Spis treści

Dedykacja

PROLOG

PIERWSZA POMOC

SPOTKANIA

WIRTUALNE PRZYJAŹNIE

TAJEMNICE SZUFLAD

DOSTAWA DO DOMU

BASEN

CHAOS

PRAWDA CZY ZADANIE

ODREAGOWANIE

POKUSY

HAMULEC BEZPIECZEŃSTWA

PALAST

PRZEŁOM

SAMOPOZNANIE

WYZWOLENIE

ODKOPANE MARZENIA

LAYLA

ULUBIONE MIEJSCA

TRISTAN

BLISKOŚĆ

POTEM

DYSTANS

SPIĘCIE

KONIEC

TRISTAN I LAYLA

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału
LIEBLINGSMOMENTE

Copyright © 2013 by Piper Verlag GmbH, München
Copyright © 2016 for the Polish translation by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt okładki
Ewa Beniak-Haremska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-205-2

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Mamy i Taty – to jest Wasz Royal Albert Hall

PROLOG

Kochana Laylo,

pamiętasz jeszcze pytanie, które mi zadałaś? Czy wiem, jak skończy się nasza historia? Mam wrażenie, że oboje na razie nie wiemy. Ale w każdej chwili powtórzyłbym wszystko od nowa. Tyle jeszcze jest do powiedzenia, jednak teraz nie ma na to czasu. Na samym początku powiedziałem Ci kiedyś: Jeśli już nie będziesz mogła albo nie będziesz chciała, odejdę i zostawię Cię w spokoju. Zabiorę ze sobą wszystko, czego będziesz sobie życzyła, a zostawię to, czego potrzebujesz.

W tym liście pragnę Ci jedynie powiedzieć, że podarowałaś mi wiele ulubionych momentów. Teraz daję Ci wolność. Chociaż strasznie będzie mi Ciebie brakować, wiem, że nie mogę inaczej…

Czas spędzony z Tobą bardzo mi pomógł. Przez niedługą, ale nieskończenie piękną chwilę patrzyłem na świat przez Ciebie i Twoimi oczami. Zdziwiłabyś się, gdybyś wiedziała, ile to dla mnie znaczy. Ale podobnie jak spadające gwiazdy, ja również zniknę i wystrzelę znowu na niebie tylko wtedy, gdy będziesz sobie tego życzyła.

Może Ty też będziesz jeszcze to pamiętać:

„Dzisiejszej nocy niebo należy do nas”.

Tristan

PS. Nie jestem mistrzem pożegnań. Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

PIERWSZA POMOC

Jak zawsze panuje straszny tłok, ale mnie chroni mój aparat fotograficzny i oczywiście różowa opaska wokół nadgarstka. Większość obecnych mnie zna, pozdrawiają mnie przelotnie i pozują do zdjęć – czy zostaną kiedykolwiek opublikowane, o tym ja zdecyduję. Trwa impreza, obok przesuwają się rozmaite twarze, każda opowiada własną historię. Najpiękniejsze w mojej pracy jest to, że każdą z tych historii ilustruję jednym jedynym zdjęciem.

Jest głośno i w powietrzu unosi się zapach piwa zmieszany z odorem potu i wonią letniego powietrza. Ciepły wieczór przechodzi w pełną obietnic noc. Mówiąc krótko: jest perfekcyjnie. Event na wolnym powietrzu z dobrym didżejem i rozbawionymi ludźmi, którzy zaczynają głośno wiwatować, gdy rozpoznają puszczany właśnie kawałek. To hymn tego pokolenia. Paul Kalkbrenner, pisząc
Sky and Sand,

stworzył piosenkę idealną na ten moment, przepełniony latem i poczuciem odrobiny wolności. To wymarzona ścieżka dźwiękowa dla życia na parkiecie. Każdy z obecnych uwielbia ten utwór, staję się zatem świadkiem zbiorowego tanecznego upojenia. Tu i teraz doznaję spełnienia swojej misji. Pośrodku roztańczonego, pogrążonego w zapamiętaniu tłumu. W takiej sytuacji powstają najpiękniejsze zdjęcia, ponieważ nikt nie pozuje, każdy jest w transie, oddany muzyce, nie zastanawia się i w najbliższych minutach też nie będzie miał czasu na myślenie. Można by wręcz przypuszczać, że ludzie dookoła wszyscy razem mieliby ochotę budować wymieniane w refrenie zamki na niebie i na piasku.

Przedzieram się powoli przez tłum niczym przez morze podrygujących ciał, pozwalam, by mnie niósł, łowiąc przy tym momenty, które utrwalam aparatem na zawsze.

Gdzieś tam pośrodku, jeden z wielu, stoi młody mężczyzna; ma zamknięte oczy. Podczas gdy wszyscy wokół niego poruszają się mniej lub bardziej rytmicznie, on tkwi niewzruszenie jak skała pośród kipieli, jakby znajdował się w innym świecie. Jedynie uśmiech na jego ustach zdradza, że również on słyszy mocny beat i że muzyka nie pozostawia go obojętnym. Nie mogę się powstrzymać – po prostu muszę zrobić mu zdjęcie, chociaż można mieć obawę, że w czymś mu przeszkodzę. Ów mężczyzna wygląda tak pogodnie, że wręcz nie pasuje do tego głośnego i barwnego zamętu na parkiecie. Przez krótką chwilę przyglądam mu się przez wizjer aparatu – wciąż nie zmienia miejsca, tylko kołysze się lekko na boki. Wydaje się wyższy od pozostałych, ma na sobie zwykły biały T-shirt, żadnych ozdób, żadnych znaków szczególnych. Korzystam z czterystukrotnego zoomu w aparacie i przez chwilę obserwuję z bliska jego twarz. Jest niesamowicie spokojna. Ale wyrazista. Może się mylę, lecz nagle ogarnia mnie uczucie, które skądś znam, choć niezbyt dobrze pamiętam. Wracam więc szybko do perspektywy wyjściowej: podrygujący tłum i pośrodku niego on na tle migających kolorowych świateł. Naciskam migawkę. Raz. Drugi. Cztery razy i więcej. Żeby potem w domu móc wybrać przed monitorem. Przynajmniej takie będzie oficjalne wyjaśnienie, gdyby mnie ktoś spytał. Prawda jest inna.

I wtedy zdarza się tamto. Zupełnie bez ostrzeżenia i jakichkolwiek oznak. Pojawia się znikąd i dzieje się błyskawicznie. Zresztą nawet gdybym widziała, na co się zanosi, i tak nie mogłabym niczego powstrzymać. Z boku wcina się w kadr czyjś łokieć, wali mężczyznę prosto w twarz i nim zdążę nacisnąć migawkę, znika. Znowu widzę tylko tańczących ludzi. Natychmiast opuszczam aparat i rozglądam się dookoła, ale chyba oprócz mnie nikt nic nie zauważył. Jak to możliwe? Muzyka zagłusza wszystko, a jeśli ktoś zatopi się w beacie, wszystko przestaje istnieć. Gdzie on jest? Przeciskam się między ludźmi, osłaniając ręką aparat, i w końcu wyrywam się z podrygującego tłumu. Tu powietrze jest trochę świeższe, lecz muzyka ani trochę cichsza. Rozglądam się uważnie. Jest. Stoi przy barze. Oparty plecami o ladę, jedną ręką trzyma się jej mocno, drugą zaś przyciska do lewego oka. Widzę plamy krwi na jego T-shircie i powoli ruszam ku niemu, przyciągana czymś, czego nie potrafię wyjaśnić.

Rzeczywiście jest dosyć wysoki; ma na sobie ciemne dżinsy i sportowe buty. Mimo paska, który stara się utrzymać spodnie w przyzwoitym miejscu, dostrzegam skraj białych bokserek, na które nie zwracam uwagi… na które próbuję nie zwracać uwagi.

– Wszystko w porządku?

Staję obok niego. Zaskoczony łypie na mnie jednym okiem, sądząc jednak po pytającym wyrazie twarzy, chyba mnie nie zrozumiał.

Ostrożnie ujmuję jego dłoń, palce ma brudne od krwi. On przygląda mi się zdumiony, ale nie protestuje.

Tam, przy barze, wśród zgiełku, potu i muzyki, dotykam go pierwszy raz w swoim życiu. Jego skóra jest ciepła i szorstka, lecz nie odstręczająco szorstka – przeciwnie. Normalnie nie byłby to żaden znaczący moment, tym razem jednak jest inaczej. Całkiem inaczej. Tym razem mam poczucie, jakby w mojej głowie nagle zaczęło trzepotać skrzydełkami tysiące chrząszczy.

Usiłuję nie zwracać uwagi na to łopotanie i oceniam skutki uderzenia: rana z pęknięciem skóry nad lewym okiem, po skroni spływa strużka krwi.

– To trzeba opatrzyć!

Przekrzykując muzykę, mówię mu prosto w twarz. Nie wydaje się pijany, jego oczy są nazbyt wyraziste. Potakuje głową, ale nie sądzę, aby mnie zrozumiał. Próbuję więc jeszcze raz, wspinam się na czubki palców i pochylam ku niemu. Mój policzek muska jego twarz, zaledwie przez ułamek sekundy. Wystarczy jednak, aby poczuć miły zapach – lata i jeszcze czegoś… intrygującego.

– To nie najlepiej wygląda. Powinieneś to opatrzyć.

Znowu kiwa głową. Teraz mnie zrozumiał.

– Tak zrobię. Dziękuję.

Ma ciepły i głęboki głos. Brzmi zaskakująco spokojnie, biorąc pod uwagę to, co mu się właśnie przytrafiło. Odsuwam się nieco i dostrzegam na jego ustach uśmiech rozbawienia. Na jego ładnych ustach. W mojej głowie natomiast w reakcji na łopotanie skrzydeł usiłuje przebić się myśl: „Co ja tu robię?”.

Prawdopodobnie on zadaje sobie identyczne pytanie.

Puszczam jego dłoń, szybko odwracam się w stronę barmana i zamawiam wodę, aby wyglądało na to, że znalazłam się tutaj całkiem przypadkowo, by po prostu ugasić pragnienie. Kiedy pracuję, nie piję alkoholu. Zdjęcia są wtedy znacznie lepsze.

On tymczasem próbuje dosyć nieporadnie wytrzeć sobie z twarzy krew kołnierzykiem swojej lekko przepoconej koszulki. Nic to nie da. Dobrze znam takie rany – jako fotograf obsługujący różne imprezy, widziałam niejedno. Koniecznie trzeba ją opatrzyć albo może i zaszyć, ponieważ w przeciwnym razie pozostanie brzydka blizna. A przynajmniej należałoby to zdezynfekować, aby nie doszło do zapalenia. Proszę więc dodatkowo o dwie czyste wódki i świeżą chustkę do nosa. Barman, nieco zdziwiony moim zamówieniem, najpierw mierzy mnie przez chwilę, po czym spełnia jednak moje życzenie, a ja robię drugie podejście.

– Proszę! Jedna setka na ranę, druga na uśmierzenie bólu.

– Słucham?

Podtykam mu niemal pod nos kieliszek i znowu widzę to bezradne spojrzenie. Chętnie wyraziłabym się precyzyjniej, lecz dudniące basy Nico Puscha trochę mi to utrudniają.

– Wypij to! Żeby się znieczulić!

– Przeciwko czemu?

W końcu wciskam mu kieliszek w dłoń, a gdy on widzi, że w drugim moczę chustkę do nosa, kręci lekko głową, wolną rękę unosi w obronnym geście i usiłuje uchylić się na bok.

– Wiem, co robię! Zaufaj mi!

Okłamałam go. Kurs pierwszej pomocy odbyłam sześć lat temu i niewątpliwie powinnam pilnie odświeżyć swoją wiedzę na temat pozycji bocznej ustalonej. W tym momencie jednak nie ma to żadnego znaczenia. Czysta wódka dezynfekuje. To nauka wyniesiona z nocnego życia klubowego i z pewnego epizodu w
Chirurgach

, o czym oczywiście nie wspominam

Nie dając mu czasu na myślenie, bezczelnie przykładam wilgotną chustkę bezpośrednio do rany, w podziękowaniu zaś widzę wykrzywioną twarz mojego pacjenta.

– Auu!

– Znieczulenie!

Zerkam wymownie na wódkę w jego ręce. Wreszcie dociera do niego, o co mi chodzi, i po chwili kieliszek jest pusty.

Nie przestaję ostrożnie przemywać rany, zdając sobie sprawę, że to musi piekielnie szczypać. On zamyka oczy i dzielnie trzyma się baru. Znowu wspinam się na palce, aby sięgnąć do jego oka. Podczas zabiegu przyglądam mu się uważniej. Ciemnoblond włosy ma ostrzyżone krótko, ale bez przesady. Kilka sklejonych od potu kosmyków opada na czoło, układając się w zabawny wzór. Ma silne ramiona, a reszty ukrytej pod białą koszulką mogę jedynie się domyślać. Nagle do furkoczących chrząszczy w głowie dołączają jeszcze trzepoczące motyle w okolicy brzucha. Staram się skupić na opatrywaniu obrażenia.

– No, gotowe!

Przyglądam się swojemu dziełu i czuję zadowolenie. On kiwa głową, wyraźnie bardzo spięty. Kości szczęki wysuwają się niebezpiecznie do przodu. Sambuca jako lekarstwo na otwartą ranę to z pewnością nie najbłyskotliwszy pomysł w moim życiu, ale w tej sytuacji to najlepsze, co mogłam wymyślić. Zaciskając lewe oko, łypie na mnie prawym. Nasze twarze dzieli niecałe dwadzieścia centymetrów.

– Nie wiem, czy mam ci dziękować, czy cię przeklinać.

Jego oddech po wychyleniu sambuki lekko czuć anyżkiem.

– Nie ma za co, ale naprawdę ktoś powinien ci to zszyć.

Mimo że zainspirowane serialem telewizyjnym, moje słowa brzmią niezwykle fachowo. Stawiam kieliszek na barze, obok kładę chustkę.

– Jesteś pielęgniarką?

– Tak jakby.

Przecież nie jestem. To wierutne kłamstwo. Do medycyny jest mi równie daleko jak z Londynu do Tokio, jeżeli jednak przyznam mu się do tego, on uzna moje zachowanie za tani podryw zwariowanej sadystki. A tego bym nie chciała.

– Nie mam pojęcia, jak do tego doszło.

Ciągle zaciska lewą powiekę, co jego twarzy nadaje nieco szelmowski wyraz.

– Dwóch chłopaków obok ciebie tańczyło pogo do techno. Łokieć tego wyższego trafił cię z całym impetem prosto w oko.

– Aha.

Odchyla się nieco do tyłu i patrzy na mnie zaskoczony. Skąd ja to wiem? Wskazuję na aparat.

– Jestem tu w pracy, robię zdjęcia dla organizatorów i… przypadkiem zauważyłam.

Potakuje. Zawracanie głowy. Widziałam to, ponieważ nie mogłam od niego oderwać oczu, i akurat w momencie, gdy wnikliwie studiowałam jego twarz, doszło do kolizji. Ale przecież nie mogę mu tego powiedzieć.

– Zdarza się.

Wzrusza ramionami, jakby było mu to zupełnie obojętne. Co mnie dziwi. Ja bowiem na jego miejscu spróbowałabym odszukać tych gości i rozmówić się z nimi. Na pewno są na którejś z fotek, które mu strzeliłam. Powinni chociaż zapłacić za taksówkę do szpitala.

– Layla! Tu jesteś!

Moja najlepsza przyjaciółka Beccie niekiedy ma fatalne wyczucie sytuacji, o czym przekonuję się raz po raz. Dzisiaj nie jest inaczej, wymuszam więc maksymalnie serdeczny uśmiech na twarzy, gdy obok mnie pojawia się blond piękność o powalających kobiecych argumentach.

– Beccie! Cześć!

– Zgubiłam cię w tym tłumie. Idziemy!

Zerka w stronę mojego pacjenta i jej oczy wyraźnie się rozszerzają.

– Ty krwawisz.

Gdy niby mimochodem dotyka jego ramienia, we mnie nagle coś rozpala się wielkim płomieniem. Furia? Nie chcę, żeby ona go dotykała.

– Wiem.

– To źle wygląda.

On kiwa głową i rzuca ku mnie krótkie spojrzenie.

– Już jest lepiej.

– Mam na imię Beccie.

Bez najmniejszego skrępowania wciska swoją dłoń w jego dłoń. Tak jest już od czasów szkolnych. Za każdym razem kiedy Beccie pojawia się obok mnie, w magiczny sposób rozpływam się w powietrzu dla istot rodzaju męskiego. Jak to możliwe? Wyjaśnienie jest proste: ja jestem niska, mam przeciętne brązowe włosy, przeciętne piwne oczy i przeciętnie dobrą figurę, czyli nie mogę się pochwalić wymiarami modelki czy falującymi blond falami i pełnymi blasku niebieskimi oczami. Jak Beccie. Jestem raczej przeciętna, a kiedy ona staje przy mnie, wyglądam jak ktoś w rodzaju klasycznego pomagiera szeryfa, któremu łaskawie pozwolono jechać na ośle u boku świetlanego bohatera.

– Cześć, Beccie.

Potem on nagle odwraca się do mnie i wyciąga rękę, a w mojej głowie natychmiast odzywa się znowu łopot małych skrzydełek. Głośniejszy niż dotąd.

– A ty jesteś Layla? Jak z piosenki Claptona?

Potakuję zaskoczona. Nie tylko z powodu trafnego odgadnięcia, dlaczego moi rodzice nadali mi takie imię, jakie mi nadali, ale przede wszystkim dlatego, że bezczelna próba flirtu ze strony Beccie i skumulowany ładunek kobiecych argumentów uzewnętrzniony w głęboko wyciętym dekolcie jej bluzki zdaje się na niego nie działać. Chyba powinnam policzyć jego żebra, żeby się upewnić, że mam przed sobą przedstawiciela ludzkiego gatunku płci męskiej.

– Tak, jestem Layla, jak z piosenki Claptona.

Ściskam mu dłoń.

– Tristan – słyszę przez trzepot w moich uszach i nieznacznie się uśmiecham.

To imię spotykałam dotychczas wyłącznie w książkach i filmach. A teraz po raz pierwszy otrzymuje ono realną twarz. Wyrazistą i interesującą. Rzecz jasna nie perfekcyjną, a zwłaszcza z tą zaciśniętą powieką i plamami po krwi, według mnie jednak mimo wszystko atrakcyjną. I to nawet bardzo.

Beccie bierze mnie pod rękę i odciąga kawałek dalej, przeciwko czemu się nie wzbraniam, chociaż jednocześnie w ogóle mi się to nie podoba.

– Na nas już pora. Tyle się dzieje i wszędzie na nas czekają. Powodzenia, Tristan.

Mówi za nas dwie, co jeszcze bardziej mnie irytuje. Oboje z Tristanem przez chwilę spoglądamy na siebie niezdecydowanie, ale Beccie tarmosi mnie jeszcze mocniej za rękaw, jemu zaś macha kokieteryjnie na pożegnanie, po czym we dwie znikamy w tłumie. Nic nie mówię, staram się też nie rzucać za siebie spojrzenia, ponieważ byłoby to zbyt demonstracyjne, a nie chcę się demaskować w obecności Beccie.

Przy wyjściu kapituluję jednak i to robię. Zerkam tylko raz.

Ale jego już nie ma.

Macbook jest jedynym źródłem światła w pokoju. Właśnie minęła czwarta nad ranem, obok mnie stoi filiżanka z kawą. Tylko dzięki niej mogę przetrwać resztę nocy. Wracam do domu najczęściej o tej porze i już nie mogę spać. Jestem zbyt nakręcona i chcę natychmiast obrobić świeżo pstryknięte fotki. Od razu, a nie dopiero następnego dnia w biurze. Ponieważ jednak często – podobnie jak dzisiaj – chodzi o blisko czterysta zdjęć, nie jest to możliwe. Dlatego najpierw tylko je przeglądam, dokonuję mentalnego wyboru i mniej więcej nad ranem kładę się do łóżka. W ten sposób przebiega prawie każda moja niedziela, i dzisiaj też nie jest inaczej.

Na uszach mam słuchawki, w tle leci przytłumiona muzyka, ja zaś czekając, aż wszystko z karty pamięci aparatu przegra się na komputer, popijam kawę.

Stopniowo muszę powrócić na planetę Ziemię. Taki wieczór jak miniony, pełen muzyki, tańca, drinków, zmiany miejsc i Beccie, to dosyć ekstremalny koktajl. Zwłaszcza gdy moja najlepsza przyjaciółka nie ma nic innego do roboty, jak tylko bez przerwy trajkotać mi z zachwytem o czterech facetach, którzy spokojnie mogliby ją dzisiaj zabrać do siebie. Co nie jest pewnie wcale przesadzone. Beccie jest cudowna, jeśli jednak chodzi o mężczyzn, zachowuje się czasami jak mały piesek, który podskakuje i ujada, ale nie chwyta za nogawkę. Na to brakuje jej odwagi. Mówi, że da się zaprosić facetowi do domu dopiero wtedy, kiedy po dwóch randkach wciąż nie będzie ją przed nim odrzucało. Nigdy nie pójdzie do mieszkania kogoś, kogo dopiero poznała w klubie.

– Chociaż w przypadku tego Tristana zrobiłabym wyjątek.

Nie chciałam i nadal nie mam najmniejszej ochoty tego słuchać, lecz w głowie cały czas kręci mi się niemająca końca taśma z jej zachwytami nad Tristanem. A przecież spędziła z nim chyba dwie minuty. Ni mniej, ni więcej. Słuchając jej opowiadania, można by sądzić, że byli ze sobą pół wieczoru i całą noc. Dlaczego tak strasznie mnie to irytuje, nie mam pojęcia. Okej, jasne, że mam pojęcie, tylko próbuję to ignorować. Z miernym skutkiem. W którymś momencie, gdy wracałyśmy do domu, nie wytrzymałam już i rzuciłam ostry komentarz, za co zarobiłam pełne rozdrażnienia spojrzenie Beccie. Zorientowała się, że jestem wściekła, i zrozumiała, że nie jest dobrze. Wiadomo, jak to jest z najlepszymi przyjaciółkami: znają się na wylot. A co gorsza, zwykle mają rację!

– Po pierwsze, ten gość nie jest nawet w twoim typie. Ani odrobinę…

Muszę niestety przyznać jej rację. Tristan to rzeczywiście nie mój typ, chociaż nie jestem szczególnie dumna z tego, że wypada mi potwierdzić, iż mam swój typ. I to od dawna. Wszystko zaczęło się bardzo wcześnie. Gdy pierwszy raz obejrzałam w telewizji serial dla dzieci
Flipper

, od razu zakochałam się po uszy w Sandym. Wiedziałam, że w przyszłości tak musi wyglądać mój mąż. Potem przyszła kolej na plakaty z mistrzem świata w surfingu Kellym Slaterem, który również świetnie pasuje do tego schematu zdobyczy. Jemu pozostałam wierna do dzisiaj. Blondyn o niebieskich oczach, wysportowany, gładko ogolony. Ciemnowłosi tajemniczy faceci o lśniących zielonych oczach nigdy mnie nie pociągali. Trzydniowy zarost i tatuaże nie robią na mnie wrażenia. Wizerunek złego chłopca w skórzanej kurtce, z kolczykami w uszach i na motocyklu nie rusza mnie. Właśnie dlatego Beccie i ja do tej pory rzadko wchodziłyśmy sobie w drogę, jeśli chodzi o mężczyzn. Ona wyszukiwała sobie
bad boys

, a ja wolałam księcia z bajki.

– …i po drugie, droga Laylo, masz przecież Olego.

Tak, od pięciu lat mam Olivera, mojego partnera.

Charakterystyczne kliknięcie macbooka mówi mi, że wszystkie zdjęcia znalazły się na twardym dysku. Otwieram więc folder i jak zawsze chcę natychmiast obejrzeć swój urobek. Czasami już w momencie robienia zdjęcia wiadomo, że będzie to nowy ulubiony kadr. Również tego wieczoru miałam takie poczucie, które dotychczas nigdy mnie nie zawiodło.

Tym razem jednak nieco szybciej niż zazwyczaj przeglądam wszystkie w poszukiwaniu jednego, wyjątkowego. A właściwie szukam krótkiej serii zdjęć, po której wiele sobie obiecuję, pozostawiając pozostałe na boku. Jeśli nawet są równie udane i ładne, nie interesują mnie. Oglądam tylko te, których wypatrywałam. Nie wiem, co mam nadzieję na nich znaleźć, ale moje dłonie lekko drżą. Kursor wędruje do pierwszego z czterech zdjęć. Dwa kliknięcia i w ułamku sekundy wypełnia cały ekran… serce omal nie wyskoczy mi z piersi. Tańczący tłum jest nieostry, wprawdzie da się rozpoznać poszczególne osoby, lecz wyraźnie widoczna jest tylko jedna z nich. Wieczorne słońce spowija ją miękkim, ciepłym światłem. Znowu słyszę tamtą muzykę, czuję tamtą atmosferę i cieszę się, że udało mi się uchwycić właśnie ten moment. Tristan stanowi oazę spokoju. Jego T-shirt jest prosty, nie ma na nim żadnych szalonych nadruków ani znaczków konkretnej czy znanej marki. Po prostu biały. Nie widać też żadnego łańcucha czy jakichkolwiek ozdób. Klikam w następną fotografię, ukazującą nieco bliżej twarz. Przyglądam się kształtowi podbródka, zarysowi warg, patrzę na szyję, ramiona. Trudno go raczej uznać za klasycznego adonisa, nie ma perfekcyjnie zarysowanych brwi, których zazdrościłaby mu każda kobieta na świecie, a nieznaczny trzydniowy zarost wyraźnie dodaje mu lat. Mimo to jest cudowny i patrząc na niego, ponownie czuję w sobie niepokojące trzepotanie. Otwieram trzecie zdjęcie i nagle słyszę też głos. Wciąż mam w uszach jego brzmienie. Obecny jest również zapach, surowe ciepło jego skóry. Następnie klikam w czwarte i wiem od razu: to jest to jedyne. Pozostałe mogę usunąć. Nie potrafię ująć tego w słowa, lecz na widok tego zdjęcia moje serce zamiera, a w brzuchu unosi się rój motyli. Tak pięknej fotki już dawno nie udało mi się zrobić. Ten kadr po prostu zapiera dech w piersi. Przyglądam się jeszcze przez chwilę, utrwalam w pamięci rysy twarzy, przypominam sobie wszystko, co nastąpiło potem: rozmowę, swoją bohaterską akcję w roli Florence Nightingale, jego…

– To ty już jesteś?

Podskakuję przerażona, gdy ktoś od tyłu wyciska mi pocałunek na policzku. Ogarnięta paniką, błyskawicznie zamykam klapę laptopa, nieomal wylewając na niego kawę.

– Wystraszyłem cię? Nie słyszałem, jak przyszłaś.

To Oliver. W podkoszulku i bokserkach stoi za mną, a jego jasne włosy są w nietypowym dla niego dzikim nieładzie wywołanym snem. Mój Oliver. Szurając nogami, obchodzi dookoła kanapę i idzie do kuchni. Mężczyzna, z którym dzielę mieszkanie, stół, a przede wszystkim łóżko. Mężczyzna, którego kocham i z którym zbudowałam sobie przyszłość. Mój partner. Te słowa nagle wydają mi się dziwnie obce.

Wystawia głowę z kuchni.

– Mamy jeszcze mleko?

Oli i jego mleko. Musi je mieć co rano do kawy, potrzebuje także nocą, gdy odnosi wrażenie, że żołądek nie przetrawił ostrego hinduskiego jedzenia tak dobrze, jak by chciał. Każda próba przekonania go, że ta kuchnia mu nie służy, skazana jest na niepowodzenie, ponieważ upodobanie Olivera do zbyt ostrych potraw stanowi jego ogromną słabość. Najchętniej wszystko utopiłby w tabasco, oliwie chili i sosie sambal oelek. Nawet jeśli tym samym wystawia na ciężką próbę swój żołądek. A ponieważ gdy przesadzi, pomaga mu jedynie mleko, zwykle dbam o to, aby w domu był go spory zapas.

– Obok zlewu.

Jesteśmy ze sobą od pięciu lat, a mieszkamy pod jednym dachem od niecałych dwóch. Żyjemy razem. Dlaczego więc jestem taka zaskoczona jego widokiem tutaj? Zamykam maca, opierając się jednocześnie pokusie, by jeszcze raz rzucić okiem na ekran.

Oliver wraca z kuchni ze szklanką mleka i patrzy na mnie zaspanymi oczami.

– Jak poszło?

– Dobrze.

– Dobre zdjęcia?

– Niektóre.

Kiwa głową, następnie duszkiem opróżnia szklankę, stawia ją na stole przede mną i znowu całuje mnie w policzek z brodą wilgotną od mleka. Cały Oli.

– Połóż się zaraz, dobrze?

Odprowadzam go wzrokiem i zostaję znowu sama. Myślę o Beccie i jej reprymendzie. W gruncie rzeczy nie miałam żadnego powodu, żeby się na nią wściekać – okej, być o nią zazdrosna. Tristan nie jest w moim typie, no i przede wszystkim mam Olivera. Ona ma rację. Przeraża mnie jednak, że muszę się odwoływać akurat do jej słów, aby sobie o tym przypomnieć. Jakby nie istniało dość dowodów na to wszędzie dookoła. Mój wzrok pada na pustą szklankę po mleku. To takie typowe dla niego. Zostawia rzeczy tam, gdzie ich ostatnio używał. Dotyczy to skarpet wszelkich rodzajów, butów, kurtek, dżinsów. To taka jego drobna wada, do której najpierw musiałam się przyzwyczaić, a w której z czasem się zakochałam. W końcu stała się czymś swojskim, a dziś to jego dziwactwo przypomina mi o tym, że w wystrojonym w garnitur, odpowiedzialnym i ciężko pracującym Oliverze nadal tkwi mój Oli. Tamten Oli, który nie miał jeszcze planu pięcioletniego, ale za to w każdy niedzielny poranek, kompletnie skacowany, robił mi fantastyczne śniadanie, a po nim zawsze zostawiał wszystko w kuchni i niczego nie sprzątał. Może wspomnienie tamtego czasu sprawia, że wstaję i uśmiechając się, odnoszę szklankę do kuchni? Tak, mam swój ulubiony typ. To Oliver. A to, co zdarzyło się dzisiaj, było pięknym i ekscytującym, ale krótkim momentem fascynacji. Niczym więcej. Jak to się mówi? To, co ładne, podoba się też Panu Bogu.

SPOTKANIA

Temat: Pierwsza pomoc & Podziękowania

Cześć, Laylo,
nawet nie podziękowałem Ci wczoraj za szybką pierwszą pomoc. Na szczęście na T-shircie miałaś adres swojej strony internetowej. Pomyślałem więc, że wyrażę Ci wdzięczność jak się należy, nie skupiając swojej uwagi na bólu nasączonej wódką rany, i przy okazji spytam, czy mógłbym się jakoś zrewanżować. Może jakimś drinkiem wybranym według Twojego uznania, którego nie będziemy sobie wcierać w twarz? Odezwij się po prostu. I jeszcze raz: dziękuję!
Pozdrawiam
Tristan

Jest poniedziałkowy poranek, siedzę w swoim biurze, na monitorze mam masę otwartych okien i z głupawym uśmiechem gapię się na mejla, który dotarł do mnie dziś rano. Czytam go już ósmy raz i wciąż nie mogę przestać się szczerzyć. Tristan jest dowcipny. I spostrzegawczy. W sobotę, jak zawsze gdy służbowo wybieram się na różne imprezy, miałam na sobie T-shirt z nadrukowanym na plecach logo i adresem własnej niedużej firmy: Pix-n-Party.com. A znalezienie mojego konta mejlowego na stronie nie jest trudne, ponieważ poza nim jest na niej umieszczony tylko jeszcze ogólny adres informacyjny. Wyciągam wniosek, że Tristan musiał patrzeć za mną, gdy odeszłyśmy z Beccie. Mój durnowaty uśmiech robi się jeszcze szerszy. Otrzymana wiadomość oznacza bowiem, że on spodziewa się reakcji – odpowiedzi, nawet krótkiej. Kąciki ust opadają mi do dołu. Mam do niego napisać? I co potem? Spotkanie nie wchodzi w rachubę. A może jednak? Mówiąc szczerze, chętnie zobaczyłabym go znowu – co raczej jest wykluczone. Choćby z powodu chrząszczy i motyli. No i z powodu Olivera. Tristan nie wie, że nie jestem sama. Może to jest pierwsza rzecz, którą powinnam mu napisać. Ale jak by to wyglądało? „Drogi Tristanie, ja mam partnera”. A przecież on prawdopodobnie chce być tylko miły. Czy na pewno? Patrzę bezradnie na mnóstwo pootwieranych okien na monitorze. Przecież w gruncie rzeczy już zamknęłam całą tę historię, odhaczyłam jako piękną fantazję. Co prawda pomyślałam o nim jeszcze kilka razy, ale potem szybko przestałam sobie zawracać głowę. Już tylko zdjęcia w komputerze przypominają o tamtym pięknym krótkim momencie, gdy z jednym przymkniętym okiem uśmiechał się do mnie, podczas gdy ja przemywałam mu ranę alkoholem. Szkoda, że nie mam takiego ujęcia. Chociaż może i lepiej.

Pokazałam Oliverowi swoje sobotnie żniwo, on zaś jak zawsze dokonał krytycznej oceny. Z niemal czterystu fotek zostawiłam do wyboru około trzydziestu, które autentycznie mi się podobały, z jego ust jednak nie usłyszałam zbyt wielu pozytywnych komentarzy. On po prostu taki jest. Szybki, surowy i woli powiedzieć nieuszminkowaną prawdę, niż owijać w bawełnę. I chociaż czasami można by odnieść wrażenie, że nie traktuje moich zdjęć i mojej małej firmy – z której jestem bardzo dumna – poważnie, wiem, że nie ma nic złego na myśli ani nie chce mnie zranić. Zależy mu na tym, żebym się rozwijała i nie spoczywała na laurach. Życzy mi dobrze. Nigdy nie zrobiłby z premedytacją niczego, co mogłoby sprawić mi przykrość. Ja także nigdy nie chciałabym wbić mu noża w serce.

Dlatego powinnam przenieść ten mejl do kosza, aby tam dokończył żywota. Tak powinnam. Naprawdę. Ale nie. Zamiast tego zamykam okno i zaczynam zajmować się zdjęciami – to znaczy zaledwie kilkoma, tymi, które ostały się po krytyce Olivera. Jeżeli uda mi się jeszcze dziś szybko je obrobić, to może wyślę przez kuriera CD ze wstępnym wyborem do organizatora i postaram się o kolejne zlecenie. Praca to dobre lekarstwo na medytowanie, stwierdzam, po czym klikam w zdjęcie za zdjęciem, przepuszczam je przez filtr oraz poprawiam kolory i w rekordowym tempie mam całkiem spory zestaw gotowych prac.

Gdy od wpatrywania się w piksele przestaję już wyraźnie widzieć, robię sobie krótką przerwę, na którą jako własna szefowa mogę wyrazić zgodę, kiedy tylko chcę, i decyduję się na obiad poza biurem. Ponieważ nie lubię jadać sama, spontanicznie dzwonię do Beccie. Można się raczej spodziewać, że da się namówić na małe co nieco w słońcu, zwłaszcza że zwykle z wdzięcznością przyjmuje każdy pretekst do oderwania się od nauki. Szczególnie podczas wakacji. Od tygodni ślęczy nad pracą semestralną o massmediach i niejakim panu Luhmannie, który wydaje się dosyć skomplikowany i którego chyba chętnie by już posłała w odstawkę. Oczywiście nie zawodzi mnie także dzisiaj. Umawiamy się za kwadrans w naszej ulubionej restauracji przy Wilhelmsplatz. Meals & More od godziny dwunastej w południe jest dokładnie tym miejscem, za którym tęskni mój żołądek.

Zaleta pracy w samym centrum miasta? Człowiek szybko opuszcza biuro, potyka się, przewraca, wstaje – i już jest na miejscu. Dzisiaj jednak wlokę się trochę wolniej i nie pędzę jak większość ludzi, których mijam po drodze na obiad. Latem w Stuttgarcie nie ma chodników. Gdzie tylko się da przed lokale wystawiane są stoliki, a siedzący przy nich nonszalancko goście w przeciwsłonecznych okularach raczą się szwabską kuchnią, zimnym piwem lub lokalnym winem. Tak wygląda stolica kraju związkowego Badenii-Wirtembergii – często niedoceniana, a jednak kochana. Dla mnie Stuttgart latem jest co najmniej równie piękny jak Toskania. W żadnym innym mieście nie czuję się tak dobrze jak tutaj, nawet jeśli w letnich miesiącach gorące powietrze w zachodniej części wręcz stoi, a mnie marzy się morska bryza. Mimo to nie brakuje mi w nim niczego.

Dlatego nie mogę pojąć tych, którzy tkwią w swoich szykownych garniturach i na pewno się w nich pocą, i z rozpalonymi twarzami mijają mnie w pośpiechu. Czy nie mogliby po prostu cieszyć się letnim dniem? Choćby trochę? Zamiast tego potrącają mnie albo w dzikim pędzie wprost spychają z drogi. Mam ochotę zaprotestować, ale w końcu kapituluję. Gdybym wiodła życie takiego korpoludka, prawdopodobnie też bym była nieszczęśliwa. Kocham fotografię i skoro mam szansę uczynić z pasji swój zawód, i jeszcze dostawać za to pieniądze, to za nic w świecie nie chciałabym tego stracić. A już na pewno nie zamieniłabym się na stresującą biurową codzienność, w której nie znalazłabym czasu nawet na pogodny lunch z najlepszą przyjaciółką przy Wilhelmsplatz.

Beccie jest już na miejscu i zdążyła zdobyć stolik na zewnątrz. Oczywiście jak zawsze wygląda zniewalająco. Dosyć długo nie mogłam w to uwierzyć, ale ona rzeczywiście nie musi nic robić, aby tak się prezentować. Pan Bóg był po prostu dla niej niesamowicie łaskawy. Macha do mnie z uśmiechem, ja zaś jestem przekonana, że gdyby za mną akurat stał jakiś mężczyzna, miałby wielką nadzieję, że ten uśmiech jest adresowany do niego. Jest ubrana w czerwoną letnią sukienkę idealnie dopasowaną do figury i świetnie podkreślającą jej długie szczupłe nogi. Nagle nabieram pewności, że znowu wypadnę przy niej blado w swoich dżinsowych szortach, bordowych tenisówkach i jasnym topie na ramiączkach. Chociaż na obiad z przyjaciółką to całkiem odpowiedni strój, mimo to ogarniają mnie wątpliwości.

– Cześć, Beccie.

– Hej. Uratowałaś mi życie. Myślałam, że już się nie doczekam telefonu. Czy ty wiesz, że…

Jeszcze nie zdążyłam dobrze usiąść, gdy z jej ust wylewa się potok słów. Beccie zawsze ma… jakby to określić… dużo do powiedzenia. Zwłaszcza na temat mężczyzn. Nie należy jej wtedy przerywać, bo to ją obraża. Wymaga pełnej uwagi. Zawsze tak było. Chyba właśnie dlatego zaprzyjaźniłyśmy się w szkole podstawowej. Ja cieszyłam się, że nie muszę dużo mówić, a ona była zadowolona, że zyskała słuchaczkę. Początkowa wspólnota oparta na wzajemnych korzyściach szybko przekształciła się w prawdziwą przyjaźń, chyba w momencie, kiedy zauważyłam, że Beccie nie tylko wyjątkowo chętnie gada, ale jest też niesamowicie miła i zaskakująco dobroduszna. Zawsze mogę na nią liczyć, czasami może nawet aż za bardzo. Bo wręcz dusi mnie swoją troską i muszę dawać jej odpór, gdy na przykład z powodu drobnego przeziębienia każe leżeć mi w łóżku, wykupuje pół apteki i trzyma mnie za rękę.

Właśnie uśmiecha się promiennie. Zdaje się, że opowieści o facetach dobiegły końca.

– A jak tam twoja praca semestralna?

– Daj spokój, już nie mogę ani słuchać, ani czytać tych bzdur o teorii mediów. Nie ma to jak obiad z przyjaciółką od serca na świeżym powietrzu! Zwłaszcza w taką pogodę.

Podaje mi kartę, którą znam już na pamięć, i zaczyna monolog o tym, jak spędziła niedzielę. Biegała, jeździła na rowerze, potem poszła na basen i spotkała słodkiego ratownika, z którym wieczorem umówiła się w mieście. Spojrzawszy na długie nogi Beccie i jej płaski brzuch, rezygnuję z sosu śmietanowego i decyduję się na penne z sosem z limonki i pistacjowym pesto. Poza tym mam ochotę na kieliszek czerwonego wina. Beccie zamawia to samo. I niech ktoś spróbuje powiedzieć, że my, mieszkańcy Szwabii, nie wiemy, co to wyrafinowany smak.

– Naprawdę nie uda ci się wciągnąć mnie na listę gości w piątek? Strasznie chciałabym przyjść.

W piątek jest kolejna impreza, którą mam obsługiwać jako fotograf. Tym razem to wyprzedany od wielu tygodni występ uznanego berlińskiego didżeja, a jeśli nie załatwię przyjaciółce wejścia, jej szanse zobaczenia go z bliska będą niemal równe zeru. Niestety organizator jest na razie nieugięty.

– Robiłam, co mogłam, zdaje się, że już i tak sprzedali za dużo wejściówek. Przykro mi.

– Szkoda. Ale nie zawracaj sobie głowy, jakoś się dostanę.

Popijając wino, spogląda na mnie rozmarzonym wzrokiem.

– Założę się, że ta dupeczka też tam będzie. Zresztą kto by nie chciał tam być?

Przy trybie życia Beccie i jej skłonności do flirtowania trzeba by prowadzić dokładny rejestr albo przynajmniej udawać, że się wie, o której „dupeczce” akurat mówi. Bo wczoraj był nią jeszcze ratownik z basenu, a jutro może go zastąpić jakiś adwokat. Już dawno straciłam rozeznanie i pamiętam jedynie Steffena, jej ostatniego i jedynego prawdziwego przyjaciela, który jednak próbował trzymać ją na tak krótkiej smyczy, że Beccie nie wytrzymała i z nim zerwała. Od tamtej pory żyje tak, jak jej się podoba. Nikomu nie sprawia przykrości i nie pozwala też, aby ją raniono. Mimo to czasami życzyłabym sobie więcej porządku na jej liście męskich znajomości. Choćby kolejności alfabetycznej. I nazwisk.

– Dupeczka?

Energicznie kiwa głową.

– Kogo masz na myśli?

– No Tristana, który wyraźnie mnie podrywał.

Niemal dławię się makaronem, słysząc taką wersję wydarzeń. Bo to mniej więcej tak, jakby ktoś twierdził, że wieże nowojorskiego World Trade Center same wepchnęły się na tor lotu samolotów.

– Szucham?

Zazwyczaj nie mówię z pełnymi ustami, tym razem jednak jestem w zbyt dużym szoku, by najpierw przełknąć. I chyba jestem też wściekła. Ale do tego nigdy bym się nie przyznała.

– Nie pamiętasz go? Tristan? Ciemne włosy, zupełnie nie w twoim typie.

Gdyby wiedziała, jak bardzo dobrze go pamiętam, miałybyśmy większy problem. Chwila. Czyżby Beccie próbowała mnie przetestować? Czy z powodu mojej ostrej uwagi w sobotę wciąż jest na mnie zła? Zastanawiam się, czy nie powiedzieć jej, od kogo dziś rano dostałam mejla. Chociaż właściwie po co? Przecież to też nic by nie dało.

– A, tamten. W sobotę? Koncert na świeżym powietrzu, krew.

– Dokładnie! To Tristan.

– Ale facet, którego potem spotkałyśmy, podobał ci się jeszcze bardziej.

– Zgadza się. Jeśli o mnie chodzi, on też mógłby być w piątek.

– Odezwał się do ciebie?

– Nie. Zdaje się, że niechcący podałam mu zły numer. Chyba powinnam zrobić sobie wizytówki, jak myślisz?

O mało nie wybucham śmiechem, powstrzymuję się jednak i tylko bezradnie wzruszam ramionami.

– Jak ty. To całkiem sprytne. Przecież prawie za każdym razem wtykasz facetom swoją wizytówkę? I zawsze oddzwaniają.

– Ale w moim przypadku chodzi o kontakty zawodowe. To są organizatorzy imprez.

– No i co z tego? Poza tym ty masz Olego. On jest idealny. I idealna z was para.

To brzmi niemal przekornie i akurat w tym momencie ani nie mam ochoty tego słuchać, ani do niczego nie jest mi to potrzebne. Co ta Beccie knuje? Wiem, że bardzo lubi Olivera, i nawet go ceni, dotąd jednak rzadko rozwodziła się nad nim z takim zachwytem jak w ostatnich tygodniach, od kiedy zobaczyła Steffena z nową dziewczyną. Co prawda bardzo się starała udawać, że guzik ją to obchodzi, ale znam Beccie lepiej, niż jej się wydaje: widok Steffena z inną kobietą u boku porządnie ją ruszył. Moja przyjaciółka nie chce już więcej przelotnych znajomości, tylko czarującego partnera na stałe. Marzy jej się taki własny quasi-Oliver.

Zgadza się, mam Olego.

No i dobrze. Jeśli nawet relacja między nami daleka jest od ideału, który wyobraża sobie Beccie, lubię nasze życie takim, jakie ono jest. Oli daje mi stabilność i bezpieczeństwo. Mogę na niego liczyć, gdy go potrzebuję, i pomaga mi przy wypełnianiu deklaracji podatkowej. Kocham go za dziesiątki drobiazgów, które czynią z niego mężczyznę, jakiego kiedyś poznałam, na przykład za to, że nadal zostawia szklankę po mleku na stole. Na wspomnienie o tym lekko się uśmiecham. Tak, mam Olivera, i naprawdę jest dobrze. I nie ma miejsca dla jakiegoś zalanego krwią Tristana.

– Chcesz jego adres?

Beccie spogląda na mnie, a jej oczy robią się wielkie jak spodki. Nie do końca jeszcze zdaję sobie sprawę, po co to powiedziałam. Może po to, by po prostu pozbyć się tych natrętnych myśli i mieć to z głowy? Albo ochoczo odstąpić Tristana Beccie.

– Skąd masz?

– Przysłał mi mejla. Żeby podziękować.

Wyjaśniam jak gdyby nigdy nic. Jak zwykłą rzecz. Nic wielkiego.

– Za co podziękować?

– Zdezynfekowałam mu ranę i postawiłam sznapsa.

Beccie kiwa głową i wskazuje w moją stronę widelcem, jakby chciała mnie na niego nadziać.

– Dlaczego dowiaduję się o tym dopiero teraz? A kiedy, młoda damo, usłyszę, jak ta wiadomość brzmiała słowo w słowo?

– To był krótki, uprzejmy mejl. Podziękował w nim, i to wszystko.

– Okej. Owszem, chcę jego adres. Przecież mogę do niego napisać i spytać na przykład, jakie ma plany na najbliższy weekend.

– Jasne.

Wypijam łyk wina. Duży łyk. O dziwo czuję ulgę, że komuś o tym opowiedziałam i że wyrzuciłam z siebie tę tajemnicę, wskutek czego nie jest już tajemnicą. Cieszę się, że mam to już za sobą.

Po obiedzie rozstaję się z Beccie i pozwalam sobie jeszcze na spacer od Wilhelmsplatz przez piękne centrum miasta aż do rynku. Tu, gdzie zimą jest zawsze jarmark świąteczny i tysiące ludzi podziwia przy rozmaitych kramach bożonarodzeniowe ozdoby, latem panuje przyjemny spokój. Pary zakochanych, trzymając się za ręce, krążą bez celu i korzystają jak ja ze słonecznego dnia. Mijam Stiftskirche i zatrzymuję się na chwilę na Schillerplatz przed pomnikiem sławnego poety urodzonego niedaleko Stuttgartu. Stąd już tylko kawałek na piechotę do Schlossplatz i właśnie wtedy uświadamiam sobie, że podeszłam do sprawy z Tristanem ze zbyt dużym przewrażliwieniem. Nic się nie stało, a ja mimo to poczułam się tak, jakbym zdradziła Olivera. A przecież nic takiego nie zrobiłam. Dostałam tylko wiadomość od miłego mężczyzny, który chciał mi podziękować – mniej lub bardziej. Odpiszę mu krótko, może dołączę czwarte zdjęcie i wspomnę, że moja przyjaciółka miałaby ochotę się do niego odezwać. I na tym cała historia się skończy, ja zaś będę mogła skupić się znowu na tym, co lubię, czyli na życiu.

Temat: Re: Pierwsza pomoc & Podziękowanie

Cześć, Tristan,
nie musisz mi dziękować. Mam nadzieję, że z Twoim okiem już lepiej. W załączniku przesyłam Ci przy okazji ładne zdjęcie, na którym nie jesteś jeszcze uszkodzony. Może Ci się przyda. Rewanż za drinka nie jest konieczny. To było oczywiste.
Nawiasem mówiąc, moja przyjaciółka chciałaby wiedzieć, co robisz w piątek, i pyta, czy mogę przekazać jej Twój adres. Zrobiłeś potężne wrażenie.
Pozdr.
Layla

Zdjęcia muszę najpierw poszukać, bo przepadło gdzieś podczas surowej selekcji Olivera. Uznał je za nudne i niewystarczająco ekspresyjne. Tańczący facet – nic szczególnego. Tymczasem ja byłam na sto procent przekonana, że ono jest prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Wszystkie ujęcia Tristana były dobre, ale czwarte z kolei – po prostu perfekcyjne. Podoba mi się na nim każdy detal. Może nie potrafię być już w pełni obiektywna? Może trzeba było tam być, żeby umieć potem dostrzec ten moment w kadrze? Znajduję je wreszcie i przyglądam mu się od nowa. Podczas gdy pozostałe zdjęcia wymagały mniejszych lub większych korekt, to bez żadnego retuszu jest idealne. Wysyłam więc mejla z fotografią w załączniku. I tym samym ostatecznie zamykam ten rozdział.

Potem piszę esemesa do Olivera z pytaniem, czy mogę liczyć na niego dziś wieczorem. Mam ochotę coś ugotować. Już od dosyć dawna nie spędziliśmy ze sobą miłego wieczoru. Oli jest doradcą majątkowym i sporo podróżuje. Albo spotyka się z klientami, albo jest na szkoleniach w różnych częściach Niemiec. Co miesiąc dostaje kolejny dyplom. Ponieważ w jego biurze zabrakło już miejsca na ścianach, od niedawna świeże certyfikaty wiszą u nas w domu. Jestem z niego dumna, że tak ciężko pracuje i jest taki dobry w tym, co robi. Poza tym całkiem rozsądnie ulokował też część naszych pieniędzy – po prostu typowy Szwab. Ostatnio coraz częściej mówi o domu i wspólnych planach na przyszłość. Kilka razy rozmawialiśmy też o pobraniu się, ale jakoś specjalnie nam się z tym nie spieszy. Okej, mnie się nie spieszy. Jeśli chodzi o dzieci – jemu się nie spieszy. Ostatecznie na początek zdecydowaliśmy się na wspólne mieszkanie. Wynajmowane. Cała reszta przyjdzie sama. Dzisiaj Oli jest we Frankfurcie i dlatego wyszedł z domu bardzo wcześnie, mam jednak nadzieję, że nie wróci znowu dopiero w środku nocy.

Czekając na odpowiedź, zamawiam kuriera, żeby wysłać CD, które właśnie wypalam, potem naklejam na nim etykietę i dołączam list przewodni. Zdjęcia są na razie w niskiej rozdzielczości, ale taka jakość w zupełności wystarczy, aby organizator mógł dokonać wyboru tych, które mu odpowiadają i które chciałby dostać w wysokiej rozdzielczości za wcześniej ustaloną przyzwoitą cenę. Tak to się odbywa. Mogłabym wysłać mu zdjęcia pocztą elektroniczną, ale przy tej wielkości plików musiałoby to być sporo mejli. A stuttgartcy kurierzy rowerowi są szybcy, uprzejmi i niezawodni. Mam z nimi same dobre doświadczenia.

Już po kilku minutach odzywa się dzwonek domofonu. Naciskam guzik, aby otworzyć drzwi wejściowe na dole, następnie wkładam płytę i list do małej koperty, a potem odwracam się i niemal wszystko upuszczam na podłogę.

Nawet plaster nad lewym okiem nie zmienił go tak bardzo, bym nie mogła od razu go rozpoznać. To jest ponad wszelką wątpliwość Tristan! Ma na sobie luźne brązowe spodnie, czarny T-shirt i plecak. W moim małym biurze wydaje się jeszcze wyższy niż w sobotę. Musi mieć chyba ze dwa metry. Uśmiecha się szeroko, a we mnie od razu zaczyna trzepotać. Niech to szlag.

– Layla! Znowu się spotykamy.

– No właśnie… To zabawne.

Na chwilę zapada cisza. On wciąż uśmiecha się promiennie, a małe chrząszcze w mojej głowie kręcą dzikie pętle. Nie wiem, co mam powiedzieć, i dlatego jedynie patrzę na niego szeroko otwartymi oczami. Dziś trochę inaczej wyglądają jego włosy, przyciśnięte rowerowym kaskiem, ale poza tym nic się nie zmienił. Nie wiem, dlaczego to mnie tak zaskakuje, skoro od naszego spotkania minęły zaledwie dwa dni.

Ściskam w ręce nieduży pakiecik, zdając sobie sprawę, że pora już, aby któreś z nas się odezwało.

– Jak tam… twoje oko?

Chwyta się odruchowo za skroń.

– Nieźle. Trzy szwy. Lekarz pochwalił mnie za to, że od razu zdezynfekowałem ranę.

– Mówiłam.

– Wiem.

Przynajmniej tyle. Jako pielęgniarka sprawdziłam się lepiej niż teraz, podczas niezobowiązującej pogawędki w niespodziewanie zbyt ciasnym biurze. Podczas gdy nadal stoję jak posąg, on zaczyna się rozglądać po moim małym królestwie. Zatrzymuje spojrzenie na zdjęciach na ścianie za biurkiem i wtedy robi się nie tylko za ciasno, ale i o wiele za gorąco. Tristan podchodzi bliżej i przygląda się im w skupieniu.

– To twoje? – pyta.

– Tak, to moja ściana chwały.

Wybrałam najładniejsze i najlepsze swoje prace i urządziłam z nich małą wystawkę. Zawiesiłam je na ścianie nie tylko po to, aby robić wrażenie na potencjalnych klientach, ale głównie, by się motywować. One przypominają mi o tym, że potrafię coś więcej, niż fotografować jedynie wstawionych nastolatków na imprezach. Tristan zatrzymuje się przy moim ulubionym portrecie i patrzy przez dłuższą chwilę. Ja zaś wciąż stoję w miejscu i zaczynam się denerwować, ponieważ na punkcie akurat tej fotografii jestem bardzo wrażliwa. Oprawione w ramkę czarno-białe duże zdjęcie ukazuje starą kobietę. Siedzi na ławce na brzegu jeziora Garda, w obu dłoniach trzyma przed sobą laskę i oparłszy na nich brodę, patrzy w dal. To moja babcia. Zrobiłam jej ten portret kilka lat temu, kiedy odwiedziliśmy ją wkrótce po śmierci dziadka. Pamiętam, że tamto popołudnie spędziłyśmy we dwie, a babcia opowiedziała mi wtedy, jak poznała dziadka i się w nim zakochała. On był z Werony, ona – z Malcesine. Z miłości przeniósł się potem do niej, nad jezioro. Gdy opowiedziała swoje dzieje do końca, zamilkła, popatrzyła na jezioro i wróciła wspomnieniami do wielkiej miłości swojego życia. Rzadko widywałam w jej oczach tyle ciepła i uczucia jak wtedy. Chyba nigdy nie kochałam babci tak bardzo jak w tamtej chwili. Z bijącym sercem i z drżącymi palcami utrwaliłam ten moment na zawsze. Czy dla niej, czy dla siebie – nie potrafię powiedzieć.

Ponieważ oglądałam już to zdjęcie godzinami, teraz wolę patrzeć na Tristana, który podchodzi do niego całkiem blisko i pochyla się do przodu, aby przyjrzeć się dokładniej. Nie ulega wątpliwości, że dla zachowania formy musi robić jeszcze coś więcej, niż tylko jeździć na rowerze. Ale zdrową opaleniznę zawdzięcza z pewnością swojej pracy jako kurier, bo nie wygląda raczej na rezultat regularnych wizyt w solarium. Gdy widzę, że skóra na jego karku układa się w drobne fałdki, od razu automatycznie przypominam sobie jej zapach. Już na samo wspomnienie rój motyli zaczyna krążyć mi w brzuchu. Zdradzieckie stworzenia.

– To jest przepiękne.

– Dziękuję. Ma już kilka lat.

Spoglądam przelotnie na portret babci. Nie bardzo wiem, jak się zachować, ponieważ nieszczególnie umiem przyjmować komplementy i zawsze szybko je zbywam. A tymczasem jest to chyba najlepsze zdjęcie ze wszystkich, jakie kiedykolwiek zrobiłam. Kryje się w nim mnóstwo miłości i mnóstwo pięknych wspomnień. Poza tym dzięki niemu przed laty otrzymałam nawet propozycję zostania asystentką pewnego znanego fotografa oraz czek w nagrodę za zwycięstwo w konkursie fotograficznym. Pieniądze przyjęłam, ale pracy nie. Dziś w skrytości ducha żałuję, choć oficjalnie twierdzę, że podjęłam słuszną decyzję.

Tristan odwraca się do mnie i patrzy uważnie, ja zaś wyciągam do niego rękę z moją przesyłką. Podchodzi bliżej, bierze ją, a na jego ustach znowu pojawia się cień uśmiechu.

– Czyli tym się zajmujesz, jeśli nie obskakujesz imprez?

Potakuję ruchem głowy, wiodąc spojrzeniem po swoim małym królestwie. Nie jest to nic nadzwyczajnego, ale to wszystko, co mam i czego potrzebuję.

Tristan wsuwa paczuszkę do swojego plecaka, podaje mi pokwitowanie, które podpisuję. Gdy podnoszę na niego wzrok, on patrzy na biurko. Na blacie stoi moje zdjęcie z Oliverem. Nagle nie wiem, co zrobić. Zachowuję się więc tak, jakbym niczego nie zauważyła albo jakby to była oczywistość.

Zaraz, zaraz.

To jest oczywistość.

Oliver i ja jesteśmy parą, i to od wielu lat. Więc to całkiem naturalne, że postawiłam nasze zdjęcie. Odsuwam się nieco, obracam w stronę biurka i uśmiecham, być może trochę zbyt marzycielsko.

– To mój partner.

Słyszę, jak Tristan naciąga plecak na ramiona.

– Ładna z was para.

– Dziękuję.

Kiedy odwracam się, znowu się uśmiecha. Całkiem niewymuszenie. Przynajmniej tak to wygląda.

– Pora na mnie. Pewnie jeszcze nieraz się spotkamy.

Gdy jest już prawie w drzwiach, przychodzi mi coś do głowy.

– Aha, Tristan, wysłałam ci wcześniej wiadomość. Moja przyjaciółka chciałaby wiedzieć, czy ty… Ona myśli, że ty… to znaczy… że ją podrywałeś, i chciałam tylko… No więc ona pyta, czy może w ten weekend…

– Twoja przyjaciółka?

– Beccie.

Brzmię chyba jak jakaś zdesperowana małolata, która została wydelegowana przez najlepszą kumpelę, aby wysondować, czy podoba się pewnemu konkretnemu chłopakowi. Zachowuję się jak kompletnie porąbana. A mogłabym po prostu spytać, czy pamięta Beccie i czy nie miałby ochoty się z nią…

– Ta blondynka, tak?

– Zgadza się. Uważa, że jesteś bardzo fajny, i chciałaby wiedzieć, czy masz już jakieś plany na weekend.

– Ty też będziesz?

– Hm, nie, w piątek pracuję… na evencie z tym słynnym didżejem z Berlina.

– Wiem, ja też. Będę stał na bramce.

– Jesteś bramkarzem?

– Nie zawodowo. Pomagam od czasu do czasu.

– Aha. Czyli pewnie się zobaczymy.

– Super. Może wobec tego będę mógł ci postawić drinka.

– Jasne. Czemu nie?

Zerka na zegarek.

– Muszę pędzić. Twój klient czeka. To do piątku.

I zanim udaje mi się jakoś zareagować, Tristan znika za drzwiami. Zresztą pewnie i tak nie przyszłoby mi do głowy nic ciekawego, ponieważ na błyskotliwe odpowiedzi zwykle stać mnie tylko wtedy, kiedy mam ze dwie godziny czasu do namysłu. Stoję zatem w miejscu, gapię się na drzwi i dochodzę do wniosku, że mejl, który mu wysłałam, stanowi dokładne przeciwieństwo tego, co właśnie przed chwilą z siebie wykrztusiłam, i że prawdopodobnie dlatego chrząszcze w moim brzuchu nawalają się jak oszalałe z motylami.

Czyli znowu go zobaczę. W piątek. Bez Beccie. Parszywa ze mnie przyjaciółka.

Nagle z mojej komórki dochodzi wesoła muzyczka. To sygnał esemesa. Szybko wracam do rzeczywistości. Na wyświetlaczu pokazuje się zdjęcie i imię Olivera.

Oli komórka:

Sorry, skarbie, z dzisiejszego wieczoru chyba nici. Mój pociąg przyjeżdża po dziesiątej. Muszę pędzić, Oli

Siadam z powrotem na swoim miejscu i przyglądam się naszemu wspólnemu zdjęciu. Zostało zrobione podczas jednej z uroczystych firmowych kolacji, na których Oliver czasami nie może być sam, tylko w towarzystwie kobiety. Wbijam się wtedy w wieczorową sukienkę albo w jakąś zgrabną garsonkę i towarzyszę mu jako żona. Na fotografii z dumną miną obejmuje mnie ramieniem, ja zaś z uśmiechem opieram głowę na jego piersi. Rzeczywiście wyglądamy idealnie. Beccie ma rację. Garnitur leży na nim jak ulał, krawat zawiązany perfekcyjnie, włosy zaczesane nienagannie – jakby bez najmniejszego uszczerbku przeszły test na odporność fryzury na trasie Frankfurt–Rzym–Londyn. Szczęśliwi uśmiechamy się do obiektywu.

Potem przenoszę spojrzenie na portret babci na ścianie.

WIRTUALNE PRZYJAŹNIE

Czuję, jak otacza mnie od tyłu ramieniem i całuje w kark. Zalatuje od niego piwem i papierosami, a przecież Oliver w ogóle nie pali. Czerwone cyfry elektronicznego budzika mówią mi, że jest kilka minut po drugiej. Słyszałam go już w przedpokoju, potem w łazience, a teraz, kiedy leży obok mnie w łóżku, jestem zła.

Nie pierwszy raz na niego czekałam. Nie z kolacją, tego bym nie zdzierżyła, ale chciałam się z nim dzisiaj chociaż na krótko zobaczyć. Posiedziałam więc sobie wygodnie na balkonie, później poczytałam i posłuchałam muzyki, pogadałam przez telefon z Beccie, w końcu miałam już dość ciągłego zerkania na komórkę. To było o wpół do dwunastej. Napisał, że będzie w Stuttgarcie około dziesiątej. Okej. Czasami zawijają jeszcze gdzieś z kolegami, zdążyłam się już do tego przyzwyczaić, miałam jednak nadzieję, że w końcu się wyrwie, żeby wrócić do mnie do domu. Miałam nadzieję, że będzie chciał spędzić trochę czasu ze mną. Najwyraźniej nie chciał. Cholera wie dlaczego. Mimo że mieszkamy razem, i tak nie widujemy się wcale często. W tygodniu Oli przychodzi późno do domu i jest wykończony całym dniem, a w weekendy z kolei ja nierzadko pracuję do późna w nocy i rano nie mogę dojść do siebie. To wszystko zbyt często redukuje wspólnie spędzany czas do zaledwie kilku minut, gdy leżąc w jednym łóżku, zasypiamy obok siebie.

Chętnie bym się dowiedziała, jak minął mu dzień i czy u niego wszystko dobrze, ale wciąż jestem wściekła. Mógłby chociaż na chwilę zadzwonić. Ponieważ nie chcę się kłócić, nie otwieram oczu i czekam, aż jego oddech stanie się spokojny i miarowy, wtedy wstaję ostrożnie i na palcach wymykam się do salonu. Po drodze zbieram jego skarpetki i spodnie. Wszystkie jego rzeczy, które znajduję, zanoszę do łazienki i tam rozwieszam. Cuchną dymem papierosowym, a nie mam ochoty czuć tego smrodu w całym mieszkaniu. Umówiliśmy się, że u nas się nie pali, także przyjaciele wychodzą zawsze na balkon. I właśnie tam się teraz udaję. To jest moje ulubione miejsce. Nasz balkon ponad dachami miasta, z pięknym widokiem – niemal po samą wieżę telewizyjną, kiedy stanę na palcach.

Noc jest ciepła, niebo rozgwieżdżone, oddycham głęboko. Przyjemnie jest tak stać latem na dworze i nie robić nic, tylko delektować się spokojem. Dawniej często przesiadywaliśmy tu razem w ogromnym fotelu. To było jeszcze przed jego awansem. Siedział zawsze za mną, otaczał mnie ramionami i oboje sączyliśmy sobie winko, patrzyliśmy na gwiazdy, śmialiśmy się i szeptali. Potem w którymś momencie zaczął się stres związany z pracą. Oliver budował swoją karierę, a ja tworzyłam własną małą firmę. Przyjmowałam każde zlecenie, jakie mi proponowano, aby wyrobić sobie markę i stawić czoło konkurencji. Cieszyliśmy się, kiedy wykończeni padaliśmy do łóżka, mimo że budzik co rano o wiele za wcześnie wyrywał nas z krainy marzeń. Może znowu powinnam robić to z nim częściej. Siadywać na balkonie, liczyć razem gwiazdy. Tak po prostu, w ciągu tygodnia, tylko my dwoje. Przecież mówi się ciągle, że trzeba przerywać ten kłus zwariowanymi drobnymi momentami. Nawet już nie pamiętam, kiedy ostatnio razem gdzieś wyszliśmy czy choćby Oli wybrał się ze mną na moje wieczorne zlecenia. Dawniej robił to bardzo chętnie, towarzyszył mi na imprezach i zapraszał mnie do tańca. Mam parę idiotycznych zdjęć z takich eskapad: jak szalejemy na parkiecie, całujemy się, obejmujemy. Prawie wszystkie są zamglone, nieostre albo robione z dziwnej perspektywy, ale właśnie dlatego tak je lubiłam. To były cudowne migawki.

Wzdycham. Teraz w weekendy Oliver woli odsapnąć. Najzwyczajniej w świecie za dużo pracuje. Kiedy jednak mówię mu o tym wprost, on traktuje to jako atak albo oskarżenie i resztę bezcennego wspólnego wieczoru spędzamy w milczeniu, gapiąc się na
CSI: Kryminalne zagadki Miami.

Dlatego wolę tego unikać. Oliver jest cholernie ambitny, i to mi się w nim podoba. Wie, czego chce, i zawsze ma przed oczami jasno określony cel, dla którego zrobi wszystko.

To dobrze, że mój mężczyzna ma dobrą posadę, dzięki której w razie czego mógłby utrzymać rodzinę. Bez dwóch zdań. Mimo to jestem bardzo dumna, że ja też wnoszę dosyć solidny wkład do naszego wspólnego budżetu. Finansowo wiedzie się nam całkiem nieźle, nie mamy powodu do narzekań. Ale w zamian tracimy dużo czasu wolnego i czasu tylko dla nas. Tak niewiele robimy już razem, i brakuje mi tego. Brakuje mi Olivera. Sposobu, w jaki na mnie patrzył, kiedy tańczyliśmy, i jak o mnie mówił, gdy jego przyjaciele w klubie pytali, czym zajmuję się zawodowo. Wszystko się zmieniło. Wiem, że tak bywa w związkach, jestem tego świadoma. Wielu naszych znajomych przechodzi przez to samo. Próbują to przezwyciężyć krótkimi urlopami i weekendami spędzanymi nad Jeziorem Bodeńskim.

Spoglądam znowu na gwiazdy, a potem, zamiast wrócić do łóżka, siadam w obszernym fotelu, obejmuję nogi ramionami i opieram głowę na kolanach.

Siedzę tak dłuższą chwilę, aż w końcu wracam do sypialni, kładę się obok niego i zaczynam mu się przyglądać. Nawet teraz ma nienaganną fryzurę, a jego tors unosi się i opada przy każdym oddechu. Ostrożnie kładę mu dłoń na piersi i przymykam oczy. Czuję bicie jego serca; pragnę tak zasnąć. Ale zaledwie po dziesięciu sekundach Oliver delikatnie odsuwa moją rękę i przekręca się na drugi bok, nie budząc się jednak. Ja zaś pozostaję w dotychczasowej pozycji i wpatruję się w jego plecy. Dlaczego akurat w tym momencie przychodzi mi do głowy Tristan – nie mam pojęcia.

– Widziałaś gdzieś moje spodnie?

Słońce przebija przez zasłony; nie ma wątpliwości, że zaspałam. Co nie jest żadną katastrofą, ponieważ to ja jestem dla siebie szefową i na pewno nie wyrzucę się z pracy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki