Carole Matthews

Cukiernia w ogrodzie

Tłumaczenie:

Adriana Celińska

Droga Czytelniczko, dziękuję, że zdecydowałaś się zanurzyć w świecie niewielkiej Cukierni Fay założonej przez moją główną bohaterkę w przepięknym przydomowym ogrodzie położonym nad brzegiem kanału Grand Union. Ta sielska okolica jest wytworem mojej wyobraźni, ale gdy ją wymyśliłam, zaczęłam przeglądać strony biur nieruchomości, aby sprawdzić, czy może taki urokliwy zakątek istnieje w rzeczywistości. Zamieszkałabym w nim bowiem z prawdziwą rozkoszą!

Jestem wielką fanką angielskich kanałów śródlądowych. Ich wstęgi wijące się poprzez miasteczka i wioski to prawdziwy kawałek raju. Kanał Grand Union przebiega przez Costa del Keynes, gdzie mieszkam, i z przyjemnością spaceruję wzdłuż jego brzegów. To moje ulubione miejsce. Od zawsze marzyły mi się wakacje na kanale, ale mój partner, kochany Kev, uparcie twierdził, że nie bawiłby się dobrze w ten sposób. Bardziej odpowiada mu spływ pontonem rwącym górskim potokiem niż leniwe snucie się po spokojnych wodach na łodzi.

Potem zupełnie niespodziewanie dostałam e-maila, z którego dowiedziałam się o istnieniu łodzi hoteli. Usłyszałam o nich wtedy po raz pierwszy, ale ten pomysł z miejsca przypadł mi do gustu. Nie trzeba martwić się przygotowywaniem posiłków ani sterowaniem łodzią, odpada nawet troska o przejazd przez śluzę wodną – niewdzięczną robotą może się zająć ktoś inny. Można ograniczyć obowiązki do kompletnego minimum lub do robienia tylko tych rzeczy, na które ma się ochotę. I jak tu nie polubić takiego pomysłu?

Namówiłam zatem moją przyjaciółkę Sue, żeby ze mną pojechała, i razem spędziłyśmy cudowne chwile. Wcześniej nawet nie śniło mi się, żeby umieścić akcję książki nad brzegiem kanału, ale kiedy tylko moja stopa dotknęła pokładu, uświadomiłam sobie, że to świetny pomysł. Przy każdej śluzie spotykałyśmy mnóstwo ciekawych ludzi, zdarzyło się nam poznać kilku zakręconych oryginałów. Poczułam, że woda to mój żywioł. Okazał się to wspaniały sposób na poznanie okolicy i od tamtej pory angielskie barki są moją wielką miłością.

A kochany Kev? Wybrał się z nami na kolejną wyprawę.

Mam nadzieję, że książka Ci się spodoba, i może nawet skusisz się, żeby popływać po angielskich kanałach. Być może poszczęści Ci się na tyle, że w trakcie żeglugi odkryjesz jakąś ukrytą perełkę, Twoją własną cukiernię w ogrodzie.

Carole ☺

Buziaczki

Mojej drogiej przyjaciółce Sue Davie, idealnej towarzyszce odkrywania uroków żeglugi śródlądowej. Wspomnienia z naszej wyprawy będą zawsze żywe!

Rozdział 1

Siedzę na skraju łóżka mamy i biorę głęboki wdech.

– Zarezerwowałam dla ciebie tygodniowy pobyt w domu opieki.

Patrzy na mnie z przestrachem w oczach.

– Wcale się tam nie wybieram.

– Mamo, jest mi teraz bardzo ciężko. Sama zresztą o tym wiesz. Wkrótce zaczyna się sezon, a cukiernia wciąż nie jest gotowa, potrzebuję czasu, żeby wszystko przygotować.

Krzyżuje ręce. Nie przekonałam jej.

Przyniosłam herbatę i kawałek kawowego ciasta według nowego przepisu, aby ją udobruchać, ale mama nawet nie patrzy na jedzenie.

– Nigdzie nie wyjeżdżam, moja panno. – Wyzywająco unosi podbródek. – Nie ma mowy.

Jak na rzekomo schorowaną osobę, cieszy się wyjątkowo dobrym zdrowiem i ma żelazną wolę. Gdy rezerwowałam jej ten pobyt, czułam, że cieszę się na wyrost. Nawet gorący placek wprost z piekarnika nie jest w stanie zmiękczyć jej serca.

– Mam teraz mnóstwo na głowie, mamo. Przydałoby mi się kilka spokojniejszych dni. O nic więcej nie proszę.

Tylko o kilka dni bez jej wiecznych zachcianek, grymaszenia i humorów, bez dobiegającego z góry wzywającego walenia w podłogę co pięć minut. Laska wsparta o łóżko służy jej tylko do tego celu.

Zazwyczaj staram się nie narzekać, bo mieszkamy nad brzegiem kanału Grand Union w przepięknym domu, do którego moi rodzice, Miranda i Victor Merryweather, wprowadzili się tuż po ślubie. Obie z siostrą Edie urodziłyśmy się i wychowałyśmy tutaj. Mnie cieszy to bardziej niż ją. Dom położony jest w malowniczej wiosce Whittan, w sąsiedztwie Milton Keynes. Rozrastające się miasto pochłania każdą piędź ziemi na swej drodze, z wolna zbliżając się do jej granic.

Kiedy zaczęłam na stałe zajmować się mamą, zwolniłam się z pracy i żeby się utrzymać, otworzyłam niewielką Cukiernię Fay. Wcześniej sprzedawałam wypieki z naszej rodzinnej barki Ślicznotki Merryweather zacumowanej w dole ogrodu i wymagającej porządnego remontu. Początkowe hobby przekształciło się w zarobkowe zajęcie pozwalające spożytkować nadprogramowe ciasta i dżemy, które ogromnie lubię przygotowywać. Teraz prowadzenie Cukierni Fay, która z czasem powiększyła się o jadalnię, werandę i cały przydomowy ogród, jest pracą na cały etat. Problem stanowi tylko łączenie opieki nad mamą, czyli biegania z góry na dół po schodach i przynoszenia, wynoszenia, donoszenia jej różnych rzeczy, z organizacją pracy na parterze. Nie chciałabym narzekać, ale potrzebowałabym odpocząć od obowiązków opiekunki, żeby skupić się na tym, co przynosi nam tak bardzo potrzebny dochód.

– Posadzą mnie w kącie ze śliniącymi się, trzęsącymi starcami – narzeka mama.

– Na pewno nie. To miłe miejsce. – Dla potwierdzenia swych słów podaję jej broszurę domu opieki Słoneczna Jesień, ale odwraca głowę, nie rzuciwszy nawet przelotnego spojrzenia na opis. – To nie jest szpital – tłumaczę. – Dostaniesz własny pokój. Naprawdę długo siedziałam w internecie, żeby wybrać odpowiednie miejsce.

– Ba.

– To bardziej hotel, właśnie, to najlepsze określenie, tyle że zapewniają całodobową opiekę. Będą się o ciebie troszczyć.

– Po prostu powiedz, że jestem dla ciebie utrapieniem, Fay – łka mama, teatralnym gestem przykładając dłoń do czoła.

– Przecież nie jesteś. – I znów sprawia, że czuję się jak najpodlejsza córka pod słońcem. – Nie jesteś dla mnie żadnym utrapieniem.

Odpycha od siebie talerzyk z ciastem, pokazując, że jest zbyt wzburzona, żeby jeść.

– Kocham cię. Przecież wiesz. Tylko zwyczajnie czeka mnie teraz dużo pracy w cukierni.

Lista rzeczy do zrobienia zdaje się nie mieć końca. Na samą myśl aż kręci mi się w głowie.

– Och. – Przewraca oczami. – Cukiernia to, cukiernia tamto. Tylko o niej myślisz. Tylko o niej mówisz.

– Dzięki niej płacimy rachunki, mamo.

Choć ledwie wiążemy koniec z końcem. Przecież rachunki nie przestały przychodzić tylko dlatego, że siedzę w domu, żeby się tobą opiekować, dodaję w myślach, nie ośmielając się powiedzieć tego na głos.

Mama położyła się do łóżka w czasie ciężkiej infekcji grypy zimą cztery lata temu. W wyniku powikłań rozwinęło się zapalenie płuc, i wtedy było z nią naprawdę krucho. Ale po kuracji kilkoma różnymi antybiotykami, kiedy zwalczyła chorobę, wciąż nie spieszyła się do wstawania. Potem pośliznęła się w łazience i złamała biodro. Po powrocie ze szpitala ani razu nie wykonała ćwiczeń zaleconych w ramach rekonwalescencji, tylko od razu wróciła do łóżka. Było jej tak wygodnie, że od tamtej pory nie ma ochoty wstawać.

Zdecydowała, że jest chora i niepełnosprawna, choć lekarze wielokrotnie orzekali, że całkowicie wróciła do zdrowia. Uparła się i nikt nie potrafi jej przekonać do zmiany zdania. Błagałam i groziłam, kolejni lekarze apelowali do jej rozsądku, a psycholodzy oferowali pomoc, którą niezmiennie odrzucała. Zapisano jej antydepresanty, które jej podawałam, aby potem znaleźć upchnięte za ramą łóżka. Reasumując, mama postanowiła zostać na dobre obłożnie chorą, i uwielbia to.

Teraz codziennie Miranda Merryweather siada opatulona kołdrą na łóżku wśród miękkich poduch i rządzi niczym królowa maleńkiego państwa. Odmawia spotykania się z większością ludzi. Czasem w drodze wyjątku udziela audiencji naszemu drogiemu lekarzowi rodzinnemu, doktorowi Ahmedowi. Wydaje mi się, że początkowo cieszyło ją, że jest w centrum uwagi. Potem w miarę upływu kolejnych miesięcy zakorzeniła się w tym tak mocno, że w końcu bała się wstać i wyjść na dwór. Teraz po prostu nie wyobraża sobie innego życia.

Przyjaciele, których kiedyś miała, powoli się wykruszyli, aż wreszcie zostałam jedyną osobą gotową stawić się na każde jej zawołanie. Gotuję, sprzątam i prowadzę cukiernię. Choć mama wciąż potrafi samodzielnie skorzystać z toalety, to potrzebuje mojej pomocy przy kąpieli oraz myciu głowy zawsze, kiedy tylko sobie tego zażyczy. Bywają dni, że brakuje mi czasu, żebym sama się uczesała. Przybywa leków, które powinna brać. Należy je oczywiście podawać o ściśle określonych porach. Tabletki moczopędne, nasenne, na ciśnienie, na cholesterol. I tak dalej, lista ciągnie się w nieskończoność. Im dłużej jest przykuta do łóżka, tym więcej ich potrzebuje. Codziennie ubieram ją w czystą koszulę, a raz na tydzień zmieniam pościel.

– Twoja siostra nigdy by mnie tak nie potraktowała – stwierdza mama.

– To prawda – zgadzam się z nią. – Prędzej umarłabyś z głodu, niż Edie by ci przyniosła herbatę z kawałkiem ciasta.

Mama kuli się, jakbym ją co najmniej uderzyła, a potem odwraca głowę i zatrzymuje wzrok na oknie z widokiem na ogród i wijący się w dole kanał. Drzewa rosnące wzdłuż brzegu są obsypane pączkami, wkrótce zaś głóg objawi pełnię swej krasy. Na zewnątrz jest przepięknie. Mimo to woli zostać w sypialni i marudzić.

– W kwestii opieki mogłabyś brać przykład z Edie, moja panno.

Nie mogłabym. Wierzcie mi, naprawdę bym nie mogła.

Edie, moja młodsza i jedyna siostra, to oczko w głowie matki. Choć nie pracuje, nie stroni od alkoholu i narkotyków, a obecnie jest utrzymanką żonatego mężczyzny, w oczach mamy nie ma wad. Mieszka w Nowym Jorku i dlatego mama nic nie wie o większości rzeczy. W jej wyobrażeniu Edie ciężko pracuje nad rozwojem własnej błyskotliwej kariery i chodzi z bajecznie zamożnym prawnikiem. Dlatego właśnie jest o niebo lepszym dzieckiem ode mnie. Moja siostra oszczędnie dawkuje szczegóły, kiedy rozmawia z mamą, która dzięki temu wciąż na nią patrzy przez różowe okulary. Mnie natomiast bardzo często wyzywa od wyrodnych córek.

Edie dzwoni bardzo rzadko, tylko kiedy sama czegoś potrzebuje, i ostatnio w ogóle nie przyjeżdża do domu. Nie zjawiła się od momentu, kiedy mama zaległa w łóżku, nie przyjechała nawet wtedy, kiedy było z nią bardzo marnie. A bądźmy szczerzy, w obecnych czasach Nowy Jork jest stąd zaledwie rzut beretem. To w końcu idealne miejsce na weekendowy wypad. Przecież nie mieszka w Australii, Nowej Zelandii czy gdzieś na drugim końcu świata.

Mimo że moja siostra jest nieznośna, strasznie za nią tęsknię. Chciałabym, żeby tu była, i wcale nie dlatego, że przydałaby się kolejna para rąk do pomocy przy mamie. Choć opieka nad rodzicem w pojedynkę jest żmudna i niewdzięczna, chciałabym mieć Edie blisko jako przyjaciółkę, która potrafiłaby zrozumieć, jak mi jest ciężko.

Naciskam dalej, choć powoli uświadamiam sobie, że mój trud na nic się nie zda.

– Myślę, że podczas twojej nieobecności mogłabym ci odświeżyć pokój.

– Nigdzie się nie wybieram, chyba nie ogłuchłaś, moja panno. Mówię to ostatni raz, koniec kropka.

Sypialnia naprawdę potrzebuje choć niewielkiego remontu. Ostatni raz cokolwiek było tu robione bodaj w 1972 roku. Bladoróżowa tapeta w kwiecisty wzór odkleja się płatami, a wilgotna plama na suficie może oznaczać, że dach nam przecieka. Nie po raz pierwszy zresztą. Nie mam jednak na tyle odwagi, żeby wejść na strych. Mówiąc szczerze, to cały dom potrzebuje odrobiny odświeżenia. Przez długie lata nikt nie wydał złamanego pensa na prace remontowe, zwyczajnie dlatego, że nie było na to pieniędzy.

Mam czterdzieści jeden lat i nigdy nie mieszkałam w innym domu. Tu się urodziłam, dokładnie w tej sypialni, i najprawdopodobniej, biorąc pod uwagę okoliczności, w nim dożyję swoich dni.

– Mogłybyśmy przejrzeć wzory tapet w katalogu.

– Nic nie słyszę. – Mama zatyka uszy palcami. – La, la, la. Nic nie słyszę.

Nie przeszkadzałoby mi to, gdyby mama była naprawdę stara, ale ma zaledwie siedemdziesiąt lat. Tylko tyle. Z pewnością teraz siedemdziesiątka jest nową pięćdziesiątką. Powinna wychodzić, cieszyć się życiem. Ale idea uniwersytetu trzeciego wieku jakoś ją ominęła. Irytuje mnie, że zrezygnowała z życia na rzecz leżenia w łóżku. Dobija mnie, że ją to cieszy. Całymi dniami marnieje, oglądając opery mydlane i teleturnieje. Albo programy o renowacji budynków, które nigdy nie pomogą naszemu domowi.

Nim jednak zdążam zaprotestować, słyszę dźwięk otwieranych frontowych drzwi, a potem z dołu dobiega mnie głos.

– To ja!

Pojawiła się moja pracownica Lija. Otwieramy dopiero za kilka godzin, ale przyszła pomóc mi wyczyścić stoliki i krzesła, które zimę spędziły w ogrodzie. To pierwsza rzecz na liście prac do wykonania przed otwarciem letniego sezonu, bo później nie będzie na nie czasu.

– Muszę lecieć – mówię.

– Herbata ostygła – żali się mama.

Czasem jestem przekonana, że całymi dniami planuje, kiedy wbić mi szpilę i mnie podręczyć. Jeśli budzi się w szczególnie wojowniczym nastroju, czeka, aż zejdę na sam dół, żeby znów mnie wezwać, bo przypomina sobie na przykład o tym, żeby jej poprawić poduszki.

Podnoszę kubek.

– Przyniosę ci świeżą.

– Tylko tym razem mniej mleka. Bo ostatnio lejesz tyle, że smakuje jak ryżowy pudding.

Mogłabym powiedzieć, że nie widzę przeszkód, żeby wstała i samodzielnie zrobiła sobie herbatę, i wtedy nie miałaby powodu do narzekań, ale gryzę się w język. To byłaby całkowita strata czasu, ten argument już od dawna nie działa. Zbieram jeszcze z podłogi pranie, ściągniętą wczoraj pościel i dzisiejszą koszulę, po czym schodzę na dół.

Oto moje życie, czy mi się to podoba, czy nie. Nie mam innego wyjścia, muszę stawić mu czoło.

Rozdział 2

Kiedy wchodzę do kuchni, Lija jest już bez płaszcza i właśnie wyciąga jajka z lodówki.

– Dzień dobry – witam się, a potem ładuję pranie i uruchamiam pralkę. Wyprasuję bieliznę wieczorem, oglądając nagrany odcinek mojego ulubionego programu Ucieczka na wieś. To moja grzeszna przyjemność. – Może wyczyścimy sprzęty w ogrodzie teraz, póki jest ładnie? W prognozie zapowiadali deszcz po południu, wtedy mogłybyśmy zająć się pieczeniem.

Po południu, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, mamy wypróbować nowe przepisy.

– Ciągle ten cholerny deszcz – jęczy moja pracownica. – Nic, tylko pada, pada i pada.

Lija Vilks to młoda, szczupła Łotyszka. Nie zachowuje się może idealnie w kontaktach z klientami, bo ma niezwykle cięty język, jest jednak wspaniałym, lojalnym pracownikiem, a mimo niewielkiego doświadczenia potrafi zdziałać cuda. Przysięgam, że placki jej autorstwa są znacznie lepsze od moich. Jej ciasto marchewkowe jest niepowtarzalne, a za czekoladowe brownie powinna dostać nagrodę. Jest gotycką, siarczyście klnącą wersją kuchennej bogini Nigelli Lawson.

– Jak się dzisiaj miewa stara jędza? – Lija z pogardą omiata wzrokiem sufit, ponad którym wypoczywa moja droga mama.

– Nie za dobrze – przyznaję. – Nie chce jechać do domu opieki. Jest głucha na moje argumenty. Muszę tam zadzwonić i odwołać rezerwację.

Lija cmoka z dezaprobatą. Nie przepada za mamą. Z wzajemnością.

– Przynajmniej próbowałam – mówię. – Nie wiem, co jeszcze mogłabym zrobić. Będziemy musiały pracować, mając ją na głowie.

– Nie mogłabyś wynająć pielęgniarki?

– Nie stać mnie. Nie zarabiam aż tak dobrze. – Ciężko wzdycham. – Chciałabym, żeby Edie przyjechała mi pomóc. Choć na tydzień lub dwa. Spróbuję z nią o tym raz jeszcze porozmawiać.

– Powodzenia. – Lija rzuca mi ponure spojrzenie.

Moja pracownica zazwyczaj nosi się na czarno, to jej ulubiony kolor, zarówno w kwestii ubrań, jak i nastroju. Dziś ma na sobie czarne dżinsy, czarną obcisłą koszulkę, a jej proste, czarne włosy są związane w koński ogon. Tylko jej skóra jest biała jak śnieg.

Lija bardzo rzadko się maluje, i dobrze, bo i tak jest zjawiskowo piękna mimo lekko wampirycznego wyglądu. Długa grzywka opada niczym zasłona, zakrywając jej ogromne, niebieskie oczy, dlatego czasami zastanawiam się, jak w ogóle udaje jej się cokolwiek zobaczyć. Ciastka jada na śniadanie, obiad i kolację, a jest najszczuplejszą osobą, jaką w życiu widziałam. Sama skóra i kości. Zazdroszczę jej takiej budowy. Drobne piersi, szczupłe biodra, niewielkie pośladki i ani śladu cellulitu. Mnie, mimo nieustannej bieganiny w górę i w dół, wciąż przybywa krągłości, i to zaledwie od patrzenia na ciasta.

Liję cenię także za jej punktualność, pod tym względem jest niezawodna niczym szwajcarski zegarek. Mieszka w mieście i do pracy dojeżdża na rowerze, niestraszny jej deszcz, śnieg ani grad. Wynajmuje pokój w mieszkaniu, które dzieli z jeszcze trzema innymi Łotyszkami. Dziewczyny imprezują do rana i piją na umór, ale Lija przez całe dwa lata, odkąd dla mnie pracuje, jeszcze ani razu się nie spóźniła. Kiedy z rzadka bierze dzień wolny, przychodzi jedna z jej koleżanek, toteż nigdy nie muszę martwić się o szukanie zastępstwa. Pozostałe dziewczyny również lubią czerń i mają równie cięte języki, choć są ciut mniej konfliktowe od Lii.

Raz jeszcze wstawiam czajnik.

– Mamie ostygła herbata – mówię. – Może ty też masz ochotę na filiżankę?

Kiwa głową.

– Zaniosę herbatę starej jędzy. Później nie będzie tak często stukać w podłogę z obawy, że to ja do niej przyjdę.

To kolejny drobiazg, który cenię w Lii. Mimo ostrych komentarzy nie ma nic przeciwko pomocy w opiece nad mamą. Wcale nie twierdzę, że pragnie zostać drugą Florence Nightingale. Wręcz przeciwnie, dr Crippen musiał posiadać więcej osobistego uroku niż Lija. Jej pojęcie opieki nad obłożnie chorym jest dość niekonwencjonalne, ale ma rację, mama zaczyna sprawiać znacznie mniej problemów, gdy Lija przejmuje pałeczkę. Dziewczyna nie pozwala sobą pomiatać. Mnie to wcale nie przeszkadza.

Kiedy zanosi na górę herbatę, napełniam wiadro gorącą wodą z dodatkiem płynu do mycia. Zakładam mój ukochany znoszony już sweter, do jego kieszeni wkładam dwie szczotki ryżowe i wychodzę do ogrodu.

Nasz dom jest duży, solidny i stateczny. Zbudowano go w latach dwudziestych ubiegłego wieku z praktycznej czerwonej cegły i w porównaniu ze współczesnymi, modnymi domeczkami ma rewelacyjny układ wnętrz. Dopisało nam szczęście, że kuchnia jest na tyle przestronna, że bez trudu dało się ją przeobrazić w zaplecze kawiarni.

Nie zamykamy Cukierni Fay na zimę, ale wtedy nie ma zbyt wielkiego ruchu. Wciąż sprzedajemy ciasta z pokładu Ślicznotki oraz prosto z kuchni, ale tylko w pogodne, słoneczne weekendy odwiedza nas tłum klientów. Kilka stolików z obrusami w różową kratę stoi w obszernej, uroczo urządzonej jadalni udekorowanej przypiętymi do ściany proporczykami, które sama zrobiłam. W tym przytulnym pomieszczeniu dominuje modny styl retro, jest to jednak wyłącznie zasługa tego, że większość mebli i bibelotów stoi tam od dnia zakupu. Kolekcja różowych kryształów matki cieszy się nowym życiem.

Z tyłu domu na całą szerokość rozciąga się szeroka weranda z pięknie rzeźbioną mosiężną balustradą. Teraz jest prawie całkowicie zakryta przez pnącza wisterii, której kwiecie wkrótce zawiśnie ciężkimi girlandami niczym kiście winogron. Później latem nadejdzie czas na ciemnofioletowy powojnik. W tym uroczym, zadaszonym miejscu także stoi kilka stolików.

Muszę przyznać, że główną atrakcją cukierni oprócz wypieków Lii jest zapierający dech w piersiach ogród. Ten malowniczy zakątek nie ma sobie równych. Jest długi i szeroki i ciągnie się aż do samego brzegu kanału Grand Union. Po bokach otacza go wysoki, ceglany mur, który chroni nas i klientów przed spojrzeniami sąsiadów.

Niestety, zainteresowanie ze strony żeglarzy jest niewielkie, bo dom stoi na samym końcu bocznej odnogi kanału i odkrywają go tylko najwytrwalsi. Nie stanowi wcale idealnego miejsca na prowadzenie cukierni, ale nie miałam innego wyjścia. Gdybym chciała kupić identyczną działkę w lepszej lokalizacji, musiałabym wydać fortunę, której przecież nie posiadam.

Kiedy patrzę na ogród i położony niżej kanał, widzę także skromny sad z sękatymi jabłoniami. Za nim wznosi się mur obrośnięty różowym powojnikiem, a później latem zakwitną tam pnące róże. Na prawo tuż obok werandy rośnie stara magnolia, której widok zachwyca wczesną wiosną, o ile nie zaszkodzą jej przymrozki. Do ścian tulą się kwitnące krzewy, stanowczo potrzebujące przycięcia.

Pogoda w tym roku na razie nas nie rozpieszcza. W końcu mieszkamy w Anglii. Jest nadzwyczajnie zimno i od stycznia nieustannie pada deszcz. Odbiło się to, niestety, na ogrodzie. Choć dziś jest sucho, oklapłe pąki krzewów są rozmokłe i pełne wilgoci. Rosnące nad brzegiem kanału piękne wiśnie obsypane delikatnymi, bladoróżowymi kwiatami bardzo ucierpiały od zeszłotygodniowych opadów i wiatrów. Wciąż jednak jest to sielski zakątek.

Nim mama utkwiła w łóżku, uwielbiała ogród, choć wszystkimi ciężkimi pracami zajmował się tata. Właśnie dzięki niemu stało się tu tak pięknie. Dawniej był to skromny dom, na który mogła sobie pozwolić średniozamożna rodzina, ale każdy kolejny boom na rynku nieruchomości podnosił jego wartość, więc teraz cena za działkę jest doprawdy astronomiczna. Cieszę się, że moi rodzice kupili go tuż po ślubie, bo inaczej nie miałabym szansy mieszkać w podobnym miejscu. Uwielbiam go. Naprawdę. Każdy jego kąt wiąże się ze wspomnieniami. Być może uznacie mnie za zatwardziałą domatorkę, ale dostał mi się maleńki okruch raju, dlatego nie mam ochoty stąd wyjeżdżać.

Nie wzgardziłabym dodatkową parą rąk do pomocy. Utrzymanie nieruchomości w przyzwoitym stanie wymaga ogromu pracy, która przytłacza, jeśli wykonuje się ją samodzielnie. Silne wichury w lutym połamały kilka sporych gałęzi, a przy murach wznoszą się prawie półmetrowe kopce opadłych liści. Na szczęście wiśnie nie dały się wiatrom. Przydałoby się też wszystko odmalować. W ciągu ostatnich kilku lat stary, nieco zaniedbany budynek popadł w niewielką ruinę. Dziś jest pierwszy naprawdę słoneczny dzień od dosłownie miesięcy i mimo że wciąż czuć chłód, a na popołudnie zapowiadają deszcz, cieszę się, że wyszłam na świeże powietrze. W tym roku Wielkanoc wypada dość późno, z końcem kwietnia, a zazwyczaj w świąteczny weekend jesteśmy już gotowi na nowy sezon. Nie ma zatem czasu do stracenia.

Rozdział 3

Stawiam wiadro przy czekających na mycie stolikach i schodzę w dół ogrodu, aby zatrzymać się w moim ulubionym miejscu, na niewielkim pomoście tuż przy brzegu kanału. Mój tata uwielbiał wodę, kochał żeglować, ale także po prostu lubił przesiadywać nad nią. Podobnie do mnie przychodził tu podumać chwilę.

Victor Merryweather urodził się w nadmorskiej miejscowości w Pembrokeshire, ale praca przywiała go w naszą okolicę, która najprawdopodobniej jest położona najdalej od linii brzegowej w całym kraju. Tęsknota za morzem nie opuściła jego duszy. Nigdy się go nie spytałam, ale podejrzewam, że właśnie dlatego z mamą kupili ten dom tuż po ślubie. Nie ma tu co prawda dzikich plaż i spienionych fal, które tak uwielbiał, ale spokojny, łagodny urok angielskiego kanału nieodparcie przyciąga.

Brakuje mi ojca. Zmarł przed dwudziestu laty, ale przez ten cały czas nie było dnia, żebym o nim nie pomyślała. Własnoręcznie zbudował ciągnący się wzdłuż ogrodu nad kanałem drewniany pomost, dlatego staram się tu przychodzić codziennie, o ile znajdę chwilę, aby przez dosłownie pięć minut choć popatrzeć na wodę. Tak właśnie robiliśmy, kiedy byłam mała. Moje najwcześniejsze wspomnienia to obraz taty i mnie, kiedy siedzimy tutaj razem, macham nogami nad lustrem wody i obserwujemy przepływające różnokolorowe barki czy stada kaczek, które zawsze stanowiły atrakcję. Tata nauczył mnie rozróżniać różne gatunki ptaków zamieszkujących okolice kanału. Żyją tu rybitwy, czaple, kurki wodne, a przy odrobinie szczęścia można też dostrzec rzadki błysk błękitu, kiedy obok przeleci zimorodek.

Moja matka ma trudny charakter, ale tata był łagodny jak baranek. Mama wciąż się czegoś domaga, a tata wolał dawać. Nie mam pojęcia, jak im się udawało żyć we dwoje, ale najwyraźniej byli zgodnym małżeństwem. Tata zawsze ustępował mamie. Unikał wszelkiej konfrontacji. Pewnie wzajemnie się uzupełniali, niczym jin-jang. Kiedy zmarł, zupełnie niespodziewanie na zawał serca, mama nigdy nie doszła do siebie. Jego śmierć zmieniła nas wszystkie.

Rozkładam jedno z drewnianych krzeseł ogrodowych, aby podarować stopom odrobinę odpoczynku, i patrzę, jak płochliwa kurka wodna śmiga tam i z powrotem wzdłuż nasypu, nie spuszczając z oka swoich przypominających miękkie, puchate kuleczki piskląt. Na przeciwległym brzegu w kompletnym bezruchu, ze wzrokiem wbitym w wodę, zamarła czapla licząca na nieszczęsną rybę. Nigdy za wiele tu się nie dzieje. Życie z wolna toczy się rok za rokiem. Kanał tchnie spokojem i ciszą, dlatego z łatwością zapomina się tu o istnieniu zewnętrznego świata. Dwie kaczki wyskakują z wody na pomost i strosząc pióra, człapią do ogrodu. To jest mój własny mały wszechświat.

Jaskrawo pomalowana barka sunie z warkotem przez kanał. Poznaję ją, to Dryfujący Raj. Mieszkają na niej Fensonowie, którzy często wpadają na kanapkę lub filiżankę herbaty z kapką mleka.

– Cześć, Fay! – wita się stojący u steru na rufie Ralph i podnosi w górę dłoń.

Macham do niego.

– Już otwarte?

– Jak zawsze! – krzyczę. – Czekamy na was.

– Wstaw wodę! Wpadniemy później – odpowiada. – Teraz cieszymy się słońcem. Póki jest.

Ralph i Miriam kupili tę barkę kilka lat temu, kiedy oboje przeszli na emeryturę. Zazwyczaj cumują w pobliskiej przystani, ale w szczególnie chłodne dni pomieszkują na lądzie, bo zachowali mieszkanie w mieście. To świetny sposób na emeryturę. Naprawdę szkoda, że tata nie pożył na tyle długo, żeby pójść w ich ślady. Cieszyłby się z każdej chwili spędzonej na wodzie.

Niestety, ich łódź zasłużyła sobie na niezbyt pochlebne przezwisko Dryfującej Katastrofy. Moim zdaniem Ralph z Miriam nie mają talentu do życia na wodzie i do tego nie opanowali wodnej etykiety. Inni często wytykają ich palcami, bo regularnie nie domykają śluzy, a nawet zostawiają otwarte na oścież wrota, co prowadzi do wysuszenia komory. Albo przekraczają dopuszczalną prędkość i po drodze obijają inne łodzie, Ralph w kapitańskiej czapce z daszkiem, a Miriam w jednej z licznych bluz lub T-shirtów w biało-niebieskie pasy. Raz urządzili huczne przyjęcie, na które zaprosili wszystkich przyjaciół, i nieomal zatopili własną łódź, bo ją przeciążyli. Nie sądzę, żeby wyprawiali się w odległe trasy, bo Dryfujący Raj zazwyczaj stoi zacumowany w pobliskiej przystani, i tak chyba jest najlepiej dla wszystkich. Wielu doświadczonych barkarzy złorzeczy Fensonom, ale są tak uroczo roztrzepani, że drzwi mojej kawiarni zawsze stoją dla nich otworem. Samą swoją obecnością poprawiają nastrój.

Nasza rodzinna barka Ślicznotka Merryweather jest zacumowana przy ogrodzie. To klasyczny model o długości prawie dwudziestu metrów. Duma i radość mojego ojca. Uwielbiał ją. Nie było dnia, żeby choć nie przyszedł na nią popatrzeć. Zawsze planował, że po przejściu na emeryturę poświęcić jej więcej czasu.

Mama, rzecz jasna, nie cierpiała barki. Była o nią tak zazdrosna, jakby chodziło o kochankę. Podejrzewam, że nieraz musiała konkurować ze Ślicznotką o miejsce w sercu taty. Podobnie do Fensonów moi rodzice nigdy nie wypływali w dalekie trasy, choć o tym właśnie marzył ojciec. Byłby szczęśliwy, gdyby mógł rzucić pracę i żyć na łodzi. Mama jednak miała inne zdanie na ten temat. Nie lubiła nawet spać na pokładzie, bo było jej tam za ciasno, i tylko raz spędziła noc na łódce, ale bardzo się wtedy nacierpiała. Mimo cudownych możliwości, jakie dawało życie nad kanałem, udało nam się wypłynąć najdalej do Berkhamsted w jedną stronę, a w drugą, w kierunku Northampton, do Stoke Bruerne. Ojciec z pewnością nie był zadowolony z tego powodu, ale nigdy głośno nie narzekał. Celebrował tylko każdą chwilę spędzoną na pokładzie.

Także dla mnie rodzinne wakacje były najbardziej oczekiwanym momentem w roku. Uwielbiałam naszą Ślicznotkę tak jak tata, a ciasnotę uważałam raczej za przytulną. Choć zamknięcie w tej ograniczonej przestrzeni z małą Edie, szczególnie podczas deszczu, stanowczo mi ciążyło. Moja siostra po godzinie lub dwóch dostawała kota i wręcz chodziła po ścianach. W przeciwieństwie do mnie nie lubiła zaszyć się w kącie z książką.

Barka była konikiem ojca, miłością jego życia. Nigdy nie czuł się szczęśliwszy niż na jej pokładzie. Za dnia pracował w biurze w jednej z wielu firm, które w latach osiemdziesiątych osiedliły się w Milton Keynes, ale od razu po wejściu do domu zrzucał z siebie garnitur i pędził nad kanał. Każdy wieczór i weekend ubrany w robocze dżinsy i granatowy sweter spędzał, dłubiąc przy łodzi, z rękami umorusanymi w smarze, ale obowiązkowo z uśmiechem na twarzy. Po jego śmierci Ślicznotka ani razu nie podniosła kotwicy, zwiększając moje poczucie winy. Nie wiem nawet, czy silnik wciąż jest sprawny. Ostatnim razem, gdy próbowałam go uruchomić, nawet nie zamruczał. Tata nie byłby tym zachwycony.

Zewnętrzne burty barki są pomalowane w kolory typowe dla łodzi rzecznych, czyli na ciemnozielono z partiami w kolorze czerwonym, które zdobią niewielkie różyczki, tradycyjny element dekoracyjny. Na krawędziach drewno jest przetarte i zniszczone, ale dbam, aby jej wnętrze lśniło czystością. I choć na pierwszy rzut oka prezentuje się całkiem nieźle, potrzeba by mnóstwa pracy, aby nadawała się do zamieszkania. W kajucie głównej i kambuzie wiszą dębowe szafki. W części kuchennej stoi też piec na drewno, w którym jednak od dawna się nie paliło. W oknach wiszą koronkowe zrobione szydełkiem zasłony.

Mimo że Ślicznotka nie rusza się z miejsca, potrafi na siebie zarobić. Jest głównym punktem Cukierni Fay. Ludzie przychodzą do mojego domu po zakupy, ale według mnie to właśnie osobliwy urok łodzi i rzecznej żeglugi przyciąga ich bardziej. Barka stanowi atrakcję zarówno dla turystów, jak i dla miejscowych. W ofercie mamy domowe placki, ciasta, ciasteczka i dżemy. Latem robię też lemoniadę, która cieszy się dużą popularnością. Miejscowy mistrz akwareli Graham Lovett jest autorem wodnych pejzaży, które sprzedaję w formie kartek i obrazków, bo w wakacje kanał zaludnia się od turystów. W pobliskiej przystani można wynająć łodzie i najczęściej moja kawiarnia okazuje się ich pierwszym przystankiem w drodze.

Jak wcześniej wspomniałam, Cukiernia Fay z czasem znacznie się rozrosła, ale początkowo miałam skromne plany. Pomysł zrodził się, kiedy patrzyłam na łodzie – i te należące do turystów, i te będące własnością ludzi mieszkających na stałe na ich pokładach – płynące kanałem, a także na rodziny spacerujące lub przemierzające rowerami ścieżkę wzdłuż wody. Pomyślałam wtedy, że jedynym miejscem, w którym ci wszyscy ludzie mogą napić się herbaty lub zjeść kawałek ciasta, jest jeden z położonych nad wodą pubów. A przecież nie zawsze ma się ochotę na siedzenie w pubie, prawda?

Praca w urzędzie na stanowisku starszego koordynatora nie była moją życiową pasją. Zarabiałam nieźle, ale pod koniec dnia nie czułam spełnienia. Przez chwilę rozważałam zmianę branży, ale biorąc pod uwagę moje umiejętności, nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Potem, kiedy mama zdecydowała o własnej niepełnosprawności i zaległa w łóżku, nie byłam w stanie pogodzić pracy na pełen etat z całodzienną opieką nad nią. Wykańczało mnie to. Próbowałam nająć płatną pomoc, która odciążyłaby mnie od domowych obowiązków, ale mama nie pozwalała nikomu zbliżać się do siebie. Poza tym było to bardzo kosztowne. Ale godzenie obu rzeczy groziło, że zaraz sama padnę u boku mamy. W końcu zdecydowałam się złożyć wypowiedzenie i wtedy narodził się pomysł rozszerzenia cukierni na dom i ogród.

Tak więc Cukiernia Fay i Ślicznotka Merryweather dbają teraz o moje zdrowie psychiczne i dają pracę. Spoglądam dumnie na naszą piękną barkę i zastanawiam się, czemu moja mama od zawsze na nią psioczyła. Przecież nie da się jej nie kochać. Nawet teraz, kiedy łódź zapewnia nam byt, mama nie przepuszcza okazji, żeby się na niej nie wyżyć.

Gdyby decyzja należała do mojej matki, Ślicznotki już dawno by tu nie było, ale ja się uparłam. Barka jest wszystkim, co mi zostało po tacie, i jak długo będę żyć, nie pozwolę jej sobie odebrać.

Rozdział 4

Lija dołącza do mnie, na rękach ma żółte, gumowe rękawice. Z chmurnym obliczem zatrzymuje się na pomoście.

– Stara podła jędza – mówi. – Gdyby to była moja matka, zadusiłabym ją poduszką.

– Czasami mam na to ochotę – przyznaję się.

– Napluję do jej następnej herbaty.

Nie uważam się za wybitną opiekunkę, ale w porównaniu z Liją jestem jak Matka Teresa.

– Może zaczniemy od stolików?

Zasiedziałam się na pomoście i teraz muszę zakasać rękawy, żeby zdążyć przed zapowiadanym deszczem. W bojowym nastroju wyciągam szczotki ryżowe.

Niestety, brakuje nam miejsca na sprzęty, dlatego stoliki i krzesła całą zimę stoją na zewnątrz. Choć ustawiam je jedne na drugich i nakrywam starym brezentem, żeby chronić je przed mrozem i opadami, każdej wiosny po ściągnięciu osłony okazują się brudne i pokryte zielonkawym nalotem.

Razem z Liją podchodzimy do stolików. Woda w wiadrze nieco ostygła, ale nie ma czasu na bieganie po wrzątek. Bierzemy się za szorowanie.

Stoliki są niebrzydkie, pastelowe. Kupiłam je za bezcen w Ikei, kiedy rozkręcałam biznes, nazywały się Pacan lub Falstart, czy coś w tym stylu. Cukiernia Fay oficjalnie otworzyła swe podwoje trzy lata temu, pierwszy rok minął jak z bicza trzasnął, a ja się uczyłam podstaw branży. Dopiero w tym roku w trakcie przygotowań do sezonu mam poczucie, że wreszcie weszłam we właściwy rytm. Tak naprawdę miałam mnóstwo szczęścia, kawiarnia ruszyła bez szczegółowego biznesplanu, dość chaotycznie ewoluowała, a pierwszego roku, zwłaszcza w wakacje, powiodło mi się lepiej, niż przypuszczałam. Stałymi klientami okazali się żeglarze i spacerowicze, którzy wprost z pokładu Ślicznotki, kupiwszy ciasta, słoiczki dżemu i butelki lemoniady, przychodzili na herbatę. Minusem tej pracy, przy całodziennej opiece nad mamą, poza wyzwaniami, była samotność. Tęskniłam za pracą w biurze, bo całymi dniami nie miałam się do kogo odezwać i klienci okazywali się ostatnią deską ratunku.

Drugiego roku, ciesząc się z niewielkiego sukcesu, dodałam kilka kolejnych stolików do ogrodu i wyspecjalizowałam się w podwieczorkach, przede wszystkim dlatego, że to mój ulubiony posiłek. Okazały się tak popularne, że wkrótce potrzebowałam dodatkowej pary rąk do pomocy. W lokalnej gazecie zamieściłam ogłoszenie, na które odpowiedziało pięćdziesiąt osób. Na rozmowę zaprosiłam trzech kandydatów. Liję polubiłam od razu. Nie wiem dlaczego, bo dwie pozostałe osoby na pierwszy rzut oka wyglądały na potulniejszych pracowników. Ale ona jako jedyna przyszła z upieczonym przez siebie ciastem – biszkoptem przekładanym kawowym kremem z orzechami. Był to najlepszy placek, jaki w życiu jadłam. I tak Lija zaczęła dla mnie pracować.

Tamtego roku kawiarnię zrobiłam z naszej jadalni, ku ogromnemu niezadowoleniu matki. Marudziła, że ośmieliłam się wpuszczać obcych do domu. Tłumaczyłam jej, że skoro sama królowa udostępnia swój pałac zwiedzającym, to nie możemy być od niej gorsze.

Jadalnia przydaje się w razie niepogody, choć mieszczą się w nim tylko cztery małe stoliki. Latem otwieramy na oścież szerokie, wychodzące na ogród drzwi balkonowe. Poza zadaszoną werandą reszta miejsc jest skazana na łaskę i niełaskę żywiołów. Losy kawiarni zależą więc od kaprysów pogody i biznes idzie nierówno, ale na szczęście działa i pozwala nam wiązać koniec z końcem.

W zeszłym roku, pod koniec sezonu, kupiłam dwa ogrodowe parasole dla ochrony przed słońcem i deszczem, ale jeszcze nie zdążyłam ich użyć. Potrzebuję mężczyzny, który umie sprawnie posługiwać się śrubokrętem, a choć mój partner Anthony ma wiele zalet, to raczej nie jest złotą rączką.

Lija szoruje blaty z większym zapałem niż ja. Słońce przebija przez chmury, przyjemnie grzejąc plecy. Mam nadzieję, że nadchodzący rok okaże się hojny i zdołam trochę zaoszczędzić. Zbieram na renowację Ślicznotki, bo to ucieszyłoby tatę. Na pewno trzeba w niej wymienić silnik, a zakup nowego nie jest tani.

Kiedy się prostuję, aby rozciągnąć mięśnie, zauważam, że do pomostu podpływa barka, której nie kojarzę. Nowi klienci zawsze mnie bardzo cieszą. W zeszłym roku ustawiłam przy kanale tablicę z reklamą, żeby przyciągnąć przepływających ludzi. Ale nie znam tej łodzi.

Przysłaniam dłonią oczy i patrzę, jak ustawia się za barką taty.

– Kto to może być?

Łapacz Snów. Nazwa nie jest wielkim zaskoczeniem, to prawdopodobnie jedno z najpopularniejszych imion dla barek. To tradycyjna jednostka, podobna do Ślicznotki, stara i nieco przytarta na krawędziach. Ale jej właściciel, przynajmniej z dystansu, wygląda młodo. Dziarsko wyskakuje przez burtę na pomost, z liną cumowniczą w dłoni.

– Chyba mamy klienta – mówię do Lii.

Jeszcze nie otworzyłyśmy. Wszystkie świeże ciasta przeznaczone na sprzedaż wciąż leżą zawinięte w folię na kuchennym blacie. Zazwyczaj najwięcej klientów przychodzi w poszukiwaniu smakołyków na podwieczorek albo na kolację. Choć nie jesteśmy nawet cieniem konkurencji dla utargu pobliskiego Tesco.

– Aha – mruczy Lija, zataczając kręgi szczotką ryżową. – Powiedz, że zamknięte.

– Nie żartuj. Każdy klient jest na wagę złota, a wstawienie czajnika zajmuje sekundę. – Sama nie pogardziłabym kubkiem gorącej herbaty. – Może usiąść na werandzie, jeśli mu to nie przeszkadza. Tam wszystkie stoliki są już czyste i gotowe.

Odkładam szczotkę na bok i próbuję wyglądać jak bizneswoman. Nie jest to takie proste, jeśli ma się na sobie dziergany sweter. Mężczyzna cumuje obok Ślicznotki i po kilku minutach burta jego łodzi przylega do pomostu. Mały, biały piesek w czarne i brązowe łatki, chyba krzyżówka teriera, wystawia łebek z barki. Wokół szyi ma przewiązaną czerwoną apaszkę. Wygląda to przeuroczo.

– Diggery, do nogi!

Mężczyzna strzela palcami i pies wyskakuje z łódki, a potem posłusznie drepcze za swoim panem.

Właścicieli łodzi można generalnie podzielić na dwie kategorie: emerytów lub hipisów. Mężczyzna nie należy do żadnej z nich. Kiedy zdecydowanym krokiem przemierza ogród, zauważam, że jest bardzo wysoki i szczupły. Nie znam ostatnich trendów męskiej mody, ale wygląda mi na kogoś świadomego stylu. Jest ubrany w czarne obcisłe dżinsy, czarny T-shirt i wyblakłą szarą dżinsową kurtkę. Na nogach ma ciężkie trapery. Jego kruczoczarne, gęste, krótko ostrzyżone po bokach włosy sterczą na wszystkie strony, zalotnie opadając tuż nad czołem.

Marzy mi się podobna fryzura z charakterem, chciałabym mieć włosy jak Lija czy właśnie ten mężczyzna. Zamiast tego mam prostą, krótką blond fryzurę, głównie ze względów praktycznych, bo łatwiej się je układa niż burzę loków falujących aż do pasa, o których śnię po nocach. Jak gdybym miała czas na ich pielęgnację.

Kiedy mężczyzna podchodzi bliżej, muszę przyznać, że wszystkie elementy jego wyglądu tworzą przyjemną dla oka całość. Aż mi się wyrywa:

– O jeju.

Wtedy Lija przerywa pracę i prostuje się.

– Wygląda jak w mundurku – ocenia go pogardliwie.

Mężczyzna zatrzymuje się i wita się z nami:

– Dzień dobry paniom.

Obdarza nas tak ciepłym uśmiechem, jakiego od dawna nie widziałam. A może nawet nigdy.

Ten uśmiech potrafiłby złamać serce. I to niejedno.

– Hej – odpowiadam.

Wtedy zauważa, że w ogrodzie panuje sezon zimowy, a my właśnie czyścimy stoliki.

– Czy już otwarte?

Ma miękki, irlandzki i bardzo seksowny akcent.

– Oczywiście – mówię i wtedy po raz pierwszy w życiu czuję, jak drży mi serce.

Rozdział 5

Prowadzę przystojniaka do stolika na werandzie, gdzie wygodnie siada, rozprostowując nogi. Zazwyczaj chętnie gawędzę z klientami, ale tym razem czuję się spięta i nie potrafię wydusić ani jednego słowa. Jest młody. Pewnie ledwo przekroczył trzydziestkę, czyli ma całe dziesięć lat mniej niż ja. Wtedy uświadamiam sobie, że wpatruję się w niego.

Może jest do tego przyzwyczajony, bo wydaje się nie zwracać na to uwagi.

– Nazywam się Danny – przedstawia się, zrozumiawszy, że sama się nie odezwę. – Danny Wilde.

Martensy i lekko sprana koszulka przydają mu szorstkości, ale mówi jak ktoś obyty i wykształcony.

Wskazuje na pieska, który układa się przy jego stopach.

– A to jest Diggery.

Wreszcie udaje mi się wykrztusić:

– Cześć, Diggery.

Pochylam się, żeby podrapać go po szyi, a pies w odpowiedzi wyciąga pyszczek do mojej ręki.

– Mam na imię Fay i zaraz przyniosę menu.

– Nie trzeba. Chciałbym kanapkę z chrupkim bekonem – oznajmia, uśmiechając się szeroko. – Taką naprawdę dużą. Od rana mi się marzy i była to prawdziwa tortura, bo skończył mi się i chleb, i bekon.

– Nie mamy tego w karcie, ale znalazłabym bekon w lodówce. Na razowym czy białym pieczywie?

– Na białym. Z mnóstwem keczupu. Jak sobie folgować, to już na całego – odpowiada z błyskiem w oku.

– Kawa czy herbata?

– Wielgachny kubas słodzonej herbaty z mlekiem.

Postanawiam przemilczeć, że naszym znakiem rozpoznawczym jest delikatna porcelanowa zastawa, a dokładniej porcelanowe filiżanki i spodeczki każdy z innego kompletu. Skoro prosi o kubek, dostanie to, czego sobie życzy. Zauważam, że Lija uważnie mi się przypatruje.

– Za chwilę wracam.

Kiedy odchodzę, Danny rozsiada się wygodnie i zamknąwszy oczy, rozkoszuje się promieniami słońca padającymi mu na twarz. Bogu dzięki, moje serce już nie drży. Niestety, zaczyna teraz walić jak oszalałe.

To absurdalne, ale ręce mi się trzęsą, kiedy układam plastry bekonu na grillu. Co prawda rzadko na naszym progu stają przystojni nieznajomi. Codzienną klientelę stanowią zrzędliwi emeryci i rodziny w towarzystwie nadpobudliwych dzieci, które próbują ogołocić z pąków każdy kwiat w ogrodzie. Danny jak mu tam jest wobec tego miłą odmianą.

Parzę mu kubek mocnej herbaty i biorę wodę dla psa.

Danny wita mnie uśmiechem, a kiedy stawiam na podłodze miskę, Diggery w podziękowaniu merda ogonem.

– To miłe – dziękuje jego pan.

– Uwielbiam psy – mówię. – Choć…

Nie ma sensu tłumaczyć, że mama nie cierpi zwierząt, każdego bez wyjątku, i nawet w dzieciństwie nie było mi dane cieszyć się choćby rybką w akwarium. Anthony również nie znosi psów, kotów i dzieci. Niekoniecznie w tej właśnie kolejności.

– Bez niego nie byłbym sobą – zwierza się Danny. – Nieprawdaż, Digs?

W odpowiedzi piesek przestaje pić i wskakuje na kolana swojego pana. W podziękowaniu za ten trud czeka go mocny uścisk. Kiedy zwierzę – mały szczęściarz – otrzymuje dostateczną dawkę pieszczot, Danny znów kieruje na mnie czarne, figlarne oczy.

– To twoja kawiarnia?

– Tak, to znaczy, nie… po części. – Przestań się jąkać kobieto, brzmisz jak bełkoczący półgłówek. Biorę głęboki wdech. – Dom należy do mojej mamy, a ja prowadzę cukiernię.

– Brawo – mówi, rozglądając się wokół. Kiedy zaś jego spojrzenie znów do mnie wraca, dodaje z uśmiechem szkolnego urwisa: – Także dla ogrodu.

Rumienię się. Nikt nigdy ze mną nie flirtował. A już na pewno nie młodzi, przystojni mężczyźni. Zwłaszcza nie wtedy, kiedy mam na sobie rozciągnięty sweter.

Wyraz jego twarzy łagodnieje, kiedy zauważa moją konsternację.

– Przepraszam, nie chciałem cię onieśmielić.

– W porządku – zapewniam go. – Wszystko w jak najlepszym porządku.

Wtedy uświadamiam sobie, że wachluję się kartą dań.

– Ogród chyba wymaga mnóstwa pracy – zauważa. – To spora działka. Macie ogrodnika?

– Nie – przyznaję. – Niestety. Wszystko jest na mojej głowie.

Czasem Anthony, zmuszony przeze mnie, przejeżdża po trawniku kosiarką. Jednak najlepszym dniem na ogrodowe prace są poniedziałki, kiedy kawiarnia jest zamknięta, a wtedy mój partner siedzi w pracy. Inną dobrą porą są wieczory, ale wtedy dla odmiany Anthony gra w golfa.

– Szykujemy się na letni sezon – wyjaśniam. – Zbyt późno wzięłyśmy się do pracy i czas nas goni.

– Może potrzebujecie pomocy?

– Zawsze – śmieję się.

– Na poważnie – mówi. – Szukam dorywczego zajęcia. Nie ma pracy, której bym się nie podjął. Nie jestem wybitnym specjalistą od uprawy kwiatów i roślin, ale obsługę młotka i pędzla mam w jednym palcu. Wiem też, jak działa kosiarka i podkaszarka.

– Naprawdę? – Wtedy przypominam sobie o bekonie skwierczącym na grillu i wpadam w panikę. – Mój Boże, bekon! Zaraz przyniosę twoją kanapkę i wtedy porozmawiamy.

Pędząc do kuchni, myślę o wszystkich drobiazgach, które wciąż należy zrobić. Danny mógłby naprawdę okazać się pomocny przez kilka najbliższych dni. Na początek mógłby na przykład zgrabić liście i usunąć połamane gałęzie. Trawnik niezmiennie czeka na strzyżenie, choć wciąż jest na to zbyt mokro. Są jeszcze parasole ogrodowe, które Danny mógłby zainstalować. W zeszłym roku kupiłam też kilka ślicznych emaliowanych tabliczek w stylu retro z zabawnymi hasłami. Nie zdążyłam ich nawet wyjąć z pudełka. Mógłby je zawiesić. Trzeba naprawić część płotu. Dni mogłyby się przeciągnąć w tygodnie, jeśli znajdę fundusze. Z pewnością zadbałabym o to, żeby jego ręce nie zaznały spoczynku. Nie to miałam na myśli. Wiecie, o co mi chodziło. Jest mnóstwo do zrobienia i na pewno by się nie nudził. To właśnie chciałam powiedzieć.

Zgodnie z życzeniem wyciskam górę keczupu na kanapkę, a potem wynoszę ją na dwór. Danny z wilczym apetytem rzuca się na jedzenie. Diggery skomle na widok bekonu, wtedy jego pan odrywa i rzuca mu mały kawałek.

– Przydałaby mi się pomoc przy cięższych pracach ogrodowych – przyznaję. – Ale obawiam się, że nie jestem w stanie zbyt dużo zapłacić.

– Może mógłbym otrzymywać wynagrodzenie w kanapkach z bekonem – uśmiecha się. – Ta jest przepyszna.

– Nie mam nic przeciwko dokarmianiu mojego pracownika.

– W takim razie zgoda. Kiedy miałbym zacząć?

– Czy mógłbyś od razu nam pomóc? Czeka na mnie i Liję długa lista rzeczy do zrobienia. – Która się raczej nie skróci od gawędzenia z Dannym. – W wolnym czasie chciałyśmy jeszcze upiec kilka ciast, dlatego byłoby super, gdybyś nas odciążył.

– Ciasta? Mniam. Chętnie zapracuję na kawałek – dodaje.

Zauważam, że lustruje Liję od stóp do głów. Nie dziwię się. Jest młoda i piękna. I mówiąc szczerze – on też.

– To jest Lija – przedstawiam ją. – Pracuje tu na pełen etat. To prawdziwa mistrzyni wypieków.

Danny śmieje się.

– Zatem postanowione. Właśnie zatrudniłaś pomocnika, Fay.

– Świetnie. – Zadziwia mnie tempo rozwoju wydarzeń. Danny błyskawicznie zmienił się z klienta w pracownika obsługi, no, ale darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby. – Gdy skończysz jeść, zapraszam do pomocy przy czyszczeniu stolików.

– Zgłaszam gotowość. – Grzbietem dłoni ściera resztkę keczupu z kącika ust. – Ile jestem ci winien?

– Ja stawiam – mówię i dorzucam z uśmiechem: – Postaram się, żebyś na nią zapracował.

– Dzięki. Dobrze powiedziane, Fay – przyznaje. – Naprawdę mi się to spodobało.

Potem patrzy na mnie oczami, których intensywny brąz przechodzi w głęboką czerń. Bije z nich szczerość, choć jednocześnie błyskają w nich psotne ogniki. Ponownie czuję, że zaraz stracę dech w piersi.

– Nie pożałujesz swojej decyzji – dodaje Danny.

Głęboko w nieodgadnionej otchłani mojego czułego serca tli się obawa, że jednak mogę pożałować.

Rozdział 6

– Nadchodzi śmierdzący Stan – oznajmia Lija.

– Nie mów tak – ganię ją. – To nie jest miłe.

– Ale on śmierdzi.

– Tylko trochę – protestuję. – Odrobinę pachnie stęchlizną. Kiedy dożyjesz do dziewięćdziesięciu trzech lat, też będziesz lekko cuchnąć. Oto uroki starości.

– Nigdy się nie zestarzeję – postanawia Lija.

Mnie jednak więcej łączy ze Stanem niż z Liją, bo często czuję się starsza, niż jestem w rzeczywistości. Nie należę do modnych, odmłodzonych czterdziestolatków, których twarze zerkają z ekranu telewizora i okładek kolorowych czasopism. Nigdy nie wstrzyknęłam sobie botoksu ani nie poszłam do solarium. Nawet raz w życiu nie wybieliłam sobie zębów. Jestem czterdziestojednoletnią kobietą, w której szafie nie wiszą markowe ubrania.

Nasz najwierniejszy klient, Stan Whitwell, przekracza właśnie próg bocznej bramy, co o tej porze dnia jest jego odwiecznym zwyczajem. Stan mieszka samotnie w jednym z domków stojących wzdłuż uliczki prowadzącej do naszego domu. Ma dwa mikroskopijne pokoje na górze i dwa malutkie pomieszczenia na dole. Jego domek jest jednak uroczy, przy drzwiach frontowych rosną krzewy różane, a niewielki ogród aż kipi pachnącymi kwiatami.

– Przygotuję mu lunch – deklaruję. – Ale przedtem powiem ci, że ten facet, tam, nazywa się Danny, pomoże nam w pracach ogrodowych.

Lija w odpowiedzi unosi brwi.

– Przecież może być seryjnym mordercą.

– Uważam, że jest w porządku – uspokajam ją. – Wydaje się dość miły.

– Masz za miękkie serce.

– Jest zbyt dużo do zrobienia, żebym sama to ogarnęła. – Ulga, jaką poczułam na wieść, że Danny zostaje nam pomóc, jest wręcz namacalna. – Szukał dorywczego zajęcia. Zobaczymy, jak sobie poradzi w najbliższych dniach.

Wzrusza ramionami.

– Ty tu rządzisz.

– Pokażesz mu, co trzeba zrobić?

– Pewnie.

– Za sekundę przyślę go do ciebie.

Chyba da sobie radę w bezpośrednim kontakcie ze zdolną, choć zgryźliwą Liją. Jad sączący się z ust mojej pracownicy potrafi zamienić w kamień mniej odpornych śmiertelników, ale Danny Wilde wygląda na kogoś, kto się nie boi. Zostawiam ją więc, żeby przywitać Stana kierującego się w stronę domu.

– Dzień dobry. Jak się dzisiaj mamy?

– Nie narzekam – odpowiada.

Nigdy, przenigdy się nie skarży. Byłoby nieźle, gdyby udzielił mojej matce kilku lekcji zadowolenia z życia.

– Na co masz ochotę?

Od pierwszego dnia, kiedy otworzyłam kawiarnię, Stan przychodzi do nas codziennie w południe na lunch. Wprowadził się do swojego maleńkiego domku jakąś dekadę temu i od tamtej pory łączy nas serdeczna przyjaźń. Teraz został też moim wiernym klientem, co świetnie rozumiem, bo trudno zajmować się kuchnią w tak podeszłym wieku.

Mimo ukończenia dziewięćdziesięciu trzech lat Stan wciąż jest dziarski i umysłowo sprawny. Mam nadzieję, że w jego wieku będę się równie dobrze trzymać. W słabsze dni wspiera się o lasce i siada na werandzie, unikając przechodzenia przez cały ogród. Raz w tygodniu przychodzi do niego sprzątaczka, która w kilka godzin doprowadza mu dom do porządku, a poza tym jest samowystarczalny. Nie mogę się nadziwić, jak świetnie sobie sam radzi, zwłaszcza gdy go porównuję do mojej całkowicie zdrowej matki, która doprowadziła się do totalnej niesamodzielności. Gdyby miała raka albo inną straszną chorobę, byłabym bardziej wyrozumiała. Nie mam pojęcia, dlaczego wybrała takie życie, ale przypuszczam, że nie wstaje z łóżka, bo tak sobie zwyczajnie postanowiła.

– Jest dziś zupa? – pyta.

Stan niedosłyszy i mówi bardzo głośno.

– Krem ze świeżych pomidorów z dodatkiem bazylii – odpowiadam równie głośno.

– Moja ulubiona – rozmarza się, oblizując usta.

– Czy chciałbyś usiąść nad kanałem?

To jest także ulubione miejsce Stana. Choć z równą przyjemnością zasiada w cieniu wiśni.

– Z rozkoszą.

– Właśnie skończyłyśmy czyścić stoliki. Poproszę Liję, żeby ustawiła jeden na pomoście. Na pewno tam nie zmarzniesz?

– Założyłem swój najcieplejszy sweter – zapewnia mnie.

Na łokciu świeci dziura, a przód szpeci plama niewiadomego pochodzenia. Guziki krzywo zapiął i z trudem hamuję odruch poprawienia ich.

– Mamy dziś piękny, ciepły dzień. – Rozciąga ramiona, jakby chciał schwytać słońce. – Jest ślicznie. Kiedy słońce świeci, nie masz lepszego miejsca nad naszą kochaną Anglię.

Stan przez całe życie służył w RAF-ie i wciąż trzyma się jak na zawodowego wojskowego przystało. Może jest poorany zmarszczkami i nie pachnie najlepiej, ale ciągle wygląda jak oficer lotnictwa. Zaczesane na bok siwe włosy muska brylantyną, regularnie podcina krzaczaste wąsy i małą bródkę. Mimo wykrzywionych pleców wciąż jest dziarski i niezwykle bystry. Miał naprawdę wspaniałe życie i jeśli tylko znajdę wolne pięć minut, przysiadam się do niego, żeby wysłuchać paru anegdot. Czasem przypomina mi mojego kochanego tatę, dlatego mam do niego ogromną słabość.

Tymczasem na werandzie Danny wstaje, strzepując okruchy z dżinsów.

– Przeniosę ten stolik, Fay. – Podoba mi się ton, którym wypowiada moje imię. – Tylko powiedz który.

– Stan lubi bladozielone. – Wskazuję na jeden ze stolików, całkiem niepotrzebnie, bo chyba sam jest w stanie rozróżniać kolory. Weź się w garść, Fay. – Lubi siedzieć tuż nad kanałem. Postaw, proszę, stolik przy drzewach, wtedy nie będzie mu tak bardzo wiało. Danny będzie nam pomagał – wyjaśniam Stanowi. – Przez kilka kolejnych dni.

– Wspaniale – komentuje Stan, kierując się w dół ogrodu za nowym członkiem naszej drużyny.

Diggery mknie w stronę wody, przeganiając kaczki.

– Witaj, droga Lijo! – Stan macha do niej na powitanie.

– Cześć, Stan – odpowiada moja pracownica.

Razem z Liją obserwujemy przez chwilę, jak Danny przy końcu ścieżki ujmuje Stana pod ramię i służy mu wsparciem, potem rozkłada krzesło, aby staruszek usiadł, kiedy on rozgląda się za stolikiem we właściwym odcieniu. Znudzony kaczkami Diggery siada przy stopach byłego oficera, który uprzejmie głaszcze go po grzbiecie.

– Witaj, mały – mówi Stan. – Grzeczny pies.

Ogon czworonoga gwałtownie lata w ekstazie radości.

Do zeszłego roku Stan miał kota, starego sierściucha, który drapał każdego, kto tylko ośmielił się na niego spojrzeć. Nie cierpiałam go, bo lubił przeskakiwać przez płot i załatwiać swoje potrzeby w moim ogrodzie. Kot oczywiście, a nie jego właściciel. Niedawno zdechł. Stan zakopał go pod różanym krzewem w ogrodzie na tyłach domu i mimo podłego charakteru kociska chyba za nim tęsknił.

Wracam do kuchni, żeby przygotować zupę dla Stana. Najwyższy też czas zanieść posiłek mamie, bo zaraz zacznie stukać w podłogę. Zapach smażonego bekonu na pewno pobudził jej apetyt. Jak na przykutą do łóżka chorą, nie narzeka na brak łaknienia.

Szykuję tacę, na której stawiam miskę gorącej zupy, bo taką właśnie lubi, obok kładę kawałek świeżego, chrupiącego chleba z mojego porannego wypieku. Stan zawsze raczy się też filiżanką earl greya, bez mleka, z kawałkiem świeżego ciasta. Skoro zamówił zupę, trzeba odczekać dziesięć minut przed podaniem deseru, tak właśnie lubi.

Stan siedzi w przytulnym zakątku w cieniu wiśni nad samym brzegiem. Podchodzę do niego z talerzem zupy, wiosenna bryza owiewa mi twarz, co mnie bardzo cieszy.

– Proszę, Stan. Mam nadzieję, że będzie ci smakować.

– Jestem pewien, że będzie równie pyszna jak zazwyczaj.

Kiedy stawiam zupę na stole, niespodziewany widok sprawia, że zamieram w bezruchu.

W moim ogrodzie stoi półnagi mężczyzna.

Danny przestawia jeden ze stolików. Podnosi go w pojedynkę. Są tak ciężkie, że my z Liją dawałyśmy radę przestawiać je tylko razem. Wcześniej musiał ściągnąć kurtkę i koszulkę. Jego ubrania leżą na jednym z krzeseł. Zapiera mi dech z wrażenia.

– Uwaga! – krzyczy Stan.

Odwracam głowę, żeby zobaczyć, że o mało nie wylałam zawartości talerza na jego kolana.

– Przepraszam. Bardzo przepraszam.

– Nic się nie stało – uspokaja mnie Stan.

– Coś mnie rozproszyło.

– Zauważyłem, kochana – śmieje się.

Podaję Stanowi sztućce i serwetkę, cały czas nie spuszczając oka z krzątającego się po ogrodzie Danny’ego. Jest dziś ciepło, ale nie aż tak. Czy nie powinien się ubrać?

W końcu nasze spojrzenia się spotykają. Danny patrzy po sobie, wskazując na nagi tors.

– Nie masz nic przeciwko temu?

– Ja… hm… skądże. Oczywiście, że nie.

Lija posyła mi zabójcze spojrzenie. A Stan ku mojemu zażenowaniu uśmiecha się szeroko niczym kot z Cheshire.

– Nie ma sprawy – powtarzam. – Naprawdę.

Danny uśmiecha się do mnie.

– No to luz.

Wcale jednak nie jestem wyluzowana. Wręcz przeciwnie. I zrobiło mi się gorąco. On, niestety, też jest gorący.

Rozdział 7

Pod koniec dnia wszystkie stoliki i krzesła są wyszorowane, nie ma na nich śladu mchu i wilgoci. Danny wypełnił liśćmi cały kosz na biodegradowalne odpady i jeszcze kilka worków, które będę musiała wywieźć autem.

Po południu przychodzi tylko kilku klientów w porze podwieczorku. Proponuję im miejsca przy drzwiach balkonowych na werandzie. Wszyscy wydają się bardzo zadowoleni. Przy jednym stoliku usadzam dwie panie – wyglądają na członkinie miejscowego stowarzyszenia przyjaciół koni, które chyba nigdy wcześniej u nas nie były, dlatego staram się szczególnie w nadziei, że nie tylko do nas wrócą, ale też zarekomendują kawiarnię znajomym. Drugi stolik wskazuję emerytowanemu małżeństwu, które wpada tu od czasu do czasu, także w towarzystwie wnuków. Wokół nich również krzątam się z zapałem.

Po wyjściu klientów w kuchni pieczemy z Liją placek według nowego przepisu jej autorstwa. To cytrynowy sernik z jagodami, który trzeba jeszcze polukrować, ale już bosko pachnie. Lija lepi z masy marcepanowej malutkie kwiatuszki o bladożółtych i liliowych płatkach, którymi udekoruje ciasto. Uwielbiam obserwować, jak pracuje. Wtedy z jej twarzy znika stale obecna pogarda, to także jedyny czas, kiedy kipi energią i życiem.

– Świdrujesz mnie wzrokiem – narzeka.

– Nieprawda. Po prostu uważam, że jesteś genialna.

Lija prycha. Nie lubi, kiedy się ją chwali. Taka już jest.

– Sernik wygląda pysznie – dodaję.

Obie patrzymy na cudo sztuki cukierniczej, które właśnie wyciągnęła z piekarnika, kiedy w drzwiach pojawia się głowa Danny’ego.

– Skończyłem na dziś – mówi.

– Chodź do nas – zapraszam go do środka.

– Ale moje buty…

– Nie szkodzi. Tylko porządnie je wytrzyj o wycieraczkę. Potem i tak muszę umyć podłogę.

Lija podczas pracy w kuchni nie przejmuje się powstającym wokół niej bałaganem. Zarówno szafki, jak i podłoga są pokryte białą warstwą mąki.

Danny wchodzi z psem podskakującym wokół jego nóg. Opiera się o szafki, krzyżując ramiona i nogi. Teraz przynajmniej ma na sobie czarną koszulkę, która – trudno nie zauważyć – ściśle opina jego umięśnioną klatę. O Boże! Znowu czuję dreszcze. Mam wrażenie, że wypełnia sobą całą kuchnię, choć w rzeczywistości przycupnął w kącie przy czajniku i wcale nie zajmuje aż tyle miejsca. Kuchnia jest ogromna, w końcu stanowi zaplecze kawiarni, a i tak jego osoba wydaje się nieproporcjonalnie wielka. Nie wiem, gdzie oczy podziać. Jest niczym Mona Lisa, mam wrażenie, że jego czarne oczy i enigmatyczny uśmiech wciąż mnie śledzą.

– Przyszedłem tylko zapytać, czy jutro też będę potrzebny?

– Tak, oczywiście. – Podchodzę do szuflady i wyciągam z pudełka czterdzieści funtów, które mu wręczam. – Nie ustaliliśmy twojej dniówki, ale czy to cię zadowala?

– To za dużo – odpowiada. – Niewiele dziś zrobiłem, a poza tym wiszę ci za kanapkę z bekonem. – Zostawia dychę w mojej ręce. – Trzydzieści plus kawałek tego ciasta i będziemy kwita.

Śmieję się.

– Właśnie testujemy nowy przepis. Autorstwa Lii.

– Wygląda pysznie.

– Usiądziesz na chwilę, żeby od razu spróbować?

– Jasne.

– W takim razie dostaniesz kawałek bez dekoracji.

– Przeżyję.

Odkrawam porcję ciasta i podaję mu na talerzyku. Lija parzy herbatę w dzbanku, potem wyciąga dwa kubki i stawia je przed nami.

Danny próbuje ciasta. Wygląda na faceta, który lubi dobrze zjeść.

– Pycha – chwali. – Naprawdę dobre.

Lija przyjmuje komplement z niewzruszonym wyrazem twarzy. Pewnie identycznie zareagowałaby, słuchając wyroku śmierci.

Diggery, przycupnięty u stóp swojego zajętego jedzeniem pana, liczy na okruszki. Danny wskazuje palcem na ogród.

– Trzeba wymienić zamek w drzwiach do wychodka.

W ogrodzie zachowała się wygódka z czasów, kiedy stawiano dom. Dwie murowane kabiny, choć w opłakanym stanie, zostały odnowione dekadę temu. Ze względu na kawiarnię okazują się bardzo przydatne, bo mama wpadłaby w szał, gdyby ludzie korzystali z domowej toalety. W stojącej obok szopie zorganizowałyśmy magazyn.

– Trzeba też wymienić kilka sztachet w płocie. Dwie, a nawet trzy są kompletnie przegniłe.

Zapomniałam o tym, choć te rzeczy od dawna czekają na naprawę. Cieszę się, że Danny, choć nie wiem, co go tu przygnało, zjawił się we właściwym czasie.

– Dziękuję. Powiedz tylko, czego ci trzeba. Już teraz ogród prezentuje się o niebo lepiej.

Czuję, jak zatrzymuje się na mnie kolejne śmiertelnie poważne spojrzenie Lii. Najwyraźniej uważa, że z nim flirtuję. Wcale nie.

– Co cię tu sprowadza? – pyta Lija.

Cieszę się, że zapytała tak wprost, bo mi nigdy nie starczyłoby na to śmiałości.

– Jesteś tu przejazdem? – ciągnie dalej przesłuchanie.

– Sam nie wiem – odpowiada, wzruszając ramionami. – Dopiero od niedawna mam łódź. Będzie z pół roku. Wciąż nie wiem, co z tego wyniknie, trochę eksperymentuję.

– Mieszkasz na łodzi? – włączam się.

– Teraz tak – odpowiada.

Tak właśnie podejrzewałam.

– Rzuciłem pracę w korporacji – ciągnie – żeby sprawdzić, czy pasuje mi życie włóczęgi i wolnego strzelca.

– I jak ci się podoba? – pyta Lija.

– Na razie nie narzekam. Dobrze mi na Łapaczu Snów. Trochę czasu zajęło mi przyzwyczajenie się do takiego życia, ale jestem na dobrej drodze.

– Podziwiam twoją odwagę – komplementuję go. – Sama nigdy bym się nie zdecydowała na podobny krok.

– Życie tak mnie pokierowało – przyznaje.

– Och.

– To długa historia. Zapraszam któregoś wieczoru do mnie na pokład, to z przyjemnością ją opowiem przy butelce wina, a najpewniej kilku.

– Och. – Jego propozycja wywołuje rumieniec na mojej twarzy.

– Wszystko na szczęście dobrze się skończyło – dodaje z uśmiechem.

Rzadko jesteśmy kowalami własnego losu. Czy byłabym w tym miejscu, gdyby nie mama? Nie narzekam, bo ubóstwiam prowadzenie kawiarni, ale chcąc nie chcąc jestem do niej uwiązana. Czasem nie ma się wyjścia, trzeba brać to, co oferuje życie, i dawać z siebie wszystko.

Danny kończy jeść ciasto.

– Dzięki – mówi. – Będę zmykał. Do jutra. Przyjdę około ósmej, jeśli ci to odpowiada.

– W porządku. Zawsze wstaję o szóstej, dzięki temu nim obudzę mamę, zdążę zrobić kilka rzeczy. – Dopiero teraz uświadamiam sobie, jaka jestem zmęczona. – Nie ma pokoju dla bezbożnych[1].

– Chciałbym cumować łódź przy twoim pomoście tak długo, jak tu będę pracował. Czy to ci nie przeszkadza?

– Oczywiście, że nie.

– Miłego wieczoru zatem życzę. Pyszne ciasto, Lijo. – Puszcza do niej oczko. – Do nogi, Diggery!

Po tych słowach wychodzi. Piesek truchta w ślad za nim. Obie z Liją patrzymy, jak Danny przechodzi przez ogród, a potem wskakuje na pokład.

Myśl, że jest tuż obok, po drugiej stronie ogrodu, jednocześnie dodaje mi otuchy i rodzi niepokój.

Lija marszczy czoło.

– Z tego będą same kłopoty.

– Jest miły. – Czuję, jak wewnątrz mnie narasta bliżej nieokreślone ciepło. – Lubię go.

Nasze spojrzenia się krzyżują.

– Same kłopoty.

[1] Biblia Tysiąclecia, Iz 48, 22.

Tytuł oryginału: The Cake Shop in the Garden

Pierwsze wydanie: Sphere, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Anna Kubalska

Korekta: Jolanta Rososińska

© 2015 by Carole Matthews Ink Ltd.

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1745-3

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Przypisy

Strona redakcyjna