Copyright © Aneta Rzepka, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

Redaktor prowadząca: Monika Długa

Redakcja: Natalia Szczepkowska

Korekta: Magdalena Owczarzak

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Fotografia na okładce: © Peter Zelei/E+/Getty Images

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2016

eISBN 978-83-7976-406-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Znowu Ty

z tej ponurej wieży szarych dni

kradniesz moje serce.

Musisz być księciem.[1]

1.

Weronika weszła do domu lekkim, niemal tanecznym krokiem. Dźwigała w dłoni wypchaną po brzegi torbę, ale czuła się tak, jakby nagle zdjęto z jej ramion ogromny ciężar. Wręcz rozpierała ją radość i wewnętrzna energia. Od trzech godzin była magistrem. Jeszcze nie mogła w to uwierzyć. Przecież niedawno zaczynała studia i cały świat twierdził, że ich nie skończy. Może poza Kamilem. Był jej opoką, jedynym człowiekiem, któremu ślepo ufała. Nigdy nie zawodził. Zawsze dotrzymywał obietnic. Można też śmiało nazwać go najlepszym ojcem na świecie. Julka wprost go uwielbiała. Prawdziwa córeczka tatusia. Naśladowała go we wszystkim, nawet podobnie chodziła, co akurat nie było dobre. Dziewczynka nie powinna robić wielgaśnych kroków, trzymać szeroko kolan i wymachiwać rękami. Trzeba jakoś zaradzić problemowi. Może zajęcia ruchowe dla dzieci? Taniec?

„Sprawdzę, co oferują domy kultury – zdecydowała Weronika, wykładając warzywa na kuchenny stół. – Może znajdę coś ciekawego?”

Nastawiła wodę na herbatę. Zapachniało cytryną. Postanowiła przygotować na obiad coś ekstra. Ostatecznie był powód do świętowania. Kiedy nalewała wrzątek do szklanki, trzasnęły drzwi w przedpokoju. Dziwne. Kamil pracował dziś do trzynastej, a nie było jeszcze południa.

– Mama!

Do kuchni wbiegła dziewczynka z burzą ciemnych włosów wokół twarzy.

„Znowu roztargana” – pomyślała Weronika. Nie miała jednak czasu tego skomentować. Małe ramiona otoczyły jej biodra, a główka przywarła do brzucha.

– Co tam, Jula? – Wzięła córkę na ręce.

Roześmiała się głośno i potarła nosem o czubek nosa matki, a później przytuliła się do niej ze wszystkich sił. W pierwszym odruchu Weronika chciała odsunąć córkę, ale zwyczajnie nie potrafiła. Spróbowała więc nie myśleć o utytłanych czymś słodkim rękach oraz brudnych śladach, które na pewno pojawią się na białej bluzce. Trudno. I tak jej nie lubiła.

– Kocham cię, mamusiu – usłyszała tuż przy uchu.

– Ja ciebie też – odparła machinalnie. Kłamała. Nie potrafiła kochać swojej córki. Nie tak, jak inne matki. Owszem, chciała jej dobra i szczęścia, dbała, żeby wyglądała schludnie, ale to było jedynie poczucie obowiązku, nie miłość.

Zaszła w ciążę w klasie maturalnej. Nie, to nie była wpadka małolaty, która zapragnęła posmakować dorosłości. Weronika wyszła za mąż, kiedy miała osiemnaście lat. Nie chciała czekać. Kamil też. Połączyła ich wielka miłość, a Julia była jej owocem. Tyle że wydanym za wcześnie. Przynajmniej dla Weroniki. Bardzo długo nie przyjmowała do wiadomości, że jest w ciąży. Nieregularne miesiączki miała od zawsze, więc kilka dni spóźnienia nie budziło jej niepokoju. Tym bardziej że się zabezpieczali. Dni zamieniły się w tygodnie, ale przecież wszystko było w porządku. Nabrzmiałe piersi, ból brzucha, nerwowość oraz kiepski nastrój zapowiadały rychłe rozwiązanie problemu. Ono jednak nie nastąpiło.

Wizyta u ginekologa stała się koniecznością. Słowa lekarza i gratulacje, wypowiedziane z leciutkim uśmiechem, zabrzmiały jak wyrok. W łonie Weronki rozwijało się dziecko. Miało dziewięć milimetrów długości, zdrowe serce i wszystko wskazywało na to, że postanowiło zniszczyć marzenia matki. Przecież dziewczyna chciała studiować, miała wiele pasji, nadziei, młodzieńczego zapału. A teraz wszystko legło w gruzach...

Kamil niemal oszalał ze szczęścia. Chwycił żonę w ramiona i, unosząc ją kilka centymetrów nad ziemią, wykonał dziki taniec radości. Nie mogła mu powiedzieć, że ona tego dziecka nie chce, najchętniej by je usunęła, chociaż to niezgodne z prawem. Postanowiła jednak zawalczyć o marzenia.

– Chcę zdać maturę – powiedziała kilka dni później.

– To się rozumie samo przez się – odparł spokojnie Kamil. – Nie myślałaś chyba, że odpuszczę ci naukę tylko dlatego, że jesteś w ciąży?

Weronika uśmiechnęła się leciutko. Kamil był pierwszą i jedyną osobą, która interesowała się jej stopniami. Od zawsze powtarzał, że wiedzy nigdy nie straci. Mobilizował ją, żeby chodziła do szkoły, zaliczała sprawdziany, rozwijała umiejętności. Obudził w niej ambicję, pomógł w odnalezieniu pasji, inspirował, wspierał na każdym kroku. Koleżanki ironizowały, że Weronika nie ma chłopaka, tylko przyszywanego tatuśka, sprawdzającego zeszyty i rozliczającego z postępów w nauce. Dopytywały, czy za złą ocenę dostaje szlaban na buziaki. Nie lubiły go. Był kimś, kto odebrał im kumpelę od wagarów, imprezowania i udawania pilnych uczennic, kiedy trzeba było zdobyć oceny. Weronikę przestały interesować tymczasowe rozwiązania. Kamil mobilizował ją do nauki dla siebie. Od zawsze widział w niej inteligentną osobę z ogromnym potencjałem. Nie chciał sprowadzać żony do roli kury domowej i inkubatora. Miała być wykształconą matką.

– I chcę studiować – dodała.

– Oczywiście, kochanie. – Uśmiechnął się łagodnie. – Jeśli nie zaraz po liceum, to na pewno jak nasze maleństwo skończy rok. We wszystkim ci pomogę.

Weronika bez problemu zdała maturę. W nocy, po ostatnim egzaminie, rozpoczęła się akcja porodowa, a nad ranem na świat przyszła Julia. Dwa tygodnie po terminie. Najwyraźniej postanowiła umożliwić mamie uczestnictwo w egzaminie dojrzałości. Z dzieckiem w ramionach czas oczekiwania na ogłoszenie listy osób przyjętych na architekturę upłynął szybko. To Kamil przekazał żonie wieści, że od października będzie studentką. Tak, jak obiecał, wspierał ją na każdym kroku. Zajmował się córką, wstawał do niej w nocy, zmieniał pieluchy, załatwił bardzo dobry żłobek. Robił wszystko, żeby umożliwić Weronice naukę, ale ona nigdy nie pokochała Julii. Przez nią zawsze miała trudniej...

– Jula, puść mamę – głos Kamila wyrwał Weronikę z zamyślenia. – Miałaś chyba coś do zrobienia.

Dziewczynka poruszyła się energicznie i kiedy tylko jej stopy stanęły na podłodze, wybiegła z kuchni. Weronika spojrzała na męża. W dłoni trzymał bukiet drobnych słoneczników. Skąd je wziął w maju? Po raz kolejny udowodnił, że potrafi dla niej zrobić wszystko.

– Gratuluję, kochanie – szepnął, przytulając żonę.

Poczuła muśnięcie warg za uchem, po kręgosłupie przebiegł jej przyjemny dreszcz.

– Skąd wiesz, że się udało? – zdziwiła się. Po wyjściu z egzaminu wysłała do męża esemesa, że już po wszystkim. Nic więcej.

– Tego byłem pewien już wczoraj.

– Ach tak? – Wtuliła twarz w słoneczniki, żeby ukryć zmieszanie. Ona nie miała takiej pewności.

Kamil uwierzył w nią po raz kolejny. Mało tego, specjalnie wziął wolne w pracy, żeby mogli razem świętować. A co by było, gdyby nie zdała? Czy zdołałby ukryć rozczarowanie? I jak ona zniosłaby świadomość, że zawiodła pokładane w niej nadzieje?

Nie było czasu na rozmyślania. Do kuchni w podskokach weszła Julia.

– Dla ciebie – powiedziała, wręczając matce zrobiony z kolorowego papieru kwiatek. Po rozchyleniu pomarańczowych płatków oczom Weroniki ukazał się napis „Gratuluję”. Literki były nierówne, nieco koślawe, najwidoczniej nakreśliła je ręka pięciolatki. Ona też wierzyła, że wszystko się uda.

– Dziękuję, Julcia – szepnęła Weronika, całując córkę w czoło. Była wzruszona i nie potrafiła tego ukryć. Głos lekko jej zadrżał, a po policzkach stoczyły się ciepłe łzy. – Zaskoczyliście mnie.

– I będziemy zaskakiwać do wieczora. – Kamil mrugnął porozumiewawczo do Julii. – Zarezerwowałem stolik w restauracji. Masz jakieś półtorej godziny, żeby zrobić się na bóstwo.

– Mało.

– Jak to mało?

– Przecież jesteśmy dwie.

– Aha. To idźcie już, a ja pochowam zakupy. Dziś pichcenia nie będzie.

Anna wjechała na podziemny parking i sprawnie zajęła miejsce przeznaczone dla jej samochodu. Nie miała pojęcia, jak to się działo, że nigdy nikt nie postawił auta tam, gdzie zwykle ona. Ostatecznie każdemu lokalowi przysługiwało jedno miejsce parkingowe, a to zajął, oczywiście, mercedes jej męża. Czyżby mieszkańców obowiązywała niepisana umowa? A jeśli nawet, to co z gośćmi? Już bardziej prawdopodobne, że Mirek, sobie tylko znanymi sposobami, wytłumaczył sąsiadom, że dwa miejsca po lewej stronie od wejścia z parkingu na klatkę schodową należą do niego. Właśnie tak, do niego. Ona, Anna, nie miała nic, co mogłaby nazwać własnym. Nigdy nie używała słowa moje, zawsze było albo Mirka, albo wspólne.

Właśnie, Mirek! Anna spojrzała na wyświetlacz komórki. Uff... Do powrotu męża z pracy pozostały jeszcze trzy godziny. Obiad był prawie gotowy, należało jedynie upiec doprawionego kurczaka, ugotować ziemniaki i zrobić sałatkę. Na pewno ze wszystkim zdąży. A może jeszcze uda jej się poczytać na balkonie? Dzień był pogodny, a jej biała skóra tęskniła za słońcem. Ale Mirek nie pozwalał na opalanie, twierdząc, że to niezdrowe. Nawet lektury dla żony wybierał sam. Nie było więc mowy o lekkich, łatwych i przyjemnych powieściach dla kobiet.

– Przecież to są zwykłe pochłaniacze czasu – mawiał. – Pisane przez niedouczonych leserów dla bezmózgowców.

Pogardzał rodzimą twórczością, z góry uznając ją za gorszą. Literatura nie była tu odosobniona. Nie słuchał polskich zespołów, nie oglądał wystaw malarskich, nie chodził do teatru. Tego samego oczekiwał od Anny, zupełnie nie szanując jej zdania czy upodobań. Skończyła filologię polską, doskonale więc wiedziała, że Polacy pisać potrafią. Znała przecież historię rodzimej literatury, interesowała się nowościami wydawniczymi. Współczesna twórczość była różna. Nic dziwnego. Książkę mógł wydać każdy, kto miał na koncie odpowiednią kwotę. Wciąż jednak funkcjonowały wydawnictwa weryfikujące teksty i publikujące tylko te najlepsze, a wśród nich perełki. Mirek by się chyba wściekł, gdyby wiedział, że żona wydaje pieniądze na książki, a po przeczytaniu oddaje je do biblioteki. Zatrzymać przecież nie mogła, bo gdyby je znalazł...

– Lepiej, żeby nie znalazł – powiedziała Anna, wysiadając z auta.

Wyjęła z bagażnika zakupy i ruszyła w stronę wyjścia z parkingu.

– Dzień dobry! – radosny, dziewczęcy głos wyrwał Annę z kręgu niemiłych myśli.

– Dzień dobry – odparła, przywołując na usta uśmiech.

Rozpoznała dziewczynę, która ostatnio dość często bywała u sąsiada spod dziesiątki. Zapewne jego kolejna zdobycz. Chociaż nie. Traktował ją inaczej niż inne kobiety. Nigdy nie pozwalał, żeby wieczorami sama wracała do domu i mówił do niej takim ciepłym, serdecznym głosem. Często ich widywała, jak rozmawiali, czule patrząc sobie w oczy. Wyglądali na szczęśliwych i zakochanych w sobie bez pamięci. Czasem nawet im zazdrościła...

– Źle się pani czuje?

Anna zorientowała się, że stoi z opuszczoną głową, jedną nogą na schodku, i przytrzymuje dłonią czoło. Dziewczyna sąsiada patrzyła na nią z niepokojem.

– Wszystko w porządku – odparła. – Zrobiło mi się duszno, ale to nic poważnego.

– To może wniosę pani zakupy? I tak czekam na narzeczonego. – Jedną ręką chwyciła torbę Anny, a drugą objęła ją samą w pasie. – Na które piętro? – zagadnęła, kiedy drzwi windy się otworzyły.

– Na trzecie.

– Czyli niebawem będziemy sąsiadkami. Mam na imię Kornelia.

– Anna.

Dyskretne piknięcie oznajmiło koniec podróży windą. Wyszły na klatkę schodową, niemal zderzając się z czekającym tam mężczyzną.

– Coś się stało, kochanie? – zaniepokoił się, ogarniając Kornelię spojrzeniem kasztanowych oczu. – Zapomniałaś czegoś?

– A nie. – Poprawiła mu kołnierzyk, przy okazji, niby mimochodem, przesuwając dłonią po torsie. – Anna... Znaczy pani Anna źle się poczuła, więc jej pomogłam.

– Anna wystarczy. Już wszystko w porządku, więc was nie zatrzymuję – zapewniła, odbierając Kornelii zakupy. – Dziękuję.

– Drobiazg. – Uśmiechnęła się, splatając palce swojej dłoni z palcami narzeczonego. – Miłego dnia.

– Wzajemnie.

Zniknęli w windzie, a Anna stała jeszcze przez chwilę na klatce, mając nadzieję, że wrócą i podzielą się z nią swoim ciepłem. Z ich słów, gestów, spojrzeń wprost emanowały miłość, czułość i przywiązanie. Po prostu do siebie należeli, byli szczęśliwi. Niczego nie grali. Koniec, kropka.

„A dlaczego ja gram? – zastanawiała się Anna, wyjmując z torebki klucze. – Gdzie się podziała ta rozmarzona, zaczytana w poezji Poświatowskiej dziewczyna, która pragnęła idealnej miłości? Dobrze, może nie idealnej, ale takiej, jaką widziałam przed chwilą. Dlaczego pozwoliłam odejść Ani, która kochała życie i potrafiła czerpać z niego przyjemność?”

– Jest w niej coś dziwnego – stwierdziła Kornelia, opuszczając windę. – Niby młoda kobieta, a jakaś spięta.

– Może w przeciwieństwie do ciebie już urosła i nie zachowuje się jak gimnazjalistka?

– Marcinku, czy ja się zachowuję i wyglądam jak gimnazjalistka?

– Niech się zastanowię – odparł, przystając na chwilę i przytrzymując ją za rękę. – No, czasem tak.

– O ty paskudo! – Szturchnęła go lekko w ramię.

– Ale nie wyglądasz – dodał, obrysowując palcem wskazującym kształt piersi narzeczonej. Z zadowoleniem oglądał wypływające na jej policzki rumieńce zakłopotania. Nie pozwoliła mu jednak podziwiać ich dłużej niż kilka sekund.

– Jesteś okropny. – Udając śmiertelnie obrażoną, obróciła się na pięcie i szybkim krokiem ruszyła w stronę auta.

Marcin nawet nie próbował jej gonić. Musiała się przecież zatrzymać przy samochodzie. Szedł więc spokojnie, uśmiechając się pod nosem. Lubił takie małe sprzeczki z Kornelią. Właściwie to były bardziej przepychanki słowne, po których następował moment miłego godzenia się.

– Ale cię kocham, Nelu – szepnął wprost do ucha narzeczonej. – To chyba trochę okropny być mogę, prawda?

– Trochę możesz – zgodziła się łaskawie. – I powiem ci coś jeszcze.

Położył dłonie na biodrach Kornelii, zaglądając w jej błyszczące oczy.

– Zamieniam się w słuch – szepnął.

Czuł się jak rozbitek dryfujący po bezkresnej głębi szarozielonych tęczówek. Był gotów w nich utonąć. Po raz kolejny przyszło mu do głowy, że to, co wyrabia z nim Kornelia, jest niebezpieczne. Zapominał przy niej nie tylko o sobie, ale też o całym świecie. Jej obecność go zmieniała. Pociągała go kobiecością, zachwycała wrażliwością, onieśmielała delikatnością. Seks bez zobowiązań już nie jawił się jako bezpieczny sposób na relacje z kobietami. Zapragnął czegoś innego: stabilizacji, rodziny, domu, którego nigdy nie miał. Chciał kochać i być kochanym. Nigdy nie był szczególnie wierzący, ale czuł, że Kornelia pojawiła się w jego życiu za sprawą bożej opatrzności. Wdzięczność zaprowadziła go do kościoła. Pod jej wpływem ślubował, że w dowód wdzięczności nie wyciągnie ręki po niewinność ukochanej przed złożeniem przysięgi, która na zawsze połączy ich dusze. Starodawne poglądy, swego czasu bezlitośnie przez niego wyśmiewane, nagle stały się ważne, potrzebne. Wyrażały niepowtarzalność, wyjątkowość uczucia.

– Też cię kocham. – Głos Kornelii wyrwał Marcina z zamyślenia. – Najbardziej na świecie. – Chciała dodać coś jeszcze, ale nie zdążyła. Na otwartych w pół słowa ustach poczuła wargi narzeczonego. Poddała się pocałunkowi, zapominając, że mogą nie być sami na parkingu.

Weronika i Julia stały na środku pokoju, przyglądając się częściom garderoby rozłożonym na łóżku, stole, fotelach, nawet na podłodze. Bałagan powstał jednak według pewnej metody. Ubrania za małe, brzydkie czy zwyczajnie niemodne wylądowały w kącie, tworząc bezładny stos. Tu przeważały rzeczy Julii, co było dla jej mamy jednoznacznym sygnałem, że w najbliższych dniach należy wybrać się do sklepu. Kolorowe, zwiewne sukienki, spódnice oraz bluzki ułożyły na łóżku i fotelach, aby dokonać najwłaściwszego wyboru.

– Ta mi się podoba – powiedziała Weronika, przykładając do siebie szafirową, letnią sukienkę z delikatnymi falbanami zamiast rękawów i szerokim paskiem, który po zawiązaniu z tyłu też miał spływać w dół, tworząc dwie falbany.

– Ładna. – Julia kiwnęła głową akceptując wybór, a na jej zarumienionej od emocji buzi pojawił się szeroki uśmiech.

– A ty co założysz?

Dziewczynka zlustrowała swoje ubrania, po czym sięgnęła po błękitną tunikę z białym konturem Myszki Miki z przodu.

– To – oświadczyła stanowczo.

Weronika krytycznie przyjrzała się bluzce. Kupiła ją w ubiegłym roku na wyprzedaży tylko dlatego, że była ładna. Nawet nie zwróciła uwagi na rozmiar. Po powrocie ze sklepu okazało się, że Julia mogłaby się w niej utopić. Włożono ją więc do szafy, gdzie grzecznie leżała aż do dziś.

– A nie będzie za duża?

– Nie. Zobac, jak ujosłam! – Wyprostowała się, dumnie unosząc głowę.

„Ma wadę wymowy – zauważyła Weronika. – Trzeba pomyśleć o logopedzie”.

– Dobrze, a co na dół? Spodenki czy spódniczkę?

– Spódnickę.

– Biała w czarne groszki może być?

– Tak.

– To co, przebieramy się, bo nie ma czasu, a trzeba jeszcze zaprowadzić ład w twoich włoskach – zarządziła Weronika.

Kiedy pół godziny później obie wystrojone, uczesane i delikatnie pachnące kwiatową wodą toaletową stanęły przed lustrem w przedpokoju, Weronika zrozumiała, dlaczego córka nalegała, żeby nałożyć tunikę. Chciała być choć trochę podobna do matki. Marszczenia przy rękawach oraz asymetryczny dół bluzki miały zapewne przypominać falbany. Julia nawet stanęła przed lustrem tak samo jak matka, uginając prawą nogę w kolanie. Weronika poczuła kulę w gardle oraz szczypanie pod powiekami. Z trudem powstrzymała łzy wzruszenia.

– Ślicznie wyglądacie – skomentował Kamil. – Jak siostry.

Czyli i on zauważył podobieństwo w doborze stroju.

– Mamo, a w pseskolu będą występy. Psyjdzies?

– Oczywiście, że mama przyjdzie – powiedział stanowczo Kamil.

Weronika doskonale znała ten nieznoszący sprzeciwu ton. Mąż używał go rzadko. Właściwie tylko wtedy, kiedy nie przyjmował do wiadomości, że mogłaby czegoś odmówić córce. Dzisiaj jednak jego ingerencja była niepotrzebna, o czym poinformowało wymowne spojrzenie żony oraz wypowiedziane cichutko, niemal bezgłośnie „nie musiałeś”. Nie mogłaby przecież sprawić przykrości dziecku, które wprost do niej lgnęło. Nie dzisiaj. Zresztą, nie miała żadnej wymówki. Studia właśnie skończyła, a pracy jeszcze nie znalazła.

– Przyjdę, Julciu – zapewniła, przykucając naprzeciwko córki. – Ale musisz ładnie powiedzieć: w przedszkolu będą występy.

– W pse...

– Powolutku, Jula. W przed-szko-lu...

– W przeszkolu...

– W przed-szko-lu – poprawiła cierpliwie Weronika.

– W przed-szko-lu – wysylabizowała w końcu Julia, a widząc na ustach matki uśmiech zadowolenia, powtórzyła: – W przedszkolu będą występy.

– Bardzo ładnie. – Dotknęła ustami czoła córki. – Trzeba mówić wyraźnie, żeby każdy cię rozumiał, wiesz? A teraz zakładaj sandałki, idziemy na obiad.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[1] Wszystkie cytaty rozpoczynające kolejne części pochodzą z piosenki Księżniczka, sł. Marcin Piotrowski, wykonanie Sylwia Grzeszczak.