Redakcja, redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Projekt okładki

Dariusz Kocurek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2015

Tekst © Maciej Lewandowski

ISBN 978-83-7835-495-6

Mojemu dziadkowi, który na początku zastępował mi ojca i do samego końca wywiązywał się ze swej roli. Przy każdej okazji pytał, kiedy obetnę włosy i „tego kozła”. Którejś Wigilii się nie zapytał, bo musiał wyjść wcześniej. Mojemu dziadkowi, który dbał, abym nie wyrósł na dupka.

Jednakże prawdziwi smakosze horroru, dla których każdy kolejny dreszcz niewysłowionej grozy jest przyczyną i ostatecznym celem istnienia, cenią najbardziej pradawne, samotne chaty farmerów w najdalszych leśnych zakątkach Nowej Anglii, tam bowiem mroczne elementy siły, samotności, groteskowości i ignorancji łączą się, tworząc istną perfekcję ohydy.

H.P. Lovecraft, Piekielna ilustracja, przeł. R.P. Lipski

Od autora

Nim usiadłem do pisania Splątania, przeczytałem stos książek wyższy ode mnie. Pomijając te związane z moimi studiami, była to sama fantastyka. Największy udział w tym kalejdoskopie niesamowitości mieli Stephen King, H.P. Lovecraft, Clive Barker oraz Neil Gaiman. Wspominam o tym na samym początku, ponieważ od czterech różnych pisarzy uczyłem się fachu. Innymi słowy pełno ich na kartach tej opowieści, bo jesteśmy tym, co jemy, a w tym konkretnym przypadku – czytamy. Osobiście nie mam z tym problemu.

Grasanckim prawem autora fantastyki jest przemeblowywanie rzeczywistości zgodnie z własnym widzimisię. Nie ukrywam, że skorzystałem z tej możliwości dość luźno podchodząc do geografii Leśnicy. Podobnie rzecz ma się ze zjawiskami meteorologicznymi oraz astronomicznymi. Ponieważ jest to fikcja literacka, fikcyjne są także wydarzenia, bohaterowie oraz okołopolityczne niuanse zawarte w książce. W Leśnicy faktycznie jest knajpka bardzo podobna do tej opisanej przeze mnie. Nie serwują tam jednak żeberek, a pyszną karkówkę pochodzącą z legalnego źródła. Zresztą sprawdź sam, Czytelniku, jeśli odwiedzisz kiedyś Wrocław. Co się zaś tyczy reszty opisanych zjawisk, jest to najprawdziwsza prawda.

Tyle na początek.

Książkę w teorii pisze się w samotności, w pomieszczeniu mniej lub bardziej odseparowanym od rozedrganej rzeczywistości dnia codziennego. Jest to naturalnie bzdura. Pokój ulokowany w wyprysku polskiej myśli deweloperskiej jest zanurzony po uszy w codzienności, której inwazyjność zależy w znacznej mierze od sąsiadów. Przez większość czasu snucia tej opowieści towarzyszyły mi odgłosy remontów oraz rozwrzeszczane gromady dzieci. Pierwsze szkice Splątania pisałem przy barowym blacie w wynajętej kuchni wraz z przyległościami. Dokończyłem ją w mieszkaniu na poddaszu z widokiem na drzewa oraz majaczącą w oddali Ślężę. Korekty wprowadzałem zaś w pokoju, którego okna wychodziły na smętną ścianę garażu. Nigdzie nie byłem też sam, za co należą się słowa uznania.

Autor – czyli ja – pragnie w tym miejscu podziękować kilku osobom. Pierwsze kieruję do Joanny – mojej miłości, która na ponad rok zgodziła się być słomianą wdową i spotykać mnie głównie w kuchni. Gdyby nie jej wyrozumiałość, ta książka nigdy by nie powstała.

Podczas pisania pomagała mi garstka osób zaangażowanych na różnym etapie prac. Wszystkim im jestem dozgonnie wdzięczny za kibicowanie, opiniowanie pomysłów oraz krytykowanie. Fen służył przyjacielskim słowem i żartem, gdy szukałem wymówki od pracy, Szymon (którego może znacie jako Simon Zack) raczył mnie dla równowagi wykładami dotyczącymi zasad pisania oraz warsztatu pisarskiego. Mariusz swoją pilchową gawędą o życiu wpędzał mnie w depresję, dzięki czemu udało mi się uchwycić odpowiednio ponury klimat tej historii.

Cholernie dużo dla finalnego kształtu Splątania zrobił szacowny tata jednego z mych warszawskich przyjaciół. Tak się szczęśliwie złożyło, że Królikowski senior jest cieszącym się zasłużoną emeryturą komendantem policji i przesympatycznym człowiekiem. Łaskawie nie udusił się ze śmiechu z mych licznych merytorycznych wpadek. Odesłał mi za to garść uwag oraz komentarzy. Jeżeli gdzieś odbiegam od faktycznego kształtu procedur, zachowań, żargonu lub wyglądu codziennej pracy policyjnej, wynika to z faktu, że nie zastosowałem się do sugestii fachowca.

Jestem także wdzięczny Grzegorzowi, mojemu redaktorowi. Dołożył wielu starań, aby Splątanie było opowieścią na najwyższym poziomie. Przyznaję, że osobiście często torpedowałem jego zabiegi, wiedziony zabawnym przeświadczeniem, że wiem lepiej. Zwykle się myliłem.

Oddzielne podziękowanie należy się także Sebastianowi Sokołowskiemu. Raz za to, że zwędziłem jego nazwisko, a dwa, że Sokół dołożył osobiście ręki do powstania tej książki. Do końca mego pobytu w tej rzeczywistości będę musiał zachodzić w głowę, czy Splątanie ukazałoby się drukiem gdyby nie on. Z powodów wiadomych jest to temat czysto akademicki, niemniej, profilaktycznie: dziękuję.

Tu kończą się podziękowania, uściski dłoni oraz przyjacielskie uśmiechy. Proszę, oto latarka, będzie Ci potrzebna. Trzymaj się blisko i postaraj się nie zgubić, bo tuż za rogiem następnej strony czają się cienie.

KIEDYŚ

Rozpaczliwie usiłowała zaczerpnąć powietrza. Ból mięśni oraz rażonych zimnym powietrzem płuc był paraliżujący. Podobnie jak żelazny uścisk na szyi, dławiący migoczące w zielonych oczach życie.

Wyprężyła się, walcząc do samego końca. Mężczyzna bezwiednie oparł się o jej pośladki. Na wpół świadoma wyczuła charakterystyczny kształt napierający przez przemoczone ubrania. Parsknęła histerycznie, pragnąc choćby na moment oswobodzić krtań. Wszystkie mięśnie, nawet te porwane postrzałem, napięły się, zamieniając w żelazne sploty. Kobietą targnął niemal epileptyczny spazm. Walka o życie trwała w najlepsze, spalając resztki tlenu na wierzgnięcia i niekontrolowane skręty komórek mięśniowe. Czuła na karku gorący, ciężki oddech oprawcy. Mężczyzna słabł, ale nie puszczał, histerycznie zaciskając śliskie od deszczu dłonie.

W przebłysku świadomości eksplodowała rozpaczliwa myśl – „Reszta jeszcze nie nadbiegła”, uświadamiająca, że oto wybiła ostatnia szansa na ucieczkę. Siłą woli zapanowała nad oszalałymi neuronami, zmuszając spanikowany organizm do posłuszeństwa. Wbrew instynktownej woli życia zamarła w bezruchu opadając w błocko kolein. Zdrętwiałe palce poluzowały nieznacznie chwyt.

Skręt ciała był natychmiastowy. Nim mężczyzna zdołał zareagować, łokciem trafiła go w nos, na tyle mocno, że zdołała oswobodzić z potrzasku ramiona. Dźwignęła się na kolana, gotowa z następnym wdechem zerwać się do biegu. Nie zdążyła.

Kolba dubeltówki bezlitośnie strzaskała smukłą kobiecą szczękę. Delikatna linia kości policzkowych raptownie uległa brzydkiej deformacji. Krew z głębokiego rozcięcia spłynęła obficie, mieszając się z błotem i deszczem. Zaskoczona, uniosła twarz wtłoczoną w rozmokłą breję gliniastej śląskiej drogi. Stał nad nią nachmurzony mężczyzna w łopoczącym na wietrze płaszczu. Zwisający z kieszonki kamizelki zwisał smętnie zerwany łańcuszek kopertowego zegarka, jakby dopełnienie potarganego gonitwą odzienia.

– Nie pozwólcie jej choćby pisnąć – krzyknął trzeci, wybiegając z ciemności. – Boże uchowaj, Eberhardzie, zdław ją, nim wszystkich nas diabły porwą! W noc taką jak ta, demony chadzają między ludem bożym. Co żeśmy zresztą aż nadto widzieli!

Leżąca w błocie jęknęła boleśnie, poruszając z trudem spękanymi ustami. W szum gołych drzew wkradały się obce, nienaturalne tony. Skrzypienie powyginanych konarów przypominało ponure trzeszczenie wieka trumiennego. Coś nienawistnego wyło żałośnie, ocierając się o drzewa, przeciskając pomiędzy szwami rzeczywistości.

Komisarz Eberhard Remus opanował myśli niemal krzyczące z przerażenia. Resztą sił odsunął nasączone koszmarami wizje i wycelował broń w leżącą kobietę. Mężczyzna z zakrwawionym nosem poderwał się tymczasem na równe nogi. Okulary w cienkich oprawkach stracił bezpowrotnie w trakcie gonitwy przez leśne grzęzawiska. W ubłoconym ubraniu, porwanej marynarce umorusanej krwią, wyglądał niczym rzezimieszek rodem z powieści groszowej.

– Jest pan cały, panie Albercie?

Zapytany, zdołał tylko kiwnąć głową, nadal zbyt zziajany, wyczerpany pościgiem i próbą duszenia. Zadrżał.

Albert Luft nawykły do mieszania aptecznych specyfików i odczytywania lekarskich gryzmołów nie był materiałem na zabójcę. Żaden z jego ulubionych autorów groszowych dreszczowców, w których zaczytywał się z pasją, nie wspominał, że pozbawienie drugiego człowieka życia jest tak męczące. Tam przychodziło to łatwo, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała fikcyjne wyobrażenia. Zabicie nawet tak pozornie kruchej istoty wymagało sporej tężyzny fizycznej i koordynacji ruchowej. Lufta palił wewnętrzny płomień wstydu. Nie tylko dlatego, że pokonała go kobieta. Miał nadzieję, że w ciemności rozjaśnianej płomieniem porzuconej lampy nie widać nagłej erekcji, wybrzuszającej spodnie. Profilaktycznie, by nie kusić losu bardziej niż musiał, odwrócił się od migotliwego światła. Szczęśliwie nafta się nie rozlała i bez trudu wypatrzył ciśniętą przez siebie nieopodal siekierę.

– Panowie! Nie pora na delikatności!

Trzeci mężczyzna stanął w kręgu światła, posyłając gniewne spojrzenia łkającej kobiecie. Wyłonił się z zabłoconej czerni, przeżegnał się, pozwalając spojrzeniu zsunąć się po zgrabnych kształtach niewieściego, siłą natury grzesznego ciała, zdemaskowanych przemoczonym odzieniem. Ida Orloff była piękną, młodą kobietą. Wielu wspaniałych kawalerów potraciło dla niej rozum zarówno w Lissie, jak i w samym Bressel. Dobrodziej Heinze wydął wargi, szykując się do żarliwej przemowy do grzesznicy, gdy spostrzegł ruch. Wszeteczna dziewczyna coś szeptała. Z piersi księdza wyrwał się pisk przerażenia.

Ida Orloff pobita, zziajana walczyła o życie, które uchodziło z niej z każdą sekundą. Rana na ramieniu piekła niczym ogień piekielny. Złamana szczęka praktycznie uniemożliwiła mówienie. Od jadowitego bólu niegdyś żywe i roześmiane oczy zasnuły się mgłą otępienia.

Konała. Zadarła załzawione oczy ku niebu, ale jedyne co ujrzała, to gniewne męskie oblicza na tle czarnego nieba. Blade księżycowe światło nie było w stanie wydobyć żadnych barw. Jej wszystkie ukochane gwiazdy, w które wpatrywała się od dziecka, zgasły, rozsypawszy się wcześniej w bezładne kłębowisko kropek. Niebo, ściana drzew wyglądających jak szpony bestii i trzech oprawców zlewających się z wszechobecną czernią. Monochromatyczny nokturn pozbawiony życia, tak jak jej dziecko. Szepczący ją opuścił, została sama. Mogła tylko przekląć świat oraz ludzi. Wykrzywiła poharataną twarz w złośliwym, pełnym jadowitego gniewu grymasie. Krew zalśniła pomiędzy pokruszonymi zębami.

Nie poczuła uderzenia siekiery. Aptekarz zaparł się o targane porażonymi nerwami ciało kobiety, ale nie zdołał wyciągnąć ostrza. Eberhard Remus zaklął pod nosem. Amatorszczyzna. Siekierą można było rezać pniaki, a nie ludzkie karki – brzeszczot musiał wbić się w kość i zaklinować. Nie było rady. Komisarz postawił nogę i naparł całym ciałem, dociskając żelazo. Przelotnie spojrzał na pobladłą z przerażenia twarz kompana.

– To też trzeba umieć zrobić.

– Niech zdycha w bólu – wychrypiał pustym głosem pigularz.

Głowa oblepiona kruczoczarnymi włosami gładko oddzieliła się od karku, ciągnąc krwawy warkocz. Czerep odtoczył się pchnięty siłą uderzenia, ale niezbyt daleko. Po chwili ugrzązł i osunął się milimetr po milimetrze w błotnistą kałużę. Lśniące, zielone oczy kobiety stały się oczami trupa.

Aptekarz puścił mokre stylisko, wspierając dłonie na udach. Blady, o rozszerzonych źrenicach, wyglądał, jakby miał w każdej chwili uwolnić zawartość żołądka. Remus kiwnął z uznaniem, rozumiejąc, jak wiele wysiłku kosztowało Alberta Lufta odebranie życia. Ksiądz stał obok i niewzruszony modlił się pod nosem, obracając w brudnych dłoniach różaniec. „Jak by to mogło coś zmienić”, prychnął w myślach komisarz. Zerknął przez ramię, światła migotały wyraźnie w ciemności.

– Zakopiemy ją na rozstajach – mruknął, przygładzając obfity wąs. – Ją i ten diabelski parzok.

WCZEŚNIEJ

1.

Przystanął, nasłuchując. Budynek trwał pogrążony w płytkim śnie nocnej zmiany. Jeszcze do niedawna Jacek lubił pracować na ostatniej zmianie, gdy opadał z wolna kurz podniesiony codzienną krzątaniną. Nikt nic nie mówił, nie rechotał, nie opowiadał sprośnych żartów ani nie klął na polityków. O tej godzinie komisariat milkł, czasem tylko charcząc starą instalacją hydrauliczną.

Idealny moment, by przejrzeć akta sprawy: garść notatek, kilka nic niemówiących raportów oraz zdjęć. Nocami, boleśnie przeradzającymi się w blade świty, najlepiej jednak pisało się kwity. Wszelkiej maści biurokratyczne bzdety, zestawienia, streszczenia, podsumowania. Był czas, by pomyśleć i w końcu napić się kawy. Za dnia, gdy człowiek pracuje i jest zmuszony do dzielenia przestrzeni z kilkunastoma innymi osobami, nigdy nie osiągnie stanu idealnego wyciszenia. Zawsze, ale to zawsze, ktoś będzie czegoś chciał – począwszy od próby wepchnięcia zakalcowatego ciasta zrobionego przez przyszłą żonę lub taniej imitacji pączków z okazji roku trzeźwienia, na kielichu, bo syn się urodził, skończywszy. Zawsze coś.

Inna sprawa, że wolał pracować nocami. Był jak sowa: za dnia ospały, wieczorami wytrawny łowca. Kiedyś czytał artykuł o duńskich socjologach, którzy przedefiniowali zwyczajowe godziny pracy. Stwierdzili, że obecne godziny pracy to pokłosie rewolucji przemysłowej, gdy pracowano od świtu do zmierzchu. Uznali, że współcześnie ten model się nie sprawdza, bo wielu ludzi jest zwyczajnie niezdolnych do funkcjonowania przed godziną dwunastą, za to doskonale sprawdza się w porach wieczornych. Określili ich mianem Ludzi D. Artykuł nie tłumaczył, dlaczego akurat tak, ale Jackowi podobało się, że był nowo odkrytym Człowiekiem D. Przynajmniej jeszcze do niedawna. Zastanawiał się, kiedy stracił panowanie nad nocą, a siedzenie w opustoszałym budynku nie tyle zaczęło go męczyć, co przerażać. Nie było to związane z robotą, choć kiedy zmieniono mu porę służby, coś poczuł. Pierwszej nocy, gdy przyszedł na dyżur, zdawało się, że powietrze jest jakby gęstsze, lepkie, a wszystko tonie w delikatnej mgiełce. Z drugiej strony była to pierwsza zmiana w nowym miejscu i wszyscy patrzyli mu na ręce. Może i był człowiekiem-sową, ale nerwów ze stali po ojcu nie odziedziczył. Pierwszy dzień w nowej szkole zawsze bywa nieco nerwowy, prawda? Stresem nie wytłumaczy jednak nieprzyjemnego ukłucia pod sercem, gdy przydzielono go do sprawy tego biednego chłopaczka. Nie chodziło nawet o odrazę czy gniew spowodowany zdjęciami zakatowanego na śmierć dziecka. Gówno się zwyczajnie zdarza, zwłaszcza w tej robocie – trzeba zacisnąć zęby i znaleźć skurwiela, który je wysrał. Na tym to polega, jakkolwiek nie wydawał się sobie człowiekiem wypranym z emocji. Młodych lekarzy też impregnuje się na ludzkie nieszczęścia, na ból oraz cierpienie, bo inaczej byliby tylko bandą wariatów w kitlach. Tak każe racjonalizm – parszywy, logiczny i obliczony na skuteczność racjonalizm. Nieprzyjemne ukłucie paraliżujące nerwy, ściskające serce nie było racjonalną reakcją na czyjąś krzywdę. Pochodziło z głęboko ukrytych pokładów jaźni, atawistycznych lęków ludzi żyjących w jaskiniach, kulących się przy ogniskach, chroniących przed zimnem i mrokami nocy. Pierwotny lęk nasycony furią oraz zawiścią.

Nieważne jak bardzo sobie tłumaczył, że to wszystko było efektem zszarpanych nerwów, wyczerpującego trybu życia oraz oglądania głupawych filmów. Za dnia klarowna diagnoza oraz postanowienie odespania zarwanych nocek zmieniało się wraz z nadejściem wieczoru w irracjonalny lęk przepełniony ponurymi wizjami. Człowiek-sowa obawiający się zmroku. Lękający się nadchodzących wraz z zachodem słońca cieni. Cieni, które chciały zeżreć nierozważnego nocnego marka, nasycić się bólem oraz strachem.

Jeszcze do niedawna Jacek lubił pracować nocą.

Dzisiaj było jednak inaczej – coś się obudziło. Coś wygłodniałego.

Cisza napawała go niepokojem. Samotna jarzeniówka raz po raz nieprzyjemnie zgrzytała przy każdym jaśniejszym rozbłysku, powodowanym niewielkimi skokami napięcia.

„Cała instalacja w tym cholernym budynku to jedno, pieprzone zwarcie”, zwykł cedzić Włodzik, nadworny elektryk, hydraulik, dozorca i Bóg jeden wie kto, Komisariatu Wrocław Leśnica. Ilekroć Jacek mijał stojącego na drabinie Włodzika, balansującego swym wylewającym się nad pasek brzuchem opatulonym w czerwoną koszulę, nie mógł powstrzymać się od uśmiechu – widok rodem z amerykańskich filmów. I jak na tych filmach Włodzik był lokalną odmianą jowialnego, żywego staruszka o poczciwym usposobieniu Bobiego lub Toma. Nawet palił marlboro. „Wyjebać to gówno, a nie naprawiać do usranej śmierci” – mądrość, która pasowała do każdej sytuacji i była ulubioną odpowiedzią na dowolną zgłoszoną usterkę.

Wadliwa elektryka nie martwiła Jacka jednak tak bardzo, jak cienie rzucane przez pozostawione na nocnej zmianie lampy. Większość oświetlenia była wygaszona. Komendant szukał oszczędności, gdzie się dało. Złośliwi mawiali, że gdyby mógł, kazałby cmentarnym szychtom siedzieć przy świeczkach. Jacek nie wiedział, ile w tym prawdy, ale był cholernie wdzięczny, że nie musiał w tej chwili przejmować się ściekającym po nadgarstku rozgrzanym woskiem.

Na samą myśl o wątłym, drżącym płomieniu, rzucającym na ściany falujące nerwowo cienie, zrobiło mu się nieprzyjemnie chłodno. Wbił spojrzenie w tonący w półmroku korytarz i poruszył się nerwowo.

Lampa rozświetlająca pomieszczenie kuchenne zamigotała. Ciemno, jasno, ciemno, jasno. Cichy trzask ostatecznie skąpał niewielki pokój w mroku. Jacek przymknął drzwi, usiłując odgrodzić część smolistej pustki od siebie. Jarzeniówka na korytarzu zasyczała, wyraźnie tracąc moc. Stał sparaliżowany, nasłuchując nerwowo. Ktoś zbliżał się wolnymi i miarowymi krokami. Dobiegające zza pleców rytmiczne stukanie obcasów o tanią, betonową posadzkę dudniło boleśnie w uszach mężczyzny.

Kuchnia wyznaczała idealny środek kilkumetrowego korytarza – schowek na mopy, szczotki, grabie i ten gryzący nozdrza płyn do polerowania podłóg. Potem kanciapa ze stołem, lodówką i mikrofalą, w której od biedy można było podgrzać resztki z poprzedniego dnia, oraz aneksem ze zdezelowaną kanapą i stosem wymiętych gazet. Dalej zaś pokój z kilkoma szafami wypełnionymi aktami oraz prowizoryczna szatnia z jeszcze bardziej prowizorycznymi prysznicami. Rdzewiejące z wolna słuchawki natryskowe stały nieużywane od późnych lat dziewięćdziesiątych, czekając spokojnie na modernizację za pieniądze obiecane z Unii. Pierwszego dnia pracy Jacek został wtajemniczony, że mityczna modernizacja to zgrabne określenie doprowadzenia tego zamkniętego na leciwy zamek miejsca do użyteczności. Bez względu na jego stan, o tej godzinie nikt nie powinien tam przebywać poza karaluchami. Przygryzł odruchowo wargę, napinając mięśnie karku i wstrzymał oddech. Drobiny kurzu zawirowały przed nim w mikroskopijnej burzy piaskowej, nasycając powietrze stęchlizną.

Odgłos kroków ucichł, rozpływając się w cichym skrzeniu migotliwej jarzeniówki. Włoski na rękach Jacka stanęły dęba. Ktoś wbijał palące spojrzenie między łopatki mężczyzny. Ktoś, kto był blisko, tuż obok.

Nikt jednak nie szepnął do ucha Jacka, a żadna dłoń nie zacisnęła się na jego łokciu. Rozejrzał się nerwowo, czując nieprzyjemne mrowienie wzdłuż kręgosłupa.

Korytarz był pusty.

Wirujące drobiny kurzu rozpłynęły się rozwiane nagłym podmuchem powietrza bijącym z wyciągu wentylacyjnego. Wiatr dął w najlepsze.

Nie uważał się za strachliwego. Dbał, by chwile słabości, jak ta sprzed dwóch lat, w pierwszym roku służby, nigdy więcej się nie powtórzyły. Jacek we wszystkim, co robił, dążył, wręcz chorobliwie, do perfekcji. Każda oznaka słabości stanowiła osobistą porażkę.

Wysłali go razem z innymi żółtodziobami i zabiurkowymi antyterrorystami do obstawy Marszu Niepodległości. Stali na skrzyżowaniu ulic w ściśniętej formacji, osłoniętej tarczami. Dowódca nie miał żadnego kontaktu z centralą, nikt nic nie wiedział. Stali jak ta terakotowa armia, wdychając swąd spalenizny i nasłuchując butnych okrzyków – oto zbliżali się obrońcy niepodległości.

Zaczęło się od kilku kostek brukowych, które niczym ponura zapowiedź rozróby przekoziołkowały przed pierwszą linią. Na ten znak cywile się wycofali, dziennikarze zbili w ciasną grupę, a reprezentacja antify zaczęła podgrzewać atmosferę skandowaniem. Przed nim rozognieni prawicowi bojówkarze, za nim rozwrzeszczani anarchiści. Podręcznikowy przykład cholernego życiowego pata.

Kolejne kawałki bruku odbijały się od tarcz, widać było, że miotający nimi zamaskowani patrioci skorygowali odległość, uwzględniając tempo marszu pochodu. Na wietrze łopotały transparenty i symbole organizacji nacjonalistycznych, przetykane biało-czerwonymi flagami. Matki z dziećmi, ojcowie, starzy i młodzi, mniej lub bardziej wykształceni, maszerowali, manifestując swe uczucia patriotyczne, udając, że nie dostrzegają proporców faszystowskich bojówek. Udając, że święto narodowe nie zostało zamienione w brudną polityczną przepychankę.

Jacek oberwał kamieniem dwa razy. Pierwszy trafił go w osłoniętą białym hełmem skroń, wbijając weń kawałek pękniętego mocowania. Drugi boleśnie wyrżnął w kolano, niewiele robiąc sobie z ochraniacza stawów. Na chwilę stracił równowagę, rzucony niespodziewaną eksplozją bólu. Upadł, z trudem robiąc miejsce jakiemuś chłopakowi, który z tarczą na wysokości żuchwy zajął jego miejsce w szeregu.

Bał się. Bał się, gdy wlekli go ku witrynie sklepowej, przed którą urządzono prowizoryczny punkt zbiórki rannych. Usadzili go obok jakiegoś faceta z pierwszej linii, obficie krwawiącego z nosa. Obok jęczała ładna dziennikarka z rozbitą stopą, w zakrwawionym beżowym płaszczu i z siniejącym z wolna okiem – miała pecha, reprezentowała niewłaściwe media. Niewłaściwą opcję, niewłaściwą stronę. Była wrogiem, bo myślała inaczej.

Bał się, gdy mrużąc oko, patrzył na krążących wokół pochodu zamaskowanych troglodytów, rzucających się na rozbite siły porządkowe i dziennikarzy. Bał się, gdy słyszał koordynatorów marszu, nawołujących przez megafony, by nie dać się sprowokować policji. Bał się, gdy słyszał skandujących w tym czasie antyfaszystów.

To był jednak strach przed realnym zagrożeniem, przed zdeformowanymi gniewnymi grymasami twarzami ludzi, lęk przed głupotą napędzaną antagonizmami i buzującą adrenaliną.

Lata minęły. Na własne życzenie został przeniesiony daleko od serca zamieszek. Każdego dnia pracował nad sobą, nad siłą woli i duchem, by nigdy więcej nie… uciec… zawieść. Nie był tchórzem. Bywał na interwencjach i patrzył w oczy pełne nienawiści – nie złamał się nigdy. Tylko czasem, gdy oglądając wiadomości, widział ładną twarz reporterki z delikatną, niewidoczną dla ludzi, którzy nie wiedzieli, czego szukać, szramą w kąciku oka, zasychało mu w gardle. Ona nie uciekła.

Teraz jednak czuł, jak wzdłuż ciała sunie nieprzyjemna fala niepokoju – pierwotnego lęku, który jest zakorzeniony w każdym człowieku od czasów, gdy nasi przodkowie kryli się w jaskiniach i nerwowo krzesali ogień. Strachu przed ciemnością oraz tym, co się w niej kryje – czymś, co potrafi przemknąć zaciemnionym korytarzem, pozostając niezauważonym. Czymś, co jest zdolne leniwie sunąć za człowiekiem i wodzić na rozdroża, przyprawiając o drżenie serca.

Jacek nie uważał się za człowieka bojaźliwego, ale stojąc na środku opustoszałego korytarza, poczuł ostry zapach własnego potu i przyśpieszone bicie serca. Charakterystyczne ukłucie w mostku, nakazujące biec w kierunku najbliższego źródła światła, wydusiło z płuc całe powietrze.

Wypadł do głównego holu, przystając przy stanowisku dyżurnego. Tuż za wysoką ladą, zatrzymującą rozwrzeszczanych cywilów, na biurku stała świeżo zaparzona kawa. Z radia sączyła się muzyka nocnych marków – nieco piskliwe pianino kłócące się z trąbką, które na przemian tonował aksamitny, wręcz hipnotyczny saksofon oraz gitara. Stara muzyka filmowa, która spokojnie mogła funkcjonować bez obrazu. Dziś już nikt takiej nie komponuje.

Jacek oparł się o kontuar, chłonąc dźwięki i z satysfakcją przyglądając się kręgowi światła, w którym stał. Nad dyżurką wisiała stara okrągła lampa, rzucająca przyjemne żółtawe światło doskonale widoczne z ulicy. Sygnał wysyłany w ciemność miasta, że oto tutaj znajduje się bezpieczna przystań – miejsce, gdzie można znaleźć schronienie.

Jedna z przygaszonych żarówek bocznego oświetlenia korytarza zamigotała konwulsyjnie i zgasła. Cienie stężały, zlewając się w smolistą maź w miejscu zgasłego nagle kinkietu. Granica żółtego kręgu zafalowała groźnie, wyraźnie odcinając się od czerni, w którą się wgryzała.

Jacek zacisnął dłoń na krawędzi blatu, w napięciu wpatrując się w ciemny korytarz. Zerknął kątem oka w kierunku masywnych drzwi odgradzających posterunek od świata zewnętrznego – od szarzejącego poranka i leniwego wschodu słońca.

– Spóźniłeś się – rzucił w mrok przed sobą. Uspokoił bicie serca i z uśmiechem wciągnął powietrze, pozwalając aromatowi kawy pobudzić mózgowe synapsy. Rzeczywistość odzyskała wyrazistość, na nowo poddając się prawom logiki.

Szum spłuczki rozdarł nieprzyjemną ciszę panującą w holu. Po chwili w łunie łazienkowego światła stanął Janek, dzierżąc pod pachą książkę.

– Niby gdzie się spóźniłem, hm? – rzucił wesoło, mijając Jacka, i odłożył książkę na stół. Siorbiąc, upił łyk kawy. – Cholera, Jaca, powiadam ci, ten ekspres to cudo. To pieprzony respirator. Nie wiem, jak bez niego można było wytrzymać te dyżury. Swoją drogą, co ty tu jeszcze robisz? Myślałem, że poszedłeś już do domu.

Jacek pomasował skronie i rzucił ukradkowe spojrzenie w stronę korytarza. Wyglądał zwyczajnie, jak setki innych tego typu miejsc, tonących w półmroku bladych żarówek i wczesnego świtu. „A niby jak powinien wyglądać?”, zrugał się w myślach. „Ogarnij się, chłopie, odeśpij i weź w garść, bo tracisz kontakt z otoczeniem. Zaraz zaczniesz zabijać deskami drzwi szafy”. Wykrzywił usta w uśmiechu.

– Zasiedziałem się – mruknął, trąc skronie. – Gówniana sprawa z tym chłopakiem. Chcę ją jak najszybciej mieć za sobą. Najlepiej przed urlopem.

– Aha – przytaknął Janek. Bo i co tu komentować? Sprawy martwych dzieci, a także zwierząt, które w wyniku okrutnego błędu w mechanizmie wszechświata, były ich rodzicami, nie należały do rzeczy, o których chciano rozmawiać, zwłaszcza z ludźmi muszącymi brodzić w tym bagnie. – Swoją drogą, wyglądasz jakbyś wsadził rękę w jeszcze ciepłe gówno – dodał po chwili.

Jacek przeniósł wzrok nad ramieniem Janka na martwy kinkiet i wzruszył ramionami, czując ciężar ostatnich dni.

– Czuję się tak, jak wyglądam – mruknął. – Naprawdę. Cholernie cieszę się, że Jurek dał mi ten urlop. Jeszcze jutro i mam w dupie świat. Tylko ja, piwko, Magda i góry.

– Brzmi jak niezły plan.

– Stary, dostałem dwa tygodnie. Zamierzam wyzerować licznik całkowicie. Wyczailiśmy chałupki, wiesz takie domko-kwatery nieco na uboczu. Cisza, spokój. – Uśmiechnął się do fantazji nagiej Magdy, rozciągniętej na owczej skórze. – Facet nieźle to zaplanował, podzielił całą ziemię na parcele, pogrodził i postawił cztery chałupki. Jest nawet kominek, taki prawdziwy.

– No. – Jasiek upił łyk kawy przyglądając się nieogolonemu obliczu przyjaciela. – To bajka. Nie pytam, ile zabuliłeś, bo na pewno było warto. Zaczynałem się już niepokoić o ciebie. Poważnie. Nawet chłopaki zaczęli gadać po kątach, że coś nie tak. Swoją drogą, że z nich takie cholerne wrażliwce, w życiu bym nie powiedział.

Jacek uśmiechnął się blado. Faktycznie musiał wyglądać kiepsko, skoro ludzie zaczęli gadać. Ostatnie kilkanaście dni, a właściwie dobrze ponad dwa tygodnie, nie były najlżejsze. Ha! Jak by wcześniej było różowo. Od przeszło miesiąca słyszy szepty i kroki za plecami. – Mowa. – Westchnął. – Sam od kilku dni mam wrażenie, że tracę kontakt z rzeczywistością. Na dodatek ta sprawa. Gdyby Jurek mi nie dał wolnego, pieprzę, sam bym wziął, a potem bym się martwił. Naprawdę, stary… – Chwilami żałował, że rodzice wpoili mu wraz z zestawem dobrych manier przy stole zasadę, by nie rzygać na innych własnymi problemami. Potrzebował tej rozmowy jak diabli. – …jeszcze z dzień, dwa, a zacząłbym bredzić jak Michałowa i sprawdzać wszystkie żarówki w budynku po osiem razy. Swoją drogą, jedna się przed chwilą przepaliła…

Janek nachmurzył się nieznacznie, rzucając taksujące spojrzenie znad kubka. Przez chwilę mierzył Jacka badawczo, po czym rozparł się wygodnie w wysłużonym fotelu. Zawiasy skrzypnęły boleśnie, gdy masywne ciało policjanta wcisnęło się w oparcie.

– No to nieźle. No ale co, zmęczenie? Nie powiesz mi, że głosy zacząłeś słyszeć albo że zasypiasz przy lampce.

– Bo ja wiem? – Potarł powieki. – Wszystkiego po trochu. Ta gówniana sprawa, opowiastki Michałowej i te zakichane archiwum, które porządkuję. Naprawdę, od niektórych tych spraw żołądek odmawia posłuszeństwa. Czuję, jakby mi głowa zaraz miała eksplodować.

– To zmęczenie. – Janek przybrał poważną minę doświadczonego policjanta. – Nikt nie jest ze stali, a ta robota to momentami katorga. Myślisz, że dlaczego tak uparcie drążyłem sprawę, by mnie Juras za biurko wpakował? Powiem ci, brachu, że właśnie przez to gówno zsyłające koszmary. – Upił solidny łyk, mało co nie zasysając kubka pomiędzy lekko zżółkłe zęby. – A teraz mam spokój. Zero stresów, zero wrzodów. Piję kawę, czytam książki, odbieram telefony i druczki wypełniam. Odpoczniesz, odsapniesz, to wrócisz jak nowy. Albo nie wrócisz i zajmiesz się hodowlą owiec i płodzeniem dzieci z Magdą w tych waszych górach.

Jacek przez chwilę przyglądał się rosłemu policjantowi, wypełniającemu sobą cały lichy fotel. Ta rozmowa była mu potrzebna. Kilka minut gadania, nie padło praktycznie nic, czego sam by nie wiedział, a jednak czuł się inaczej. Normalnie. Po to są w sumie kumple, nie? Uśmiechnął się, czując, jak ołowiane myśli, zgniatające mu do tej pory czaszkę, uleciały niczym zepsute powietrze.

– Co tam czytasz? – rzucił. – Zaraz będę się zbierał – dodał pośpiesznie. – Muszę tylko coś zabrać i już mnie nie ma. Jutro… w sumie dzisiaj… – Uśmiechnął się krzywo, zerkając na białą tarczę zegara ściennego. – …domkniemy tę puszkę Pandory i niech Bielicki z resztą orłów palestry się tym martwi.

Jasiek uśmiechnął się, dziękując w głębi ducha za zmianę tematu. Horrory lubił oglądać lub czytać, ale w prawdziwym życiu starał się ich unikać, jak tylko mógł.

– Rogi. – Pokazał Jackowi książkę. – Syn Kinga. Wiesz, króla zwykle detronizuje jego pierworodny. No, powiem ci, że dziedzic wie, jak pisać.

– Mhh. – Obejrzał książkę, jakby wpatrywanie się w okładkę mogło przybliżyć fabułę. – Jak skończysz, to pamiętaj o mnie.

– Spoko, a teraz pryskaj. – Zagarnął potężną łapą książkę i upił łyk kawy, mrużąc groźnie brwi w kierunku kumpla. Gdy chłopak pojawił się na komendzie dwa lata temu, w życiu by nie pomyślał, że zostaną przyjaciółmi. Zwłaszcza że mało mu nie starł z gęby tego ironicznego uśmieszku palanta: bo-mam-dyplom-policjanta-ze-stolicy.

– Dobrze, mamo, już mnie nie ma.

Jacek ruszył po schodach, sunąc przy ścianach. Chwila rozmowy pozwoliła odzyskać równowagę, a Pan Zdrowy Rozsądek, zwyczajowo drzemiący w swojej kanciapie, gdzieś na zapleczu świadomości, wrócił na posterunek. Mechanizm świadomości na powrót działał, wybijając rytm precyzyjnie wymierzonych obrotów niedopuszczających do najmniejszej fuszerki, mielących na miał lęki i troski. Uśmiechnął się w duchu. „Potwory może i mieszkają w szafach, ale nie w zacienionych korytarzach publicznych placówek, zwłaszcza komisariatów policyjnych” – przemknęło mu przez głowę.

Obracając tę myśl niczym uszkodzoną zębatkę, powodującą awarię całego układu, wszedł do ciasnego pokoju, skrytego za mlecznymi drzwiami. Po raz ostatni przyjrzał się felernej części swojej wyobraźni i z satysfakcją obrócił ją w niebyt. Ponad dwa tygodnie męczył się, by się pozbyć tego cholerstwa; stanowczo za długo. Przekroczył przestrzeń tego kuriozalnego połączenia biurowego kołchozu z ideą open space’a i przecisnął się do swego biurka.

Krzesło jęknęło cicho, gdy opadł na nie ciężko, rozprostowując bolące kolano. Przez chwilę przyglądał się słonecznej tarczy dźwigającej się ociężale nad dachami budynków. Cienie w pokoju wydłużyły się, sięgając szpar między meblami, zupełnie jak robactwo rozbiegające się w kuchni po włączeniu światła. Jacek prychnął, szydząc na równi z przyczyny niedawnej irracjonalnej paniki, jak i samej reakcji na ciemność.

– Za dużo pogawędek z Michałową – mruknął pod nosem, otwierając zamaszyście szafkę i wyciągając z niej niewielką butelkę ballantine’sa. Zmierzył fachowym okiem zawartość flaszki, po chwili nalał odrobinę na dno szklanki i zamarł.

„Przeszłość definiuje przyszłość, chłopcze” – mawiał dziadek Jacka. Zwykle sadowił się w tym swoim wytartym fotelu w najbardziej wstrętnym odcieniu spranej zieleni, jaki można było sobie wyobrazić. Ilość i zaciekłość bojów toczonych o siedzisko można było spokojnie przyrównać do czasów, gdy Napoleon panoszył się w Europie. Nic, nawet spokojne tłumaczenie ojca, który postanowił sprezentować teściowi eleganckiego cadillaca pośród foteli, nie dało rady przekonać starego profesora do zmiany przyzwyczajeń. Dziadek, gdy już umościł się wygodnie, dopasowując resztki wygniecionej gąbki do swego kościstego zadka, odpalał fajkę i stroszył brwi, szykując się do opowieści. Pewnego razu nie opowiedział jednak o Napoleonie i Waterloo – przynajmniej nie od razu. Tamtego czerwcowego popołudnia, gdy wszyscy domownicy cieszyli się niedzielą w ogrodzie, pyknął fajką i szeptem odsłonił kawałek historii, która zapadła Jackowi w pamięć. „Czasem definiuje ją tak silnie, że maluje obrazy, pokazując zarysy i barwy przyszłości. Czasem tworzy jedynie zakładkę, wbija pinezkę, tak byś wiedział, że dotarłeś do właściwego miejsca. To może być zapach, refleks świetlny czy kolor, ale przeszłość zawsze znajdzie sposób, by o sobie przypomnieć w najmniej odpowiednim momencie”. Jacek zamknął oczy, pozwalając płynąć myślom swobodnie. „Pamiętaj, nie zdradź się, że wiesz. Nawet w tej rodzinie nie mówimy o tym na głos”. To był pierwszy i ostatni raz, gdy cokolwiek mogło powstrzymać opowieść o pochodzie Napoleona.

Otworzył oczy, czując, jak krew buzuje mu w skroniach. Wpatrywał się tępo w zarzucone papierami biurko, kolorowe zdjęcia wygaszacza ekranu, szklankę whiskey oraz telefon. Prostokątny, analogowy relikt technologicznego szaleństwa okresu transformacji ustrojowych, obleczony w żółknącą biel taniego plastyku.

Wstrzymał oddech, czekając na drażniący dźwięk dzwonka.

Wiedział doskonale, że za chwilę rozbrzmi świdrujący, uporczywy dźwięk nadchodzącego połączenia.

Już to kiedyś widział. Był w tym miejscu, w tej dokładnie chwili i wszystko oglądał przez mleczną szybkę, rozmywającą kontury rzeczywistości.

Tamtego leniwego poranka nie zastanawiał się nad tym. Dopił spokojnie kawę i starł bułką z talerza resztki twarogu. Wizje, jak je nazywał, pojawiały się zawsze nieoczekiwanie. Czasem w trakcie jazdy samochodem, podrywania dziewczyny w pubie albo podczas śniadania, przerywając lekturę felietonu Vargi.

Pomijając całkowitą nieregularność, wszystko przebiegało zawsze wedle tego samego schematu: to, co miał przed oczyma, dajmy na to kubek kawy i gazetę, rozmywało się w mgle, wypierane niewyraźnym obrazem innego miejsca i czasu. Ot, teraz pije kawę w sobotę rano, by po chwili żłopać chyba piwo, w jakimś chyba barze lub w najlepsze zabawia się z chyba jakąś panną. Z biegiem czasu Jacek doszedł do wniosku, że ta mgła to forma zasłony, włókna czasu, które, nie wiedzieć czemu, przecierało się tu i ówdzie akurat, gdy on patrzył. I tak jak z patrzeniem na odległe rzeczy przez firankę okienną, tak i w tym wypadku widział nieostry obraz odległej rzeczywistości.

Pierwszy raz podejrzał – co do tego Jacek miał pewność, bo podglądanie wedle słów ojca było czymś niewłaściwym i niegodnym mężczyzny – przyszłość, gdy ledwie zaczął chodzić do przedszkola. Pewnego dnia rzeczywistość najzwyczajniej w świecie nagle się rozwarstwiła, odsłaniając – nigdy siebie nie widział, ale wiedział, że to on – jak robi brzydkie rzeczy nagiej dziewczynie. Jak ją dusi i ściska, a ona krzyczy z bólu.

Tak się wystraszył tego, co zobaczył, że obsikał spodnie i tkwił na środku kałuży, z wolna wsiąkającej w dywan, dopóki nie szarpnęła nim nauczycielka. Do tej pory pamiętał jej wykrzywioną obrzydzeniem, naszpikowaną bladymi piegami, twarz. Wezwano rodziców. Pani Majewska, nadworna pedagog przedszkola, w roli życia mozolnie tłumaczyła płonącemu ze wstydu Janowi Domagalskiemu i roztrzęsionej Marii Domagalskiej prawidła wychowania oraz rozwoju dziecka. Jacek w tym czasie, walcząc z poczuciem upokorzenia, zagryzał wargi, obiecując sobie, że nigdy, przenigdy nie przyzna się do tego, co widział.

Słowa dotrzymał, ale wizje wracały – czasem we śnie, w efekcie czego miał całkowity zakaz oglądania bajek i filmów straszniejszych niż Scooby-Doo.

Potrzebował kilku lat, by nauczyć się żyć i ukrywać przed innymi, że jest nieco inny. Bardzo szybko pojął, że usiłowanie przekonania kogokolwiek, że wie, co się wydarzy w przyszłości, to kiepski pomysł. Wystarczyło obejrzeć kilka filmów, nawet tych niezabronionych przez rodziców.

Obrazy przyszłości przestały nawiedzać Jacka niedługo po pierwszym razie, gdy bez udziału własnej ręki użył fiuta do czegoś więcej niż sikanie.

Wtedy też pierwszy raz od dawna spokojnie zasnął, nie dlatego, że ukołysały go do snu słodkie uda Marty. Tamtego wieczoru dowiedział się, że dziewczyna może krzyczeć nie tylko z powodu trafienia z procy w tyłek.

Jacek uśmiechnął się do wspomnień, pozwalając wybrzmieć skrzeczącemu dźwiękowi nadchodzącego połączenia telefonicznego. Upił spokojnie łyk ciepłej szkockiej i odetchnął z ulgą, czując jak z piersi spada mu ciężar.

Przez te wszystkie lata nauczył się jednego: wizje pokazywały mu moment węzłowy, rozdroże, dając wybór, po którym zawsze było coś nowego. Nawet te rzadkie, spontaniczne objawienia, jakich czasem doświadczył po pamiętnej nocy z jędrnymi cyckami oraz pachnącymi miodem i rozpustą udami Marty, pozwalały mu wierzyć w przyszłość.

Telefon zadzwonił ponownie. Jacek dopił ostatni łyk, sięgając po słuchawkę i wychodząc naprzeciw losowi z uniesioną głową.

W słuchawce nie było sygnału, głos po prostu zaczął płynąć.

– Mhkll… Nigdy nie jest za późno na pogawędkę, prawda, mhkll, koleżko? – W ułamku sekundy jedno uderzenie serca i wszystko zamilkło. – Bo jesteś, mhkll, moim koleżką, prawda?

Jacek zadrżał, słuchając z narastającym lękiem. Nie był to głos automatu ani człowieka, nawet o uszkodzonej krtani. To skrzeczał cień zalegający w komisariacie. Ponura obecność, która sączyła się ze ścian i szpar w podłodze. Coś obcego i głodnego, skrzecząc ze słuchawki telefonicznej, klarowało szczegóły pożerania ludzkiej duszy.

Jacek poderwał się, cofając niezdarnie. Rzucona niedbale słuchawka zawisła smętnie, obijając się o rant biurka. Bezwiednie poluzował krawat i złapał flaszkę szkockiej, upijając solidny łyk.

Bujając się niczym wisielec na wietrze, słuchawka rzęziła, nawołując Jacka głosem maszynki do mięsa, która nauczyła się ludzkiej mowy. Każde słowo wylewające się z niej rozbrzmiewało powolnie z trzaskiem, tak jak mieli się kości – powolnie i dokładnie.

Uderzył go niespodziewany podmuch. Kartki z szelestem sfrunęły z okolicznych biurek, porwane niewidocznym cugiem powietrza. Drobiny kurzu, pyłków i okruchów zbiły się w wirującą wściekle burzę roztrącającą wszystko, co stanie jej na drodze. Po chwili cały pokój trząsł się od widmowych podmuchów i migotliwego, stłumionego światła. Jacek raz po raz uderzany niewidoczną siłą żywiołu chwiał się na nogach, usiłując przedrzeć do przeszklonych drzwi. Coś niegodziwego się zbliżało.

Ściany i podłoga zafalowały, wypaczając okna, gnące się w łamiących się ramach. Łuki i kąty zniknęły, pochłonięte nienaturalnymi krzywiznami, raniącymi zmysły obserwatora.

Cienie w pokoju stężały, rozlewając się po wypaczonych resztkach konstrukcji. Rozpadliny w ścianach krzywymi liniami rozrywały budynek, niszcząc cienką granicę światów.

Ponury głos ze słuchawki narastał z każdą sekundą, zamieniając się w upiorny bulgot.

Jacek bezwiednie cofnął się, ponownie obijając o biurko. Odbił się od obrotowego fotela i w pijackim pląsie dopadł do przeszklonych drzwi, odgradzających przestrzeń biurową od głównego korytarza piętra. Matowa szyba, ciągnąc się niczym topniejąca guma, rozwarła się rozdziawionymi ustami żarłocznej istoty. Jacek doskonale słyszał dyszenie czegoś żywego i niebezpiecznego. Czegoś pożerającego ludzkie dusze.

Uderzył go swąd trawionego mięsa i żar buchających płomieni.

Mężczyzna wypadł przez resztki niestopionego szkła na korytarz tchnący chłodem zimnych murów starego budynku. Zatoczył się niezdarnie i odbijając od wyślizganej, drewnianej poręczy, przewinął się przez kutą barierkę, ściskając w dłoni butelkę niedopitej szkockiej.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja i motto

Od autora

KIEDYŚ

WCZEŚNIEJ

1.