BULL STREET

Powieść o pieniądzach

DAVID LENDER

 Kurhaus Publishing 

Warszawa 2013

Tytuł oryginału: Bull Street Copyright © 2011 David Lender

All rights reserved

Originally published in the United States by Amazon Publishing, 2012. This edition made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing.

Postaci i wydarzenia występujące w książce są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo bohaterów książki do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, jest przypadkowe.

Wydanie polskie:

© 2013 Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

Prawa do przekładu polskiego:

© 2013 Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki: Dariusz Krupa

Opracowanie typograficzne i łamanie: Marek Wójcik

Przekład: Katarzyna Gąsiorowska

Redakcja i korekta: Elżbieta Lipińska (El-Kor)

Zdjęcie Davida Lendera na okładce: REDUX/East News

ISBN: 978-83-63993-75-7

Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

ul. Klimczaka 7/50, 02‒797 Warszawa

Dział sprzedaży: kontakt@kurhauspublishing.com, tel. 0 22 325 34 70

Podziękowania

Dziękuję wszystkim tym, którzy czytali pierwszą wersję książki i na bieżąco komentowali poszczególne jej fragmenty: Terry Collins, Cindy Begin, Lisie Begin-Kruysman, Richowi Kruysmanowi, Tinie Bachetti, Jonowi Lenderowi, Paulowi Lenderowi, Markowi Lenderowi, Penny Page, Manette Loudon, Shaunowi Strubowi, Johnowi Shortowi, Russowi Deihlowi, Michele Young i Frances Jalet-Miller.

Wyrazy wdzięczności przekazuję też osobom, które przepisywały jej pierwsze szkice: Julie Widmer, Madelynne Sansevere i Marcie Herkner.

Dziękuję zespołowi Amazon Publishing oraz Cheryl Bradshaw za adiustację.

I dziękuję jeszcze raz mojemu Tacie za zdjęcie na okładce1. Szkoda, że tego nie widzisz.

1 To zdanie odnosi się do okładki wydania amerykańskiego – przyp. Kurhaus Publishing.

Rozdział 1

NOWY JORK. Przed globalnym kryzysem finansowym.

– Jeśli do kwietnia nie znajdę sobie pracy, jestem stracony – powiedział Richard. – Przynajmniej tak się mówi w szkole biznesu.

– I to są idy marcowe – odparł ojciec.

Złowieszcze odniesienie dotknęło go. Poczuł skręt kiszek.

Richard Blum i jego ojciec, Hank, siedzieli w greckiej restauracji w centrum Manhattanu niedaleko Wall Street. Dwie ulice dzieliły ich od Walker & Company, gdzie Richard miał mieć pierwszą tego dnia rozmowę kwalifikacyjną, i cztery przecznice od miejsca, gdzie odbywał się kongres firm ubezpieczeniowych, w którym brał udział jego ojciec. Richard bawił się papierową przywieszką od herbaty, był podenerwowany. Pięciodniowa wyprawa do Nowego Jorku była jego ostatnią szansą na zdobycie pracy przy Wall Street. Jeśli jej nie dostanie, będzie to oznaczało, że cały okres rekrutacyjny zakończy porażką. Cieszył się, że udało im się z ojcem znaleźć chwilę na wspólne śniadanie; że akurat przyjechał z St. Paul na ten swój zjazd w mieście. Siedzieli przy stole naprzeciwko baru, więc pochylając się ku sobie, słyszeli brzdęk talerzy, wykrzykiwane zamówienia i odgłos łopatek do grilla. Richard rozkoszował się wrzawą i aromatem tego miejsca. Było swobodnie, w powietrzu unosił się zapach jajek i domowych frytek. Wiedział, że ojcu też się to podoba. Poluzował nieco mankiet, aby spojrzeć na zegarek.

– Martwisz się? – zapytał ojciec.

– Przypuszczam, że to się nie skończy, póki samemu się nie zrezygnuje, ale w języku finansowym jestem jak niszczejące aktywa.

– Nie o to mi chodziło. Pytałem, czy się denerwujesz.

– Okropnie.

Popatrzył na ubiór ojca: koszula z bawełny/poliestru, poplamiony krawat w grochy, znoszony garnitur. Uśmiechnął się. Poczuł się pewniej, jakoś ciepło w środku. Zerknął na własny strój. Miał markowe ubranie – Polo od Ralpha Laurena za 3500 dolarów. Po ziemi szorował płaszcz, który sprawił sobie jako narzędzie walki do upadłego o miejsce wśród najlepszych. Probierz powodzenia.

– Mimo to najwyraźniej robisz postępy.

– Mam już za sobą wszystkie rozmowy kwalifikacyjne z bankowości inwestycyjnej, które oferowano mi na uczelni. Było ich niewiele.

Ojciec pokiwał głową, zamyślony.

– Czy było wśród nich coś sensownego dla ciebie?

– Z perspektywy Wall Street moja szkoła w Michigan to drugorzędna placówka. W tym sezonie rekrutacyjnym wszystkie oferty dla naszego rocznika MBA to dwanaście rozmów telefonicznych, cztery wyjazdy do Nowego Jorku, wreszcie jedna propozycja pracy.

– Przynajmniej jest ta jedna – ojciec starał się być optymistyczny. Uśmiechnął się, potem zamrugał i zacisnął usta. – Poza tym chyba wpłynie coś jeszcze do biura karier?

Nie. Już za późno jak na pierwszą rundę ofert na uczelni. Richard oparł się pokusie, aby pobujać się na krześle. Tak więc to by było na tyle.

Ojciec się skrzywił. Spojrzał na swój talerz, zawahał się, potem ponownie popatrzył Richardowi w oczy.

– A teraz ta wyprawa – powiedział, wciąż spoglądając na niego.

W pierwszej chwili Richard myślał, że to spojrzenie oznacza, iż ojciec zdał sobie sprawę z tego, że to ostatnia nadzieja jego syna. Teraz jednak poczuł, że może to być coś więcej.

Tak, jedenastogodzinny wysiłek. Wydeptywanie chodnika w Nowym Jorku, powtarzanie tych samych listów motywacyjnych załączanych do mojego CV. Sprawdzanie, czy uda mi się otworzyć jakieś drzwi.

Ojciec odchylił się do tyłu i oparł się o krzesło.

– No więc, jak ci idzie ta wyprawa? – Richard poczuł, jak ojciec bacznie mu się przygląda.

– Spośród czterech wstępnych rozmów kwalifikacyjnych zostały mi ostatnie dwie.

Richard zaczął znowu kręcić przywieszką od herbaty, stawał się niespokojny. Wiedział, że dzisiejsza rozmowa była jego jedyną realną szansą.

– Pamiętasz A Mathematician’s Apology1? – zapytał ojciec. Był przejęty i nie spuszczał z oczu Richarda. Richard przełknął ślinę.

– Jakże mógłbym zapomnieć? Ta książka miała na mnie wielki wpływ.

Była to książka, którą obaj z ojcem czytali, gdy on wybierał się na studia. Richard był akurat na zakręcie swojego okresu zbuntowanego nastolatka i zaczynał znowu zbliżać się do ojca, tym razem jak mężczyzna do mężczyzny. Kiedy już po studiach zdobył pracę i pisał teksty dla agencji reklamowej McAlister & Flinn, i nadal mieszkał w domu z rodzicami, on i ojciec nawiązali z sobą kontakty robocze. Hank dzielił się z synem swoją mądrością w kwestiach biznesowych; praca w ubezpieczeniach jest podobna do zajęcia człowieka, który musi wymyślać hasła, by przekonać ludzi do kupienia sosu do steku. Biznes stał się ich wspólnym światem. Do późnych godzin nocnych rozmawiali o stopach procentowych czy wskaźniku wzrostu cen. Od czasu do czasu przy szklaneczce szkockiej dyskutowali też o powieściach Elmore’a Leonarda albo Trollope’a, o muzyce Mozarta i Beethovena. Richard pomyślał o A Mathematician’s Apology.

– Trzy rodzaje ludzi. Pierwszy: robię to, co robię, ponieważ mam do tego niezwykły talent. Drugi: robię to, co robię, ponieważ potrafię robić wiele niezłych rzeczy i wybrałem jedną z nich. I trzeci: niczego bardzo dobrze nie robię, ale wpadłem na to – wyrecytował.

– Jestem rzetelnym ubezpieczycielem obligacji, a prawdopodobnie mógłbym równie dobrze robić coś innego. Nie rozumiem tego świata, do którego ty chcesz się dostać. Ale jeśli sądzisz, że masz w sobie to coś, to idź do niego.

Ojciec ciągle badał wyraz twarzy syna.

– Tak. Potrafię to robić – powiedział Richard, bardziej nawet do siebie samego; odczuwał taką potrzebę przed rozmową kwalifikacyjną.

– Więc nie poddawaj się. Ale nie zapominaj, kim jesteś i skąd pochodzisz. Nie pozwól, aby Wall Street zawróciło ci w głowie.

– Jeszcze jakaś rada?

– Cóż, skoro pytasz – odezwał się ojciec, posyłając mu półuśmiech, który zwykle pojawiał się na jego twarzy, gdy rozpoczynał kazanie, ale ciągle chciał okazywać ojcowską miłość. – Wszystko, co usłyszałem, to same wymówki. To niepodobne do ciebie. Zbuduj swoją podstawę. Myśl jak ci faceci z Wall Street, jak jaskiniowiec, który musi wygrać walkę o kobietę, bo w przeciwnym razie nie będzie mógł spłodzić potomka. Włóż w to trochę swojej energii. Działasz już na własną rękę; nikt tego nie zrobi za ciebie.

Siedzieli przez chwilę w milczeniu, Richard przyglądał się temu półuśmiechowi, który jeszcze był na twarzy ojca. Tata miał rację. Wszystko zależy ode mnie.

– Co? Myślisz, że już nie mogę ci skopać tyłka? – odezwał się ojciec.

Richard poczuł, że głos mu drży.

– Dzięki.

– Proszę bardzo.

Richard zerknął na zegarek. Ojciec złapał rachunek, powiedział: – Muszę iść. Daj sobie trochę czasu, aby zebrać myśli.

– Czemu nie pozwolisz mi zapłacić?

– Gdy zostaniesz potentatem, to postawisz mi obiad.

Obaj wstali. Ojciec wyciągnął rękę. Uściskali się.

– Przekaż mamie, że ją kocham – rzekł Richard.

– Zadzwoń do niej. Sam jej to powiedz – odparł ojciec.

Richard przytaknął.

– Jakieś podsumowujące myśli?

– Jeśli nic z tego nie wyjdzie, to pamiętaj, że zawsze możesz przyjechać do domu, żeby przegrupować siły. – Uśmiechnął się.

Ale ty na to nie pozwolisz. Wiemy o tym, i ty, i ja, prawda?

Richard zerknął na zegarek: siódma czterdzieści pięć. Spóźnia się. Siedział w lobby Walker & Company przy Water Street nr 55, czekając na swoją rozmowę kwalifikacyjną z François LeClaire’em. A w takim pośpiechu jadł śniadanie, żeby tylko zdążyć tu na wpół do ósmej rano. Złapał się na tym, że zaciska i prostuje palce, zmuszając się do ich rozluźnienia.

Świetnie. Więcej czasu, żeby rozważać sprawy nie do rozważenia.

Richard wziął do ręki czasopismo ze stolika Sheraton stojącego obok antycznego krzesła Chippendale, na którym siedział. Fortune. Bieżące wydanie; na okładce był Harold Milner. W ciągu ostatniej dekady zdobił też pierwsze strony czasopism Forbes i Financier. Na okładkowym zdjęciu do artykułu Inżynieria finansowa na steroidach Milner stał w sali konferencyjnej Walker & Company. Prawdopodobnie tej samej, przed którą siedział teraz Richard. Zdjęcie przedstawiało Milnera na tle Brooklyn Bridge, stanowiącego tylne wejście do Wall Street. W środku znanego już Richardowi wydania czasopisma, na początku strony z artykułem, było zdjęcie Jacka Grassa i Mickeya Steinberga stojących po obu stronach Milnera. Był on najważniejszym i przynoszącym największe zyski klientem ich firmy, Walker & Company. Richard wiedział wszystko o tych facetach. Wygooglował ich, jeszcze zanim powstał czasownik od słowa „Google”.

Artykuł w Fortune był raczej sensowny, chociaż Richardowi wydawało się dość oczywiste, że wie więcej o Milnerze niż jego autor. Milner, jeszcze jako dyrektor finansowy firmy Coastal+Northern, mając 40 lat, zrobił krok milowy w dziedzinie przedsiębiorczości. Spieniężył opcje na akcje C+N i 1,5 miliona dolarów, które w ten sposób uzyskał, zainwestował w swoją pierwszą samodzielną transakcję. A potem nie oglądał sie już za siebie. Dziś jego prywatne imperium warte jest 7 miliardów dolarów, zatrudnia 17 000 ludzi w 22 stanach. Artykuł określał go jako błyskotliwego, ekscentrycznego, szalenie kreatywnego nałogowego pracoholika – jednego z najpotężniejszych i najbogatszych przedsiębiorców w Stanach Zjednoczonych.

Richard spojrzał na otwarte drzwi sali konferencyjnej, w której na stole było przygotowane śniadanie. Wyobraził sobie Milnera, Jacka i Mickeya omawiających przy posiłku transakcje, i poczuł pustkę w żołądku.

Richard zobaczył nadchodzącego w jego kierunku młodego człowieka, prawdopodobnie studenta stażystę. Miał zdjętą marynarkę, w rękach trzymał stertę dokumentów i jakieś książki na prezentację, szedł szybko, wyglądał na spiętego. Tak, to stażysta, prawdopodobnie na pierwszym roku. Chłopak minął Richarda w pośpiechu i zajrzał do sali konferencyjnej. Widząc, że nikogo tam nie ma, usiadł na krześle naprzeciwko Richarda, najwyraźniej czekając na kogoś. Był nerwowy i spocony. Richardowi zrobiło się go żal. Dokumenty zaczęły mu się zsuwać z kolan. Richard wyciągnął rękę, aby mu pomóc, ale chłopak odtrącił ją, samodzielnie zgarniając papiery.

Richard zobaczył, że facet przygląda mu się bacznie, zgadując pewnie, dlaczego tu jest.

– Na kogo czekasz? – spytał w końcu.

– Na François LeClaire’a. – Richard zorientował się po wyrazie jego twarzy, że ta osoba jest mu znana, chwilę później czoło faceta zmarszczyło się w napięciu. Westchnął i, przechylając się do tyłu, oparł się o krzesło. W tym momencie zawibrował przypięty do jego paska blackberry i chłopak usiadł wyprostowany. Richard słyszał, że po drugiej stronie słuchawki ktoś mówił szybko i głośno. Młody człowiek zerwał się w pośpiechu, nerwowo zbierając dokumenty. Richard doznał nieprzyjemnego uczucia, że za kilka miesięcy to mógłby być on sam, wykradający chwilkę relaksu w oczekiwaniu na to, aż ktoś będzie wrzeszczał na niego za błąd w słupku liczb.

Drzwi windy otworzyły się. Richard odwrócił głowę i zobaczył Harolda Milnera we własnej osobie kroczącego w jego stronę. Milner nosił się w sposób nieuwydatniający niczego, ale to nawet jakoś bardziej powiększało jego potęgę i doniosłość. Richard wstał instynktownie, a wówczas przypływ adrenaliny zmroził go jak dziesięciolatka spotykającego „Babe” Rutha2. Gdy Milner zbliżał się do niego, Richard zdał sobie sprawę, że jest on tak samo wielki jak „Babe”. Około 195 cm wzrostu, rozbudowana klatka piersiowa jak u futbolisty, masywne dłonie. Znakiem firmowym była ogolona głowa. Podszedł do Richarda.

– Harold Milner – powiedział, wyciągając rękę. Tak po prostu.

Richard poczuł, że zaczyna mówić, nie wiedząc, jakie dźwięki się z niego wydobywają. Po przedstawieniu się powiedział coś tryskającego euforią, po czym jego głos stał się omdlały, gdy wymówił: „Mr. Milner”.

– Mów mi Harold. – Milner zajrzał do pustej sali konferencyjnej, potem usiadł na miejscu, gdzie przed chwilą siedział stażysta. Zerknął na wydanie Fortune, które Richard wciąż ściskał w dłoniach.

– I nie jestem taki zły, jak o mnie mówią – powiedział. – Ani taki mądry.

Richard uśmiechnął się, teraz trochę swobodniejszy. Jego ciało odmroziło się i usiadł ponownie, tym razem z Haroldem Milnerem, jakby mieli gadać o nieistotnych rzeczach.

– Nie sądzę, żebym w to uwierzył.

– W co? Że zły czy że mądry?

– Mądry. Powiedziałbym, że nieźle sobie radzisz... Harold. – „Harold” wypadło dość niemrawo, gdy Richard próbował wymówić to imię.

– No, tak, „mając pieniądze w kieszeni, jesteś mądry i przystojny, a także dobrze śpiewasz”.

– Francis Scott Fitzgerald?

– Przysłowie żydowskie. Nie wierz wszystkim wycinkom prasowym.

– Trudno mi uwierzyć, że po prostu miałeś szczęście.

– Nie, ale rzeczy opisane w tym artykule są wręcz głupie.

Richard uśmiechnął się.

– Zrobiłeś kilka interesujących transakcji.

– Tak, ale ten nonsens o steroidach jest tylko po to, aby czasopisma się sprzedały. Podchodzę do transakcji w dość tradycyjny sposób.

– Nie wiem. W transakcji Brennana był to całkiem egzotyczny sposób, w jaki celowo skonfigurowałeś spółkę zależną do finansowania wierzytelności w podziale McGuffina.

Milner wzruszył ramionami, spojrzał na niego i powiedział: – No i?

– No i to dodatkowe finansowanie dało ci 20 procent nadwyżki cenowej nad innymi oferentami. To doprowadziło do sukcesu transakcji.

– Może.

– A Dresner Steel? Sposób, w jaki sprzedałeś dwa działy firmy a pozostałe w ciągu roku połączyłeś z Tilson Manufacturing i Milburg Industries! Ilu facetów potrafiłoby tego dokonać i jeszcze nie utracić prawa do wykorzystania ich strat podatkowych?!

Milner patrzył na Richarda, jakby przez chwilę zastanawiał się nad czymś. Odezwał się:

– Dobre spostrzeżenia. Jestem pod wrażeniem. Ale zdradzę ci mały sekret. Nie uważam, że dokonałem w moim życiu czegoś szczególnie wymyślnego czy kreatywnego. Trzymam się prostych zasad, unikam ryzyka. Wiesz, kim był Vince Lombardi?

– Jestem z Minnesoty. Pieczęcią naszego stanu jest obraz packersów kopiących tyłki vikingom.

Milner uśmiechnął się.

– Jestem jak Green Bay Packers3 Lombardiego. Podchodzimy do linii, przykucamy w pozycji gotowości do końcowego sweepa4. Obrona wie, że będzie to najprawdopodobniej końcowy sweep, ponieważ do końca meczu pozostało 1,7 sekundy, a poza tym Lombardi i tak ma w swoim notatniku tylko dziesięć wariantów rozegrania piłki. Jak myślisz, co teraz?

– Podanie na dziewiąty jard na przeciwną stronę boiska.

– Końcowy sweep, perfekcyjnie wykonany. Za każdym razem siedem jardów. Nic egzotycznego, tylko proste wykonanie.

Richard chciał go zapytać, czy ta „prosta” taktyka rozbroiła prezesów firm, które próbował przejąć, ale zadowolił się odpowiedzią: – Dobra opowieść. Zgadzam się z tym.

Milner położył łokieć na stoliku, przyłożył dłoń do ust. Richard zauważył w jego oczach błysk uśmiechu, najwyraźniej o czymś myślał. Nie odzywał się przez chwilę, po czym zapytał: – Jesteś nowy?

– Tak nowy, że mnie tu jeszcze nie ma.

Milner uniósł brwi, jakby był zaskoczony.

– Czekam tutaj na moją rozmowę kwalifikacyjną – powiedział Richard. Milner uśmiechał się oczami, znowu zasłonił ręką usta. – Myślę, że ten gość, który miał się z tobą spotkać, został właśnie odwołany na bok.

– Więc wtedy ty wkroczyłeś do akcji i wykonałeś jego zadanie. Zdobyłeś mój głos. – Wstał i wyciągnął rękę, ukazując szeroki uśmiech na twarzy. Richard podniósł się i jeszcze raz uścisnęli sobie dłonie. – Witam w firmie, Richard – powiedział Milner.

Richard zaśmiał się. Nie nerwowo, bez okazywania ekscytacji tym, że właśnie gadał z najbardziej znanym gościem w świecie finansów. Zaśmiał się, bo to po prostu było zabawne, że Milner kazał mówić mu do siebie per Harold, był swobodny, żartował. Nie żaden sztywniak, ale zwykły gość.

Nadal ściskali sobie dłonie, Richard śmiał się, gdy podeszli do nich Jack Grass i Mickey Steinberg. I oto on, stojący pomiędzy facetami, którzy dokonali wspólnie 15 wielkich transakcji w ciągu ostatnich 20 lat; miniprzemysł, ich trzech.

Richard słyszał, jak Jack i Mickey przywitali się z Milnerem, widział ich ściskających sobie dłonie, wymieniających jakieś zwykłe uprzejmości. Ale niezbyt jasno, jakby to nie działo się naprawdę, bo w jakiś sposób czuł się poza swoim ciałem, jakby przyglądał się temu z pewnej odległości. Skoncentrował się na Milnerze, który wydawał się znowu większy niż w rzeczywistości. Nadal dostrzegał ten nieformalny styl, wyrażający jego brak potrzeby imponowania innym. Teraz Richard przyglądał się Mickeyowi, geniuszowi Walker & Company w dziedzinie fuzji i przejęć, z kędzierzawymi żydowskimi włosami, zaspanymi oczami, który mówił coś monotonnie. Mickey prawdopodobnie wykładał jakąś mądrość, ponieważ Milner całkowicie skupił na nim uwagę, przytakując od czasu do czasu. Teraz Richard obserwował Jacka, dyrektora zarządzającego firmy. Jack stał, wygładzając odstające klapy garnituru uszytego w stylu europejskim, w artystycznie dobranym zestawieniu – od francuskiego krawata i dopasowanej chusteczki w butonierce, aż do włoskich niesznurowanych mokasynów. Oczy Jacka krążyły dokoła jak oczy wielkiego kota w dżungli. Obserwujące Milnera, który słuchał wszystkiego, teraz mierzące Richarda, i znowu Milnera i Mickeya. Obcisły garnitur ukazywał jego wysportowaną sylwetkę, mankiety koszuli wystawały z rękawów jak u Cary Granta, włosy krótko przystrzyżone, opalenizna z Palm Beach wyróżniała się na tle białego kołnierzyka i mankietów.

Gdy wchodzili do sali konferencyjnej, Milner uśmiechnął się do Richarda i uniósł rękę, kiwając krótko na do widzenia. Jack Grass zauważył to i zerknął na Richarda, jakby robiąc notatkę w pamięci.

Richard zajrzał przez otwarte drzwi do sali konferencyjnej. Mahoniowy stół nakryty był dla trzech osób, ozdobiony kryształkami, na nim porcelana, urzędowe srebro i świeże serwetki. Zmatowiały połysk i wytarte krawędzie ukazywały jego dostojny wiek, uzupełnieniem był orientalny dywan, na którym stał. Z niewidocznej kuchni unosił się aromat rozmarynu i jajek pomieszany z jakimś innym zapachem, którego nie potrafił rozpoznać.

Richard żałował, że nie może przysłuchiwać się ich zebraniu, być z nimi w tej sali. Do diabła, pragnął bardziej niż czegokolwiek innego być jednym z nich, zwłaszcza Milnerem. Był on częścią idei, dla której Richard tu był.

Gdy tylko usiedli przy stole do śniadania, krótko przystrzyżony mężczyzna w dwurzędowym garniturze wszedł do lobby; sprawiał wrażenie, jakby był właścicielem tego miejsca. Richard przyglądał mu się: ulizane do tyłu włosy, chusteczka w butonierce dopasowana do odważnego wzoru na krawacie Hermesa, koszula w angielskie paseczki z białymi mankietami ukazującymi się spod rękawów marynarki. Chcę być Jackiem Grassem? Szedł wyprostowany, usta zaciśnięte, chodząca arogancja. Bez wątpienia, LeClaire. Przez następną godzinę to on będzie najważniejszą osobą w życiu Richarda.

– François LeClaire. Przepraszam za spóźnienie.

Uśmiechnął się, ale skąpo, jakby nadmierny uśmiech mógł pognieść mu garnitur. Jego akcent trącał przesadnym brzmieniem głosu postaci z kreskówek, był prawie zbyt wyraźny, aby mógł być prawdziwy. – Telekonferencja z Europą. Nie do uniknięcia – powiedział teraz w taki sposób, aby Richard, oczywiście, poznał istotę tego wszystkiego. Uścisnął rękę Richarda tak, jakby nie chciał pozostawić cienia wątpliwości, że rozumie koncept silnego amerykańskiego uścisku dłoni. Drugą ręką, w stylu sztywnego szwajcarskiego hotelarza, wskazał w kierunku pomieszczeń biurowych.

Zaczynamy. Richard pohamował chęć ponownego spojrzenia na Milnera.

* * *

Harold Milner spoglądał na omlet z rozmarynem i kozim serem na swoim talerzu, potem na swoje ręce; mięsiste ręce cieśli albo murarza. Gdyby nie pewne zakręty w jego życiu, mógłby którymś z nich zostać. O tym starał się nigdy nie zapominać. Nie mógł teraz powstrzymać się od śmiechu z samego siebie: był zażenowany i próbował to ukryć. Od długiego czasu zajmował się projektami inwestycyjnymi. Mnóstwo chwil napięcia, ciężkich transakcji; presja. Ale tak jak teraz czuł się rzadko.

Spojrzał na Jacka i Mickeya. Przywoływali wspomnienia. Dwadzieścia lat marzeń, manipulacji, prób i błędów sprawiło, że to wszystko działa. Ramię w ramię, ich trzech. Jack, facet od pomysłów, siedział teraz, sapiąc i prychając, pysznił się swoim szytym na miarę garniturem za 5000 dolarów. Mickey – planista i myśliciel. Jack powinien dziękować Bogu, że ma Mickeya. To on sprawiał, że plany Jacka się urzeczywistniały. Ale tak naprawdę nie była to tylko głowa i mistrzostwo techniczne Mickeya; to były zwariowane pomysły Jacka, ponieważ bez marzeń Jacka Mickey nie miałby niczego, w co można by tchnąć życie.

Zanim spotkał tych dwóch, był po prostu beznadziejnym facetem dokonującym mikrotransakcji. Potem poznał Jacka, a miesiąc później tego nowego gościa, którego teraz ma przy sobie, Steinberga – Mickey to nie zdrobnienie od Michael, tylko po prostu Mickey: niski, zaokrąglony i niewysportowany. Oni obaj pojawili się w biurze Milnera w Nowym Jorku, w tym niegustownym budynku, gdzie zaczynał, przy skrzyżowaniu Ósmej Alei i Trzydziestej Czwartej Ulicy. Na dole pachniało jak w chińskiej restauracji. Jack szczerzył zęby w szerokim uśmiechu złotego dziecka w garniturze w angielskim stylu za 2000 dolarów. Miał jedynie 31 lat i zarabiając dla Walkera najwięcej, prowadził w firmie dział finansowania przedsiębiorstw. Mickey, śmiesznie mrugający oczami, ściskał rękę mocniej, niż Milner mógł się spodziewać po człowieku z twarzą łasicy i wątłą posturą.

Ledwo usiedli, Jack rzucił pomysł Caldora5, rwąc się do tego tematu. Mówił jakieś nonsensy o wykupieniu długu Caldora wysokości 20 miliardów dolarów poprzez jego sieciowe karty kredytowe klientów w cenie 20 centów za dolara. Mickey tłumaczył, że Caldor jest na skraju bankructwa i desperacko potrzebuje gotówki. Jack twierdził, że kiedy posiadacze kart kredytowych sieci Caldora ostatecznie spłacili swoje rachunki, Milner zarobi fortunę. Mickey wyłożył wszystko, jak sfinansować transakcję. Oczy Milnera wędrowały tam i z powrotem, od jednego do drugiego, jak na meczu tenisowym. Potem Jack powiedział Milnerowi, że on musiałby wyłożyć jedynie 10 do 12 milionów dolarów, a w ciągu kilku lat inwestycja zwróci się 20- lub 30-krotnie. Milner zaczął myśleć. To przykuło jego uwagę, kimkolwiek byli ci faceci.

Okazało się, że był to przepis na niewiarygodny home run6: Milner zainwestował 16 milionów dolarów gotówki, prawie wszystkie wolne środki, jakie miał, a resztę pożyczył, żeby kupić należności kart kredytowych Caldora. Po spłaceniu pożyczki w ciągu dwóch lat zarobił 455 milionów dolarów netto. Jack i Mickey pchnęli Milnera do sukcesu. W ciągu roku kupił learjeta7 oraz apartamenty w Nowym Jorku, Palm Beach i Los Angeles. Przeniósł swoje biuro do penthouse’u w Helmsley Building; wejścia do nowojorskiej dzielnicy biznesowej na rogu Czterdziestej Piątej Ulicy i Alei Parkowej. A to był dopiero początek.

Za to teraz był koniec.

– Chcę sprzedać Southwest Homes – powiedział Milner.

Zobaczył, jak Jack ożywił się po drugiej stronie stołu jak pies węszący kość. Mickey był charakterystycznie spokojny, mrugał oczami. Milner popijał wodę, ciężko przełykając i nie zwracając uwagi na wydawane przy tym odgłosy. Jedna z tych rzeczy, które świadczyły o jego korzeniach, za co podczas przyjęć Mary Claire zawsze posyłała mu spojrzenie dezaprobaty. Nie musiał starać się robić dobrego wrażenia na tych gościach.

Mickey odezwał się: – Wolno spytać, dlaczego?

Milner zauważył, jak Jack spojrzał spode łba na Mickeya, jakby chciał, żeby się zamknął.

– Nie podoba mi się ten biznes. Każdy Iksiński, który potrafi podpisać się krzyżykiem pod wnioskiem hipotecznym, może kupić dom, na który go nie stać.

Jack odrzekł: – Tak, prawdziwa mentalność bańki spekulacyjnej.

Milner skinął głową.

Jack powiedział: – Ta runda muzycznych krzeseł nie potrwa bardzo długo. Lepiej zajmij miejsce, zanim muzyka przestanie grać. Pamiętacie, jak pękła bańka na rynku firm internetowych?

Pod uniesioną do ust dłonią Milner skrywał uśmiech. Wiedział, że widać go po jego oczach. Oto Jack w swoim żywiole: zawsze sprzedający. Milner będzie na swój sposób tęsknił za Jackiem i Mickeyem, ale stali się jego przyzwoitkami w podróży do ciemnej strony świata. Ubijanie razem interesów, które przemieszczały klocki dokoła stołu; wszyscy zarabiali stosy pieniędzy, ale niczego nie tworzyli. Postanowił sobie, że wróci do firm budowlanych, rzuci całe to dziadostwo „inżynierii finansowej na steroidach”, o którym tak krzyczały czasopisma. Nawet ten dzieciak w lobby mówił tylko o jego spekulacyjnych transakcjach zamiast o budowaniu rzeczy. Milner spojrzał na Mickeya. – Mickey, co myślisz?

– Czy chcesz sprzedać kupcowi korporacyjnemu czy przez ofertę publiczną8? – zapytał Mickey.

– Zróbmy ofertę publiczną.

– Rynek ofert publicznych nadal strzela transakcjami jak baseballowa maszyna do wyrzucania piłek – powiedział Jack. – Akcje firm deweloperskich są rozgrzane do czerwoności.

– Wszystko jest rozgrzane. Może za gorące – odrzekł Milner.

– Tak, rozgrzane do białości, i daje więcej powodów do tego, żeby rzucić Southwest na publiczną – powiedział Jack.

Dlaczego nawet ta poprawna wypowiedź Jacka brzmiała w połowie jak bzdura?

– Jest warte około 1,5 miliarda dolarów. Ile chcesz sprzedać? – zapytał Mickey.

Milner odłożył widelec, oparł łokieć na stole i położył dłoń na ustach, nie spiesząc się z odpowiedzią. Zerknął na Jacka i zobaczył, że ten go obserwuje. Milner powiedział: – Wszystko. Zobaczył napinające się mięśnie na żuchwie Jacka. Potem widział, jak nabiera powietrza, poczuł budzące się zwierzę pod tym szytym na zamówienie ubraniem. Okay, Jack – gotów, cel, pal.

– Możemy sprzedać 100 procent – odrzekł Jack. – Wystawianie całej firmy na sprzedaż było ostatnio praktykowane. Przy cenach domów bijących co miesiąc rekordy otrzymanie hipoteki jest tak proste jak zjedzenie popcornu, więc rynki windują ceny akcji firm budowlanych jak zwariowane.

– Zauważyłem – odezwał się Milner i spojrzał na Mickeya.

Mickey powiedział: – Generalnie, Jack ma rację. Ale jeśli wystawisz wszystko w ofercie publicznej, obniżysz cenę. To co innego, niż gdybyś sprzedał np. połowę. Jeśli będziesz chciał sprzedać wszystko, ludzie będą pytać: „Co jest z tym nie w porządku, skoro on nie chce nic z tego zatrzymać?”.

– Wiem. Ale podoba mi się pomysł, żeby to wszystko sprzedać. Jak duży dyskont muszę zaakceptować? – Milner poczuł, jak kurczy mu się żołądek.

Milner zobaczył, jak Jack i Mickey spoglądają na siebie. Milner poczuł, że znowu się uśmiecha. Musiał przyznać, że od samego początku uwielbiał obserwować tych facetów. Tam i z powrotem. Jack próbuje namawiać Mickeya spojrzeniem i mową ciała, Mickey rozważa swoją odpowiedź, mruga, kontempluje.

– Powiedziałbym, przynajmniej 300 milionów dolarów – odrzekł Mickey.

Jack nie ruszył się.

Milner wzruszył ramionami, potem przytaknął.

– Zrobione.

Jack spojrzał na Milnera ze swoim najlepszym sztucznym uśmiechem na ustach.

Milner znowu zaczął oglądać swoje ręce. W ten sposób, mimo wszystko, zostanie w końcu cieślą. I poświęci się uczciwej codziennej pracy.