I

Pozwolono mu śnić. Jego świadomość umieszczono w zamkniętym pakiecie danych, ale uzbrojono ją w program podtrzymujący. Dzięki niemu czuł upływ czasu i mógł snuć marzenia. To miało być nagrodą za wzorową służbę, ale szybko okazało się przekleństwem. Bezcielesność i bezradność sprawiały ból. Męczyły swoją jednostajnością, ponurą nieuchronnością i brakiem jakichkolwiek bodźców zewnętrznych. Zatapiał się we wspomnieniach, odgrywał dawne walki, rozmowy i spotkania, ale nie sprawiało mu to przyjemności, nie budziło bowiem żadnych emocji. Nie miał ciała, gruczołów ani biologicznego mózgu, więc nie mógł odczuwać. Programu podtrzymującego nie zaopatrzono w symulator emocji, więc nie był prawdziwą istotą, a jedynie zbiorem wspomnień, cieniem dawnego siebie.

Oznaczono go w pakiecie jako demiurga, co świadczyło o tym, że Wielojaźń się z nim liczy. Przechowując go w stanie częściowej aktywności, dodatkowo podkreślała szacunek, jakim go darzy. Dziwił się, czemu dawniej się przeciw niej buntował; raz nawet wywołał powstanie i próbował uciec przed skasowaniem cielesności i wirtualizacją. Miał jednak wtedy uczucia i emocje, nad którymi nie zawsze potrafił panować. Obiecał sobie, że przy kolejnym ucieleśnieniu nie pozwoli się ponieść biologicznym porywom. Tymczasem pozostawało mu czekanie.

Wreszcie system powiadomił go o zmianach. W czasie penetrowania infopola wiązka wodząca natrafiła na rosnącą gęstość informacji i natychmiast wysłała sygnał do programów strażniczych. Zespół poszukiwawczy, służący do lokalizowania dostatecznie rozwiniętych cywilizacji, odnotowywał trafienie średnio co kilkaset cykli, programy zdecydowały zatem o natychmiastowym zaalarmowaniu Wielojaźni. Składające się na nią byty szczyciły się częściową prekognicją, więc rozpoczęły proces snucia snów poświęconych znalezisku. Pierwsze wizje okazały się obiecujące, wykryty świat należał do najwyższej klasy.

Wypełniał informacjami swój klaster infopola od kilku tysięcy lat, ale dopiero teraz osiągnął gęstość odpowiadającą cywilizacji pretechnologicznej, która w sam raz nadawała się do zainfekowania i przetworzenia. Sny potwierdziły interesującą fizyczność świata umożliwiającą rozwój życia opartego na związkach węgla. Bez zwłoki rozpoczęto zatem procedurę inwazyjną.

W infopole wystrzelono bramę, która ruszyła na poszukiwanie miejsca o największej gęstości danych. Zwyczajowo okazywały się nim skupiska istot myślących, czyli aglomeracje miejskie. Brama zlokalizowała przebicie o najwyższej intensywności, jedno z największych miast w tym świecie zanieczyszczające infopole danymi produkowanymi przez istoty obdarzone świadomością i wolną wolą. Wystrzeliła boje, które przeżarły barierę między wymiarami i zakotwiczyły się w materialnej rzeczywistości.

Na niebie nad miastem z hukiem dartej przestrzeni wykwitła ognista kula. Po czasie potrzebnym na wstępną materializację bramy emisja energii zaczęła się zmniejszać, a płonąca anomalia stopniowo stygnąć. Zaczęła też działać na nią fizyczność świata, szczególnie strumienie grawitonów wytwarzanych przez planetę. Brama opadła na powierzchnię i zgasła.

Uruchomiono programy pomostowe i utworzono magistralę, którą przesłano dane inwazyjne do bramy. W oczekiwaniu na stworzenie stałego pomostu i pełną materializację rozpoczęto emisję informacji zakażającej lokalną rzeczywistość. Pierwszy etap inwazji uznano za zakończony sukcesem. Brama przeszła w stan obniżonej aktywności, a do czasu rozpoczęcia procedury wtargnięcia do kontinuum miała emitować wyłącznie promieniowanie ezoteryczne.

Demiurg wiedział, że czas jego zawieszenia w niebycie właśnie się skończył.

Stambuł

10 dżumada II Anno Hegirae 1088

10 sierpnia Anno Domini 1677

Dorota przejechała dłonią po leżącym na stole liście. Napisano go w języku, z którym od lat nie miała kontaktu, ale ciągle budzącym w niej intensywne uczucia. Co prawda mocno mieszane, w których nostalgia za porzuconą ojczyzną szła w parze ze strachem i nienawiścią, ale zawsze gwałtowne. Łacińskie litery układały się w zamaszyste ciągi rozkazów i pouczeń popartych konkretną groźbą. Wypełnisz nasze polecenia albo twój brat skończy na mękach. Krótko, bez upiększeń i ogródek. Widać było, że list pisał dowódca wojskowy, mąż pozbawiony skrupułów, stanowczy i zdecydowany. Do tego starannie wykształcony i biegle posługujący się piórem. Inteligentny, bezwzględny drań.

Wstała od stołu, w zamyśleniu wachlując się pismem. Przeszła przez sypialnię, w przelocie zerkając do lustra. Patrzyła z niego kobieta wysoka i postawna, poruszająca się z dumnie uniesioną głową, o zielonych oczach i jasnej cerze. Minęła jej czterdziestka, ale zachowała urodę i świeżość. Rysy twarzy Doroty uchodziły za plebejskie i pospolite, ale miały to coś, siłę i niepokorność odzwierciedlające jej charakter, przez który często pakowała się w kłopoty.

Dorota Falak pozostawała niezamężna, w dodatku pochodziła z wrogiego Osmanom kraju, ale mimo to w Stambule szczyciła się wielkim poważaniem i szacunkiem. Jako jedyna kobieta w całym imperium mogła posługiwać się tytułem al-hakima, czyli mędrca. Przewyższała tym samym rzesze tureckich medyków i chirurgów, którzy sztuki leczenia uczyli się w najlepszych stambulskich medresach. Ona nigdy nie studiowała na żadnej uczelni. Po pierwsze, była kobietą, po drugie, pochodziła z gminu. Jej ojciec był pańszczyźnianym chłopem spod Raciborza i ani mu było w głowie kształcenie córki. Wszystko, co osiągnęła, zawdzięczała wyłącznie sobie.

Z zadowoleniem przyjrzała się swojemu strojowi. Nosiła bufiaste spodnie i pantofle o zadartych noskach uszyte z delikatnej koziej skórki. Do tego koszulę o haftowanych brzegach i krótkich rękawach, na którą zarzuconą miała lekką kamizelkę i sięgający ziemi kaftan. Jasne włosy ukrywała, by nie obrażać Boga, pod hidżabem z prawdziwego jedwabiu. Jako kobieta silna i niezależna nie zakładała burek, chodziła po mieście zawsze z odsłoniętą twarzą. Pomyśleć tylko, że gdyby została w kraju, nosiłaby zgrzebną kieckę i zgięta wpół pieliłaby warzywniak lub robiła obiad swojemu harującemu w polu chłopu.

Wyszła wreszcie z sypialni i zeszła na dół, do gabinetu. Zza okien o przymkniętych dla ochrony przed upałem i kurzem okiennicach dobiegał wielkomiejski gwar. Nawoływania handlarzy i żebraków, okrzyki kupców próbujących przejechać wózkami z towarem przez wąskie uliczki, śmiechy i wrzaski dzieciaków, stukanie rzemieślniczych młotków, a nawet śpiew ulicznego grajka. Jej dom znajdował się w ruchliwej mahalli leżącej w samym centrum Stambułu. Zainwestowała w tę siedzibę naprawdę sporo, ale tego wymagał jej zawód. Dzięki dobrej lokalizacji nigdy nie narzekała na brak pacjentów, właściwie musiała znacząco podwyższyć ceny za usługi, by ograniczyć ich nieustanny napływ.

– Złe wieści? – spytała Jitka, siedząca na stołem zawalonym papierami.

– Takie sobie. Szantażują mnie – burknęła Dorota, zerkając na niewolnicę.

Jitka Janackova jeszcze niedawno była zakonnicą z morawskiego klasztoru. Miała dwadzieścia dwa lata i urodę anioła z kościelnego obrazu. Była drobna, o małych, szpiczastych piersiach i wąskich biodrach, za to skórę miała alabastrową, a twarz delikatną i doskonale piękną. Zupełne przeciwieństwo dużej i topornej Doroty. Za to tak samo jak al-hakima młoda Czeszka była niepokorna i wyszczekana. To właśnie dlatego wylądowała w klasztorze. Ojciec próbował dobrze wydać ją za mąż, ale oznajmiła, że jeszcze w noc poślubną zaszlachtuje wieprza, z którym ją zwiążą.

– Ten knur miał brzuszysko jak beczka, czyraki na głowie, od których niemal zupełnie wyłysiał, a poza tym cztery wstrętne bachory z pierwszego małżeństwa – opowiadała z przejęciem Dorocie, gdy któregoś wieczoru sobie popiły. – Nie rozstawał się z bukłakiem piwska, od którego ciągle popuszczał w spodnie. Na dwadzieścia kroków śmierdział moczem i cebulą, tak że szczypało w oczy.

– Nie kochałaś go – domyśliła się Dorota.

Jitka kopnęła grubasa w toczoną podagrą stopę, gdy próbował ją podszczypywać w czasie zaręczyn. Omal nie skończyło się to dla jej ojca, ubogiego szlachcica, katastrofą finansową, bo absztyfikant był plenipotentem większości jego długów. Została więc nowicjuszką z zamkniętym klasztorze, niejako za karę. Spędziła tam rok z okładem, do czasu, gdy Morawy zostały najechane przez zagony Tatarów. Ordyńcy spustoszyli Czechy, część z nich dotarła niemal pod Wiedeń, inni ruszyli do Szwabii i Bawarii. Po drodze łupili co się dało, ale ich główną zdobyczą byli jeńcy.

Jasyr złożony początkowo z setek, a potem tysięcy ludzi, odartych do naga i powiązanych sznurem za szyje, pędzono przez pół Europy, aż do granic imperium osmańskiego. W większych miastach Tatarzy zamieniali zdobycz na brzęczące złoto, handlując z Turkami mającymi specjalny patent uprawniający do obrotu żywym towarem. Dorota stała się posiadaczką takiego bezcennego dokumentu przed kilkoma laty i używała go, kiedy tylko nadarzyła się okazja. Wiedząc o wyprawie ordyńców, udała się im naprzeciw i całkiem tanio nabyła pięć tuzinów kobiet i tuzin chłopców. Handel był zajęciem znacznie bardziej intratnym niż przecinanie czyraków oraz leczenie biegunki i owrzodzeń, czym się na co dzień parała.

Tak stała się właścicielką Jitki, wtedy niemal konającej. Ordyńcy używali sobie na „ciałach”, ale tak, by ich nie uszkodzić. Szczególnie dbali o cenne dziewice, a do nich zaliczała się młoda zakonnica. Jeden z bejów upatrzył sobie jednak ślicznego aniołka i postanowił zabawić się z nim, wtykając mu kutasa w usta. Omal go przy tym nie stracił, bo Jitka broniła się zębami. Za ugryzienie podziękował jej, nie żałując kańczuga, tak że gdy Dorota wypatrzyła ją wśród niewolników, ślicznotka wyglądała jak okrwawiony, uwalony odchodami i błotem zlepek nieszczęścia.

Dzięki medycznym umiejętnościom doprowadziła skatowaną dziewczynę do ładu, zdobywając za półdarmo cenną asystentkę. Jitka potrafiła bowiem czytać i pisać, a przede wszystkim liczyć. Do tego była inteligentna i zaradna. Al-hakima od dawna kogoś takiego potrzebowała. Jej dotychczasowi asystenci zupełnie się nie sprawdzili. Pierwszym był kupiony w podobnych okolicznościach kadet austriackiej armii Ludwik Gablenz, który nadawał się jedynie do rozrywek w łożnicy. Poza tym był niegodny zaufania i musiała go przykuwać na noc do nogi łóżka. Sprzedała go perskim kupcom, nabywając w zamian dwóch Gruzinów. Ci okazali się jednak niechlujnymi, tępymi osiłkami. Połamała na ich grzbietach wiele rózeg, ale niewiele to dało, ich zatem również się pozbyła, przeznaczając na eunuchów.

Za to Jitka była darem niebios. Pomogła uporządkować rachunki Doroty, a po miesiącu przejęła ich prowadzenie. Stworzyła również kartotekę pacjentów i opanowała chaotyczną stertę weksli oraz zobowiązań zgromadzonych przez al-hakimę w kuferku służącym za skarbczyk. Dorota bowiem zajmowała się także działalnością bankową, trochę nielegalnie i w tajemnicy, pożyczając potrzebującym złote para i srebrne akcze. Zawsze na wysoki procent, zupełnie jak żydowscy lichwiarze.

Jitka odkryła tam też dwa tajemnicze listy pisane po włosku i jeden po niemiecku. Domyśliła się, że Dorota w swojej bezczelności świadczy podejrzane usługi przedstawicielom Republiki Weneckiej i Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Wręczyła jej te papiery, a al-hakima bez słowa wyjaśnienia je zniszczyła. Sprawa współpracy z nieprzyjaciółmi imperium uznana mogłaby zostać za zapomnianą, gdyby nie kolejny list, przyniesiony przez mężczyznę w mundurze janczara, a napisany po polsku. Dorota była nim tak wstrząśnięta, że by go przeczytać, pobiegła na górę, do sypialni, i zamknęła się na skobel. Zupełnie jakby się bała o dyskrecję niewolnicy, kucharki i parobka, którzy byli jej jedynymi służącymi.

– Szantaż? Chcą od ciebie złota? – spytała Jitka.

– Nie, to nawet nie to. Żądają, bym była na ich usługi, kiedy do miasta przyjedzie poselstwo. Mam również zająć się kwestią uwolnienia chrześcijańskich jeńców przetrzymywanych w Twierdzy Siedmiu Wież. – Dorota niedbale machnęła ręką.

– Ale na czyich usługach masz pozostać? Skąd przyjedzie poselstwo? Z Polski? – strzelała Jitka, odkładając pióro i starannie zamykając kałamarz.

– Będą tu jeszcze dzisiaj – przytaknęła al-hakima. – Wytropili mnie, sukinsyny. Muszą mieć w mieście przynajmniej kilku szpiegów. Wiedzą, czym się zajmuję i że jestem osobą, przed którą otwiera się wiele drzwi. Poseł, prócz uprawiania polityki z sułtanem, ma też wykupić polskich jeńców. Chcą, bym dopilnowała, żeby znaleźli się wszyscy, którzy jeszcze nie wylądowali na galerach, i żeby stało się to za jak najmniejszą kwotę. Grożą mi, dranie…

– Czym? Powiedzą Turkom, że jesteś zdrajczynią? – pytała Jitka.

Dorota usiadła na krześle naprzeciw biurka asystentki i potarła czoło. Musiała wziąć się w garść; przecież niczego strasznego od niej nie wymagają. Nie nakłaniają do szpiegostwa, jedynie pomocy w kwestii jeńców. To nic wielkiego. Poradzi sobie z tym, a następnym razem, kiedy będzie miało przyjechać polskie poselstwo, wyjedzie w interesach gdzieś w głąb Anatolii lub nawet do Kairu.

– To długa historia. – Machnęła ręką. – W każdym razie odnaleźli mojego brata i przymknęli go w ciemnicy. Grożą, że go zamęczą, jeśli się nie zgodzę. W ramach kary za to, co dla mnie zrobił, gdy opuszczałam Polskę. Musiałam wtedy uciekać, a on… Och, durny Jędruś zabił człowieka, by umożliwić mi ucieczkę. Ale to było tak dawno! Minęło ponad dwadzieścia lat. Jak oni na to wpadli?

– Co za oni? Kto konkretnie ci grozi?

– Hetman polny koronny Stanisław Jabłonowski. I co, mówi ci coś to nazwisko? Znasz polskich dowódców i watażków? To co się głupio pytasz? – warknęła Dorota. – Wiem tylko, że ten jegomość został hetmanem rok temu, zaraz po koronacji Sobieskiego. To prawa ręka Lwa Lechistanu, odpowiedzialna za ochronę południowo-wschodnich granic Rzeczpospolitej. Od razu się można przekonać, że to energiczny typ. Założę się, że po otrzymaniu buławy najpierw zabrał się do umocnienia siatki szpiegów i pozyskania kolejnych. Nie patyczkuje się i nie cofa przed szantażem czy wywlekaniem brudów. To trudny przeciwnik i wygląda na to, że na razie muszę robić, co sobie zażyczy.

– Chyba że zagrasz zimną sukę i machniesz ręką na brata – powiedziała Jitka, po czym wstała i nalała z dzbanka wody zagotowanej z cytryną. Podała napój al-hakimie. – Nie widziałaś go dwadzieścia lat, może tak naprawdę od dawna nie żyje?

– Żyje. Hetman opisał kilka szczegółów, których raczej nie wymyślił. Jędrek ma żonę i trójkę dzieci. Jeśli szybko nie wyjdzie na wolność, nie będzie komu dać im żreć. Bratową, której nigdy na oczy nie widziałam, akurat mam w nosie, tak samo jak bratanków, ale Jędrka naprawdę mi szkoda. To niewinny, naiwny, niezbyt rozgarnięty chłopak o wielkim sercu.

– Tobie kogoś szkoda? – zdziwiła się niewolnica. – Myślałam, że jesteś najtwardszą babą chodzącą po ziemi.

– Nie pozwalaj sobie, niewolnico! – burknęła Dorota, po czym napiła się wody.

Jitka pozwalała sobie na znacznie bardziej bezczelne komentarze, wiedząc o swojej wartości dla al-hakimy i słabości, jaką ta ma do niej. Sama czuła do Doroty coś w rodzaju mieszaniny wdzięczności, odrazy i przywiązania. Brzydził ją zupełny brak skrupułów i moralności Polki, ale podziwiała jej siłę i zaradność. Oprócz tego winna jej była uratowanie życia. Dostrzegała również liczne rysy na wizerunku twardej i bezwzględnej al-hakimy. Dorota potrafiła okazać bezinteresowną dobroć i czułość, do tego potrzebowała towarzystwa i kogoś, komu mogła się wygadać. Ktoś taki nie mógł być prawdziwym potworem. To dzięki niej Jitka nauczyła się w pół roku tureckiego, bo tym językiem najczęściej się posługiwały.

– Janczar przekazał mi adres hanu, w którym zatrzyma się poselstwo. Mam stawić się tam wieczorem, by odebrać polecenia – powiedziała Dorota. – Chyba pójdę się wcześniej odprężyć do łaźni. Idziesz ze mną?

– A co z pacjentami? Miałaś dziś odwiedzić harem paszy i zbadać jego ciężarną żonę. Czekają cię też odwiedziny u celnika, któremu wóz przejechał po stopach. Jest jeszcze…

– Wiem, wiem! – warknęła al-hakima. – Niech no tylko pozbędę się ostatniej dostawy „ciał”, a zamknę praktykę. Kupię dom w spokojniejszej mahalli i będę zajmowała się uczciwą lichwą. Biedacy próbujący pożyczyć pieniądze nie są tak męczący jak wiecznie wymagający troski, jęczący pacjenci.

– Też bym wolała, byśmy przeprowadziły się do domu z ogrodem, gdzie mogłabym uprawiać kwiaty. I najlepiej, by był blisko morza. Uwielbiam morską bryzę, jest podobno dobra na cerę.

– Bzdura – ucięła Dorota. – Wyślij parobka z wiadomością do pacjentów, że odwiedzę ich jutro rano. Idziemy do łaźni, a po drodze zabierzemy Papatyę.

Jitka posłusznie skinęła głową i zebrała papiery. Życie u boku Doroty okazało się znacznie ciekawsze niż w klasztorze. Al-hakima nie lubiła się nudzić, a rutyna ją drażniła. Ciągle wymyślała coś, by urozmaicić codzienny kierat, by się zabawić lub wybrać na łazęgę po mieście. Co prawda los niewolnicy nie należał do najciekawszych, ale niewola nie była dla Jitki uciążliwa. Właściwie mogła robić co chciała i niczego jej nie brakowało. W morawskim klasztorze o zimnych, wilgotnych celach, na wikcie złożonym z kaszy i wody nie było tak wspaniale. Dziewczyna zatem nawet nie myślała o wolności i powrocie do domu. Domu nie miała, w Czechach czekało na nią wyłącznie więzienie, i to znacznie gorsze niż w Stambule.

* * *

Z domu wyszły koło południa, w największy upał. Choć z nieba lał się żar nie do wytrzymania, ruch na ulicach wcale nie zelżał. Musiały przemykać między wozami i wielbłądami, mijały niesione przez niewolników lektyki i poruszające się pieszo rzesze ludzi o wszystkich możliwych kolorach skóry. W głośnym gwarze dominował turecki, ale równie często słychać było hebrajski, grecki, arabski i ormiański. Największa metropolia na świecie, centrum cywilizacji, nieustannie kipiała, tętniła życiem i ruchem.

Minęły meczet, na który Dorota, jako bogobojna muzułmanka, płaciła wakf, i stojący przy nim szpital, również utrzymywany z ofiar wiernych. Przy nim znajdowały się przytułek dla sierot i jadłodajnia dla ubogich. Zastali Papatyę zajętą wydawaniem dzieciom owoców, nieco przejrzałych, ale nadających się do jedzenia. Derwiszka potrafiła zdobyć takie frykasy, wędrując po targowiskach i zaczepiając kupców oraz straganiarzy. Miała swoich stałych dostawców, którzy sami przynosili jej niesprzedany towar. Każdy z nich był zachwycony, że może w tak prosty sposób zapracować na zbawienie i przypodobać się Allachowi.

– Dorota! Świetnie, że wpadłaś. Miałam do ciebie zajrzeć, chcę ci coś pokazać – powiedziała mniszka z uśmiechem.

Papatya była Turczynką należącą do jednego z bardziej tajemniczych zakonów derwiszów. Członków jej zgromadzenia nazywano bektaszytami i uważano za dziwaków. Przejęli oni sporo zwyczajów z tradycji chrześcijańskiej i połączyli je z wiarą islamską, dodając do tego praktyki szamanistyczne oraz ezoteryczne. Przyjmowali w swoje szeregi kobiety, i to na równych prawach, do tego nie przestrzegali ramadanu i pili alkohol. Dzięki działaniom takich zakonników i zakonnic jak Papatya cieszyli się wielką popularnością wśród prostych ludzi.

Mniszka była kobietą młodszą i znacznie niższą od Doroty, ale równie korpulentną. Miała czarne, głębokie oczy i mocne, uniesione brwi nadające jej twarzy wyraz zaskoczenia lub zdziwienia. Uśmiech nie znikał z jej ust, przez co dzieci do niej lgnęły, a wszyscy pouczani i ganieni wierni przyjmowali jej uwagi z pokorą i sympatią.

Dorota skinęła na Jitkę, ta zaś dygnęła, po czym zastąpiła derwiszkę przy koszach z owocami. Czeszka również lubiła dzieci i czasem zdarzało się jej pomagać Papatyi w sierocińcu, szczególnie przy opiece nad maluchami. Mieli tu niemal pięćdziesiąt dzieciaków, najczęściej takich, których rodzice padli ofiarą zarazy. W Stambule nie było wiele sierot – wałęsające się bezpańsko dzieci wyłapywali albo handlarze niewolników, albo janczarzy. Wychowankowie tego sierocińca należeli do tej drugiej kategorii. Kiedy podrosną wystarczająco, chłopcy trafią do koszar jako kadeci, a dziewczynki za nimi jako nałożnice lub żony janczarów.

– Chodźmy do mojego gabinetu. – Derwiszka pociągnęła Dorotę do sierocińca.

Znalazły się w niewielkim pomieszczeniu z rozścielonym na podłodze dywanem, na którym natychmiast usiadły. Poza tym jedynymi meblami były dwie skrzynie i niski stolik z przyborami do pisania. Papatya natychmiast wyciągnęła ze skrzyni kamionkową butlę ze słodkim, mocnym winem, które zwykle rozcieńczała wodą. Alkohol kupowała od greckich lub ormiańskich kupców, ale przez sąsiedztwo meczetu zbytnio się z tym nie obnosiła. Dorota mimo przejścia na islam nie zrezygnowała z wina, ale by nie obrażać Allacha, pijała je jedynie w nocy lub pod dachem, gdzie Bóg nie zaglądał. Wypiły zatem po łyku, a potem derwiszka wyciągnęła grubą talię kart.

– Chciałam cię zabrać do łaźni, by spokojnie pogadać, nie chcę wróżb – westchnęła Dorota. – Słuchaj, jeden z ludzi Abdul Agi przyniósł mi list napisany przez polskiego hetmana.

– Wiem, zupowy już mnie o tym poinformował. Masz robić, co chcą Polacy, ale codziennie sporządzać raporty i przekazywać je przeze mnie – rzuciła niedbale Papatya, jakby mówiła o czymś nieistotnym, a nie o szpiegostwie.

Kobiety poznały się za pośrednictwem oficera janczarów, zupowego Adbul Agi, kiedy Dorocie zaproponował współpracę kupiec pochodzący z Wenecji. Zrobiono z niej wtedy podwójną agentkę. Szpiegowała na rzecz obcych mocarstw, ale pod egidą janczarów, którzy kontrolowali i modyfikowali przekazywane przez nią informacje. Właśnie dowiedziała się, że będzie robić to nadal, ale tym razem manipulując Polakami. Niezbyt jej się to uśmiechało, bo kiedy Polacy domyślą się, że jest agentką tureckiego wywiadu, zemszczą się na jej bracie. Nie miała takich rozterek, gdy chodziło o Wenecjan i Austriaków, ale teraz sytuacja nieco się komplikowała i robiła dla niej niewygodna.

Papatya nie zwróciła uwagi na jej zasępienie, jakby całe to szpiegowanie było czymś zupełnie niegodnym uwagi. Bektaszytka, jak wszyscy derwisze, sama należała do korpusu janczarów, a dokładnie do 99. dywizji. Nigdy nie nosiła munduru, pełniąc wyłącznie funkcje wywiadowcze, ale bez specjalnego entuzjazmu. W wojsku miała stopień pomywaczki kotła, odpowiadający porucznikowi w europejskich armiach, nigdy jednak nie wykorzystywała związanych z nim przywilejów i zdawała się o nim nie pamiętać. Interesowały ją tylko sieroty i ezoteryka, dwie życiowe pasje. Szczególnie upodobała sobie karty tarota, których jedną talię dostała niedawno od Doroty.

– Z pewnością słyszałaś o dziwadle, co to się objawiło dwie noce temu – zagaiła Papatya, tasując karty.

– O dziwadle? Chodzi ci o rozbłysk i huk, które część ludzi wzięła za początek trzęsienia ziemi, a część za ostrzał armatni? – spytała Dorota i pociągnęła kolejny łyk wina. – Huku trudno byłoby nie słyszeć. Spałam błogo jak niemowlę, gdy to się stało. Zerwałam się i wybiegłam w samej halce na ulicę. Byłam przekonana, że dom się wali. Wszyscy kompletnie ogłupieli, bo jasno się zrobiło jak w dzień. Jarząca się bielą kula światła wisiała nad miastem, gdzieś nad Złotym Rogiem. A potem powoli się obniżyła, gasnąc, i chyba w końcu spadła do wody. Zrobiło się ciemno i cicho, ludzie gadali, że to spadająca gwiazda, która wpadła do zatoki. To się ponoć zdarza. Z nieba leci płonący kamień, który wywala mniejszą lub większą dziurę w ziemi. Czasem wybucha i rozpada się na kawałki jeszcze w powietrzu. Znajdziesz opisanych wiele takich przypadków, wystarczy poszperać w bibliotekach.

– Wielu gada, że to zły znak. Wiem, zawsze tak mówią, gdy pojawi się kometa lub inne niezrozumiałe zjawisko. – Papatya uśmiechnęła się, dała Dorocie karty do przełożenia, po czym zaczęła rozkładać je w jakiś wróżebny wzór. Wszystkie lądowały na dywanie koszulkami do góry, rozdzielane na wiele kupek. – Ale tym razem może coś w tym być. Mój kot uciekł tej nocy i już nie wrócił, odleciały również ptaki. Przejdź się do portu, gdzie zawsze panował jazgot mew walczących o odpadki. Panuje tam głucha, nienaturalna cisza. Ludzie coraz więcej gadają.

– Zwierzęta uciekają przed nadciągającym pożarem lub trzęsieniem ziemi – zauważyła Dorota. – Może rzeczywiście coś się szykuje?

– Gwiazda nie spadła do zatoki, tylko spokojnie obniżyła się i pacnęła o ziemię w Sağmalcılar – powiedziała konfidencjonalnym tonem derwiszka. – Spaliła, a właściwie spopieliła całą garbarnię, łącznie z murowanymi zabudowaniami, i utknęła w ziemi. Janczarzy otoczyli teren, wielki wezyr kazał go ogrodzić i nikogo nie wpuszczać. Wysiedlono kilkadziesiąt rodzin, ale to nie koniec. Planuje się wyburzenia, by zrobić esplanadę wokół punktu lądowania dziwadła. Od dwóch dni trwają oględziny na miejscu, zwołano nawet zebranie Dywanu w tej sprawie. Jak się domyślasz, nie mogłam przegapić okazji zobaczenia czegoś niezwykłego. Pogadałam z chłopakami pilnującymi dziwadła i wlazłam na strzeżony teren. Udało mi się podejść całkiem blisko, zanim dopadł mnie patrol i wyprowadził.

– Sağmalcılar? Czy to nie te ohydne, śmierdzące przedmieścia zamieszkane przez najgorszą hołotę? Jest tam siedziba cechu garbarzy, prawda? Przejeżdżałam raz tamtędy. To okropne miejsce – stwierdziła Dorota. – Wielki wezyr powinien kazać zrównać je z ziemią, a garbarzy przepędzić.

– Nie da się, to najpotężniejszy cech w mieście. Jeśli zabierze się im siedzibę, przeniosą się gdzie indziej. Choćby tu – zauważyła Papatya. – Ale to nieważne. Posłuchaj, co tam zobaczyłam. Dziwadło to nie żadna spadająca gwiazda, tylko dziura w świecie! O! I co, zaskoczona?

– Dziura? I po to mnie tu zaciągnęłaś, zamiast przekazać tę rewelację w czasie moczenia się w chłodnej wodzie?

– Ale w łaźni nie napiłybyśmy się wina – zauważyła Papatya. – Dziwadło naprawdę skojarzyło mi się z dziurą. Ma nieregularny kształt, właściwie można powiedzieć, że jest bezpostaciowe. Pulsuje, kurczy się i rozszerza. Raz jest szparą szerokości człowieka, ale gdy chwilę mu się przyglądasz, ma rozmiar piętrowej chałupy. Do tego dochodzi całkowity brak koloru. Nie jest czarne czy białe, tylko coś pomiędzy.

– Szare?

– W pewnym sensie. Po prostu ludzkie oko nie radzi sobie z całkowitym brakiem barwy. Kiedy tak się na to gapiłam, zrozumiałam, że to coś po prostu nie pochodzi z naszego świata. Jest zupełnie nienaturalne, kurczy się, rozszerza i faluje, bo nie może się dopasować do rzeczywistości. Nie odpowiada mu nasza fizyczność, nie może się w niej umościć. Dlatego nazywam to dziwadłem.

– To rzeczywiście ciekawe. Skąd się wzięło i co się z tym stanie? – Dorota wreszcie się zainteresowała.

– Podejrzewam, że powoli dopasowuje się do nas. Janczarzy mówili, że na początku dygotało i zmieniało się tak szybko, że od samego patrzenia żołnierze rzygali jak koty. Teraz zdaje się stygnąć. Może za jakiś czas przyjmie właściwą formę, a wtedy się okaże, czym tak naprawdę jest – odparła Papatya. – Nie sposób odgadnąć, co z tego wyniknie. Jest jak przepoczwarzająca się w kokonie larwa. Dopóki z niego nie wylezie, nie wiadomo, czy to piękny motyl czy mroczna ćma.

– Wielki wezyr zachowuje ostrożność, każąc wyburzyć okolicę i przygotować przedpole. Podejrzewam, że wyceluje w to coś armaty, przynajmniej ja bym tak zrobiła. Życzę mu powodzenia, ale szczerze mówiąc, mam teraz inne problemy na głowie niż jakieś bezkształtne dziwadła z innej rzeczywistości – stwierdziła Dorota. – Za kilka godzin będę musiała się użerać ze swoimi nadętymi, dumnymi krajanami. I jeszcze muszę być miła i usłużna.

Derwiszka wzruszyła ramionami.

– Taki los, dasz jakoś radę. Podgolone łby nie są podobno takie straszne, szczególnie teraz, gdy Rzeczpospolita jest osłabiona i przyjechali prosić o złagodzenie haraczu. Jakoś się o ciebie nie martwię. Spójrz na to. – Wskazała rozłożone karty. – Miałam przy sobie talię, gdy oglądałam dziwadło. Pamiętasz z grubsza figury? Dwadzieścia dwa Wielkie Arkana i pięćdziesiąt sześć Małych Arkanów. Głupiec, Mag, Papieżyca, Rydwan, Kochankowie, Koło Fortuny, Wisielec, Śmierć, Diabeł, Sąd Ostateczny i tak dalej. Ułożyłam je właśnie w zwykły układ wróżebny typu Dom z Wieżą. Postawię ci wróżbę, dobrze?

Dorota wzruszyła ramionami, hamując się przed złośliwym komentarzem. Nie wierzyła w te bzdury, ale nie chciała robić przyjaciółce przykrości.

– Zobaczmy, co karty powiedzą o twojej teraźniejszości i przyszłości. Zawsze najważniejsze są pierwsze trzy – przypomniała uroczyście, bo wróżbę stawiała Dorocie już nie pierwszy raz.

Pierwsza odwrócona koszulką w dół przedstawiała płonące nocą miasto z czerwoną łuną bijącą w czarne niebo. Na drugiej namalowano splecionych w boju rycerzy, przy czym tylko niektórzy wyglądali jak ludzie, pozostali byli groteskowo zniekształconymi demonami. Trzecia karta ukazywała królową o wykrzywionej z bólu twarzy. Pozbawiono ją rąk, a z kikutów wystawały włókna nerwowe przywiązane do czegoś wyglądającego jak tron.

Dorota zmarszczyła brwi, zerkając na uśmiechniętą triumfalnie Papatyę. Nigdy nie widziała takich kart i była pewna, że w oryginalnej talii ich nie ma.

– Następne trzy do szczegółowych interpretacji, rozbudowujące wróżbę – rzekła derwiszka i odwróciła kolejne karty.

Na pierwszej namalowany był prący przez miasto nieregularny owal, który miażdżył domy. Składał się z setek połączonych groteskowo ludzi, posplatanych różowymi sznurami wrastającymi w ciała. Kolejna przedstawiała skrzydlatych jeźdźców walczących z armią potworów. Ostatnia karta pochodziła ze znajomej talii i nazywano ją Śmiercią. Nie! Jednak coś z nią było nie tak. Widoczna pod kapturem czaszka lśniła metalicznie, a oczy płonęły białym blaskiem.

– Kolejne karty układu służą do rozwinięcia wróżb. Czasem pomagają je zinterpretować lub ułożyć z nich historię – wyjaśniła Papatya.

Odsłoniła kolejne trzy karty. Wszystkie były zupełnie czarne.

– Co to ma znaczyć? Skąd wzięłaś tę talię? – spytała Dorota.

Derwiszka zgarnęła szybko karty i energicznie je przetasowała.

– To talia, którą mi podarowałaś – powiedziała i rozsunęła talię koszulkami do dołu.

Dorota pochyliła się, szukając dziwnych obrazków, ale ujrzała same znajome. Małe Arkana z królami i damami oraz liczbami, a także Wielkie Arkana przedstawiające Głupca, Papieżycę i tak dalej. Znała je dobrze i wyglądały całkiem normalnie.

– Dziwadło emanuje niewidoczną moc. Karty się nią nasyciły, gdy stałam z nimi w jego pobliżu – wyjaśniła derwiszka. – Teraz, gdy stawiam wróżbę, zmieniają się. Pojawiają się na nich nieistniejące figury i obrazki. To niesamowite! Stałam się właścicielką prawdziwie magicznego instrumentu!

Dorota wzięła kilka kart i dokładnie je obejrzała. Podrapała jedną ilustrację i powąchała tekturę pokrytą twardym lakierem.

– Promieniuje moc, mówisz? Tak jak zapalona lampa, ale świecąca niewidocznym światłem? – Dorota zmarszczyła brwi. – A może to działa też na ludzi? Przecież stałaś koło tego czegoś i sama chłonęłaś tę niewidoczną moc. Nie czujesz się dziwnie? Nic ci nie dolega?

Derwiszka niedbale machnęła ręką.

– Nic mi nie jest – prychnęła. – Widocznie te promienie wnikają wyłącznie w materię nieożywioną.

Al-hakima pokiwała głową, nie spuszczając przyjaciółki z oka. Może to nie karty stały się magiczne, ale ręce, które je tasowały i rozkładały? Nie wypowiedziała jednak swoich podejrzeń.

* * *

Han, zwany szumnie wezyrskim, okazał się niewiele większy od poprzedniego. Michał Piotrowski pierwszy przekroczył jego bramę i rozejrzał się z ponurą miną. Hanami nazywano w Turcji różnego rodzaju karczmy i zajazdy. Różniły się nieco od europejskich, ale głównie architekturą, reszta była taka sama jak na całym świecie. Główny budynek służył jako noclegownia, a okalały go szopy i drewniane zabudowania gospodarcze, stajnie, kuchnia i drewutnia.

Pan Michał był rotmistrzem chorągwi pancernej w służbie królewskiej i odpowiadał bezpośrednio przed kanclerzem Janem Gnińskim, wysłannikiem króla Jana do Porty. Nosił się zatem jak przystało na pancernego – mimo potwornego upału na przeszywanicy miał ciężką kolczugę, a na głowie misiurkę. Kiedy zeskoczył z konia, cały jego rynsztunek zabrzęczał metalicznie. Piotrowski był doświadczonym żołnierzem, do tego dość wiekowym, bo przekroczył już trzydzieści pięć lat. Na jego skroniach pojawiły się pierwsze siwe włosy, ale pozostawały jedynymi oznakami wieku. Nadal poruszał się sprężyście i energicznie jak młodzik.

Rzucił wodze jednemu z towarzyszących mu młodszych jeźdźców i skierował się do głównego budynku. Miał dokonać inspekcji hanu przed przybyciem Gnińskiego. Od razu dostrzegł jednak, że zajazd jest stanowczo za mały na potrzeby poselstwa. Zazgrzytał ze złości zębami. Polacy musieli rozlokować sześćset koni i kilkadziesiąt wozów oraz karet, znaleźć kwatery dla kilkuset ludzi, oficjalistów, żołnierzy i czeladzi. Turcy od początku im tego nie ułatwiali. Najpierw przez dwa dni nie pozwalali wjechać do Stambułu, trzymając Lachów w namiotach na rozpalonym i wysuszonym na wiór wzgórzu, potem dali han, w którym zmieściła się setka ludzi. Reszta nocowała na bruku okolicznych ulic. Wreszcie, po proteście zaniesionym do pałacu Topkapi, janczarski przewodnik zaprowadził ich do tego rzekomo wielkiego hanu, z którego na rozkaz padyszacha wyrzucono gości i rezydentów.

Wspomniany janczar towarzyszył im od Siedmiogrodu, służąc za przewodnika i dowódcę eskorty sułtańskiej. Teraz dogonił pana Michała jeszcze przed wejściem i otworzył przed nim drzwi, jak zwykle szeroko się uśmiechając. Uśmiech Abdul Aga miał sympatyczny, do tego zawsze zachowywał się przyjacielsko i starał się służyć pomocą. Nosił jasny, niezmiennie czysty mundur, a do tego wysoką białą czapkę zwaną kecze z opadającym daleko na plecy „rękawem”. Wiadomo o nim było, że piastuje stanowisko zupowego, czyli w hierarchii janczarskiej jest pułkownikiem. Mimo tego nawet do giaurów takich jak Piotrowski odnosił się bez wyniosłości. I co najważniejsze, dobrze mówił po polsku.

– Mam nadzieję, że wysprzątano pomieszczenia – powiedział, sięgając po lampkę oliwną.

Okazało się, że pokoje w hanie są wąskie i ciemne. W niektórych małe okna znajdowały się pod sufitem, przez co wpadało przez nie zarówno niewiele światła, jak i świeżego powietrza. Z kolei największe sale wypełniały poustawiane równo łóżka, a znajdujące się w nich okna miały szczelnie pozamykane okiennice. Po wejściu do takiej komnaty pana Michała uderzyła fala smrodu tak silna, że musiał się cofnąć. Śmierdziało tu ludzkimi wyziewami, potem i ropiejącymi ranami. Stary pancerniak nieraz czuł taki zapach – kojarzył mu się z lazaretami, w których konali ranni żołnierze.

– Matko Boska, ten han to szpital – stwierdził po wycofaniu się na korytarz.

– Ale wysprzątany i niezwykle przestronny. Z pewnością pomieścicie w nim niemal całe poselstwo. Konie będziemy musieli w części przekazać do stajni w sąsiedniej mahalli – powiedział lekkim tonem Abdul. – Nawet w największym mieście świata nie ma gospody zdolnej ugościć kilka chorągwi jazdy naraz! Ten han jest największy z dostępnych. Musicie uszanować dobrą wolę wezyra.

– To wezyr przydzielił nam te kwatery? A który, jeśli można wiedzieć? – spytał Piotrowski.

– Sam wielki wezyr Kara Mustafa wydał taki rozkaz – z szacunkiem odparł janczar. Wzniósł oczy do niebios w udawanym natchnieniu, dziękując Allachowi za tak wspaniałego dygnitarza, a potem mrugnął do pancernego i parsknął śmiechem.

Wesołość zupowego była niezwykle zaraźliwa i pan Michał się uśmiechnął. Dla obu było oczywiste, że przydzielając Polakom opróżniony w pośpiechu szpital, wezyr robił im na złość i chciał uprzykrzyć życie. Obaj jednak nie mieli na to najmniejszego wpływu, a poseł musiał jeszcze za tę łaskę wezyrowi podziękować.

Wyszli na zewnątrz i Piotrowski machnął do porucznika Mierosławskiego. Na dziedzińcu stała już cała chorągiew pancerna. Żołnierze pozsiadali z koni i skupili się wokół studni, z której właśnie wyciągali pierwszy kubeł wody.

Oby Mustafa pasza nie kazał jej złośliwie zatruć – pomyślał pan Michał.

– Pootwierajcie wszystkie okiennice w hanie – rozkazał porucznikowi. – Wynieście wszystkie łóżka, sienniki zwalcie na kupę i spalcie. Prycze, które są zbyt śmierdzące lub uwalone ropą, również ciśnijcie w ogień.

– Rozkaz. – Mierosławski skinął głową. – Najlepiej byłoby spalić całą tę budę. Ale to może kiedy będziemy wyjeżdżali.

Kilku pancernych zostało przy koniach, zajmując się wyciąganiem wody ze studni i napełnianiem nią drewnianych koryt, reszta wkroczyła z porucznikiem do środka. Po paru chwilach w głębi hanu rozległy się głośne przekleństwa i złorzeczenia. Okna na piętrze otworzyły się i zaczęły wylatywać przez nie prycze, by z trzaskiem rozpaść się na dziedzińcu. Pan Michał z Abdulem odeszli w cień rzucany przez szopy. Zanim pancerni usunęli ze środka szpitalne wyposażenie, kilku żołnierzy o słabszych żołądkach omdlało i zwymiotowało, a potem zaległo w cieniu obok stojących oficerów. Zmęczeni upałem pancerni ściągnęli kolczugi, kaptury kolcze i misiurki, niektórzy rozebrali się do pasa. Nie wyglądało to wszystko ciekawie i na razie Piotrowski nie zamierzał wysyłać konnego z zaproszeniem dla dygnitarzy. Lepiej było nie denerwować kanclerza Gnińskiego podobnymi widokami i niewygodami.

Na to wszystko, zupełnie bez ostrzeżenia, na podwórze wjechali nieproszeni przybysze. Pan Michał zmarszczył brwi, niezadowolony. Kawalkadę jeźdźców i wozów prowadzili husarze w nieodzownych lampartach i skrzydłach na czele z porucznikiem Semenem Błońskim, bezczelnym i pełnym buty Sarmatą, który traktował ze wzgardą wszystkich stojących niżej. Obok niego jechał młody i grzeczny Jakub Kęsicki, a z drugiej strony jego już znacznie mniej przyjemny kuzyn Krzysztof Kęsicki. Towarzyszył im ksiądz Wawrzyniec Lisiecki w białym habicie cystersów. Razem z wozami ciągnęło kilkunastu pocztowych husarskich i kilku zmęczonych słońcem i kacem, a przez to mniej energicznych rycerzy.

– Pancerniacy coś oklapli – zauważył Krzysztof Kęsicki, dwudziestokilkuletni towarzysz husarski, mocno dziobaty na twarzy po przeżytej w dzieciństwie ospie, za to obdarzony niezwykle jasnymi, błękitnymi oczami.

Semen Błoński uśmiechnął się złośliwie pod wąsem i skinął na powitanie panu Michałowi.

– Czołem waszmości! Widzę, że zdążyliście nie tylko zaprzyjaźnić się z bisurmanem, ale nawet trzepiecie po jego pobratymcach sienniki. Czy żołnierzowi na służbie Rzeczypospolitej uchodzi paranie się czymś takim?

– Daj, acan, spokój – prychnął ksiądz Lisiecki. – Mości Piotrowski musiał się parać nie takimi sprawami w czasie posłowania do Turków. Ponoć odwiedzał obóz sułtański w czasie niefortunnej wyprawy cześnika podolskiego, pana Karwowskiego. Nie uszanowano wtedy godności poselskiej i wszystkich towarzyszących cześnikowi ograbiono do goła, poturbowano, a potem czyniono im liczne przykrości. Zbyt plugawe, by o tym mówić… Tak czy inaczej, ci, co ocaleli, naprawdę wiele przeszli i nic dziwnego, że mogą słabować na umyśle.

– Ale że od gwałcenia w tyłek się bisurmanieje, to nie słyszałem. – Semen uśmiechał się coraz szerzej. – Słyszałem, że cześnika Karwowskiego też okradli i musiał do kraju wracać piechotą, poganiany przez ordyńców, co go po piętach witkami okładali. Jeśli tak traktowali posła, to strach pomyśleć, co zrobili jego mniej znacznym towarzyszom. Sodomia na nich z pewnością była uprawiana przez całą drogę. Może od niej nasz pancerniak rozmiłował się w pohańcach? Nic dziwnego, że tak się brata z janczarami i kazał wojsku sprzątać po nich brudy.

Pan Michał, który od paru chwil zgrzytał zębami, wysłuchując obelg pod swoim adresem, bo husarze rozmawiali tak, by dobrze ich słyszał, wreszcie nie wytrzymał. Warknął głucho i dobył szabli, wynurzając się z cienia. Błoński kpił z niego od początku wyprawy, kiedy się dowiedział, że ma do czynienia z jednym z pogardzanych w całej Rzeczypospolitej szlachciców z ubogiego Mazowsza, tak zwanym mazowieckim szaraczkiem. Piotrowski rzeczywiście należał do niezamożnej i niewykształconej szlachty, która parała się rolnictwem i klepała biedę na nieurodzajnych ziemiach.

Pan Michał cierpliwie znosił niewybredne żarty i zniósłby jeszcze wiele kalumnii bez mrugnięcia, przywykł bowiem do tego i potrafił nad sobą zapanować. Ale Semen Błoński celnie uderzył, sugerując gwałty na pancerniaku. Żaden szlachcic nie mógłby puścić takiej obrazy mimo uszu, bo straciłby twarz.

– Odszczekasz wszystko, szczurzy jęzorze, albo zaraz posmakujesz mojej szabli! – ryknął, szybkim krokiem wychodząc naprzeciw Błońskiego.

Semen również nie był młokosem, choć miał kilka lat i doświadczenia mniej od Piotrowskiego. Nie miał też jego wzrostu i siły, za to słynął z niezwykłej szybkości i tego, że świetnie robi szablą. Ta zresztą pojawiła się w jego dłoni, ledwie pan Michał zdążył wyjść z cienia. Szlachciurze nie przeszkadzał ciężki husarski pancerz ani czarne skrzydło przymocowane do pleców. Ruszył ku pancerniakowi, śmiejąc się, jakby wreszcie spotkało go coś przyjemnego.

– Panowie, przestańcie! – krzyknął milczący do tej pory Jakub Kęsicki.

Najmłodszy z husarzy uchodził za spokojnego i małomównego. Nosił długie blond włosy, które kręciły się na końcach, a do tego miał równie błękitne oczy jak jego kuzyn Krzysztof. Wychylił się w siodle i machnął ręką, jakby chciał w ten sposób powstrzymać zacietrzewionych szlachciców.

Szable doskoczyły do siebie i odbiły z trzaskiem. To Semen zaatakował pierwszy, i to od razu, bez zmiłowania, tnąc „wkrzyż”. Było to straszliwe cięcie lubiane przez polskich szermierzy, trudne do obrony i umożliwiające płynne ponowienie go lub natychmiastowe przejście do kolejnego natarcia. Szabla śmignęła więc od dołu po skosie, odbita przez pana Michała przemknęła na drugą jego stronę i spadła, również po skosie. Wykonała w ten sposób stalowy krzyż, który zmusił Piotrowskiego do cofnięcia się o krok. Pancerny odpowiedział nieco topornym natarciem na głowę przeciwnika, impetem trzech szybkich uderzeń niemal wbijając go w ziemię.

– Dość tego! Czyście poszaleli? – oburzył się ksiądz Lisiecki i zeskoczył z konia.

– Opuśćcie broń, panowie! – nalegał Jakub Kęsicki, również zeskakując z wierzchowca.

Obaj mężczyźni wpadli między walczących, narażając się na posiekanie. Cysters rozłożył szeroko ręce, a jego habit załopotał niczym anielskie skrzydła. Jakub z kolei uniósł nieuzbrojone dłonie, odruchowo zamykając oczy i szykując się na cios.

– Męczennik cholerny – mruknął na widok jego podniosłej miny pan Michał, ale cofnął się, opuszczając szablę.

– Zapomnieliście, gdzie jesteśmy? – syknął ksiądz Lisiecki. – W samym sercu imperium, z którym od lat prowadzimy wojnę. Reprezentujemy tu powagę Rzeczypospolitej! Nie tylko pan Gniński, ale poniekąd wszyscy jesteśmy posłami. A wy się bierzecie za łby jak szlachetki, co to się opili gorzałki w austerii i posprzeczali o wielkość cycków córki karczmarza. Wstyd!

– Ale on nazwał mnie szczurzym językiem – mruknął nieco skruszony Semen.

– Sam go, waćpan, do tego sprowokowałeś – zauważył Jakub.

– Nie wtrącaj się, kuzynie, w sprawy starszych. To rotmistrz Piotrowski natarł na pana Błońskiego, wszyscy widzieli – rzekł Krzysztof Kęsicki.

– Dość tego, schowajcie szable. Natychmiast – stanowczo zażądał ksiądz. – Obaj zachowaliście się niegodnie. Obraziliście powagę naszego poselstwa, i to na oczach tureckiego oficjera. Przykro mi, ale o wszystkim muszę powiadomić kanclerza Gnińskiego.

Obaj ciągle gotujący się ze złości szlachcice spojrzeli na wskazanego przez księdza janczara. Abdul Aga siedział w cieniu, wachlując się czapką. Uśmiechał się lekko, jak zwykle, a jego twarz nie wyrażała niczego poza uprzejmym zainteresowaniem. Wszyscy jednak wiedzieli, że Porta jeszcze tego dnia dowie się o niesnaskach i braku dyscypliny wśród polskich żołnierzy.

I z pewnością wykorzysta tę informację.

Copyright © 2016 by Andrzej W. Sawicki

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach:

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Projekt, opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Smocze koncerze, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-728-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl