Kasey Michaels

Wrogowie rodziny Redgrave’ów

Tłumaczenie:

Krzysztof Dworak

PROLOG

Hrabstwo Kent, Anglia, rok 1789

Teren wyglądał obiecująco. Rozciągał się przed nimi tunel równo skoszonej trawy, przykrytej sklepieniem koron dwóch rzędów drzew. Można byłoby nawet przyjąć, że owa sceneria ma sielankowy urok, gdyby nie środek lodowatej zimy i blady półmrok przedświtu.

Na dworze nie panowała jednak wcale mroźniejsza atmosfera niż w sercu mężczyzny, który rozglądał się po ponurym krajobrazie. Tylko z pozoru sprawiał wrażenie bezrefleksyjnego dandysa.

– Nie uważasz, Burke, że wokół naszych nóg powinna snuć się mgła? Ja jestem o tym całkowicie przekonany. Wszystkie najlepsze pojedynki o świcie odbywały się w wijących się smugach mgły. Sądziłem, że bez tego ani rusz. Potrzymasz mi okrycie?

Siedemnasty hrabia Saltwood, nazwiskiem Barry Redgrave, strząsnął z ramion obszytą sobolem pelerynę i roześmiał się głośno, kiedy służący jak oparzony skoczył ratować wspaniałe okrycie przed błotem.

– Dobra robota, Burke. Wyrazy uznania! – Uwolniony od peleryny hrabia ukazał się w pełnej krasie. Okazał się być dobrze zbudowanym i niezwykle przystojnym dżentelmenem, a w każdym razie byłby przystojny, gdyby nie bezduszny wyraz jego ciemnoniebieskich oczu. Dobry humor ich już nie rozjaśniał.

– Pił pan przez pół nocy, milordzie. Niechże pan jeszcze przemyśli, czy to odpowiednia chwila… – błagał Burke, taszcząc pelerynę i szkatułkę z drzewa różanego z pistoletami pojedynkowymi Saltwoodów.

– Dlaczego, Burke? – Hrabia zdjął trójgraniasty kapelusz z lilijką i zatknął łobuzersko na bakier na głowie Burke’a. Dyskretnie poprawił swoją śnieżnobiałą rokokową perukę. – Bo nie ma mgły? Naprawdę obowiązuje taka zasada?

– Nie sądzę, milordzie. Miałem na myśli, że jest pan… na lekkim rauszu, milordzie – odrzekł służący niepewnie.

– Nawet nie na lekkim, Burke – przyznał hrabia, w tej jednej chwili sprawiając wrażenie jak najbardziej trzeźwego. – Najlepiej mi idzie strzelanie, kiedy jestem pijany w sztok. Ale uspokoję cię: jak zobaczę trzech, to będę mierzył do środkowego. Gdyby jednak doszło do… – spojrzał wymownie na służącego – …wiesz, co robić.

– Tak, milordzie – odparł Burke i zadygotał. – Wszystko trafi do Stróża, który też wie, co ma robić.

– Mam być śliczny, Burke. I żeby się mną zajęły dziewczęta! Albo wrócę i będę cię straszył po nocach – ostrzegł i dodał z ironicznym uśmiechem: – Przecież nie zginę, ty stara babo. Nigdy nie zginę. Złego diabli nie biorą. Jak też dzisiaj wygląda nasz żabojad? Pewnie blady jak ściana, reputacja zawsze mnie wyprzedza.

Burke zaryzykował spojrzenie w stronę czarnego powozu, obok którego chirurg rozmawiał z bardzo wysokim mężczyzną i jego sekundantem.

– Nie powiedziałbym, milordzie. Sprawia raczej wrażenie… zdeterminowanego – odparł z wahaniem Burke. – Pragnę przypomnieć, że do obowiązków sekundanta należy podjęcie próby odwiedzenia cię, panie, od pojedynku i mediowania z drugim sekundantem warunków, które byłyby do przyjęcia dla obu stron.

– Zachowaj lepiej oddech na studzenie owsianki, kiedy wrócimy do domu. Nie ma warunków do przyjęcia. Ten nikczemnik uwiódł moją szlachetną małżonkę.

– Nie on jeden, sir. – Burke znowu westchnął. – Za pana łaskawym wybaczeniem, milordzie. Nie chciałem pana urazić.

– I nie uraziłeś, dobry człowieku. – Hrabia wyciągnął zamaszyście śnieżnobiałą chustkę spod koronkowego mankietu i ostrożnie przytknął ją do prawego kącika ust, by nie trącić muszki w kształcie gwiazdki, upiętej po lewej stronie. – Maribel widziała więcej ptaszków niż niejeden ornitolog. Zresztą z moją wyraźną aprobatą. Tylko w tym jednym przypadku zrobiła to wbrew mnie. Przy czym jednak jej perfidia posłużyła mi za dogodną wymówkę.

– Milordzie?

– Och, wybacz, chyba nie mówię dość jasno, Burke. Powziąłem stanowcze postanowienie (szczegółami nie będę cię tu zanudzał), że mój oponent musi wydać ostatnie tchnienie najdalej w przeciągu tego kwadransa. – Schował chustkę, wyciągnął mankiety, wygładził aksamitny surdut lila i wystawił prawą nogę, żeby w blasku zachodzącego księżyca napawać się matowym połyskiem satynowych bryczesów. – Przesadzam, Burke? Mam na myśli ten ubiór. Nie znoszę źle dobranego stroju, ale z drugiej strony poszedłem mu trochę na rękę. W tym piekielnym księżycu wyglądam jak tarcza strzelecka! Ale to teraz już nieistotne. Zaczynamy?

– Jeśli nie ma innej drogi…

Hrabia zacisnął zęby i położył palce na główce od szpilki w kształcie rozkwitłej róży, która była zatknięta w koronkowym obrębieniu jego fularu.

– Zapewne jest całe mrowie innych dróg – odparł – ale ja wybrałem tę, wspaniałomyślnie dając człowiekowi bez honoru okazję, by honorowo odszedł z tego świata. Ucywilizowane morderstwo, jeśli ktoś woli to inaczej nazwać. A przy okazji dam mojej małżonce lekcję, kiedy rzucę zakrwawione zwłoki u stóp jej łóżka. Niech mój cudzołożny oponent pierwszy wybierze broń.

Burke zrobił, co do niego należało, i już po niedługiej chwili przyglądał się z boku w towarzystwie drugiego sekundanta i chirurga dwóm przeciwnikom, którzy stali plecami do siebie z pistoletami przy ramieniu. Nadszedł czas pojedynku. Hrabia wyglądał na spokojnego, nawet się uśmiechał. Francuz z brodą uniesioną wysoko, pobladły, ale nieulękły, sprawiał wrażenie człowieka gotowego spojrzeć śmierci w twarz.

Tak, myślał Burke. Ucywilizowane morderstwo. Egzekucja.

Hrabia sam zaczął odliczać kroki dzielące ich od miejsca przeznaczenia.

– Osiem, dziewięć… Dziesięć.

Burke zamknął oczy i otworzył je na trzask pojedynczego wystrzału, który przeszył poranną ciszę. Ptaki zerwały się do lotu. Strzelcy spoglądali na siebie nad zbrązowiałą od mrozu trawą, wciąż mierzyli do siebie z broni, jak dwa posągi z wyciągniętymi ramionami.

Hrabia odwrócił się jednak sztywno, jakby czegoś wypatrywał. Burke spojrzał w drugą stronę i zobaczył, że głowę i ramiona Francuza spowił błękitny dym.

– Tego się nie spodziewałem – rzekł hrabia Saltwood, upadł na kolana i przewrócił się twarzą do ziemi, martwy.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Londyn, Anglia, 1810 rok

Osiemnasty hrabia Saltwood, nazwiskiem Gideon Redgrave, stanął w wystudiowanej pozie w przedpokoju niewielkiego domu przy Jermyn Street. Wyglądał jak ożywiona postać z ilustracji z „Journal des Dames et des Modes”. Ani jednym mrugnięciem nie dał po sobie poznać, że przed chwilą zakołatał do prywatnej zdawało mu się rezydencji pod numerem czterdzieści siedem, a trafił do domu gry. Informatora czekała nieprzyjemna rozmowa, bowiem hrabia nie lubił niespodzianek.

Podał służącej kapelusz, rękawiczki i laskę, strząsnął z siebie płaszcz i patrzył, jak kobieta pieczołowicie przekłada go sobie przez ramię. Wyciągnął z kieszeni złotą monetę i potrzymał przed jej szeroko otwartymi oczami. Miedziak by zwykle wystarczył, ale dla Gideona Redgrave’a była to inwestycja, która miała zagwarantować, że okrycie nie zniknie w niewyjaśnionych okolicznościach i zostanie oddane w nienaruszonym stanie.

– Jeśli wszystko trafi do mnie z powrotem – wyjaśnił, a służąca pokiwała głową z entuzjazmem i zostawiła go samego.

Wrócił do swojej pozy, która miała w takim stopniu pochłonąć wszystkich zebranych, wzbudzić taki podziw i zazdrość, że nikt nie będzie miał śmiałości go zaczepić, przynajmniej dopóki nie poczuje się w nowym miejscu dość pewnie.

A osiemnasty hrabia Saltwood prezencję miał rzeczywiście imponującą. Doskonale uszyty frak w najciemniejszym odcieniu granatu podkreślał śnieżnobiałą perfekcję jedwabnej brokatowej kamizelki, ale przede wszystkim ujawniał niezwykle harmonijną i silną budowę jego ciała, szerokie ramiona, płaski brzuch i wąskie biodra. Pantalony ze skóry daniela obciskały długie, muskularne nogi do wysokości łydek, poniżej zaś okrywały je jedwabne pończochy i czarne, lakierowane wieczorowe trzewiki.

Jedyną ozdobą stroju była złota róża w pełni rozkwitu, osadzona ze smakiem w fałdach fularu. Kwiat wzbudził ostatnio komentarze w pewnych kręgach, ale jak dotąd nikt nie śmiał poruszyć tego tematu otwarcie.

Gęste i długawe włosy w kolorze nocy opadały mu na czoło naturalnymi lokami, które zazdrośni dżentelmeni próbowali kopiować na lokówkach. Hiszpańska krew ze strony matki dała mu mocny, orli nos, który ocalił go przed nadmierną urodą, otrzymał też po niej zaskakująco pełne przy jego rysach usta oraz żar w ciemnych oczach. Dawało się po nim poznać trzeźwy osąd, którego nie mógł całkowicie zamaskować wykwintny ubiór. Sprawiał wrażenie, jakby pod powierzchnią nienagannej ogłady kryła się trzymana na wodzy groźna moc.

Jednym słowem, osiemnasty hrabia Saltwood onieśmielał. W dwóch słowach miał, dla żeńskiej połowy ludzkości, nieodparty urok. Zauważono go i gwar rozmów ucichł. Zamarły ręce, które rozdawały karty, i te, które zbierały żetony. Najśmielsi gracze zwrócili krzesła w jego stronę, by lepiej widzieć to, co miało nastąpić w ciągu najbliższych chwil.

Jedna z hostess, której profesja miała podobnie mglistą definicję, jak mgliste było poczucie moralności kobiet na sali, oblizała usta z apetytem. Uśmiechnęła się na widok umięśnionych ud nowego gościa i zrobiła dwa kroki w jego stronę, opuszczając już i tak głęboki dekolt wiśniowej sukni, gdy nagle ktoś złapał ją za ramię.

– Na litość boską, Mildred, opanuj się. Nie po to tu przyszedł.

Gideon Redgrave wyciągnął z kieszonki monokl w złotej oprawie, podniósł do oka i bardzo powoli obejrzał sobie przez szkiełko nadspodziewanie dobrze oświetloną i czystą salę. Zatrzymał wzrok na kobiecie, która przed chwilą przemówiła.

Ruszyła ku niemu zdecydowanym krokiem z uniesionym podbródkiem i wyzwaniem w brązowych oczach, niczym smukła fregata pod pełnymi żaglami, szykująca się do salwy pełną burtą. Nagle jednak zmieniła kurs.

Dama zatrzymała się przed nim i z ironicznym uśmiechem dygnęła drwiącą karykaturą dwornego ukłonu.

– Lordzie Saltwood – zaintonowała śpiewnie zdyszanym półgłosem, przywołując buduarowe skojarzenia. – Oczekiwałam cię, panie. Czy życzy pan sobie publicznego posłuchania na temat dzielących nas różnic, czy też da się pan zaprosić do moich apartamentów?

Wspaniała. Żadne inne określenie nie oddawało lepiej wrażenia, jakie na nim wywarła. Była wysoka i bardzo szczupła, ale zarazem subtelnie zaokrąglona tam, gdzie trzeba. Ognistorude włosy opadały na czarną suknię ze stójką, a nieskazitelna cera miała barwę kości słoniowej. Kpiące oczy, pełne i szerokie usta. Sugestywny uśmiech. Żaden mężczyzna zdrów na umyśle nie mógłby się na jej widok oprzeć myśli o zanurzeniu palców we wzburzoną toń jej włosów, gdy rozchyla uda i pozwala zakosztować obiecanego ognia…

Gideonowi z wrażenia monokl wypadł z oka i zawisł na tasiemce. Schował go do kieszonki bezbłędnie wypracowanym gestem.

– Masz nade mną przewagę, madame. Jesteś…

– Tą, za którą mnie milord uważa – odparła z szerokim, a jednak chłodnym uśmiechem. – Skoro już srogim wzrokiem wypłoszyłeś mi najlepszych klientów, może łaskawie pozwolisz za mną, mój panie?

Obróciła się. Zapach lawendy pieszczotliwie podrażnił mu nos, gdy płomienna grzywa jej włosów, niemal zbyt bujna przy smukłej szyi, zawinęła się w płonnej zdawało się nadziei nadążenia za właścicielką. Suknia ze sztywnej, nieprzystępnej tafty szeleściła surowo, walcząc o uwagę z ostrym kontrastem ognistej burzy jej loków.

– A dokąd to…?

Nieznajoma ruchem dłoni powstrzymała szpakowatego jegomościa, który się podniósł od gry w faraona i zmierzył hrabiego wzrokiem, rachując swoje szanse, gotów dać z siebie wszystko na jedno jej skinienie.

– Nie przeszkadzaj sobie, Richardzie. Wszystko jest w porządku.

– Święte słowa, Richardzie – warknął Gideon, nawet nie zwalniając kroku. Bez trudu szedł przez zatłoczone wnętrze, bowiem jakimś cudem otwierał się przed nimi w tłumie szpaler. Nie dawała mu tylko spokoju nieprzyjemna myśl, że oto groteskowym obrotem spraw trafił tu w charakterze podejrzanego o nastawanie na dziewictwo. – Cnota twojej chlebodawczyni jest przy mnie bezpieczna.

Jakiś chłoptaś, dziedzic ze słomą w butach, odważył się roześmiać.

– To mają tu cnotę? Niech mnie, tu bym się jej w życiu nie spodziewał.

– Wypluj te słowa, Figgins – zgromił go sąsiad, oszczędzając Gideonowi fatygi marnowania cennej sekundy. – Nie wiesz kto to? Takich jak ty Redgrave nosi na podeszwach.

Gideon powstrzymał uśmiech. Tego jeszcze nie słyszał. Cieszył się jednak, że reputacja go wyprzedza. Życie było dzięki temu znacznie prostsze.

Przyspieszył, gdyż dama czekała już na niego pod drzwiami obitymi suknem. Najwyraźniej oczekiwała, że je przed nią otworzy. Pani tego przybytku lubi odgrywać damulkę, pomyślał. Od rąbka czarnej sukni po sztywny kręgosłup. Szkoda tylko, że włosy, oczy i usta nie nauczyły się swojej roli.

– Proszę mi pozwolić – rzekł z sarkastycznie przesadną grzecznością i w głębokim ukłonie nacisnął klamkę. Co dziwne, zaraz za drzwiami wznosiły się proste, strome schody oświetlone akurat na tyle, że Gideon mógł cieszyć wzrok kołysaniem bioder pięknej przewodniczki. Uniosła też odrobinę spódnice i dała mu przy tym ujrzeć na mgnienie kuszący błysk smukłej kostki. A nawet skrawek łydki.

Ta kobieta była dla niego jak symfonia sprzeczności. Zapięta pod samą brodę, założyła przy tym czarne, satynowe pantofelki na srebrnym obcasie. Bez wysiłku wyobrażał sobie, jak całuje jej stopy i powoli ściąga pończochy, ale nie całkiem, bo lubił dotyk stóp w jedwabiu na swoich plecach.

Zatrzymała się tak nagle, że Gideon musiał się przytrzymać poręczy. Wsunęła klucz do zamka, a on zastanawiał się, ile razy w ciągu nocy tę drogę przemierzają panowie i panie. Pani domu jakby czytała w jego myślach. Nakazała mu zamknąć za sobą drzwi.

– Nikogo tu nie wpuszczam. Cenię sobie spokój. Nikt nam nie będzie przeszkadzał. Napijesz się wina czy może od razu przejdziemy do rzeczy?

– Jaka bezpośredniość! Do rzeczy? Zdawało mi się, że pukam do prywatnej rezydencji, a znalazłem się w domu całkiem innej natury, gdzie możliwości ogranicza tylko wyobraźnia. Choć się nie skuszę…

Rozpaliła knot i odpalając od niego świece, obeszła z wdziękiem pokój.

– Schlebiasz sobie, milordzie, a mnie obrażasz. Nie jestem w aż takiej desperacji. Tutaj kładziemy tylko karty na stół.

Gideon usiadł w fotelu. Jeśli gospodyni wolała postać, nie jego sprawa. Nie miał zamiaru ograniczać swojej wygody. Redgrave’owie zawsze dbali o wygodę, a im bardziej wyglądali na zrelaksowanych, tym bardziej powinni się mieć na baczności ci, którzy im zachodzili za skórę.

– Może byś tak więc wytłumaczyła to… Mildred, tak jej na imię?

Dużo go kosztowało, by nie dać nic po sobie poznać, kiedy dama w odpowiedzi zrzuciła pantofelki, jakby cały dzień tylko na to czekała.

– Nawet nie próbuję kontrolować całego świata, milordzie. Wystarczy mi ten drobny kawałek, który jest pod moim dachem. Mildred i pozostałe poza tymi murami robią, co chcą.

– To bardzo… szlachetne. Zatem – dom gier, nie dom publiczny. Nie przekraczasz tu, pani, cienkiej granicy między występkiem a hańbą. Mam bić brawo?

Popatrzyła na niego przeciągle, po czym zebrała obiema rękami włosy w grubą kitę i podeszła do stolika, na którym stała samotna karafka wina.

– Nie dbam za bardzo, co zrobisz, milordzie – rzekła, nalewając sobie bursztynowego płynu do kieliszka. Odwróciła się do Gideona. – Pod warunkiem że przekażesz mi opiekę nad bratem.

– Ach, tak, panno Collier. Przejrzałem pismo dostarczone mi poprzez pani prawnika. Ale dopiero teraz nareszcie widzę jego głęboki sens. To przecież doskonałe miejsce, by wychowywać młodego chłopca!

– Nazywam się Linden, milordzie. Pani Linden. Jestem wdową.

Tym razem Gideon nawet się nie silił, by zachować kamienną twarz.

– Ależ oczywiście. Jak stosownie. Wyrazy współczucia.

– Możesz sobie wziąć te wyrazy, milordzie, i wetknąć je sobie w… ucho. – Odwróciła się plecami i podniosła kieliszek do ust. Nie sączyła. Piła. Gideon widział, że drżała jej ręka. Wino miało jej dodać odwagi, tego był pewien. Mógłby przysiąc, że nieomal jej współczuł.

W tej samej chwili odwróciła się do niego, a jej oczy zalśniły w blasku świec.

– Nie najlepiej zaczęliśmy nasze spotkanie. Na pewno nie skusisz się na kieliszek wina?

– Dama nie powinna pijać samotnie. A więc dobrze. – Gideon podniósł się i napełnił drugi kieliszek. Wino okazało się nadspodziewanie znośne. Pierwszy ostrożny łyk wziął z przekonaniem, że może liczyć jedynie na tanią gorycz. – Czy wolno mi będzie poznać twoje imię, madame?

Miał wrażenie, że ją zaskoczył.

– Ale dlaczego…? Tak, bardzo proszę. Jessica.

– Zdecydowanie przyjemniejsze dla ucha niż Linden czy Collier. Doskonale. Proszę przyjąć moje kondolencje z powodu niedawnej straty, Jessico. Żałuję, że nie tak brzmiały moje pierwsze słowa.

– Śmierć ojca nic dla mnie nie znaczy. Od lat nie miałam od niego wieści. Ale dziękuję. Teraz jednak pragnę tylko ponownie spotkać się z bratem.

– Przyrodnim bratem – poprawił ją Gideon. – Synem twojego ojca i macochy, która też niedawno odeszła z tego świata. Czy ciekawią cię okoliczności tego smutnego zajścia, Jessico?

Wzruszyła ramionami.

– Nie. Dlaczego miałyby mnie interesować? Czytałam w „Timesie”, że był to wypadek konnego zaprzęgu. Cieszę się tylko, że Adam wyjechał do szkoły i uniknął ich losu.

– Dobrze. – Gideon przyjrzał się jej uważnie. – Jest też kwestia pokaźnej fortuny, nie wspominając już o majątku w Sussexie. Wszystko to przypadło w spadku twojemu małoletniemu bratu, który przeciwnie, nie oddalił się od rodziców.

– To nie moja sprawa. Ja umiem o siebie zadbać.

– Jak widać – odparł, rozglądając się po skąpo umeblowanym wnętrzu. – To piękne przedsięwzięcie… dla zysku nakłaniać młodzież do hazardu.

– Nikogo tu do niczego nie nakłaniamy, milordzie. I nie pochwalamy nałogów. Kiedy jakiś głupiec nie umie przegrać, odsyłamy go do domu.

– Ale najpierw musi przysiąc, że więcej nie zgrzeszy? Na pewno jeszcze przez tydzień pamięta słowa surowej odprawy, jaką mu dajecie.

Jessica bez mrugnięcia zmierzyła go od stóp do głów. Spuściła wzrok na jego pierś.

– Nie lubię cię, Gideonie – rzekła. Być może nie zdobyłaby się na to, gdyby zatrzymała wzrok na jego oczach.

– Nie pojmuję dlaczego. Kto inny nawet by ci nie dał szansy na spotkanie. Przyznaję, że tym razem to ciekawość wzięła nade mną górę, ale nie miej mi tego, proszę, za złe.

– Zajęło ci to jedyny miesiąc, a potem zjawiłeś się u mnie o nieprzyzwoicie późnej porze. Na pewno w wyniku głębokiego namysłu… A może wieczór się nie udał i nie miałeś co zrobić ze sobą, milordzie? Powinnam się czuć zaszczycona?

Ponownie odwróciła się do niego plecami i schyliła głowę.

– Możesz się do czegoś przydać, milordzie. Pomożesz mi z tymi guzikami? Doreen jest wciąż zajęta przy drzwiach, a ja jestem bliska uduszenia.

Gideon uniósł wyrazistą brew, ważąc jej motywy, korzyści i zagrożenia.

– Dobrze – odparł i odstawił swój kieliszek obok jej. – Zdarzyło mi się już odgrywać pokojówkę damy.

– Jestem przekonana, że zdarzyło ci się odgrywać niejedną rolę. Dzisiaj jednak będziesz się musiał ograniczyć do skromnej przysługi.

– Bardzo ufna z ciebie kobieta, Jessico – odparł, sprawnie wyłuskując pół tuzina guzików. Zawsze robił wszystko sprawnie. Przy każdym z guzików nie omieszkał dotknąć każdego skrawka alabastrowej skóry, który mu się ukazywał. Nawet przy tak skąpym świetle widział wyraźnie, gdzie szorstki materiał wpijał się w delikatne ciało. Nic dziwnego, że tak bardzo chciała się od niego uwolnić.

Stopniowo rozpiął wszystkie guziki, aż suknia odsłoniła jej plecy niemal po samą talię. Odsunęła się od niego akurat na czas, by uwolnić Gideona od dylematu, czy wypada mu przeciągnąć palcami wzdłuż klasycznej linii jej kręgosłupa.

– Dziękuję. Dasz mi chwilę, żebym mogła się pozbyć tego drapiącego okropieństwa?

– Dam ci chwilę na cokolwiek sobie życzysz, byleby ta chwila nie była dłuższa od minuty. Nie nosisz halki?

– Jak sam już dobrze wiesz. – Rzucała słowa przez prawie nagie ramię, z którego zsunęło się troszkę ramiączko sukni. – Brzydzę się ograniczeniami.

Zniknęła w drugim pokoju, a Gideon zadumał się, dlaczego kobieta nienawidząca ograniczeń z własnej woli zamknęła się w sztywnym taftowym więzieniu. Może uważała, że wygląda w tej sukni mniej atrakcyjnie? Miała być nietykalna? A może nawet dostojna? Jeśli taki był jej cel, spudłowała o milę.

Wdowa. Właśnie takiej oczywistej zagrywki mógł się po niej spodziewać. Nie było w Londynie damulki, która by nie była nieskalaną wdową po takim żołnierzu czy innym, starającą się wszelkimi sposoby zapewnić sobie byt.

Jeśli zaś będzie miał szczęście, jej wdzięki przypadną tej nocy jemu, aby w rewanżu przychylił się do prośby o przejęcie opieki nad małoletnim bratem przyrodnim. Albo, co pewnie znacznie bardziej istotne, nad fortuną braciszka.

Okrągły miesiąc wcześniej przeklinał Turnera Colliera za brak elementarnego rozsądku, który nakazałby mu zmianę testamentu sprzed dziesięciu lat i wyznaczenie na opiekuna swojego potomstwa starego kumpla, hrabiego Saltwood. Może Collier miał się za nieśmiertelnego, to jednak okazało się bezpodstawne w świetle dalszych wydarzeń.

Testament jednak nie pozostawiał wątpliwości. Przynajmniej tak twierdził jego prawnik, który najpierw poinformował go, że w wyniku jej małżeństwa oficjalnie zakończył się jego obowiązek opieki nad Alaną Wallingford, a kilka miesięcy później dołożył mu innego podopiecznego.

Tym razem nie będzie się musiał przynajmniej martwić o łowców posagów i potajemne schadzki o północy. Tym razem miały mu spędzać sen z powiek idiotyczne bójki i zakłady, szczeniackie błazeństwa, wyciąganie chłopca ze spelunek, walk kogutów i szczucia niedźwiedzia, jak również szulerni podobnej do tej, którą prowadziła jego przyrodnia siostrzyczka.

Przez cały ten czas plotkowano za plecami Gideona. Anonimowo robiono zakłady u White’a, czy zmusi podopieczną do małżeństwa, żeby położyć rękę na fortunie. Szeptano, że ojciec Alany i przyjaciel Gideona zginął tragicznie zaledwie w kilka miesięcy po tym, jak ustanowił go opiekunem. Były też pogłoski o tożsamości domniemanego mordercy.

Niedawno zaś miał miejsce następny „tragiczny wypadek”, który odmienił życie hrabiego Saltwood. Druga bogata sierota trafiła pod jego kuratelę. Przypadek? Wielu uważało inaczej.

W końcu Gideon był Redgrave’em. A wszyscy wiedzieli, jacy oni są. Szaleni, aroganccy, niebezpieczni, choć jakże przy tym interesujący. Wystarczyło wspomnieć ojca i matkę. Tego skandalu upływ czasu nie mógł wymazać ze świadomości bogobojnych ludzi. Nawet sama hrabina wdowa pozostała bardzo wpływową osobą, a zarazem obiektem szeptanych pomówień i źródłem skandali. Gotowi byli się zniżyć do wszystkiego, zupełnie jakby wierzyli, że nikt ich nie przewyższa.

– Wznawiamy pojedynek, Gideonie?

Otrząsnął się z zadumy. Jessica Linden jakimś sposobem podeszła do niego niezauważona. Miała na sobie szkarłatne kimono, czarną chustę, a koronkowe mankiety opadały za jej palce. Spod rąbka kimona wyglądały jej nagie stopy. Loki, które raz jeszcze rozpuściła wolno, tworzyły najdoskonalszą oprawę dla szlachetnej, czarującej twarzy. Jak na tak wysoką kobietę nagle wydała się Gideonowi wyjątkowo bezbronna i delikatna.

Uznał to za iluzjonistyczną sztuczkę.

– Po moim mężu – wyjaśniła i podniosła ręce, eksponując smukłe nadgarstki. – Zachowałam je na pamiątkę. Usiądziemy? Ciągle mnie bolą stopy od tych upiornych bucików.

Padła na miękką sofę, od razu podciągnęła nogi i zaczęła masować wąską stopę. Dekolt kimona rozchylił się na jedną uroczą chwilę, dając Gideonowi okazję zakosztować widoku niewielkich, idealnych piersi. Pod jedwabiem nie kryła się żadna bielizna.

Ta kobieta, przeszło mu przez głowę, nadaje się na wzór niewinności jak jadowita żmija.

– Jak miewa się Adam? – zapytała, chwytając się pierwszej myśli, która nie prowadziła z powrotem do sypialni. – Nie widziałam go ponad pięć lat. Pamiętam, że właśnie miał iść do szkoły. Ile miał wtedy lat? Dwanaście? Tak, a ja miałam zaledwie osiemnaście. Bardzo płakał, żebym go nie zostawiała.

Gideon policzył błyskawicznie.

– Czyli teraz masz dwadzieścia trzy lata? Młoda z ciebie wdowa.

– Ale nie brakowało mi ciężkich przeżyć. I bliżej mi do dwudziestu czterech. A ty? Pewnie zbliżasz się do setki, jeśli liczyć doświadczenie. Zaskarbiłeś sobie niezwykłą reputację, Gideonie.

– Ale tylko częściowo zasłużoną, zapewniam cię – odparł, usiadł znowu i założył nogę na nogę. Wydawał się niezwykle zrelaksowany. – A odpowiadając na twoje pytanie, twój przyrodni brat ma się w Londynie doskonale. Zatrudniłem dla niego guwernera. To lepsze, niżby miał wracać do szkoły przed końcem semestru.

– Rozsądnie – zgodziła się Jessica. – Jest przecież w żałobie.

– Tak? Może ktoś mu to powinien wytłumaczyć. Od guwernera słyszę tylko, jak bardzo jest zajęty pluciem w sufit, podczas gdy za oknem świat kręci się bez niego.

Jessica uśmiechnęła się szczerze, a Gideon podziękował Bogu, że zdążył już usiąść. Taki uśmiech mógłby go zwalić z nóg.

– Przechera, tak? To dobrze. Oceniając po ojcu, mogło być całkiem inaczej. Cieszę się, że nie utracił ducha.

Dla Gideona była to niezwykle ciekawa uwaga.

– Ledwie go znałem. Był rówieśnikiem mojego ojca. Czy był wymagającym rodzicem?

– Porozmawiajmy może bez owijania w bawełnę. Nie ma sensu zachowywać pozorów. Słyszałam też przecież pogłoski o twoim ojcu, a oni się przyjaźnili. James Linden był ode mnie znacznie starszy, miewał humory po kielichu, był leniwy i zmarnotrawił swój czas, ale i tak to było mniejsze zło. A ja? Jestem wydziedziczona, owdowiała, ale samowystarczalna. Mogę zadbać o młodszego brata, póki nie osiągnie dojrzałości. Ostatnie, czego bym chciała, to żeby musiał jeszcze po śmierci ojca znosić jego osąd i pozostawać w mocy tych, których on wyznaczył. – Rzuciła niepewne spojrzenie w stronę jego fularu. – Czy teraz mnie rozumiesz, Gideonie?

Bezwiednie dotknął złotej róży, a kiedy zdał sobie z tego sprawę, zerwał się na równe nogi.

– Możesz liczyć na moje współczucie, Jessico. W tym się różnię od mojego ojca.

– Wygląda na to, że mówisz prawdę. Nawet nie próbowałeś mnie uwieść, pomimo moich niezdarnych zachęt. Czyżby pozbawił cię męskości? Nie, raczej nie. Nie mam wątpliwości, że mnie pragniesz.

W tym momencie Gideon nagle wszystko pojął. Podniósł rękę, mierząc jej pozę, przypatrzył się kimonu i drżącej dłoni na kieliszku, który dla odwagi znowu wypełniła winem.

– Masz gdzieś przy sobie ukrytą broń, nie mylę się?

– Czyli nie jesteś kompletnym głupcem. Dobrze. To bardzo mały pistolet, jednostrzałowy, ale zabójczy, kiedy trzeba. Może mi się bardziej przydać, niż się kiedykolwiek przysłużył Jamesowi. Chociaż to on mnie nauczył strzelać. A zanim zapytasz, od razu ci wyjaśnię, że oddałabym ci się w zamian za przekazanie mi opieki nad Adamem. W pewnych granicach, oczywiście. – Podniosła się z uniesionym czołem, popatrzyła mu w oczy i zaczęła się bawić jedwabnym paskiem wokół talii. – Oferta jest nadal aktualna.

Gideon uznał, że bezpieczniej będzie poczuć się urażonym.

– Powtarzam, madame, że nie jestem moim ojcem.

Przekrzywiła głowę.

– Nie jesteś? Szpilka wskazuje na coś innego. Ta złota róża, Gideonie, coś za bardzo zalatuje świństwem.

Gideon zacisnął zęby. Co tu się u licha wyprawia? – zaklął w myślach.

– Wiesz o tym?

– Tak, wiem o Stowarzyszeniu – przyznała, ale płomień walki zgasł w jej oczach, zostawiając po sobie tylko rozdzierający smutek. – Jedną z licznych przywar mojego męża było, że język mu się po kielichu rozwiązywał. To znak przynależności do wyjątkowo ekskluzywnego klubu łajdaków. Kwiat, złota róża, na pamiątkę defloracji. Zerwanie pączka, narodziny kwiatu. Nosisz go, wiesz, co oznacza. Co zrobiłeś, by na niego zasłużyć?

– Szpilka należała do mojego ojca. Reszta to plotki albo raczej przechwałki. – Gideon mówił z przekonaniem, które bardzo pragnął odczuwać. – To naprawdę nie było nic wielkiego. Pijani głupcy i ich zabawy w klub piekielnego kręgu. Przebieranki, tajne przysięgi, więcej w tym było pijaństwa i zabaw z prostytutkami niż czegokolwiek innego. Sny o chwale przeklętych sprzed lat.

Uśmiechnęła się do niego smutno, prawie ze współczuciem.

– To tylko twoje słowa. Ale dzięki Jamesowi wiem znacznie więcej. Kiedy twój ojciec zginął, towarzystwo przestało się tylko zbierać w waszej posiadłości. Ale klub nie zniknął. Mam uwierzyć, że o tym nie wiesz? Jeszcze pięć lat temu na pewno się spotykali. Może działają po dziś dzień. Mój ojciec, o ile mnie pamięć nie myli, w chwili śmierci miał dopiero szósty krzyżyk na karku. James nie był od niego dużo młodszy i ciągle… w sile wieku.

Gideon nabrał przekonania, że jak jeszcze raz usłyszy o tym Jamesie Lindenie, pójdzie go wykopać z grobu, żeby mu roztrzaskać czerep łopatą.

– Mylisz się. Wszystko skończyło się ze śmiercią ojca. To teraz to już jest coś innego.

– To? Gideonie, czy my naprawdę mówimy o tym samym? Czym jest „to”?

Gideon rzadko przegrywał w słownych przepychankach, ale im dłużej rozmawiali, tym bardziej miał wrażenie, że oddaje pola Jessice. Nieszczególnie mu się to podobało.

– Przyślę po ciebie mój miejski powóz o jedenastej. Przywiezie cię na Portman Square, gdzie się zobaczysz z bratem. Tylko ubierz się odpowiednio.

Na chwilę zbił ją z tropu. Była to krótka chwila.

– Mam skryć twarz pod welonem czy też powóz wysadzi mnie przy wejściu dla służby?

W tej chwili Gideon nagle poczuł, że ma dość.

Dwoma susami przemierzył dzielący ich dystans i złapał ją za nadgarstek, zanim zdążyła sięgnąć do kieszeni, która obciążeniem zdradzała swoje zabójcze brzemię. Wolną ręką wyciągnął stamtąd srebrny pistolecik, ulubione akcesorium przy karcianym stole. Obrócił na siłę jej dłoń i wcisnął w nią broń.

– Dalej, idiotko. Zaraz cię zniewolę i wykorzystam. Zastrzel mnie.

Nie zacisnęła palców.

– Nie mówisz poważnie.

– Na pewno? Mogę dostać od ciebie wszystko, czego zapragnę, Jessico Linden, w każdej chwili. Nie ja jeden. Wyrzuć tę zabaweczkę, zanim ktoś jej użyje przeciwko tobie. Nie wiem, czego cię uczył ten twój James Linden, oprócz ćwiczenia ciętego języka, ale powinien był ci powiedzieć, że blefować nie umiesz.

W jej wspaniałych oczach zakręciły się łzy, ale Gideon nie dał się zbić z pantałyku. Niech mnie Bóg broni, pomyślał, od głupców, którzy ukryci za dobrymi intencjami wierzyli, że sprawiedliwość zawsze zwycięża. Odwrócił się od niej i zatrzymał się dopiero, kiedy położył dłoń na klamce.

– O jedenastej, Jessico. A jeśli obrazisz mnie raz jeszcze i założysz to czarne paskudztwo, obiecuję, że własnoręcznie je z ciebie zedrę. Zrozumiano?

Ledwie zamknął za sobą drzwi, kiedy o drewno huknął pistolecik. Uśmiechnął się. Tego jej James Linden raczej nie nauczył. To była reakcja czysto kobieca, a jeśli czegoś mógł być pewien co do Jessiki Linden, była stuprocentową kobietą.

Tytuł oryginału: What an Earl Wants

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2012

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2012 by Kathryn Seidick

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1796-5

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna