić resztę życia na słodkim lenistwie. Jeżeli Connie pragnie pielęgnować jego wybujałe ego, to wyłącznie jej sprawa.

Imogen pokręciła głową z dezaprobatą dla własnej naiwności. Choć nigdy nie stanowili z Maxem idealnej pary, dopiero po rozstaniu uświadomiła sobie, jak bardzo do siebie nie pasowali. Dziwne, że ich związek w ogóle przetrwał tak długo.

Zerknęła jeszcze raz na koszmarne malowidło. Miała serdecznie dość bogatych, znudzonych playboyów, niestałych znajomych i obrzydliwie pretensjonalnych wytworów tak zwanej sztuki.

Dostała to, po co przyszła. Dwie lampki lodowatego szampana ukoiły nieco wzburzone nerwy i uśmierzyły ból spowodowany wiadomością o zaręczynach Maxa z Connie. Uznała, że szkoda czasu na oglądanie kolorowych koszmarów. Zdecydowana skupić myśli na tym, co osiągnęła, a nie na tym, co straciła, zacisnęła zęby, odwróciła się na pięcie… i wpadła na jakąś twardą przeszkodę, która jęknęła i pochwyciła ją, żeby nie upadła.

Imogen osłupiała. Przez kilka sekund stała jak skamieniała, niezdolna do jakiejkolwiek reakcji. Dopiero po chwili dotarło do niej, że przeszkoda jest rodzaju męskiego, wysoka, potężna i bardzo ładnie pachnie. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz doświadczyła tak przyjemnej bliskości. Jej ciało zareagowało automatycznie. Serce przyspieszyło rytm, temperatura wzrosła. Kusiło ją, żeby wtulić się w nieznajomego jeszcze mocniej i pozostać jak najdłużej w objęciach stalowych, opiekuńczych ramion.

Kompletny nonsens! Zbyt wiele wycierpiała przez płeć przeciwną, by wpadać bez zastanowienia w ramiona pierwszego lepszego. A przede wszystkim, skąd jej przyszło do głowy, że potrzebuje opieki? Doskonale radziła sobie sama. Odpędziła niestosowną pokusę i wzięła głęboki oddech dla odzyskania równowagi psychicznej, ignorując miły aromat mydła i drzewa sandałowego.

– Przepraszam – wymamrotała, podnosząc wzrok, żeby zobaczyć, kto zrobił na niej takie wrażenie.

Na widok najpiękniejszych niebieskich oczu, jakie w życiu widziała, zapomniała o Connie, Maksie i własnym nieszczęściu. Za tak ciemne, gęste rzęsy oddałaby całą swoją wytworną garderobę. Delikatne zmarszczki w kącikach oczu świadczyły o tym, że ich właściciel często się śmieje, co przypomniało jej, jak mało sama miała ostatnio powodów do śmiechu.

Żeby zapomnieć o bolesnych przeżyciach, skupiła uwagę na barwie przepięknych oczu. Błękit tęczówek przypominał wody laguny Morza Śródziemnego w słoneczny letni dzień. Ostatnia myśl zaowocowała skojarzeniem, co można robić na śródziemnomorskiej plaży z tak atrakcyjnym towarzyszem. Figlarny błysk w oku obiecywał najsłodsze rozkosze, przynajmniej chętnym, do których Imogen po ostatnich przejściach bynajmniej nie należała. Jeżeli oblała ją fala gorąca, to chyba tylko dlatego, że klimatyzacja w galerii przypuszczalnie szwankowała. Tym niemniej zmysłowe usta wprost zapraszały do pocałunku, a gęste ciemne włosy kusiły, by zanurzyć w nich palce.

– To moja wina – odrzekł nieznajomy ze zniewalającym uśmiechem.

Gdy uwolnił ją z objęć, Imogen pospiesznie odstąpiła krok do tyłu.

– Nie uronił pan ani kropli – zauważyła, zerkając na dwie lampki szampana, które nadal trzymał. – Niesamowite!

– Mam spore doświadczenie.

– Na szczęście.

– Przede wszystkim dla pani.

– Niby dlaczego?

– Odniosłem wrażenie, że potrzebuje pani czegoś mocniejszego – wyjaśnił, wręczając jej jeden z kieliszków.

Czyżby ją obserwował? Czy szukał okazji do nawiązania znajomości? Serce Imogen mocniej zabiło. Nagle zaschło jej w ustach.

– Wcale nie – zaprzeczyła żarliwie. – Właśnie wychodziłam.

– Chyba nie z powodu skorpiona? – zapytał, wskazując malowidło za jej plecami.

– Trudno zgadnąć, co ten obraz przedstawia.

– Podobno symbolizuje człowieka walczącego z niesprawiedliwością systemu kapitalistycznego.

– Coś podobnego! Nie sądzi pan, że wobec takiej społecznej wymowy oferowana cena zakrawa na hipokryzję?

– Prawdę mówiąc, nie zastanawiałem się nad tym – odrzekł zaskakująco chłodnym tonem.

Imogen nagle odeszła ochota na opuszczenie galerii. Wzięła podany jej kieliszek, podziękowała i upiła łyk.

– Co pani myśli o tym obrazie? – dopytywał się dalej jej nowy towarzysz.

– Szczerze?

– Oczywiście. Wysoko sobie cenię uczciwość.

Imogen nie bardzo w to wierzyła. W końcu był mężczyzną, jak zakłamany, fałszywy Max.

– Dla mnie to bohomaz – prychnęła z odrazą. – Aż oczy bolą patrzeć.

Nieznajomy odchylił głowę i wybuchnął szczerym, serdecznym śmiechem.

– Coś podobnego! A ja widziałem w nim wspaniałe światło, głębię wymowy i pomysłową perspektywę – chichotał, przeczesując palcami włosy.

Imogen zamilkła. Jego rozbawiona mina przypomniała jej, że jej samej ostatnio brakowało powodów do radości. Nagle poraziła ją przerażająca myśl.

– Mam nadzieję, że to nie pan go namalował? – spytała nieśmiało.

– Czy wyglądam na artystę?

Imogen zmierzyła wzrokiem wspaniałą sylwetkę. Z trudem oderwała od niej wzrok. Przemknęło jej przez głowę, że bez wątpienia ma przed sobą mistrza w sztuce kochania.

– Raczej nie – orzekła, żeby odwrócić własną uwagę od ryzykownych skojarzeń.

– Dzięki Bogu! – westchnął.

Mimo że zdecydowanie zbyt silnie na nią działał, Imogen doszła do wniosku, że skoro zadał sobie trud, żeby przynieść jej szampana, wypada poświęcić mu parę minut. Powiedziała sobie, że chwila rozmowy jej nie zaszkodzi.

– Skąd tyle pan wie o tym… dziele?

– Należy do mnie.

Imogen w mgnieniu oka zmieniła o nim zdanie. Mimo nieodpartego uroku zwątpiła w jego dobry gust.

– Jakim cudem? – wykrztusiła z bezgranicznym zdumieniem.

– Wygrałem go na aukcji charytatywnej.

– Czyżby ktoś jeszcze przystąpił do licytacji?

– Jeden z moich najlepszych przyjaciół. Stoczyliśmy coś w rodzaju pojedynku.

– Ale w końcu zrezygnował z walki? Rozsądny facet.

– Nie miał innego wyjścia. Lubię wygrywać.

W to ostatnie Imogen nie wątpiła. Zaciśnięta szczęka i nagły zimny błysk w oku świadczyły o tym, że dąży do zwycięstwa za wszelką cenę.

– Jednak według mojej oceny tym razem pan przegrał – skomentowała z przekąsem.

– Chyba tak, chociaż niekoniecznie, ponieważ z biegiem lat wartość obrazu wzrosła.

– Czy to ważne?

– Zysk zawsze ma znaczenie.

– W tym przypadku z pewnością na cenie nie zaważyły walory artystyczne – zakpiła. – Mogę panu zaoferować jedynie wyrazy współczucia.

– Szkoda, że nie ofertę zakupu.

Imogen pomyślała, że jeśli jeszcze trochę pogawędzi z tym czarującym człowiekiem, przyjmie z jego strony każdą, najbardziej niedorzeczną propozycję. Dla odzyskania równowagi spróbowała sobie wyobrazić to jaskrawe paskudztwo na własnej ścianie.

– Chyba pan żartuje! – prychnęła.

– Zaczynam podejrzewać, że nigdy go nie sprzedam.

– Dziwi to pana?

– Niespecjalnie, ale jeśli go komuś nie opchnę, to Luke, ten mój kolega, który wycofał się z licytacji, nigdy nie przestanie mi dokuczać.

– No cóż, takie bywają skutki ulegania duchowi rywalizacji – skomentowała Imogen z uśmiechem rozbawienia. – Trudno go za to winić.

– Rzeczywiście – przyznał z niejakim ociąganiem. – Gdyby to on go dostał, też bym z niego drwił. Wiadomo, po co tu przyszedłem, ale co pani tu robi, skoro nie gustuje pani w tego typu malarstwie?

Zapędził ją w kozi róg. Nie mogła mu przecież wyznać, że przyszła się upić. Pół godziny wcześniej przeczytała na Facebooku o zaręczynach Connie z Maxem. Rozbita, załamana i wściekła, że nawet nie raczyli do niej zadzwonić, wypadła z biura jak burza, żeby poszukać najbliższego źródła alkoholu, który znieczuliłby zbolałe serce. Przypadkiem dostrzegła tłum w galerii, sąsiadującej z jej firmą i wstąpiła na darmowego szampana. Z oczywistych względów szczere wyjaśnienie nie wchodziło w grę. Lecz ponieważ jej towarzysz wbił w nią pytające spojrzenie, wzruszyła ramionami i przywołała na twarz beztroski uśmiech.

– Ostatnio doszłam do wniosku, że najwyższa pora poszerzyć horyzonty – odrzekła wymijająco, lecz poniekąd zgodnie z prawdą, przynajmniej częściowo.

– Rozumiem. Nie potrzebuje pani pomocy? – zapytał ze zniewalającym uśmiechem.

Szelmowski błysk w oku wyraźnie powiedział Imogen, jaki rodzaj edukacji ma na myśli. Taki, jakiego wcale nie potrzebowała. Przynajmniej tak usiłowała sobie wmówić.

– O nie, wielkie dzięki.

– Na pewno? Jestem w tym świetny.

– Nie wątpię.

– Proszę przyjąć zaproszenie na kolację, a przekona się pani, że nie kłamię – kusił dalej z tym ciepłym uśmiechem, który odbierała jak pieszczotę.

Tytuł oryginału: The Couple Behind the Headlines

Pierwsze wydanie: Mills & Boon Limited, 2012

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2012 by Lucy King

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2014, 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1918-1

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna