Tytuł oryginału:

SIGNAL

Redakcja

Krystian Gaik

Projekt okładki

Pola Raplewicz RM Projekt

Zdjęcia na okładce

© beboy/Shutterstock, © Vladimir Gjorgiev/Shutterstock, © Charles Harker/Shutterstock, © Sergey89rus/Shutterstock

Zdjęcie autora na okładce

Photo © Henry Stampfel

Korekta

Maciej Korbasiński, Jolanta Spodar

Redaktor prowadzący

Małgorzata Głodowska

Text Copyright © 2015 by Patrick Lee

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC.

All rights reserved

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-199-4

–

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Thoma i Judy Sharpów

CZĘŚĆ PIERWSZA

SOBOTA, 8 SIERPNIA 2015

CZĘŚĆ PIERWSZA - SOBOTA, 8 SIERPNIA 2015

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Swąd uderzył Marnie Calvert, jeszcze zanim wysiadła z samochodu. Wdarł się do środka przez otwory wentylacyjne: mieszanka zwęglonego drewna, utlenionego metalu i stopionego plastiku, pewnie z linoleum albo podkładki pod dywan. Ale było jeszcze coś. Zapach, który przywiódł jej na myśl spotkania w ogródku i miłe dni w parku. Zebrało się jej na wymioty.

Nie zamierzała wymiotować. Przez osiem lat pracy w FBI nie zdarzyło się jej to ani razu. Zgasiła silnik, otworzyła drzwi i wyszła w pustynną noc.

Na miejscu zbrodni było już ponad dziesięć innych aut. Policja stanowa, radiowozy szeryfa z hrabstwa San Bernardino, trzy wozy strażackie z Palmdale. Większość stała bezczynnie z błyskającymi kogutami i światłami reflektorów skierowanymi na najważniejszy element scenerii, czyli szkielet spalonego do cna domku kempingowego, zaparkowanego na całkowitym odludziu, w samym środku pustyni Mojave.

Na zewnątrz zapachy były jeszcze intensywniejsze. Marnie dała swojemu żołądkowi dziesięć sekund na uspokojenie. Obróciła się w miejscu i rozejrzała po okolicy. Daleko, na zachodzie, równinę u stóp pasma San Gabriel zdobiły światła bazy lotnictwa wojskowego Edwards. Ciemne szczyty gór kontrastowały z rozjaśnioną mgłą nad Los Angeles. Bliżej, na północy, tylko Barstow rzucało przytłumioną smugę światła. Poza tymi miejscami pustynia dookoła była czarna, pusta i rozgrzana. Czwarta nad ranem, wczesny sierpień.

– Agentka Calvert?

Marnie odwróciła głowę. W jej stronę szedł zastępca szeryfa. Na oko pięćdziesiąt lat, krępy, już prawie ciapowaty. Na tabliczce nad odznaką widniało nazwisko Hiller. Marnie rozmawiała z nim przez telefon.

Zamknęła drzwi swojego crown vica i ruszyła w jego stronę. Jej buty zachrzęściły na twardej glebie.

– Ekipa laboratoryjna jest w drodze – powiedziała.

Hiller skinął głową i poprowadził ją między radiowozami. Minąwszy snopy ich świateł, Marnie pierwszy raz zobaczyła ruinę przyczepy. Opuściła dłoń, którą osłaniała oczy, i patrzyła w milczeniu na zgliszcza.

Z domku nie zostało prawie nic, ani śladu po ścianach i dachu. Większość podłogi też się zapadła między kolumny z pustaków, na których była wsparta cała konstrukcja. Pion trzymało tylko kilka metalowych słupów, połączonych u góry sklepieniem z łukowatych prętów, które wyglądały jak osmalone żebra.

Obok jednego z wozów strażackich leżały na ziemi cztery worki na zwłoki. Na razie puste.

Marnie znała już szczegóły zajścia. Usłyszała je jeszcze w swoim biurze w budynku federalnym w Santa Monica. Reszty wysłuchała przez komórkę w drodze na miejsce, w tym nagrania z telefonu alarmowego, wykonanego z tego miejsca dwie godziny wcześniej. Przesłuchała je trzy razy, po czym otworzyła okno samochodu, żeby owiało ją gorące powietrze pustyni. Przez kilka dobrych minut nie myślała absolutnie o niczym.

– 911, pogotowie, słucham?

– Możecie to namierzyć? – Dziewczęcy głos, prawie szept.

– Co się dzieje?

– Dzwonię z komórki. Możecie mnie namierzyć?

– Grozi ci niebezpieczeństwo?

Cisza.

– Czy grozi ci teraz jakieś niebezpieczeństwo?

Kolejne trzy sekundy ciszy. W końcu:

– Nazywam się Leah Swain. Jestem tu z trzema innymi…

Nagle głos uwiązł jej w gardle. Mała zrobiła gwałtowny, przerażony wydech.

– Halo?

– Nigdzie nie dzwoniłam! – krzyknęła dziewczynka. Słychać było, że trzyma telefon z dala od głowy i woła do kogoś innego. – Nigdzie! Przysięgam!

To było wszystko. W tym momencie połączenie się zerwało, dokładnie o godzinie 2.04.20, zgodnie z odczytem komputera w centrali pogotowia. Na ekranie wyświetliły się też współrzędne dzwoniącej. Jej telefon wysłał je automatycznie, kiedy wybrała numer alarmowy. Trzydzieści sekund później został tam skierowany patrol policji stanowej. Po pięciu minutach policjant powiedział przez radio, że już z odległości trzech kilometrów widzi płomienie. Kiedy dotarł na miejsce, przyczepa była już cała w ogniu. Nigdzie w pobliżu nie znalazł właściciela, sześćdziesięciodwuletniego Harolda Heeleya Shannona, białego mężczyzny z teczką pełną wyroków za przestępstwa na tle seksualnym. Zostały tylko ślady opon jego forda.

Marnie obeszła przyczepę dookoła, idąc przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, aż przestała stać z wiatrem. Zbliżyła się na tyle, by zobaczyć dokładnie zgliszcza po spalonych ścianach, dachu i podłodze.

Tylko jeden element całej struktury zachował kształt: klatka z grubych, metalowych prętów, na oko niecałe dwa metry wszerz i wzdłuż. Marnie zrobiła jeszcze kilka kroków i zatrzymała się w miejscu, gdzie była tylna ściana przyczepy. Klatka stała prawie na równi z linią ściany.

Agentka Calvert widziała niejedno miejsce zbrodni. Kiedyś znalazła zwłoki w plastikowej beczce, doszczętnie zgniłe po dwóch latach w szczelnym zamknięciu. Kości były rozmieszczone bezładnie jak porzucone narzędzia, zanurzone w zupie z płynów znajdującej się w stanie daleko posuniętej sedymentacji. Innym razem widziała ciasną przestrzeń pod podłogą, gdzie trzydziestojednoletnia kobieta spędziła ostatnie dni życia, zanim jej oprawca ją udusił i pogrzebał. Na sosnowej belce w rogu wydrapała paznokciem wiadomość dla córki: „Becca, kocham cię. Cokolwiek się zdarzy, bądź szczęśliwa”. Marnie dostarczyła ją osobiście, w asyście pracowniczki pomocy społecznej. Takie dni najczęściej kończyła w piwnicy swojego domu w West Hills. Miała tam starą rękawicę bejsbolową z czasów, kiedy grała w szkolnej lidze. Siadała w ciemnościach i przez godzinę albo dłużej przebiegała palcami po szwach i wysłużonej skórze. Nie wiedziała, dlaczego to robi, ale w takich chwilach nie zadawała sobie tego pytania.

W metalowej klatce leżały zwłoki czterech osób. Zwęglone, tylko ze skrawkami ubrań przyklejonymi do spalonych ciał. Wszystkie cztery twarzami do ziemi. W tej pozycji umarły: próbując złapać w płuca resztki powietrza.

Marnie zdała sobie sprawę, że Hiller stoi obok niej.

– Wszystko dzieci – powiedział łagodnym tonem. – Nawet nie nastoletnie, sądząc po rozmiarach.

Wiatr zmienił kierunek. Trwało to sekundę, ale wystarczyło, żeby Marnie znów poczuła znajomy, nawet przyjemny, a przez to okropny zapach. Woń pieczonego mięsa.

Leah Swain zniknęła z placu zabaw w Irvine ponad trzy lata wcześniej. Miała wtedy osiem lat. Marnie zajmowała się wtedy jej sprawą razem z dwunastoma innymi agentami z Los Angeles i San Diego. Rodzice dziewczynki udzielali wywiadów w lokalnych i krajowych programach informacyjnych, błagając porywacza, żeby uwolnił ich córkę. Być może Shannon oglądał te wywiady w swojej przyczepie, a Leah siedziała tuż obok, zamknięta w klatce, w której spędziła ostatnie trzy lata życia. W klatce, w której jakimś cudem udało jej się ukraść telefon Shannona. W klatce, w której spłonęła żywcem.

– Wysłaliśmy numer rejestracyjny i opis samochodu do wszystkich radiowozów w Kalifornii i Nevadzie – powiedział Hiller. – I zdjęcie Shannona.

Marnie widziała jego fotografię w telefonie. Wyglądała jak zdjęcie z kartoteki więziennej. Wychudła twarz, zapadnięte oczy, długie włosy i broda o fakturze stalowej wełny.

Kątem oka Marnie zobaczyła w oddali światła samochodu. Patrzyła, jak auto sunie powoli koleinami żwirowej drogi. Pewnie jej ekipa z laboratorium. Wróciła do swojego samochodu, żeby tam na nich poczekać, ale po chwili stwierdziła, że to nie FBI, lecz wóz transmisyjny stacji ABC7 z Los Angeles.

Oparła się o maskę auta i potarła zmęczone oczy. Kiedy znów je otworzyła, zobaczyła, że policjanci się jej przyglądają. Może myśleli, że płacze. Może uważali, że jest zbyt delikatna do tej roboty. Nie przejmowała się tym. To ich sprawa. Wyprostowała się i oddaliła od przyczepy. Stanęła w ciemności, gdzie mogła sobie pozwolić na dreszcze. Nie zamierzała wymiotować ani płakać, ale nic nie mogło powstrzymać jej dłoni przed nerwowym drżeniem. Wściekłość musiała znaleźć jakieś ujście, ot co.

Zatrzymała się sto metrów na zachód od przyczepy. Był tam głęboki parów biegnący na południe od przepustu pod drogą, zapełniony rupieciami, które musiały być tam wyrzucane całymi latami. Metalowe części silników, zepsute sprzęty kuchenne, plastikowe worki rozerwane przez zwierzęta. Wszystko to skryte w cieniu, więc parów był praktycznie niewidoczny w ciemnościach. Marnie prawie do niego wpadła, pomimo świateł bijących od miejsca zbrodni.

Usiadła na krawędzi. W słabym blasku lamp padającym zza jej pleców śmietnisko wyglądało jak jaskinia lwa z porozrzucanymi kośćmi ofiar. Leah Swain trafiła do niej tylko dlatego, że wybrała się na plac zabaw o niewłaściwej porze. To było jedyne sensowne wytłumaczenie.

Marnie spojrzała na horyzont. Wypatrując swoich ludzi, czuła nadchodzące drżenie rąk.

ROZDZIAŁ DRUGI

Cztery godziny wcześniej, kiedy Leah Swain jeszcze żyła i czekała, aż Harold Shannon pójdzie spać, gapiąc się na telefon komórkowy i myśląc o tym, że dosięgnie go listwą, którą oderwała wcześniej od ściany za klatką, Sam Dryden patrzył na ocean.

Znajdował się jakieś trzy kilometry w głąb lądu, na wzgórzach okalających El Sedero w Kalifornii. Widział światła nadbrzeżnej drogi i przystani. Za nimi rozciągała się czarna nicość oceanu, a nieco bliżej spało miasto, spokojne i ciche. Było kilka minut po północy. Koniec piątku.

Dryden stał na tarasie willi otoczonej po bokach stuletnim lasem. Powietrze przepełnione było zapachem sosen i cedrów mokrych od ulewy, która przeszła tędy godzinę temu. Teraz na czarnym niebie migotały gwiazdy.

Nie mieszkał tu. Swój dom, stojący daleko nad brzegiem oceanu, widział z tarasu. Ten kupił i wyremontował, aby go sprzedać. Było to jego trzecie tego typu przedsięwzięcie w ciągu ostatnich dwóch lat. Każda następna nieruchomość miała większy metraż, bo Dryden czuł się w tej pracy coraz lepiej. Nie miała wiele wspólnego z jego wyuczonym zawodem, ale nie przeszkadzało mu to. Tamtych umiejętności nie chciał już nigdy wykorzystywać.

Wiatr przybrał na sile, z gałęzi drzew poleciały krople wody. Dryden przez chwilę jeszcze stał i wsłuchiwał się w dźwięki otoczenia, w końcu odwrócił się i wszedł do środka.

Duży pokój był rozpruty do gołych gwoździ. Kiedy Dryden kupił ten dom, budynek miał ciągle oryginalną instalację elektryczną, prawdopodobnie z lat trzydziestych: ebonitowe pstryczki, kable w materiałowej izolacji i ani jednego przewodu uziemiającego. Zakrawało na cud, że całość nie spłonęła pięćdziesiąt lat temu. Sam wyrwał kable ze ścian i położył nowe zgodnie z zasadami sztuki. To samo z hydrauliką.

Przy okazji zmienił układ pomieszczeń. Otworzył kuchnię na salon, powiększył okna i drzwi. Więcej światła. Większy przewiew.

Dzisiaj skończył układać izolację z włókna szklanego. Pracował z maską i w goglach, ale gruba warstwa tego świństwa i tak osiadła mu na skórze i włosach. Pół godziny temu wziął prysznic – łazienka też była rozbebeszona, ale nowa wanna na nogach stała już na swoim miejscu, a zamiast zasłonki wisiała wokół niej niebieska płachta brezentu – więc był już czysty i przechadzał się po domu, ciesząc wzrok efektami pracy. Jeszcze rano jego kroki odbijały się echem od ścian, a teraz ich dźwięk był stłumiony przez izolację. Różnica. Postęp.

Czasami dziwił się, że tak niewiele osób zarabiało w ten sposób na życie. Praca bywała uciążliwa, to jasne. Zdarzało mu się zedrzeć tynk ze ściany i odkryć pod nim nadgniłe belki, co oznaczało dodatkowe dni pracy. Mimo to robota wydawała się idealna. Dawała namacalne efekty, wysiłek fizyczny przybierał widoczne kształty. A kiedy człowiek się ubrudził, późniejsze oczyszczenie było dosłowne. Trociny, włókno szklane, zaschnięty gips – wszystko to schodziło ze skóry pod strumieniem wody i spływało rurami, ot cała filozofia. Nie w każdej profesji zasady były takie jasne.

Dryden wszedł do sypialni. W tym tygodniu dostarczono część materiałów wykończeniowych do garderoby: półki i duże lustro na ścianę. Wszystko to stało teraz w rogu pomieszczenia. Stojąc w progu, zobaczył swoje odbicie w lustrze. Jeszcze zanim zabrał się do remontów, był w przyzwoitej formie, ale praca fizyczna wyszła mu tylko na dobre. Podobał się sobie. Wyglądał nieźle jak na trzydzieści osiem lat.

Wyłączył światło w sypialni i wrócił na taras, skąd znów podziwiał widok na miasto i ocean. Wysoko nad wodą zamrugały światła samolotu, prawdopodobnie lecącego na lotnisko LAX w Los Angeles, godzinę drogi od El Sedero. Dryden śledził jego lot, kiedy w jego kieszeni rozdzwoniła się komórka. Wyjął aparat i spojrzał na wyświetlacz: numer nieznany. Odebrał, rezygnując z żartu na rzecz zwykłego „halo”.

Odpowiedziała mu kobieta.

– Jesteś u siebie?

Od razu rozpoznał swoją przyjaciółkę, Claire Dunham.

Było coś w jej głosie. Pośpiech. Adrenalina.

– Niedaleko. A co?

– Czyli w El Sedero?

– Tak. Co się dzieje?

Claire ponownie jakby nie usłyszała pytania, bo zapytała:

– Ile ci zajmie dojechanie do Barstow? Dwie godziny?

Dryden szybko ustalił w głowie najprostszą trasę. O tej porze nie spodziewał się korków.

– Coś koło tego – odparł.

– To jedź. Musisz wyruszyć natychmiast. Spotkajmy się na południe od Barstow, na „piętnastce”. Jest tam miasteczko Arrowhead, a tak naprawdę to tylko stacja benzynowa przy zjeździe z autostrady. Zaparkuj tam i czekaj.

W tle Dryden usłyszał charakterystyczny szum ciężkich opon na asfalcie. W ciągu kilku sekund dźwięk narastał, po czym rozpłynął się w nicości. Sam wyobraził sobie Claire w jej aucie, jak z dużą prędkością wyprzedza ciężarówkę. Jeżeli jechała od siebie i miała nadzieję dotrzeć do Barstow przed drugą w nocy, to znaczyło, że była już w połowie drogi.

– O co chodzi? – zapytał Dryden.

Kiedy odpowiedziała, zdał sobie sprawę, że w jej głosie brzmi nie tylko stres. Dało się w nim wyczuć strach. Głęboki i prawdziwy.

– Powiem ci na miejscu – rzuciła. – Nie bierz komórki. Dzięki, Sam.

Po tych słowach przerwała połączenie. Dryden stał jeszcze przez chwilę, odtwarzając rozmowę w głowie. Prośba o zostawienie telefonu nie mogła oznaczać niczego dobrego. Komórka z wbudowanym GPS-em nieustannie informowała sieć o swoim aktualnym położeniu. Cokolwiek miało się wydarzyć w Barstow, Claire nie chciała, by ktokolwiek wiedział, że tam była.

Nie należała do osób, które bez powodu pakują się w kłopoty. Wręcz przeciwnie. Była jedną z niewielu, którym Dryden bezgranicznie ufał.

Musisz wyruszyć natychmiast.

Wszedł do środka, zamknął za sobą drzwi na taras i dwadzieścia sekund później siedział za kierownicą swojego explorera.

ROZDZIAŁ TRZECI

Arrowhead wyglądało dokładnie tak, jak opisała je Claire. Zjazd z autostrady na wysłużoną dwupasmówkę, która biegła z zachodu na wschód, łącząc dwie połacie pustyni. Po obu stronach czarne nic. Piętnaście kilometrów na północny zachód leżały pierwsze zabudowania Barstow.

Tuż przy zjeździe stała nędzna knajpka ze stacją benzynową. Tylko ta druga była otwarta. Na okalające ją zarośla padało mlecznobiałe światło.

Dryden zjechał z autostrady za dwie druga. Zatrzymał się na zaciemnionym parkingu za restauracją. Pracownik stacji benzynowej był jedyną żywą istotą w zasięgu wzroku.

Dryden czekał, patrząc na drogę i zjazd z autostrady.

Claire Dunham. W co takiego mogła się wplątać?

Sam poznał ją dziesięć lat temu, w okresie, o którym od jakiegoś czasu starał się zapomnieć. Claire była technikiem, ekspertem od sprzętu elektronicznego. Dryden i jego ludzie korzystali z jej pomocy w różnych miejscach świata. Ona sama również nieraz brała czynny udział w ich akcjach.

Wielu z tych, którzy ją znali – głównie mężczyzn – uważało ją za nieodgadnioną. Wydawała się im chłodna, obojętna na uczucia innych ludzi. Początkowo Dryden też tak o niej myślał, ale po jakimś czasie zrozumiał, że się mylił. Prawda była taka, że dystans, jaki dzielił Claire od innych, działał obustronnie. Ona też nie rozumiała ludzi, z czym pewnie dawno temu się pogodziła. Prawdopodobnie jeszcze w dzieciństwie przestała próbować to zmienić. Zapewne na jej miejscu każdy zrobiłby to samo. Ale nie była chłodna. Kiedyś do bazy lotnictwa Bagram w Afganistanie przypałętał się bezpański pies i Claire momentalnie go pokochała. Biedak wyglądał jak worek kości, miał skołtunioną sierść, a przez skórę widać było zarys żeber. Dryden był pewien, że zwierzę nie przeżyje, pomimo wysiłków Claire, która nie tylko je odkarmiła, ale wyszukała też lekarstwa na wszystkie toczące je choroby. Okazało się, że w tej kwestii również się mylił. Pies żył jeszcze osiem lat, przeważnie wygrzewając się na słońcu przy basenie na tyłach domu Claire w San Jose.

Jakieś dwa kilometry na zachód od zjazdu z autostrady pojawiły się światła pędzącego samochodu.

Dryden zgasił silnik i wysiadł. Słyszał pisk opon i wycie mocnego silnika na wysokim biegu. Chwilę później auto znalazło się w zasięgu świateł stacji benzynowej i Dryden rozpoznał kształt land rovera Claire. Samochód ostro zahamował. Claire się pochyliła, żeby otworzyć drzwi pasażera, i zamachała do Sama.

Gdy tylko Dryden wsiadł, natychmiast wcisnęła pedał gazu i w ciągu kilku sekund minęli estakadę. Jechali dwupasmówką w sam środek skąpanej w mroku pustyni. Claire przyspieszyła do stu pięćdziesięciu na godzinę.

Nie wyglądała dobrze. W blasku kontrolek deski rozdzielczej jej twarz lśniła od potu, pomimo rozkręconej klimatyzacji. Co chwila nerwowo patrzyła na elektroniczny zegar, który pokazywał teraz minutę po drugiej.

W przeszłości Dryden tylko kilka razy widział ją w podobnym stanie i zawsze były to krępujące sytuacje towarzyskie. Taki stopień roztrzęsienia był u niej prawie niewyobrażalny.

– Co się dzieje? – zapytał.

Claire przesunęła dłonią po czole, wytarła ją w koszulę i znów chwyciła kierownicę.

– Teraz ci tego nie wytłumaczę. Niedługo sam zobaczysz. – Kolejny raz rzuciła okiem na zegar. – Kurwa.

– Może jednak spróbujesz?

Claire sięgnęła po czarną torbę leżącą na tylnym siedzeniu. Była już otwarta. Położyła ją sobie na kolanach i wyjęła z niej dziewięciomilimetrową berettę. Podała ją Drydenowi.

– Naładowana. Jeden nabój w komorze – powiedziała.

Sam wziął broń, sprawdził bezpiecznik i położył dłoń z pistoletem na udzie. Zauważył, że Claire ma drugą berettę w kaburze pod pachą.

Potem wyjęła z torby coś większego. Pękate, czarne urządzenie wielkości pudełka na drugie śniadanie. Do spodniej ścianki był przymocowany złożony trójnóg. Dryden momentalnie rozpoznał sprzęt, którego w dawnym życiu często używali – mikrofon laserowy. Potrafił zbierać drgania szyby okiennej – wystarczyło skierować go w stronę okna od zewnątrz, a on rejestrował dźwięki dochodzące ze środka budynku.

Drydena nie zdziwiło, że Claire ma taki sprzęt. Po tym, jak oboje odeszli z wojska osiem lat temu, zajęła się prywatnymi systemami ochrony. Była rozchwytywana przez firmy technologiczne z Doliny Krzemowej. Zabezpieczała ich strony internetowe, a nawet domy kadry kierowniczej. Z tego, co Dryden wiedział, bywała też zatrudniana do podsłuchiwania pracowników, których szefowie nie darzyli zaufaniem. Bardzo często ich nieufność okazywała się uzasadniona.

Jedną ręką Claire rozstawiła statyw i uruchomiła mikrofon. W tym samym momencie asfaltowa nawierzchnia zamieniła się w żwirowaną i jadącym z prędkością ponad stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę land roverem gwałtownie zatrzęsło. Pokonując liczne dziury w drodze, samochód telepał się jak pralka z cegłą w bębnie.

– Jasna cholera – syknęła Claire.

Pokonali niewielkie wzniesienie i Dryden zobaczył w oddali pojedynczy punkt światła. Wyglądało mu to na gołą żarówkę oświetlającą czyjąś werandę. W odległości około półtora kilometra.

– Jest – powiedziała Claire.

Nie spuszczała wzroku z odległego światła. Zwolniła do stu dziesięciu, potem do osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Silnik przeszedł z wycia w cichszy warkot i Dryden zrozumiał, że Claire chce się zjawić na miejscu niezauważona.

Znowu zdjęła jedną dłoń z kierownicy i otworzyła przegródkę z boku obudowy mikrofonu. Wyjęła z niej dwie słuchawki bezprzewodowe. Jedną dała Drydenowi, a drugą włożyła sobie do ucha. Sam zrobił to samo.

Do celu został im już niecały kilometr. Dryden był już w stanie dostrzec kształt budynku, niski i kanciasty. Przyczepa kempingowa, a przed nią czerwony samochód kompaktowy.

Claire jechała dalej osiemdziesiąt na godzinę. Kiedy od przyczepy dzieliło ich trzysta metrów, wyłączyła światła. Blask reflektorów land rovera mógł być już widoczny przez okna, nawet jeśli wisiały w nich zasłony.

Po zgaszeniu lamp pustynia zrobiła się kompletnie czarna, nie było widać nawet drogi. Claire zaklęła pod nosem i zatrzymała wóz. Nie wyłączyła silnika, tylko wrzuciła bieg parkingowy i błyskawicznie wyskoczyła na zewnątrz, żeby ustawić mikrofon na masce. Dryden też wysiadł i od razu zobaczył na podwórku przed przyczepą tańczącą czerwoną kropkę lasera.

Claire pochyliła się nad instrumentem i wycelowała go w okno po północnej stronie przyczepy. W końcu wyprostowała plecy, wyciągnęła broń z kabury i ruszyła prawie biegiem w stronę domku. Dryden pobiegł za nią. Stawiali niemal bezgłośne kroki. Dawno temu nauczyli się poruszać cicho i szybko po pustynnej nawierzchni.

Przez słuchawkę Sam słyszał odgłosy z wnętrza przyczepy. Dziwne odgłosy. Trochę przytłumione klikanie, które skojarzyło mu się z kotem drapiącym o obicie mebla.

Po chwili dźwięk ustał.

Przez następnych kilka sekund w środku panowała cisza.

Dryden i Claire byli teraz dwieście metrów od przyczepy. Naga żarówka dawała słabe, żółte światło. Sześćdziesiąt watów, nie więcej. Teren między nimi a przyczepą był z tego powodu pogrążony w całkowitej ciemności.

Nagle Dryden usłyszał w słuchawce charakterystyczny odgłos uruchamianego iPhone’a. Kątem oka dostrzegł, że Claire zareagowała na niego, przyspieszając kroku.

Zabrzmiały trzy krótkie dźwięki – pierwszy wyższy, dwa pozostałe niższe, identyczne.

Ktoś wybrał numer pogotowia.

Dwieście metrów.

Dało się słyszeć sygnał połączenia. Zabrzmiał raz i ktoś się odezwał metalicznym głosem. Trudno było zrozumieć słowa, ale Dryden domyślał się, co powiedziała osoba, która odebrała.

Po chwili w słuchawce pojawił się kolejny głos, prawie szept, a mimo to znacznie wyraźniejszy.

– Możecie to namierzyć?

Operator zaczął odpowiadać, ale dziewczynka przerwała.

– Dzwonię z komórki. Możecie mnie namierzyć?

Szybka sekwencja słów z centrali. Jedno z nich brzmiało jak „niebezpieczeństwo”.

Tym razem dziewczynka nie odpowiedziała.

Operator znów się odezwał, ale w przyczepie już nikt nic nie mówił. Mijały sekundy.

W końcu dziecko powiedziało:

– Nazywam się Leah Swain. Jestem tu z trzema innymi…

Urwała. W nagłym wydechu słychać było dzikie przerażenie.

Drydenowi wydawało się, że słyszy jeszcze jedną sylabę z ust operatora, a potem dziewczynka zaczęła krzyczeć.

– Nigdzie nie dzwoniłam! Nigdzie! Przysięgam!

Przez chwilę brzmiało to, jakby mała jednocześnie krzyczała i mówiła. W końcu Sam zrozumiał, co słyszy. W przyczepie była jeszcze jedna dziewczynka. Może kilka.

Ich głosy zakrzykiwał teraz mężczyzna.

– Coś ty zrobiła?! Coś ty, kurwa, zrobiła?!

Biegnąca obok Drydena Claire zaklęła pod nosem i ruszyła sprintem. Sam też przyspieszył. Mimo że nic mu nie powiedziała o ludziach w przyczepie, kluczowe fakty stały się dla niego jasne.

Wśród krzyków dziewczynek nie dało się zrozumieć mężczyzny, ale słowa „zabiję was” powtórzyły się kilka razy. Jego ryk był bardziej zwierzęcy niż ludzki. Była to ostatnia myśl, jaka przyszła Drydenowi do głowy, zanim stracił grunt pod nogami.

Trafił stopą w pustą przestrzeń i poleciał do przodu. Zdążył wyciągnąć obie ręce, kątem oka widząc, że Claire robi to samo. Przez ułamek sekundy bał się, że leci w stumetrową przepaść, aż jednym kolanem uderzył w jakąś metalową krawędź i jego nogę przeszył ostry ból. Dłońmi wylądował między workami na śmieci i plastikowymi odpadami – połamanymi obudowami bliżej nieokreślonych urządzeń i Bóg wie czym jeszcze. Usłyszał odgłos upadku Claire, która jednak bez chwili wahania zaczęła wdrapywać się na przeciwległą ścianę parowu, usiłując się z niego wydostać.

Dryden ruszył nogą i zdał sobie sprawę, że ją uszkodził. Kości miał wprawdzie całe, ale mocno stłukł rzepkę.

Tymczasem mężczyzna w przyczepie ciągle wrzeszczał:

– Pozabijam was, rozumiecie?!

Sam trzymał ciągle w dłoni berettę. Wolną ręką spróbował odepchnąć się od ziemi i wydostać z parowu.

Jednak zatrzymała go druga noga.

Zaczepił nogawką dżinsów o ostrą krawędź jakiegoś metalowego sprzętu, która rozerwała materiał i trzymała go teraz uwieszonego jak na haku.

Półtora metra obok Claire też nie mogła się wydostać. Dryden słyszał dźwięk przypominający skrzypienie zardzewiałych sprężyn materaca. Z każdym szarpnięciem cała masa rupieci usuwała się jej spod nóg.

Głos mężczyzny w przyczepie nabrał opętańczego tonu – zabiję, zabiję – jakby mówił to teraz tylko do siebie. Do krzyków doszedł odgłos uderzania drewnem o drewno, otwieranych i zamykanych szuflad. Szaleńczych poszukiwań, pudełek i puszek odsuwanych pospiesznie na bok.

Dryden szarpnął nogą z całych sił. Miał nadzieję oderwać kawałek nogawki, ale nic to nie dało. Rumowisko tylko głębiej usunęło mu się spod stóp i teraz nie miał się o co zaprzeć.

– Zabiję was. Zabiję. Tu i teraz!

Dudnienie szuflad i wściekły ryk nagle ustały. Słychać było już tylko przerażony krzyk dziewczynek.

Dryden zatknął pistolet za pasek spodni i macał w ciemności, szukając czegoś, czego mógłby się uchwycić. Uderzył lekko łokciem w twardą powierzchnię, która wydała tępy, metaliczny odgłos. Domyślił się, że trafił na zezłomowaną pralkę albo zmywarkę. Obiema rękami objął krawędź urządzenia, podciągnął się do góry i poczuł, że materiał spodni się rwie. Przyciągnął kolana do klatki piersiowej, stanął stopami w miejscu, w którym przed chwilą trzymał dłonie, i wyskoczył jak sprinter z bloków. Pół sekundy później wylądował na czworakach, błyskawicznie się wyprostował i pobiegł najszybciej, jak tylko mógł.

Sto metrów do przyczepy.

Siedemdziesiąt pięć.

Pięćdziesiąt.

– Chcecie zobaczyć, jak to się skończy?! – wrzasnął mężczyzna w przyczepie. – No to, kurwa, patrzcie!

Dryden uniósł berettę i ostatnie pięćdziesiąt metrów pokonał w szaleńczym tempie, które przypominało bardziej lot niż bieg.

Przed drzwiami była wąska, niska weranda. Dwa stopnie i kilka desek. Drzwi otwierały się na zewnątrz, ale były mocno przerdzewiałe i prawie wypadały z framugi. Nie zwalniając, Dryden wskoczył na werandę i uderzył w drzwi barkiem. Tandetna framuga się ugięła, drzwi wyłamały i naraz Sam znalazł się w środku. W jednej chwili zorientował się w sytuacji.

Duża, stalowa klatka, a w niej cztery dziewczynki, przytulające się do siebie i krzyczące.

Wychudły mężczyzna z długimi siwymi włosami i długą siwą brodą, trzymający w dłoni butelkę nafty i siłujący się z nakrętką.

Słysząc dźwięk wyważanych drzwi, gwałtownie się odwrócił. Na jego twarzy rysowało się coś pomiędzy furią i zaskoczeniem. Podobnie jak głos, który Sam słyszał w słuchawce, jego twarz też wydawała się nieludzka. Wyglądał jak dziki drapieżnik.

Instynktownie spojrzał w stronę zaśmieconego stolika, który oddzielał salonik od kuchni. Leżał na nim długi nóż myśliwski. Półtora metra dalej.

Facet znów utkwił wzrok w Drydenie i zmrużył oczy, jakby szybko coś kalkulował. Sam nie czekał na koniec tych obliczeń. Wycelował pistolet i oddał dwa strzały – prosto w jego czoło. Mężczyzna zesztywniał i upadł na plecy pod ścianą.

Butelka z naftą wylądowała tuż obok.

Zamknięta.

W pomieszczeniu zapadła prawie zupełna cisza. Dziewczynki przestały krzyczeć, patrzyły tylko z niedowierzaniem. Sam słyszał ich urywane oddechy.

Kroki na zewnątrz. Claire wskoczyła na werandę, przebiegła przez próg i zatrzymała się tuż za plecami Drydena. Dziewczynki przesuwały wzrok z jednego na drugie.

Wszystkie cztery były jeszcze dziećmi. Na oko między ósmym a dwunastym rokiem życia. Ubrane w T-shirty i spodnie od dresu. Miały długie, starannie uczesane włosy, przycięte paznokcie i czystą skórę.

„Zwierzątka domowe” – pomyślał Dryden i zapragnął wpakować w bydlaka cały magazynek.

Na podłodze wewnątrz klatki leżał iPhone, a pomiędzy prętami kawałek listwy podłogowej. Z jednego jej końca wystawał gwóźdź. Dryden popatrzył na telefon i ostrą końcówkę gwoździa i zrozumiał, skąd wziął się dźwięk, który przypominał mu drapanie kota. Metalowy czubek zaczepiał o wykładzinę, kiedy dziewczynki przyciągały iPhone’a po podłodze. Zadzwoniły, jak tylko udało im się chwycić aparat.

– Musimy iść – powiedziała Claire.

Dryden odwrócił się w jej stronę. Odniósł wrażenie, że uszedł z niej cały lęk. Przypomniał sobie, jak w drodze tutaj nerwowo spoglądała na zegar, świadoma uciekającego czasu.

– Jakim cudem wiedziałaś? – zapytał.

– Nie teraz. Spadamy.

Dryden nie drgnął. Patrzył to na nią, to na dziewczynki w klatce i telefon na podłodze. Próbował zrozumieć.

– Wytłumaczę ci – powiedziała. – I pokażę. Ale później, okej?

Dryden nie odrywał od niej wzroku. Pierwszy raz tej nocy widział ją w pełnym świetle. Mimo że wydawała się mniej spięta niż wcześniej, wyglądała znacznie gorzej, niż sądził, kiedy tu jechali. Pod oczami miała głębokie bruzdy. Była blada jak kreda. Co prawda sylwetkę miała taką samą jak dawniej, ale sprawiała wrażenie mniejszej. Sam dostrzegł w niej głębokie zmęczenie, którego nie dało się wyjaśnić tylko długą jazdą samochodem i krótkim sprintem.

– Wszystko ci wytłumaczę – powtórzyła.

Zrobiła krok w stronę wyjścia, ale coś ją zatrzymało. Rozejrzała się po podłodze i zabrała łuski po nabojach z beretty Drydena. Włożyła je do kieszeni i wyszła na werandę.

Dryden spojrzał jeszcze raz na klatkę. Stalowe pręty były niezdarnie zespawane, prowizoryczne drzwi zamknięte na ciężką kłódkę.

Ciągle docierały do niego kolejne, mroczne elementy układanki.

Cztery dziewczynki patrzyły na niego oczami mokrymi od łez.

Claire zawołała:

– Nic im nie będzie! Policja im pomoże, ale nam nie. Chodź już.

Dryden wahał się jeszcze przez chwilę, wreszcie wyszedł na dwór. Claire biegła już do land rovera. Z oddali, od strony autostrady, dobiegał już dźwięk policyjnej syreny. Sam zszedł z werandy i pobiegł za przyjaciółką.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Swąd uderzył Marnie Calvert, jeszcze zanim wysiadła z samochodu. Wdarł się do środka przez otwory wentylacyjne: mieszanka alkalicznego pyłu i spalin po paliwie lotniczym. Przed chwilą w pobliżu wylądował helikopter. Zniżał lot w tym samym czasie, kiedy ona pokonywała ostatni kilometr drogi.

Zgasiła silnik, otworzyła drzwi i wyszła w pustynną noc.

Na miejscu zbrodni było już ponad dziesięć innych aut. Policja stanowa, radiowozy szeryfa z hrabstwa San Bernardino, trzy karetki z Palmdale. Większość stała bezczynnie z błyskającymi kogutami i światłami reflektorów skierowanymi na najważniejszy element scenerii, czyli zgrzybiały domek kempingowy i zaparkowanego przed nim czerwonego forda fiestę – wszystko to na całkowitym odludziu, w samym środku pustyni Mojave.

Unoszący się w powietrzu gęsty kurz dryfował powoli w stronę pustynnych zarośli. Pustynia była czarna, pusta i rozgrzana. Czwarta nad ranem, wczesny sierpień.

– Agentka Calvert?

W jej stronę szedł zastępca szeryfa. Na oko pięćdziesiąt lat, krępy, już prawie ciapowaty. Na tabliczce nad odznaką widniało nazwisko Hiller. Marnie rozmawiała z nim przez telefon.

Zamknęła drzwi swojego crown vica i ruszyła w jego stronę. Jej buty zachrzęściły na twardej glebie.

– Zaprowadzę panią do dziewczynek – powiedział Hiller.

Wszystkie cztery siedziały na metalowej ławce, którą sanitariusze postawili obok jednej z karetek. Wyglądały na zdezorientowane i wystraszone, ale nie wymagały natychmiastowej interwencji medycznej. Sanitariusze byli względnie zrelaksowani, siedzieli w kucki obok dziewczynek i po prostu z nimi rozmawiali. Na pewno dokonali wstępnych oględzin i planowali zabrać małe do szpitala, ale to była tylko formalność.

Marnie podeszła do nich i ukucnęła przed pierwszą z lewej, tą, której twarz patrzyła na nią z oficjalnego zdjęcia przez sześć miesięcy od jej zniknięcia. W ciągu ostatnich lat Marnie wielokrotnie wracała do akt jej sprawy.

– Leah? – zapytała.

Dziewczynka patrzyła na dłonie, ale słysząc swoje imię, podniosła wzrok i spojrzała na agentkę. Miała osiem lat, kiedy po raz ostatni widział ją ktoś inny niż porywacz z przyczepy kempingowej. Teraz miała jedenaście.

Jej oczy były jednak starsze. Dużo starsze. Przytaknęła w milczeniu.

– Mam na imię Marnie. Jestem agentką FBI.

– Czy moi rodzice tu jadą?

– Będą w szpitalu, do którego niedługo cię zabierzemy.

– Nie chcę jechać do szpitala. Chcę do domu.

Głos jej się załamał, ale zachowała spokój. Ewidentnie miała w tym wprawę.

– Rozumiem – odparła łagodnie Marnie. – Wrócisz do domu, zanim się obejrzysz. I wiesz co? Precel już tam na ciebie czeka.

Na dźwięk tego imienia w oczach małej błysnęło szczęście. Była wyraźnie zaskoczona.

Kiedy Leah została porwana latem 2012 roku, Precel był trzymiesięcznym szczeniakiem. Marnie odwiedziła wtedy jej rodziców i widziała go u nich w domu. Pół godziny temu rozmawiała przez telefon z matką dziewczynki i słyszała, jak ich golden retriever szaleńczo szczeka, nie reagując na uspokajające komendy. Psy to prawdziwe radary emocji – trudno było sobie wyobrazić, co Precel musiał tego dnia wyczuwać w powietrzu.

Leah zamrugała. Do jej oczu napłynęły łzy.

– Obiecuję, że nie będę ci zawracać głowy – powiedziała Marnie – ale chciałabym zadać trzy, cztery pytania. To może być ważne.

Leah przytaknęła.

Od strony rozświetlonej przyczepy dobiegły Marnie męskie głosy witające głośno nowego przybysza. Odwróciła głowę i od razu rozpoznała szefa policji Los Angeles, który wysiadł z helikoptera. Pustynia na południe od Barstow na pewno nie należała do jego rejonu, ale przy tego typu sprawach wszelkie granice się rozmywały. W dodatku tym razem wszystko skończyło się dobrze, a to oznaczało, że każdy będzie chciał się pokazać w blasku jupiterów. „Pewnie by tu nie przyleciał, gdyby dziewczynki nie przeżyły” – pomyślała.

Na chwilę popuściła wodze swojej nachalnej wyobraźni i dopuściła do siebie obraz tego miejsca, jaki zastałaby, gdyby Harold Heely Shannon nie został powstrzymany. Zarysował się w jej głowie w niezwykle ostrych barwach.

Marnie odepchnęła od siebie czarne myśli i skupiła całą uwagę na Lei.

– Powiedziałaś policjantom, że do przyczepy wbiegły dwie osoby, które uniemożliwiły Shannonowi wzniecenie ognia. Mężczyzna i kobieta. Zgadza się?

Dziewczynka skinęła na tak.

– Widziałaś ich wcześniej? – zapytała Marnie. – Czy Shannon ich znał?

Leah pokręciła przecząco głową.

– Czy coś do was mówili?

Mała znowu zaprzeczyła.

– A może słyszałaś jakieś imiona? Jakoś się do siebie zwracali?

Leah chwilę się zastanowiła, ściągając brwi.

– Chyba nie.

– Mówili cokolwiek?

– Spieszyli się. Ta pani powtarzała, że muszą zniknąć, zanim przyjedzie policja. I tak zrobili.

Przez chwilę przypominała sobie całe zajście, po czym jeszcze raz pokręciła głową. Jej twarz skrywała się za maską strachu i tłumionych uczuć, a mimo to Marnie widziała wyraźnie, że mała niczego przed nią nie tai. Nie miała pojęcia, kim byli jej wybawiciele i jakim cudem znaleźli się na miejscu zaledwie kilkanaście sekund po jej telefonie na policję.

Dwie minuty później dziewczynki zostały zabrane z pustyni w kawalkadzie policyjnych SUV-ów i radiowozów. Hiller dał Marnie znak, żeby weszła do przyczepy. Wnętrze wciąż nie było zabezpieczone przez ekipę FBI z Santa Monica, więc policjanci poruszali się w nim ostrożnie.

Po przekroczeniu progu Marnie przez dobrych dziesięć sekund patrzyła na metalową klatkę. Potem spojrzała na ciało Harolda Shannona. Jego otwarte oczy zdawały się patrzeć na sufit, a wykładzina dookoła zwłok nasiąkła krwią i rozbryzganym mózgiem. Funkcjonariusze, którzy zjawili się na miejscu jako pierwsi, odnotowali rany postrzałowe po pociskach grzybkujących i stwierdzili, że zabójca musiał zabrać łuski ze sobą. To tyle w kwestii analizy balistycznej. Z samych kul nie mieli szans niczego się dowiedzieć.

Hiller stał na początku korytarza prowadzącego do pozostałych pomieszczeń przyczepy.

– Ma pani odporny żołądek? – zapytał.

– Widziałam gorsze zwłoki – odpowiedziała Marnie.

– Nie miałem na myśli zwłok. – Hiller skinął głową za siebie. – Tam jest coś, co powinna pani zobaczyć. A przynajmniej o tym wiedzieć.

Zdziwił ją ten dobór słów, ale poszła za nim bez wahania.

Od korytarza odchodziły tylko dwa pomieszczenia: ciasna łazienka i sypialnia Shannona.

W łazience Marnie nie stwierdziła niczego wyjątkowego, tyle tylko, że była potwornie brudna. Rzuciła na nią okiem i poszła dalej. Hiller zatrzymał się tuż za progiem sypialni, ale stanął z twarzą zwróconą do korytarza. Nie chciał oglądać pokoju Shannona i kiedy Marnie minęła go, żeby zajrzeć do środka, momentalnie zrozumiała dlaczego.

W pokoju były tylko podstawowe meble: łóżko i szafka nocna, ohydne jak reszta wystroju przyczepy. Pościel wyglądała, jakby nigdy jej nie prano. Na stoliku stały butelki po piwie wypełnione niedopałkami papierosów i papierowe naczynie z zaschniętymi resztkami jedzenia. Pojedyncze okno zakrywały zielone zasłony. Z sufitu zwisała goła żarówka. Wszystkie te szczegóły w ułamku sekundy wyleciały Marnie z głowy, kiedy zobaczyła powód, dla którego Hiller odwrócił wzrok od sypialni.

Ściany pokryte były zdjęciami, cyfrowymi fotografiami wydrukowanymi na błyszczącym papierze w formacie A4. Kartki przyklejone były tak, że ciągnęły się, jedna przy drugiej, od podłogi aż po sufit. Niemal idealnie stykały się krawędziami, choć nigdzie nie było widać nawet kawałka taśmy klejącej. Być może Shannon użył specjalnego spreju. Efekt sugerował obsesyjną wręcz staranność.

Marnie zdała sobie sprawę, że wodzi oczami dookoła, niezdolna do zatrzymania wzroku na jednym obrazie. Mimo to rejestrowała je wszystkie. Wiedziała, na co patrzy. Po kilku sekundach odwróciła wzrok w stronę drzwi. Hiller ciągle tam stał. Słyszała jego dyszenie przez zaciśnięte zęby.

Jej oddech pozostał bezgłośny, ale czuła nadchodzące drżenie rąk.

Kiedy wyszła na werandę, zobaczyła wóz transmisyjny stacji ABC7 zaparkowany na skraju ogrodzonego terenu. Ekipa FBI wciąż nie dotarła na miejsce.

Poszła w stronę swojego samochodu, ale minęła go i stanęła w ciemności, z dala od wszystkich. Sto metrów na zachód od przyczepy znalazła parów, w który prawie wpadła. Wypełniały go worki ze śmieciami i zezłomowany sprzęt AGD. Usiadła na krawędzi parowu, spojrzała w dal i poddała się dreszczom.

Pięć minut później zobaczyła światła samochodu wspinającego się na wzniesienie na zachód od niej. Nareszcie jej ludzie. Zmrużyła oczy i odwróciła głowę, bo jej oczy zdążyły się dostroić do ciemności.

Tuż obok dostrzegła coś, co jeszcze przed chwilą było niewidoczne: głęboko odciśnięte w ziemi ślady rąk i butów. Jakby ktoś w tym miejscu wylądował na czworakach, być może w trakcie skoku przez parów.

Marnie wyjęła z kieszeni małą latarkę i oświetliła rozgrzebaną ziemię. Chwilę później rzuciła snop światła na dalszy fragment ściany parowu. Początkowo nic konkretnego nie rzuciło się jej w oczy, ale w końcu zauważyła coś na obrzeżach rozświetlonego wycinka rumowiska.

Skrawek materiału zaczepiony o wystający kawałek metalu.

Skierowała tam latarkę. Był to oderwany skrawek dżinsu wiszący na końcu metalowego pręta.

Prawie w tym samym momencie dostrzegła coś jeszcze, bliżej siebie. Znowu przesunęła latarkę i otworzyła szerzej oczy, zdziwiona widokiem starej pralki. Przy najbliższej krawędzi urządzenia zobaczyła dwa wyraźne kształty: ślady podeszew.

I może coś jeszcze.

Marnie oświetliła ścianę parowu pod swoimi nogami i zsunęła się ostrożnie w stronę pralki. Ukucnęła nad nią i pochyliła się, żeby zbadać ślady z bliska.

W świetle latarki obok śladów podeszew ukazały się odciski dłoni. Dwóch dłoni, które ktoś przyłożył do metalowej powierzchni. Osiem odcisków palców.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Mangusta – jak sam siebie nazywał – wyszedł z domu tylnymi drzwiami. Noc była chłodna i wilgotna, wyjątkowo jak na tę część Kalifornii. Przeszedł przez ogródek, otworzył furtkę i znalazł się w lesie. Tutaj powietrze było jeszcze gęstsze. Runo wystawało ponad mgłę, która osiadła na najniższej partii roślin.

Między krzewami było przejście – jeszcze nie szlak, ale blisko niego. Mangusta szedł nim jakieś sto metrów, aż dotarł do niewielkiej polany.

Na samym jej środku znalazł miejsce, które delikatnie drżało od wibracji dobiegających spod ziemi. Ledwie je wyczuwał. Ktoś, kto o tym miejscu nie wiedział, pewnie przeszedłby, nie zwracając na nie najmniejszej uwagi.

Mangusta stawiał małe kroki, aż trafił na punkt, gdzie wibracje były najsilniejsze, i usiadł tam na wilgotnych liściach. Powiedział coś do siebie pod nosem po francusku, przesunął dłonią po włosach, opuszkami palców dotykając ukrytej blizny. Miał ją od dzieciństwa, czyli od ponad trzydziestu lat. Jakieś dziecko rzuciło w niego cegłą, najprawdopodobniej z zamiarem zabicia go.

Mieszkał wtedy we Francji, w Caen. Miał jedenaście lat i od dłuższego czasu był sierotą. Miasto prowadziło przytułki dla sierot, ale życie w nich było gorsze niż włóczenie się po ulicach, więc kiedy tylko się dało, trzymał się od nich z daleka. Samodzielność wiązała się z niebezpieczeństwem, ale do niebezpieczeństwa można się przystosować. Kiedy zdarzył się incydent z cegłą, Mangusta był bezdomny już prawie dwa lata. Nawet dzisiaj doskonale pamięta całe zajście. Atak nadszedł bezgłośnie i tylko ślepy fart sprawił, że Mangusta w ostatniej chwili odwrócił głowę, dzięki czemu zamiast zabójczego ciosu doznał ledwie obtarcia. Pamięta swoją odruchową reakcję i uczucie, które go przepełniało, kiedy wbijał tamtemu chłopcu nóż w krtań. Odczuwał jakąś dziwną, wręcz intymną bliskość ze swoją ofiarą. Przyciskał ciało chłopaka do worków ze śmieciami, krępował mu ręce, słuchał jego kwilenia i patrzył na krew tryskającą ciepłymi strużkami z rozciętej szyi. Policjanci zastali go na miejscu. Trzymał dłoń martwego chłopca i dotykał kolejno wszystkich palców, zafascynowany brakiem życia w jego ciele.

Spodziewał się, że trafi do więzienia, ale nic takiego się nie stało. Spędził dwie doby w więziennej celi, ale potem jakiś policjant obudził go w środku nocy i wyprowadził tylnym wyjściem. Wsadził go do furgonetki, a sam usiadł za kierownicą. Mangusta jechał kilka godzin, leżąc na tylnym fotelu, i pierwszy raz naprawdę się bał. Nie miał pojęcia, co go czeka na końcu tej podróży.

Wreszcie zasnął w samochodzie. Obudził się w wygodnym łóżku, w pokoju z oknem, z którego widok przywodził na myśl kurort – stok wzgórza usiany ogromnymi willami i schodzący do jeziora. Okazało się później, że to jezioro Como we Włoszech. Kiedy się obudził, nie widział nigdzie policjanta, z którym tu przyjechał, choć w gigantycznym domu przebywało mnóstwo ludzi, zarówno dorosłych, jak i dzieci. Wszyscy okazywali mu niezwykłą serdeczność, rozumieli jego nieufność i dawali czas na oswojenie się z nową sytuacją. Wiedzieli, skąd pochodzi i jak dotychczas żył. A nawet więcej.

– Twój ojciec był żołnierzem – powiedzieli. – Wiesz?

Przytaknął. Owszem, wiedział. Było to wszystko, co wiedział o swoich rodzicach – to jedno zdanie.

– Twój ojciec był bardzo dobrym, lojalnym żołnierzem. Pomagał nam. Jesteś tu, bo mamy wobec niego dług i zamierzamy się tobą zaopiekować. Od teraz tutaj jest twój dom.

Nie wierzył, że to cała prawda, i miał rację. Z czasem poznał drugie dno. Tak, jego ojciec rzeczywiście robił coś dla tych ludzi, ale od niego samego też kiedyś będą oczekiwać przysługi. Jak się miało okazać, zaplanowali dla niego zadanie niezwykłej wagi. To z myślą o nim wzięli chłopca pod swoje skrzydła.

Ale to mu nie przeszkadzało.

Wręcz przeciwnie. Kiedy z czasem zrozumiał sens tego przedsięwzięcia, był w nie zaangażowany całym sobą. Żył już wtedy wśród tych ludzi od lat, w ich pięknych europejskich domach, i zdążył się przekonać do ich wizji świata.

Niektórzy nazywają nas ruchem, ale to niewłaściwe słowo. Jesteśmy czymś czystszym. Jesteśmy ideą, najważniejszą ideą na świecie. Kiedyś, dawno temu, prawie nam się udało zmienić świat. Chcemy spróbować jeszcze raz.

Aby osiągnąć ten cel, używali wszystkich swoich zasobów, a tych im nie brakowało. Posiadali chyba wielomiliardową fortunę. Latali własnymi odrzutowcami, których wystrój przypominał wnętrza jachtów. Mieli wpływowych przyjaciół, którzy czasem ich odwiedzali i zostawali na noc. Siedzieli wtedy przy stole i całymi godzinami rozmawiali o tym, jak by to było, gdyby za pierwszym razem sprawy potoczyły się inaczej. I o tym, jak jeszcze kiedyś może być.

Jeśli tylko będziemy cierpliwi i poczekamy na swój czas.

Do ich wpływowych przyjaciół należeli drugoplanowi politycy z Europy, a nawet ze Stanów Zjednoczonych. Kilku należało nawet do zdecydowanie wyższych kręgów władzy. Był też wśród nich pewien znany amerykański gwiazdor kina, który zjawiał się co jakiś czas, żeby wesprzeć finansowo ich starania. Siadał przed wielkim kominkiem ze szklanką wódki Grey Goose w dłoni i grzebał w rozżarzonych węglach. – Pomyślcie tylko, jak mógłby wyglądać świat – mówił do pozostałych, a jego oczy odbijały blask płomieni. – Pomyślcie, jaki byłby piękny.

Chłopiec był już wtedy nastolatkiem. Władał pięcioma językami i potrafił doskonale naśladować regionalne akcenty. Szczególnie dobrze brzmiał jego amerykański angielski. Mówił z melodią Środkowego Zachodu, jak wszyscy prezenterzy telewizyjni. Był wysoki, szczupły i miał jasne włosy, które układał tak, aby skrywały bliznę z dzieciństwa. Wyrastał na człowieka, o jakim marzyli jego opiekunowie.

Nadali mu też pseudonim: Mangusta. Bardzo mu się spodobał i nakazał swoim znajomym, żeby tak się do niego zwracali. Wmówił sobie wręcz, że od zawsze było to jego imię, nawet wtedy – szczególnie wtedy! – gdy mieszkał na ulicy. Mangusta brzmiało jak uderzenie serca. Jak coś najprawdziwszego w samym centrum jego istoty – coś, co pozostanie bez zmian przez wszystkie lata i wszystkie kłamstwa, które złożą się na jego życie.

Wiele lat później, na drugim końcu globu, Mangusta położył się na plecach i dotknął rękami leśnego runa. Poczuł w dłoniach wibracje, drżenie ciężkiej maszynerii zakopanej głęboko pod ziemią.

Jeśli tylko będziemy cierpliwi.

I poczekamy na swój czas.

Mangusta zamknął oczy. Czas na cierpliwe czekanie dobiegł końca.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Autostrada numer 395 była pusta. Jej odcinek biegnący na północny zachód od Barstow nie sąsiadował z żadnym skupiskiem ludzkim. Dryden jechał swoim explorerem za Claire. Minęli stary billboard umieszczony na wysokości ziemi, gołą drewnianą tablicę, spieczoną na biało od wieloletniego wchłaniania promieni słonecznych. Pół kilometra dalej land rover zwolnił i skręcił w drogę z ubitej ziemi. W świetle jego reflektorów Sam zobaczył tylko otwarty teren i kilka niskich wzgórz.

Dryden jechał za nim. Po dwustu metrach Claire zgasiła światła. Sam zrównał się z nią i zrobił to samo. Mojave była czarna jak smoła i tylko horyzont czerwienił się lekko jak rozgrzane ostrze.

Oddalając się od przyczepy Shannona, kierowali się na wschód, aby uciec przed nadjeżdżającymi radiowozami policji. Następnie, jadąc bocznymi drogami, zrobili pętlę i dotarli do Arrowhead od drugiej strony. Tam Dryden przesiadł się do swojego explorera. Od miejsca zbrodni dzieliła ich godzina drogi.

Claire otworzyła drzwi i wysiadła. W blasku lampki kabinowej podeszła do pobliskiej juki, ukucnęła przy jej pniu i wróciła z telefonem komórkowym. Był to tani aparat na kartę, który po kilku użyciach wyrzucało się bez obaw, że zostanie namierzony i powiązany z użytkownikiem. Pewnie właśnie z niego zadzwoniła wcześniej do Drydena, a potem przyjechała tu, żeby go ukryć.

Na akcję w przyczepie nie chciała zabierać ze sobą nawet takiego jednorazowego urządzenia; czuła, że przed wyruszeniem w drogę musi się go pozbyć. Sam zastanawiał się nad stopniem paranoi, który ją skłonił do tak daleko posuniętej ostrożności.

Claire włożyła telefon do kieszeni i wróciła do SUV-a. Pomachała do Drydena, żeby do niej dołączył. Zgasił silnik explorera i wsiadł do jej wozu.

Mimo ciemności widział, w jakim stanie jest jego przyjaciółka. Wyglądała na równie zmęczoną co wcześniej, w przyczepie. Miała nierówny oddech. Siedziała skulona za kierownicą. Sprawiała wrażenie, jakby rozpaczliwie się jej trzymała. Jakby się bała, że bez niej rozpadnie się na kawałki.

– Przez ostatnie trzy dni prawie nie spałam – powiedziała. – W sumie może ze dwie godziny.

– Wytłumacz mi to wszystko.

Claire skinęła głową, zgadzając się, ale jeszcze długo się nie odzywała. Dryden odniósł wrażenie, że dotąd trzymała się na nogach tylko dzięki stresowi. Wzięła głęboki wdech, puściła kierownicę i odwróciła się do tyłu. Sięgnęła za oparcie jego fotela i podniosła coś z podłogi. Położyła to na desce rozdzielczej między sobą a Samem. Sądząc po dźwięku, jaki się przy tym rozległ, była to twarda, plastikowa skrzynka.

Claire ją otworzyła, włożyła do niej rękę i po chwili wnętrze land rovera wypełniło się bladą poświatą bijącą z ekranu tabletu.

Plastikowy futerał miał wymiary aktówki. Środek i pokrywa wyłożone były szarą gąbką. Tablet był przymocowany do pokrywy, która leżała teraz do góry dnem.

W drugiej części skrzynki Dryden zobaczył bliżej nieokreślone urządzenie. Rozmiarem przypominało małe pudełko płatków śniadaniowych. Było wykonane z czarnego plastiku, po bokach i na górze miało otwory wentylacyjne. Przebijało przez nie słabe, czerwone światło od ukrytej w środku diody LED. Urządzenie wydawało z siebie ledwo słyszalny szmer o zmieniającej się wysokości dźwięku. Z tabletem łączył je cienki kabel, prawdopodobnie USB.

Na razie Claire nie zwracała uwagi na dziwne urządzenie. Dotknęła na ekranie tabletu ikonki z napisem „archiwum”. Otworzyło się okno z długą listą plików audio. Claire zjechała na sam dół i stuknęła palcem w przedostatni z nich, uruchamiając program do odtwarzania dźwięków.

Dryden usłyszał kobiecy głos, trudny do wychwycenia przez warstwę zakłóceń. Po pięciu sekundach dźwięk się oczyścił i dało się rozpoznać większość słów.

– …powiedzieli, że nie ujawnią nazwisk, dopóki nie zostaną zawiadomione rodziny. Rzecznik Biura Szeryfa Hrabstwa San Bernardino powiedział nam, że policja zna tożsamość tylko jednej ofiary, a to dzięki telefonowi wykonanemu na numer alarmowy tuż po drugiej w nocy. Pozostałe trzy ofiary będą identyfikowane przez patologa. Połączymy się teraz z Richardem Amisem, który jest na miejscu zbrodni. Richard.

Po sekundzie ciszy zakłócanej szumem odezwał się męski głos:

– Tamryn, na miejscu nadal trwają czynności śledcze. W normalny dzień można by tędy jechać, nie mijając po drodze ani jednego samochodu, ale dziś rano stoi tu kilkanaście wozów służb lokalnych i federalnych. Do policji dołączyli eksperci od podpaleń. Z tego, co słyszę, dowody zdają się potwierdzać pierwszą wersję zdarzeń. Właściciel przyczepy, Harold Heeley Shannon, trzymał cztery ofiary w klatce i kiedy odkrył, że jedna z nich zadzwoniła na policję, podpalił przyczepę i zbiegł. Tamryn, muszę ci powiedzieć, że na własne oczy widziałem kilku wyraźnie poruszonych oficerów policji. Sam przez dziesięć lat pracy jako reporter nie widziałem tak makabrycznej zbrodni.

Kolejna pauza i znów odezwała się kobieta:

– Jeszcze raz podam naszym słuchaczom rysopis sprawcy. Harold Heeley Shannon jest białym mężczyzną, ma około sześćdziesięciu lat, długie siwe włosy, siwą brodę. Na jego nazwisko zarejestrowany jest samochód marki Ford Fiesta…

Na kilka sekund kobietę zagłuszyła fala zakłóceń.

– …na bieżąco informować o nowych ustaleniach. Dla ABC7-FM mówiła Tamryn Bell. Jest jedenaście po ósmej.

Z głośników popłynęły pierwsze dźwięki reklam. Claire dotknęła przycisku „stop” i wyłączyła odtwarzacz.

Dryden siedział nieruchomo i gapił się w ekran tabletu. Wszystko, co usłyszał – i wszystko, co sam widział w przyczepie na pustyni – wydawało mu się zarazem prawdziwe i nierealne. Jak zdjęcia zawieszone w powietrzu, w miejscu, gdzie powinna być ściana.

Skupił się na konkretach. Kobieta w radiu powiedziała, że jest jedenaście po ósmej, a reporter na miejscu zbrodni użył słów „dziś rano”, a zatem: ósma jedenaście rano. Tymczasem nie było jeszcze nawet wpół do piątej. Nad pustynią wciąż świeciły gwiazdy.

Sam spojrzał na datę i godzinę zawarte w nazwie pliku: „09:47 – 07.08.2015”. Czyli dzień wcześniej, około dziesiątej wieczorem, kilka godzin przed telefonem od Claire.

Podniósł wzrok i zobaczył, że Claire bacznie go obserwuje, oceniając jego reakcję. Przez chwilę wytrzymał jej spojrzenie i w końcu pokręcił głową, jakby chciał powiedzieć: nic nie rozumiem, wytłumacz.

Claire otworzyła usta, ale się zawahała. Zamknęła oczy i oparła głowę o zagłówek. Wreszcie zamknęła okno z plikami dźwiękowymi.

Z ekranu tabletu wybrała ikonkę oznaczoną słowem „sprzęt”. Oprócz odtwarzacza był to chyba jedyny program zainstalowany na tym komputerze. Uruchomiła go i Dryden zobaczył prosty panel z czterema funkcjami: „włącz”, „wyłącz”, „nagrywaj”, „zatrzymaj”.

Claire dotknęła przycisk „włącz”.

Przez parę sekund nic się nie działo, ale po chwili czerwone światło wewnątrz urządzenia zgasło i dla odmiany zaświeciło się ono na zielono. Głęboki szmer przybrał na sile, a zmiany wysokości dźwięku następowały teraz z większą częstotliwością.

„Jakby coś budziło się do życia” – pomyślał Sam.

Z głośników dobył się szum. Jednostajny, syczący dźwięk, jaki wydaje zapowietrzony kran.

– To może chwilę potrwać – powiedziała Claire.

Szum trwał tylko piętnaście sekund, po których w głośnikach zagrało ZZ Top z utworem La Grange. Muzyka przebiła się tylko na moment i zniknęła. Przez ponad minutę znowu nic nie było słychać. Claire przechylała głowę na boki, jakby wyłapywała subtelne zmiany w natężeniu zakłóconego sygnału.

Kiedy szum znów umilkł, Dryden usłyszał męski głos, głęboki i opanowany.

– …dwa błędy, dwie próby. Atakuje Almodovar, który przed tym meczem miał serię czterech gier ze zdobytymi punktami. Podkręcona piłka do zewnątrz. Niezaliczona. Trzy błędy, dwie próby. Jeden zbity i jedna baza zajęta. Druga zmiana. Jeden do zera dla San Diego.

– Myślisz, że Padresi grają o wpół do piątej rano? – zapytała Claire.

Dryden patrzył na nią bez słowa, czekał na więcej. W tle komentator dalej relacjonował mecz

– Szybka piłka, Almodovar trafia. Aut na lewym polu. Nadal trzy błędy, dwie próby.

Claire dotknęła palcem zegara na desce rozdzielczej. Pokazywał czwartą dwadzieścia siedem.

– Minuta w tę czy w drugą – powiedziała. – Myślę, że Almodovar wybije tę piłkę na aut około drugiej pięćdziesiąt jeden, dziś po południu.

Dryden zarazem rozumiał i nie rozumiał. Zdjęcia nadal wisiały w pustej przestrzeni. Pokręcił głową.

Claire odpowiedziała pojedynczym skinieniem.

– Słuchasz czegoś, co się jeszcze nie zdarzyło – powiedziała.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Dryden przestał wreszcie kręcić głową i tylko patrzył z niedowierzaniem to na Claire, to na czarne pudełko i ekran tabletu. Ciągle słyszał głos komentatora. Almodovar doczekał się czwartego błędu i dostał bazę za darmo.

– Dziesięć godzin i dwadzieścia cztery minuty – powiedziała Claire i położyła dłoń na urządzeniu, którego czerwone światło przebijało przez jej palce. – Ten sprzęt odbiera sygnały radiowe z ponaddziesięciogodzinnym wyprzedzeniem.

Dryden starał się nadać sens słowom, które brzmiały jak żart. Przyczepa była prawdziwa. Mężczyzna, którego zabił, istniał naprawdę. Ale to teraz? Nie. To musiał być jakiś dowcip, nawet jeśli Claire Dunham nie była osobą skłonną do żartów. Takie zachowanie kompletnie do niej nie pasowało.

– Moja reakcja była identyczna – stwierdziła. – Każdy by tak zareagował.

– To, o czym mówisz, jest niemożliwe – odparł.

– Sam mnie zapytałeś, jak mogłam przewidzieć sytuację w przyczepie. Nikt spoza tamtej klatki nie mógł się spodziewać telefonu na policję.

Dryden wrócił myślami do nagrania z relacji radiowej.

– Ten reportaż o martwych dziewczynkach…

– Nagrałam go wczoraj wieczorem – dokończyła Claire. – Urządzenie przechwyciło sygnał o dziewiątej czterdzieści siedem.

– Chcesz powiedzieć, że ta audycja zostanie nadana dzisiaj o ósmej jedenaście?

Na twarzy Claire pojawiło się jakieś mroczne rozbawienie.

– Teraz już nie.

Dryden odwrócił wzrok i wyjrzał przez okno samochodu. Czerwony horyzont zaczynał jaśnieć, ale wciąż widać było łunę światła nad Barstow.

Odgłosy meczu bejsbolowego znowu zniknęły w szumie zakłóceń. Dryden miał wrażenie, że jego myśli też się w nich rozpłynęły i uleciały w eter.

– Nie wiem, jak to działa – odezwała się Claire. – Nikt tego nie wie, nawet ludzie, którzy zbudowali to urządzenie. Z tego, co wiem, wpadli na to przypadkiem.

– Jacy ludzie?

– Ci, dla których pracuję od miesiąca. Bayliss Labs. Małe przedsiębiorstwo, które było dawniej częścią dużej firmy zbrojeniowej. Odłączyli się ze względów bezpieczeństwa. Bayliss działa na wrażliwym rynku, pracują nad tajnymi technologiami. Supernowoczesne rzeczy.

Dryden zdał sobie sprawę, że większość jej słów do niego nie dociera. Ciągle nie mógł się otrząsnąć po tym, co usłyszał o urządzeniu.

Claire otworzyła usta, żeby powiedzieć więcej, ale Dryden pokręcił głową.

– To po prostu niemożliwe. Nie wierzę, że ta maszyna faktycznie robi to, o czym mówisz. Na coś takiego nie da się wpaść przypadkiem.

– Da się. Im się udało.

Claire chciała coś dodać, ale się powstrzymała, jakby nie była pewna, jak do tego podejść. Po chwili spojrzała na Sama i zapytała:

– Pamiętasz sensacyjne informacje sprzed paru lat o odkryciu niezwykłych właściwości neutrin?

– Słyszałem to słowo, ale nie pamiętam żadnych artykułów.

– Było spore zamieszanie w środowiskach naukowych na całym świecie. Jeden eksperyment sugerował, że te cząstki elementarne – neutrina – poruszają się szybciej niż światło. Teraz pamiętasz?

Dryden zastanowił się chwilę i przytaknął.

– Coś było, faktycznie.

– Pisali o tym wszędzie, choć może nie na czołówkach gazet. Pewnie byłaby to sensacja, gdyby kolejne eksperymenty potwierdziły, że to prawda, ale wyniki okazywały się bardzo różne. Wiele osób uznało, że to niemożliwe, i przestało się tym zajmować. Ale nie wszyscy. W Bayliss mieli kilka projektów, w których zajmowali się głównie wykorzystaniem nowoczesnych materiałów do prób interakcji z neutrinami. To nie jest łatwe. Neutrina są dziwne nawet dla fizyków, którzy specjalizują się w badaniu dziwnych obszarów, na przykład mechaniki kwantowej. One z zasady nie wchodzą w interakcję z inną materią. Są produkowane w wyniku reakcji zachodzących w Słońcu i te, które docierają do Ziemi, najczęściej przechodzą przez nią, nie stykając się nawet z jednym atomem. Spróbuj to sobie wyobrazić: przenikają przez całą planetę bez kontaktu z jakąkolwiek cząsteczką materii. W Bayliss próbowali znaleźć materiał, który by je wychwycił jak antena. Używali płacht grafenu wyłożonych innymi materiałami, których nazw nie pamiętam. Po roku eksperymenty zaczęły przynosić efekty.

– Po co to robili? – zapytał Dryden. – Jakie są korzyści z przechwycenia neutrina?

– Kto wie? Na ogół najpierw jest odkrycie, a potem jego praktyczne zastosowania. Ludzie zawsze wymyślą sposób na wykorzystanie nowych zabawek. Ale wiem, że tego rezultatu się nie spodziewali – powiedziała, pokazując na urządzenie.

Dryden znów spojrzał na czarną skrzynkę.

– Ale jakim cudem to coś wyłapuje sygnały radiowe, które nie zostały jeszcze nadane?

– Mogę ci to wytłumaczyć tylko tak, jak mi to tłumaczono. A słyszałam właściwie same domysły.

– Na przykład?

– Czytałeś kiedyś Stephena Hawkinga? Krótką historię czasu?

– Próbowałem. Jakieś dwadzieścia lat temu. Nic już nie pamiętam.

– Pewnie sporo namieszam, ale główna część książki dotyczy czasu jako takiego. Hawking pisze, czym jest czas, i twierdzi, że to fizyczny, namacalny byt, nie tylko abstrakcja wymyślona do liczenia godzin i lat. Czas jest realny, jak grawitacja albo światło. I nie tylko przypomina te zjawiska, ale jest z nimi powiązany. Sto lat temu tacy ludzie jak Einstein i Lorentz badali podstawy, na przykład zjawisko dylatacji, czyli zwalniania czasu w miarę zbliżania się prędkości, z jaką porusza się obserwator, do prędkości światła. To potwierdzony fakt, nikt mu nie zaprzecza.

– Okej.

– Ludzie z Bayliss, przynajmniej niektórzy, wierzyli, że neutrina rzeczywiście poruszają się szybciej od światła, a wtedy podróżują wręcz w przeciwnym kierunku.

Dryden otworzył szerzej oczy.

– W sensie, że cofają się w czasie?

Claire przytaknęła.

– Możliwe, że wtedy przenoszą ze sobą informacje. Wchłaniają fale radiowe z przyszłości i uwalniają tę energię w momencie, kiedy to urządzenie wychwytuje je w teraźniejszości. W takim wypadku cząsteczki zachowują się jak przekaźniki.

Dryden przetwarzał wszystko w milczeniu. Jego wzrok powędrował do czarnego urządzenia, którego zielone światło zdawało się drgać w rytm głębokiego basu dobywającego się z wnętrza obudowy.

– Powiedziałam ci: to tylko domysły. Nic lepszego nie przyszło im do głowy. Może to wcale nie działa w taki sposób, ale jakoś działa. I kiedy się zorientowali, z czym mają do czynienia, cholernie się przestraszyli.

Spojrzała w jego stronę. Dryden podniósł wzrok. Kiedy znów się odezwała, jej zmęczenie było wyczuwalne.

– Musisz mi uwierzyć.

Przez chwilę Sam nic nie mówił, ale w końcu odparł, zaskakując samego siebie:

– No dobrze, Jezu…

Zobaczył w jej oczach ulgę.

– I zatrudnili twoją firmę do ochrony? – zapytał. – Po tym, jak się przestraszyli?

Claire pokręciła głową.

– Nie moją firmę. Mnie osobiście. Miałam być ich szefem do spraw bezpieczeństwa. Prezes Bayliss jest moim znajomym. Dale Whitcomb. Poznaliśmy się kilka lat temu, gdy zabezpieczałam jego dom. Uratowałam mu życie i prawdopodobnie też życie całej jego rodziny. W zeszłym miesiącu zaproponował mi pracę, bo mi ufał i potrzebował osoby z zewnątrz. Kogoś, kogo nie krępowałyby żadne zobowiązania wobec innych pracowników firmy.

Dryden domyślał się, do czego Claire zmierza, ale postanowił jej nie przerywać.

Przez chwilę wydawało się, że Claire nie wydusi z siebie już ani słowa. Zalała ją kolejna fala zmęczenia, przemożnej, wewnętrznej pustki. W końcu zamrugała energicznie, wzięła głębszy wdech i zmusiła się do mówienia.

– Dale powiedział, że jak tylko zdali sobie sprawę, do czego zdolne jest to urządzenie, wpadli w panikę. Tego pierwszego dnia był w laboratorium z kilkoma technikami i razem słuchali zbieranych sygnałów. Powiedział, że wszyscy mieli gęsią skórkę na rękach. Przełomowym momentem dla niego samego była informacja o wieczornej pogodzie, ale nie prognoza, tylko bieżąca relacja, nadana z dziesięciogodzinnym wyprzedzeniem. Wtedy podobno w pełni zrozumiał, co się dzieje. Pojął moc tego urządzenia, jego potencjał. I od razu zobaczył w myślach wszystkich ludzi, którzy będą chcieli położyć łapy na wynalazku. Powiedział, że czuł się jak w tej powieści Steinbecka, Perle.

Claire zrobiła pauzę i opowiadała dalej.

Dale Whitcomb ponoć momentalnie zdał sobie sprawę z pozytywnych możliwości, jakie dawał nowy sprzęt. Te były oczywiste: chociażby przewidywanie wypadków lotniczych albo innych katastrof, które zdarzały się bez uprzedzenia. Wynalazek mógł zmienić świat.

Równie ewidentne były zagrożenia z nim związane. Posiadając takie urządzenie, źli ludzie mogli spowodować nieszczęścia na niewyobrażalną skalę. Łatwo było się domyślić, co by robili na rynkach finansowych, aczkolwiek takie manipulacje byłyby zapewne wierzchołkiem góry lodowej.

Whitcomb stanął przed trudną decyzją: komu powiedzieć o wynalazku?

Oficjalnie istniało proste rozwiązanie. W Departamencie Obrony pracowały konkretne osoby, do których Bayliss Labs miało się zgłaszać w przypadku dokonania przełomowych odkryć.

– Nie byłoby problemu, gdyby chodziło o lepszy system radarów do dronów – powiedziała Claire. – Ale to? Oficjalnym kontaktem firmy w Pentagonie był facet, który ledwie rok wcześniej był podejrzany o oszustwo. Mieli mu powiedzieć o wszystkim i liczyć na to, że jakoś się ułoży? Czy lepiej pójść do kogoś wyżej postawionego i w sumie też czekać z założonymi rękami?

Whitcomb wybrał inne rozwiązanie. Miał znajomych w Waszyngtonie, ludzi, z którymi przez długie lata działalności w szarej strefie między biznesem a polityką nieraz jadał lunch czy kolację. Ufał, że przynajmniej niektórzy z nich są porządni, więc postanowił zorganizować spotkanie z kilkoma z nich i zaprezentować nową technologię. Chciał podzielić się wiedzą z paroma pewniakami i poprosić ich o pomoc w podjęciu dalszych decyzji.

Potrzebował czasu, żeby wprowadzić plan w życie. Musiał się upewnić, że wybrał właściwe osoby, a potem znaleźć pretekst dla zebrania ich wszystkich w jednym miejscu. W przypadku tego typu osób musiał się liczyć z tym, że zorganizowanie spotkania zajmie kilka tygodni, a może nawet miesiąc.

I to go trochę wystraszyło, w jakiejkolwiek bowiem firmie utrzymanie czegoś w tajemnicy przez miesiąc graniczy z cudem.

Bayliss Lab nie było dużą korporacją. Zatrudniali mniej niż dwudziestu pracowników, cała firma mieściła się w jednym budynku w Palo Alto. Laboratorium, biura – wszystko to pod jednym dachem. Ale mimo tak nielicznego grona wtajemniczonych Whitcomb panicznie bał się przecieku. Miał ku temu powody. Niektórzy spośród jego pracowników utrzymywali bliskie kontakty z wpływowymi osobami spoza firmy. Jeden z księgowych zawdzięczał swoje stanowisko rodzinnym koneksjom z dużym udziałowcem. Trudno było sobie wyobrazić, że nie podzieliłby się z wujkiem przynajmniej częścią tajnych informacji. Podobnych słabych ogniw Whitcomb widział jeszcze kilka. Większość z nich pochodziła jeszcze z czasów, kiedy Bayliss było częścią dużej firmy zbrojeniowej.

– Dale zaproponował mi pracę trzy dni po odkryciu technologii – powiedziała Claire. – Myślę, że chciał mieć obok siebie sojusznika, przynajmniej jedną osobę, której mógł zaufać.

– Co się działo, jak już zaczęłaś tam pracować?

– Przez chwilę nic. Wszyscy mówili, co trzeba, zgadzali się z decyzjami Dale’a, a tymczasem dalej prowadzili badania. Zbudowali kolejne prototypy urządzenia. Wprowadzali zmiany w projekcie, ale za każdym razem efekt był ten sam. Przesunięcie w czasie zawsze wynosiło dziesięć godzin i dwadzieścia cztery minuty. Nie da się tego przestroić, nie ma żadnego pokrętła do nawigacji po skali czy czegoś takiego. Słyszysz to, co słyszysz, i już. W każdym razie na samym początku nie działo się nic niepokojącego.

– Ale potem jednak tak?

Claire przytaknęła.

– Ale potem się zaczęło.

Dryden czekał.

Claire pochyliła się w przód, położyła obie ręce na kierownicy i oparła na nich głowę. Minęło parę minut i Drydenowi przyszło na myśl, że jego przyjaciółka zemdlała, lecz po chwili znów zaczęła mówić.

Powiedziała, że robili z Dale’em, co mogli, żeby zapobiec przeciekom. Posunęli się nawet do sprawdzania prywatnej korespondencji w domach pracowników. Łamali prawo, ale mieli zbyt wiele do stracenia.

Przez blisko cztery tygodnie nic nie wydało im się podejrzane. Zmieniło się to trzy dni temu.

W środę przed szóstą rano zadzwonił telefon Claire. W głosie Dale’a było słychać panikę.

– Natychmiast wyjdź z domu. Wsiądź do samochodu i jedź dokądkolwiek.

– Co się dzieje, Dale?

– Curtis coś znalazł. Dowód, że coś się święci.

– Nie rozumiem.

– Kilka osób w Bayliss współpracuje z ludźmi z zewnątrz. Przekazuje im projekty, może nawet od samego początku. Mówimy o ludziach z potężnymi zasobami, ale nie wiemy, kim są.

– Dale…

– Chryste, Claire, po prostu wsiądź do swojego samochodu.

– Już idę.

– Pamiętasz tajną kwaterę, którą wybrałaś dla mojej rodziny? Mieliśmy się tam spotkać, gdyby się coś wydarzyło.

– Tak.

– Ukryję tam jedno urządzenie. Zabierz je stamtąd.

– Dale, co zamierzasz zrobić?

– Nic specjalnie ryzykownego, o ile się uda.

– Gdzie jest Curtis?

– Mamy się spotkać później. Mówi, że wykradł tym ludziom ogromną ilość informacji. Włamał się do ich tajnego serwera. Trochę rzeczy już mi opowiedział. To nie jest zabawa, Claire.

– Co na przykład?

– Zbudowali własne kopie urządzenia. Ale to nie wszystko. Stworzyli jakiś system, dzięki któremu są w stanie wykorzystać naszą technologię w sposób, który nam nawet nie przyszedł do głowy.

– Jak?

Claire podniosła głowę znad kierownicy i spojrzała na Drydena. Miała udręczony wzrok.

– Dale przekazał mi część tego, co sam usłyszał od Curtisa. O szczegółach systemu, który stworzyli ci ludzie. Były naprawdę przerażające. Ten system jest… genialny. I straszny. W końcu powiedział, że musi kończyć. Kazał mi wyrzucić komórkę i kupić telefon na kartę. Sam zamierzał zrobić to samo i zostawić mi swój nowy numer razem z urządzeniem, które miałam przejąć.

Jej wzrok spoczął na otwartym futerale z tabletem i tajemniczą czarną skrzynką.

– Wszystko było na miejscu, gdy tam dotarłam. Ale kiedy zadzwoniłam pod ten numer pół minuty później, nikt nie odebrał. Po minucie spróbowałam jeszcze raz. W końcu wyrzuciłam aparat i odjechałam stamtąd. Sześć godzin później dowiedziałam się z radia, co się stało. Może też słyszałeś.

Dryden przypomniał sobie jakieś strzępy informacji, które dotarły do niego trzy dni temu.

– Pożar i eksplozja w firmie Empire Services – powiedziała Claire. – Wszyscy pracownicy zginęli, zwłoki niemożliwe do zidentyfikowania. Empire Services to oficjalna nazwa Bayliss Labs. Budynek, który spłonął, był ich siedzibą. Nie mam pojęcia, czy Dale i Curtis żyją. Nie mam możliwości, by szukać ich w bezpieczny sposób. Oni mają pewnie ten sam problem ze mną.

Przez dłuższą chwilę siedziała bez słowa, ściskając kierownicę jak burtę szalupy. Jakby się bała, że jeśli ją puści, zmęczenie pociągnie ją w otchłań.

– Jeśli mogę ci w czymkolwiek pomóc – odezwał się Sam – to możesz na mnie liczyć. Zresztą wiesz. Wiedziałaś to, zanim do mnie zadzwoniłaś.

Spojrzała na niego, a na jej twarzy zarysował się jakiś nowy smutek.

– Co? – spytał.

– Nie miałam zamiaru cię w to wciągać – odparła cicho. – Na pewno nie w tę chryję z facetem w przyczepie ani w całą resztę.

– To czemu to zrobiłaś?

Wzrok Claire wylądował z powrotem na urządzeniu.

– Sęk w tym, że tego nie zrobiłam.

– Jak to?

Claire miała właśnie odpowiedzieć, ale jej uwagę przykuły światła samochodu jadącego autostradą 395. Kształt wozu rysował się niewyraźnie na tle ciemnego nieba – niski profil z lampą w poprzek dachu. Policyjny radiowóz.

Kogut był wyłączony i samochód jechał mniej więcej z dozwoloną prędkością, może trochę szybciej. Nic nie wskazywało na to, by dokądkolwiek się spieszył. Rutynowy patrol.

– Cholera – jęknęła Claire.

Zamknęła plastikowy futerał i wycofała land rovera głębiej w ciemność. Światła zewnętrzne i kabinowe zgasiła już wcześniej. Obydwa ich samochody stały jakieś sześćdziesiąt metrów od drogi, którą sunął radiowóz. Policjant raczej nie miał szans ich zobaczyć, ale gdyby jednak je zauważył, na pewno nabrałby podejrzeń.

Radiowóz pokonywał właśnie łagodny zakręt, którym droga omijała lekkie wzniesienie. Dryden prawie go nie zauważył, kiedy sam tamtędy przejeżdżał. Teraz zwrócił na niego uwagę, bo światła policyjnego wozu zatoczyły po pustyni szeroki łuk na zachód od autostrady. Land rover Claire i jego ford znalazły się przypadkiem w ich zasięgu.

Snop nie padł wprost na ich samochody, ale zahaczył o pobliskie krzewy, rzucając na ziemię ich cień. Sam odruchowo spuścił wzrok, żeby jego oczy nie zabłysły w ciemności. Claire zrobiła to samo. Nic jednak nie mogli poradzić na blask bijący od karoserii aut.

Claire stukała palcami w kierownicę. Kolejny raz Dryden odniósł wrażenie, że napięcie nerwowe zmienia ją nie do poznania.

– Nic się nie stanie, jak nas zobaczy – powiedział.

– Bardzo dużo może się stać.

– Jesteśmy ponad sto kilometrów od przyczepy. Nikt nas nie powiąże z tamtą sprawą.

– Nie o to się martwię.

– A o co?

Claire nie odpowiedziała. Podniosła nieco wzrok, żeby spojrzeć na zbliżający się radiowóz. Był paręset metrów od nich. Pokonał łuk i jego światła wróciły na drogę. Kilka sekund później auto minęło miejsce, przy którym zjechali z trasy, i nie zwalniając, pojechało dalej na północ.

Nagle zapaliły się światła stopu.

Claire syknęła jak przekłuta linia pneumatyczna, z której uchodzi powietrze.

Radiowóz się zatrzymał. Przez pięć sekund stał w miejscu, jakieś trzysta metrów na północ od nich. Jakby oficer w środku zastanawiał się, czy faktycznie coś widział.

W tej samej chwili Claire zrobiła coś, czego Dryden nie zrozumiał. Kompletnie zignorowała radiowóz i zaczęła się rozglądać po pustyni. Wbiła wzrok w otaczającą ich ciemność, jakby nagle nabrała przekonania, że czai się w niej jakieś niebezpieczeństwo. Nie miało to sensu. Przez cały czas, który tu spędzili, ani razu nie dała po sobie poznać tego lęku.

Światła stopu w policyjnym wozie nadal się świeciły. Drydenowi przyszła na myśl rzucona moneta, która zawisła w powietrzu. Zawrócić czy jechać dalej?

W końcu radiowóz ruszył naprzód.

Ale po chwili zawrócił.

Jego reflektory zalały kabinę land rovera oślepiającym blaskiem. Dryden musiał zmrużyć oczy.

Claire zareagowała momentalnie. Przekręciła kluczyk w stacyjce i wrzuciła bieg.

– Co robisz?! – krzyknął Sam.

Claire nie zdjęła jeszcze nogi z pedału hamulca. Spojrzała na Drydena, a kiedy się odezwała, Sam usłyszał w jej głosie paniczny strach.

– Wracaj do swojego wozu i jedź. Już!

– Claire, to…

– Nie mogę ci tego wytłumaczyć! Po prostu jedź! Proszę!

Jej krzyk brzmiał błagalnie. Jakby Claire klęczała na krawędzi rowu z lufą pistoletu przystawioną do skroni. Jej głos wbił się w najgłębsze obszary mózgu Drydena, w pierwotne centrum podejmowania błyskawicznych decyzji o przeżyciu.

Zdecydował.

Złapał za klamkę.

Ale nim zdążył za nią pociągnąć, wszystko się zmieniło.

Sto metrów na lewo od nich, daleko od land rovera i radiowozu, rozbłysło światło. Trwało to milisekundę, jak flesz fotograficzny. Tyle że to nie był flesz.

Szyby obydwu tylnych okien land rovera rozprysły się na drobne kawałki i Dryden usłyszał świst kuli przeszywającej powietrze wewnątrz samochodu, kilkadziesiąt centymetrów za ich głowami.

Claire instynktownie zdjęła nogę z pedału hamulca i wdepnęła gaz do podłogi. Wóz zerwał się do przodu z wciąż zgaszonymi lampami.

W ciemności znowu błysnął płomień wylotowy, a po nim kilka następnych w szybkiej sekwencji. Trzech strzelców, może czterech. W zwartej grupie. Jednoczesne strzały.

SUV Claire jechał już ponad sześćdziesiąt na godzinę, podskakując na wertepach. Kierowała się światłem z lamp radiowozu, który nadal stał paręset metrów za nimi. W pewnej chwili snopy rzucane przez jego reflektory zmieniły kierunek. Dryden odwrócił się za siebie i zobaczył, że radiowóz stanął w poprzek drogi. W słabym blasku urządzeń w kabinie Sam dostrzegł, że w samochodzie nie było już szyb. W pewnym momencie rozprysła jedna z przednich lamp. Policyjne auto brało na siebie całą siłę ognia. Gliniarz prawie na pewno już nie żył.

Claire zaklęła pod nosem i przyspieszyła. Nieoświetlona przez lampy radiowozu powierzchnia pustyni była wielką czarną plamą. Jedyny widoczny szczegół krajobrazu stanowiła droga, której asfaltowa wstęga zaczynała odbijać pierwsze promienie słońca. Claire skręciła w jej stronę, ale przejechała zaledwie kilkadziesiąt metrów, kiedy kolejna kula trafiła w land rovera. Przebiła karoserię gdzieś z tyłu. Sekundę później na SUV-a posypał się grad pocisków ze wszystkich trzech karabinów. Trafiały w szyby i karoserię. Napastnicy na pewno posługiwali się jakimś rodzajem celowników noktowizyjnych.

W końcu kule przebiły oponę i samochód skręcił gwałtownie w lewo. Claire nie zdążyła go opanować. Droga była już blisko, jakieś sto pięćdziesiąt metrów od nich.

Gdy rozpadła się szyba po stronie kierowcy, Claire puściła kierownicę. Land rover jeszcze raz skręcił w lewo, za szybko jak na prędkość, z jaką się poruszał. Dryden złapał za kierownicę i spróbował wyprostować koła…

Za późno. Auto dachowało z taką siłą, że Sam musiał się mocno trzymać, żeby nie wylecieć na zewnątrz. Poczuł skrzynkę z urządzeniem, bo przygniótł ją własnym ciałem do deski rozdzielczej. Wreszcie wóz po raz drugi wylądował na dachu i Dryden mocno w coś uderzył. Momentalnie stracił przytomność.

ROZDZIAŁ ÓSMY

– Oddycha. Chyba jest okej.

Męski głos, gdzieś w ciemności i dławiącym kurzu. Żadnej troski, tylko chłodna ocena sytuacji.

Dryden otworzył oczy. Leżał w zgniecionej kabinie land rovera odwróconego podwoziem do góry. Obok widział tors Claire. Ktoś wyciągnął ją do połowy z wraku. Światła latarek przebijały się przez zawieszony w powietrzu biały pył, prawdopodobnie z poduszek powietrznych. Ostre kawałki plastiku wystawały z rozerwanej kierownicy i deski rozdzielczej przed fotelem pasażera.

Plastikowa skrzynka z dziwnym urządzeniem leżała obok Drydena. Słyszał jej cichy szmer przez pokrywę.

– Pobudka – powiedział jakiś mężczyzna.

Zaraz potem Sam usłyszał dźwięk policzków wymierzanych otwartą dłonią. Inny facet zaśmiał się piskliwie, nerwowo.

Claire wymamrotała coś w reakcji na ciosy. Wzięła gwałtowny wdech. Śmiech nie ustawał jeszcze przez kilka chwil.

Dryden wreszcie doszedł do siebie.

Beretty. Gdzie się podziały? Zanim odjechali sprzed przyczepy, Claire schowała je pod siedzeniem, ale…

Odpowiedź nadeszła w formie metalicznego klekotu – ktoś wyciągał coś z auta tuż za głową Drydena.

– Dwa pistolety – powiedział jakiś głos. – Więcej nie widzę.

– Ten tam przytomny?

– Budzi się.

– Co to za jeden?

– Wyciągnijcie go, to zobaczymy.

Cztery różne głosy, dwa po każdej stronie land rovera.

Sekundę później ktoś chwycił Sama za kostki i wyciągnął z kabiny na powietrze. Dryden mrużył oczy przed snopami światła z latarek. Zobaczył wymierzoną w siebie lufę karabinu. Była na tyle daleko, żeby nie mógł jej uchwycić. Inteligentni. A przynajmniej dobrze wyszkoleni.

Ktoś obrócił go na plecy i przeszukał kieszenie. Zabrał portfel i kluczyki. Jeden ze snopów światła zmienił kierunek – facet, który zabrał mu rzeczy, oświetlił jego portfel i oglądał dowód tożsamości.

Dryden odwrócił głowę i spojrzał przez wrak SUV-a na drugą stronę. Pył w kabinie zdążył już opaść. Claire odzyskała przytomność. Wyglądało na to, że kula obtarła nadgarstek jej lewej ręki – tej, którą trzymała kierownicę – ale poza tym nie miała widocznych obrażeń.

– Jest nazwisko – rzucił mężczyzna stojący nad Drydenem. – Mam zadzwonić?

– Nie stąd. – Ten głos należał do faceta, który odezwał się wcześniej jako pierwszy. Był tu chyba dowódcą. – Telefony są jednorazowe, ale góra nie chce, żeby gliny wpadły na jakikolwiek trop. Włączamy aparaty dopiero na autostradzie.

– Co z nim robimy? – spytał ten z portfelem Drydena.

Jego przełożony rozważał decyzję. W końcu powiedział:

– Chcą, żeby dziewczynę zabrać do kwatery przesłuchań, ale urządzenie ma trafić bezpośrednio do nich. My weźmiemy dziewczynę, wy sprzęt. Zabierzcie tego tu ze sobą, na miejscu zdecydują, co z nim zrobić. Pojedźcie jego wozem, jest nieuszkodzony.

Odezwał się trzeci mężczyzna:

– Musimy spadać. Centrala ciągle wywołuje tego glinę. Każda minuta tutaj…

– Mamy, co trzeba – uciął szef. – Ruszać się.

Pochylił się nad Claire, wykręcił jej ręce za plecami i spiął nadgarstki plastikową opaską zaciskową. On i pozostali z tamtej strony land rovera podnieśli ją za ręce i zaciągnęli do zaparkowanego nieopodal, otwartego jeepa wranglera.

Facet stojący nad Drydenem schował jego portfel do kieszeni i pochylił się nad nim, żeby chwycić go za ręce. Złączył je za plecami Sama. Jego kumpel, który stał z karabinem półtora metra dalej, przesunął się nieco, żeby nie celować w kolegę. Dryden poczuł opaskę zaciskową na nadgarstkach, plastik wbił mu się w skórę. Dopiero wtedy ten drugi opuścił broń. Ukucnął przy drzwiach land rovera i wyciągnął ze środka skrzynkę z urządzeniem.

Zaciągnęli go, prawie biegiem, do explorera, cały czas z lufą beretty przyciśniętą do żeber. Zanim zrobili dziesięć kroków, usłyszał warkot uruchamianego silnika jeepa. Dryden odwrócił głowę i zobaczył, jak terenówka wjeżdża na drogę i kieruje się na południe.

Poczuł dźgnięcie pistoletu w żebra.

– Ruszaj się.

Przyspieszył kroku. Miał własne powody, żeby się nie ociągać, ale dobrze było sprawiać wrażenie posłusznego.

Kiedy zbliżyli się do jego samochodu, zobaczył policyjny radiowóz. Stał sto metrów dalej, nieoświetlony i dymiący. Przez wybite szyby słychać było szum krótkofalówki, przez który przebijał się zaniepokojony kobiecy głos. Powtarzały się słowa: „zgłoś się”.

Ostatni odcinek pokonali biegiem. Facet z berettą mocniej ścisnął rękę Drydena, a drugi otworzył tylne drzwi explorera. Rzucili Sama, głową do przodu, na podłogę za przednimi fotelami. Jeden z nich patrzył przez chwilę na oświetlone górną lampką wnętrze kabiny. Z tyłu leżały jakieś resztki materiałów budowlanych, kawałki desek, zwoje kabli, rury PCW.

– Co to za typ?

– Mniejsza o to. Jedziemy.

Zatrzasnęli drzwi i wsiedli z przodu. Sekundę, którą im to zajęło, Dryden wykorzystał, żeby przekręcić się plecami do tylnych siedzeń. Czuł dłońmi skórę środkowego fotela. To oznaczało, że jego dłonie były poza zasięgiem wzroku obu mężczyzn. Mógł więc w miarę swobodnie przeszukać przestrzeń pod siedzeniami.

Chwilę później auto ruszyło. Dryden spodziewał się tylko lekkiego skrętu przy wjeździe na drogę, bo maska wozu była już skierowana na południe, czyli w stronę, w którą mieli jechać. Ale samochód zawrócił o sto osiemdziesiąt stopni, by po chwili wyprostować kurs i przyspieszyć.

Jechali na północ.

W przeciwną stronę niż ekipa, która zabrała Claire.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

– Jak zobaczysz koguty, zjedź z drogi. Zgaś światła i schowaj się w zaroślach. Powoli, żeby nie wzbudzić kurzu – powiedział mężczyzna siedzący na fotelu pasażera.

– Wiem, wiem.

Napięcie w głosach. Zza oparcia fotela kierowcy Dryden widział, że jego kumpel co parę sekund patrzy przez tylną szybę, sprawdzając, czy nie śledzi ich policja. Za każdym razem, kiedy odwracał głowę, spoglądał też w dół, na Drydena.

Sam ciągle trzymał skrępowane ręce pod fotelem za plecami. Poruszał ramionami tylko w rytm oddechu, który celowo pogłębiał. Najlepiej, z jego punktu widzenia, było teraz sprawiać wrażenie przestraszonego i zrezygnowanego. Położył głowę na podłodze i zacisnął zęby. Energicznie mrugał powiekami. Oddychał z umyślnym świstem i delikatnie drżał. Jego ciało mówiło: Jestem wystraszony, nie będę sprawiał najmniejszych kłopotów. Śmiało, możecie się odprężyć.

Podstawy psychologii. Facet siedzący na fotelu pasażera łykał to jak dziecko. Świadczyły o tym subtelne oznaki, ale Sam je dostrzegał. Dłuższe spojrzenia przez przednią i tylną szybę, krótsze w dół, na Drydena. Momentami w ogóle na niego nie patrzył. Wyraźnie się uspokoił.

Z miejsca strzelaniny odjechali jakieś trzydzieści sekund temu. Dziewięćdziesiąt minęło, odkąd ruszył stamtąd jeep z Claire. Dwa pojazdy jadące w przeciwnych kierunkach z prędkością stu, stu dwudziestu kilometrów na godzinę. Z każdą sekundą obliczenia stawały się bardziej zniechęcające.

Dryden nie przestawał kołysać miarowo ramionami. Głowę trzymał w miejscu. I poruszał nadgarstkami.

Wyczuwał dłońmi różne przedmioty. Świstek papieru, pewnie paragon ze sklepu budowlanego. Krótki kawałek deski. Kilkucentymetrowy ścinek izolacji, który w zeszłym tygodniu zdjął z kabla przed zabraniem się do instalacji elektrycznej.

I krawędź plastikowej torby, najprawdopodobniej z tego samego sklepu.

Nie była pusta. Co się w niej znajdowało? Pamiętał, że ją tam kładł. Kilka tygodni temu, przed elektryką i robotami hydraulicznymi, kiedy zajmował się stawianiem ścian i montował garderobę w sypialni.

Przyciągnął torbę do siebie. Szelest plastiku nie przebił się przez wycie silnika i szum opon.

Było w niej coś ciężkiego. Wiedział co – gruby stos kątowników montażowych: małych stalowych blaszek w kształcie litery L, sprzedawanych z oblepiającym je smarem z fabryki i niezeszlifowanymi wiórami. Były praktyczne i tanie. A do tego ostre, przynajmniej do pewnego stopnia. Oczywiście Dryden wolałby znaleźć pod siedzeniem jakiś nóż, ale musiały mu wystarczyć kątowniki.

Wyciągnął stos z torby i wykręcił dłonie. Szukał najlepszego sposobu na chwycenie kątowników tak, żeby przeciąć nimi plastikową opaskę zaciskową.

Nie mógł znaleźć odpowiedniego kąta, pod którym uwolniłby ręce bez kaleczenia skóry.

No cóż, trudno.

– To jest chyba włączone – powiedział ten na fotelu pasażera.

Dwie minuty od wyruszenia z pustyni. Trzy, odkąd zabrali Claire na południe.

Dryden czuł krew spływającą mu strużką po nadgarstku. Ale czuł też słabnący opór zacisku.

– Nie otwieraj – odparł kierowca.

Pasażer nie zwracał już najmniejszej uwagi na Sama. Co jakiś czas wyglądał przez przednią szybę, ale najbardziej interesowało go urządzenie, które leżało u jego stóp.

– Mówię ci, działa – powtórzył. – Słyszę coś. Jakiś szum.

– Nieważne. Nie otwieraj.

Opaska zaciskowa pękła głośniej, niż Dryden chciał. Stężał i czekał na reakcję pasażera.

Nic.

Rozłączył dłonie i wyciągnął spod fotela deskę. Miała co najmniej pół metra długości. Czuł, że jej dalszy koniec jest oparty o tył jego kolana.

Spojrzał na faceta po prawej. Gapił się przed siebie i zagryzał dolną wargę. Może wkurzył go sposób, w jaki jego kumpel go zgasił. Może tak właśnie wyglądała dynamika ich wzajemnej relacji. Alfa i beta. Agresywny i biernie agresywny. Fascynująca sprawa.

Dryden przycisnął deskę do siebie i uniósł lekko biodro, układając ciało w długi łuk. Przesunął deskę pod spodem i przełożył obie ręce przed siebie.

Nie podnosząc głowy z podłogi, spojrzał na przestrzeń pod fotelem kierowcy. Ford był względnie nowy, miał zaledwie dwa lata i Dryden kupił go w wersji podstawowej. Żadnych wyszukanych instalacji pod siedzeniami. Żadnych elektronicznych systemów ustawiania fotela, żadnych zwojnic grzewczych. Nic, tylko stalowy stelaż wpasowany w szyny i wajcha do przesuwania siedzenia w przód i w tył.

Poza tym pusta przestrzeń. Całe dziesięć centymetrów w pionie. Bez problemu mógł zmieścić tam deskę i rękę. Dryden miał doskonały widok na obydwa pedały.

Facet za kierownicą nazywał się Richard Conklin, tak przynajmniej sądził jego aktualny pracodawca. Nie było to jego prawdziwe nazwisko, ale używał go na tyle często, żeby uznać je za swoje alter ego. Pod swoim prawdziwym imieniem i nazwiskiem był dwukrotnym rozwodnikiem, wypłacającym gigantyczne alimenty na dzieci, które go nienawidziły i za którymi on też, delikatnie mówiąc, nie przepadał.

Richard Conklin… No cóż – Richard Conklin był zabójcą.

A w każdym razie potrafił nim być, gdy tylko robota tego wymagała.

Czasami jego zadaniem było włamanie się do czyjegoś domu i kradzież jakichś dokumentów albo przejechanie samochodem z punktu A do punktu B bez zaglądania do bagażnika. Grunt, że Richard Conklin zawsze robił, co mu kazano, i nie zadawał zbędnych pytań. Nigdy nawet nie wiedział, dla kogo pracuje. Zawsze kontaktował się z pośrednikami. Używał jednorazowych telefonów i porozumiewał się, używając starannie zawoalowanego języka. Paranoja przydawała się każdemu. Richard Conklin zawsze działał w ten sposób.

Aż do zeszłego miesiąca i spotkania w Dolinie Krzemowej z ludźmi, którzy byli jego obecnymi zleceniodawcami. Ludzie ci potrzebowali – jak to sami określili – ekipy szybkiego reagowania, co w uszach Richarda Conklina zabrzmiało trochę jak prywatna armia.

Zlecenia zaczęły napływać natychmiast. Czasem dostawał zadania indywidualne, innym razem wymagające pracy w zespole, jak to dzisiejsze. Robota była stała, co mu się bardzo podobało, a wynagrodzenie rewelacyjne, co mu się podobało jeszcze bardziej.

Właśnie o tym myślał, kiedy coś uderzyło z boku w jego stopę. Nie boleśnie, ale solidnie. Jego prawa stopa została zepchnięta z pedału gazu. Spuścił głowę. Chciał się zorientować, co się stało, ale nie zdążył.

W następnej chwili hamulce wozu się zablokowały, jakby kierowca z całej siły nadepnął na pedał. Opony wgryzły się z piskiem w asfalt. Całe nadwozie zanurkowało maską do przodu. Wydawało się, że tylne koła oderwały się mocno od ziemi. Mężczyznami na przednich fotelach rzuciło w przód na napięte pasy bezpieczeństwa. Powietrze w ułamku sekundy uleciało Conklinowi z płuc. Po chwili okropny pisk opon wreszcie ucichł i świat dookoła stanął w miejscu.

Conklin nie mógł oddychać. Nie mógł nabrać powietrza do płuc. Nie mógł…

Dostrzegł niewyraźny ruch między fotelami. Facet, którego związali. Richard odwrócił się dokładnie w chwili, kiedy tamten wyprowadzał ciężki cios w skroń jego partnera. Dawno nie widział tak brutalnego uderzenia. Głowa pasażera poleciała w bok i walnęła o szybę. Nieprzytomny – tak po prostu. Conklin zapomniał o oddechu i całą uwagę skupił na broni, którą zabrał z wraku land rovera. Jedna beretta tkwiła wetknięta za pasek jego kumpla, drugą miał on. Facet z tyłu był szybszy.

Dryden dostrzegł ruch ręki. Wiedział, po co tamten sięga. W ułamku sekundy, jaki miał na reakcję, przeanalizował sytuację: nieprzytomny mężczyzna miał za paskiem berettę Claire, a jego karabin stał u niego w nogach, oparty lufą o szybę. Żadna z tych dwóch opcji nie była obiecująca. Kierowca zdążyłby dobyć swojej broni, a wtedy sprawy przybrałyby krwawy obrót. Nawet w sprzyjających okolicznościach sięganie po broń po omacku w ciasnej przestrzeni nie mogło się skończyć powodzeniem. Zbyt dużo zmiennych. Za dużo miejsca na przypadek.

Kierowca chwycił za pistolet. Zamknął dłoń na rękojeści. Dryden zrezygnował z sięgania po swoją berettę.

Zamiast tego złapał kierowcę za głowę. Otoczył ją lewym ramieniem i mocno chwycił za podbródek. Prawą dłoń oparł o potylicę. Przekręcił głowę mężczyzny w lewo tak daleko, jak tylko się dało, dopóki nie poczuł oporu. Wzmocnił chwyt, przycisnął łokcie do boków swego ciała i zrobił gwałtowny skręt tułowiem, obracając trzymaną głowę o kolejne czterdzieści stopni. Kręgi szyjne gruchnęły jak skorupa rozłupywanego orzecha i dłoń zaciśnięta na rękojeści beretty momentalnie sflaczała. Facet był martwy albo bliski śmierci. Wystarczyło.

Jeep wiozący Claire był teraz pewnie jakieś dziesięć kilometrów na południe i jechał z prędkością stu dziesięciu kilometrów na godzinę. Dryden czuł uciekające sekundy. Nie miał więcej czasu do stracenia.

Strącił pistolet z fotela na podłogę i odpiął pasy kierowcy. Złapał go za pasek od spodni i przeciągnął jego ciało na tylny fotel. Potem sam usiadł za kierownicą. Silnik wciąż pracował, a explorer sunął powoli do przodu na jałowym biegu.

Dziesięć sekund od zatrzymania wozu.

Dryden spojrzał na pasażera. Mężczyzna oddychał, ale nie wyglądało na to, żeby w najbliższym czasie miał dojść do siebie. Zabrał mu drugą berettę i zakręcił ostro kierownicą, zawracając wóz o sto osiemdziesiąt stopni. Wreszcie wcisnął gaz do dechy i przyspieszył. Osiemdziesiąt, sto dziesięć, sto czterdzieści. Wskazówka prędkościomierza pokazała sto osiemdziesiąt i tam się zatrzymała. Silnik wył, jakby za chwilę miał eksplodować.

Facet w fotelu pasażera zadrżał. Dryden spojrzał na niego i rozważył swoje położenie.

Miał realną szansę dogonić jeepa. Pustynia była ogromna i w przeważającej części płaska. Do tego wciąż było ciemno, więc Dryden zobaczyłby w końcu jego tylne światła, nawet z odległości dwóch, trzech kilometrów.

Ale jeśli nie…

Trzymał kierownicę jedną ręką. Drugą miał gotową do ciosu, gdyby pasażer się obudził. Będzie musiał go przesłuchać, pomyślał, jeśli nie dogoni jeepa.

Nie zwalniał. Dzielił uwagę między nieprzytomnego mężczyznę po prawej a drogę przed sobą.

Półtorej minuty później minął podziurawiony kulami radiowóz. Niebo na wschodzie było już dostatecznie jasne, żeby lekko oświetlić pustynię. Policyjny wóz wciąż dymił. Tkwił nieruchomo w półmroku jak zdeptany owad.

Dryden patrzył uważnie przed siebie, choć nie liczył na to, że w ciągu najbliższych kilku minut zobaczy światła jeepa.

Wskazówka prędkościomierza oscylowała wokół stu osiemdziesięciu. Znikające pod maską żółte pasy autostrady wyglądały nierealnie. Jak tani efekt specjalny w kiepskim filmie.

Trzydzieści sekund za radiowozem.

Sześćdziesiąt.

Z przodu nic, tylko ciemność.

Dziewięćdziesiąt sekund.

W końcu pokonał wzniesienie i zobaczył światło. Nie czerwone, a bladożółte. Pojedynczy świetlny punkt w czarnej scenerii.

Kilometr później wiedział już, na co patrzy. Poczuł ucisk w piersiach. Zdjął nogę z gazu.

Zawodzący jęk silnika osłabł. Sto dziesięć, sto, sześćdziesiąt pięć.

Zatrzymał się sześć metrów przed białym światłem. Latarnia wisiała wysoko nad drogą, na zardzewiałym wysięgniku przymocowanym do drewnianego słupa. W blasku lampy autostradę 395 przecinała inna asfaltowa droga, biegnąca przez pustynię z zachodu na wschód.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki