Spis treści

Dedykacja

PODZIĘKOWANIA

MARY

LILLIA

KAT

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

RoOZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY TRZECI

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY CZWARTY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIĄTY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SZÓSTY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SIÓDMY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY DRUGI

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Burn for Burn

Przekład: Andrzej Goździkowski
Redakcja: Grzegorz Krzymianowski
Opieka redakcyjna: Katarzyna Nawrocka
Korekta: Ewa Różycka
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak
Projekt okładki: Lucy Ruth Cummins
Zdjęcie na okładce: Anna Wolf

Text Copyright © 2012 by Jenny Han and Siobhan Vivian
Published by arrangement with Folio Literary Management, LLC and GRAAL
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-598-9
Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dedykujemy naszym babciom Kyong Hui Han oraz Barbarze Vivian

PODZIĘKOWANIA

Serdeczne podziękowania niech zechcą przyjąć następujące osoby, z którymi w 2012 roku byłyśmy w jednej klasie w liceum na wyspie Jar:

Zareen Jaffery (królowa balu maturalnego),

Justin Chanda (król balu maturalnego),

Carolyn Reidy (gospodyni klasy),

Jon Anderson (zastępca gospodyni klasy),

Anne Zafian (celująca uczennica, której przypadł zaszczyt wygłoszenia mowy na zakończenie nauki),

Julia Maguire (przewodnicząca stowarzyszenia najlepszych absolwentów),

Paul Crichton (uczeń słynący z mówienia bez ogródek),

Lydia Finn, Nicole Russo (towarzystwo śpiewacze),

Chrissy Noh (kapitanka drużyny szkolnych cheerleaderek),

Elke Villa, Michelle Fadlalla (współprzewodniczące studniówkowego komitetu organizacyjnego),

Lucille Rettino (redaktor naczelna gazetki szkolnej),

Anna Wolf (fotograf klasowy),

Lucy Cummins (najbardziej uzdolniona artystycznie),

Venessa Carson (przewodnicząca komitetu redagującego kronikę szkolną),

Katrina Groover (redaktor magazynu literackiego),

Mary Marotta, Christina Pecorale, Jim Conlin, Mary Faria, Teresa Brumm (przyszli liderzy biznesu),

Emily van Beek (najbardziej zaangażowana w działalność szkoły),

Molly Jaffa (przewodnicząca szkolnych obrad w modelu ONZ),

Jita Fumich (przewodnicząca szkolnego kółka dyskusyjnego),

Riley Griffin (uczeń z najlepszymi widokami na przyszłość).

MARY

Poranna mgła pomalowała wszystko na biało. Przypominało to trochę jeden z moich snów, w których byłam jak Alicja z krainy czarów – tkwiłam uwięziona w obłoku i za nic nie mogłam się z niego uwolnić ani obudzić.

Nagle rozbrzmiała syrena okrętowa, a po chwili mgła zaczęła rzednąć. Wkrótce na horyzoncie zobaczyłam wyspę Jar. Z daleka wyglądała zupełnie jak na obrazach malowanych przez ciotkę Bette.

I wtedy zyskałam pewność, że naprawdę mi się udało – wróciłam.

Jeden z robotników pracujących na wybrzeżu przycumował prom do pomostu za pomocą grubej liny. Inny rzucił trap. Z głośników rozległ się głos kapitana: „Dzień dobry, szanowni pasażerowie. Witamy na wyspie Jar. Przed zejściem na ląd proszę o sprawdzenie, czy zabrali państwo wszystkie bagaże”.

Zdążyłam już prawie zapomnieć, jak tu pięknie. Słońce stało wysoko nad wodą i barwiło wszystko wokół żółtawo i świetliście. Przechodząc obok jakiegoś okna, dojrzałam w nim swoje niewyraźne odbicie – jasne oczy, rozchylone usta i rozwiane na wietrze blond włosy. Nie byłam już tą samą osobą co wtedy, gdy wyjeżdżałam stąd ostatnio w pierwszej klasie gimnazjum. Jasne, byłam teraz starsza, ale chodziło o coś jeszcze. Zaszła we mnie istotniejsza zmiana – kiedy spoglądałam obecnie na siebie, widziałam silną młodą kobietę. A przy tym chyba nawet niebrzydką.

Przez cały czas zachodziłam w głowę, czy mnie pozna. Jakaś część mnie miała nadzieję, że nie. Ale druga, ta, która kazała mi zostawić rodziców, żeby tu wrócić, liczyła, że nie będzie miał z tym żadnych problemów. Musi się zorientować, że ja to ja. W przeciwnym razie cała ta podróż nie miałaby sensu.

W pewnym momencie od strony pokładu towarowego dobiegł warkot silników samochodów przygotowywanych do sprowadzenia na ląd. Na brzegu stała już cała kolejka innych aut. Rozpoczynała się przy parkingu i sięgała aż do promu. Pojazdy czekały, żeby wjechać na prom, który miał zabrać je z powrotem na stały ląd. Do końca wakacji został jeszcze tydzień. Odsunęłam się od okna i wygładziłam swoją letnią sukienkę na ramiączkach z marszczonej bawełny. Następnie wróciłam na swoje miejsce, żeby zabrać rzeczy. Siedzenie obok było puste. Kiedy zbliżyłam dłoń do desek, pod opuszkami wyczułam rowki po nacięciach. Jego inicjały: RT. Pamiętałam dzień, kiedy wyciął je za pomocą szwajcarskiego scyzoryka. Zrobił to, bo taką miał zachciankę.

Ciekawa byłam, czy od tamtego czasu wiele się zmieniło na wyspie. Czy w miejscowej cukierni dalej serwują najpyszniejsze babeczki z jagodami? Czy w kinie w centrum nadal stoją te same niezbyt wygodne fotele wyścielone zielonym aksamitem? Jak duży urósł krzew bzu na naszym podwórku?

To takie dziwne uczucie – zjawiać się tu prawie jak turystka, skoro nasza rodzina, Zanesowie, żyła na wyspie Jar niemal od zawsze. Mój praprapradziadek zaprojektował i zbudował miejscową bibliotekę. Jedna z ciotek mojej mamy była pierwszą kobietą, która została wybrana radną miejską w Middlebury. Na położonym w środkowej części wyspy cmentarzu kwatera naszej rodziny zajmuje centralne miejsce. Niektóre nagrobki naszych przodków są tak stare i porośnięte mchem, że nie sposób odcyfrować, kto jest tam pogrzebany.

Na wyspie Jar znajdują się cztery niewielkie miasteczka: Thomastown, Middlebury, skąd pochodzę, White Haven oraz Canobie Bluffs. W każdym jest gimnazjum, a wszyscy ich absolwenci trafiają potem do liceum Jar Island High. Latem na wyspę przybywa kilka tysięcy urlopowiczów. Na co dzień jednak na wyspie żyje zaledwie około tysiąca stałych mieszkańców.

Moja mama zawsze twierdziła, że wyspa Jar nigdy się nie zmienia. Uważała, że to osobny mikrokosmos, niezależny od wszystkiego wokół. Jest w niej coś takiego, co sprawia, że przebywający tu ludzie zapominają o całym świecie. I właśnie na tym między innymi polega jej urok, dlatego ludzie chcą spędzać tu wakacje, a miejscowi zapaleńcy, jak moja rodzina, gotowi są na wszelkie wyrzeczenia, których wymaga mieszkanie tu przez cały rok.

Ludzie doceniają to, że na wyspie Jar nie ma żadnych sieciówek, centrów handlowych ani restauracji sprzedających fast food. Tata twierdzi, że zakładania ich zabrania jakieś dwieście miejscowych uchwał i rozporządzeń, lekko licząc. Zakupy spożywcze robi się na targowiskach, lekarstwa wykupuje w maleńkich aptekach, a lektury na plażę wybiera w prywatnych, niezależnych księgarenkach.

Jest coś jeszcze, co czyni wyspę Jar wyjątkową – to, że stanowi ona prawdziwą wyspę. Ze stałym lądem nie łączą jej żadne mosty ani tunele. Jedyna droga prowadząca do Jar – i pozwalająca się z niej wydostać – wiedzie przez prom, jeśli nie liczyć maleńkiego lotniska z jednym pasem startowym. Korzystają z niego jednak wyłącznie bogacze, którzy latają prywatnymi samolotami.

Wzięłam walizki i z pozostałymi pasażerami promu ruszyłam trapem na brzeg. Z nabrzeża przechodziło się do budynku z informacją turystyczną. Kawałek dalej stał zaparkowany stary szkolny autobus pamiętający lata czterdzieste dwudziestego wieku. Na karoserii miał wymalowany napis: WYCIECZKI PO WYSPIE JAR. Gdy przybyłam na wyspę, autobus akurat myto. Nieco dalej ciągnęła się Main Street, przy której zgromadziły się urokliwe butiki i kawiarenki. Jeszcze dalej wznosiło się wysokie wzgórze Middlebury. Musiałam osłonić dłonią oczy od słońca, żeby je wypatrzyć. Już po chwili jednak dostrzegłam na szczycie czerwony dach naszego starego domu.

Wychowała się w nim moja mama, a także ciotka Bette. Właśnie ona zajmowała kiedyś pokój, który w dzieciństwie należał do mnie. Jego okno wychodziło na morze. Ciekawa byłam, czy ciotka znowu w nim zamieszkała, odkąd wprowadziła się z powrotem.

Ciotka Bette nie miała własnych dzieci, a ja byłam jej jedyną siostrzenicą. Nigdy nie wiedziała, jak zachowywać się wobec dzieci, i dlatego zawsze traktowała mnie jak dorosłego. A ja oczywiście to uwielbiałam, bo dzięki temu czułam się, jakbym była znacznie starsza. Kiedy pytała mnie, co sądzę o jej obrazach, naprawdę słuchała, co mam do powiedzenia. Nie była jednak typem cioci, która usiadłaby ze mną na podłodze, żeby pomóc ułożyć puzzle, albo piekła razem ciasteczka. Zresztą wcale tego od niej nie oczekiwałam – miałam już mamę i tatę, którzy zajmowali się tymi sprawami.

Strasznie podobała mi się myśl, że teraz, gdy jestem już starsza, znów będę mogła pomieszkać razem z ciotką Bette. Moi rodzice dalej traktowali mnie jak małą dziewczynkę. Przykład pierwszy z brzegu – miałam już siedemnaście lat, a mimo to nadal musiałam kłaść się do łóżka już o dwudziestej drugiej. W sumie po tym, co się stało, trudno im się dziwić, ale trochę mimo wszystko przesadzają z nadopiekuńczością.

Spacer do domu wydał mi się dłuższy niż kiedyś. Ale winę za to ponosiły zapewne ciężkie walizy, które musiałam taszczyć pod górę. Próbowałam zatrzymać jakiś samochód pnący się ulicą na szczyt. Nie było w tym nic niezwykłego – na wyspie Jar mieszkańcy mieli w zwyczaju brać stopa, a kierowcy chętnie się zatrzymywali, żeby pomóc sąsiadowi. Nigdy nie pozwalano mi łapać okazji, ale teraz, pierwszy raz w życiu, nareszcie nie musiałam się przejmować tym, co powiedzą rodzice. Co za pech – nikt się nie zatrzymał, ale nie traciłam nadziei. Miałam całe wakacje i mnóstwo czasu, żeby łapać stopa i w ogóle robić, co mi się żywnie podoba.

W zamyśleniu minęłam zjazd do naszego domu. Dotarło to do mnie dopiero po chwili i musiałam się cofnąć. Krzewy wyrosły wysoko i ukryty za nimi budynek stał się niewidoczny z drogi. Nawet nie byłam specjalnie zdziwiona – to moja mama była urodzonym ogrodnikiem, ciotka Bette zaś niezbyt się garnęła do pielęgnowania roślin.

Dotaszczyłam jeszcze kilka kroków walizy, po czym przystanęłam i omiotłam dom spojrzeniem. Był to trzykondygnacyjny budynek w stylu kolonialnym. Dach pokrywał szary cedrowy gont, w oknach wisiały białe okiennice, a podwórze ogrodzono kamiennym murkiem. Stare brązowe volvo ciotki stało zaparkowane na podjeździe. Karoseria usiana była maleńkimi fioletowymi kwiatkami.

Krzew bzu był znacznie większy, niż przypuszczałam. Stracił już wiele kwiatów, jego pędy jednak nadal uginały się od mnóstwa innych. Kiedy go mijałam, wzięłam głęboki wdech.

Nie ma jak w domu.

LILLIA

I znowu minął rok, znów zrobiła się końcówka sierpnia i za tydzień mieliśmy wrócić do szkoły. Na plaży panował tłok, ale tym razem był on inny niż 4 lipca, w Dzień Niepodległości. Leżałam na kocu razem z Rennie i Aleksem. Reeve i PJ rzucali frisbee, a Ashlin i Derek pływali w oceanie. Była tu cała nasza paczka. Trzymaliśmy się razem od trzeciej klasy gimnazjum. Nie mogłam w to uwierzyć, że zaraz pójdziemy do ostatniej klasy liceum.

Słońce przypiekało tak mocno, że dosłownie czułam, jak moja opalenizna staje się jeszcze bardziej złocista. Zanurzyłam się głębiej w piachu. Uwielbiałam słońce. Obok mnie Alex smarował sobie ramiona kremem do opalania.

– Jezu, Alex – odezwała się Rennie, podnosząc wzrok znad czasopisma. – Przynoś swój krem. Zużyłeś już pół mojej tubki. Następnym razem ci nie dam i dostaniesz raka.

– Bez jaj – odparował Alex. – Przecież gwizdnęłaś mi tę tubkę z budki plażowej. Lil, nie było tak?

Podparłam się na łokciach, a po chwili usiadłam.

– Nie posmarowałeś sobie jednego miejsca na ramieniu – zauważyłam. – Odwróć się, to ci pomogę.

Kucnęłam za Aleksem i wmasowałam mu porcyjkę kremu w skórę. Po chwili odwrócił się do mnie i spytał:

– Lillia, jakich używasz perfum?

– A co, chcesz pożyczyć? – spytałam ze śmiechem. Droczenie się z Aleksem Lindem zawsze sprawiało mi wielką frajdę. Był taki milutki.

– Nie, pytam z ciekawości – odparł niezrażony.

– To tajemnica – stwierdziłam, klepiąc go po plecach.

Dziewczyna musi mieć swój zapach, który będzie ją wyróżniał. To ważne. Dzięki temu wystarczy, że przejdzie korytarzem w szkole, a wszyscy odwracają się za nią i patrzą. Jak pies Pawłowa czy coś w tym rodzaju. A potem za każdym razem gdy poczują tę woń, myślą o niej. Zapachem Lillii był karmel w połączeniu z aromatem dzwonka.

Opadłam z powrotem na koc i przekręciłam na brzuch.

– Chce mi się pić – oznajmiłam. – Aleksiu, podaj mi, proszę, colę.

Alex zaczął przetrząsać zawartość przenośnej lodówki.

– Została tylko woda i piwo.

Marszcząc brwi, spojrzałam w kierunku Reeve’a. W jednej ręce trzymał frisbee, w drugiej moją colę.

– Reeve! – zawołałam. – Ta cola jest moja!

– Przepraszam – odkrzyknął, choć nic w jego głosie nie wskazywało, że naprawdę żałuje.

Następnie wypuścił w powietrze frisbee, które zatoczyło idealny łuk i wylądowało obok jakichś laseczek wylegujących się na leżakach. Byłam pewna, że dokładnie tam, gdzie sobie tego zażyczył.

Rennie zmrużyła podejrzliwie oczy i przypatrywała się rozwojowi sytuacji.

Po chwili Alex się podniósł, otrzepał szorty z piachu i zaproponował:

– Skołuję ci nowy napój.

– Nie musisz – powiedziałam, choć raczej bez przekonania. Prawda była taka, że umierałam z pragnienia.

– Nie będzie mnie tylko chwilę, a i tak zdążysz się za mną stęsknić – stwierdził Alex, szczerząc zęby w uśmiechu.

Następnego dnia Alex, Reeve i PJ planowali wybrać się w rejs, żeby trochę połowić. Wycieczka miała potrwać cały tydzień. Chłopaki zawsze kręciły się obok nas, widywaliśmy się prawie codziennie. Trochę dziwnie będzie zakończyć lato bez nich.

– Chciałbyś – rzuciłam, pokazując mu język.

Alex podbiegł do Reeve’a, a po chwili obaj ruszyli w kierunku budki z hot dogami.

– Dzięki, Aleksiu! – krzyknęłam. Naprawdę się starał.

Kiedy spojrzałam znów na Rennie, uśmiechała się złośliwie.

– Lil, Alex naprawdę skoczyłby za tobą w ogień.

– Przestań.

– No to jak? Czy twoim zdaniem Alex jest ciachem? Tak czy nie? Tylko szczerze.

Nie musiałam nawet zastanawiać się nad tym, co odpowiedzieć.

– Jasne, jest przystojny, tylko że nie w moim typie.

Jakiś czas temu Rennie ubzdurała sobie, że powinnam zacząć chodzić z Aleksem. Wtedy ona mogłaby zacząć kręcić z Reeve’em i zaczęlibyśmy urządzać wspólne randki i weekendowe wypady za miasto. Naiwniaczka, moi rodzice nigdy nie pozwoliliby mi wyjechać z chłopakami! Jeśli o mnie chodzi, Rennie mogła spiknąć się z Reeve’em, a nawet złapać od niego jakąś chorobę weneryczną, ale pomysł, żebym ja chodziła z Aleksem, był totalnie kretyński. Nie widziałam w nim kandydata na mojego chłopaka. Przyjaźniliśmy się, to wszystko. Rennie spojrzała na mnie wymownie, ale na szczęście nie chciała ciągnąć tematu.

– Jak myślisz, mogłabym się pokazać w takiej fryzurze na szkolnej imprezie z okazji zjazdu absolwentów? – spytała, pokazując mi jakąś fotografię w czasopiśmie. Przedstawiała dziewczynę w lśniącej srebrnej sukni. Rozwiane długie blond włosy układały jej się na karku niczym pelerynka.

– Ren, ta impreza jest w październiku – przypomniałam, śmiejąc się.

– No właśnie! To znaczy, że zostało tylko półtora miesiąca – odparła niezrażona, po czym wykonała niecierpliwy gest ręką, w której trzymała magazyn. – No to co, pasowałaby mi?

W sumie miała rację – chyba powinnyśmy zacząć się już zastanawiać, co na siebie założymy. Zakup kiecki w jednym z butików na wyspie odpadał – przecież istniało dziewięćdziesięcioprocentowe prawdopodobieństwo, że jakaś inna dziewczyna pojawi się w tej samej kreacji. Przyjrzałam się uważnie zdjęciu.

– Fajna fryzura – przyznałam po chwili – ale raczej marne szanse, że na miejscu będzie maszyna do robienia wiatru.

– Właśnie! – zawołała Rennie, strzelając palcami. – Maszyna do robienia wiatru! Lil, zajebisty pomysł!

Mogłam się tylko roześmiać. Cóż, jeśli tego właśnie trzeba jej było do szczęścia, wszelkie dyskusje nie miały sensu. Rennie Holtz po prostu się nie odmawia.

Byłyśmy zajęte rozmową na temat naszych potencjalnych kreacji na jesienną uroczystość, gdy w pewnym momencie do naszego koca podeszło jakichś dwóch chłopaków. Jeden wysoki i obcięty na jeża, drugi – niższy i przypakowany. Obaj byli przystojni, bardziej jednak spodobał mi się ten niższy. Na pewno byli starsi od nas, musieli już dawno skończyć liceum.

Od razu poczułam ulgę, że założyłam swoje nowe czarne bikini, a nie biało-różowy kostium w groszki.

– Dziewczyny, macie może otwieracz do butelek? – spytał ten wysoki.

Potrząsnęłam głową, spoglądając w jego stronę.

– Możecie chyba pożyczyć w sklepiku z napojami – podpowiedziałam.

– Ile macie lat? – zainteresował się ten paker.

Od razu wyczułam, że Rennie na niego leci. Odrzuciła włosy i spytała:

– A czemu pytasz?

– Chcę się upewnić, że na pewno możemy z wami pogadać – odparł, szczerząc zęby w uśmiechu. A po chwili dodał, kierując już spojrzenie na Rennie: – I że nie łamiemy prawa.

Rennie zachichotała w odpowiedzi, ale nie jak dzieciak. Śmiała się teraz tak, jak mogłaby to robić starsza dziewczyna.

– Jesteśmy już pełnoletnie – zapewniła. – Choć w sumie od niedawna. A wy ile macie lat?

– Dwadzieścia jeden – rzucił ten wyższy, spoglądając na mnie z góry. – Studiujemy na ostatnim roku na University of Massachusetts. Przyjechaliśmy tu tylko na tydzień.

Poprawiłam górę kostiumu, żeby za dużo nie pokazywała. Rennie rzeczywiście niedawno obchodziła osiemnaste urodziny, ja jednak nadal miałam siedemnaście lat.

– Wynajęliśmy chatę w Canobie Bluffs, przy Shore Road. Może chciałybyście do nas wpaść? – zaproponował przypakowany, siadając obok Rennie. – Daj mi swój numer.

– Poproś ładnie, to może dostaniesz – powiedziała zalotnie.

Wyższy chłopak zajął miejsce obok mnie, przysiadając na skraju koca.

– Mam na imię Mike.

– Lillia – odparłam. Nad jego ramieniem widziałam wracających ze sklepiku chłopaków. Alex niósł dla mnie colę. Spoglądali na nas i pewnie kombinowali już, kim są ci nowi. W stosunku do ludzi spoza wyspy nasi przyjaciele potrafili być niezbyt uprzejmi.

Alex zmarszczył brwi i powiedział coś Reeve’owi. Po chwili dojrzała ich też Rennie. Momentalnie roześmiała się jeszcze głośniej i znów odrzuciła na bok burzę włosów.

Wyższy chłopak, ten cały Mike, spytał mnie:

– Ci dwaj to wasi chłopacy?

– Nie – odparłam krótko.

Kiedy to mówiłam, spoglądał mi z napięciem w oczy. Po chwili policzki oblał mi rumieniec.

– To dobrze – odezwał się w końcu i posłał mi uśmiech.

Zauważyłam, że ma ładne zęby.

KAT

Zanosiło się na cudowną letnią noc. Taką, gdy na niebie widać wszystkie gwiazdy i jest tak ciepło, że można siedzieć bez bluzy i się nie marznie, nawet nad wodą. W sumie to dobrze, bo zapomniałam zabrać swojej z domu. Kiedy wróciłam z pracy, padłam i obudziłam się dopiero po obiedzie. Byłam spóźniona, wrzuciłam do torby tylko to, co miałam pod ręką, pomachałam na pożegnanie tacie i popędziłam na przystań, żeby złapać prom na stały ląd. Całą drogę z T-Town do przystani Middlebury pokonałam biegiem. Dręczyło mnie, że na pewno zapomniałam coś zabrać. Ale zaraz się uspokoiłam, że w razie czego będę mogła pobuszować w szafie Kim, więc w sumie mogę się wyluzować.

Na głównej ulicy w centrum roiło się od ludzi. O tej godzinie prawie wszystkie sklepy są zamknięte, ale turystom to chyba nie przeszkadzało. Włóczyli się bez celu w tę i z powrotem, przystawali przed wystawami sklepów i zaglądali do środka, zwabieni widokiem kiczowatych bluz i czapeczek z herbem wyspy Jar.

Nienawidziłam sierpnia.

Tłumiąc gniew, przepychałam się w stronę Java Jones. Wiedziałam już, że nie obejdzie się bez kawy, jeśli nie chcę przespać bisu Puppy Ciao.

Puppy Ciao grali dziś w sklepie muzycznym, w którym pracowała Kim. Nazywał się Butik u Paula i znajdował się na stałym lądzie. Do budynku, gdzie mieścił się sklep, przylegał garaż i właśnie w nim odbywały się koncerty. A jeśli akurat grała jakaś kapela, którą chciałam zobaczyć na żywo, Kim pozwalała mi się przekimać u niej na chacie. Mieszkała zaraz nad sklepem. Najfajniejsze było to, że członkowie grającej danego dnia kapeli zazwyczaj też zostawali u niej na noc. Z wkładki albumu Puppy Ciao wiedziałam, że wokalista jest całkiem przystojny. Może nie tak, jak perkusista, ale Kim była zdania, że z perkusistami są zawsze największe problemy.

Wbiegając po schodach do Java Jones, przeskakiwałam po dwa stopnie naraz. A w chwili kiedy dotarłam do drzwi i miałam już je pchnąć, ktoś z obsługi przekręcił od wewnątrz zamek.

Zastukałam energicznie w szybkę i krzyknęłam:

– Wiem, że zamykacie, ale może zlitujecie się nade mną? Napiłabym się jednego przed podróżą.

Barman nie zwracał jednak na mnie uwagi. Rozwiązał fartuch i wyłączył neon. Po chwili zgasło też podświetlenie frontowego okna lokalu. Dotarło do mnie wtedy, że pewnie wyglądam jak jeden z upierdliwych turystów wyobrażających sobie, że godziny otwarcia knajpy ich nie dotyczą, jak jeden z tych zblazowanych snobów, z którymi muszę od rana do nocy użerać się na przystani. Wyrzuciłam wypalonego do połowy papierosa, wcisnęłam dłonie w kieszenie, tak że szorty zjechały mi nisko na biodra, i krzyknęłam:

– Błagam, jestem stąd, nie jestem turystką!

Barman odwrócił się do mnie i obrzucił wymęczonym spojrzeniem. Ale już po chwili jego twarz się rozpogodziła.

– Kat DeBrassio?

– Zgadza się – rzuciłam, przyglądając mu się zmrużonymi oczami. Ten facet wyglądał znajomo, ale nie mogłam skojarzyć jego twarzy z żadnym imieniem.

– Ścigałem się z twoim bratem na żużlu – stwierdził, otwierając przede mną drzwi. – Ostrożnie, podłoga jest mokra. Przekaż Patowi pozdrowienia ode mnie.

Skinęłam głową na potwierdzenie i stając na palcach w moich butach do jazdy na motorze, ruszyłam do baru. Po drodze wyminęłam innego pracownika lokalu, który zmywał podłogę mopem. Rzuciłam torbę na kontuar i zaczekałam, aż facet zrobi mi drinka. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że wcale nie jestem jedyną klientką w Java Jones. Oprócz mnie był tam ktoś jeszcze.

Przy jednym ze stolików w głębi sali siedział Alex Lind. Pochylał się nad niewielkim zeszytem, pewnie pisał dziennik albo coś w tym stylu. Wcześniej kilka razy przyłapałam go na tym, że po kryjomu coś skrobie, gdy wydaje mu się, że nikt nie patrzy. Nigdy jednak nie chciał mi pokazać, co tam maże. Pewnie się obawiał, że zacznę się z niego nabijać.

Cóż, prawdopodobnie tak by się właśnie stało. To, że powłóczyliśmy się razem przez kilka tygodni, nie czyni z nas prawdziwych przyjaciół.

Uznałam, że nie będę mu przeszkadzać. Miałam zamiar wypić i iść w swoją stronę. W pewnym momencie jednak Alex zatrzymał ołówek w połowie kartki. Przygryzł dolną wargę, zamknął oczy i przez chwilę szukał natchnienia. Wyglądał jak kilkuletni chłoptaś odmawiający pacierz przed pójściem do łóżka – bezbronny i słodziutki.

Będzie mi go brakowało.

Przeczesałam palcami grzywkę i zawołałam:

– Siemanko, Lind!

Mój głos wyrwał go z rozmyślań. Otworzył oczy, zeszyt momentalnie znikł w tylnej kieszeni spodni. Po chwili Alex wstał od stolika i podszedł do mnie.

– Cześć, Kat. Co słychać?

– Idę do Kim – odparłam, przewracając oczami – posłuchać takiej jednej kapeli. Przecież ci mówiłam, pamiętasz?

Wspominałam mu o tym jakieś pięć godzin temu, kiedy kręcił się po przystani i zaszedł do mnie podczas mojej przerwy śniadaniowej. Właśnie tak zaczęliśmy się ze sobą włóczyć. Poznałam go w czerwcu w klubie jachtowym. Oczywiście już wcześniej wiedziałam, kim jest Alex. Nasze liceum nie jest zbyt wielkie. Ale nigdy dotąd ze sobą nie gadaliśmy, no może raz czy dwa na lekcjach plastyki w zeszłym roku. Każde z nas trzymało się z inną paczką.

Pewnego dnia Alex zjawił się na przystani w nowej wyścigowej łodzi motorowej. Chciał się popisać, ale kiedy odpływał, zgasł mu silnik. Nalegałam, żeby pozwolił mi stanąć za sterem, i dałam mu lekcję, jak powinno się prowadzić łódź. Był pod wrażeniem. Kiedy kierowałam łodzią i płynęliśmy naprawdę szybko, widziałam, jak kurczowo trzyma się burty. W sumie było to nawet urocze.

Liczyłam, że dzisiaj posiedzi ze mną do końca mojej zmiany. Dzięki temu nie musiałabym umierać z nudów. Wiedziałam, że jutro wypływa z innymi chłopakami w długi rejs. Skończyło się jednak na tym, że Alex poszedł na plażę, żeby spotkać się ze swoimi przyjaciółmi. Tymi prawdziwymi.

– Jasne, racja – przyznał pospiesznie. A następnie się nachylił i wsparł łokciami o kontuar. – Podziękuj Kim ode mnie, że pozwoliła mi się wtedy u siebie przekimać.

W lipcu zabrałam Aleksa na koncert Army of None w sklepie muzycznym Kim. Zanim zaczęliśmy się kumplować, w ogóle ich nie znał, za to teraz byli jego ulubioną kapelą. Tamtego wieczoru najadłam się za niego wstydu, bo Alex zjawił się na koncercie wystrojony w koszulkę polo z naszywką klubu country wyspy Jar, szorty w stylu wojskowym i klapki. Wyglądał totalnie wieśniacko i gdy tylko weszliśmy, Kim posłała mi zdumione spojrzenie. Zaraz po przyjściu Alex kupił koszulkę Army of None i ją założył. Ludzie przebierający się przed koncertem w koszulki kapeli, która ma wystąpić, to skończone buraki, ale w jego wypadku było to i tak lepsze niż koszulka polo. Kiedy kapela zaczęła grać, Alex całkiem nieźle wtopił się w tłum. Zamiatał włosami w rytm muzyki tak samo jak wszyscy inni. A potem w mieszkaniu Kim był niesamowicie grzeczny – zanim wszedł do śpiwora, zebrał puste butelki po piwie i zaniósł je do kontenera na szkło na podwórku.

– Może wybierzesz się ze mną? – zaproponowałam. – Co prawda nie ma już biletów, ale jakoś załatwię ci wjazd.

– Nie mogę – odparł z ciężkim westchnieniem. – Wujek Tim chce wypłynąć już o świcie.

Wujek Aleksa, Tim, to łysiejący stary kawaler. Nie ma rodziny ani żadnych poważniejszych zobowiązań, więc wszystkie pieniądze ładuje w drogie zabawki. Jedną z nich jest właśnie jacht, którym razem z Aleksem i jego kumplami płyną daleko w morze na ryby.

– No dobra, w takim razie udanego rejsu – odezwałam się, salutując mu jak oficer marynarki.

Ostatnie słowa wypowiedziałam sarkastycznym tonem, bo tak naprawdę wcale mu tego nie życzyłam. Wolałabym, żeby wcale nie płynął. Jeśli Alex nie odwiedzi mnie w robocie, ten tydzień będzie naprawdę do dupy.

– Mogę cię podrzucić na prom – zaoferował, prostując się.

– Dam sobie radę.

Odchodziłam już od baru, kiedy chwycił ramiączko plecaka i ściągnął mi go z pleców.

– Kat, ale ja chcę cię podrzucić.

– Dobra, skoro musisz.

Po drodze na przystań Alex zerkał na mnie kątem oka. Czułam się przez to dziwnie. W końcu odwróciłam się do okna po stronie pasażera, żeby nie widział mojej twarzy.

– O co chodzi? – spytałam.

– Nie chce mi się wierzyć, że lato już się kończy – westchnął. – Sam nie wiem. Mam wrażenie, jakbym je zmarnował.

Słowa wyskoczyły mi z ust, zanim zdołałam ugryźć się w język:

– Zmarnowałeś je, bo przez cały czas zadawałeś się ze swoimi dupowatymi znajomkami. A mogłeś spędzić ten czas ze mną.

Nie skończyłam jeszcze mówić, a już żałowałam tych słów; zabrzmiało to tak, jakby zależało mi na naszej znajomości.

Zwykle kiedy nabijałam się z jego kumpli, Alex stawał w ich obronie. Tym razem jednak w żaden sposób nie zareagował.

Resztę drogi zajęły mi rozmyślania, co będzie, gdy zacznie się nauka. Ciekawa byłam, czy dalej będziemy się z Aleksem kumplować. Jasne, spędziliśmy razem sporo czasu w wakacje, ale wcale nie byłam pewna, czy chcę się pokazywać publicznie z tym dzieciakiem.

Najlepiej się dogadywaliśmy, gdy byliśmy tylko we dwoje.

W końcu zajechaliśmy na parking przy pomoście dla promu. Zanim jeszcze Alex zdążył zaparkować, zupełnie spontanicznie wypaliłam:

– Słuchaj, w sumie mogę darować sobie ten koncert, jeśli chcesz się gdzieś powłóczyć.

Nie byłam jakąś psychofanką Puppy Ciao. Poza tym za niedługo pewnie zagrają znowu. Tymczasem to mógł być ostatni wspólny wieczór dla mnie i Aleksa. I chyba mieliśmy tego świadomość.

– Serio? – spytał, uśmiechając się szeroko. – Zostaniesz ze mną?

Otworzyłam okno i zapaliłam papierosa, żeby ukryć przed nim uśmiech.

– Pewnie, czemu nie? Chciałabym na własne oczy zobaczyć ten wasz wypasiony jacht.

I właśnie dlatego pojechaliśmy do willi wuja Tima, gdzie przycumowana była łódź. Kiedy znaleźliśmy się na posesji, na widok jachtu zupełnie mnie zatkało. Rzuciłam jakiś żart na temat jego krzykliwego wyglądu, ale równocześnie myślałam: Jasna cholera, ta łódź jest większa niż mój dom. Był to bez dwóch zdań najpiękniejszy jacht, jaki widziałam w życiu. Nie mógł się z nim równać żaden z tych, które były na przystani.

Alex jako pierwszy wszedł na pokład, a ja zaraz za nim. Kiedy mnie oprowadzał, szybko się zorientowałam, że w środku jacht był jeszcze bardziej wypasiony niż na zewnątrz. Włoski marmur, wszędzie telewizory z płaskim ekranem, a w piwniczce na wino butelki z Włoch, Francji i Afryki Południowej.

Do głowy przyszło mi, że Rennie padłaby z wrażenia, gdyby ktoś jej to wszystko pokazał.

Ale już w następnej chwili odpędziłam tę myśl. Bardzo rzadko przypominałam sobie o tej lasce, ale nie cierpiałam tych chwil.

Majstrowałam przy zestawie stereo, kiedy Alex podszedł do mnie i stanął bardzo blisko. Odgarnął mi włosy i się odezwał:

– Kat?

Zamarłam, gdy na szyi poczułam muśnięcie jego ust. Po chwili chwycił mnie za biodra i przyciągnął do siebie.

Kompletnie nie był w moim typie. I dlatego zakrawało to na totalne szaleństwo. Odwróciłam się do niego, a już w następnej sekundzie nasze usta się odnalazły. I nagle poczułam, że czekałam na tę chwilę całe lato.

TYDZIEŃ PÓŹNIEJ

ROZDZIAŁ PIERWSZY

LILLIA

Siedziałam w łazience przed lustrem, próbując sobie przypomnieć, jak zdaniem mojej kosmetyczki Azjatka powinna podkreślać oczy eyelinerem. Tylko że… coś słabo mi szło z tym przypominaniem.

Wydawało mi się, że radziła dodać tylko króciutką kreskę. Podkreśliłam tak prawe oko i wyszło całkiem nieźle. Kończyłam właśnie malowanie drugiego, gdy rozległo się łomotanie do drzwi. Aż podskoczyłam z wrażenia.

– Lil, muszę się wykąpać! – zawołała moja młodsza siostra Nadia. – Lillia, otwieraj!

Sięgnęłam po szczotkę do włosów, po czym wyciągnęłam drugą rękę i otworzyłam zamek w drzwiach. Nadia wpadła do środka jak burza i momentalnie odkręciła wodę. Ubrana była w obszerną piłkarską koszulkę, czarne lśniące włosy miała zmierzwione. Usiadła na brzegu wanny i zaczęła mi się przyglądać.

– Pięknie wyglądasz – powiedziała zachrypniętym po nocy głosem.

Czyżby? To dobrze, przynajmniej na zewnątrz nic się we mnie nie zmieniło.

Nie przestawałam czesać włosów. Dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery, dwadzieścia pięć, gotowe. Każdego ranka podczas czesania wykonywałam dwadzieścia pięć pociągnięć szczotką. To nawyk jeszcze z czasów dzieciństwa.

Dzień zapowiadał się niezbyt emocjonująco.

– Wydawało mi się, że po święcie pracy nie powinno się nosić białych ubrań – zauważyła Nadia.

Spojrzałam na swój sweterek prosto ze sklepu. Uszyty był z białego mięciutkiego kaszmiru. Założyłam do niego białe szorty.

– Nikt się już nie przejmuje tym zwyczajem. A poza tym to biel kojarząca się ze śniegiem, a nie świętem pracy – odparłam, a po chwili dodałam, uderzając siostrę szczotką po tyłku: – Szybko, wskakuj do wanny.

– Zdążę zakręcić sobie włosy, zanim przyjedzie Rennie? – spytała Nadia.

– Nie – odparłam, wychodząc z łazienki i zamykając za sobą drzwi. – Za pięć minut masz być gotowa.

Kiedy wróciłam do pokoju, zaczęłam wrzucać do brązowej torby rzeczy, które miałam zabrać do szkoły. Robiłam to zupełnie automatycznie, jakby włączył mi się autopilot. Spakowałam nowy długopis i kalendarz w skórzanej oprawie, który mama kupiła mi na nowy rok szkolny. W plecaku wylądowało też kilka lizaków i pomadka ochronna. Próbowałam sobie przypomnieć, co jeszcze powinnam zabrać, ale nic nie przychodziło mi do głowy. Na koniec wzięłam do ręki parę białych espadryli i zeszłam po schodach.

W kuchni zastałam mamę, która ubrana w szlafrok popijała espresso. Tata kupił jej na gwiazdkę superdrogi ekspres do kawy i teraz mama stara się przynajmniej raz w tygodniu zrobić z niego użytek, chociaż tak naprawdę nie przepada za kawą, a ojciec i tak nie widzi, że mama z niego korzysta, bo nigdy nie ma go w domu. Mój ojciec jest lekarzem i odkąd pamiętam, prowadzi badania nad lekiem na raka. Przez część miesiąca pracuje w bostońskim laboratorium, jeździ też po całym świecie, przedstawiając uzyskane wyniki. Znalazł się nawet na okładce letniego numeru jakiegoś naukowego czasopisma. Nie mogłam sobie jednak przypomnieć jego nazwy.

– Siadaj i zjedz coś przed wyjściem – poradziła mama, wskazując piętrzące się na talerzu babeczki. – Upiekłam te słodziutkie, twoje ulubione.

– Rennie będzie tu za chwilę – rzuciłam w biegu, ale widząc rozczarowaną minę mamy, wzięłam jedną babeczkę i zawinęłam ją w serwetkę. – Zjem w samochodzie.

– Nie mogę uwierzyć, że jesteś w maturalnej klasie – powiedziała mama, dotykając moich włosów. – Za rok będziesz na studiach. Moja dziewczynka jest już dorosła.

Uciekłam spojrzeniem w bok. Chyba miała rację – byłam dorosła.

– Ale przynajmniej ciągle jeszcze mam moją drugą dziewczynkę. Nadia się myje? – spytała, a kiedy skinęłam głową, dodała: – Teraz, kiedy będziecie chodzić do tej samej szkoły, musisz się zaopiekować młodszą siostrą. Lillia, dobrze wiesz, jak Nadia jest w ciebie zapatrzona.

Przy tych słowach mama ścisnęła mnie za ramię, a ja przełknęłam głośno ślinę. Rzeczywiście, będę musiała uważać na nią bardziej niż ostatniej soboty, kiedy zostawiłam ją samą na imprezie u Aleksa. Była co prawda ze swoimi znajomymi, ale i tak głupio wyszło.

Powinnam była z nią zostać.

Rozległ się klakson samochodu Rennie.

– Nadia! – zawołałam, wstając od stołu. – Rennie już jest!

– Jeszcze chwileczkę – pisnęła w odpowiedzi moja siostra.

Uścisnęłam mamę na do widzenia i ruszyłam w kierunku drzwi prowadzących do garażu.

– Weź też babeczkę dla Rennie – dogonił mnie głos mamy, ale nie zareagowałam, tylko zamknęłam za sobą drzwi.

Rennie i tak by jej nie ruszyła. Co roku, na początku sezonu cheerleaderek przechodziła na dietę i unikała węglowodanów. Zapału starczało jej tylko na miesiąc.

W garażu założyłam espadryle, po czym wyszłam na zewnątrz i ruszyłam w kierunku stojącego na podjeździe jeepa Rennie.

– Nadia zaraz przyjdzie – oznajmiłam, wsiadając.

Rennie nachyliła się do mnie i uścisnęła mnie na powitanie. Uściśnij ją też, poleciłam sobie w myślach, po czym wykonałam zadanie.

– Twoja karnacja świetnie wygląda w połączeniu z białymi ciuchami – stwierdziła Rennie, lustrując mnie wzrokiem od stóp do głów. – Chciałabym mieć taką świetną opaleniznę jak ty.

Rennie założyła tego dnia dopasowane dżinsy i obcisłą koszulkę z dekoltem. Pod spodem miała haleczkę. Była tak szczuplutka, że nawet ze swojego miejsca widziałam jej żebra. Nie założyła chyba stanika. Zresztą wcale nie musiała – miała ciało gimnastyczki.

– Przecież jesteś fajnie opalona – odparłam, zapinając pas bezpieczeństwa.

– To samoopalacz, skarbie – stwierdziła, po czym założyła okulary przeciwsłoneczne i zaczęła trajkotać: – No więc jeśli chodzi o tę następną imprezę, to mam taki pomysł. Wpadłam na niego we śnie zeszłej nocy. Gotowa? Ubierzemy się w stylu lat dwudziestych dwudziestego wieku. No wiesz, pióra na głowie, długaśne naszyjniki. A chłopcy mogliby się przebrać w długie marynary z wywatowanymi ramionami i filcowe kapelusze w stylu fedora. Świetny pomysł, co?

– No nie wiem – powiedziałam powoli, wyglądając przez okno. Rennie gadała w takim tempie, że zdążyła mnie już rozboleć głowa. – Chłopakom może się średnio spodobać. Gdzie niby na wyspie mieliby znaleźć takie kostiumy?

– Litości, a od czego jest Internet? – westchnęła Rennie, stukając niecierpliwie palcami w kierownicę. – Co ta Nadia się tak guzdrze? Chcę dotrzeć do szkoły przed innymi, żeby zarezerwować sobie dobre miejsce na parkingu na cały rok.

Jakby na potwierdzenie, że jej się spieszy, zatrąbiła jeszcze raz. Po sekundzie znowu.

– Przestań – powiedziałam. – Obudzisz sąsiadów.

– Daj spokój. Najbliższy dom stoi jakieś pół kilometra stąd.

W pewnym momencie frontowe drzwi otworzyły się na oścież i wypadła z nich Nadia. Zbiegła szybko po schodkach i ruszyła w stronę jeepa. Na tle wielkiego białego budynku wydawała się taka malutka. Nasza willa różniła się od większości domów na wyspie. Zbudowana została w nowoczesnym stylu, wiele elementów wykonano ze szkła. W projektowaniu pomogła moja mama. Pierwotnie był to nasz dom letniskowy, potem jednak, zanim poszłam do liceum, zamieszkaliśmy na stałe na wyspie Jar. To ja najmocniej błagałam rodziców, żebyśmy się przenieśli. Chciałam mieć na co dzień Rennie i pozostałych przyjaciół z wakacji.

Na werandzie przy frontowych drzwiach pojawiła się mama i pomachała nam na pożegnanie. Odpowiedziałam jej tym samym.

– No to co myślisz o zabawie w stylu lat dwudziestych? – naciskała Rennie.

Prawdę mówiąc, było mi wszystko jedno. Wiedziałam jednak, że dla niej moja odpowiedź sporo znaczy. I właśnie dlatego korciło mnie, aby powiedzieć, że to głupi pomysł.

Zanim jednak otworzyłam usta, do samochodu zaczęła gramolić się Nadia. Miała kompletnie mokre włosy. Założyła swoje nowe dżinsy i czarną koszulkę, którą we trzy wyszukałyśmy na zakupach w lipcu. Boże, miałam wrażenie, jakby to było wieki temu.

Kiedy zajęła miejsce z tyłu, odwróciłam się do niej i powiedziałam:

– Nadi, powinnaś była wysuszyć włosy. Kiedy wychodzisz z mokrymi, kończy się przeziębieniem.

– Bałam się, że na mnie nie zaczekacie – odparła zdyszana.

– Nie odjechałybyśmy bez ciebie – zawołała Rennie, skręcając kierownicą. – Jesteśmy twoimi starszymi siostrami, zawsze będziemy się o ciebie troszczyć, złotko.

Na końcu języka miałam już jakąś ciętą ripostę, ale zdołałam się powstrzymać. Gdybym to powiedziała, nigdy już nie byłoby między nami tak samo. Byłoby jeszcze gorzej niż teraz.

Po chwili zawróciłyśmy na naszym okrężnym podjeździe i wjechałyśmy na drogę.

– Trening cheerleaderek zaczyna się o szesnastej – przypomniała mi Rennie, podskakując na fotelu w rytm muzyki. – Tylko się nie spóźnij. Musimy przyjrzeć się nowym nabytkom. Zobaczymy, z kim w tym roku będziemy pracować. Pamiętałaś, że masz zabrać kamerę, żebyśmy mogły nagrać nowych chłopaków?

Otworzyłam torbę i udawałam, że przetrząsam zawartość, choć od początku wiedziałam, że jej tam nie ma.

– Zapomniałam.

– Lil, jak mogłaś? Chciałam puścić filmik wieczorem i ocenić ich sobie na spokojnie w jakości HD! – zawołała Rennie, po czym wydała z siebie nadąsane westchnienie. Miało to chyba znaczyć, że się na mnie srogo zawiodła.

– Poradzimy sobie – odparłam, wzruszając obojętnie ramionami. Zawsze sobie radziłyśmy. Najwyraźniej jednak Rennie była ode mnie lepsza w te klocki.

– Nadi, która z twoich koleżanek jest najładniejsza? – spytała Rennie.

– Patrice – odparła szybko Nadia.

Skręciłyśmy w lewo, mijałyśmy teraz domki letniskowe do wynajęcia, od których roiło się w Canobie Bluffs. Moją uwagę przykuł jeden z nich – kręcił się przy nim dozorca. Domek był pusty, a facet przygotowywał go do zamknięcia na sezon zimowy. Odniosłam wrażenie, że to ojciec Reeve’a. Kiedy przejeżdżałyśmy, przymocowywał okiennice do futryn okiennych na parterze. Nie doszedł jeszcze do okien w głównej sypialni, które nadal były otwarte na oścież.

Kiedy odwróciłam się od niego, kątem oka zerknęłam na Rennie, żeby sprawdzić, czy ona też go dostrzegła. Na jej twarzy nie odmalowało się jednak zaskoczenie. Nic nie wskazywało, by go rozpoznała.

– Nadi, jesteś sto razy ładniejsza od Patrice. A tak w ogóle to jako cheerleaderka dopinguję w tym roku najfajniejszych chłopaków z reprezentacji. Jeśli chcesz któregoś dopingować, daj znać, jakoś to załatwię.

– Alex! Mogę dopingować Aleksa? – krzyknęła bez zastanowienia Nadia.

– Oj – sapnęła Rennie. – Lepiej spytaj siostrę. To jej kochaś.

– Rennie, bądź cicho – zabrzmiało to bardziej uszczypliwie, niż chciałam.

Rennie zrobiła zszokowaną minę do wstecznego lusterka, tak żeby Nadia mogła ją zobaczyć.

Po chwili dodałam, zwracając się do siostry: – Nadia, do Aleksa ustawia się cała kolejka dziewczyn z niższych i wyższych klas. Nie może być tak, że chłopakowi z najstarszej klasy, który gra w pierwszym składzie, kibicuje dziewczyna z pierwszej klasy. Jak by to wyglądało? A poza tym musisz najpierw przekonać się, jak ci idzie. Na razie nie zakwalifikowałaś się jeszcze do drużyny cheerleaderek.

– Lil ma rację – wtrąciła się Rennie. – To znaczy praktycznie masz już zapewnione miejsce w drużynie, ale musimy traktować cię jak każdą inną dziewczynę. Chociaż oczywiście jesteś zupełnie wyjątkowa.

Przy tych słowach Nadia zaczęła się wiercić na fotelu jak zachwycony szczeniak. Rennie ciągnęła:

– Aha, przekaż swoim koleżankom, że jeśli spóźnią się choćby minutę, nie mają tam czego szukać. Kropka. Jako kapitanka drużyny muszę od początku zadbać o dyscyplinę.

– Rozumiem – powiedziała Nadia.

– Grzeczna dziewczynka – pochwaliła Rennie. – Będziesz gwiazdą wśród pierwszoklasistek.

– Musi popracować nad saltem do tyłu. Ma z tym poważne problemy – stwierdziłam. Słowa te wypłynęły ze mnie same.

W samochodzie zrobiło się nagle cicho.

Opuściłam osłonę przeciwsłoneczną, żeby popatrzeć na Nadię w lusterku. Kąciki ust miała wygięte w dół, z jej ciemnych oczu wyzierała uraza.

Czemu to powiedziałam?

Wiedziałam przecież, że marzy o dołączeniu do drużyny cheerleaderek. Ćwiczyłyśmy razem przez całe lato, przerabiałyśmy gimnastykę akrobatyczną, przerzuty, salta, figury akrobatyczne i różne układy choreograficzne. Powiedziałam nawet Nadii, że na pewno będzie najlepszą cheerleaderką, kiedy Rennie zda maturę i odejdzie ze szkoły. Obiecałam, że dzięki temu będzie miała łatwo w liceum. Dokładnie tak, jak jej starsza siostra.

Teraz jednak nie byłam już wcale taka pewna, że chcę, żeby podążyła w ślady moje albo Rennie.

ROZDZIAŁ DRUGI

KAT

Przelazłam przez druciany płot, którym ogrodzono parking przy liceum. Terenówka Aleksa stała zaparkowana niedaleko boiska piłkarskiego. Karoseria lśniła po myciu, widać było, że Alex postarał się na pierwszy dzień nauki. Serce waliło mi jak oszalałe, zaschło mi w gardle, uszy miałam rozpalone.

* * *

W sobotę obchodziłam osiemnaste urodziny. Spędziłam je przy kuchennym stole w naszym domu. Przez cały wieczór upijałam się whisky razem z moim bratem, Patem, zajadając mrożone ciasto czekoladowe, które tata kupił w supermarkecie.

Tata upił się bardzo szybko. Po każdej kolejnej szklaneczce mówił melancholijnym tonem:

– Judy, popatrz tylko na naszą małą dziewczynkę. – Zwracał się do naszej matki tak, jakby w rzeczywistości siedziała przy stole i popijała z nami.

– Jestem już kobietą, a nie dziewczynką – poprawiłam go.

– I to jaką! – zgodził się, po czym podsunął Patowi swoją szklankę. Był to znak, że domaga się dolewki.

– Tato, nie bądź obrzydliwy – jęknął Pat, nalewając następną kolejkę.

Tego samego dnia Alex miał wrócić z rejsu, ale nie wiedziałam, o której dokładnie godzinie. Nie miałam też pojęcia, czy zadzwoni. Starałam się o tym nie myśleć. I tak poświęciłam mu za dużo uwagi.

Przez większą część tygodnia, gdy Alex pływał na jachcie, nie mogłam opędzić się od myśli o tym, co zaszło między nami ostatnim razem. Z Aleksem było inaczej niż z chłopakami grającymi w kapelach, których poznawałam u Kim. Z nim nie musiałam się martwić, jak daleko się posunie. Ale strasznie mi się podobało, że tamtego dnia na jachcie okazał się taki zdecydowany. A przy tym całowanie się z Aleksem miało w sobie coś z kosztowania zakazanego owocu. Dziwne było już to, że w ogóle się skumplowaliśmy. A obściskiwanie się z nim na pokładzie wartego miliony dolarów jachtu jego wujka w ogóle zakrawało na szaleństwo.

Wiedziałam, że Rennie strasznie wyżywałaby się na Aleksie, gdyby się dowiedziała, co zaszło tamtego dnia. Zresztą mnie też by się oberwało – od niej, od Reeve’a, od wszystkich. Oczywiście ani ja, ani Alex nie zaprzątaliśmy sobie tym wtedy głowy, ale potem musiało to do niego dotrzeć, tak samo jak do mnie.

A potem dostałam od niego tego SMS-a: „Impreza powitalna u mnie na chacie. Wpadnij, jeśli masz czas”.

Odsunęłam krzesło i wstałam od stołu, a Pat spytał:

– Co się tak uśmiechasz?

Prawie go nie słyszałam. Myślami byłam już przy tym, co na siebie włożę – przy czarnej koronkowej koszuli i króciuteńkich dżinsowych szortach. Ale zaraz pomyślałam: A co, jeśli w domu będą jego rodzice? Może powinnam ubrać się przyzwoicie?

Usiadłam z powrotem przy stole. Nie bardzo rozumiałam, czemu się tak nakręcam. Przecież spędziliśmy razem tylko jedną noc, nic wielkiego. Musiałam przystopować.

Wyłączyłam komórkę i kazałam bratu nalać mi jeszcze jedną porcję whisky.

Skończyło się na tym, że o pierwszej w nocy byłam nawalona jak stodoła. Tata poszedł do łóżka, a Pat rąbnął się na podłodze w dużym pokoju. Nasz pies Shep skrobał w drzwi, domagając się spaceru, dlatego wzięłam smycz i ruszyłam do wyjścia, żeby go wyprowadzić.

Oczywiście koniec końców wylądowałam pod domem Aleksa. To nic, że z White Haven do T-Town było dobre dziesięć kilometrów marszu.

Wszystko wskazywało na to, że rzeczywiście niedawno trwała tu impreza, ale już się skończyła. Wzdłuż ścieżki prowadzącej na podwórko na tyłach walały się porzucone plastikowe kubki i śmieci. Z domu dobiegał szmer muzyki – jakieś syfiaste disco, które zawsze nadawano w radio, na szczęście puszczane po cichu. Światła wokół basenu były zgaszone. Na brzegu zauważyłam pozostawione jedzenie – miski pełne chipsów, talerz z niedojedzonymi hamburgerami, na których brązowiał meksykański sos. Gdzieniegdzie stały kubki z niedopitymi drinkami w różowym kolorze i z papierowymi parasolkami. Zauważyłam też inne dekoracje – sieci rybackie, pochodnie i muszle. Na płocie wisiał wymięty kapitański kapelusz. W pewnym momencie zorientowałam się, że Shep zjada coś, co znalazł na ziemi. Kiedy wydobyłam smakołyk z jego pyska, okazało się, że była to piracka opaska na oko.

Podeszłam do domku nad basenem, w którym pomieszkiwał Alex, i zajrzałam przez okno. Dostrzegłam go na łóżku, spał odkryty na boku. Jego rudawe włosy wydawały się teraz jaśniejsze, jakby pod wpływem słońca przybrały barwę piasku. Był mocno opalony, przez co piegi stały się tym bardziej widoczne.

Wyglądał tak słodko. Stałam tam i przyglądałam mu się przez dłuższą chwilę, zanim się zorientowałam, że obok niego ktoś leży – jakieś drobne ciało ledwo widoczne spod kołdry.

* * *

Po drodze do szkoły mijałam fontannę i to właśnie tam się na niego natknęłam. Alex stał w otoczeniu swoich znajomych. Rennie i Lillia przebrały się na początek roku w jakieś kretyńskie filmowe kostiumy. Lillia trzymała w ustach lizaka. Najwyraźniej ta niewinna panienka miała poważną fiksację oralną. Ale dopiero Rennie była prawdziwą tragedią – te jej wysokie obcasy i postawa… Wysunęła jedno biodro, podpierała się pod boki i wypinała swój minimalny biust, jakby chciała złamać sobie kręgosłup. Widać było, że teraz, gdy przeszła do ostatniej klasy, wydaje jej się, że cała szkoła należy tylko do niej. Czekała na ten moment całe życie.

W pewnym momencie Alex odwrócił się w moją stronę i nasze spojrzenia się skrzyżowały. Byłam ciekawa jego reakcji – czy uda, że mnie nie widzi? W sumie nie miałabym nic przeciwko. On jednak miał inne plany; momentalnie podszedł do mnie, szczerząc się od ucha do ucha.

– Kat, wszystkiego najlepszego z okazji urodzin – rzucił na powitanie.

Trochę mnie tym zaskoczył. Nie spodziewałam się, że będzie pamiętał. Wybrał bardzo oryginalny sposób uczczenia mojego święta – w łóżku z inną dziewczyną. Nie miałam zielonego pojęcia, z kim się przespał. Zresztą jakie to mogło mieć znaczenie?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki