Kiedy byłam mała… Pamiętam, jak babcia robiła makaron i podrzucała wielki płat rozwałkowanego ciasta, żeby szybciej wysechł. Drobinki mąki zaznaczały promień światła, synogarlice siadały na parapecie, a babcia zachwycała się każdym krzywym kluskiem, które wycięły moje dziecięce rączki.

Pamiętam, jak mój dziadek, profesor weterynarii, chodził ze mną na spacery w Puławach, na stadion. Po drodze wstępowaliśmy do sklepu Dorotka i mogłam sobie wybrać dziesięć deka cukierków (i tutaj dziadek puszczał do mnie oko), które musiałam zjeść na spacerze, żeby babcia nie dowiedziała się, dlaczego znowu nie chcę jeść obiadu.

Pamiętam, jak drugi dziadek, który był jubilerem, wkładał mi na palce złote pierścionki i opowiadał bajki o lwie Lordziku, który potrafił odróżnić dobro od zła.

Pamiętam ogrodnika, pana Wacka, który mył się przy studni w ogrodzie, zabierał mnie do lasu na poziomki i śmiał się z moich poobijanych kolan: – Do wesela się zagoi…

Pamiętam, że kiedy poszłam do szkoły, moja siostra podpisywała mi pięknie zeszyty i uczyła mnie rysować szlaczki.

Pamiętam, jak byłam nastolatką, a moja mama opowiadała mi, co to znaczy się zakochać.

Gdy chodziłam do liceum, miałam straszne problemy z fizyką. Moja kochana mama, która też z fizyką była na bakier, poprosiła o pomoc cudowną dziewczynę, doktorantkę wydziału fizyki – Irkę. Irka nie nauczyła mnie fizyki licealnej – ale bardzo dużo ze mną rozmawiała. Nauczyła mnie nurkować, chodzić po górach, czytać książki Małgorzaty Musierowicz. Nauczyła mnie rozmawiać o śmierci. Nauczyła mnie, że można mieć kota, psa, papugę i straszyki w słoiku z liśćmi. Nauczyła mnie, jak cudownie jest dawać prezenty przywiezione z końca świata (do dziś mam muszle zebrane przez nią pod knajpą w Marsylii i drewniany grzebyk z targu). Pamiętam, że na drzwiach wejściowych jej mieszkania było napisane: „Powiedziano mi, że droga, którą idę, jest trudna i wyboista. Zawróciłem więc… Odtąd ścieżki, którymi podążam, są kręte i prowadzą donikąd”. U Irki w domu było zawsze dużo ludzi, który żyli dobrze i źle… Irka nauczyła mnie fizyki życia.

Kiedy byłam na studiach, uczyła mnie Dorota Zawadzka. Jej zajęcia były szacunkiem i rozmową.

Wszystkie te wspomnienia mają jeden wspólny mianownik: uważną rozmowę.

Bo uważna rozmowa to najwspanialsze narzędzie wychowawcze. Ufam, że kolejne przygody Kostki i Brunka staną się dla Państwa inspiracją do rozmów z Waszymi dziećmi. Tematów jest tak dużo…

A ja nieustająco trzymam z Was kciuki!

Dominika Słomińska

Pamiętacie, jak Kostka poszła z Brunkiem na lody bez wiedzy rodziców i jak to się skończyło? Otóż dzisiaj jest wielki dzień Kostki. Właśnie mija sześć tygodni od przykrej przygody i złamania ręki. Zaraz po zajęciach w przedszkolu Kostka pójdzie z mamą do szpitala na zdjęcie gipsu.

Już od rana jest bardzo podekscytowana. No bo sami zobaczcie: z jednej strony, taki gips to wspaniała sprawa – wszyscy mogli się na nim podpisać, Brunek nawet narysował rakietę, a Zosia śmiesznego misia i serduszko. Z drugiej strony, to same problemy – nie można się porządnie umyć, na czas kąpieli mama musi owijać rękę z gipsem folią, niewygodnie jest spać, trudno biegać i w ogóle.

Dlatego Kostka marzyła, żeby uwolnić się od ciężaru. A przecież sam gips z podpisami zachowa sobie po zdjęciu na pamiątkę.

Mama przyszła do przedszkola wyjątkowo wcześnie, bo już po obiedzie, i pośpieszyły do szpitala na umówioną wizytę.

W poczekalni przed gabinetem pana doktora było sporo dzieci. Mały chłopiec też czekał na zdjęcie gipsu, ale z nogi, dziewczynka z warkoczykami podtrzymywała spuchnięty łokieć. Kostka usłyszała jej rozmowę z mamą, z której wynikało, że spadła z roweru, chłopak podobny do dużego Sławka jedną ręką trzymał deskorolkę, a drugą masował sobie kolano. Jak wiecie, Kostka lubiła patrzeć na ludzi, więc wcale jej się nie nudziło. Aż nagle usłyszała:

– Konstancja! – To pan doktor uchylił drzwi gabinetu i zawołał swoją pacjentkę.

– Pokaż no, moja panno, tę rączkę – powiedział pan doktor, biorąc delikatnie Kostkę za palce dłoni. – To co? Koniec udręki, zdejmujemy ciężar. Chociaż taki piękny ten twój gips, kolorowy, że może zostawimy go na zawsze, hm? – roześmiał się.

Pan doktor miał wąsy, tubalny głos i wesołe oczy. Kostka trochę się go wstydziła. Pewnie przez te wąsy. Ale dzięki żartom lekarza jakoś się ośmieliła.

– Nie, nie, panie doktorze, poproszę zdjąć gips i dać mojej mamusi, bo ja muszę go zostawić na pamiątkę, bo tu są podpisy wszystkich moich koleżanek, kolegów i pań z przedszkola… – Kostka się rozgadała.

Tak gadała, tak gadała, że nawet nie zauważyła, jak lekarz wziął wielkie nożyce i zręcznie rozciął gips.

Obejrzał dokładnie rękę Kostki i zwrócił się do mamy:

– Jak pani widzi, ręka jest osłabiona, przez długi czas w gipsie mięśnie nie pracowały, trzeba będzie trochę poćwiczyć. Proszę udać się do rehabilitanta, do gabinetu numer 128 na pierwszym piętrze – tam wszystko pani pokażą.

Kostka podtrzymywała rękę, z której przed chwilą pan doktor zdjął gips. Rzeczywiście była znacznie chudsza i taka jakaś wiotka. Wcale nie chciała słuchać Kostki. Kiedy dziewczynka próbowała ją podnieść, ta opadała w dół. Kostka poczuła się niepewnie i – mimo że mama uśmiechała się krzepiąco i pocieszała, że wszystko będzie dobrze – popłakała się. Walczyła ze łzami, ale te same ciekły po policzkach. I wtedy drzwi gabinetu numer 128 uchyliły się i wyszedł przez nie uśmiechnięty pan. Miał rude włosy, okulary i takie fajne buty…

– Ojej, a co to za łzy?
Pewnie boisz się ćwiczeń…

– powiedział do Kostki miłym głosem, a potem zwrócił się do mamy: – Witam, nazywam się Zbyszek Kur. Telefonował do mnie doktor Haber i mówił, że trzeba wzmocnić rękę małej pacjentki.

Pan Zbyszek oglądał jej rękę, a Kostka coraz bardziej płakała. Myślała, że po zdjęciu gipsu będzie mogła od razu wchodzić po drabinkach na placu zabaw, biegać, jeździć na rowerze… A tutaj jakieś ćwiczenia, a jeszcze ręka taka cieniutka jak u pajączka.

Pan Zbyszek był naprawdę bardzo miły. Powiedział, że ma żonę Joannę i córeczkę Gabrysię, która ma dokładnie tyle lat co Kostka. Powiedział też, że jego żona też jest rehabilitantką i prowadzi ćwiczenia dla dzieci. Okazało się, że Kostka mieszka bardzo blisko pana Zbyszka, Gabrysi i pani Joanny, bo w bloku obok.

Kostka słuchała uważnie, a pan Zbyszek masował jej rękę, która jakby trochę zaczęła się ruszać.

Kiedy mama dowiedziała się, że ćwiczenia i masaże będą konieczne codziennie, wpadła na pomysł. – Panie Zbyszku, skoro jesteśmy sąsiadami, a pańska żona ćwiczy z dziećmi, to może ja bym z Kosteczką przychodziła na ćwiczenia do was? Mieszkamy po sąsiedzku, więc chyba dla wszystkich to będzie wygodne.

I kiedy Pan Zbyszek się zgodził, podał adres i ustalili godzinę, Kostka przypomniała sobie o córce Pana Zbyszka. – A czy Gabrysia będzie w domu, jak ja będę ćwiczyć? – zapytała z nadzieją w głosie.

– Pomyślimy – roześmiał się pan Zbyszek.

Kiedy następnego dnia Kostka szła z mamą na ćwiczenia, myślała głównie o Gabrysi. Czy jest miła, czy lubi rysować, czy się zaprzyjaźnią? Dzięki temu nie myślała wcale o tym, że musi ćwiczyć i że to niekoniecznie będzie przyjemne.

Drzwi otworzyła pani Joanna.

„Ale ładna ta pani – pomyślała Kostka – Ma takie długie włosy jak mama i takie duże śliczne oczy”.

Zza nogi pani Joanny wychyliła się dziewczynka, tak samo śliczna jak jej mama.

– Ty pewnie jesteś Gabrysia – powiedziała mama Kostki. – Twój tata opowiedział nam o tobie. A to jest Kostka, która od wczoraj o niczym innym nie mówi, tylko o dzisiejszych ćwiczeniach.

Gabrysia uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę na przywitanie. – Ale masz fajne imię: Kostka. A ćwiczeniami się nie martw, moja mama się na tym naprawdę zna.

Pani Joanna ćwiczyła rękę Kostki, a Gabrysia rozmawiała z Kostką. Opowiadały sobie, co lubią robić, czego nie lubią jeść i gdzie jeżdżą na wakacje. I wiecie co? Okazało się, że dziewczynki bardzo wiele łączy. Uwielbiają rysować, śmiać się głośno i robić psikusy, jeść lody i pływać w morzu.

I tak to właśnie wyglądał plan ćwiczeń ręki Kostki. To znaczy: ćwiczenia były jedynie przy okazji. Bo po nich Gabrysia bawiła się z Kostką, a pani Joanna piła herbatę i rozmawiała z mamą Kostki. Ręka dziewczynki bardzo szybko wróciła do dawnej sprawności i już nie trzeba było ćwiczyć. Bo tak to jest z takimi ćwiczeniami – po prostu pomagają. Za to dalej trwała przyjaźń – jak to powiedziała babcia Basia – podwójna babska przyjaźń: Kostki i Gabrysi oraz obydwu mam.

W życiu dziecka i rodziców bardzo często pojawia się jakieś zdarzenie (na przykład wypadek) wymagające ćwiczeń. Niestety, ćwiczenia mają to do siebie, że muszą być systematyczne, często są powtarzalne, a co za tym idzie – także nudne. Mam tu na myśli rehabilitację powypadkową, ćwiczenia logopedyczne, bo dziecko ma wadę wymowy, ćwiczenia ortopedyczne, bo dziecko ma zaburzenia pola widzenia, gimnastykę korekcyjną, ćwiczenia ortografii i poprawnego pisania, bo dziecko cierpi na dysleksję, ćwiczenia z zakresu integracji sensorycznej, bo dziecko cierpi na zaburzenia odbioru bodźców… Mogłabym wymieniać i wymieniać. To zupełnie normalne, że każdy człowiek ma jakieś deficyty, nad którymi trzeba pracować. Trzeba? Powinno się, żeby dziecku w przyszłości było łatwiej. Dlatego nie poddaję dyskusji konieczności ćwiczeń, jedynie sposób zachęcenia dziecka do nich.

Jeżeli jako rodzice stoicie przed takim wymogiem i napotykacie opór dziecka, polecam, żebyście pamiętali o tym, że:

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Kochani – Moi Czytelnicy – bardzo Wam dziękuję, że polubiliście Kostkę i Bruna. Wasza sympatia i dobra energia stała się dla mnie motorem do dalszej pracy. Uśmiecham się do Was najserdeczniej.

Moim Córkom Tosi i Janeczce – towarzyszenie Wam jest najcudowniejszym zdarzeniem w moim życiu. Bardzo Was Kocham.

Życie człowieka jest pełne zakrętów, czasami bardzo ostrych… Na tych zakrętach stoją przyjaciele i dbają żeby nie wypaść z drogi. Dziękuję, że tam staliście: Ani Wasilewskiej, Marioli Kowalskiej, Mateuszowi Rulskiemu, Magdzie Dziusi Sosnkowskiej, Agacie Beczek, Magdzie Rudowskiej, Sylwi Młodeckiej, Aleksandrze Grzeszczuk Paczos (i mojemu najcudowniejszemu Fan Clubowi), Gosi i Andrzejowi Grodzkim.

Pani Olsze Wachowiak za cudowne wsparciowe rozmowy.

Pani Yvette Żółtowskiej Darskiej za …piłkarzy, rozpostarte skrzydła… za wszystko.

Mat – Bro – twój głos i mądrość działają naprawdę kojąco.

Kindze i Januszowi Grabowskim za wieszanie firanek i obrazów, za zrozumienie i pewność, że dam sobie radę.

Mamo – za miłość, złoto, zupy, mądrość życiową i że wciąż przytula mnie jak płaczę jak małą dziewczynkę.

Tacie – za talerze, sałatkę śledziową i za to, że się znalazł.

Cioci Ewie za różańce i układy z Bogiem.

Michałowi – bo o człowieka trzeba walczyć do póki starczy sił (pamiętaj Święty Mikołaj istnieje).

Dziusi – zawsze jesteś… pełna przyjaźni, miłości i bezwarunkowa.

Agacie Beczek – za bohaterstwo, rozmowy i otwartość na zmiany.

Agnieszce Radzikowskiej – za ciepły głos, pilnowanie moich tematów i uśmiech.

Jadzi Lipus – za ciepło, cierpliwość i zdanie, którego bardzo potrzebowałam „Zajmij się sobą… Będzie dobrze”.

Piotrowi za Anioły...

Monice Dąbrowskiej i Fundacji Art of Living za cudowny czas w Tarasce i piękne wedyjskie opowieści.

Magdzie Gajdzie za Od-Wagę.

Dorocie Zawadzkiej za to, że wiem i za ciepło, rozmowy i wzory.

Profesor Ewie Pisuli za świadomość że zawsze jest.

Czarkowi Bigu Sochackiemu – za przyjaźń od pierwszego wejrzenia.

Kochani wszystko co nas spotyka jest rozwojem…. Dziękuję!!!!

Copyright for this edition © 2016 by Burda Publishing Polska Sp. z o.o.
Copyright for the text © Dominika Słomińska
Copyright for the pictures © Aneta Dmowska

Burda Publishing Polska Sp. z o.o.
02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15
Dział handlowy:
tel. (48) 22 360 38 38
fax (48) 22 360 38 49
Sprzedaż wysyłkowa:
Dział Obsługi Klienta, tel. (48) 22 360 37 77

Redakcja i korekty: Redaktornia.com
Projekt graficzny, skład i łamanie: Aneta Dmowska
Redaktor prowadząca: Agnieszka Radzikowska
Redaktor techniczny: Mariusz Teler

ISBN: 978-83-8053-118-5

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyrower.com