Sarra Manning
Ostatni wieczór

ISBN: 978-83-65521-23-1

TYTUŁ ORYGINAŁU: After the Last Dance

Copyright © by Sarra Manning, 2015
All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by
Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań 2016

Redakcja: Joanna Brodniewicz
Projekt okładki i stron tytułowych: Tobiasz Zysk
Projekt graficzny i opracowanie techniczne: Rafał Kłos

Wydanie I

Zysk i S-ka Wydawnictwo
ul. Wielka 10, 61-774 Poznań
tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26
Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90
sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Spis treści

PODZIĘKOWANIA

PROLOG

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

ROZDZIAŁ XXI

ROZDZIAŁ XXII

ROZDZIAŁ XXIII

ROZDZIAŁ XXIV

ROZDZIAŁ XXV

ROZDZIAŁ XXVI

ROZDZIAŁ XXVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XXIX

ROZDZIAŁ XXX

ROZDZIAŁ XXXI

ROZDZIAŁ XXXII

ROZDZIAŁ XXXIII

ROZDZIAŁ XXXIV

ROZDZIAŁ XXXV

ROZDZIAŁ XXXVI

ROZDZIAŁ XXXVII

ROZDZIAŁ XXXVIII

EPILOG

KODA

NOTA OD AUTORKI

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Wszystkim kobietom i mężczyznom,

którzy bywali w Rainbow Corner.

Dziękuję Wam za inspirację, odwagę i poświęcenie.

PODZIĘKOWANIA

Wiele osób zanudzałam niemądrymi rozmowami o Rainbow Corner i opowiadałam, że pewnego dnia napiszę o klubie powieść. Dziękuję, że to znosiłyście, Julie Mayhew, Anno Carey i Sarah Franklin. Sam Baker — dziękuję za nasze epickie spotkania przy pizzy i winie Prosecco. Sophie Wilson i Sarah Bailey jestem wdzięczna za przyjaźń, Lesley Lawson — za literackie rozmowy przez ocean.

Tysiąc podziękowań dla mojej agentki Karoliny Sutton za wsparcie, a także dla Norah Perkins, Lucy Morris, Melissy Pimentel i wszystkich w Curtis Brown.

Bardzo dziękuję mojej redaktorce Manpreet Grewal za jej wnikliwą i czułą redakcję, która naprawdę nadała tej powieści pożądany przeze mnie kształt. (Nigdy nie wspomnę o dwudziestu tysiącach słów, które kazała mi wyrzucić).

I dziękuję Ci, Kate Hodges, za to, co nas łączy.

PROLOG

Londyn, wrzesień 1943 roku

Stacja King’s Cross okazała się rozległa, wyższa niż katedra i zatłoczona ludźmi.

Była godzina dwudziesta, co prawdopodobnie nie oznaczało późnej pory w Londynie, w którym mieściły się nocne kluby, restauracje z pięknymi lnianymi obrusami i srebrnymi kubełkami na szampana, a mężczyźni w ciemnych garniturach i kobiety w etolach jadali kolację po spektaklu w teatrze. W Durham ludzie nie włóczyli się po nocach, ponieważ nie mieli dokąd pójść — poza pubami, a ona, no cóż, nie znała nikogo, kto bywał w pubach.

Tutaj, w Londynie, widziała jednak dziesiątki osób przemieszczających się szybko z opuszczonymi głowami i zaciętymi, pozbawionymi uśmiechów twarzami. Żołnierzy. Marynarzy. Wszędzie, gdzie spojrzała, mundury khaki i granatowe. Starszy mężczyzna z walizką, gdy poczuł na sobie jej wzrok, uchylił kapelusza. Jakaś kobieta usiłowała sobie poradzić z licznymi bagażami, dwójką małych dzieci i niemowlęciem.

Jej uwagę przykuły dwie dziewczyny, niewiele starsze od niej, w mundurach WAAF[1], z nienagannie podwiniętymi włosami. Trzymając się pod rękę, energicznie maszerowały przed siebie. Ich niebieska serża była niemal w tym samym odcieniu co jej oczy, toteż pomyślała, że może mogłaby również dołączyć do WAAF, kiedy wiek pozwoli jej zgłosić się na służbę. Chociaż… Tym dziewczętom nie pozwalano latać samolotami. A szkoda, bo nauka latania wydawała się taka ekscytująca.

Im dłużej tam stała, tym częściej zamiast pędzącym przed siebie ludziom przyglądała się osobom, które się nie śpieszyły. Przeciągające się zbyt długo pożegnalne uściski: ręce z napięciem ściskające kurczowo czyjeś barki, szlochy nie w pełni zagłuszone przez odgłosy odległej orkiestry dętej i kakofonię zatrzaskiwanych drzwi pociągu. Odwróciła głowę od młodej pary — dziewczyna płakała w ramionach swojego kaprala, zasłaniając twarz chusteczką.

Nagle poczuła się tutaj bardzo mała i bardzo samotna. Zbyt wystraszona, by postawić jedną stopę przed drugą i wybrać kierunek, w którym chciałaby pójść. Nie miała się dokąd śpieszyć, nie było też nikogo, kogo mogłaby żegnać i rodziło się w niej podejrzenie, że jednak popełniła straszny błąd. Zawsze ją strofowano, że działa pod wpływem impulsu, chociaż coś więcej niż impulsywność kazało jej wskoczyć do pociągu do Londynu z „pogrzebowym” futrem matki na ramionach i wciśniętymi do walizki dwiema najlepszymi sukienkami siostry.

Do tej pory znaleźli już pewnie głupią, mściwą karteczkę, którą wsunęła za zegar na gzymsie kominka.

Wcale nie całowałam Cedrica. To on usiłował pocałować mnie! Uważam za podłe, że nie zgodziliście się mnie spokojnie wysłuchać, a zamiast tego oczekiwaliście, że natychmiast po odebraniu świadectwa ukończenia szkoły uszczęśliwiona dam się wyekspediować gdzieś na koniec świata, gdzie przyłączę się do Land Girls[2].

No cóż, nie jadę. Gdy to przeczytacie, będę przeżywać najrozmaitsze przygody w Londynie, zamiast odgarniać do końca wojny świński gnój i spulchniać pola w sztruksowych pumpach i obrzydliwych, topornych buciorach.

Być może był to jej najbardziej pochopny, najbardziej impulsywny wyczyn. Och, gdyby tylko pomyślała o konsekwencjach swoich kroków…

— Hej, ty! Uważaj, gdzie tym machasz — wykrzyknął ktoś po lewej stronie.

Odwróciła się gwałtownie i zobaczyła dwóch mężczyzn z workami marynarskimi. Byli w mundurach, lecz ich khaki wyglądały na wyjątkowo świeżo wyprasowane i szykowne, a czapki przekręcili zawadiacko. Jeden miał włosy jasne, drugi — ciemne, obaj jednak byli silnymi, postawnymi chłopiskami i ani trochę nie przypominali chudych, bladolicych brytyjskich towarzyszy.

Zrównali się z nią, a ona stała z rozdziawionymi ustami, ponieważ pochodzili z tej czarodziejskiej krainy gwiazd filmowych, Broadwayu, tancerek w mieniących się kostiumach i wszystkiego, co było dobre, wspaniałe i w cudownym technicolorze.

Przeszli tuż obok niej, żartując głośnymi, radosnymi głosami i nagle przestał się dla niej liczyć fakt, że jest sama, pozbawiona celu i tkwi po uszy w straszliwych kłopotach. Ruszyła za nimi tak szybko, że walizka obijała jej się o nogi.

— Przepraszam! Halo, przepraszam! — krzyczała, doganiając ich, aż mogła szarpnąć któregoś za rękaw munduru khaki. — Proszę! Musicie mnie zabrać do Rainbow Corner!

* * *

Londyn, wrzesień 2003 roku

Dziewczyna wysiadła na stacji King’s Cross i stała przez chwilę ze spuszczonym wzrokiem.

Jakoś znalazła się w Londynie, chociaż zamiast Londynu równie dobrze mogła to być Afryka albo jakiekolwiek inne miejsce na Ziemi. Nic z tego wszystkiego nie wydawało się rzeczywiste.

Jedyną realną rzeczą był plik banknotów, tak gruby, że ledwie mogła go objąć palcami. Trzymała je od tak dawna, że aż ścierpła jej ręka, a zewnętrzne banknoty od jej potu zmieniły się w papkę. Już nawet nie przypominały pieniędzy. Nigdy zresztą tak o nich nie myślała. Od chwili, gdy je podniosła, były raczej tykającą bombą zegarową.

Usłyszała za sobą jakiś hałas i odsunęła się na tyle daleko, żeby mężczyzna w garniturze również mógł wysiąść z pociągu. Jej spojrzenie spoczęło na czubkach jego wyglansowanych czarnych butów; otworki w ich skórze tworzyły jakiś wzór. Buty lśniły tak mocno, że gdyby patrzyła wystarczająco intensywnie, mogłaby w nich dostrzec własne odbicie. Odwróciła od nich wzrok.

— Wiesz, dokąd zmierzasz? — Nigdy nie słyszała, żeby ktoś mówił w ten sposób. Jak gdyby każde słowo miało osobne, prawdziwe znaczenie.

A ponieważ słowa nigdy nie działały na jej korzyść, nie odezwała się.

Nie wiedziała, czego mężczyzna od niej chce. Miał piękny głos, buty i ubranie… Ale po mężczyznach w garniturach nigdy nie można się spodziewać niczego dobrego, tyle wiedziała na pewno.

— Dokąd chcesz pójść? — Tym razem spytał tak ostro, że aż się cofnęła. Objęła się ramieniem w pasie. Zauważyła na własnym podkoszulku smugi krwi, które nie były już czerwone, lecz zaschły do ciemnego, rdzawego brązu. — Znasz kogoś w Londynie? Rozumiesz, co mówię? — Przerwał na moment. — Mówisz po angielsku?

Wzruszyła ramionami.

— Boże, dopomóż — mruknął. Prawie położył rękę na jej ramieniu. Jednak się powstrzymał. — W takim razie lepiej chodź ze mną.

Nie miała wyboru. Potrafiła o siebie zadbać — o ile mogła się nigdzie nie ruszać i nie zdradzać żadnych tajemnic.

Nigdy wcześniej nie zastanawiała się, jak wygląda świat. Niemal nie myślała o życiu poza domem, poza pokojem z łóżkiem, pod którym znów dziś rano się obudziła. A jednak jakimś sposobem znajdowała się teraz w Londynie i nie miała zielonego pojęcia, jak tu trafiła.

I miała tylko tego mężczyznę, który prawie ją dotykał i mówił do niej jak do kogoś ważnego.

— Weźmiemy taksówkę — powiedział, po czym machnął ręką nad jej ramieniem, a wtedy ruszyła wraz z nim.

Jej palce, zaciśnięte na pliku banknotów, ponownie zadrżały.

1. WAAF — żeńska służba pomocnicza w Royal Air Force (przyp. tłum.). ↩

2. Land Girls — młode kobiety zatrudnione w czasie wojny przy pracach rolnych (przyp. tłum.). ↩

ROZDZIAŁ I

Czasy obecne

Nawet w Las Vegas, kiedy do baru weszła dziewczyna w ślubnej sukni, ludzie odwracali się i patrzyli. Panna młoda bez pana młodego chyba nie zdawała sobie sprawy z ich zainteresowania. Podeszła prosto do baru, postawiła walizkę i wspięła się na wysoki stołek obok stołka Leo.

Wtedy zrozumiał, że nie gapi się na nią z powodu jej szerokiej falbaniastej białej sukni, lecz ze względu na urodę. Lubił uważać, że uodpornił się na kobiece piękno. Spędził ubiegły rok w Los Angeles, gdzie nie sposób pójść po karton mleka do okolicznej bodegi[1] i nie spotkać co najmniej jednej kobiety, która wydała tysiące dolarów na poprawę swojego wyglądu. Tu trochę przyciąć, tam trochę dodać…

Ta dziewczyna była jednak naprawdę oszałamiająca; aż poczuł wdzięczność, że usiadła obok niego, dzięki czemu mógł się wpatrywać w idealne rysy jej twarzy i zachwycać się nienaganną całością, na którą się składały. Och, poprawiała urodę, tak, lecz ingerencje były bardzo dyskretne. Kilka ostrzyknięć botoksem, ot, odrobina, która wciąż pozwalała okazywać emocje.

Jej włosy w miodowym odcieniu blond były ułożone w fantazyjną fryzurę i przystrojone diademem. Z wyraźnego nawet w słabo oświetlonym barze błysku kamieni Leo wnosił, że diadem przyozdobiono sporymi prawdziwymi brylantami.

Więcej brylantów połyskiwało na jej palcu serdecznym, ale nie dostrzegł obrączki, co mogło wyjaśniać, dlaczego duże, kształtne usta ułożyły się w smutną podkówkę. Chociaż, kiedy przykuł jej spojrzenie, skwitowała jego zainteresowanie mało entuzjastycznym wydęciem warg.

— Witaj — zagaiła ze znacznie wyraźniejszym brytyjskim akcentem niż jego i rozsiadła się wygodniej, a wtedy pełne fałdy spódnicy białej sukni rozłożyły się wokół niej niczym płatki kwiatu.

— Cześć — odparł, lecz zanim zdążył cokolwiek dodać, gburowaty barman, który wcześniej, zanim go obsłużył, długo go ignorował, w rekordowym czasie stanął przed dziewczyną i niecierpliwie oczekiwał na jej zamówienie.

Niepewnie przyjrzała się kolekcji butelek za barem.

— Szybko opuściłaś męża, co? — spytał barman, a ona gwałtownie zamrugała powiekami.

— Nie jestem mężatką — stwierdziła obojętnie. Wskazała na metry tiulu i jedwabnej tafty. — Pozory mylą.

— Czyli uciekająca panna młoda? Stchórzyłaś w ostatniej chwili?

Być może w pierwszym momencie zamierzała się obruszyć i uciszyć mężczyznę, zamiast tego jednak się uśmiechnęła.

Zanim to zrobiła, już była piękna. Ale kiedy wraz z jej szczerym uśmiechem błękitne oczy zamigotały równie mocno jak jej brylanty, zmieniła się w absolutny, cholerny ideał! Na ten widok Leo o mało nie pociekła ślinka.

— Och, kochany — zaszczebiotała do barmana, który teraz przestał udawać, że poleruje trzymaną w rękach szklankę. — To naprawdę strasznie nudna historia.

Chociaż dziewczyna wydawała się opanowana, ramiona wyprostowała tak sztywno, że Leo na samą myśl o tym poczuł bolesne współczucie — jak gdyby trzymała się prosto jedynie dzięki nadludzkiemu wysiłkowi, podczas gdy w rzeczywistości pragnęła się po prostu osunąć.

— Więc… zerwałaś czy…

Podniosła rękę na znak protestu.

— Proszę, żadnych pytań. Póki nie dostanę drinka.

— Co ci podać? Na koszt firmy, rzecz jasna — dodał barman, prawdopodobnie sądząc, że mimo tłustych, rzadkich włosów ułożonych w smutny mały czub, drżącego podbródka i faktu, że poleruje szklanki i serwuje drinki w jakiejś spelunie, ma u niej szansę. Ale przecież każdy ma prawo próbować.

— Poproszę kieliszek szampana.

Barman zagapił się na nią jak na kogoś, kto mówi po marsjańsku.

— Nie sprzedajemy szampana na kieliszki. W ogóle go nie mamy.

— Naprawdę? To niesłychane! — Odwróciła się do Leo i potrząsnęła głową, sugerując, że powinien podzielić jej niedowierzanie. Wzruszył ramionami, za co tym razem nagrodziła go konspiracyjnym uśmieszkiem, po czym znowu spojrzała na barmana. — No dobrze, kochany, co zatem serwujecie?

Zadowoliła się drinkiem dirty martini. Kiedy wypiła pierwszy łyk, zmarszczyła nosek, a wtedy barman wreszcie zrozumiał, że wcale, ale to wcale nie ma u niej szans, więc skupił uwagę na miseczkach z niespecjalnie świeżymi przekąskami i zostawił dziewczynę w spokoju.

Siedzieli we dwoje w milczeniu. Zwróciła się do Leo dopiero, gdy dopijała drinka.

— Jutro kończę dwadzieścia siedem lat — oznajmiła.

Nie był pewny, do czego zmierzała ani czy w ogóle chciałby się tego dowiedzieć. Kobiety, które wyglądały tak jak ona i które nosiły tej wielkości brylanty, na pewno oznaczały wyłącznie kłopoty. Ale czy kiedykolwiek wcześniej taka myśl go przed czymś powstrzymała?

— Wszystkiego najlepszego, z góry. — Podniósł szklaneczkę ze szkocką i lekko stuknął o ściankę jej kieliszka.

Przysunęła się, a on pomyślał, że mógłby zatonąć w jej ciepłym, słodkim zapachu.

— Rzecz w tym, kochany… Złożyłam przysięgę, że wyjdę za mąż przed ukończeniem dwudziestu siedmiu lat.

— Dwadzieścia siedem to nie tak znów dużo — zauważył. — Mnie się udało przetrwać bez ślubu znacznie dłużej.

— Z mężczyznami jest inaczej — upierała się, patrząc na swój pierścionek zaręczynowy. — Dla kobiety dwadzieścia siedem lat… No cóż, trudno to wyjaśnić.

Poczekał, aż dziewczyna przynajmniej spróbuje, ona jednak tylko nerwowo przekręcała na palcu ogromny kamień, który lśnił w świetle górnego reflektora tak mocno, że błyski oślepiały Leo.

— Słuchaj, najwyraźniej masz zły dzień, ale…

— Najgorszy ze złych. — Wyciągnęła dłoń przed siebie i wpatrywała się w pierścionek jak w obiekt odpowiedzialny za wszystkie jej obecne nieszczęścia. — Najgorszy, odkąd pamiętam.

— Wiesz — rzucił bez zastanowienia — mógłbym się z tobą ożenić. Jeśli chcesz.

Bogini zachłysnęła się łykiem martini.

— Ożeniłbyś się ze mną?! — spytała, kiedy już doszła od siebie. — Dlaczego, do diabła, miałbyś to zrobić?

Wzruszył ramionami.

— Kiedyś byłem skautem. Nadal lubię robić codziennie jeden dobry uczynek.

Przesunęła się na stołku i wpatrzyła w swego rozmówcę. Jej przypominająca ubitą pianę spódnica ocierała się o jego kolano w dżinsach.

— Nie jesteś żonaty, prawda?

— Nie. — Wyszczerzył zęby, widząc jej zmieszanie. Odpowiedziała nieśmiałym uśmiechem, a on uznał, że zaczyna lubić ich grę, nawet jeśli nie zna zasad.

— Masz narzeczoną albo dziewczynę, z którą dobrze się rozumiesz?

— Nie.

— Jesteś gejem? Nie żeby to w ogóle miało znaczenie, ale…

— Nie jestem!

Rozłożyła szeroko ręce.

— A jednak, kochany, zaskoczyłeś mnie. Podaj mi jeden dobry powód, dla którego powinnam za ciebie wyjść.

Istniało mnóstwo kiepskich powodów — na przykład, że małżeństwo należało do nielicznych rzeczy, których jeszcze nie spróbował. Poza tym to musiało być przeznaczenie: do baru wchodzi olśniewająca dziewczyna absolutnie gotowa powiedzieć: „ślubuję”, a brakuje jej tylko pana młodego. Przywołał barmana i zamówił dla niej kolejną whisky oraz wódkę z tonikiem, skoro dirty martini niezbyt jej zasmakowało.

— Podaj mi jeden dobry powód, dlaczego nie? — spytał.

Kiedy barman postawił przed nią drinka, pokręciła głową.

— Od czego by tu zacząć…?

— Do północy zostało ledwie kilka godzin. Myślałem, że ci się śpieszy.

Zrobiła kwaśną minę i poszukała wzrokiem bardziej odpowiedniego kandydata. Nie znalazła. Było tu tylko kilku starszawych gości, z których każdy przez ostatnią godzinę powoli sączył butelkę piwa, oraz mężczyzna w odległym rogu wpatrujący się w pustą szklankę z takim smutkiem, jakby dopiero co postawił oszczędności całego życia na czarne, a wypadło czerwone. Niemniej jednak dziewczyna zmrużyła oczy i rozważała dostępne opcje.

— Nie musisz za mnie wychodzić — powiedział Leo, czym znów przyciągnął jej uwagę. — Ale wypijmy po drinku i pogadajmy, a za godzinę czy dwie zobaczymy, co myślimy o tym pomyśle. Umowa stoi?

Podniosła szklankę i posłała mu kolejny z tych uśmiechów, które sprawiały, że Leo chciał natychmiast znaleźć kałużę i rzucić na nią kurtkę, po której dziewczyna mogłaby przejść.

— Stoi.

1. Bodega — mały latynoski sklepik spożywczy (przyp. tłum.). ↩

ROZDZIAŁ II

Wrzesień 1943 roku

Dwaj amerykańscy żołnierze przez jakiś czas się zastanawiali.

— Dlaczego musisz się dostać do Rainbow Corner? — zapytał jeden z nich. — Któryś z naszych zrobił ci krzywdę i twój papcio czeka tam ze strzelbą?

— Co takiego? — Zadarła głowę i zagapiła się na niego. Miał oliwkową cerę i ciemne oczy, i w innej sytuacji może uznałaby go za atrakcyjnego, ale nie teraz, skoro podejrzewała, że sobie z niej kpi, gdy tak stała w futrze matki, solidnych sznurowanych butach i skarpetach do kostek, a kusicielską czerwoną szminkę zdążyła już niemal całkowicie zlizać z ust. Jednak nie miał powodu traktować jej jak latawicy.

— Och…! Och nie! Absolutnie nic takiego. Chodzi o to tylko, no cóż… Przyjechałam tu aż z Durham… Znacie Durham?

Pokręcili przecząco głowami i uśmiechnęli się do niej z pobłażaniem jak do dziecka, które zeszło życzyć dorosłym dobrej nocy.

— Oczywiście, że nie znacie, ponieważ jest to najbardziej żałosne, najnudniejsze miejsce w Anglii, a ja… Zbombardowano nas i teraz nie mam rodziny ani domu, więc zdecydowałam, że skoro brak mi środków do życia, równie dobrze mogę biedować w Londynie. Rainbow Corner zobaczyłam w jakiejś kronice filmowej, w której lektor powiedział, że klubu nigdy nie zamykają, bo wyrzucili klucz do drzwi wejściowych, żeby zawsze były otwarte dla wszystkich, którzy chcą przyjść…

Trochę się wstydziła z powodu głupot, które tak łatwo płynęły z jej ust. Jeśli jednak ktoś nie znał wszystkich okoliczności, które doprowadziły ją do ucieczki z Durham, mógłby ją postrzegać w bardzo kiepskim świetle. Wyższy, bardziej tyczkowaty żołnierz, ten z gęstą czupryną włosów w kolorze pszenicy, nie wyglądałby wtedy na aż tak zmartwionego.

— Biedne dziecko, to okropne — powiedział, chociaż przecież nie była już dzieckiem. Dwa tygodnie temu skończyła siedemnaście lat. — Nie masz jakiejś rodziny, u której mogłabyś się zatrzymać?

Potrząsnęła głową.

— Nie. Zostałam zupełnie sama. — Westchnęła i wyobraziła sobie, że na pewno wygląda na całkiem opuszczoną. — Po prostu muszę się nauczyć jakoś sobie radzić sama.

Tymczasem jego przyjaciel patrzył na nią wzrokiem, który jej się nie spodobał.

— Zamiast się pchać do Rainbow Corner lepiej znajdź najbliższą siedzibę YWCA[1].

Zrobiła zasmuconą minkę.

— Ale YWCA jest za bardzo chrześcijańskie i niedostatecznie młodzieżowe.

Tym razem obaj się roześmiali, a potem blondyn powiedział:

— Daj spokój, Danny. Minęły wieki, odkąd pomogliśmy damie w opałach.

— Ile masz właściwie lat? — spytał ów Danny.

— Dziewiętnaście — odpowiedziała natychmiast jak osoba, która wcale nie musi się zastanawiać nad takim pytaniem, gdyż ukończyła dziewiętnaście lat wiele miesięcy temu, jednak Danny prychnął, jak gdyby i w to jej nie uwierzył.

— W porządku, zabierzemy cię do Rainbow Corner, ale dość kłamstw, bo zacznę cię uważać za szpiega. A wtedy może cię raczej odprowadzę na najbliższy posterunek policji.

— Nie przejmuj się nim — rzucił drugi żołnierz, kiedy sapnęła z oburzeniem. — W zeszłym tygodniu opieprzył go dowódca naszej kompanii. Od tamtej pory jest w strasznym dołku. Mam na imię Phillip, ale wszyscy nazywają mnie Phil.

— Ja jestem Rosem… Rose — poprawiła się.

Blondyn błysnął w uśmiechu oślepiająco białymi zębami i podniósł jej walizkę. W metrze zapłacił za jej bilet i znalazł dla niej miejsce siedzące. I nawet mu nie przeszkadzało, że nie skupiała uwagi wyłącznie na nim, lecz również na wesoło oświetlonym wagoniku metra, siedzącej naprzeciwko niej dziewczynie w upragnionym, ekstrawaganckim kapeluszu na głowie, huśtających się wraz z ruchem pociągu przedmiotach, a nawet na ogłoszeniach. Tak wiele nowych rzeczy wzbudzało jej podziw.

Wszystko byłoby naprawdę fascynujące, gdyby tylko potrafiła przestać stale zerkać na zegarek i wyobrażać sobie, co dzieje się teraz w Durham. Na pewno już znaleźli karteczkę. Shirley powiedziała coś nienawistnego w stylu: „Nawet kiedy nie ma jej tutaj, i tak stanowi prawdziwe utrapienie!”, matka przypuszczalnie poszła do łóżka z typową dla siebie migreną, a ojciec zamknął się w swoim gabinecie. Odkryli już także, że zabrała futro i pożyczyła sobie czarną krepdeszynę Shirley oraz jej jasnoniebieską taftę, co tylko pogorszyło sprawę.

— O co chodzi? Jesteś zbyt ładna, żeby tak się smucić.

Zarumieniła się. Nikt nigdy przedtem nie nazwał jej ładną, chociaż uważała, że gdy zrobi jedną z min i nieco zmruży oczy, wygląda trochę jak Hedy Lamarr. To jednak nie wystarczy, żeby podobać się ludziom.

— To bardzo miłe, ale nie jestem…

— Byłabyś jeszcze ładniejsza, gdybyś się uśmiechnęła — naciskał Phil i wtedy posłusznie wykrzywiła usta, a on udał, że mdleje.

Danny w tym momencie chrząknął. Zdecydowała, że najlepiej go zignorować.

Następnym przystankiem był Piccadilly Circus.

Już samo wejście po schodach prowadzących ze stacji na ulicę podziałało na Rose ożywczo. Z powodu zaciemnienia nie widziała oczywiście ani pomnika Erosa, ani sławnych bill boardów, lecz już po kilku sekundach kształty i zarysy w nieprzeniknionej nocy zmieniły się w przechodniów. Czekali na przyjaciół lub paląc papierosy, chronili się w progach domów albo wystawali w kolejkach przed restauracjami i nocnymi klubami. Zewsząd docierały odgłosy ich śmiechu i rozmów.

Z niecierpliwości i podniecenia aż trzęsły jej się dłonie i podwijała palce u nóg w sznurowanych butach. Odnosiła wrażenie, że wszystko, co dobre i wspaniale, skupiło się w tym jednym miejscu, łącznie z gromadką wystrojonych dziewczyn, które zebrały się na rogu ulicy.

— Hej, panowie żołnierze, potrzebuje któryś partnerki do jive’a? — zawołała jedna z nich na widok Phila i Danny’ego.

— Dam całusa, jeżeli wprowadzicie mnie do Rainbow Corner — obiecała kolejna, trącając Rose biodrem, że aż się potknęła, zanim jednak zdążyła kopnąć dziewczynę lub szturchnąć ją łokciem, Danny chwycił mocno jej ramię i pchał ku wejściu.

— Lubisz się pakować w kłopoty, co? Dam ci pewną radę, dziecko: spędź noc na koszt Wuja Sama, a potem wracaj do domu.

— Ale powiedziałam ci, że mój dom zbombardowano. Nie mam już właściwie dokąd…

— Jasne, jasne. Bujać to my, ale nie nas! — wycedził, ciągnąc ją. Ponieważ tłum wokół nich gęstniał, przesuwali się coraz wolniej. — Wracaj do domu albo skończysz jak one.

Rose podążyła za jego spojrzeniem ku następnej grupie na przeciwległym narożniku. Wydawały się całkiem niewinne. Nawet ładne, chociaż wiedziała, że rzeczywiście istnieje pewne określenie dla tego rodzaju dziewcząt, które wystają na ulicznych rogach i wołają mężczyzn, których bez wątpienia nie znały. I pomyśleć, że właśnie ją ktoś nazwał rozpustnicą, gdyż rzekomo zachęcała do amorów syna dyrektora banku, okropnego tłustego Cedrica.

— Nie wydają się takie złe. Co ci się w nich nie podoba?

— W panienkach z Piccadilly? — odpowiedział z jakimś suchym chichotem, który był naprawdę dalekim krewnym śmiechu. — Dostatecznie szybko się dowiesz, jeśli nadal będziesz nagabywała amerykańskich żołnierzy na dworcach.

— No cóż, mnie się podobają! I wcale was nie nagabywałam!

— Przestań, Danny — syknął ostro Phil, otwierając wielkie szklane drzwi klubu. — Pani pierwsza.

Rose marzyła o tej chwili od bardzo długiego czasu, teraz jednak pochłonęła ją sprzeczka z tym pełnym nienawiści mężczyzną, a potem musiała się przeciskać obok garstki hałaśliwych żołnierzy, którzy akurat wychodzili… A teraz znalazła się w środku…

Zostawiła za sobą szary, monotonny świat — świat zajmujący się wyłącznie przetrwaniem, zaciskaniem pasa i oszczędzaniem rzeczy na lepsze czasy, które nigdy nie nadeszły. Chcąc przejść te drzwi i znaleźć się w niebie na ziemi, kłamała i kradła, uciekła i zaczepiła obcych mężczyzn.

Rainbow Corner!

„Marzenia nie mają zupełnie żadnego sensu, jeśli ze wszystkich sił nie staramy się ich urzeczywistnić” — pomyślała, rozglądając się wokół siebie. Prawdę mówiąc, oceniając ogromny hol, poczuła lekkie rozczarowanie. Miała przed sobą tablicę ogłoszeń z tymi samymi, urzędowo wyglądającymi znakami, które widziała wszędzie. Chociaż była tu także strzałka wskazująca wschód z napisem: BERLIN — 600 MIL. I kolejna, wycelowana w przeciwnym kierunku, ze słowami: NOWY JORK — 3271 MIL. A z balkonu powyżej, do którego prowadziły imponujące schody, dumnie powiewała amerykańska flaga. Gdy Rose zastygła i starała się nie słuchać osób rozmawiających i krzyczących do siebie w ten szybki, łatwy sposób, który wydawał się typowy dla Amerykanów, wówczas dotarły do niej odległe dźwięki zespołu grającego jakiś swingowy, zaraźliwy utwór. Tu chciała być…

— Rosie?

Phil szarpnął ją delikatnie za rękaw i poszli do recepcji obsługiwanej przez dwie kobiety w ciemnoszarych mundurach. Trzymała się na uboczu, kiedy obaj żołnierze się meldowali i pytali, czy plotki o gorącym prysznicu są prawdziwe. Nadal słyszała muzykę zespołu; kołysała się w miejscu, jedną stopą wybijając rytm, aż zauważyła, że obie recepcjonistki patrzą na nią z lekkim zdziwieniem.

— Dzień dobry — odezwała się, miała nadzieję, że pewnym siebie głosem. — Jestem z nimi.

— Uwierzycie, że to młodsza siostrzyczka Phila aż z Des Moines? — Danny posłał kobietom spojrzenie, którego Rose nie widziała, ale jedna z nich, brunetka wyglądająca na formalistkę, uśmiechnęła się.

— Nie będę sprawiać kłopotów — zapewniła Rose. — Naprawdę!

Druga kobieta, która wydawała się jeszcze bardziej nadgorliwa, nie dała się przekonać.

— Ma na pewno zabawny akcent jak na tamtą część świata — oznajmiła oschle.

— Tak, jest trochę pretensjonalna — przyznał Danny, a Rose syknęła przez mocno zaciśnięte zęby. „Jak on śmiał?”. — Podczas pobytu tutaj ma nadzieję upolować księcia.

Nagle wejście do Rainbow Corner nie było teraz aż tak ważne jak pchnięcie Danny’ego mocno między łopatki, na szczęście recepcjonistki się roześmiały.

— Zdaje mi się, że tam gra w bilard hrabia… Lepiej trzymaj siostrę z dala od niego.

— Dziękuję. Bardzo, bardzo wam dziękuję. Nawet nie dostrzeżecie mojej obecności tutaj — obiecała Rose Philowi, kiedy się oddalali. Uśmiechnęła się do niego szeroko. — Przez minutę było niebezpiecznie. — Odwróciła się do Danny’ego. — Dziękuję ci za pomoc — dodała chłodno.

— Nie ma za co, dziecko — odparł i dotknął czapki, udając, że salutuje. — Zobaczymy się później.

Poczuła ulgę, gdy odszedł. Phil również podniósł swój worek marynarski. Rose wiedziała, że da sobie tu radę, ponieważ wszyscy zgodnie twierdzili, że jankesi są bardzo przyjacielscy i nie robią ceregieli, a ponadto przebywała przecież pod opieką Amerykańskiego Czerwonego Krzyża, więc nic złego nie mogło jej się przytrafić.

— No… Strasznie miło było was poznać i jeszcze raz dziękuję — podsumowała pogodnie i wesoło. — Na pewno wszystko będzie teraz w idealnym porządku.

— To świetnie, nie? — mruknął Phil, a jego dobra, otwarta twarz nieco posmutniała. — Myślałem, że się zaprzyjaźnimy.

— Zaprzyjaźniliśmy się. Naprawdę, równy z ciebie gość, ale nie musisz się o mnie martwić — zapewniła go z beztroską, w którą sama nie wierzyła. — Jestem pewna, że masz w klubie wielu przyjaciół, z którymi chciałbyś spędzić czas i nie chciałabym przeszkadzać.

— Raczej nie chcesz, żebym ja przeszkadzał tobie — odparował, trochę przesuwając worek. — W Stanach takie jak ty określamy pewnym słowem…

— Wcale nie próbuję się ciebie pozbyć. Chciałam ci się tylko usunąć z drogi — tłumaczyła się. — Żebyś mógł swobodnie… hmm… porozmawiać z innymi dziewczynami.

Mocno się zarumienił.

— Wolałbym rozmawiać z tobą — rzucił pospiesznie. — Wolałbym spędzić całe osiemnaście godzin, zanim wrócę do bazy, właśnie z tobą.

— Naprawdę?

Skinął głową i jego twarz rozjaśnił niepewny uśmiech.

— Tak, uwierz — oświadczył z przekonaniem i nadstawił ramię, a później poprowadził ją w górę, po schodach, które z bliska prezentowały się skromniej.

Zatańczyli na ogromnym parkiecie do muzyki swingującego zespołu. Oślepieni przez światła odbijające się od instrumentów dętych starali się nie wpadać na inne pary, których co najmniej dwieście poruszało się w rytmie na cztery czwarte.

— Tańczyłaś już kiedyś jive’a? — spytał Phil.

— Właściwie nie, ale chcę tego bardziej niż czegokolwiek innego — odparła Rose, niestety na parkiecie nie było miejsca na nic więcej niż szybki fokstrot.

Tańczyła z Philem, aż stopy ją rozbolały i w gardle miała sucho, jednak kiedy się zatrzymali, zdyszani, wcale nie chciała przerywać tańca.

— Zostańmy na jeszcze jeden — poprosiła, lecz Phil tylko się roześmiał i potrząsnął głową.

— Słyszałem pewne pogłoski o tym klubie — stwierdził. — Jeśli są prawdziwe, odkryjesz coś lepszego niż tańce.

— Nie wierzę, że istnieje coś lepszego — odrzekła, kiedy wziął ją za rękę. Pospiesznie wyszli z sali balowej i zeszli po schodach. — Co to takiego? — naciskała.

— Nie mogę ci powiedzieć. To niespodzianka.

— Uwielbiam niespodzianki! — Właściwie, uwielbiała wszystko, co działo się w Rainbow Corner. Nawet niezręczną sytuację po wejściu — ponieważ dzięki tym kilku strasznym chwilom, podczas których sądziła, że wyrzucą ją z powrotem na srogą, bezlitosną noc, jeszcze bardziej doceniała pobyt tutaj. — Mam zamknąć oczy, żeby okazała się dodatkowo zaskakująca?

— Doskonały pomysł — zgodził się Phil, a ponieważ należał do osób, którym się instynktownie ufa, wiedziała, że bezpiecznie sprowadzi ją po schodach i w trakcie drogi na pewno nikt na nią nie wpadnie. — Jeszcze dwa stopnie. Ostrożnie, Rosie. Zaraz znajdziemy się na dole i… Hej, koleś! Uważaj, pani przechodzi. Kiedy powiem: „Teraz!”, będziesz mogła otworzyć oczy. Teraz!

Rose nie otworzyła ich od razu, ponieważ chciała jeszcze przez moment cieszyć się czekającą ją niespodzianką, potem jednak nie mogła się doczekać, uniosła powieki i…

— O rany… — Pomyślała, że zaraz zemdleje, wybuchnie łzami albo z podniecenia przydarzy jej się jedno i drugie. — O mój Boże, chyba śnię!

Jak wszędzie indziej w Rainbow Corner piwnica była maksymalnie zapchana; ludzie cisnęli się wokół małych stolików, tłoczyli się na brzegach sali, stali nawet na schodach. Wszyscy trzymali w dłoniach szklanki i kiwali się w rytm muzyki płynącej z szafy grającej, a pośrodku olbrzymiego pomieszczenia znajdował się bar z napojami. I prawdziwy saturator.

Widząc jej reakcję, Phil z dumy puszył się jak paw.

— Mamy taki sam w Des Moines. Więcej niż jeden.

— Jest absolutnie piękny — wykrztusiła Rose, a Phil zachichotał, sądząc, że sobie zażartowała, ona jednak nigdy w życiu nie była tak śmiertelnie poważna.

— Ejże! Łapmy ten stolik. — Pchał ją ku krzesłu, które niespodziewanie się zwolniło.

Wiedziała, że pieniądze, które miała w portmonetce, muszą starczyć, aż… o kurczę, aż znajdzie pracę, zdecydowała więc, że zadowoli się filiżanką herbaty i bułką. Z pewnością nie zapłaci za to więcej niż szylinga?

— Co zamówimy? — Phil rozglądał się za kelnerką.

— Nie jestem zbyt głodna — skłamała. — Niewiele jem.

— Zobaczysz, zgłodniejesz, kiedy przyniosą nam jedzenie — obiecał. Kiedy sięgała do torby, położył rękę na jej dłoni. — Jaki facet tańczy godzinami z dziewczyną, a potem oczekuje, że sama za siebie zapłaci? Ja stawiam.

— Jesteś bardzo uprzejmy — wymruczała Rose, gdy zjawiła się kelnerka.

Po jej odejściu Rose nie była pewna, o czym będą rozmawiali. Chłopcy nigdy nie mieli dużo do powiedzenia, chociaż ze swego niewielkiego doświadczenia pamiętała, że to nigdy ich nie powstrzymało przed gadaniem, co ślina przyniesie na język.

Phil wyłowił paczkę papierosów z kieszeni na piersi munduru.

— Chcesz?

— Tak, poproszę. — Nigdy wcześniej nie paliła, ale pozwoliła sobie zapalić papierosa, a potem skoncentrowała się bardzo mocno na nonszalanckim wypuszczaniu dymu kącikiem ust. Jakże pragnęła być nonszalancka! — A zatem…

— Jesteś najładniejszą dziewczyną, jaką widziałem w Anglii — oświadczył nieoczekiwanie Phil. — Nie kadzę ci, to prawda.

Trudno zachowywać się nonszalancko, kiedy człowiek się rumieni. Na palce, w których niezdarnie trzymała papierosa, zaczęła nerwowo nawijać kosmyk włosów, aż usłyszała syczenie, a później poczuła swąd spalenizny.

— Och, nie wiem, czy jestem aż taka ładna — zauważyła z wahaniem, bo nie była całkowicie pewna, co znaczy „kadzić” i czy tego chciała. — Szczotka do włosów została w walizce, a na pewno wyglądam na okropnie rozczochraną…

Phil pokręcił przecząco głową.

— Nie. Wyglądasz prześlicznie. Naprawdę.

Wpatrywał się w nią tak bezwstydnie, że nie wiedziała, co odpowiedzieć.

— Ty również prezentujesz się bardzo przyjemnie — zdołała wydukać, co nie do końca było zgodne z prawdą.

Phil był wysoki i postawny, lecz raczej niezbyt przystojny i miał zatrważającą szczelinę między przednimi zębami, należał jednak do najmilszych mężczyzn, jakich kiedykolwiek spotkała. Przypominał jej golden retrievera, którego miała przed wojną jej najlepsza przyjaciółka, Patience. Prince wyglądał na tak samo szczęśliwego i oddanego, kiedy ktoś zawołał do niego „dobry pies” albo poklepał go po łbie.

— I jesteś taki kochany. Wspanialszy niż wszystko, czego się spodziewałam, kiedy was zagadnęłam na King’s Cross.

Szczęśliwym trafem Phil nie miał szansy ponownie rozpływać się nad jej urodą, gdyż w tym momencie wróciła kelnerka.

— Proszę — powiedziała, zestawiając z tacy załadowany talerz. — Nasza specjalność.

Ową specjalnością okazała się sterta zniekształconych, gorących pączków z dziurką w środku.

— Faceci z mojej bazy nazywają ten lokalik Kryjówką Dunkera[2] — wyjaśnił Phil. Podsunął jej talerz. — No dalej. Częstuj się.

Bała się dotknąć smażonych w głębokim tłuszczu, posypanych cukrem pączków na wypadek, gdyby miały zniknąć, a kiedy w końcu wyciągnęła rękę po jeden, okazał się tak gorący, że ją cofnęła i przez chwilę ssała w ustach poparzone palce. Język natychmiast oblepiły jej bardzo, bardzo słodkie kryształki i z rozkoszą zamknęła oczy.

Wtedy przestała dbać o pozory, rozerwała pączka i wepchnęła sobie połówkę do ust. Był gorący i tłusty, więc znowu zamknęła oczy w spokojnej, cichej błogości, a gdy je otworzyła, zauważyła, że Phil promienieje.

— Zjedz, ile zdołasz — zachęcał szczodrze. — Chcesz je czymś popić? — Kiwnął w kierunku dwóch szklanek, których wcześniej nawet nie spostrzegła. Były pełne nieapetycznego, pieniącego się płynu w kolorze brązowym.

— Czy to jest piwo korzenne? — zaryzykowała.

— Nie. — Phil uśmiechnął się, prezentując wszystkie zęby i dziąsła. — Zgaduj dalej.

— Nie mam pojęcia. Mogę?

— Proszę bardzo.

Podniosła jedną ze szklanek i ostrożnie powąchała. Gazowane bąbelki połaskotały ją w nos. Wypiła niepewnie mały łyk, a potem naprawdę użyła całej silnej woli, jaką posiadała, żeby się nie skrzywić i nie wypluć napoju. Smakował ohydnie, niczym najbardziej znienawidzony środek wykrztuśny.

— Wspaniały — mruknęła i chyba jej odpowiedź zabrzmiała przekonująco, ponieważ Phil głęboko sapnął, jak gdyby do tej pory żywił obawy, że Rose nie zagustuje w płynie. — Wyborny — dodała. — A co to jest?

— Coca-cola! — wykrzyknął. — Pomoże nam wygrać tę wojnę.

Być może armia amerykańska planowała wystrzelić ów płyn zamiast bomb między hordy faszystów.

— Amerykanie dużo tego piją? Niesamowite. — Podniosła szklankę i spróbowała wypić jak najwięcej, zagryzając kawałkami pączka, które miały stłumić okropny smak, chociaż uważała, że w ten sposób marnuje absolutnie pyszne pączki.

Gdy pochłonęła wszystkie pączki poza jednym i wypiła pełną szklankę coca-coli, która teraz chlupotała jej w żołądku, poczuła, że odzyskuje energię, mimo że miała za sobą taki długi, obfitujący w wydarzenia dzień. Czuła wprawdzie jakiś niepokój, którego nie potrafiła rozproszyć i z powodu którego bębniła palcami o blat stołu; nie mogła też przestać szczękać zębami, choć wcale nie zrobiło się nagle chłodniej.

— Chodźmy jeszcze potańczyć — zaproponowała. Wstała, zdjęła rozpinany sweter i zawiązała go sobie na ramionach. — To znaczy, jeśli chcesz.

Wiele, wiele tańców później zespół przestał grać i pary, trzymając się pod rękę, zeszły z parkietu. Phil powiedział, że o tej porze nie znajdzie już dla siebie kwatery, więc weszli po schodach i jak duchy krążyli po klubie, aż znaleźli pustą sofę wciśniętą w róg. Rose trudno było pamiętać, że powinna siedzieć sztywno z nogami elegancko skrzyżowanymi w kostkach, skoro nie mogła sobie przypomnieć, kiedy była tak bardzo zmęczona albo o tak późnej godzinie nie leżała jeszcze w łóżku.

Phil opisywał jej Des Moines w stanie Iowa — miejsce, w którym najwyraźniej było wiele krów i pól kukurydzy oraz dom towarowy o nieprawdopodobnej nazwie Younkers, czyli „panicze” — a ona z ogromnym wysiłkiem panowała nad ziewaniem i starała się otwierać oczy od razu, gdy je zmrużyła. Głos mężczyzny wydawał się dochodzić z bardzo daleka i Rose coraz trudniej było się uśmiechać i w odpowiednich odstępach mówić: „O rety, jakie to interesujące”, ważne jednak było, że próbowała.

W końcu oparła głowę na ramieniu Phila i nawet się nie przejęła, kiedy ostrożnie otoczył ją ramieniem.

— Możesz spać, jeśli chcesz — powiedział. — Nie mam nic przeciwko. Też czuję się trochę wypompowany.

Zacisnęła szczęki, chcąc się powstrzymać przed ziewaniem.

— No cóż, możemy się chyba trochę zdrzemnąć — zgodziła się. — Ale tylko troszeczkę, bo naprawdę chciałabym usłyszeć więcej o Des Moines. Jest takie urocze.

— To najładniejsze miejsce, jakie znam — przyznał, lecz nie brzmiał już tak dziarsko.

Kiedy przesunął się na sofie, żeby oboje mogli się położyć, zrobiło się znacznie wygodniej. Później zamknął oczy i zasnął nawet przed Rose.

1. YWCA — Chrześcijańskie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej (przyp. tłum.). ↩

2. Dunker (am. ang.) — członek sekty baptystów German Baptist Brethren (przeciwnych służbie wojskowej) (przyp. tłum.). ↩

ROZDZIAŁ III

Gdy dobili targu i mniej więcej się zaręczyli, przedstawili się sobie:

— Leo — powiedział on. Miał mocny uścisk dłoni; lubiła to u mężczyzn.

— Jane — odparła ona.

I kiedy mieli to już za sobą, mogli zacząć się poznawać.

Właściwie wszystko, czego Jane potrzebowała, wiedziała już od trzydziestu minut, które spędziła, siedząc obok Leo. Pod barowymi światłami wyraźnie widziała zmarszczki wokół jego oczu i ładne, niemal dziewczęce usta, na których stale błąkał się leniwy uśmieszek, jak gdyby prawdziwy uśmiech stanowił zbyt duży wysiłek.

Wprawdzie garbił się na bardzo niewygodnym stołku barowym, ale wyczuwała, że jest wysoki i smukły, chociaż mogła się też założyć, że pod podkoszulkiem z napisem „Ramones” dostrzega początki brzuszyska — zapewne od nadmiernych ilości alkoholu i jedzenia na wynos kupionego w nocnym lokalu, nadal otwartym, kiedy Leo wykopano z baru, w którym się zaszył. Mężczyzna był jednak na swój sposób naprawdę seksowny. Może dlatego, że wyglądał na człowieka, który wiele już przeżył, a mimo to nadal jest gotów na następną przygodę. Gdyby mu skrócić potargane włosy (rozjaśnione końcówki aż się prosiły o podcięcie), odszykować go i ubrać w garnitur, sytuacja przedstawiałaby się zupełnie inaczej. Było w nim coś mrocznego, a równocześnie prostolinijnego; w dawnych czasach nazwano by go awanturnikiem albo zawadiaką. Na dodatek bezwstydnie z nią flirtował.

— Nie wścibiam nosa, to nie mój styl, ale facet, za którego nie wyszłaś… jest dupkiem — oświadczył jej. — W oczywisty sposób na ciebie nie zasłużył.

— Nie wiesz tego — odparowała. Trochę bełkotała. Pili od godziny. A może raczej on ciągle kupował jej drinki, które wypijała, choć sam nadal sączył powoli drugą whisky. — Może jestem na liście najbardziej poszukiwanych przez FBI kryminalistek.

— Jesteś zbyt piękna na zawodową kryminalistkę — rzucił.

— Ile ich spotkałeś?

— Och, całe mnóstwo. Smutna minka również nie pasuje do tak pięknej dziewczyny — dorzucił cicho, lecz potrafił na nią patrzeć tak, że nie czuła się tylko kolejną cizią, lecz kobietą o sercu równie pięknym jak twarz. Aż pragnęła podzielić się z nim całym smutkiem, który miała w sobie. No cóż, oprócz czterech wódek z tonikiem.

— Spędziłam z nim trzy lata. Trzy lata! A potem w ciągu pięciu minut to się przestało liczyć! — Była niebezpiecznie blisko krzyku. Odsunęła szklankę, wyprostowała ramiona i zrobiła parę głębokich wdechów. — Wszystko z powodu cholernego zgłoszenia patentowego.

Leo zmarszczył brwi.

— Możesz rozwinąć tę myśl?

— To zbyt nudne — sprzeciwiła się, ale jakieś szczegóły musiała podać. — On, Andrew, mój… Zawsze nienawidziłam takich określeń jak narzeczony, wybranek czy oblubieniec. Wszystkie brzmią tak… — Nie potrafiła znaleźć dziś odpowiednich słów.

— Do chrzanu? — podsunął Leo. — Będziemy go po prostu nazywać panem Eksem? To chyba trafne.

Kiwnęła głową.

— Pisał ten program do rozpoznawania twarzy i głosu, który ekscytował wszystkich… Google’a, Apple’a, chiński rząd… Nawet mnie nie proś o szczegóły, nie znam się na tym. Tak czy inaczej, inwestorzy nie mogli się doczekać. Proponowali miliony jako kapitał początkowy. A dziś, kiedy pięćdziesiąt osób z jego najbliższej rodziny i przyjaciół czekało na jednym z tarasów w THEHotel w Mandalay Bay, odebrał telefon i okazało się, że źle wypełnił formularz zgłoszenia patentowego. Przegapił parę płytek obwodu drukowanego, chipów czy wierszy kodu. A może zapomniał wpisać pełne nazwisko. Kto wie?

— To chyba nie koniec świata, co? — Leo najwidoczniej nie miał pojęcia, jak katastrofalne jest takie złe zgłoszenie patentowe.

— Och, ależ tak. Problem trzeba było rozwiązać natychmiast, nie można było poczekać nawet tych dwóch godzin, które zająłby ślub. Andrew musiał wyjechać od razu. Jestem bardzo wyrozumiałą osobą. — Położyła sobie dłoń na sercu, które nie łomotało już tak szaleńczo, jak wcześniej, gdy odnosiła wrażenie, że wyrwie się z jej piersi, przebije przez gorset sukni, upadnie na ziemię i będzie tam leżało, niemrawo bijąc. — Istnieją jednak granice, a on był taki chłodny, obojętny na moje uczucia…

— Mówiłem, że na ciebie nie zasłużył — wtrącił Leo. Ciągle wpatrywał się w nią błękitnymi oczyma ze smutkiem, jakiego nie widziała nigdy wcześniej w żadnych innych błękitnych oczach. — Nie mogę uwierzyć, że bardziej niż ciebie troszczył się o Google’a czy o chiński rząd.

— Nie przeszkadzało mi, że z determinacją dążył do celu. Raczej mi się podobało. Jeśli ktoś interesuje się wyłącznie tobą… No cóż, to zbyt duża presja. Lecz ani przez chwilę się nie spodziewałam, że zostawi mnie przed ołtarzem albo, cholera, niedaleko. Powiedział, że musi lecieć do Nowego Jorku uporządkować sprawy i ślub nie jest już najważniejszy. Wyszedł bez słowa pożegnania. — Podniosła porzuconą szklankę i wysączyła zawartość. — Nie jest miło wiedzieć, że tak mało liczysz się dla kogoś, z kim się planowało spędzić resztę życia.

— Och, teraz znowu wyglądasz na zasępioną. Zamówię ci jeszcze jednego drinka — powiedział Leo. Przywołał barmana i wyciągnął z tylnej kieszeni kolejny pomięty banknot dziesięciodolarowy. Jane nie była nawet pewna, czy jej słuchał, czy naprawdę jej słuchał. Może tylko lubił patrzeć, jak poruszały się jej wargi, kiedy mówiła.

Potem jednak odwrócił się do niej i zagapił się na nią z lekko rozdziawionymi ustami; może na moment zapomniał, że jej rysy — oczy, nos, wargi i reszta — dzięki naturze i staraniom dwóch bardzo dobrych chirurgów plastycznych ułożyły się w bardzo przyjemny układ.

— Boże, jesteś taka piękna. Chciałbym cię namalować.

— Naprawdę? Dlaczego?

— Ponieważ jestem artystą — odparł i wyciągnął na dowód ręce upstrzone kropelkami niebieskiej i żółtej farby. — Zubożałym. Ale czyż istnieją inni?

Nie miała serca zaprzeczyć, powiedzieć, że znała takich, którym płacono miliony funtów za marynowanie martwych zwierząt albo za wykonanie graffiti na ścianach domów gwiazd rapu, więc tylko skinęła głową.

— Trzeba długo głodować na mansardach?

— Tak. Żeby kupić farbę, muszę też sprzedawać swoje ciało — dodał i przysunął się bliżej. — Problem w tym, że nie jest zbyt dużo warte, a farba bywa strasznie droga. Widzisz? Wiedziałem, że potrafię wywołać u ciebie uśmiech.

— Staraj się dalej, a może zdołam wykrzesać z siebie chichot — zasugerowała, po czym naprawdę zachichotała, ponieważ nie potrafiła się powstrzymać.

Zerknęła na wąski pasek platyny na nadgarstku. Czas mijał. Co prawda, gdyby okoliczności nie zmieniły się tak drastycznie, na pewno nie wybrałaby Leo, nawet nie wzięłaby go pod uwagę, mogła jednak trafić przecież znacznie gorzej.

Miał poczucie humoru. To dużo znaczyło. Był niefrasobliwy. A zatem również niesolidny. Niezaradny. Nieodpowiedzialny… Nie miał jednak też cech, przez które mógłby zranić kogoś takiego jak ona.

— Jest jeszcze inny sposób, żeby mnie rozśmieszyć — zauważyła.

Przysunął się na tyle blisko, że po skórze przebiegły jej ciarki i poczuła bijący od niego zapach cierpkiej whisky.

— Jaki?

Miał lekko zachrypły, niski głos i umiał tak jakoś na nią patrzeć, że czuła się jedyną dziewczyną na świecie. Była pewna, że całkiem sporo kobiet, które zostawił, łkało przez niego w poduszkę. Ona jednak nigdy nie była płaczką.

— Sądzę, że ciągle chcę wyjść za mąż. Jesteś chętny, kochany?

Przez chwilę wyglądał jak ogarnięty panicznym strachem chłopak, który chodzi z dziewczyną od liceum, od co najmniej pięciu lat z nią mieszka i teraz ona stawia mu ultimatum, pokazując pozytywny test ciążowy. Wziął kilka głębokich wdechów.

— W porządku. Tak. Sam to zaproponowałem, zgadza się? — Pierwsze słowa wypowiedział z wahaniem, ale ostatnie już z dużo większą pewnością siebie, toteż Jane przestała się przejmować. — Trzeba choć raz wszystkiego w życiu spróbować, no nie?

— O tak, zdecydowanie. — Splotła dłonie. Będzie jego anegdotą z Vegas. Szaloną opowieścią o żonie, którą poznał w barze i poślubił godzinę później. Nie miała nic przeciwko. Przydarzyły jej się gorsze rzeczy niż opowiadana ku przestrodze historyjka o pospiesznym ślubie. — Masz przy sobie paszport, prawda?

Potwierdził i nawet zapłacił za taksówkę do urzędu stanu cywilnego hrabstwa Cook. Kiedy czekali w kolejce wraz z innymi parami (jedne pijane, drugie zupełnie niedopasowane; było też dwoje nastolatków, którzy być może wymknęli się ze studniówki), wypytywał o najlepsze kapliczki ślubne.

— Co myślisz o tym, żebym się przebrał za Elvisa? — zapytał, gdy Jane schowała do torebki zezwolenie.

Potrzasnęła głową.

— Nic tak wyświechtanego — odparła stanowczo. — Nic tandetnego. Żadnych Hawajek tańczących taniec hula. Żadnego neonu. I kategorycznie żadnego udawania Elvisa. Poproszę coś gustownego.

Leo wpisał w wyszukiwarce Google na telefonie „gustowne kapliczki ślubne w Las Vegas” i ostatecznie znaleźli taką z altaną („podobno codziennie wymieniają tam lilie”) oraz możliwością anulowania ślubu.

Po dotarciu do kapliczki, chociaż do tej pory nawet nie omówili taktyki, pomaszerowali prosto do żującej gumę recepcjonistki w średnim wieku i Jane zaczęła się targować, ponieważ absolutnie wszyscy wiedzą, że nigdy nie płaci się żądanej ceny. Gdy już łagodnie wyjaśniła, że w pewnym sensie, pewnym ważnym sensie, oboje wyświadczają właścicielowi kapliczki przysługę, gdyż zapełnią puste miejsce, Leo jej przerwał.

— Przepraszam, że wpadamy tak w ostatniej chwili — powiedział. — Założę się, że ma pani dość patrzenia przez cały dzień na dziewczyny w białych sukniach. — Pochylił się nad biurkiem, dzięki czemu mógł ściszyć głos. Na chwilę zatrzymał wzrok na lekko pomarszczonym rowku między piersiami w wydekoltowanej bluzce w lamparci wzorek. — Proszę posłuchać, powiem pani coś w tajemnicy… Gdybym nie obiecał się już tej pannie, od razu ukląkłbym przed panią. — Posłał recepcjonistce ledwie cień znaczącego uśmiechu, którym do tej pory obrzucał Jane, a kobieta opuściła kolejne pięćdziesiąt dolarów z ceny, wręczyła im segregator i poleciła wybrać przysięgi małżeńskie.

Kilka minut później stali przed gładko wygolonym mężczyzną z pomarańczową opalenizną, niepokojąco białymi zębami i rudobrązową zaczeską, który kazał im się wziąć za ręce.

Dwie godziny temu nawet się nie znali, a teraz prawie obiecali sobie miłość i że się nie opuszczą aż do śmierci.

„Trzeba było poprosić o wyrzucenie tego fragmentu” — myślała Jane, kiedy niczym papuga powtarzała za urzędnikiem słowa przysięgi.

Najpierw jednak Leo wziął jej ręce w swoje, więc przestała patrzeć na lilie oplatające balustradę altany i skupiła na nim wzrok.

Uśmiechnął się do niej i uniósł brwi, jakby chciał powiedzieć: „No i załatwione”.

Uśmiechnęła się, tak jak obiecała wcześniej, lekko ścisnęła jego dłonie i może przez te kilka sekund rzeczywiście poczuli, że coś ich łączy; że coś ich ku sobie ciągnie.

— Proszę powtarzać za mną: „Ja, Leo William Hurst, biorę sobie ciebie, Jane Audrey Monroe”…

Wybrali tradycyjne przysięgi, chociaż na laminowanych kartach w segregatorze często wspominano o rozmowie splecionych dusz i wzajemnym uzupełnianiu się małżonków. Ale małżeństwo to małżeństwo, a splecione dusze nie były częścią ich umowy. Teraz jednak, kiedy ten nieznajomy mężczyzna obiecał ją czcić swoim ciałem, sentymentalizm stojący za tym określeniem coś w niej poruszył. Nie na bardzo długo, lecz przelotnie te słowa miały dla niej prawdziwe znaczenie.

— Proszę powtarzać za mną: „Ja, Jane Audrey Monroe, biorę sobie ciebie, Leo Williamie Hurst”…

Leo nie spodziewał się, że jej głos będzie drżał. Jane odwróciła się do niego nieskazitelnym, doskonałym profilem, przełknęła ślinę, po czym z jej ust popłynęły słowa tak jasne i potoczyste jak krople szampana. Kiedy się do niego uśmiechnęła, przestał myśleć, że jest uczestnikiem potężnego żartu, zwariowanej nocy w Las Vegas, którą będzie zanudzał ludzi przez następne dziesięciolecia, a to dlatego, że w tej chwili, w tej „gustownej” altanie doskonale się rozumieli. Dwoje poranionych ludzi, którzy szukali odrobiny pociechy oraz odrobiny rozrywki i znaleźli je u siebie nawzajem.

Za dodatkowe dziesięć dolarów właściciel kapliczki dostarczył obrączki. Leo wsunął cienki pasek metalu w kolorze srebrnym na palec Jane, obok jej olbrzymiego pierścionka zaręczynowego z brylantem w stylu art déco. Potem ona wsunęła identyczną obrączkę na jego palec.

Nadal trzymali się za ręce, gdy ogłoszono ich mężem i żoną.

— Może pan teraz pocałować pannę młodą — przypomniał urzędnik. — Jesteście małżeństwem.

— Nie musimy się całować — wyszeptała do niego Jane. — Jeśli nie masz ochoty.

— Dlaczego? Nie chcesz, żebym cię pocałował? — spytał szeptem.

Usłyszeli krzyk zza altany:

— Nie chcę psuć państwu tej wyjątkowej chwili, ale gdyby mogli się państwo już usunąć…

— Zróbmy to — postanowiła Jane, podczas kiedy Leo ciąg le się wahał. Jedną ręką trzymała się za dekolt w kształcie serca, drugą odgarnęła włosy. — No chyba że naprawdę nie chcesz.

Słyszał nutę powątpiewania w jej głosie, w oczach zobaczył łzy.

— No cóż, zaszliśmy tak daleko. Nie powinniśmy skąpić na ostatnie szczegóły. — Bardzo subtelnie objął ją w pasie, a ona zadarła głowę i popatrzyła na niego. Wcześniej sądził, że jej oczy są niebieskie, teraz jednak okazały się zielone, a może były takie tylko w tym świetle. Zagryzła wargę, jakby przez całe życie czekała na jego pocałunek.

— Naprawdę muszą się państwo pospieszyć.

Odwrócił się do mężczyzny, chcąc mu powiedzieć, że ciąg le jeszcze mają minutę i że jest to dosyć ważna minuta, ale Jane położyła mu w tym momencie dłoń na brodzie i obróciła jego twarz ku swojej. To wystarczyło, pochylił głowę i pocałował ją w usta.

Wiedział, że jego twardy, kilkudniowy zarost ociera się o jej miękką jak płatki piwonii skórę, a jego usta mocno napierają na jej wargi. Ale nie było teraz czasu na dobry czy kiepski pocałunek, musiał po prostu to zrobić.

— Nie obchodzi mnie, że jesteś jego matką. Zamknij się, do cholery! Wychodzę za niego, nie za ciebie!

Jane i Leo oderwali się od siebie, wypychani przez wyjście ukryte w zieleni altany. Po długim spacerze korytarzem, którego pluszowy dywan zaprojektowano tak, że miał wyglądać na zarzucony płatkami czerwonych róż, przeszli przez kolejne drzwi i znaleźli się na ulicy.

Było teraz chłodno. Las Vegas jest tylko piękną iluzją — roziskrzonym miastem schowanym w środku pustyni. Przejmujące, okrutne gorąco dnia ustępuje tu bezlitosnemu zimnu nocy. Jane kucnęła, otworzyła walizkę i delikatnie rozpakowała żakiet od Chanel umoszczony pomiędzy kilkoma warstwami bibułki pakowej.

— Ślub w czerni, pech wielki — wyrecytował Leo, kiedy założyła żakiet.

Wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

— Trochę zbyt szybko żałujesz, kochany. — Wyprostowała się w butach na niebezpiecznie wysokich cienkich obcasach. — Myślę, że powinniśmy wznieść teraz toast za nasz związek kieliszkiem szampana, a ty?

— Pewnie, ale wydałem wszystkie pieniądze na drinki, taksówki i zezwolenie na ślub. — Nie chciał być takim facetem, nie wiedział jednak, co innego mógłby zrobić. — Chyba że ty…

— Nie mam ani centa. Zamierzałam wyjść dziś za mąż, ale naprawdę nie myślałam, że będę potrzebowała do tego gotówki. A nie ufam kartom kredytowym.

— Nie ufasz?

Pokręciła przecząco głową.

— Gotówką czy dopisać do rachunku? — powiedziała, a on poczuł się jak uderzony obuchem. Trzeba było słuchać uważniej, kiedy mówiła o narzeczonym. O milionach w kapitale początkowym. Co jeszcze powiedziała? Nie mógł sobie przypomnieć; był za bardzo zajęty gapieniem się na nią, a równocześnie bardzo się starał udawać, że w ogóle nie patrzy. Teraz jednak wiedział, czego na pewno nie powiedziała; nie wspomniała o miłości ani o złamanym sercu, czego można by oczekiwać po osobie, którą porzucono na kilka minut przed ślubem. Ale jakoś o to nie dbał. Tymczasem Jane niespodziewanie się rozpromieniła.

— Płacenie za własne drinki stworzyłoby niebezpieczny precedens, ale ponieważ rozpaczliwie potrzebuję kieliszka szampana, znajdźmy kogoś, kto mi go kupi. Albo raczej niech to będzie butelka.

Kapliczka ślubna stała przy głównym deptaku i Jane już się kierowała ku niedaleko migoczącemu neonowi w kształcie kieliszka, pędząc z szybkością, która Leo nie wydawała się możliwa. Zajął się jej klasyczną walizką marki Louis Vuitton i szybko dogonił żonę. Och, ta dziewczyna oznaczała kłopoty. Potężne kłopoty. Informatyczny geniusz, jej narzeczony, inwestorzy dostarczający kapitału wysokiego ryzyka, bzdury na temat zgłoszenia patentowego — wszystko to mogły być kłamstwa i być może Leo, no cóż, obudzi się za kilka godzin w wannie pełnej lodu, za to bez nerek. Naprawdę wiedział o Jane jedynie, że za niecałe dwie godziny skończy dwadzieścia siedem lat, chyba że i w tej kwestii go oszukała. Pachniała seksownie, a jednocześnie słodko, jak czarne porzeczki, i naprawdę żałował, że nie może jej kupić butelki dobrego szampana.

— Kochany, proszę, nie patrz na mnie jak ktoś, kto coś kupił i ma z tego powodu wyrzuty sumienia. — Udało jej się zerknąć z wyrzutem, a równocześnie nie przerwać zamaszystego, choć nieco chwiejnego kroku. — Będę przykładną małżonką.

Nawet jeśli na końcu tej zabawy pozbawi go nerek, cóż… Była piękna i zabawna, i miała to coś, co jego babka cioteczna nazywała „łbem na karku”.

— Będziesz mi co rano podawać śniadanie, prasować moje koszule i wychwalać mnie na dorocznym oficjalnym przyjęciu z tańcami w Klubie Rotariańskim?

Potrzasnęła głową.

— Sądzę, że możemy zajść trochę dalej niż do lokalnego Klubu Rotariańskiego… Dlaczego ten budynek nie przybliża się, chociaż już tak długo idziemy?

— Kwestia perspektywy — wyjaśnił i opowiedział jej o efektach odbicia sąsiednich budowli od szklanych ścian, a Jane słuchała, pozwalając mu mówić, aż dotarli do monolitycznej świątyni ze stali i luster. Było to kasyno z własnym ekosystemem: hotelem, kilkoma wykwintnymi restauracjami, z których dwie miały gwiazdki Michelina, drogimi butikami oraz rzędami migających i brzęczących automatów do gry, przed którymi siedzieli patrzący przed siebie szklanym wzrokiem ludzie, co jakiś czas wrzucając w ich rozdziawione paszcze garście monet z ogromnych plastikowych kubków.

Jane powoli krążyła po sali, mrużąc oczy. Potem jej nozdrza zadrgały, jak gdyby faktycznie potrafiła wyczuć pieniądze.

— Bar Platinum — obwieściła, złapała Leo za rękę i pociągnęła go ku szeregowi wind. Dostrzegł w jej oczach blask, którego tam przedtem nie było. — Ja będę mówić, kochany. Ty tylko uważaj na moje wskazówki.

Tak, ta historia znajdzie się bez wątpienia w annałach wszystkich jego hulaszczych nocy. I zajmie na liście pierwsze miejsce, przyćmiewając nawet tę noc w Tokio, kiedy znalazł się na scenie przed pięćdziesięcioma tysiącami krzyczących fanów, zamierzając przedstawić swego najlepszego kumpla ze studenckiego zespołu. Ciąg dalszy zmienił się wówczas w narkotykową orgię, które — tak wtedy myślał — przydarzały się tylko długowłosym muzykom z hardrockowych kapel pod koniec lat osiemdziesiątych.

Albo ta noc, kiedy flirtował z Francuzeczką w barze w Williamsburgu, w którym pracował, gdy nie miał zamówień na obrazy. Po zamknięciu wzięli sobie dwie butelki wódki, doszli aż do Central Parku i tam rozmawiali o życiu, miłości i o sprawach, od których chciało im się płakać. Oglądali wschód słońca. Całowali się jak w ostatni dzień przed końcem świata. Obudził się następnego ranka na ławce, a nowojorski policjant potrząsał nim, aż oprzytomniał. Francuzka ukradła mu wszystkie pieniądze poza dziesięciodolarowym banknotem, na którym napisała szminką Je t’aimerai toujours[1].

Dzisiejsza noc przebijała wszystkie poprzednie, a to dlatego, że Leo nie miał nic lepszego do roboty, więc ożenił się z obcą piękną kobietą, uruchamiając ciąg niezwykłych zdarzeń.

Jeśli człowiek nie ma do opowiadania wspaniałych historii, żyje tylko połowicznie.

A opowieść, którą Jane wymyśliła dla nowo poznanych Toma, Pauli, Barbary i Hanka, okazała się baśnią o triumfie nad przeciwnościami losu, o śmiechu przez łzy i miłości pokonującej barykady.

— Nie mogę uwierzyć, że linie lotnicze zgubiły twój calutki bagaż! — egzaltowała się Barbara. Ona i jej mąż, przysadzisty, srebrnowłosy Hank, który wyglądał jak mężczyzna na siłę wciśnięty w swój smoking, przylecieli do Las Vegas świętować wraz z parą najlepszych przyjaciół, Tomem i Paulą, trzydziestą rocznicę ślubu. W przeciągu pięciu minut Jane ustaliła, że ta czwórka przyjaźni się od czasów licealnych i nawet ślub obie pary brały tego samego dnia — „to jedna z najbardziej zachwycających historii, jakie kiedykolwiek słyszałam” — a Tom i Hank są właścicielami bardzo dochodowej sieci sklepów z akcesoriami do sportów zimowych.

Zrobiła wrażenie na Barbarze i Pauli, które nigdy nie przeoczyły żadnego odcinka Downton Abbey, gdy im powiedziała, że bogata rodzina Leo („jego dziadek był koniuszym dworskim któregoś króla Jerzego”) wyrzekła się go, ponieważ poślubił Jane, która była nikim.

— Moi rodzice uważają, że jeśli jakiejś rodziny nie wymieniono w almanachu szlacheckim Burke’s Peerage, jej członkowie są nie do przyjęcia — przyznał Leo wesoło, służąc Jane za obiekt żartów komika. Jak Ernie dla Erica. Jak Desi dla Lucy. — Miłość jest ważniejsza niż spadek w postaci księstwa, prawda?

Dwie starsze kobiety westchnęły i nawet Tom wyglądał na wzruszonego. Barbara poklepała Leo po ręce.

— To jak coś z powieści. Jesteś prawie księciem, a Jane sierotą…

— Och, sierota to takie dramatyczne słowo. Szczerze mówiąc, ten wypadek samochodowy miał miejsce wiele lat temu — oznajmiła Jane, potem jednak zapatrzyła się w dal i tak trwała przez trzy długie sekundy, aż zbliżył się kelner z wielką butelką szampana. Nie był to ośmiolitrowy matuzalem, ale coś o dwa rozmiary mniejszego. Nabuchodonozor? — Och nie, nie musicie. Szalenie to miło z waszej strony, lecz naprawdę nie możemy, prawda, kochany?

Leo pokręcił głową.

— Nie moglibyśmy jej przyjąć — przyznał sztywno. — Doceniamy wasz gest, ale absolutnie nie.

Jane spuściła wzrok, bardzo nieznacznie zwiesiła ramiona i westchnęła.

— Teraz ty mnie posłuchaj — stwierdził Hank całkiem autorytarnie. — Wzniesiemy toast, życząc wam dwojga dzieciaczków, a wy się z nami napijecie, czy wam się to podoba czy nie.

— Kochany, co myślisz? — Jane spytała Leo, jak gdyby zdawała się na niego zawsze i we wszystkich sprawach. Nikt nigdy w życiu go tak nie traktował. Odwróciła się do Barbary. — Jest taki dumny i taki brytyjski.

Leo wił się pod potępiającymi spojrzeniami całej grupki.

— Cóż. Nie mogę nic na to poradzić, ale nie będę się spierał z moją piękną żoną, skoro atrament na kontrakcie małżeńskim wciąż jeszcze nie wysechł.

Pojawiły się uśmiechy i kolejne kieliszki szampana. Przed wyjściem fundatorzy zamówili nawet jeszcze jedną mniejszą butelkę i nalegali, żeby Jane i Leo zostali i wypili trunek we dwoje.

— To nadal jest strasznie duża butelka szampana. — Jane wpatrywała się w nią z pewnym niepokojem. — Co, do diabła, mamy z tym wszystkim zrobić?

— Zabawimy się i upijemy — powiedział Leo, dolewając szampana do kieliszków. — Dobry plan?

Jane zmarszczyła nos.

— Nigdy się nie upiłam. No może trochę…

— Ja z pewnością, nie raz, nie dwa. Mogę ci udzielić wskazówek. — Odkąd przypieczętowali umowę pocałunkiem, nie mógł się doczekać, kiedy znów jej dotknie. Teraz lekko trącił ją łokciem. — Dam głowę, że szybko się uczysz.

Szturchnęła go w odpowiedzi na tyle mocno, że rozlał sobie pół kieliszka na dżinsy.

— Może i ja mogłabym cię nauczyć tego i owego.

Jak się okazało, Jane mogła go nauczyć jedynie tego, co podłapała w kosztownej szwajcarskiej prywatnej szkole dla dziewcząt przygotowującej je do życia w wielkim świecie. Wiedziała, jak należy się zwracać do baroneta, znała odpowiedni sposób serwowania ostryg i umiała kupić idealny prezent, gdy trzeba było komuś za coś podziękować.

— Bardzo ważne, żeby dołączyć odręcznie napisaną karteczkę. Bardzo, bardzo ważne. Podczas katastrofy lotniczej byłabym całkowicie bezużyteczna, jeśli jednak baronet zaprosi cię na lunch i poda ostrygi, wtedy na pewno ci się przydam.

Oparła się o niego, a on opiekuńczo objął jej barki ramieniem.

— Zabawa z alkoholem jest lepsza niż bez, prawda? — spytał.

— Spytaj mnie jutro, kiedy obudzę się z kacem — odparła.

Kimkolwiek była, naciągaczką, oszustką czy nawet opuszczoną przez informatycznego geniusza narzeczoną, Leo ją lubił. Ogromnie ją lubił.

Jednak mimo ilości wypitego alkoholu, nadal nerwowo zaciskał szczęki. I zaczynało go swędzieć całe ciało. Z trudem się wyswobodził.

— Muszę tylko pójść przypudrować nosek — rzucił.

Jane wydęła wargi.

— Przyrzeknij, że nie zajmie ci to dużo czasu — poprosiła, ale z uśmiechem pomachała mu na pożegnanie, a Leo już wkrótce przykładał przymuloną, łomoczącą głowę do chłodnych marmurowych kafelków. Później zamknął się w jednej z kabin — w tym przybytku nie było niczego tak plebejskiego jak pisuary.

Ciągle miał przy sobie woreczek, który udało mu się złapać wraz z własnym ubraniem, kiedy mąż Melissy wrócił nieoczekiwanie do domu. Musiał mieć facet podejrzenia, które były zupełnie uzasadnione, ponieważ gdy usłyszeli Normana ciężko tupoczącego po schodach i gadającego przez komórkę, członek Leo był akurat w ustach Melissy.

Leo był zbyt stary, żeby wyskakiwać przez okna, zsuwać się po rynnach i przeskakiwać bramki bezpieczeństwa. I na to, żeby teraz na nieskazitelnie czystej pokrywie zbiornika nad sedesem siekać kreski anulowaną trzy lata temu kartą kredytową. Poczucie starości nigdy jednak nie wydawało mu się dostatecznie dobrym powodem i przed niczym go nie powstrzymało.

Z biegłością wirtuoza zwinął w rulon swój ostatni banknot dziesięciodolarowy. Dwa ostre niuchy i już kokaina zaczęła rozpraszać zamglenie i opary po szampanie. Poczuł w gardle gryzący, kwaśny smak i spróbował go przełknąć. Wyprostował się, potrząsnął dwukrotnie głową, zamrugał oczyma i zrobił wydech.

Czuł się o niebo lepiej. Był teraz bardziej sobą, lecz równocześnie inteligentniejszy, cwańszy, zabawniejszy. Mógł wrócić do Jane i oszołomić ją dowcipem i wdziękiem, ponieważ do tej pory zobaczyła jedynie ułamek tego, co miał jej do zaoferowania. Może nawet się w nim zakocha.

Przesunął czubkiem palca wskazującego po białej porcelanie, zbierając resztki, które przeoczył. Potem pomasował dziąsła białym od proszku palcem i skrzywił się z powodu gorzkiego smaku.

Kiedy pobieżnie rozejrzał się wokół siebie, zobaczył coś w kącie kabiny; coś pomarańczowego. Może nie wierzył w karmę, lecz tysiącdolarowy żeton z kasyna na pewno oznaczał, że w jakimś momencie swego życia Leo musiał zrobić coś dobrego.

1. Je t’aimerai toujours (fr.) — zawsze cię będę kochać (przyp. tłum.). ↩

ROZDZIAŁ IV

Nie było go całe wieki — na tyle długo, że koło Jane zaczęło krążyć kilku mężczyzn.

Nie odstraszała ich ani jej suknia ślubna, ani aura świeżej mężatki.

„Po prostu czekam, aż mąż wróci” — powiedziałaby, gdyby któryś z nich podszedł zbyt blisko, ale nawet w myślach zająknęła się na słowie „mąż”. Ponieważ Leo nie był mężczyzną, z którym planowała ślub.

Poza tym, słowo to brzmiało dla niej fałszywie. Niezdarnie. Nieporęcznie. Ale przecież była pijana. Bardziej pijana niż kiedykolwiek przedtem, ponieważ do tej pory bywała co najwyżej lekko podchmielona.

Stan upicia się był całkiem miły; dzięki temu olbrzymie żyrandole nad jej głową migotały jeszcze jaśniej i przez chwilę była gotowa podnieść dłoń do światła i popatrzeć, jak pierścionek zaręczynowy lśni w promieniach — tak samo żywo, jak błyszczał, gdy zobaczyła go po raz pierwszy. W sklepie umieszczono go pod jednym reflektorkiem i odbijał wówczas wszystkie jej nadzieje i marzenia. Ale kłopot z nadziejami i marzeniami jest taki, że zawsze…

— Znów masz tę przygnębioną minę. Proszę, nie upijaj się na smutno…

Zamrugała oczyma i podniosła na Leo wzrok.

— Nie jestem przygnębiona. Tylko rozmyślam.

Górował nad nią i mówił zbyt głośno, potem jednak usiadł i powiedział: „Zakaz rozmyślania”, jak zwykle sennie przeciągając samogłoski. Był jej kotwicą tej dziwnej nocy. Miała obrączkę na palcu i akt ślubu w torebce, lecz powinna teraz wraz z Andrew sunąć po parkiecie sali balowej w hotelu po drugiej stronie miasta. Matka Andrew, Jackie, uparła się, że muszą wziąć lekcje tańca towarzyskiego, ponieważ opracowano dla nich choreografię na początek weselnego balu. Po kilku lekcjach oraz dzięki wykresom i aplikacji, którą sam napisał w pewne niedzielne popołudnie (dzięki czemu nie musiał liczyć pod nosem kroków), Andrew jako tako nauczył się tańczyć fokstrota.

— Tańczysz fokstrota? — spytała Jane Leo.

— Jeśli chcesz iść potańczyć, jestem absolutnie gotów. — Uśmiechnął się, być może uważając, że właśnie wymyślił niezwykle zabawny żart. — Chyba złapałem drugi oddech.

— Też bym chciała. Myślisz, że ktoś będzie miał coś przeciwko, jeśli położę się i zdejmę buty? — Oparła się o niego ciężko, teraz jednak, gdy Leo ją objął, jego palce nerwowo wybijały rytm na jej ramieniu.

— Biedna mała. — Pocałował ją w czoło. — Ustalimy tę kwestię później. Ponieważ teraz… No cóż, mam dla ciebie niespodziankę.

Starała się podnieść i usiąść prosto.

— Jaką?

— Mam w kieszeni. Dalej, dotknij.

— Och, kochany, gdybym dostawała dolara za każdym razem, gdy mężczyzna każe mi grzebać w swojej kieszeni w poszukiwaniu niespodzianki, byłabym do tej pory niezależna i zamożna — obwieściła afektowanym głosem.

Leo się roześmiał.

— Czy to znaczy, że już wcześniej słyszałaś wszystkie moje najlepsze teksty?

— Prawdopodobnie tak. — Wyciągnęła rękę. — Mógłbyś mi po prostu pokazać tę niespodziankę?

Włożył rękę do kieszeni i wyjął z niej pomarańczowy krążek, który następnie przytrzymał między kciukiem i palcem wskazującym.

— Mój prezent ślubny dla ciebie. Albo… Czekaj… Która godzina? Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. To może być jednocześnie twój prezent urodzinowy. Wybacz, nie miałem okazji go zawinąć.

Być może Jane także złapała drugi oddech, bo raptem poczuła się dużo lepiej.

— Taaak, to wszystko zmienia — mruknęła, ale kiedy wyciągnęła rękę po żeton, Leo ścisnął go mocniej.

— Wszystko — zgodził się i zerwał się tak szybko, że Jane niemal uderzyła twarzą o sofę, ponieważ nie miała się już na kim wesprzeć. Wyciągnął drugą rękę. — Spróbujmy go chociaż podwoić. Podwójna wygrana albo zero, dobrze?

Pozwoliła mu się ściągnąć z miękkiej sofy, a kiedy stanęła prosto, zakręciło jej się w głowie, a sala zawirowała przed oczyma. — O mój Boże…

— Niezły odlot, co? Chodź. Mam twoją walizkę. Idziemy!

Już wychodził zamaszystym krokiem z baru, więc musiała potruchtać za nim. Jej buty niestety nie zostały przystosowane do truchtania.

— Co masz na myśli, mówiąc „podwójna wygrana albo zero”?

— Właściwie możemy na nim zarobić jeszcze więcej — zawołał przez ramię. — Na co masz ochotę? Blackjack? Kości? Ruletka?

— Nie postawisz go! — Leo kierował się teraz do ruchomych schodów długimi krokami, niemal biegł, więc odległość między nimi stale się powiększała i Jane musiała wrzeszczeć jak skrzywdzona żona. A było na to nieco zbyt wcześnie.

Poczekał, aż go dogoniła.

— Zagrajmy w ruletkę. Pomyśl sobie liczbę, a ja…

— Oszalałeś?! To jest tysiąc dolarów. Jak pieniądze w banku. Lepsze niż pieniądze w banku… I chcesz je wyrzucić w błoto? A tak przy okazji, skąd go wziąłeś, co? Podobno nie śmierdzisz groszem.

Trudno wejść na ruchome schody, gdy ciało nie współpracuje z umysłem, a jeszcze trzeba przekonywać mężczyznę, który nie jest nawet dalszym znajomym, kogoś, kto ożenił się z zupełnie obcą kobietą dla samego dreszczyku.

Leo wyszczerzył zęby.

— Znalazłem go. To znak. Będzie zabawa.

Dotarli do stołów z ruletką, a Jane nadal usiłowała przekonać Leo do swoich racji.

— Kochany, życie ani trochę nie przypomina filmów. Wiem, że już sobie wyobrażasz ten moment, gdy niczym bohater filmu Martina Scorsese całujesz żeton i kładziesz go lekko teatralnym gestem na stolik. Następnie, chociaż to było tak mało prawdopodobne, wypada twoja liczba, wszyscy wiwatują i klaszczą, a ty czujesz się niezwyciężony, ale… Twoja liczba nie padnie. Pamiętaj: kasyno zawsze wygrywa.

— Nie zawsze. — Pokręcił głową. — Może nie pocałuję żetonu i po prostu spokojnie położę go na stolik? Zgodnie z dobrymi zasadami.

Krupierka wpatrywała się prosto w nich.

— Proszę obstawiać.

— No dalej, Jane. Dziesięć minut temu nie mieliśmy nic. Teraz coś mamy. To znak. — Patrząc na nią, naprawdę zatrzepotał rzęsami, a ona szczerze nie wiedziała, czy chce go potargać, czy spoliczkować. — Nie mamy nic do stracenia.

— Mamy do stracenia tysiąc dolarów.

— To noc, w której ryzykujemy. Nie bądź taka nudna — prowokował. — Nigdy nie uważałem cię za nudziarę.

— Na pewno nigdy nią nie byłam — zgodziła się uroczyście, chociaż znudziła ją już kłótnia, skoro Leo miał w ręku wszystkie atuty. Albo przynajmniej ten pomarańczowy żeton. — Och, jeśli musisz — poddała się i westchnęła ze znużeniem. — Ale zagrajmy tylko o podwójną stawkę. Większa szansa, że się uda. Czerwone albo czarne. Postaw na czarne.

— I to ma być zabawa?

— Postaw na czarne — powtórzyła i Leo jej posłuchał, mrucząc przy okazji do siedzącego obok mężczyzny coś o „starej kuli u nogi”. Sąsiad potrząsnął głową i uśmiechnął się współczująco.

— Ostatnie zakłady — obwieściła krupierka i wtedy Leo, tak szybko, że Jane nie zdążyła mrugnąć, przesunął żeton na dwadzieścia siedem. Krupierka oznajmiła koniec zakładów.

— Co zrobiłeś? — lamentowała Jane.

Leo wzruszył ramionami, lecz wyglądał na ogromnie z siebie zadowolonego.

— Kto nie ryzykuje, ten nie jedzie — wyrecytował, a Jane odwróciła się i zamknęła oczy, słuchając odgłosu obracającej się ruletki.

Wokół stolika panowała grobowa cisza, chociaż z różnych części pomieszczenia, które ciągnęło się chyba kilometrami, dochodziły dźwięki rozmów, brzęku szklanek i pełnych wyczekiwania pomruków.

— Nie mogę na to patrzeć — jęknęła raczej zbytecznie.

Słyszała, że kulka się zatrzymuje. Przez moment było cicho, a potem Leo zaklął pod nosem: „O, ja pieprzę!”.

„Należało mu się” — pomyślała Jane. — „No cóż, raz na wozie, raz pod wozem”.

— Nieprawdopodobne. — Mimo grudy w gardle zmuszał się do wypowiedzenia słów. — Zbyt, kurwa, nieprawdopodobne. Trzydzieści sześć tysięcy dolarów, Jane, jesteśmy bogaci!

Dobrze, że była piękna, ponieważ gówno się znała! Kasyno nie zawsze wygrywa, a teraz ludzie zebrani wokół stołów rzeczywiście wiwatowali i klaskali, i Leo nie mógł się powstrzymać. Odwrócił się, zobaczył, jak Jane błyszczą oczy, po czym podniósł ją i wraz z nią zawirował wokół własnej osi.

— Pani ma dziś szczęście — zagrzmiał, a ona roześmiała się głośno i pomyślał, że nigdy nie widział nikogo, ani w rzeczywistości, ani nawet nie w snach, kto wyglądałby tak niesamowicie pięknie, jak ona w tym momencie. Więc pocałował ją dla hecy i ku uciesze widowni, chociaż owacje zaczynały już cichnąć, bo chodziło tylko o trzydzieści sześć tysięcy dolarów. Byli tutaj ludzie, którzy w ciągu jednego wieczoru wygrali i przegrali dziesięć razy więcej, a i to nie zrobiło na nich wrażenia. Ale na Leo jego trzydzieści sześć tysięcy bez wątpienia wrażenie zrobiło.

— O Boże, jeśli dalej będziesz mnie obracać, zwymiotuję — stęknęła nieoczekiwanie Jane, więc Leo ją postawił, zresztą w tej chwili krupierka właśnie przesuwała w jej stronę przyjemnie konkretny stosik pomarańczowych żetonów. — Witajcie, moje piękne. Chodźcie do mamusi.

Nawet krupierka uśmiechnęła się pobłażliwie.

— Proszę obstawiać — powiedziała.

— Postawmy jeszcze raz!

— Nie — oświadczyła Jane, pospiesznie zgarniając żetony. — Pierwszy raz w życiu wycofaj się, kiedy jesteś do przodu.

Miał inny pomysł.

— Ale, Jane, czuję, że mam szczęście. Dzięki tobie. Jesteś moim szczęśliwym amuletem.

— Tak naprawdę nie. Jestem twoją lepszą połową — odparła stanowczo, chociaż jej londyński akcent z Park Lane nie brzmiał już tak czysto jak przedtem. — Mieliśmy tysiąc dolarów, teraz mamy trzydzieści sześć tysięcy. Naprawdę chcesz ryzykować je w ruletce? Nie możesz się upić?

— Ostatnie zakłady — zasugerowała krupierka i popatrzyła na nich.

Jane zaprzeczyła.

Gdy szli odebrać pieniądze, wszystko zaczęło się układać w logiczną całość. Od razu podszedł do nich pracownik kasyna i przez jedną, pełną napięcia chwilę Leo obawiał się, że spyta, skąd wzięli pierwszy pomarańczowy żeton, on jednak chciał im tylko pomóc w wymianie na gotówkę. Mimo że nie stawiali wysoko, istniała szansa, że — jeśli kasyno odpowiednio o nich zadba — wrócą i przegrają trzydzieści sześć tysięcy, które wcześniej wygrali. Poza tym, byli świeżo po ślubie, a nowożeńców wszyscy uwielbiają tak bardzo jak zwycięzców, więc w czasie gdy kolejny pracownik kasyna rezerwował dla nich gratisowy pokój hotelowy, promieniejąca hostessa podała im bezpłatną butelkę szampana.

Jane powiedziała, że nie zdoła wypić ani kropli więcej.

— Nie jestem pewna, czy lubię być aż tak pijana, i nadal mam obawy, że zwymiotuję.

Ale Leo chciał, żeby była pijana, ponieważ sam był pijany, pobudzała go kokaina i nie chciał się jeszcze kłaść spać.

— Jedzenie. Musisz coś zjeść — zdecydował. — Coś, co wymiecie z organizmu alkohol. Nie martw się. Zadbam o ciebie.

— Ależ jesteś rozkoszny.

Nie uważał się za szczególnie rozkosznego. Nie, kiedy zostawił ją na sofie w holu, skubiącą bez apetytu firmową kanapkę, sam zaś poszedł do najbliższej łazienki i wciągnął kolejne dwie kreski.

Kiedy wrócił, usiadł dużo bliżej Jane niż przedtem i, usiłując zapanować nad drganiem nóg, obserwował, jak powoli zjadła połowę kanapki, po czym odsunęła talerz.

— Już mi nie jest niedobrze — powiedziała. — Teraz raczej kręci mi się w głowie. Dzięki tobie jest strasznie zabawnie. Nie bawiłam się tak dobrze od długiego czasu.

— Nawet z panem Eksem? — spytał. Jego noga zadrgała mocno, uderzając w nogę Jane, która położyła mu rękę na kolanie, chcąc go uspokoić.

— Nie zrozum mnie źle, kochany, Eks posiadał wiele godnych podziwu przymiotów, jednak umiejętność zabawy niestety do nich nie należała. Zupełnie inaczej niż w twoim przypadku. Ty naprawdę umiesz zaszaleć.

— Umiem wiele różnych rzeczy — odparł i celowo obniżył głos, który stał się mroczny i znaczący, a Jane starała się udawać zdziwioną, chociaż pewnie z powodu botoksu nie była w stanie unieść brwi.

— Ojej! A jakie?

Przysunął się i widział, że jej cera jest delikatna i nieskazitelna niczym pergamin; taka sama była skóra widocznej części piersi. Cholernie się podniecił i myślał teraz wyłącznie o tym, jak by to było rozpiąć jej suknię i dotykać tych piersi. Najpierw jednak musiał się upewnić, że Jane również tego chce.

— Należę do mężczyzn, przed którymi ostrzegała cię matka.

Jej śmiech był cudowny, erotycznie chrypliwy i perlisty niczym odgłos płynącego strumienia.

— Jakoś w to wątpię.

— Lepiej uwierz — mruknął, po czym pochylił głowę i przycisnął wargi do jej obojczyka. Zapach jej perfum był teraz słabszy i bardziej pudrowy, ale Leo wciąż czuł lekką woń czarnej porzeczki. Dotarł ustami do kącika jej warg, a kiedy ogarnął go jej oddech, odsunął się.

Znał tę starą grę. Napierasz, wycofujesz się. Napierasz, wycofujesz się. Dziewczyna się przyzwyczaja, zaczyna to lubić, zaczyna cię pragnąć, a wtedy uciekasz. A kiedy ona ma obawy, że zrezygnujesz, wykorzystujesz przewagę.

Kiedy więc bagażowy prowadził ich do pokoju, a dokładniej do wspaniałego apartamentu prezydenckiego, Leo obtańcowywał Jane przed windą i po drodze bardzo długim korytarzem, zatrzymując się od czasu do czasu, pochylając i całując policzek, ucho, ramię. Za każdym razem Jane chichotała, po czym chichot zmienił się w westchnienie, ponieważ Leo przestawał ją całować. Wtedy ją przytulał i taniec zaczynał się od nowa.

Ostatecznie dotarli do apartamentu na samym końcu korytarza. Bagażowy otworzył drzwi, wprowadził ich do środka i postawił walizkę Jane. Leo wziął jej torebkę wypełnioną studolarowymi banknotami i jeden z nich dał bagażowemu, który wyszedł, mrugnąwszy porozumiewawczo.

— Sądzę, że istnieje specjalny krąg piekła zarezerwowany dla ludzi, którzy nie dają wystarczająco dużych napiwków — pochwaliła go Jane.

— Widzisz, mówiłem, że znam się na wielu rzeczach — odciął się Leo.

Jane stała przy drzwiach i wyglądała na nieco niepewną, wręcz zagubioną. Zrobiła powoli wdech i wydech, a jej cudowne piersi przepięknie zafalowały.

Podszedł do niej tanecznym krokiem — lekkim quickstepem, z którego byłby dumny nawet Gene Kelly. Nie opierała się, kiedy objął ją w pasie i poprowadził kilka kroków, aż przycisnął do ściany.

Nawet nie musiał myśleć o następnych posunięciach, ponieważ był w tym dobry. Zawsze dopadał dziewczynę, nawet jeśli po fakcie nie chciał utrzymywać z nią kontaktów.

Zasypał pocałunkami ramię Jane, od barku aż do dłoni, podniósł rękę i pocałował w miejscu, gdzie skóra była tak niezwykle miękka.

— Drapiesz — zaprotestowała, więc teraz całował uważniej. Dotykał wargami jej szyi, musnął nosem szaleńczo drgającą tętnicę, przesunął się wzdłuż szczęki i dotarł do ust, które już się układały w leciutki uśmiech.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki