Tytuł oryginału: Grim – Die Flame der Nacht (vol. 3)

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo Jaguar

Redakcja: Urszula Przasnek

Skład i łamanie: EKART

Cover design by Birgit Gitschier, Ausburg

Cover illustration: © using an image by Max Meinzold

Copyright © 2012, EGMONT Verlagsgesellschaften mbH, LYX, Cologne

Lic.: Aleksandra Markiewicz, Literarische Agentur, ul. Lazurowa 159/23, 01-479 Warszawa, Poland

ISBN 978-83-7686-470-9

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Epilog

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1

Księżyc wisiał niby srebrzyste lustro nad ulicami Paryża. Z rzadka tylko przez jego tarczę przepływały chmury, upiorne postacie o postrzępionych kończynach, które zamieniały niebo w ponure odmęty i rzucały rozedrgane cienie na budynek Opéra Garnier.

Grim stał na skraju dachu. Jego płaszcz łopotał na wietrze, a chłód, który od paru już dni przemykał zaułkami jak głodne zwierzę, łapczywie ześlizgiwał się po jego karku. Niech to szlag! Powinien teraz siedzieć gdzieś w cieple, czytać policyjne raporty albo grać z przyjaciółmi w karty w „Zmierzchu”; powinien robić cokolwiek, tylko nie wystawać nocami na dachach i wgapiać się w księżyc niczym jakiś cholerny wilkołak. Brakuje tylko, żeby odrzucił głowę do tyłu i zaczął wyć. Zdecydowanie powinien się stąd zabierać, nie miał co do tego wątpliwości. A jednak nie ruszył się z miejsca. Dalej spoglądał na księżyc, na tego niespokojnego czarownika, który od pradawnych czasów zachowywał się tak, jakby znał odpowiedzi na wszystkie pytania, i który swoim srebrzystym blaskiem wpędził tysiące ludzi w obłęd, zmusił do samobójstwa albo pisania ckliwych wierszy. Lecz nie tylko ludzie i wilkołaki poddawali się jego mocy. Grim sapnął pogardliwie. Będzie od nich mądrzejszy. Księżyc nie udziela żadnych odpowiedzi. Śmieje się z pytań tego świata. Grim miał wrażenie, że wręcz słyszy ten śmiech.

Z mroczną miną rzucił spojrzenie w wąwozy ulic i znów poczuł w piersi pieczenie, które od dobrych siedmiu dni, niby przedsmak czegoś, noc w noc wypędzało go z kościoła. Od dawna nie odczuwał go w takim natężeniu. Był to ten sam niepokój, który ponad dwieście lat temu kazał mu bez wytchnienia przemierzać Włochy i który, od kiedy pamiętał, zawsze mu towarzyszył z mniejszą lub większą intensywnością. Raz udało mu się zmusić go do milczenia, było to w Świecie Bogów, kiedy zabrał Ogień Prometeusza. Wciąż jeszcze, na samo wspomnienie czuł szaleństwo barw, żar złotego nieba, które tam stworzył, i zimno w swoim wnętrzu, które pochłonęło wszelkie napięcie. Pod skrzydłami miał nieskończony wiatr, a kiedy pomyślał o swoim śmiechu rozbrzmiewającym daleko nad pustynią, aż się wzdrygnął, tak bolesne stało się to pieczenie w środku. Przypomniał sobie jednak także oblicze ognistego demona, które ujrzał w tamtym morzu, i wiedział, że Ogień nie był przeznaczony do tego, by korzystała z niego Półistota taka jak on. A jednak nie odniósł go do Świata Bogów. Coś przeszkodziło mu to uczynić, sam nie potrafił powiedzieć, co. Może po tych wszystkich latach spędzonych w Mieście Światła uznał, że przezwyciężył już to pieczenie albo przynajmniej zepchnął je w cieniste zakamarki swego jestestwa. Teraz jednak, kiedy jego życie po walce z Królową Śniegu znów biegło zwyczajnym torem, pieczenie nagle zaczęło wracać i im bardziej się przed nim bronił, tym ból w jego wnętrzu stawał się gwałtowniejszy i tym dotkliwiej odczuwał, że coś w zewnętrznym świecie odpowiadało na ten niepokój. Coś wisiało w powietrzu – zbyt chłodny powiew w tunelach metra, zmarszczki na powierzchni wody Sekwany, jakby echo potężnego dudnienia gdzieś w oddali, nieuchwytne i wielkie milczenie czegoś innego, co zmuszało go do skrywania się w cieniu, zachowując skupienie właściwe drapieżnikowi, chociaż zupełnie nie wiedział, czego się spodziewać. Ciemność w uliczkach stała się głębsza, coś nadciągało, czuł to, i nawet jeśli nie potrafił tego jeszcze nazwać, co do jednego nie miał wątpliwości: zbyt długo już panował spokój.

Powiew wiatru omiótł mu kark, ostrymi jak szpilki pazurami musnął skórę. Przeklęty chłód. Najmniejszy ruch powietrza sprawiał wrażenie, jakby miał w sobie żyletki. Grim skulił ramiona i ruszył po dachu Opery, budynku, który zdawał się bardziej cudem niż dziełem ludzkich rąk. Czuł je wyraźnie, te salamandry obserwujące go z cienia. Znał je doskonale, zbyt długo mieszkał w katakumbach wijących się w głębi ziemi pod gmachem Opery, żeby mogło być inaczej. Niezbyt je lubił, a one z kolei pałały do niego żarliwą nienawiścią. Nie było w tym nic dziwnego, zważywszy, jakie było ich zadanie – chroniły Operę przed zniszczeniem przez płomienie, a on w końcu był dzieckiem Ognia. Istota jego rodzaju nie była więc mile widziana w takim miejscu jak to. W skroniach zapulsował mu głuchy gniew, rozprostował się, aż strzeliły stawy. Do diabła z tym wszystkim, od kiedy to obchodzi go jakiś tam brak gościnności u kapryśnych płazów? Było wystarczająco wiele innych miejsc w tym mieście, gdzie mógł sobie pójść, miejsc wolnych od tego zimna, księżycowego blasku i gonitwy myśli. Ale czy rzeczywiście?

Spojrzał w stronę Montmartre´u. Gdzieś tam Mia pracowała właśnie nad nowym obrazem, otoczona niezliczonymi szkicami, pudełkami pędzli i paletami. Oczami duszy ujrzał ją w malutkiej pracowni, słabo tylko oświetlonej blaskiem świec, i w nozdrza uderzył go zapach terpentyny, farb olejnych i zakurzonych płócien, którym była przesiąknięta, od kiedy z całkowitym oddaniem poświęciła się sztuce. Fala ciepła przeszła mu po plecach i przez krótki moment czuł pokusę, by do niej zajrzeć. Wiedział jednak, że kiedy Mia rysuje, jest w swoim własnym świecie, a on z kolei nie potrafił wystarczająco długo usiedzieć spokojnie, żeby nie narobić bałaganu wśród tych wszystkich sztalug i obrazów. Westchnął. Kiedy obudził się w nocy, Mii już nie było, a cisza panująca w jego kościele w pierwszej chwili odebrała mu oddech. W ciągu ostatnich miesięcy rzadko się zdarzało, żeby było tam naprawdę spokojnie, ponieważ Mia nie była już jedynym człowiekiem, który znalazł swój dom w jego podziemnym schronieniu.

Po śmierci mistrza Hortensjusza Carven przyłączył się do nich. Dziwnym trafem ani przez chwilę nie było wątpliwości, że wybierze Grima, chociaż ten naprawdę nie miał smykałki do dzieci. Ponieważ chłopak uczył się u Theryona, w ciągu tygodnia przebywał w Ghrogonii, kiedy jednak tylko było to możliwe, przychodził do Grima. Gargulec oddał mu do dyspozycji pokój w swoim królestwie – pokój, który błyskawicznie zapełnił się po sufit najróżniejszymi przedmiotami potrzebnymi do czarów, książkami i zabawkami, które z dziwną oczywistością bardzo szybko rozprzestrzeniły się po całym kościele. Grim przeciągnął się. Wciąż czuł ból w plecach, gdy tylko pomyślał o swoim ostatnim spotkaniu z tą piekielną konstrukcją o nazwie skateboard, która ciągle poniewierała się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach i potrafiła w ułamku sekundy zwalić z nóg nawet zaprawionego w bojach Cienioskrzydłego. Także Bocus zawarł już znajomość z tym piekielnym urządzeniem. Fibi bez najmniejszego problemu pomykał na nim po całym kościele, podczas gdy Klara śmiała się z jego sztuczek, za to smok zwichnął sobie na nim ogon i od tej pory nosił magiczny gips, co gwarantowało mu do końca życia szydercze śmiechy w całym „Zmierzchu”. Mimo to Bocus polubił Carvena, podobnie jak i inni mieszkańcy podziemnego kościoła. Teraz jednak, kiedy chłopak wraz z Theryonem i Jakobem wyruszył w podróż edukacyjną po Innoświecie Północy, panowała tu osobliwa cisza. Carven prawie co wieczór opowiadał Mii i Grimowi o swoich przeżyciach za pomocą HAKI i Grim nie potrafił powstrzymać uśmiechu, przypominając sobie entuzjazm malujący się w oczach chłopaka mówiącego o sekretnych ścieżkach trolli i jaskiniach z kryształów adamantu. Grim też znał ten czarodziejski świat Północy, a jednak było to zupełnie co innego spojrzeć na niego oczami dziecka. Czasami miał wrażenie, że dopiero teraz tak naprawdę zaczyna go pojmować.

Ostrożnie wyjął z kieszeni niewielkiego smoka z barwnej mgły, który spokojnie spał w jego dłoni, ziewając niby żywa istota. Grim szepnął mu zaklęcie. Smok wyskoczył w powietrze, zaczął wymachiwać na wszystkie strony niewidzialnym mieczem, jak niegdyś Carven w czasie ich wspólnej przygody w L’hur Bhraka, potem z krzywym uśmieszkiem skinął w jego stronę i zapadł z powrotem w sen. Carvenowi udało się zmieścić w smoku wiele czarów, a wyruszając w podróż, zostawił go Grimowi. Grim doskonale pamiętał spojrzenie chłopca i nieprzyjemne uczucie w brzuchu, kiedy się już pożegnali. Z sapnięciem wpuścił teraz śpiącego smoka z powrotem do kieszeni. Niech to wszyscy diabli, przecież jest Cienioskrzydłym i komendantem NPG, a siedzi w środku nocy na dachu Opery dręczony niejasnymi przeczuciami i tęskni za jakimś ludzkim dzieciakiem.

Spojrzał ponad dachami Paryża. Nad miastem zalegała jeszcze najczarniejsza ciemność, ale on już czuł nadchodzący świt. Noc wkrótce minie, ale nie chciał kończyć jej samotnie na tym dachu. Zajrzy do „Zmierzchu”, może Bocus i reszta jeszcze tam są.

Właśnie zamierzał rozpostrzeć skrzydła, kiedy nagle dostrzegł mgłę podnoszącą się za Gare du Nord. Zmarszczył brwi. Noc była zimna, powietrze przejrzyste, nie było w zasadzie miejsca na mgłę – a już na pewno nie na taką, która poruszała się w ten dziwny sposób. Rozprzestrzeniała się nienaturalnie szybko, nasuwała się na dachy i upiornymi palcami muskała fasady domów. Grim chwycił się za pierś, pieczenie w środku przeszyło jego ciało. Coś było nie tak.

Bezgłośnie wzniósł się w powietrze. Prześlizgiwał się tuż nad dachami, zostawił za sobą szum drzew na Square Montholon i wleciał prosto w mgłę. Natychmiast otoczyła go głucha, nierealna cisza. Jak we śnie przesunął dłonią po oczach; mgła kładła się lepką warstwą na jego twarzy, przywierała do jego szponów. Dopiero w pobliżu dworca opar nieco się przetarł i wtedy Grim zobaczył, że welony mgły niby żywe istoty przeciskają się przez fugi oraz pęknięcia w murach do wnętrza domów. Bacznie nasłuchiwał, lecz z ludzkich mieszkań nie dobiegał go żaden dźwięk, żadne rozmowy ani nawet najcichsze kroki.

Krew zaczęła szybciej płynąć w jego żyłach, kiedy z szumem skrzydeł wylądował przed Gare du Nord. Kilka samochodów zjechało z ulicy wprost na chodniki i stały teraz w najróżniejszych pozycjach, inne wjechały w tył poprzedzających je pojazdów, a jeden zaparkował w samym środku wystawy pobliskiej piwiarni. A przecież Grim nie słyszał żadnego wycia alarmu. Jak sparaliżowany patrzył na ludzi bez ruchu leżących na ulicy i w samochodach, jakby trafionych kulami. Przypominali lalki z powykręcanymi kończynami, które mgła otulała swym welonem; przez moment Grim znowu ujrzał siebie na polach bitew, na których walczył, w lasach Rumunii, w katakumbach Pragi, w ruinach Pałacu Burz na dalekiej Północy. Poczuł chłód śmierci i to okrutne tchnienie na twarzy, które za każdym razem po walce mówiło mu, że nie należy do martwych, że pozostał przy życiu i będzie nosił w sobie te obrazy do końca swoich dni. Patrzył na ludzi jak przez szklaną ścianę, widział cienie kładące się na ich skórze i nagle nie mógł już dłużej znieść ciszy, która go otaczała. Co, u diabła, się tutaj zdarzyło?

Z wielkim wysiłkiem wyrwał się z odrętwienia i podszedł do samochodu, w którym na miejscu kierowcy siedziała młoda kobieta z rozciętym czołem. Musiała uderzyć głową o kierownicę, kiedy straciła panowanie nad pojazdem. Grim otworzył drzwi i przyłożył szpon do jej szyi. Była lodowato zimna, wydawało mu się, że niemal czuje te uderzenia skrzydeł, które od niepamiętnych czasów na równi kochał i nienawidził, to tchnienie, które… Nagle poczuł impuls, który jak uderzenie prądem przeszedł mu po palcach. Zastygł bez ruchu, tak bardzo było to niespodziewane, i raz jeszcze wsłuchał się w ciszę. A potem nabrał głęboko powietrza.

Ci ludzie wokół niego wcale nie byli martwi.

Oni spali.

Ostrożnie pochylił się nad kobietą. Jej sen był nienaturalnie głęboki, bicie serca spowolnione, oddech płytki. Zupełnie jakby zapadła w jakiś rodzaj śpiączki. Właśnie zamierzał przesłać do jej ciała zaklęcie wzmacniające, kiedy poruszyła głową, najpierw ledwie zauważalnie, a potem gwałtowniej. Zaczęła dyszeć jak po długim i wyczerpującym biegu, zamachnęła się, jakby chciała coś uderzyć i trafiła w deskę rozdzielczą. I zanim Grim zdołał ją powstrzymać, krzyknęła głośno. Na jej policzku pojawiły się trzy krwawe pręgi, jakby od niewidzialnych ostrzy. W następnej chwili otworzyła oczy i spojrzała wprost na niego.

Grim odskoczył tak gwałtownie, że uderzył głową o podsufitkę. Przez twarz kobiety przemknął cień śmiertelnego przerażenia, lecz jej oczy wypełniała mgła, zupełnie jakby przeniknęła do jej ciała, tak jak wcześniej wnikała do budynków. Grim słyszał, że także pozostali ludzie zaczynają się poruszać, ale nie mógł oderwać oczu od kobiety. Coś głęboko w niej ukrytego spoglądało na niego poprzez mgłę i nie chciało go puścić – słabe światełko w przytłaczającej ciemności wypełniającej jej oczy. Zaraz potem rozległ się szum, jakby rozpalono niezliczone małe ogniska, i spojrzenie kobiety prześlizgnęło się przez Grima. Dostrzegł jeszcze, jak światełko tonie we mgle. Potem się odwrócił… i w tym momencie wstrzymał oddech.

Z wnętrzna Gare du Nord wypływały w paryską noc rozbłyskujące czarno strumienie płomieni. Rozdzielały się jak gigantyczny rój owadów, wdzierały się do domów i przenikały mgłę spowijającą pobliskie ulice, a potem z lekkim błyskiem osiadły na czołach ludzi. Na ich twarzach natychmiast pojawiał się wyraz odprężenia, a oni sami zapadali w głęboki sen. Ogień ich wprawdzie nie spalał, lecz ciała stawały się szare i pozbawione jakichkolwiek barw, zupełnie jakby zostały wchłonięte przez mgłę wypełniającą ich wnętrza.

Grim czuł żar tych płomieni na skórze, kiedy podchodził do Gare du Nord. Płynęły w jego stronę, jakby chciały mu przeszkodzić w wejściu na dworzec, on jednak otoczył się tarczą ochronną i płomienie ześlizgiwały się po niej jak krople deszczu. Miał wrażenie, że kroczy przez tunel z ognia i ciemności, i wydawało mu się, że jasno i wyraźnie słyszy, jakby z wielkiej oddali, śmiech trzaskających iskier. W tym momencie wyszedł z płomieni.

Znajdował się w głównej hali dworca. Za wysokimi oknami budynku, przez które tyle razy obserwował ludzi, piętrzyła się noc. Zawsze uwielbiał dworce – ich charakterystyczny zapach, gwar głosów, stukot przyjeżdżających i odjeżdżających pociągów – i musiał zacisnąć pięści, aby odpędzić tę myśl. Tutaj również panowała cisza. Ludzie leżeli na peronach, na schodach, przed barami i okienkami kasowymi. Strumienie czarnych płomieni omiatały wszystko, lampy gwałtownie migotały, a welony mgły, jak czyhające na coś psy, kręciły się wokół bezbronnych ludzi. Lecz Grim ledwie to zauważał. Jedyne, co dostrzegał, to wysoka, czarna jak smoła postać widoczna na jednym z pociągów – postać z płomieni.

Stała wyprostowana, ze stopami na wpół zatopionymi w powyginanym metalu dachu, z pięściami uniesionymi w górę, i prosto w noc wysyłała płomienie swego ciała. Muskularny tors był ludzki, lecz na szyi osadzona była potężna głowa byka. Z jej czoła wyrastały zakręcone rogi, z nozdrzy buchał dym, a oczy były czarne jak całe to przeklęte ciało. Postać, z nisko pochyloną głową, patrzyła w stronę Grima.

Ten nie tracił czasu na przedstawianie się. Z szeroko rozpostartymi skrzydłami ruszył w stronę Minotaura i powalił go jednym piekielnym uderzeniem. Przeciwnik z hukiem zwalił się na dach pociągu, powietrze wypełnił zgrzyt gnącego się metalu. Strumień płomieni ustał, lecz zanim Grim zdołał dotrzeć do leżącego Minotaura, ten był już z powrotem na nogach. Najwyraźniej nie spodziewał się, że ktoś zechce mu przeszkadzać, i teraz wyładował swój gniew rykiem, który trafił Grima w twarz niczym cios pięścią. Gargulec ledwie zdołał utrzymać równowagę. Minotaur wyciągnął przed siebie pięści, wir ognia przebiegł po pociągu, rozsadził bruk peronu i objął płomieniami wyrwane kostki, które głośno zderzały się ze sobą. Grim wzmocnił swoją osłonę, ale czar go dosięgnął i wstrząsnął nim do głębi. Okrzykiem zgasił płomienie wiru, roztarł brukową kostkę na pył potężną falą gorąca i wzniósł się w powietrze.

Minotaur stał nieruchomo na peronie i spoglądał ku niemu w górę. Co on sobie wyobraża, czyżby myślał, że ma do czynienia z jakimś żałosnym rekrutem, którego można wyłączyć z gry jakimś drobnym hokus-pokus? Grim zamienił pięści w biały ogień – szkło dworcowych lamp pękało, sypiąc iskrami. Poczuł wypełniający mu żyły żar Wyższej Magii. Z trzaskiem smagnął ognistym biczem w stronę obcego, ten diabelnie szybko uskoczył w bok, lecz Grim spodziewał się takiej reakcji. Natychmiast cisnął mu pod nogi Burzowe Zaklęcie, zmuszając go do cofnięcia się. Zaraz potem jego bicz owinął się wokół piersi Minotaura. Z głośnym okrzykiem Grim poderwał przeciwnika w powietrze, wysłał potrójne zaklęcie unieruchamiające i zaczął miotać nim o ściany i filary dworca, że aż od impetu uderzeń drżały szyby w oknach. Nie da robić z siebie głupca byle Minotaurowi, istocie z Mroku, która nie miała nawet na tyle przyzwoitości, by inaugurację swojego pobytu w Mieście Światła świętować inaczej niż dręczeniem słabych ludzi! Już on mu…

Więcej Grim nie zdążył pomyśleć, ponieważ Minotaur złapał właśnie jeden z filarów i przytrzymał się z taką mocą, że Grim nie mógł go oderwać. Uchwycił więc bicz mocniej, lecz w tym momencie Minotaur sięgnął po swoją broń. Jego skóra zasyczała, kiedy dosięgnęło go zaklęcie Grima, równocześnie jednak z jego warg spłynęły mroczne słowa. Grim ujrzał, jak jego ogień zabarwia się na czarno, potem poczuł chłód płomieni, które pędziły po biczu w jego stronę niby po loncie, i w ostatniej chwili odrzucił bicz, zanim kontrzaklęcie zdążyło spalić mu rękę do żywego mięsa.

Bez tchu patrzył na obcego, który wciąż jeszcze wisiał na kolumnie niczym diabeł w świątyni. Z grzmiącym pomrukiem Grim rozpalił w pięści ogniste zaklęcie. Zaraz ściągnie tego cwaniaczka na ziemię. Uniósł rękę, by wypuścić zaklęcie, kiedy w oczach Minotaura coś zamigotało, coś jakby… rozbawienie? W następnej chwili uniósł ledwie zauważalnie głowę i zanim Grim się zorientował, wokół pojawiła się mgła i spadła na niego jak potężna fala. Gwałtowne ciosy trafiały go w kark, ostre zęby wpijały się w ciało, a krtań ścisnęły mu pęta, które z okrutnym chłodem wysysały magię z jego ciała. Bronił się ze wszystkich sił, lecz gdy tylko zerwał jeden powróz z mgły, w jego miejsce pojawiał się następny, a im gwałtowniej Grim się bronił, z tym większą mocą oplątywały go te diabelskie sztuczki. Nagle poczuł uderzenie w plecy, przenikliwy ból przeszył jego ramiona. Ciężko dysząc, upadł na kolana. Niech to wszyscy diabli, co to za mgła, która wysysa z niego wszystkie siły jak z jakiegoś żałosnego zwierzęcia?

Ze stęknięciem upadł na bok. Czuł, jak omdlenie pozbawia go świadomości, jak jego ciało staje się ciężkie, a ból dociera do niego w sposób przytłumiony. Jakby z oddali usłyszał kroki i kiedy właśnie uświadomił sobie, że skrępowany lodowatymi pętami za chwilę nie będzie mógł złapać oddechu, ujrzał przed sobą dłoń, która przesunęła się w powietrzu i uwolniła jego krtań z uścisku mgły.

Z trudem uniósł głowę. Był pewien, że ujrzy Minotaura, lecz nie było nikogo. Minotaur stał gdzieś daleko z tyłu, na peronie, i ponuro spoglądał w jego stronę. Nagle Grim dostrzegł, że jego oczy wcale nie są czarne. Zapłonęły jak dwa rozżarzone kawałki węgla i miały w sobie wiedzę, która niby lodowata świadomość wniknęła w głowę Grima: tamten wiedział, że tak się stanie, wiedział też, że Grim stał przedtem na dachu Opéra Garnier i wpatrywał się w księżyc – i to na długo przedtem, zanim Grim pojął, co to w ogóle jest księżyc. Grim nie potrafił zrozumieć tej myśli, lecz Minotaur patrzył na niego ze swojej zwierzęcej twarzy, a w jego oczach było zrozumienie, które sprawiało, że krew odpływała Grimowi z głowy. Nie widział już nic poza żarzącym się ogniem tej istoty, której spojrzenie sięgało gdzieś głęboko do jego wnętrza – i nagle w jego piersi wybuchł piekący ból, zupełnie jakby ktoś przeszył go mieczem. W tym samym momencie w spojrzeniu obcego coś zamigotało, może był to uśmiech? A potem Grim stracił przytomność.

Rozdział 2

Mia siedziała pochylona do przodu w kącie pracowni, z blokiem rysunkowym na kolanach i wodziła ołówkiem po papierze. W ciągu dnia światło słoneczne wpadało do środka przez witrażowe okno, załamywało się na kryształkach, które Mia przed nim zawiesiła, i wyczarowywało barwne refleksy na podłodze. Teraz jednak tylko blask świec rozświetlał zastawione niezliczonymi obrazami, szkicami, sztalugami i słoikami farb poddasze w jednej z rozpadających się starych kamienic na Montmartrze. Mia zaciągnęła atłasowe zasłony. Materiał dostała od Maxime´a, staruszka, który mieszkał na parterze tego domu, a wcześniej pracował w paryskich teatrach. We wszystkich, jak zapewniał. Staruszek przysięgał na spadek po dziadku (po którym odziedziczył pogodne usposobienie i niewiele poza tym), że materiał pochodzi z pierwszej kurtyny legendarnego „Lido”. Mia uwielbiała przesycony dymem, lekko stęchły zapach zasłon, a kiedy poruszały się na wietrze, wyobrażała sobie miejsce, z którego tak naprawdę pochodziły, a więc być może jakiś teatrzyk z lat dwudziestych, o których zawsze opowiadał jej Lucas, chociaż tak jak i ona nie mógł wiedzieć, jak wtedy naprawdę było.

Na myśl o ojcu ogarnęło ją przyjemne uczucie ciepła. Lucas miał bardzo podobną pracownię w czasach, gdy zaczął zarabiać na życie rysowaniem, i kiedy teraz zamykała oczy, chwilami czuła się znowu tak jak wówczas, gdy była mała i zasypiała na starej czerwonej sofie z drapiącą narzutą, podczas gdy ojciec do białego rana stał przy sztalugach. Wiatr znajdował każdą szparę w murze, ale mimo to nigdy nie marzła. Nigdy. Taką właściwość ma wiatr na Montmartrze, mawiał zawsze Lucas, wystawiając zza sztalug głowę z rozwichrzoną czupryną. Dziękuje nam za to, że poznaliśmy się na artystycznej duszy tego miejsca i nie przenieśliśmy się razem ze snobami i pseudointelektualistami na Montparnasse. Mia nic nie rozumiała z tego, co mówił ojciec, poza stwierdzeniem, że wiatr na Montmartrze jest czarodziejem i czymś szczególnym. Teraz także przysłuchiwała się, jak wprawia w drżenie cienkie szyby, sprawiając, że zaczynały cicho śpiewać. Uwielbiała ich głosy, bo przypominały jej żałosne lamenty duchów na cmentarzach tego miasta, które od samego początku uwielbiała. Zaraz też pomyślała o Grimie, który najpewniej właśnie w tej chwili znowu, zmagając się z chłodem, przemierzał noc. Może opuścił się na dach którejś z kapliczek na cmentarzu Père-Lachaise, tam, gdzie ostatnie noce spędziła Moira, jego dawna mentorka, z którą wieki temu przybył do Paryża, albo może z innego budynku spoglądał w księżyc, jakby się zastanawiał, jak tu najlepiej pozbawić tego ziemskiego satelitę jego chłodnego uśmiechu. Ostatnio był niespokojny, jakby gnało go coś, czego sam nie potrafił dokładnie określić, a od kiedy Carven wyjechał, jego stan raczej się nie polepszył. Na twarzy Mii pojawił się uśmiech, kiedy sobie przypomniała, jak pierwszej nocy Grim stał przy łóżku Carvena i patrzył na chłopca jak na jakiś cud. Jego spojrzenie stało się miękkie i czułe; samo wspomnienie tego wywołało u Mii dreszcz wzruszenia.

Złożyła zamaszysty podpis pod rysunkiem, wyrwała go z bloku i przypięła do pustego płótna. W ostatnim czasie zebrało się trochę rysunków. Nie potrafiła już zliczyć, ile razy w minionych tygodniach wykradała się w środku nocy z łóżka, aby dokończyć pracę. Myślała, że być może stara się w ten sposób nadrobić zaległości, jakie narosły przez lata. Nie potrafiła już sobie przypomnieć, kiedy dokładnie zaczęła znowu rysować, ale wiedziała, że jej decyzja miała coś wspólnego z walką stoczoną z Królową Wróżek i śmiercią Hortensjusza, Ostatniego Gwiezdnego Rycerza. Nigdy wcześniej nie potrafiła sobie wyobrazić, co zrobi ze swoim życiem, w każdym razie nie potrafiła tego określić dokładnie, ale od tamtych wydarzeń miała wrażenie, jakby otwarła się przed nią ścieżka, a nawet więcej, jakby sama utorowała jej drogę. Być może też umocniła ją w postanowieniu współpraca z Lyskianem, któremu od czasu wystawy w Luwrze pomagała przy różnych projektach, nie miała jednak wątpliwości, że bez księcia wampirów nigdy nie znalazłaby się tu, gdzie była.

Zasłony zakołysały się lekko, kiedy pomyślała o Lyskianie. Wskutek niemal codziennego przebywania ze sobą – jeśli w ogóle można mówić o czymś takim w przypadku wampira – ich relacja stała się znacznie bardziej oparta na zaufaniu. Niekiedy rzeczywiście czuła się jak materiał poglądowy, jak określił ją przy pierwszym spotkaniu, zarazem jednak każde z jego działań, każde słowo i każde spojrzenie miało w sobie zrozumienie, które budziło w Mii na równi uśmiech i dreszcz. Może był to efekt tych wszystkich stuleci, w czasie których zgłębiał ludzką psychikę, może miłości do sztuki, którą podzielali, albo wstrętu do świata, jaki oboje odczuwali. Pewne było jedno – rozumiał ją bez zastrzeżeń, nawet wówczas, kiedy ona sama nie wiedziała, co czuje, i kiedy nawet Grim nie potrafił nadążyć za jej myślami. Nigdy nie przyjął jej chłodem i wyższością, które normalnie go charakteryzowały, a ona przypomniała sobie, jak pierwszy raz coś dla niego narysowała. Zrobiła to dla kaprysu i doskonale pamiętała jego minę, kiedy mu o tym powiedziała. Narysowałaś coś dla mnie? Uśmiechnął się z udawaną arogancją. Dla mnie, dla krytyka sztuki, który z lubością jednym jedynym spojrzeniem niszczy nadzieje młodych talentów? I ty mnie, moja droga, chcesz pokazać swój rysunek? Mia zastanawiała się, czy powinna jak zwykle odpowiedzieć z podobną ironią, ale pod wpływem nagłego impulsu zrezygnowała z tej myśli. Ufam ci. Lyskian spojrzał na nią niemal z przestrachem. Potem uśmiechnął się, tym razem zagadkowo i ze smutkiem. Dziecinko, nie powinnaś tego robić.

Mia była świadoma niebezpieczeństwa, jakie niosło ze sobą zadawanie się z Lyskianem. Lyskian był jej przyjacielem i od dawna towarzyszem Grima, zarazem jednak był Księciem Wampirów i zdawała sobie sprawę, że od pierwszego spotkania pragnie jej krwi, chociaż bardzo stara się nad tym zapanować. Przeżył całe wieki, zabijając ludzi, i chociaż niewiele wiedziała o jego przeszłości, to jednak otchłanie, jakie się w nim kryły, były aż nadto oczywiste. Za dobrze pamiętała piwnice wampirów, do których Grim zabrał ją po walce z Królową Śniegu, za dobrze pamiętała zapach krwi, którym prastare mury przesiąknięte były niczym jakąś klątwą, zbyt często też słyszała o biesiadach w willach wampirycznego towarzystwa Paryża, które z powodu swej dekadencji i okrucieństwa cieszyły się w Innoświecie legendarną wręcz sławą. Wiedziała, że wampiry zazwyczaj unikają bliskości człowieka, jeśli nie zamierzają go zabić, i wystarczająco często oczy Lyskiana nabierały w jej obecności głębokiej czerni – zawsze wówczas, gdy w swej naiwności za bardzo się do niego zbliżyła, nie zastanawiając się, co taka nagła bliskość jej ciała mogła dla niego znaczyć. Niekiedy odnosiła wrażenie, jakby Lyskian umyślnie stwarzał takie sytuacje, aby wysondować własne granice i po raz kolejny się pohamować. Mimo że zdarzało się to coraz rzadziej, zbyt dobrze go znała, by nie dostrzec tego grymasu w jego rysach, przez który miał w sobie coś z drapieżnika i co pozwalało domyślać się żądzy, która kryła się pod ludzką maską. Był wampirem, był uwodzicielem i mordercą. Wiedziała o tym od samego początku i nie wolno jej było nigdy o tym zapomnieć.

Swój rysunek jednak mu pokazała. Był to czerwony ptak na czarnym niebie, ptak, który mógł być równie dobrze kwiatem albo kroplą krwi. Nie była to jej najlepsza praca, ale Lyskian długo stał przed sztalugami, w milczeniu, aż w końcu odwrócił się do niej i skinął głową. To jest coś, powiedział, nic więcej. Ale w ciągu ostatnich miesięcy Mia obejrzała wspólnie z nim wystarczająco dużo wystaw, galerii i muzeów, by wiedzieć, że trudno o większą pochwałę z jego ust.

Niedługo potem załatwił jej tę pracownię, daremnie próbując ją najpierw namówić na jasne, luksusowe studio. Wciąż nie mogła powstrzymać śmiechu, przypominając sobie wyraz jego twarzy, kiedy razem z nią po raz pierwszy przekroczył próg tego poddasza. Nazwał je izdebką biednego poety. Mimo wszystko pokazał jej to pomieszczenie, pewnie doskonale wiedząc, że to jest dokładnie to, czego ona szuka, a na koniec zrobił wszystko, by wesprzeć ją w realizacji planów. Z jego pomocą znalazła właściciela galerii, który zorganizował jej pierwszy wernisaż i z powodzeniem wprowadził w artystyczne środowisko Paryża. Przez dłuższy czas w wyższych sferach, w których z upodobaniem obracał się Lyskian, polecano ją sobie, a od chwili, gdy namalowała swój autoportret zatytułowany Noir, uznano ją za wielce obiecującą młodą artystkę.

Powoli przeszła obok swoich obrazów, przyglądając się im tak, jak kiedyś studiowała prace Lucasa. I dokładnie tak jak wtedy czuła, że coś z niej samej zostało wchłonięte przez obrazy, tak jak i ona czerpała z nich coś dla siebie. Był to handel wymienny, na którym zyskiwały obie strony – nie do końca, oczywiście, ale jednak na swój sposób w pełni. Mia pamiętała każdy z obrazów ojca. Wiele z nich znajdowało się jeszcze w jego dawnym atelier w Ghrogonii. Były tak intensywne, że można by sądzić, iż są żywe, i w jakiś dziwny sposób człowiek się nimi sycił. Emanowały spokojem i rodzajem pewności, której Lucas nigdy nie miał i której istnienia nikt by się nawet nie domyślał, nim nie zobaczył jego obrazów. A przecież każdy jej szukał, uświadamiając to sobie w obliczu jego sztuki, i wcale się tego nie wstydził. Wprost przeciwnie – był z tego dumny.

Mia przystanęła i przesunęła dłonią po krawędzi płótna. Może oglądając jej rysunki i obrazy ludzie czuli to samo, może dlatego tak bardzo podobały im się jej prace? Lyskian często jej to mówił, ale jednak… Westchnęła. Ileż nocy zarwała w ostatnim czasie, by stać się jeszcze lepsza, chociaż wiedziała, że to niewiele zmieni. Czuła bowiem spojrzenia ludzi i dobrze wiedziała, co o niej myślą. Była dziwaczką w czarnym ubraniu, podziwianą wprawdzie, ale oglądaną trochę tak jak zwierzę w zoo. Mimo wszystko trudno jej było gardzić oczekiwaniami świata, który pragnął jej sztuki, nawet jej nie rozumiejąc, i może właśnie dlatego zdecydowała, że poza właściwą pracą będzie dawała lekcje rysunku. Aż się uśmiechnęła, przypominając sobie zachwyt na twarzy Lyskiana, kiedy mu o tym powiedziała – i niesmak, kiedy oświadczyła, że kursy w żadnym razie nie będą przeznaczone dla szlachetnie urodzonych, tylko bezpłatne dla dzieci i młodzieży z biednych rodzin. Nigdy w życiu nie spodziewałaby się, że już od pierwszej lekcji będzie miała tylu chętnych. Wiele osób pytało ją o Lucasa, a kiedy z nimi rozmawiała, zdawało jej się czasem, że wystarczy, by się odwróciła, a zobaczy ojca w rogu pracowni. Przypomniała sobie uczucie szczęścia, jakie ją ogarnęło, kiedy po raz pierwszy siedziała w gronie swoich uczniów i nagle zaległa cisza, ponieważ każdy zajmował się swoim rysunkiem. A kiedy zobaczyła blask w oczach dzieci, przypomniała sobie mieszkańców Dublina, przypomniała sobie barda Tomkina i to, że mieszkają tam ludzie, którzy wiedzą o istnieniu Innoświata. W zamyśleniu przesunęła wzrokiem po obrazach, zastanawiając się, kim byłaby w świecie, w którym wszyscy mieliby dar widzenia, w którym Czar Zapomnienia by nie istniał. Na pewno nie byłaby wtedy Hartydką, widzącą wśród ślepców. Byłaby człowiekiem – takim jak inni. I nie byłaby wtedy tak samotna.

Zatrzymała się przy jednym ze swoich obrazów, przed Noir. Była na nim jej twarz, nic więcej, ale w jej oczach kryło się coś, co przykuwało uwagę każdego, chociaż nikt nie potrafił powiedzieć dokładnie, co to takiego. Rozmywało się, gdy ktoś próbował pochylić się, chcąc dojrzeć szczegóły, kiedy jednak mniej starał się śledzić wzrokiem ruchy pędzla, by zgłębić tajemnicę, tym wyraźniej zaczynał czuć to, co musiała czuć osoba na obrazie – i bardzo często zdarzało się wtedy, że Mia widziała na twarzy takiej osoby ten sam wyraz: niesłychane i głębokie zdumienie oraz tęsknotę, które mogły być początkiem nowego świata. Wzięła głęboki oddech. Może był to tylko malutki krok, ale jednak.

Wzdrygnęła się, kiedy coś zadudniło w rurach wodociągowych. Nieraz zdarzało się, że kąpielowe zwyczaje starego Maxime´a niszczyły jej obraz, kiedy podskakując z przerażenia, robiła pędzlem krechę przez całe płótno. W zasadzie powinna już jednak przywyknąć: każdego dnia, poza niedzielą, Maxime wstawał tuż przed świtem, brał prysznic, a potem jechał na swojej starej, zardzewiałej damce do kawiarni maman Pique, żeby napić się gorzkiej kawy, po której potem cały dzień bolał go brzuch. Mia zdmuchnęła świece i wyszła z pracowni. Jej kroki dudniły na drewnianych schodach, ale nawet jeśli szła całkiem wolno, niewiele to zmieniało, a teraz się spieszyła.

W metrze oparła się o jeden z prętów do trzymania, zignorowała uniesione brwi jakiejś starszej pani, która wymownie popatrzyła na jej ubrudzone farbami olejnymi dłonie, nie zwracała też uwagi na prześlizgujące się po niej spojrzenia innych pasażerów, którzy jakby wiedzieli, kim ona jest. Może zresztą tak nawet było, ponieważ Lyskian dbał o to, by jej zdjęcie regularnie pojawiało się w najważniejszych paryskich gazetach. Niezależnie od tego Mia czuła się dziwnie, kiedy znajdowała się wśród tych wszystkich mężczyzn i kobiet, którzy w garniturach i garsonkach spieszyli się do pracy, podczas gdy ona nie musiała przestrzegać żadnych terminów ani godzin. Dziecię Nocy, powiedział o niej jakiś czas temu Grim z niezwykłą miękkością w głosie, ponieważ stała się już częścią Innoświata, ponieważ tak jak Lucas wolała pracować nocą, ponieważ od zawsze ubierała się na czarno i ponieważ – ten powód Mia dodała już sama – ponieważ kochała anioła, anioła z cienia i ciemności. Uśmiechnęła się do swojego odbicia. Czasami trudno o coś lepszego, niż być Dziecięciem Nocy.

Obok niej przemykały kolejne stacje i Mia czuła swojskie, dudniące szarpanie wagonów. Jej mama i Josi niedługo wstaną i stało się tradycją, że Mia zagląda do nich w godzinach porannych, siadają razem przy kuchennym stole, jak dawnej, i czekają na telefon Jakoba. Ból przeszył jej pierś na myśl o bracie. Wyruszył zaledwie kilka dni temu, a ona już tęskniła, jakby minęły długie lata. Pomyślała o jego wąskiej, bladej twarzy, ciemności malującej się w jego oczach i o jego śmiechu, który rozbrzmiewał coraz częściej, im bardziej odchodziły w przeszłość jego przeżycia w Świecie Wróżek. Potrzebował czasu, by sobie z tym poradzić, ale nadejdzie dzień, kiedy znów będzie taki jak dawniej, co do tego nie miała wątpliwości, a wtedy znowu pójdą razem drogą Hartydów. Tak właśnie będzie.

Ciepły oddech tuneli metra uderzył ją w twarz, kiedy wyszła z wagonu i szybkim krokiem wbiegała po schodach. Na górze natychmiast otulił ją chłód miasta, Paryż o poranku, pogrążony w półmroku, miejsce pomiędzy światami, bez początku i bez końca, prawdziwe Nigdzie, w którym od niepamiętnych czasów rozwozi się bagietki, a wołania dostawców, bardziej szmery niż słowa, rozbrzmiewają w uliczkach miękkimi dźwiękami. Mia zanurzyła się w tym tajemniczym królestwie, obserwując rzesze dostawców, z wolna budzących miasto do życia. Była zmęczona, ale w przyjemny sposób, i po całym jej ciele rozchodziło się rozkoszne uczucie wyczekiwania na ten moment, kiedy kilka kroków od drzwi mieszkania poczuje zapach kawy. Może nawet Josi dzisiaj…

Z zamyślenia wyrwało ją głośne wycie klaksonów. Podniosła wzrok i zobaczyła, że niedaleko utworzył się korek. Nie było w tym nic nadzwyczajnego, że w porannym ruchu ulicznym Paryża dochodzi do zatorów, ale tam, na końcu ulicy zebrał się tłum, policja zamknęła skrzyżowanie, a nad sznurem czekających samochodów szybowały słowa wypowiadane zniekształconym przez megafon głosem:

„… wstrzymany. Uprasza się o wybranie dalszych objazdów. Powtarzam: z powodu gęstej mgły ruch ulicami Rue de Tourtille, Rue Julien Lacroix, Rue Jouye-Rouve oraz wszystkich ulic poprzecznych aż do wysokości Rue des Couronnes zostaje wstrzymany. Prosimy o zawrócenie…”.

Wściekły koncert klaksonów zagłuszył komunikat i towarzyszył Mii aż do blokady. Na skrzyżowaniu widać było mnóstwo samochodów z wgnieceniami i porysowaną karoserią. Na miejscu były już trzy karetki, lekarze oraz sanitariusze chodzili między samochodami i opatrywali drobne rany kierowców i pasażerów aut, dygocących w porannym chłodzie. Policja zamknęła nie tylko skrzyżowanie, ale całą ulicę. Błyskające niebieskie światła rozrywały półmrok poranka, a dalej, tam gdzie były ulice Rue Lesage i Rue Ramponeau oraz piekarnia, w której Josi zaopatrywała się rano w bułeczki, rozciągała się nieprzenikniona mgła.

– Podobna pokazała się w różnych miejscach miasta – powiedziała jakaś kobieta stojąca obok Mii. – Pewnie na zmianę pogody.

– Albo może wiatr przygnał ją z pól – wmieszał się jakiś starszy pan. – Nieraz już tak bywało.

– Zmiany klimatyczne dotarły i tutaj – dorzuciła młoda dziewczyna. – Naiwnością było sądzić, że nas to nie dotyczy. Dawniej takie mgły się nie zdarzały, od razu widać, że…

Mia przestała tego słuchać. Wiedziała, że ludzie będą się starali znaleźć racjonalne wyjaśnienie dla niezwykłej mgły, która sięgała aż po dachy domów i wyglądała jak nieprzenikniona ściana. W ich głosach słyszała jednak skrywany lęk, wyczuwała delikatne ślady paniki. Ją samą także przeszedł dreszcz pod niewidzialną powłoką, która oddzielała ją od świata. Ludzie nie znajdą wyjaśnienia. Ta mgła była niczym cienka błonka, za którą krył się inny świat, upiorny, a zarazem emanujący mrocznym urokiem starych baśni, które wcale nie były przeznaczone dla dzieci, skrywały bowiem prawdę – prawdę, która potrafiła ugodzić jak miecz i zabić. Mia starała się zachować spokój, ale nagle poczuła skurcz w żołądku – pomyślała o matce i o Josi. Ich mieszkanie znajdowało się we mgle.

Przechyliła się przez barierkę.

– Co się stało? – zawołała do jednego z policjantów, który stał w pobliżu. Był jeszcze młody, mógł mieć trochę ponad dwadzieścia lat, i z wyraźnym trudem przychodziło mu ukryć zdenerwowanie pod maską profesjonalizmu.

– Doszło do zderzenia kilku samochodów – odrzekł. – Jest kilku lekko rannych i niewielkie szkody materialne…

– Ale co się dzieje w tej mgle, to nie macie pojęcia!

Słowa te wypowiedział mężczyzna o gęstych bokobrodach i kręconych brązowych włosach, który stał na skrzyżowaniu przy swojej furgonetce razem z mniej więcej czternastoletnim chłopcem. Trzymając telefon przy uchu, podszedł wielkimi krokami do policjanta. Drzwi od strony kierowcy w jego samochodzie były wgniecione, na policzku mężczyzny widoczna była krwawa szrama, ale on zdawał się tego nie zauważać.

– To tam znajduje się przyczyna tego karambolu, przecież wiadomo, widzieliśmy, ja i syn, że wysłaliście tam karetki! Ale żadna z nich nie wróciła, dobrze mówię? Podobnie jak nie wróciło dwóch kierowców, którzy chcieli zobaczyć, co tam się dzieje!

Na widok twarzy młodego policjanta Mia aż się wzdrygnęła. Przywdziana maska opadła i widać było, że chłopak się boi, i to nie mężczyzny, który groźnie stanął przed nim, tylko tego, czego nie potrafił pojąć – to znaczy mgły, która pochłonęła ulice niczym jakaś żarłoczna paszcza.

– Bardzo proszę o zachowanie spokoju – powiedział, ale zabrzmiało to jak źle wyuczony tekst. – Nie wiemy jeszcze…

– Niech pan mnie teraz posłucha! – Mężczyzna chciał chwycić policjanta za kołnierz, ale ten cofnął się o krok i zacisnął pięści. – Tam, w środku tej mgły są moja żona i córka, nie mogę się do nich dodzwonić! Nie wiem, co się z nimi dzieje, więc zaraz…

W tym momencie w tłumie rozległ się krzyk jakiejś kobiety, która usiłowała przejść przez barierkę. Młody policjant natychmiast pospieszył w tamto miejsce, lecz Mia nie zwracała na to uwagi. Przyglądała się mężczyźnie z bokobrodami, widziała emocje malujące się na jego twarzy, a potem determinację, z jaką się odwrócił i poszedł do samochodu. Gorączkowo zaczął coś tłumaczyć synowi, jednym energicznym ruchem dłoni zgasił jego wyraźny sprzeciw, a potem wziął ze skrzyni furgonetki linę. Obwiązał się nią w pasie, a wolny koniec podał synowi. Blady jak kreda chłopak skinął głową, a wtedy mężczyzna odwrócił się i ruszył w stronę mgły. Policjant był zajęty wyrywającą się kobietą, więc nawet nie zauważył, że Mia przeszła przez barierkę i pobiegła za mężczyzną.

– Niech pan poczeka! – zawołała. – Nie ma pan pojęcia, co to za mgła, będzie pan…

On jednak nie zatrzymał się ani na chwilę, ponieważ w jego stronę biegło już dwóch policjantów. Rzucił jeszcze Mii spojrzenie, w którym widać było błysk gniewu, ale też troskę o rodzinę, a potem po prostu zniknął w ścianie mgły. Mia podbiegła do jego syna, który tak mocno ściskał linę, że aż pobielały mu kostki dłoni. Policjanci też się zatrzymali. Przez moment Mia miała wrażenie, że ustały wszelkie rozmowy, wszelkie krzyki, że zamarły nawet błyskające policyjne światła, rzucające ponure refleksy na ściany domów. W napięciu patrzyła w mgłę, prosto w to miejsce, w którym zniknął mężczyzna. Nagle lina zawibrowała i opadła luźno na ulicę.

Mia znieruchomiała jak rażona piorunem, ale trwało to tylko moment.

– Szybko! – zawołała, przerywając nierzeczywistą ciszę, jaka zapadła nad całą tą sceną. – Pomóżcie mi!

Chwyciła linę, którą chłopiec wciąż trzymał w dłoniach. Razem z policjantami zaczęli ciągnąć i Mia odczuła wręcz ulgę, kiedy na drugim końcu pojawił się opór. Oczyma wyobraźni widziała już zakrwawiony koniec liny z wczepioną w nią dłonią oderwaną od ręki i zaraz by pewnie wyśmiała samą siebie, gdyby nie to, że w następnej chwili wyciągnęli z mgły mężczyznę. Bezwładnie leżał na ziemi i przez chwilę myślała, że nie żyje. Podskoczył do niego sanitariusz, ukląkł przy nim i chwycił jego dłoń.

– Żyje! – zawołał i wszyscy poczuli ulgę. – Ma silnie spowolniony puls. Musimy…

Zanim jednak zdążył dokończyć, skóra mężczyzny pokryła się siateczką czarnych żyłek. Sanitariusz w odruchu przerażenia szarpnął się w tył, a jeden z policjantów przytrzymał chłopaka, który chciał podbiec do ojca. Tylko Mia podeszła bliżej. Słyszała chrzęst żyłek i wyczuwała lodowate tchnienie jadu, który rozchodził się po ciele mężczyzny. Jego ciało wyprężyło się, mężczyzna złapał się za gardło, pozostawiając na skórze krwawe szramy. Próbował wstać, ale sanitariusz przytrzymał go w obawie, że mógłby upaść. Powieki mężczyzny drgały, Mia widziała, że z ucha płynie mu krew. Rzuciła się w stronę sanitariusza.

– Niech go pan zostawi! – krzyknęła, nie panując nad sobą. – On umiera!

Dopiero kiedy to powiedziała, uświadomiła sobie, że tak jest naprawdę. Sanitariusz nie zrozumiał jednak jej słów i zanim zdążył zrobić to, co mu kazała, leżący mężczyzna zamachnął się i uderzył go pięścią w twarz, potem jak w amoku chwiejnie wstał i rzucił się z powrotem w ścianę mgły, która od razu go pochłonęła.

Mia ledwie słyszała szlochanie jego syna, który opadł na kolana. Nie widziała też przerażonych twarzy policjantów ani sanitariusza, który trzymał się za krwawiący nos, wpatrując się w mgłę jak zaczarowany. Wszystko, co do niej docierało, to szept, który wydobywał się z białych oparów, złowróżbne mamrotanie, które ściskało jej krtań. Chciała uciec, chciała się odwrócić i po prostu odejść. Ale nie mogła. Wydawało jej się, że słyszy głosy matki i Josi, które ją wołają, i zanim policjant zdążył ją powstrzymać, wbiegła w mgłę.

Cisza odcięła jej wszystkie zmysły, zupełnie jakby opadła na dno oceanu. Widzialność nie przekraczała paru metrów, ale dostrzegła stojący w poprzek jezdni autobus, najprawdopodobniej to na niego powpadały inne samochody. Kilka kroków od niej na ziemi leżał mężczyzna z bokobrodami, jego pierś wznosiła się i opadała, jakby był pogrążony w głębokim śnie. Rana na skroni pozwalała przypuszczać, że stracił przytomność i uderzył głową o asfalt. Plątanina żyłek na jego skórze zniknęła, za to na jego czole płonął czarny płomień, który teraz, gdy Mia podeszła bliżej, wydzielił z siebie drugi płomień i posłał go w jej stronę. Mia chciała się cofnąć, ale odniosła wrażenie, jakby mgła ją przytrzymywała, jakby wokół jej kończyn zacisnęły się białe pętle, uniemożliwiając jakikolwiek ruch. Widziała, jak płomień osiada na jej czole, przez moment czuła pieczenie i słyszała trzask iskier, zaraz potem płomień zniknął. Mgła natychmiast ją uwolniła.

Mia ostrożnie dotknęła czoła. Miejsce, w którym trafił ją płomień, było lodowato zimne i ten chłód przeniknął do jej palców, złowieszczo prześlizgując się po skórze. Nagle przez ciszę przeniknęły jakieś odgłosy, podobne do tych, jakie słyszy się we śnie, a kiedy serce Mii zabiło szybciej, wydobył się z niej jakiś dźwięk. Przeniknął przez jej stopy do podłoża, wprawił w drżenie grunt i zupełnie jakby obudziła tym mgłę, przemknął przez nią szept – ten sam szept, którego zapowiedź słyszała już wcześniej, zanim wkroczyła w mgłę. Mia ruszyła przed siebie, bicie własnego serca słyszała ze wszystkich stron. Atakowało ją dźwiękiem tak potężnym, jakby chciało ją rozerwać. Zacisnęła pięści. Nie może pozwolić, żeby coś odwracało jej uwagę. W tej mgle były jej matka i Josi, musi im pomóc, jakoś musi. Wzięła głęboki wdech, prąc cały czas do przodu, i chociaż nie opuszczało jej napięcie, bicie serca przycichło. Mimo wszystko wzdrygnęła się, widząc w unieruchomionych samochodach pogrążonych we śnie ludzi, ale przeraziła się nie na żarty, kiedy w jednym zobaczyła małą dziewczynkę siedzącą na tylnym siedzeniu i kreślącą coś na zaparowanej szybie. Szybko podbiegła do tego samochodu. Dziewczynka spojrzała na nią. Miała rozcięte czoło i wyglądała na przestraszoną. Jej matka siedziała za kierownicą i spała, drzwi samochodu były wgniecione i Mia nie mogła ich otworzyć.

– Nie bój się – zawołała do dziewczynki, która patrzyła na nią wielkimi oczami i bezwiednie, jakby w szoku, dalej wodziła palcem po szybie. Widocznie jej nie usłyszała. Mia pochyliła się i powiedziała:

– Zaraz sprowadzę pomoc, wszystko będzie…

Więcej nie zdążyła powiedzieć, ponieważ w tym momencie jej wzrok padł na to, co dziewczynka napisała na szybie.

Mia.

Cała szyba pokryta była jej imieniem pisanym jak w lustrzanym odbiciu. Dziewczynka patrzyła teraz na nią z podstępną złośliwością, a jej twarz zmieniła się w diabelską maskę, w tym momencie mała uderzyła pięścią w szybę, która pękła na drobne kawałeczki. Mia krzyknęła przerażona… i okazało się, że patrzy na nietkniętą szybę samochodu, za którą śpi mała dziewczynka.

Szepty chwytały ją za kark niczym trupia ręka. Z wielkim wysiłkiem starała się oddychać spokojnie i nagle zauważyła prześlizgujące się przez mgłę cienie. Widziała je kątem oka, lecz gdy tylko odwracała się w ich stronę, miała przed sobą jedynie białe welony mgły.

Wtedy rzuciła się biegiem przed siebie. Robiła wszystko, żeby nie podnosić wzroku, ignorowała ludzi leżących bez przytomności na chodnikach, ludzi o twarzach jej matki oraz Josi, odcięła się od śmiechu, jaki dobiegał ją z mgły, ale jej strach wciąż narastał i nic na to nie mogła poradzić. Im szybciej biegła, tym większa ogarniała ją panika. Mgła otulała ją jak rozwiany całun, cienie stawały się coraz liczniejsze, skakały obok niej, dysząc i tocząc ślinę jak polujące wilki, zmieniały się w ludzi o nienaturalnie powykręcanych kończynach, w przerażające sylwetki, których ręce wyciągały się w jej stronę, w przerażająco powykrzywiane maski, które wydłużały się i rozrywały. Jeszcze gorszy był chłód, który piętrzył się za nią. Coś ją goniło i cokolwiek to było, działało bez pośpiechu. Skradało się i chociaż Mia biegła, cały czas było tuż tuż. W głębi ducha wiedziała, kto ją goni, lecz nie umiała tego nazwać, a kiedy jego imię w końcu gwałtownie przebiło się do jej myśli, z jezdni wysunęła się ręka, złapała ją za kostkę i Mia upadła.

Twardo uderzyła o ziemię. Nie słyszała już bicia własnego serca, nie słyszała już nic poza szuraniem w odległości kilku zaledwie kroków. Panika chwyciła ją za gardło, jakiś głos w środku wołał, żeby natychmiast wstała. Nie oglądaj się za siebie, tylko biegnij najszybciej, jak umiesz! Mia, uciekaj! Ona jednak wciąż leżała, a welony mgły niemal czule muskały jej ciało. Nagle była to już inna mgła, przypomniała ją sobie, i gdzieś z oddali usłyszała głos Jakoba. Jest tutaj ktoś, kto jeszcze raz chce cię zobaczyć. Chciałaby się z tobą pożegnać. Mia zakaszlała. Podparła się na chwilę rękami, chciała zrobić to, co nakazywał jej głos, nie odwracać się, zerwać się i uciec. Zamiast tego jednak wpatrywała się w mgłę, czując obecność kogoś, kto się do niej zbliża. I nagle spadła na nią fala niewyobrażalnej tęsknoty, która porwała ze sobą wszystko inne, a ona nie mogła się przed nią obronić.

Mia leżała na ziemi i patrzyła, jak z mgły przed nią wyłaniają się zarysy postaci. Ciemnej, skulonej postaci o podobnych do szponów rękach i sfilcowanych włosach bardziej przypominających sierść. Istota z wolna uniosła głowę i przekrzywiła ją lekko w bok, zupełnie jakby widziała dobrze tylko na prawe oko. Mia nie mogła rozpoznać twarzy, ale nagła pewność trafiła ją jak cios.

– Lucas – wyszeptała ledwie słyszalnie. Czekała, żeby ojciec uniósł rękę, żeby już mogła płakać, żeby groza i przerażenie, jakie ją wypełniały, mogły znaleźć ujście w ciepłym, swobodnym uśmiechu. Lecz istota nie poruszała się i coś w sposobie, w jaki patrzyła na Mię, coś w jej sprężonej, skulonej pozycji i w dyszeniu, które zaczęło się teraz wydobywać z jej ust, zdruzgotało wszelkie nadzieje. Mia przycisnęła kostki palców do asfaltu, aż poczuła płynącą strużką krew. To, co miała przed sobą, to nie był Lucas. To tylko przeklęte złudzenie.

W tej samej chwili mgła rozstąpiła się. Mia zerwała się na równe nogi, nie chciała spojrzeć na tę postać, za nic w świecie. Lecz w tym momencie postać uniosła głowę i spojrzała wprost na nią. Mia przestała oddychać. Stała nieruchomo, jak trafione strzałą zwierzę i wpatrywała się w swoje lustrzane odbicie.

Patrzyła na swoje brązowe włosy, zielone oczy i bladą skórę, ale dostrzegała też inność – coś zimnego, śmiertelnego, co odbierało jej dech. Zrobiło jej się niedobrze, kiedy jej lustrzane odbicie wykrzywiło usta w okrutnym uśmiechu. Zmusiła się do nabrania powietrza w płuca, lecz kiedy otworzyła usta, żeby krzyknąć, głos nie chciał wydobyć się z krtani. Zamiast tego istota naprzeciw niej odrzuciła głowę do tyłu, a jej krzyk nie miał w sobie nic prócz pustki. Mia odniosła wrażenie, jakby ten krzyk wydobył się z niej samej, z jakiejś otchłani, o której istnieniu nie miała dotąd pojęcia, i sparaliżowało ją przerażenie.

Odwróciła się i rzuciła się przed siebie, przeskakując przez leżących ludzi. Wiedziała, że za wszelką cenę musi dotrzeć do matki i do Josi, musi… Słyszała, że jej odbicie biegnie za nią, słyszała, jak opada na czworaki niczym zwierzę, i nagle poczuła, jak wbija paznokcie głęboko w jej ramię. Sapnęła z bólu, obejrzała się i zobaczyła siebie samą, upiorną postać o popękanej skórze i szklanym spojrzeniu, potwora, który chciał ją rozerwać na strzępy. Potknęła się, lecz zanim upadła, wyrzuciła w górę pięść. Nie była już dzieckiem, które ucieka przed byle potworem!

Z krzykiem, który pochodził już z jej własnej krtani i od którego rozerwała się otaczająca ją mgła, wyczarowała z pięści rozżarzoną włócznię i wbiła ją w paszczę prześladującej istoty. Jej lustrzane odbicie na moment zastygło w bezruchu i Mia poczuła dreszcz, widząc jaskrawe światło wydostające się ze zniekształconej postaci. Patrzyła w swoje własne oczy i z przerażeniem dostrzegła w nich rozpacz.

A potem postać rozpadła się na szepczące cienie. Z szelestem słów pomykały ulicą, lecz Mia złapała jeden z nich za pomocą zaklęcia kryształu, i zamknęła go w połyskliwej kuli. Kula zawisła nieruchomo w powietrzu, a pozostałe cienie rozpierzchły się na wszystkie strony. Mia przyciągnęła kulę do swojej ręki. Wokół małego, przypominającego owada cienistego ciała kłębiły się strzępy mgły. Gdyby udało mu się ukryć, z pomocą Vraterniusa wyrwie go z powrotem ku światłu, i wtedy się dowie, co to za przeklęta mgła.

Wsunęła kulę do kieszeni i rozejrzała się. Była już niedaleko domu matki. Mgła znacznie się przerzedziła, a wraz z nią bladły też zarysy ludzi wokół. Ich skóra stawała się szara, rysy twarzy rozmywały się, jakby ktoś przejechał po nich bibułą. Zaczynali znikać, rozpływali się jak biały welon mgieł wokół niej.

Mia nie zwlekała ani chwili dłużej. Rzuciła się biegiem i dopiero gdy dotarła do klatki schodowej rodzinnego domu, zwolniła. W nozdrza uderzył ją zapach kawy. Matkę i Josi odnalazła w kuchni. Siedziały nieprzytomne przy stole, Josi pochylona do przodu, matka oparta o ścianę. Wyglądały jak pogrążone we śnie, ale na ich czołach pełgały płomyki. Kiedy Mia dotknęła ramienia matki, jej palce przeniknęły przez nie jak przez mgłę, która ją otaczała.

Mia stłumiła przerażenie, które niemal ją sparaliżowało, i wymruczała zaklęcie. Bezgłośnie rozpostarło się ono nad matką, ledwie jednak dotknęło płomienia, pękło jak bańka mydlana i tak działo się z każdym kolejnym zaklęciem. Płomień niszczył je wszystkie. W rozpaczy sięgnęła po dłoń matki i wydawało jej się, że czuje cień dotknięcia. Z ust Cècile wydobył się szept, tak cichy, jak wołanie z drugiej strony dzielącej ich otchłani.

– Mia.

Imię to przemknęło niby delikatne tchnienie wiatru przez blednącą mgłę i na chwilę otuliło Mię łagodnym ciepłem. Zamknęła oczy, po jej policzkach spłynęły łzy.

– Odnajdę was – powiedziała w myślach i była pewna, że Josi i matka ją usłyszały. – Przyrzekam.

Poczuła, jak dłoń w jej dłoni zamienia się w mgłę, a kiedy otworzyła oczy, matki i Josi już nie było.

Rozdział 3

Biuro Alchemików było pogrążone w ciemnościach. Tylko kryształ leżący na stole przed Mią i Grimem wysyłał srebrzyste refleksy, oświetlając bladym światłem zapełnione czarodziejskimi przedmiotami półki. Vraternius przeszedł po pokrytej magicznymi kręgami i znakami podłodze, zapalił unoszące się w powietrzu świece i wyszukał odpowiednie woreczki z pyłem o różnych barwach, bulgocące tynktury i najróżniejsze szlachetne metale. Między jego brwiami utworzyła się bruzda, która sprawiła, że przyjazna na ogół twarz nabrała mrocznego wyrazu, mówiącego jasno: Niech tylko ktoś spróbuje mi przeszkodzić, a zamknę go w jednej ze szklanych fiolek, w których normalnie przetrzymuję złe duchy, i wypuszczę dopiero po mocnym wstrząśnięciu.

Grim nie miał najmniejszego zamiaru mu przeszkadzać. Zatopiony w myślach siedział naprzeciwko Mii w jednym z foteli, w których Vraternius i jego koledzy zazwyczaj siadali podczas swoich pluszowych posiedzeń, w rzeczywistości będących alchemicznymi debatami na doniosłe tematy, i patrzył na kryształ, w którym pasma mgły napierały na szkło. W jego skroniach wciąż pulsował ból, podobnie jak gniew, który nadal nie opuszczał go od zeszłej nocy, kiedy to ocknął się na opustoszałym dworcu. Przypominał sobie ciszę, która obudziła go z omdlenia, mgłę, z upiorną złośliwością pełzającą po szynach, i płomienistą postać Minotaura. To on porwał ludzi, Grim nie miał co do tego wątpliwości, a cała NPG stała tylko bezradna jak dziecko, i wszyscy jej członkowie wyszli na durniów.

Z zapadnięciem nocy mgła powróciła i znów zabrała ze sobą ludzi, a Cienioskrzydli w żaden sposób nie mogli się temu przeciwstawić. Wszelkie próby ratowania śmiertelników spełzły na niczym. Za każdym razem działo się tak, jak zrelacjonowała Mia: gdy tylko ludzie wychodzili z mgły, ich funkcje życiowe zamierały i ginęli, ratunkiem było natychmiastowe zanurzenie się z powrotem we mgle. Z równie powalającą skutecznością, jaką wykazał się Grim, także inni Cienioskrzydli usiłowali dopaść Minotaura, ale jedynie utwierdzili się, że to on panuje nad mgłą i dysponuje nadzwyczaj wielkim magicznym potencjałem. Dreszcz przeszedł Grima, kiedy przypomniał sobie szramy na twarzy tej kobiety, która spojrzała na niego białymi od mgły oczami. Wszyscy ci ludzie przed zniknięciem śnili o nieznajomym, tyle tylko udało się stwierdzić Cienioskrzydłym. Niesamowite były to sny, w których czyhał na nich Minotaur, ale ich znaczenia nie udało się dotąd wyjaśnić, toteż Grim był załamany jak rekrut podczas pierwszego roku szkolenia, kiedy parę godzin temu wyszedł ze spotkania z Mourierem. Król nie wypowiedział ani jednego słowa krytyki, ale Grim zauważył oczywiście spojrzenie starego lwa, wysoko uniesione brwi i obwisłe fafle, zupełnie jakby chciał powiedzieć: I to ma być wszystko? Tak łatwo mój najważniejszy Cienioskrzydły i komendant NPG daje się wodzić za nos jakiemuś śmiesznemu osobnikowi z rogami na głowie?

Grim wpatrywał się w mgłę zamkniętą w krysztale i przez moment wydawało mu się, że wyłoniła się z niej twarz Minotaura. Ten osobnik mógł go zabić, bez wątpienia mógł, a jednak spojrzał tylko na niego wyczekująco i w jego oczach mignęło coś, co mogło być uśmiechem, i co kompletnie zbiło Grima z tropu. Gargulec sapnął ze złością i patrzył, jak obraz się rozwiewa. Niech sobie Minotaur zamierza, co chce, ale dopóki on, Grim, może mu przeszkodzić, nie będzie wykorzystywał do tego ludzi.

Z westchnieniem podniósł głowę i spojrzał na siedzącą naprzeciw Mię, która wpatrywała się w jakiś nieokreślony punkt w oddali i myślami była zupełnie gdzie indziej. Światło kryształu zalewało jej twarz. Kiedy poczuła na sobie jego wzrok, spojrzała na niego, jakby nie poznając go od razu. Uśmiechnął się. Delikatnie położył potężną dłoń na dłoni Mii i ujął jej palce. Wyczuwał jej zatroskanie matką i Josi, sam się o nie martwił, bo przecież polubił jej rodzinę, czego zupełnie się po sobie nie spodziewał. Mia długo rozmawiała o wydarzeniach z Jakobem i Falifarem, dzięki czemu od razu poczuła się lepiej. Wiedziała, że nie jest sama ze swoim strachem, mimo to sprawiała wrażenie tak bezbronnej i zagubionej, że Grima aż przeszedł dreszcz. A przecież sama zrobiła pierwszy krok, żeby pomóc swojej rodzinie – złapała to przeklęte Coś, co ukrywało się we mgle, i być może z pomocą Vraterniusa uda im się teraz znaleźć wreszcie jakiś trop prowadzący do zagadkowego Minotaura. Nie, nie być może, na pewno znajdą, nawet gdyby Grim musiał kazać alchemikowi przekopać się przez wszystkie zbiory tajemnych formułek, zanim wpadnie na jakiś mądry pomysł. Mia odpowiedziała na jego spojrzenie, zupełnie jakby czytała w jego myślach, i na jej wargach pojawił się słaby uśmiech. Przesłał do jej ciała falę ciepła. Zdobyła więcej danych niż cała czołówka NPG.

– Jak milusio – zauważył Vraternius, który nagle stanął tuż obok nich i uniósł lewą brew. – Ale może tak zostawicie sobie te romantyczne igraszki na później? No, chyba że cała sprawa może poczekać, to chętnie zrobię sobie przedtem herbatę i zostawię was samych, żebyście…

Grim cofnął rękę i walnął nią w stół z taką mocą, że kryształ zaczął błyskać nerwowo.

– Wystarczy, że muszę niemal na okrągło znosić twoje histeryczne dyskusje z kolegami – zadudnił ponuro. – Mimo wszystko uważam, że to jednak doskonały pomysł, że wasze… Biuro, znajduje się tuż obok mojego. Ale bardzo proszę, nie pozwalaj sobie za dużo, ponieważ przeniosę pomieszczenie dla alchemików do wilgotnej, ociekającej wodą nory, w której będziecie mogli sobie odprawiać te swoje dziwaczne tańce. – Grim uśmiechnął się lekko. – Czy to rzeczywiście prawda, że tańczycie nago z driadami wokół ognia? Leśne skrzaty opowiadały mi takie historie, że… Jeśli to wszystko prawda, to w kwestii romantyzmu mogę się od ciebie jeszcze dużo nauczyć.

Vraternius prychnął z pogardą.

– Nasze rytuały są ściśle tajne, ale jedno jest pewne: nikt nie jest wtedy nago. Nigdy nie miałeś wielkiego pojęcia o energiach przyrody, których każdy szanujący się alchemik powinien słuchać, jeśli…

Grim właśnie zamierzał mu przerwać, kiedy Mia uniosła brwi i wtrąciła:

– To naprawdę pasjonujące, przysłuchiwać się waszym dyskusjom, ale… czy moglibyśmy już zacząć?

Vraternius zmierzył Grima spojrzeniem pełnym kosmicznej wręcz wyższości, Grim jednak z ponurą miną wytrzymał to. Gnom tylko westchnął i wzruszył ramionami, potem podwinął rękawy i ostrożnie uniósł kryształ. Po jego palcach przeskoczyły mikroskopijne iskierki, obiegły kulę i wprawiły zamkniętą w niej mgłę w dziki chaos. Alchemik, mrucząc zaklęcia, przymknął oczy i właśnie zamierzał przejść między świecami, by wkroczyć na jeden z magicznych kręgów, kiedy nagle z głośnym hukiem otworzyły się drzwi. Grim instynktownie zacisnął pięści, gotów natychmiast wypuścić z nich zaklęcie obronne, Mia wydał okrzyk, a Vraternius wzdrygnął się tak gwałtownie, że kryształowa kula wypadła mu z rąk i poszybowała w powietrzu. W ostatniej chwili alchemik uniósł pięść i wypowiedział zaklęcie, które sprawiło, że kryształ zastygł z cichym brzęczeniem w powietrzu, dzięki czemu nie roztrzaskał się o ścianę. Wszystkie spojrzenia skierowały się w stronę drzwi i zatrzymały się na małym, zielonym ogniku, który zatrzymał się tuż za progiem.

Remi przesuwał wzrokiem po obecnych, a kiedy uznał, że chyba jednak nie zostanie skrócony o głowę, lekko wzruszył ramionami.

– Co, spóźniłem się? – spytał z przerażającą wręcz beztroską.

– Cóż, każdy ma swoje priorytety – rzucił Grim mimochodem. – Co tam u Rozalii?

Remi otworzył szeroko oczy, jakby nagle usiadł na ostach, a na jego policzkach pojawiły się czerwone plamy. Grim uśmiechnął się leciutko. Od czasu przygody w L´hur Bhraka Remi utrzymywał korespondencyjną znajomość z elfką Rozalią, co obejmowało też długie nocne rozmowy przez HAKI i powodowało permanentne spóźnianie się do pracy. Kilka tygodni temu odwiedził swoją przyjaciółkę i od tego czasu zaczął się szkolić w sztukach walki elfów, namiętnie interesował się stawianiem tarota i przez cały czas był tak uszczęśliwiony, jakby jakiś dobry duch bezustannie wtykał mu do ust winogrona.

Remi już szykował się do jakiejś ciętej riposty, ale zamiast tego kichnął potężnie.

– Na pewno lepiej niż u mnie – odpowiedział tylko i wytarł nos. – Przynajmniej nie musi się użerać z tą przeklętą mgłą. Od kiedy zacząłem jej szukać, męczy mnie taki katar sienny, że… że… że… APSIK!

Grim lekko się wzdrygnął, czując krople jego śliny na policzku, i posłał Remiemu ponure spojrzenie. Dobrze widział szelmowski błysk w jego koboldzich oczach, ale jedno musiał przyznać: całkowita obojętność, z jaką jego przyjaciel podfrunął teraz do stołu i usiadł, zupełnie jakby nic się nie stało, świadczyła o wprost nieprzeciętnych umiejętnościach udawania charakterystycznych dla Niuchaczy.

– Coś jest w środku – kontynuował Remi, patrząc z obrzydzeniem na mgłę, która kołysała się w kuli na wszystkie strony. – Wystarczy, że na nią spojrzę, a już… – Pokręcił głową, nie kończąc zdania, a potem dodał: – Rozesłałem moich Niuchaczy po całym Paryżu, wyczują natychmiast, gdy zmieni się powietrze, więc jeśli mgła miałaby tej nocy wrócić, odnajdziemy ją, zanim jeszcze zdąży się naprawdę pokazać.

Vraternius rzucił mu krótkie spojrzenie.

– Na nic wam się to nie przyda, dopóki nie będziecie wiedzieli, o co tak naprawdę chodzi z tą mgłą – powiedział. – Czy spodziewamy się jeszcze jakichś gości, o których powinienem wiedzieć? Inaczej może się zdarzyć, że stając w drzwiach, zostaną usmażeni rykoszetem mojego zaklęcia. Podobno są istoty, które uwielbiają pieczone mięso… zwłaszcza chrupiącą skórkę nieposłusznego kobolda.

Remi siedział jak sparaliżowany, głośno przełykając ślinę. Vraternius ujął w dłoń kryształ i w milczeniu wstąpił w jeden z magicznych kręgów, zabezpieczając go kilkakrotnie i rozpalając go w czarny żar. Uniosły się z niego splecione znaki i zastygły w powietrzu między świecami. Kiedy Vraternius wypuścił z ręki kryształ na długość ramienia od jego twarzy i znaki zapłonęły niebieskim ogniem, Grim odczuł żar magii niczym elektryczny impuls. Słabe iskry przeskakiwały między nimi a kryształem, kładły się na jego powierzchni, wreszcie z trzaskiem zaczęły się na niej pojawiać rysy. Grim w napięciu pochylił się do przodu. Mia ani drgnęła, ale na jej twarzy widać było maksymalne skupienie, a Remi wpatrywał się w kryształ oczami wielkimi jak spodki. W tym momencie Vraternius poruszył lekko palcami, iskry zamieniły się w płomienie i kryształ pękł. Odłamki spadły na podłogę i zamieniły się w popiół. Mgłę otoczyły błękitne płomienie i trzymały ją w miejscu, a jednak Grim dostrzegł cień, który się w niej skrywał, i wydawało mu się, że słyszy niechętne warczenie, jakby jakiegoś rozzłoszczonego, małego zwierzęcia.

Vraternius sięgnął do kieszeni i wyjął mały woreczek, z którego dobył szczyptę złotego pyłu. Rzucił go w powietrze. Cząsteczki pyłu natychmiast utworzyły błyszczący lej, który z początku powoli, a potem coraz szybciej zaczął się obracać. W powietrzu rozległo się brzęczenie, kiedy pierwsze strzępy mgły oderwały się od cienia i zostały wciągnięte do świecącego wiru, a zaraz za nimi poszły następne, zupełnie jakby były wełną, a wir wrzecionem. Wkrótce pozostał już tylko ostatni strzęp mgły i Grim zobaczył wreszcie wyraźne kontury cienia: było to mikroskopijne, przypominające świnię zwierzę, które jednak miało porośnięte sierścią łapy i stało w powietrzu na dwóch z nich. Z jego głowy wyrastały dwa czułki, grzbiet zdobiły błyszczące skrzydła ważki. Jego mordka była pokryta sierścią jak u małpki, kły jak u dzika wystawały nad górną wargę, a nos był tak wielki, że nozdrza przypominały dwie czarne dziury. Pomijając wełnistą głowę, zwierzątko było całkowicie nagie, a jego pierś chronił błyszczący chitynowy pancerzyk. Być może dlatego kurczowo uczepiło się ostatniego strzępu mgły, którym osłaniało biodra. Płomienie utrzymywały zwierzaka w miejscu, ale Grim widział wyraźnie, że najchętniej rozpłynąłby się on w powietrzu. Kiedy wir porwał ostatni strzępek mgły, zwierzę prychnęło wściekle i wrogo popatrzyło na Vraterniusa błyszczącymi czerwonymi oczami.

– A, tu cię mam – wymamrotał alchemik i uśmiechnął się. – Zaraz się przekonamy, coś ty za jeden.

Grim znał ten uśmiech i wcale się nie dziwił zwierzakowi, że zaczął cały dygotać. Vraternius uśmiechał się w sposób, który nawet najbardziej zaprawionych w bojach Cienioskrzydłych przepełniał grozą, a kiedy jeszcze wyjął z kieszeni potężną strzykawkę i wbił igłę w buteleczkę z błyszczącą czerwoną zawartością, nawet Remi westchnął współczująco. Nagie zwierzę natomiast popatrzyło na strzykawkę, rozdziawiło pysk tak szeroko, że można było zobaczyć jego zielonkawy język… i straciło przytomność.

Remi zachichotał na całe gardło i nawet kiedy Vraternius rzucił mu gniewne spojrzenie, kobold z trudem się opanował, co przypłacił niekończącą się czkawką. Alchemik przyciągnął zwierzę bliżej siebie srebrnymi szczypczykami, ale dokładnie w tym momencie, kiedy chciał użyć strzykawki, otworzyło oczy. Były teraz czarne jak zakrzepła krew, a małpia mordka na krótko zamieniła się w przerażającego maszkarona. Czarna skóra opinała wystające kości policzkowe, strzępy warg zwisały na przegniłych zębach, w gulgoczącej paszczy wiły się robaki. Nagle spomiędzy warg wystrzelił długi język i przejechał Vraterniusowi po twarzy. Alchemik krzyknął, kiedy ślina zwierzęcia zaczęła wżerać się w jego skórę niczym kwas. Natychmiast wypowiedział odpowiednie zaklęcie, ale w tej samej chwili błękitne znaki zaczęły migotać, a płomienie zgasły. Upiorna istota wyrwała się ze szczypców i wystrzeliła wysoko w powietrze. Tam zmieniła się z powrotem w nagiego zwierzaka z małpią mordką, splunęła zieloną śliną na magiczny krąg i z głośnym hukiem zniknęła.

– Niech to szlag, co to takiego było? – Grim chciał wstać z fotela, ale jedno spojrzenie na twarz Vraterniusa wystarczyło, by zrezygnował. Przez policzek gnoma biegła jaskrawoczerwona szrama.

– A skąd mogę wiedzieć? – wysyczał alchemik i cisnął szczypce na podłogę, aż huknęło. – Natomiast jeśli idzie o to, co mam na twarzy, to był kwas asfatynowy. Zapewniam, że niezwykle efektywny, jeśli ktoś chciałby w ciągu paru sekund rozłożyć się na czynniki pierwsze!

Grim już miał na końcu języka odpowiedź, ale ponieważ z własnego doświadczenia wiedział, jak bolesne jest zetknięcie z asfatyną, ugryzł się w język. Z ponurą miną Vraternius podszedł do mgły, która wciąż obracała się w złotym wirze.

– Cóż, przynajmniej ty nam zostałaś – wymamrotał, jakby mówił do żywej istoty. Potem na wpół odwrócił się w stronę swojej publiczności i powiedział, uśmiechając się ponownie:

– Uwaga, zaraz może się zrobić trochę… głośno.

Nie czekając na ich reakcję, wyrzucił ramiona w górę i wypowiedział zaklęcie. Gwałtowne uderzenie wiatru przemknęło przez pomieszczenie, świece i błękitne znaki zgasły i przez krótką chwilę Grim słyszał tylko przenikliwe mamrotanie Vraterniusa i gorączkowe sapanie Remiego. A potem w górę wystrzelił biały krąg płomieni, tak jaskrawych, że Grim aż odchylił się gwałtownie. Zobaczył jeszcze, jak Vraternius błyskawicznymi ruchami miota w wirującą mgłę różne proszki. Przez izbę przetoczyło się złowróżbne dudnienie i w następnej chwili chmura rozdarła się z zielonkawym błyskiem i hukiem tak potężnym, że Grim spadł z fotela w sam środek bolesnej jasności. Kiedy jasność zgasła, skonstatował, że nie znajduje się już w izbie alchemików, tylko w sali zrobionej z nocy. Ściany były granatowe i powiewały jak poruszane wiatrem zasłony, ale nie wydawały nawet najcichszego dźwięku. Podłoga była z czarnego kamienia, a sufit stanowiło rozgwieżdżone niebo, z którego spływał srebrzysty blask. Gdzieś z oddali dochodził szum fal, ale dokładnie w chwili, kiedy Grim pojął, że to tylko złudzenie, usłyszał za sobą głos.

Rozpoznał go od razu, a jednak wzdrygnął się, kiedy ujrzał Minotaura stojącego w magicznym kręgu, i to w odległości zaledwie kilku kroków od niego. Przez pomieszczenie biegły czerwone, niebieskie i złote linie, podłoże, na którym stał, były to płonące spękane odłamki, a wokół unosiły się w powietrzu prastare znaki wymalowane na przezroczystym pergaminie. Co chwila niektóre z nich rozbłyskiwały jaśniej niż inne, by zaraz zatopić się w Nicości, zupełnie jak kamienie wrzucane do głębokiej wody. Wabił je głos Minotaura, płomienie rozbłyskiwały jaśniej i gasły, wznosił się dym, a żar rozpłomieniał się od nowa. Grim stał nieruchomo, owładnięty głęboką i naznaczoną niedowierzaniem fascynacją. Nagle poczuł, że znaki kładą się na jego skórze, zatapiają się w niej, by pojawić się w jego ustach w formie słów języka, który jeszcze niejasno pamiętał:

– Th´ynguel – wyszeptał nabożnie. Stary Język Demonów, w którym Us’vuril i Kar’monthas, Pierwsze Demony Świata, prowadziły swój lud przez stepy Udhuru, za pomocą którego rozszczepiły potem Góry Wschodu i nakazały Ogniowi Ziemi pochłonąć ich ciała, aby mogli osiągnąć bezgraniczne istnienie, życie w… Arrmonghur. Wolność. To słowo płonęło na wargach Grima, spłynęło w głąb jego piersi, wywołując pieczenie, które dręczyło go od niepamiętnych czasów, zmieniając się w bolesny płomień. Oddychał ciężko, nie mógł się jednak odwrócić od Minotaura, który powoli wznosił w górę pięść. Z jego oczu spływały iskry niczym łzy, płynęły po całym ciele, oplatały jego ramię, skupiając się ostatecznie w pięści.

Grim usłyszał, że Minotaur coś szepcze. Nie zrozumiał słów, ale zobaczył, jak światło w jego dłoni zmienia się w jaskrawy ognisty wir. Żar lodowatym tchnieniem położył się na skórze Grima, usłyszał słowa zaklęcia szalejące wokół niego niczym klątwy, znaki wokół magicznego kręgu migotały gwałtownie i Grim wpatrywał się w ogień jak w obietnicę, której nie pojmował. Na moment oderwał od niego wzrok, ponieważ poczuł, że Minotaur obserwuje go przez płomienie. W jego oczach było coś, co odrzuciło Grima – coś jak wspomnienie na wpół zapomnianych dni.

W następnej chwili Minotaur wyszeptał ostatnie słowo zaklęcia. Objął dłonią wir i cisnął nim w stronę Grima, który instynktownie się uchylił. Ogień z hukiem uderzył w ścianę znaków za jego plecami i zapalił ją. Grim czuł żar oślepiająco białych płomieni za sobą i słyszał ich ogłuszający hałas. W tym momencie Minotaur wyrzucił ramiona w górę i z potężnym rykiem rozszarpał płomienie, zamieniając je w popiół. Stały się mgłą, białą, nieprzeniknioną mgłą, która pognała w stronę Minotaura, otaczając go chmurą. Grim zdążył jeszcze zobaczyć czarną postać pośrodku tumanów mgły, a potem poczuł, jak porywa go fala.

Ciężko dysząc, podniósł się na nogi w izbie alchemików. Mia leżała obok niego. Kiedy chwyciła jego rękę, pomógł jej wstać. Remi, który wylądował w złotym garnku stojącym na jednej z półek, otrząsnął się jak mokry pies i lecąc zygzakiem, wrócił na swoje miejsce na stole. Vraternius już tam siedział i patrzył na nich, jakby od wieków nic innego nie robił, tylko czekał na niespodziewających się niczego Hybrydów, ludzi i koboldy.

– Byłoby miło, gdybyś następnym razem nieco dokładniej wyjaśnił, co rozumiesz przez słowo „głośno” – powiedział Grim, siadając.

– Jeszcze czego – odparł Vraternius przyjaźnie. – Nie będę sobie przecież psuł zabawy.

Zaśmiał się cicho, a potem znowu spoważniał.

– Zakładam, że widzieliście Minotaura.

Remi prychnął z wściekłością:

– Widzieliście, dobre sobie. Widziałem go, a jakże! Słyszałem zresztą też, a jego płomienie podeszły do mnie tak blisko, że jeszcze chwila, a sprawdziłyby się twoje słowa o pieczonym koboldzie.

– Ten język, którym się posługiwał – zaczęła Mia. – Jeszcze nigdy go nie słyszałam, ale przypomina trochę język Pierwszych Elfów, którym czasem mówił Theryon.

Grim przytaknął ponuro.

– Nic dziwnego, ponieważ Elfy są blisko spokrewnione z ludem, który posługuje się tym językiem. Nie ma na świecie drugiego, który miałby większą moc niż on, nie ma takich słów, które potrafiłyby obudzić głębsze otchłanie i nie ma drugiej takiej melodii, która mogłaby się równać pod względem piękna i grozy z wywołanymi przez nie czarami. Ten język wpędzał całe ludy w zagładę i z dawnego ludu Alfów stworzył nowy, ciemniejszy lud.

– To był Th’ynguel – wyszeptała Mia z czcią, a Remi głośno wciągnął powietrze do płuc. – Stary Język demonów.

Vraternius zaplótł dłonie i patrzył na nie, jakby spodziewał się usłyszeć od nich odpowiedź na pytanie, którego nikt nie zadał. Potem podniósł wzrok i spojrzał po kolei na każdego z obecnych.

– Nawet niektóre z demonów boją się Czarnych Słów języka Th’ynguel. Magia, którą się za ich pomocą wyczarowuje, łaknie rozpętania i niełatwo jest utrzymać ją w ryzach. Naszemu przyjacielowi najwyraźniej się to udało. Nie ulega wątpliwości, że zna się na tego rodzaju magii.

Grim zacisnął prawą pięść, aż zachrzęściły kości.

– A zatem to przeklęty demon – powiedział i raz jeszcze zobaczył przed sobą płonące oczy Minotaura. – A mgła to prastara magia jego ludu.

Remi wyprostował się jak średnio zdolny uczeń, który niespodziewanie zauważył pomyłkę prymusa.

– Jak to możliwe, że tak potężny demon chodzi sobie swobodnie po świecie? – spytał, patrząc na Grima takim wzrokiem, jakby ten był wyrocznią delficką. – Przecież najpotężniejsze demony tego świata są albo martwe, albo zostały uwięzione. Zawsze to powtarzałeś, zgadza się?

Grim prychnął tak gwałtownie, że włosy Remiego zafalowały.

– Nikt nie wie, jakie moce kryją się w mrokach naszego świata, które pewnego dnia zdecydują się wypełznąć na światło dzienne. Wyłapaliśmy demony, które w czasie powstań w Pradze stanęły przeciwko Gargulcom, a już wcześniej pochwycono te, które nie chciały się podporządkować panowaniu Kamiennego Społeczeństwa nad Innoświatem. Wciąż jednak istnieją niezłomne demony, które prędzej zdecydowałyby się na wieczną kąpiel w Diamentowym Ogniu, niż podporządkowałyby się komukolwiek. Wiem, o czym mówię. Całe stulecia spędziłem na walce z nimi i mimo wszystko nigdy nie można być pewnym, że wszystkie zostały złapane. Niektóre wciąż są na wolności. I wszystko wskazuje na to, że nasz przyjaciel jest jednym z nich.

– Ale co to były za istoty, które mnie zaatakowały? – spytała Mia, marszcząc brwi.

Vraternius wzruszył ramionami.

– Przypuszczalnie stukoduchy albo niższej rangi demony, które zagnieździły się w zaklęciu mgły, aby wzmocnić swoje siły. Doświadczyłaś na sobie, jak mogą być potężne, jeśli się połączą. Za pośrednictwem mgły wniknęły do twoich myśli i tworzyły koszmary, wykorzystując twoją własną wyobraźnię. Takie zaklęcie demona, to dla nich prawdziwy raj.

– Dla demona, który się nim posłużył, zresztą też – zadudnił Grim. – Wydaje mu się, że jest niezniszczalny w tej swojej mgle i…

– …wcale się nie myli, przynajmniej jeśli idzie o ciebie i najlepszych Cienioskrzydłych z NPG – wtrącił Remi z zaskakującą przenikliwością. – Pytanie tylko, co on zamierza i jak możemy wpaść na jego trop.

Vraternius pokręcił głową.

– Niewiele dowiedzieliśmy się o tym zaklęciu – wymamrotał. – Podobnie mało wiemy o tym, jakimi jeszcze siłami dysponuje Minotaur poza tymi, z którymi mieliśmy okazję się zapoznać. To bardziej niż ryzykowne, próbować się do niego zbliżyć, zwłaszcza że panuje nad mgłą.

– Jeśli jednak chcemy się dowiedzieć, co zamierza, nie mamy wielkiego wyboru – odparł Grim. – Każda godzina, podczas której ludzie są w łapach demona, to o godzinę za długo. Musimy go wyśledzić najszybciej, jak to możliwe.

– Niełatwo jest walczyć z demonami – stwierdził Remi, fachowo unosząc lewą brew. – A już na pewno nie z tak potężnymi jak ten.

Grim spojrzał na niego ponuro.

– Rzekł pogromca demonów Remi Zielony, który walczył już z niezliczonymi i wszystkie je pokonał. Zaraz, zaraz… ile to ich było? Zero?

Kobold wykrzywił usta.

– Nieważne – powiedział, robiąc ruch ręką, jakby Grim opowiadał jakieś kompletne bzdury, które najlepiej zignorować. – W każdym razie ten demon zaczyna wyłapywać ludzi i porywać ich, Bóg jeden wie, gdzie. Musimy zatem…

W tym momencie Mia podniosła wzrok.

– Nie wszystkich ludzi – powiedziała i spojrzała w stronę unieruchamiającego kręgu, w którym zapadały się w siebie ostatnie resztki mgły. Na jej ustach pojawił się uśmiech, uśmiech, który przegnał wszelkie cienie z jej twarzy i sprawił, że Grim aż uniósł brwi w oczekiwaniu.

– Wcale nie jest taki niezniszczalny, jak mu się wydaje.

Rozdział 4

Katedra Notre-Dame wznosiła się w noc jak pomnik z wybielonych kości. Złotawe światło reflektorów leniwie wspinało się po fasadzie, a łącząc się z cieniami groteskowych ozdób, dawało matowy blask, jakby warstwę snu, i cała budowla sprawiała wrażenie czegoś nierzeczywistego.

Mia obserwowała grę światłocieni. Jak przez grubą warstwę waty słyszała głosy otaczających ją ludzi. Była już prawie północ, lecz nawet o tej godzinie plac przed katedrą zawsze był pełen. Na ławkach przesiadywali zakochani, turyści robili sobie pamiątkowe zdjęcia, a zwykli mieszkańcy zbierali się na pogaduszki. Wszyscy co chwila spoglądali w górę, na Gargulce, które im wydawały się tylko martwymi rzeźbami i ozdobnymi rzygaczami. Tymczasem snoby z Notre-Dame, jak nazywał ich Grim, także tej nocy mieli problemy z usiedzeniem w bezruchu. Kamienne drobinki, tak drobne, jak czarodziejski pył wróżek, co chwila spadały na ludzi w dole. Zatopiona w myślach Mia spoglądała na plac. Kto wie, czy ten pył nie pozwoliłby ludziom latać, gdyby tylko umieli go zauważyć? Pewnie uśmiechnęłaby się na tę myśl, gdyby nie to, że w tym momencie poczuła chłód, który powoli wpełzał na plac. Skuliła ramiona, kiedy pierwsze białe welony mgły prześlizgnęły się obok niej. Remi i jego Niuchacze wiedzieli, że mgła pojawi się właśnie tutaj, wyczuli ją, kiedy jeszcze w ogóle nie była widoczna, a jednak zaskoczyła Mię niczym pojawienie się złowróżbnego cienia. Z cichym szeptem mgła uniosła się wyżej, otulając zaskoczonych tym ludzi. Lecz ich zdumienie nie trwało długo. Tumany mgły sięgnęły ich ramion i wszyscy, jeden po drugim, padali na ziemię jak jesienne liście.

Mia usiadła na ławce. Włosy opadły jej na twarz niby welon, dziewczyna na moment zamknęła oczy, ale nie zasnęła. Słyszała cichnące szepty, wreszcie w ciszy, jaka zapadła, jej własny oddech wydawał się ogłuszający. Zupełnie jakby była sama na całym świecie, zupełnie jakby nie było tego, kto nasłał tę mgłę, zupełnie jakby miała już tak siedzieć na wieki, żeby przyglądać się śpiącym ludziom, żyjącym w innym świecie niż ona.

Otworzyła oczy, kiedy szepty powróciły. Mgła pozwalała jej widzieć zaledwie na kilka kroków, lecz Mia wyczuwała, że coś przez nią kroczy, wyczuwała czyjąś obecność, która musnęła jej policzki rozpalonym żarem. Pośrodku placu zatrzymała się jakaś istota. Powietrze zaczęło szumieć, iskry sypały się w niebo, oblewając mgłę migotliwym blaskiem i przyciągając spojrzenie Mii. Odwróciła się szybko. Widziała już Minotaura w wizji Vraterniusa, ale wtedy nie odczuwała tego ciepła, które tak miękko po nią sięgało. To demon, wykrzyknęła do swojej świadomości. On opanował silną magię, sprawia, że ludzie znikają, a teraz stoi w odległości kilku kroków od ciebie. Nie daj się otumanić, jak... – przełknęła ślinę i dokończyła zaczętą myśl: – ...jak człowiek.

Zupełnie jakby tymi słowami dała hasło. W tej samej chwili iskry zmieniły się w płomienne potoki, które kunsztownymi zawijasami płynęły przez powietrze, by spocząć na czołach śpiących ludzi. Mia słyszała rozlegające się dookoła trzaskanie płomieni, a kiedy jeden z nich rozdzielił się na czole jakiegoś mężczyzny i poszybował w jej stronę, znieruchomiała jak sparaliżowana. Płomień przeniknął przez jej włosy, nie paląc ich, a ona poczuła jego zimno. Przez moment obawiała się, że nie będzie potrafiła otrząsnąć się z magii, jaka w nim tkwiła. Mroczne głosy mówiące w języku Th’ynguel szeptały jej coś do ucha, wyczuwała w nich prastary gniew i żądze, które sprawiły, że po plecach przeszły jej ciarki. Zanim jednak zdołała pojąć znaczenie słów, płomień na jej czole rozpadł się.

Bez tchu, jak zwierzę schwytane w śmiertelną pułapkę, wpatrywała się w płomienie tańczące na czołach innych ludzi, które też rozpadały się i szybowały w jej stronę. Wreszcie pędził do niej cały strumień, który na pewno zaalarmuje Minotaura, że coś jest nie tak. Wpatrywała się w mgłę, tam, gdzie spodziewała się ujrzeć demona. Otoczyła ją cisza, poczuła zdumienie... a potem usłyszała kroki, które zbliżały się w jej stronę, bezgłośne, a zarazem tak potężne, że drżała od nich ziemia. Mgła zakłębiła się na moment, a potem wyłonił się z niej demon.

Był znacznie wyższy, niż Mia go sobie wyobrażała. Słyszała huk płomieni, które przez niego przepływały, żywiąc się nim i przenosząc przez mgłę jego głos, którego potęga zabierała ludzi... gdzieś, nie wiadomo dokąd. Mia nie odważyła się spojrzeć mu w oczy, chociaż jej twarz pozostawała ukryta pod włosami, czuła jednak jego spojrzenie, przesuwające się jak rozżarzone klingi po jej ciele. Udało jej się uregulować oddech, ale serce biło jej tak gwałtownie, że z pewnością musiał to słyszeć. Cisza wokół niej stała się ogłuszająca, miała wrażenie, że otaczają ją trupy, że powinna zerwać się na równe nogi i krzyknąć, aby w ten sposób ujść przed brzemieniem nagle na nią spadającym. Lecz została na miejscu i wpatrywała się w ciemną postać. Wystarczyło, żeby podszedł jeszcze trochę bliżej, tylko odrobinę, a...

Wahał się. Mia musiała skupić całą siłę woli, by powstrzymać się od uniesienia głowy i spojrzenia mu w twarz. Czyżby przejrzał jej plan? Skupiła wzrok na jego dłoni, która pokryta była, tak jak i cała postać, płomieniami. Była przygotowana na to, że w każdej chwili może się on odwrócić i zniknąć, on jednak podszedł o krok bliżej. Zrobił to opornie, zupełnie jakby z całych sił się zmuszał do tego. Mia zobaczyła, jak wyciąga rękę w jej stronę i przymknęła oczy. Ledwie zauważalnie odgarnął jej włosy z czoła i wtedy usłyszała, jak z jego ust wydobywa się dźwięk, który ją zaskoczył. Czyżby to było westchnienie? Jęk bólu? Zanim to pytanie zdążyło ją sparaliżować, otworzyła oczy i wyrzuciła przed siebie zaciśniętą pięść.

Sztylet w jej ręce chybił Minotaura minimalnie. Zbyt długo zwlekała i demon zdążył się odsunąć. Sztylet wypadł jej z dłoni. Natychmiast chwyciła go z powrotem. Czarna Nafta na klindze żarem wgryzała się w jej ciało, lecz zanim ból zdążył przejąć nad nią kontrolę, z całej siły wbiła sztylet aż po rękojeść w Minotaura.

Klinga przeszła przez jego ciało niemalże bez trudu i Minotaur, ciężko dysząc, zerwał się na równe nogi. Mia z wysiłkiem wstała i teraz, mając demona tuż przed sobą, po raz pierwszy spojrzała mu prosto w twarz. W jego oczach ujrzała przerażenie, które było jakby wspomnieniem czegoś, co zdarzyło się bardzo dawno temu, a teraz wybuchło ponownie. Stał przed nią, z dłonią na rękojeści sztyletu, krew płynęła z rany, a Czarna Nafta wdzierała się w niego swoimi płomienistymi rękami. On jednak zdawał się tego prawie nie zauważać. Mia oddychała gwałtownie, trucizna rozprzestrzeniała się po jej ręce, zmuszając ją do opadnięcia na kolana, ale nie odwracała się od Minotaura. Czyżby on ją znał? I nagle, jakby ta myśl przecięła jakieś pęta, Minotaur odrzucił głowę do tyłu i wydał okrzyk – przeraźliwy i donośny, niemal ludzki. W tym momencie trucizna wyssała Mii krew z głowy. Dziewczyna zaczęła spazmatycznie łapać ustami powietrze, ale jej spojrzenie nadal było utkwione w Minotaurze, który wycofując się w mgłę, spoglądał na nią przepełniony bólem i spłoszony. Ściągnęła brwi. Coś było nie tak z jego twarzą.

A potem niewyobrażalny ból przeszył jej ciało. Zwinęła się w kłębek i nie widziała już nic poza mętną bielą mgły i krwią, którą wypluła na ziemię. W jej żyłach krążył żar, miała wrażenie, że zaraz spłonie od środka, ale kiedy już była pewna, że dłużej nie wytrzyma tego bólu, przemknął nad nią jakiś cień. Przewróciła się na plecy i ujrzała Gargulce przebijające się przez mgłę… I anioła z cienia i mroku. A potem zrobiło jej się czarno przed oczami.

Rozdział 5

Grim ostrożnie wysłał do ciała Mii leczące zaklęcie, a potem rozpostarł skrzydła i rzucił się w pogoń za Minotaurem, który oddalał się pod osłoną mgły. Po obu stronach miał Kronka i Pyrosa, i kiedy tak pędzili, rozrywając mgłę, w pięściach każdego z nich płonął potężny Czar Ognia. Demon uciekał. Grim zaśmiał się ponuro. Niech sobie próbuje. Niech sobie przed nimi ucieka, niech próbuje się ukryć w cieniu albo w nędznych katakumbach, które po wszystkich wojnach pozostały jego ludowi – Czarna Nafta przeniknęła do jego wnętrza, jej zapachu nie dawało się stłumić żadną magią, a on nieprędko go opuści. Przez ten czas nie będzie takiego miejsca na tym świecie, gdzie mógłby się ukryć.

Potężny impuls, coś jak rażenie prądem, przeszył skronie Grima. Skulił się z bólu. Kronk i Pyros także chyba coś poczuli. Po chwili impuls ponownie ich przeszył i wtedy Grim zrozumiał, że odbierają ból odczuwany przez demona, którego piekielna Nafta osłabiła, a nawet więcej: doprowadziła do granic wytrzymałości. Grim, widząc wyłaniającego się przed nim Minotaura, poczuł krew buzującą w żyłach i zacisnął pięści. Już teraz demon im się nie wymknie.

Potężnymi uderzeniami skrzydeł Kronk i Pyros parli przed siebie, wysyłając w stronę mgły zaklęcia. Opar rozrywał się jak nędzny łachman, magia z grzmotem uderzyła w ziemię tuż przed demonem, który w ostatnim momencie zdołał uniknąć upadku w wyrosłe nagle płomienie. Potężnym susem uniósł się w powietrze, ale w tym momencie Grim wzniecił w pięści Diamentowe Pęta i cisnął mu je prosto w pierś. Sypnęły się iskry, Minotaur z impetem poleciał w tył i z potężnym hukiem przebił główne wejście do katedry.

Grim, Kronk i Pyros wylądowali tuż przy wyrwanych z zawiasów drzwiach. Portal katedry otwierał się niby wielka paszcza, a postacie z Sądu Ostatecznego, które go okalały, miały w spojrzeniach rozmigotany mrok. W katedrze panowała cisza, cisza, w której niby przyczajone zwierzę skrywała się mgła. Grim zmarszczył brwi. Nie pozwoli się zatrzymać jakiejś tam czarnej otchłani ziejącej w portalu katedry. Zdecydowanym ruchem skinął na pozostałych i wszedł do środka.

Natychmiast otoczył go przenikliwy chłód, ten prastary oddech pachnący początkiem świata, niezależnie od tego, ile świec i kadzideł palił człowiek, by go stłumić. To powietrze żywiło pierwsze dzieci tego świata, pozwalało oddychać smokom i rozpalało ogień wulkanów. Grim czuł, że nosi w sobie część jego mocy i coś jak głęboki szacunek owładnęło nim w mrokach katedry, zanim utopił wszelkie emocje w chłodzie swojej kamiennej krwi.

Wiele kościelnych ławek było potrzaskanych przez demona, kamienne odłamki wciąż osypywały się z kolumn, a na posadzce leżały poprzewracane świeczniki. Obok przemknęły strzępy mgły, dotykając wszystkiego niby jakieś upiorne ręce, a przez gigantyczne rozetowe okno wpadała srebrzyście i złowróżbnie nikła poświata nocnego Paryża. Momentami Grim słyszał gdzieś wysoko, na kopule, przerażone sapanie żałosnych Gargulców, tych mięczakowatych snobów, którzy na jego widok niezmiennie wybałuszali oczy. Miał jednak ważniejsze rzeczy do zrobienia niż zajmowanie się właśnie teraz tymi tchórzami.

Demona nie było nigdzie widać, ale Grim go wyczuwał. Wyczuwał jego ból, jego napięcie… i jego wściekłość. Ledwie o tym pomyślał, katedrę wypełniły szepty, zupełnie jakby cienie, które kryły się po kątach i za kolumnami, zaczęły skupiać się w jeden kształt. Grim wszedł do nawy głównej. Tchnienie wiatru przeleciało nad połamanymi ławkami i dotarło do jego twarzy dokładnie w chwili, gdy na drugim końcu dostrzegł demona. Jego rogi sterczały diabelsko w górę, rozżarzone iskry spływały po ciele, a kiedy wyrzucił w górę ręce, Grimowi wydało się, że słyszy jego śmiech – ochrypły i przeklęty. W tym samym momencie świece wokół Minotaura zapłonęły czarnym ogniem i rozświetliły jego postać. Stał z pochyloną głową i wyciągał z piersi sztylet. Pyros właśnie uniósł pięść, by posłać w jego kierunku Czar Pioruna, lecz Grim go powstrzymał, ponieważ ledwie demon rzucił sztylet na posadzkę, z jego rany zaczęły wyślizgiwać się cienie, czarne, błyszczące jakby były wilgotne, zarysy, które formowały się w węże i pełzały po jego ramionach. Demon powoli uniósł głowę. Jego oczy były skryte w cieniu, ale Grim czuł jego spojrzenie na skórze niczym jad wydobywający się z ciał węży. Demon przywoływał moc Czarnej Nafty ze swoich żył. Z jego krtani wydobyła się magiczna formuła i węże ześlizgnęły się z jego pięści w mgłę. Poruszały się w niej, jakby była wodą, i przemieniły białe welony mgły w szare chmury jadu. Kronk wymamrotał zaklęcie ochronne, ale moc Czarnej Nafty już dosięgnęła zmysłów Grima. Wężowe ciała zbliżały się do niego, zwinnie i bezgłośnie, i kiedy unosił pięść, by wypuścić Czar Obronny, zmieniły się w zwiewne postacie z baśni, w nimfy, syreny i rusałki, by w następnej chwili znowu objawić się jako oślizgłe, czarne węże.

Grim rzucił przekleństwo i wbił wzrok w Minotaura. Do diabła, przecież zna moce czarnego jadu i to nawet znacznie lepiej niż jakikolwiek demon z cieni! Rozkazał coś po ghrogońsku i Kronk i Pyros od razu rzucili się do przodu. Węże nie cofnęły się przed nimi, ale Grim wysłał w ich stronę Ognisty Sierp, wycinając pierwsze szeregi wężowych ciał, które spadły na posadzkę jak czarne i wilgotne krople atramentu. Kronk osłonił ciało Płomienną Tarczą, na której ciała węży płonęły zielonym ogniem, a Pyros wyczarował dwa Świetlne Sztylety, którymi szatkował ciała atakujących węży jakby były z papieru. Wszyscy trzej instynktownie parli do przodu, żaden z nich nie potrzebował słów, by przewidzieć, co zrobią pozostali. Grim poczuł, jak krew w jego żyłach płynie spokojnie i lodowato, jak w czasie wszystkich tych bitew, które stoczył w dawnych czasach, mając u swego boku tych dwóch wojowników. Na końcu nawy zobaczył demona i wyraz jego oblicza, na którym malowało się coś jakby zdumienie, a może nawet fascynacja. Uśmiechał się mrocznie. Czyżby mu się wydawało, że ma do czynienia z jakimiś słabeuszami, z ludźmi albo koboldami, czy Gargulcami, które przez cały Boży dzień nie robią nic innego poza odganianiem gołębi krążących nad ich kamiennymi głowami? Grim wzniecił w pięściach Biały Ogień i cisnął nim w stronę cieni, które rozpryskiwały się na kawałki niczym pękające lustra.

Przeklęty demonie, pomyślał i wiedział, że Minotaur to słyszy. Pyros walczył z buntownikami z Moskwy, kiedy ty jeszcze nawet nie wiedziałeś, co to znaczą cienie, z których wypełzłeś na świat, a Kronk tłumił w katakumbach Pragi powstania twojego ludu, tak jak i ja! Jesteśmy Cienioskrzydłymi Ghrogonii, mamy w sobie krew Wieczności i walczymy z tobie podobnymi, od kiedy po raz pierwszy poczuliśmy na skórze żar Ognia Klątwy! Zadarłeś nie z tymi, co trzeba! Właśnie wzniósł pięść, by posłać w stronę demona Płomienny Wir, kiedy dostrzegł migotanie w jego oczach. Wciąż jeszcze widać w nich było zdumienie, ale teraz nabrały niepokojącego wyrazu. Pojawiło się w nich szyderstwo. W następnej chwili z jego pięści wystrzeliły cienie, a było ich tak wiele, że pędziły w stronę Grima i jego towarzyszy jak potężna fala.

Kronk poderwał w górę Płomienną Tarczę i pierwsze cienie z hukiem uderzyły o nią, zwęglając się natychmiast. Zaraz jednak pojawiały się następne i następne, i w końcu roztrzaskały Tarczę. Moc Czarnej Nafty coraz bardziej przepełniała powietrze, Grim nie mógł już zapobiec zmianom kształtów cieni snujących się przed jego oczami. Parły na nich przerażające postacie. Widział ludzi z porozrywanymi kończynami, dzieci pozbawione oczu i tysiące twarzy zbliżających się do niego z szeroko rozdziawionymi ustami, jakby miały zamiar go połknąć. Z ich krtani dobywały się głosy, kładły się na piersi Grima, odbierając mu oddech, a kiedy usłyszał ryk bólu Kronka, miał wrażenie, że to jego własny krzyk rozdziera powietrze. Zdążył jeszcze zobaczyć, jak sieć utworzona z czarnych węży oplata ciało Kronka, ale kiedy chciał rzucić się mu na ratunek, także na niego spadła fala cieni i powaliła go na ziemię. Słyszał odległy głos Pyrosa wykrzykującego zaklęcie, czuł niezliczone ciosy pozbawiające go tchu, a posadzka katedry płonęła jak rozpalone żelazo. I znów usłyszał śmiech Minotaura, lecz tym razem jego głos otoczył krtań Grima i zacisnął się. Grim wiedział, że demon cofa się, i czuł się tak, jakby przy okazji powoli wyciągał z jego piersi miecz. Ciężko dysząc, wsparł się pięściami o kamienną posadzkę. Przez śmiech demona przebijał się głos Pyrosa, potem znów usłyszał krzyk Kronka i poczuł narastający gniew. Cienie wryły się głęboko w jego ciało, ale nie mogły go już dłużej przytrzymać. Przecież jest czymś więcej niż półczłowiekiem, którego można, ot, tak sobie, przygwoździć do posadzki w katedrze!

Z rykiem wyrzucił pięść w górę. Jego magia wyładowała się jako potężna ognista kula i eksplodowała w kłębowisku cieni snujących się w nawie. Przez moment wnętrze katedry płonęło jaskrawym światłem, a Kronk i Pyros zostali powaleni na ziemię potęgą czaru. Grim wzniósł się w powietrze i runął w stronę demona, który uniósł ramiona w górę i posłał w jego stronę ostatnią falę cieni. Grim jednak był szybszy. Jego pięść płonęła złotym ogniem. Rozrywał cienie na strzępy i potężnym ciosem trafił demona. Minotaur z hukiem wylądował pod ołtarzem i zanim zdążył podnieść się z powrotem, Grim przydusił go do ziemi i wyjął z kieszeni diament.

– Ty przeklęty niedorobiony demonie! – wykrzyknął, patrząc w płonący żar czerwonych oczu i nie cofając się przed kryjącą się w nich ciemnością. – Myślisz, że kogo masz przed sobą? Nazywam się Grim, jestem Gargulcem, człowiekiem i Hybrydą, i zaraz ci pokażę, co to znaczy zadrzeć z Dzieckiem Ognia!

Szarpnięciem przyciągnął Minotaura do siebie i przycisnął mu diament do czoła. Spodziewał się wrzasku demona, świadectwa przerażenia i piekielnych mąk, jakie dla istot jego rodzaju oznacza zetknięcie się z diamentem. Spodziewał się, że Minotaur będzie się wił u jego stóp, spodziewał się przekleństw i obłąkańczych krzyków.

Nic takiego jednak nie nastąpiło.

Minotaur patrzył nieruchomo i zimno jak przedtem. Na moment przez jego oczy przemknął cień i Grim poczuł, jeszcze zanim zdołał to zrozumieć, że się pomylił. Ten, którego miał przed sobą, nie był demonem. W tym momencie obcy uderzył go pięścią w pierś.

Grim poleciał plecami na jedną z kolumn, na jego głowę posypały się kamienne odłamki i przez moment wydawało mu się, że słyszy chichoty zniewieściałych Gargulców. Chciał się jakoś pozbierać, ale coś oplotło mu gardło. Rzężąc, sięgnął do pętli z czarnej mgły. Trucizna Czarnej Nafty rozchodziła się po jego ciele, paraliżując mięśnie. Minotaur złapał go za kark i bez trudu poderwał w górę, jakby rana na jego piersi była co najwyżej zadrapaniem. Nie mogąc złapać oddechu, Grim przywołał magię zwalczającą rozprzestrzeniającą się truciznę, ale kiedy zamierzał uwolnić ją zaklęciem, ogień w oczach obcego zgasł.

Grim spoglądał w chłodną, aksamitną czerń, która w jednej chwili sprawiła, że ogarnął go spokój. Nie miał pojęcia, co się dzieje, słyszał tylko głos, który nakazywał mu podnieść pięść i zdzielić tego obcego… ale nie zwracał na ten głos uwagi. Odpowiedzią była ciemność, którą miał przed sobą, czuł to. Lecz jakie zadał pytanie? Czemu nie potrafił go sobie przypomnieć?

Kronk wykrzyczał zaklęcie, jego słowa dobiegały gdzieś z oddali. Obcy bezgłośnie i ledwie zauważalnie przyciągnął Grima bliżej siebie.

Trzymaj się z daleka, rozbrzmiał jego głos w myślach Grima. Był to głos z burzy i płomieni, które jakby spaliły welon zasłaniający twarz Minotaura. Grim nagle odniósł wrażenie, że widzi go po raz pierwszy. Rogi, czarna sierść, dziwne oczy – coś było nie tak. Na wpół podarte skóry były rozpięte na kościach, przytrzymywane metalowymi drutami, znaki przypominające blizny po oparzeniach pokrywały policzki, a płomienie, które układały się w ciemnościach niby delikatny splot, nie wywoływały żadnego dźwięku. Grim wstrzymał oddech. Ta twarz, ona… Obcy patrzył na niego w milczeniu i w takim bezruchu, jakby długo czekał na ten moment. Potem puścił nagle Grima, wzniósł się w powietrze potężnym Burzowym Zaklęciem i zanim jeszcze wysłane przez Kronka płomienie zdążyły do niego dotrzeć, przebił rozetowe okno i zniknął w ciemności nocy.

Grim wczepił się szponami w kolumnę, przy której leżał, i z trudem podciągnął się w górę. Kronk podtrzymywał go, ale Grim ledwie to zauważył. Patrzył na zniszczone okno, przez które uciekł obcy, słyszał dziwny głos w swojej głowie i widział przed sobą twarz Minotaura, który wcale nim nie był. Nie, obcy nie był demonem.

Obcy nosił maskę.

Rozdział 6

Światło upiornym blaskiem sączyło się przez na wpół zasunięte zasłony, oblewając bibliotekę mdłą poświatą. Tylko słabnący ogień w kominku rzucał nikły blask na regały z książkami, ciągnące się kilka pięter w górę, aż do samej powały, igrał cieniami na podłodze i tańczył na twarzy Mii.

Mia siedziała z podkulonymi nogami na fotelu i bezskutecznie starała się ignorować skutki działania Czarnej Nafty, objawiające się uporczywym bólem głowy w skroniach. Słuchała sapania, które regularnie wydawał Remi siedzący obok na podłokietniku, i patrzyła na stojącego przy oknie Grima. Jego sylwetka odcinała się smolistą czernią od świateł miasta i chociaż ani drgnął, Mia doskonale wyczuwała jego napięcie. Nie dziwiła mu się. W zamyśleniu sięgnęła po szkic, który wykonała kilkoma szybkimi pociągnięciami, i spojrzała w twarz Minotaura. Uszedł im i mimo że został zraniony Czarną Naftą, to ani Niuchacze, ani Cienioskrzydli nie zdołali dotąd wpaść na jego ślad. Zazwyczaj na Czarnej Nafcie można było polegać, jeśli idzie o wytropienie kogoś. Mia przesunęła wzrokiem po zwierzęcym obliczu, po szwach na jego policzkach, płomieniach przedostających się przez poszarpane skóry, a potem spojrzała w jego oczy, które nawet na tym powierzchownym szkicu emanowały ciemnością, od której brakowało jej tchu. Nie, z pewnością ten, na którego patrzyła, nie był demonem. To była maska, pod którą kryła się potęga Car´lay Ythem, Dzieci Gniewu, jak dawno temu nazywały siebie demony. Mia wciąż słyszała słowa wplecione w skomlenie płomieni i wydawało jej się, że nawet teraz czuje ich czarny żar niczym odblask Ognia Klątwy, którego Vraternius używał do niektórych zaklęć i który był bardziej niebezpieczny niż jakikolwiek inny ogień na tym świecie. Ukryty pod tą maską obcy przywoływał mgłę i porywał ludzi, lecz ani Grim, ani Vraternius, ani żaden inny uczony z Innoświata nie wiedzieli, z czym mają do czynienia. Z tego powodu siedzieli teraz w mrocznej bibliotece tego pałacu, na ile tylko się dało, ignorowali przenikające przez zamknięte drzwi głosy wampirów i czekali na jedyną istotę w całym Paryżu, która mogła im pomóc. I to nie tylko dlatego, że jej lud był kiedyś sprzymierzony z Demonami. Lyskian nigdy nie mówił, w jaki sposób posiadł ową demoniczną moc, jaką dysponował, lecz nie ulegało wątpliwości, że nikt inny nie wie tyle o ludzie Alfów, co on. Jeśli więc ktokolwiek mógł im pomóc odnaleźć obcego i uwolnić porwanych przez niego ludzi, to tylko on.

Ogień na kominku zamigotał niespokojnie, kiedy przez drzwi dobiegł radosny śmiech wampirów. Był miękki, ale zarazem bezlitosny, tak że Remi aż skulił się pod wpływem przenikającego go dreszczu. Lyskian wydawał właśnie jedno ze swoich legendarnych przyjęć i Mia czuła, jak chłód jego gości przenika przez ściany niby magia. Nigdy dotąd nie była na takim przyjęciu; śmiech krwiopijców był ostry jak pękające szkło i Mia wiedziała, że wieczór wcale nie zakończy się tak kulturalnie, jak się zaczął.

W zamyśleniu przesunęła dłonią po czarnym futrze pokrywającym fotel i przypomniała sobie, jak to było, kiedy dwa lata temu po raz pierwszy weszła do tego domu. Była zafascynowana, wystraszona i kompletnie nie miała o niczym pojęcia; znów poczuła woń obrzydliwej tynktury, jaką Grim podał jej wtedy dla jej bezpieczeństwa. Teraz, wchodząc do domu Lyskiana, już nie potrzebowała magicznej ochrony, ponieważ był jej protektorem. Żaden wampir nie odważyłby się jej tknąć, podobnie jak żadnemu z krwiopijców nie przyszłoby do głowy otwarcie czy skrycie wypowiedzieć najmniejsze słowo krytyki pod adresem Lyskiana. Jako wybrany przez Bhragana Nha’sula, Lorda Wampirow, rezydującego w Złotym Mieście, nie podlegał nikomu poza tym najwyższym autorytetem swego ludu. Był Księciem Wampirów, jednym z najstarszych i najpotężniejszych swego rodzaju i tak jak dla przyjaciół potrafił być łagodny i miły, tak dla wrogów nie miał litości. Mia słyszała o wyrokach, jakie wydawał w hermetycznej wampirzej społeczności i po raz kolejny uświadomiła sobie, jak łatwo dać się zwieść i zaślepić ludzkiej masce Lyskiana. To, co nosił w sobie, to było coś więcej niż noc i tajemnica. Mogło się to okazać otchłanią niebezpieczną dla każdego, kto zanadto się do niego zbliży.

Podniosła się z westchnieniem i cichutko podeszła do Grima. Kiedy położyła głowę na jego piersi, łagodnym ruchem odgarnął jej włosy z czoła, ale ona czuła dręczący go niepokój, który żarem napierał od środka na jego kamienną skórę. Usiłowała Przypomnieć sobie spojrzenie obcego, ale ilekroć powracała do tamtej sytuacji, ilekroć próbowała wczuć się w to spojrzenie i jakoś je sobie wyjaśnić, postać Minotaura nagle ginęła we mgle. Grim miał podobną zdolność, wiedziała, ale on o tym nie mówił – zawsze tak robił, jeśli idzie o rzeczy, które czuł, ale których nie potrafił wyjaśnić. Pierwiastek gargulcowy był w nim jednak bardzo silny i czasami nadal pozwalał swojej chłodnej kamiennej krwi omywać odczucia tak długo, aż przestawały mieć do niego dostęp. Mia patrzyła razem z nim w noc i kiedy tak czuła uderzenia jego serca, ból w skroniach na chwilę ustępował. Grim był aniołem ciemności, istotą z kamienia, która głęboko w środku ukrywała ludzkie serce i której skóra potrafiła być zimniejsza od najzimniejszego Czaru Lodu. Zacisnęła palce na potężnej dłoni, ale wciąż słyszała bicie jego serca i tak jak wtedy, kiedy usłyszała je po raz pierwszy, tak i teraz nie czuła lęku przed podążeniem za jego dźwiękiem nawet w najgłębszy mrok, w ciemność, jaką Grim nosił w sobie i którą kochała, chociaż wiedziała, że nigdy tak do końca nie zdoła jej pojąć. Stała w milczeniu, czując, jak ten dźwięk odbija się echem w niej samej, i pragnęła, by ta chwila trwała, żeby jeszcze trochę mogli tak pobyć razem, bez pytań, bez obaw, prawie tak, jakby na zawsze byli bezpieczni przed sobą nawzajem. Ledwie jednak przesunęła spojrzeniem ponad dachami Paryża, powrócił ból w skroniach, a wraz z nim pojawiła się myśl o matce i o Josi, które były gdzieś tam, w mocy obcego.

Nocne powietrze zrobiło się przejrzyste, światła miasta sprawiały oczom Mii ból, i podczas gdy Grim wpatrywał się w nie, zupełnie jakby mógł w ten sposób wydrzeć im tajemnicę obcego, ona odwróciła wzrok. Puściła dłoń Grima i podeszła do wielkiego biurka stojącego w ciemnym rogu pokoju, zawsze zawalonego książkami i zwojami pergaminów, przy którym Lyskian zostawiał na niezliczonych papierach swój zamaszysty podpis. Ciemność sprawiała Mii ulgę, lecz ból, paląc chłodem, schodził w dół, do ramion, pozostawiając tępy zawrót głowy.

W tym momencie w korytarzu rozbrzmiały wyraźne kroki i w chwilę później otworzyły się drzwi. Ledwie Lyskian wszedł do pokoju, ogień na kominku zapłonął jasnym blaskiem. Cienie wycofały się między księgi na półkach i stłoczyły za zasłonami jak dzikie zwierzęta, podczas gdy blask płomieni oświetlał wysoką postać Lyskiana. Jego jasne, niemal białe włosy opadały luźno na ramiona, a w jego spojrzeniu widać było nieposkromiony mrok głodu, który rozniecił przez ostatnie godziny spędzone ze swoim ludem. Na jego wargach pojawił się uśmiech, kładąc na oczach welon zmieniający ich mrok w łagodną czerń.

– Wybaczcie, że kazałem wam czekać – powiedział i zaprosił Grima i Mię, by zechcieli zająć miejsca. – Było kilku przedstawicieli świata polityki i ekonomii, ludzie, sami rozumiecie… Nie mogłem pozbyć się ich wcześniej.

Grim odwrócił się plecami do świateł miasta, ale nadal stał przy oknie.

– Zawsze pozostanie dla mnie zagadką, jak ty znosisz obcowanie z tymi ludźmi.

Lyskian uśmiechnął się szerzej.

– To proste, wyobrażam sobie, jak umierają w moich ramionach.

– Kilku już to zapewne spotkało, jak się domyślam – zauważyła Mia i chciała go minąć, lecz Lyskian chwycił ją za nadgarstek i powstrzymał. Poczuła jego zapach, tę aksamitną, melancholijną nutę, jakże daleką od zapachu krwi i rozkładu, ale lodowate zimno jego palców sprawiło, że aż się wzdrygnęła.

– Zbyt mało wypiłem – powiedział przepraszająco. – W towarzystwie takim, jak to, niekiedy rozsądniej jest zachować jasny umysł.

Uniósł jej dłoń i delikatnie potarł kciukiem jej skórę. Natychmiast poczuła rozprzestrzeniającą się wzdłuż ręki falę błogiego ciepła, która przeniosła się aż na kark, zmniejszając nieco ból głowy. Uśmiechnęła się lekko. Lyskian znał ludzkie ciało na wylot i jakże często, będąc w jego obecności, zastanawiała się, czy powinna być zaniepokojona, czy zafascynowana.

– Cóż – powiedział, kiedy Mia usiadła. – Jak się domyślam, nie bez powodu przyszliście odwiedzić mnie w środku nocy.

Grim przytaknął ponuro, a potem zwięźle opowiedział o ostatnich wydarzeniach.

– Nie mamy pojęcia, kto kryje się za tą maską – zakończył. – Pewne jest tylko to, że obcy zniknął, jakby go pochłonęła ziemia, i pozostaje tylko kwestią czasu, kiedy za sprawą jego demonicznych sztuczek pojawi się kolejna mgła. Nie mam pojęcia, o co chodzi z tą maską, ale ponieważ ty…

– …ponieważ ja znam się na demonicznych mocach lepiej niż jakikolwiek Gargulec, człowiek czy Hybryd, pomyśleliście sobie, że będę mógł wam pomóc?

Lyskian ujął w dłonie szkic zrobiony przez Mię i uśmiech na jego twarzy ustąpił miejsca chłodnemu skupieniu. Po chwili wstał i podszedł do jednej z półek, na której stały oprawne w skórę foliały. Przesuwał palcem po ich grzbietach niby po klawiszach fortepianu, a wtedy z ich wnętrza wydobywały się groźne pomruki, prychania i sapania, jakby księgi chciały, by trzymał się od nich z daleka. Lyskian jednak zupełnie się tym nie przejmował i w końcu zdjął z półki wielką, czarną księgę ze srebrnymi symbolami na grzbiecie. Dopiero kiedy usiadł z powrotem na swoim miejscu, Mia zorientowała się, że to, co zwieszało się spomiędzy stronic, to nie były tasiemki do zaznaczania, lecz delikatne pędy pokryte cierniami. Remi poderwał się na nogi i z zaciekawieniem podfrunął bliżej, w ostatniej chwili uchylając się przed uderzeniem jednego z pędów, który błyskawicznie wystrzelił w jego stronę.

– O, kurde blaszka! – wykrzyknął kobold i tak szybko pofrunął z powrotem na swoje miejsce, że przez chwilę jego włosy powiewały za nim jak flaga na wietrze. – Przeklęte świństwo! Co to było?

Grim podszedł bliżej i zmierzył księgę ponurym spojrzeniem.

– Te dzieła rzeczywiście są przeklęte, to prawda – powiedział dudniącym głosem. – Grymuary Czarnej Magii, o kartach zrobionych z ludzkiej skóry, zapisane krwią nieochrzczonych dzieci, wypełnione formułami klątw, szkodliwych zaklęć i nekromantycznych straszliwości. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że niejeden alchemik stracił rozum w obliczu wiedzy, jaka kryje się między okładkami tych ksiąg.

– Nie należy wychodzić w noc, gdy człowiek boi się cieni – odparł Lyskian. Otworzył księgę, podczas gdy cierniste pędy oplatały jego dłonie. Stronice były czarne jak smoła i nie widać było na nich żadnych liter ani znaków. Były puste.

– Mnóstwo w nich nocy – stwierdził Grim. – Nie znam się specjalnie na literaturze, ale wiem, że księga o pustych stronicach nie da nam żadnych odpowiedzi.

Lyskian uśmiechnął się ledwie zauważalnie.

– Na szczęście książki to dla większości tylko literatura.

Mia nie mogła powstrzymać uśmiechu, kiedy Grim, słysząc to, prychnął z pogardą. Zazwyczaj unikał wymiany zdań z Lyskianem na temat Nietzschego i także tym razem skrzyżował tylko ręce na piersiach i wpatrywał się w czarne stronice, jakby samą siłą woli chciał je zmusić do mówienia. Lyskian natomiast odpiął guziki mankietów i podciągnął rękawy koszuli aż do łokci. Jego skóra była gładka, jakby marmurowa, i Mia odbierała niemal jako coś nierzeczywistego, że cierniste pędy wiją się wokół jego rąk, pozostawiając na niej lekkie zadrapania. Zwinnie jak węże oplotły jego nadgarstki i na wypowiedziane przez niego ciche słowo zagłębiły się w ciele. Mia zdusiła okrzyk przestrachu, widząc, że po rękach Lyskiana zaczyna spływać ciemna krew. Nagle w bibliotece rozległ się dziwny dźwięk, co do którego nie potrafiła powiedzieć, czy pochodził od Lyskiana, czy z księgi. Było to stęknięcie, a może zduszony krzyk. Patrzyła, jak cierniste pędy zmieniają kolor, a powierzchnie stronic zaczynają wybrzuszać krwawe znaki, jakby były pękającymi ranami na prastarym, zeskorupiałym ciele. Lyskian powoli uniósł ręce. Zaszeptał coś i strony zaczęły się same przewracać, początkowo powoli, potem coraz szybciej, aż wreszcie przekładały się z szumem, jakby popychane niewidzialnym huraganem. Osobliwe symbole pokryły stronice, formułki w prastarym języku, ale też opisy czarów i co jakiś czas rysunki rytuałów ofiarnych, ludzi o powykręcanych kończynach i wyłupionych oczach, dzieci chodzące na dłoniach i takie, które same obdzierały się ze skóry. Mia wstrzymała oddech. Grim miał rację, księga, na którą patrzyli, była księgą demonów, lecz różniła się od tych, które pokazywali jej Theryon i Vraternius. Ta księga była prastara. Ludzka skóra, z której ją zrobiono, była delikatna i pokryta mieniącymi się łuskami, i wydzielała zapach, który Mia znała jedynie z bardzo starych kościołów albo z niezbadanych części katakumb, do których kiedyś zabrał ją Grim, aby unaocznić jej wiek Innoświata.

Z szumem ustał huragan poruszający stronice księgi. Na dwóch widocznych teraz stronach ukazały się ciasno splecione ze sobą słowa. Wydawało jej się, że musi to być Ànth’karya, jeden z najstarszych języków wampirów. Lyskian pokazywał jej sarkofagi, które kiedyś zamknięto tym językiem i których po dziś dzień nikt nie odważył się otworzyć z powodu straszliwości klątw, jakie mogła kryć nawet jedna sylaba w języku Ànth’karya. I przypomniała sobie zwoje pergaminów i tablice zaklęć w archiwach Ghrogonii, które zawierały w sobie klątwy w tym języku i które nawet Vraternius z wielkimi oporami brał w dłonie, z szacunku przed wiekiem wampirów. Znaki tańczyły jej przed oczami i miała wrażenie, że poczuła lodowaty powiew, który przyciągnął ją bliżej księgi, zupełnie jakby splecione ze sobą litery, zapisane w czasie, który dawno przeminął, chciały wessać ją w otchłań swego języka.

W tym momencie Lyskian przesunął po znakach lewą dłonią. Rozmazały się jak świeża krew, lecz zamiast oblepić jego palce, spłynęły niewidzialnymi liniami w siebie nawzajem, uniosły się w powietrze i utworzyły oblicze, które z każdą nową kreską coraz wyraźniej się wyłaniało, aż wreszcie zawisło nad księgą, migocące i upiorne jak mroczny omen.

Zesztywniała ze strachu Mia spoglądała w twarz Minotaura. Jego rogi płonęły, jego oczy żarzyły się zimnym żarem, a płomienie przegryzały się przez jego ciało, aż odnosiło się wrażenie, że jego twarz pokrywa czarna sierść. Zaraz jednak kontury zapadły się, pozostawiając rozżarzony obraz maski przypominającej zwykły gipsowy odlew ludzkiej twarzy. W jej oczach płonął lodowaty ogień. Lyskian nabrał głęboko powietrza, lecz kiedy otworzył usta, by coś powiedzieć, głos nie wydobywał się z jego gardła. Wydobywał się z nieruchomych ust maski, a zagłuszały go niezliczone inne głosy, które niby wicher powtarzały jedno imię, imię, które sprawiło, że po plecach Mii przebiegł zimny dreszcz.

Bhaal´vrion mówiły szepty. Słowo to sprawiło, że ogień na kominku rozbłysnął żywym płomieniem, żar w oczodołach maski zaczął migotać i płonąć jasno i przeraźliwie, wreszcie płomienie schwyciły Mię i wciągnęły głową do przodu w złudzenie, które otuliło ją jak sen śniony w malignie.

Klęczała, czując pod dłońmi zimno marmuru, lecz wrażenie to zbladło wobec gorąca wznoszącej się przed nią ściany płomieni, w której ujrzała postać kolosa. Przypominał człowieka o łysej czaszce i czarnej, nagiej skórze, pod którą wiły się węże, z sykiem wysuwające z jego ciała opatrzone zębami głowy. Jego oczy płonęły białym ogniem, dwa złote rogi wystawały mu z czoła, gadzi ogon smagał płomienie, rozbijając je na trzaskające iskry, a kiedy rozwarł paszczę, wypadły z niej spalone ciała dzieci i rozsypały się w płomieniach na popiół.

Mia odchyliła się z przestrachu, ale nie mogła się odwrócić. Bhaal´vrion. Słyszała o tym demonie, pożeraczu dzieci, wrogu ludzi, o gardzieli Czarnych Ogni i oparach gnających przez rozciągającą się głęboko pod dzisiejszą Moskwą pustynię Shar’kalonu i zostawiających po sobie tylko śmierć. Bhaal´vrion, demon z Pierwszego Czasu, który był nienasycony w swojej żądzy. Ruszał na wojnę z najpotężniejszymi ludami Innoświata, nawet tymi pochodzącymi z jego własnej krwi, by wreszcie pochłonąć Us´vurila i Kar´monthasa, Pierwsze Demony Świata, i powstać przeciwko bogom. Dopiero oni dali mu radę, rozszarpali go w swoim wypełnionym jaskrawym światłem świecie i po wsze czasy zamknęli ten świat przed jego ludem.

Bhaal´vrion z rykiem wzniósł pięści w górę. Przywołał do siebie popioły i zmieniły się one z powrotem w to, czym niegdyś były: w delikatną i miękką dziecięcą skórę. Znieruchomiała z przerażenia Mia patrzyła, jak płomienie pożerają ciała, jak czarne pasemka sadzy stają się drutami spinającymi strzępy, a potem, na dźwięk mrocznych słów demona, tworzą ową maskę, którą pokazała im księga. Bhaal´vrion sięgnął po nią, ledwie jednak zdążył przycisnąć ją do swojej twarzy i czarne płomienie przebiły się przez skórę, maska zmieniła się. Przekształciła jego głowę w głowę jaszczurki, harpii, potem ze skóry wyrosły kolce, a ona zmieniała się dalej i dalej, w coraz szybszym tempie, aż wreszcie Mia zobaczyła w niej swoją własną martwą twarz. Zakryła dłonią usta, ale demon wybuchnął śmiechem, a dźwięk ten poderwał ją na nogi. Zatoczyła się w tył, lecz nie potrafiła odwrócić się od Bhaal´vriona.

– Ghrannos! – ryknął demon, a jego głos pomknął w jej stronę jak klątwa. – Rrath´uniem tro´skurr!

W następnej chwili Mia ocknęła się na posadzce. Chłodne powietrze owiewało jej twarz, a kiedy otworzyła oczy, zorientowała się, że leży obok swojego fotela w bibliotece Lyskiana. Oszołomiona z trudem się pozbierała.

– Do diabła, co to takiego było?

Grim zerwał się na równe nogi, ale potężny impet cisnął nim o półki. Księgi i wielkie foliały spadły na podłogę. Ciężko dysząc, Mia opadła na fotel, a kryjący się na żyrandolu Remi niczym dojrzała śliwka spadł na swoje miejsce na podłokietniku.

Lyskian siedział biały jak kreda. Oczy miał czarne, a zasnuwający je welon łopotał jak porwany materiał, rzucając cienie na jego twarz. Z trudem wyciągnął powbijane w ręce ciernie i zatrzasnął księgę. Jego rany szybko się zasklepiły, ale on nie zwracał na to najmniejszej uwagi.

– Tego się obawiałem – wymamrotał. – Nie ma zbyt wielu artefaktów tego rodzaju, pochodzących od demonów wywodzących się z zapomnianych czasów, przeklętych przedmiotów skrywających potężną moc i przynoszących przeważnie jedno: nieszczęście. Ta maska od dawna uchodziła za zaginioną. Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek jeszcze ją zobaczę.

W oczach Grima błysnął uśmiech.

– Najwyraźniej nawet na tym świecie zdarzają się jeszcze rzeczy, których nie jesteś w stanie przewidzieć – stwierdził. – Więc to Bhaal´vrion stworzył tę piekielną maskę, ale czego od niej oczekiwał? Na czym polega jej moc?

– Maska Bhaala ma moc zmieniania tego, kto ją nosi – odparł Lyskian. – Nadaje mu nową postać, ale to nie wszystko. Jej historia sięga zamierzchłej przeszłości. Bardzo długo była na dworze Setha II, w posiadaniu Achai, owych demonów, które niegdyś podporządkowały swoją moc ludziom. Potem jednak ślad się urywa. Wiem, że dostała się w ręce Puthoriona, Księcia Wampirów z Pierwszego Czasu, słyszałem też o Akmediosie, alchemiku Gargulców, który dzięki mocy maski chciał zapanować nad ludami Mezopotamii. Oneiroi, wykrzyknął owej nocy, tuż przed tym, zanim został rozszarpany przez własny lud. O Sny, dzieci Nyx! Zabierzcie ją do królestwa, którym rządzę!

Lyskian zamilkł i powoli zsunął z powrotem rękawy koszuli.

– To te same słowa, które wypowiedział Bhaal´vrion, kiedy stwarzał maskę.

Remi wyprostował się.

– Oneiroi są w mitologii greckiej ucieleśnieniem snów – powiedział. – Morfeusz, syn Hypnosa, jest ich panem, a…

Głos uwiązł mu w gardle, kiedy Lyskian podniósł wzrok. Oczy wampira były teraz jak dwa czarne zwierciadła.

– Bhaal´vrion i wszyscy noszący po nim tę maskę łaknęli tylko władzy nad ludźmi, więc ten artefakt był im bardzo na rękę. Nie ma bowiem czaru ani na tym świecie, ani na żadnym innym, który byłby potężniejszy niż sen, a maska Bhaala zapewnia temu, kto ją nosi, władzę nad snami ludzi. Z jej pomocą udaje mu się wciągnąć ich do tamtego świata i cokolwiek zamierza z nimi zrobić, są oni całkowicie w jego władzy.

– Czy to znaczy – zaczęła Mia, kręcąc głową – że Josi i moja matka są w Świecie Snów?

Lyskian ledwie dostrzegalnie skinął potakująco głową.

– Ta maska otworzyła bramę do niego.

– A kiedy ludzie byli do niego wciągani – powiedział Grim – tamte istoty ze Świata Snów wykorzystały okazję, by przekroczyć granicę od swojej strony. To, co Mia widziała we mgle, to nie były demony. To były koszmary senne.

– To dlatego kichałem jak szalony – stwierdził Remi. – My, koboldy, znamy tylko piękne, harmonijne sny, i tylko ze słyszenia wiemy, co to koszmary. Kiedy mimo wszystko wejdziemy z nimi w kontakt, reagujemy alergicznie.

Mia skuliła ramiona. Nagle zrobiło jej się lodowato zimno.

– Musimy ich odnaleźć – wyszeptała, daremnie starając się odsunąć na bok strach o matkę i Josi. – Świat Snów jest jednak nieskończony. Jak to zrobić?

– Nie dacie rady ich odnaleźć – powiedział Lyskian. – Ten, który nosi maskę, wykorzysta sny ludzi przeciwko wam. A nawet gdyby się wam udało do nich dotrzeć, to nie dacie rady sprowadzić ich z powrotem do naszego świata. Tylko władca maski może to uczynić, niezależnie od tego, kim jest.

Grim wzruszył ramionami.

– Jest mi całkowicie obojętne, kim jest. Ale za to wiem jedno: gorzko pożałuje, że uprowadził tych bezbronnych ludzi. Wiemy teraz, gdzie go szukać. Jest osłabiony przez Czarną Naftę i będzie potrzebował czasu, by całkowicie pozbyć się jej ze swojego ciała. A do tego czasu trafimy już na jego trop. Jutro w nocy wraz z najlepszymi Cienistoskrzydłymi Ghrogonii udam się do Świata Snów… a w wyprawie będzie nam towarzyszył dowódca Niuchaczy.

Remi wzdrygnął się tak gwałtownie, że omal nie spadł z podłokietnika, ale Mia nie zwróciła na to uwagi. Cała płonęła z troski o rodzinę. Czuła na sobie spojrzenie Grima i czuła też wielki lęk przed Światem Snów. Był nie do przemierzenia nie tylko dla człowieka, ale nawet dla kogoś z Międzyświatów, kogoś takiego jak Grim. Krył w sobie niebezpieczeństwa, zwłaszcza że szaleniec, który właśnie uprowadził niezliczoną rzeszę ludzi, rozporządzał ogromną częścią tamtejszych snów.

– Musicie udać się w sam środek – powiedziała, spoglądając na Grima. – W sam środek tych snów, nad którymi on panuje. A co będzie, jeśli…

Urwała. W oczach Grima pojawiła się jakaś miękkość. Właśnie zamierzał jej odpowiedzieć, kiedy zwrócił się do niego Lyskian. Mia poznała po wyrazie jego twarzy, że przekazał coś w myślach, ale Grim podniósł dłoń w geście przeczenia.

– Nie – powiedział dudniącym głosem, nieco zbyt gwałtownie, i posłał Lyskianowi wściekłe spojrzenie.

Mia skrzyżowała ręce na piersiach.

– Jedna z najlepszych lekcji etykiety, jakiej udzielił mi Theryon, to ta, że nie wolno rozmawiać ze sobą w myślach, kiedy jest się w obecności innych, którzy tego nie potrafią. Więc o czym przed chwilą rozmawialiście?

Cień przebiegł po twarzy Grima, kiedy spojrzał w stronę Lyskiana. Pochylił się i ujął jej dłoń w swoje szpony. Widziała opór w jego spojrzeniu, charakterystyczny taniec światła i mroku, który towarzyszył tak wielu jego wewnętrznym walkom, i przez moment wydawało jej się, że jej to powie. On jednak pokręcił w końcu głową.

– Są sprawy w Innoświecie, które nie są przeznaczone dla ciebie – powiedział. – Nigdy nie były i nie będą. Nawet jeśli nie mogę uchronić cię przed wszystkim, to jednak zawsze będę starał się to zrobić.

Mia chciała coś odpowiedzieć, ale w głosie Grima brzmiała nieznosząca sprzeciwu powaga. Przytaknęła więc ledwie zauważalnym ruchem głowy.

– Świat Snów wcale nie jest taki bezpieczny – ciągnął Grim. – Ale ludzie potrzebują naszej pomocy. Nie wolno nam tracić czasu, a wojownicy, którzy będą mi towarzyszyć, nie takie bitwy już toczyli, podobnie jak i ja.

Remi gapił się na niego oczami wielkimi jak spodki i przełknął ślinę tak głośno, że Mia omal nie wybuchnęła śmiechem.

– A poza tym… – powiedział Grim i nabrał powietrza w płuca: – …poza tym nie mamy wyboru.

Rozdział 7

Lodowaty wicher smagał południową wieżę Notre-Dame, jakby zamierzał porozcinać cegły katedry mroźnymi klingami. Grim dotkliwie czuł go na karku, nie dawał jednak nic po sobie poznać i w bezruchu patrzył ponad dachami miasta. Zbyt wyraźnie słyszał głosy miejscowych Gargulców, żeby dać im satysfakcję z obserwowania jego emocji, choćby miał to być tylko dreszcz wywołany przez ten przeklęty wicher.

Katedralne snoby zebrały się w bezpiecznej odległości od niego, ale Grim czuł na plecach ich zaintrygowane spojrzenia oślizgłe jak krople śliny. Gargulce nie pojmowały, dlaczego komendant NPG stoi tej nocy na ich wieży, poza tym bały się Cienioskrzydłych, którzy w osobach Kronka i Walliego siedzieli w kucki na balustradzie, ignorowały zaś dowódcę Niuchaczy, który z zatroskaną miną siedział, dygocząc, na ramieniu Grima. Nigdy nie były zbyt rozumne, nie docierało do nich zbyt wiele ani z dawnego blasku Gargulców, ani z honoru i odwagi Cienioskrzydłych. Jedyne, co ich interesowało, to utarczki z klanem gołębi, wybuchające zawsze wtedy, kiedy któryś z jego pierzastych przedstawicieli został znaleziony w zakamarkach katedry kompletnie oskubany i boleśnie urażony. Było to bez wątpienia coś jak końska głowa podrzucona do łóżka na sposób Gargulców, ostrzeżenie dla całego klanu gołębi i aluzja do zemsty, jaka czeka je za to, że kamienne głowy każdego dnia są w stanie dokładnie powiedzieć, co gołębie spożywały przez cały dzień. Z upodobaniem bowiem rozmieszczały swoje pożywienie, oczywiście po uprzednim gruntownym jego strawieniu, na kamiennych ciałach Gargulców. Grim nie mógł się powstrzymać, by nie tylko przyznać mafijnym zachowaniom swoich pobratymców pewien walor komediowy, ale też wykazać wobec nich niejakie zrozumienie. Niemniej kamiennogłowi z Notre-Dame niewiele więcej mieli w głowach poza gołębiami, którymi gardzili. Jedynym, który wykazywał się jakim takim rozumem, był Hubertus, rzygacz w koziej postaci, zaprzyjaźniony trochę z Bocusem, ale nawet on nie umiał spojrzeć Grimowi w oczy, żeby zaraz nie zaczęły mu podejrzanie drgać powieki.

Grim uśmiechnął się niezauważalnie. Był świadom tego, jak na obserwujących działa widok Cienioskrzydłych. Popatrzył na Kronka i Walliego, kucających na balustradzie, zupełnie jakby mieli lada chwila wznieść się w powietrze, na ich spojrzenia stężałe i bezlitosne, jakby potrafiły przeniknąć ciało i kamień. Ich twarze były nieruchome, zupełnie jakby nie słyszeli chichotania gargulcowej gawiedzi i już choćby ta ich cierpliwa postawa zdradzała, że są wielkimi, prastarymi wojownikami. Razem z Wallim Grim przedzierał się przez tundry Północnego Świata, by przepędzić Wilka Perchtów, i jeszcze dzisiaj ten wielki kamienny niedźwiedź o skołtunionej sierści potrafił jednym ciosem łapy powalić wyrośniętego wilkołaka, by w następnej chwili popaść w zachwyt nad pięknem usianego gwiazdami nocnego nieba. Wspólnie opuścili się do podziemi Pragi, by zepchnąć zbuntowane demony z powrotem w cień; Grim przypomniał sobie zapach katakumb, tę chłodną woń prastarych kamieni i smak krwi na języku. Także Kronk tyle razy był u jego boku, ten Cienioskrzydły, który – niewiele brakowało – a w pojedynkę pokonałby Czarnego Dżina Bagdadu. Grim przypomniał sobie, jak razem siedzieli na Ogniach Driad, kiedy on był jeszcze zwykłym wyrostkiem, a tamten szary Cienioskrzydły wprowadzał go w arkana życia wojownika. Albo to, jak klęczał przed zwłokami ludzkich dzieci, których nie mógł uratować w tamtej wiosce po drugiej stronie Rzeki Gromu. Pamiętał dokładnie, jak uniósł wtedy głowę i spojrzał na Kronka – Kronka, ówczesnego majora i jego przełożonego, Gargulca o zimnych jak lód oczach i głosie, który każde wyszeptane słowo potrafił zmienić w oręż. Przestań się mazać, powiedział wtedy do niego ten stary wojownik i podniósł go na nogi, jakby Grim sam był jednym z tych dzieci, które martwe leżały na ziemi. Ucz się, abyś mógł je uratować… następnym razem. Wtedy właśnie Grim ujrzał po raz pierwszy jego ciepły, czarny uśmiech, który z rzadka tylko, a i wtedy jedynie przelotnie gościł gdzieś głęboko, na samym dnie oczu Gargulca. Na samo wspomnienie ledwie zauważalnie skinął głową. To Kronk nauczył go, co to znaczy być Cienioskrzydłym. Od tamtej pory walczyli wspólnie w niezliczonych bitwach, stali ramię w ramię i ratowali sobie nawzajem życie, i pozostali towarzyszami po dziś dzień.

Grim lekko westchnął. Od jakiegoś już czasu czekali na Vladika i Pyrosa, i w przeciwieństwie do swoich starych towarzyszy broni, Grim z trudem panował nad sobą. Najchętniej wstałby i poszedł sobie, a powstrzymywała go tylko wizja tych snobów z katedry, jak z uniesionymi brwiami podnoszą w górę tekturowe tabliczki z ocenami, zlustrowawszy go od góry do dołu, jakby był ludzkim modelem prezentującym męską bieliznę na wybiegu.

Z mroczną miną odpędził od siebie te myśli i nadal spoglądał ponad dachami Paryża, które z biegiem lat stały mu się tak swojskie, jak zapach jego własnej kamiennej skóry. Znał stan napięcia, jakie ogarniało go przed zadaniem takim jak to – to mrowienie karku i koncentracja, która jak zimny kolec tkwiła w jego głowie i sprawiała, że gotując się do walki, napinał wszystkie mięśnie. A jednak teraz coś było inaczej. Pieczenie w piersi dawało się we znaki i co chwila w jego myślach pojawiał się obraz Minotaura, czy mówiąc dokładniej, jego spojrzenie, którym przewiercał Grima spod maski. Było w nim coś szukającego i chociaż Grim nie potrafił jeszcze znaleźć na to słów, miał jednak wrażenie, jakby z każdym krokiem, który robił w stronę obcego, zbliżał się do jakiejś cząstki siebie – cząstki, która była w nim już od dawna i tylko czekała, żeby wychynąć na powierzchnię. Grim wydał niechętny pomruk. No, ładnie. Czy nie wystarczy, że musi w środku nocy i na lodowatym wietrze wystawać na jednej z najwyższych wież Paryża, lustrowany wzrokiem przez tych idiotycznych jurorów od bielizny, z głowami całymi w gołębich odchodach? Parsknął z pogardą i stwierdził, że teraz to już naprawdę dosyć. Nie trzeba mu jeszcze pseudopsychologicznych bzdur, które rozbawiłyby do łez byle kobolda umiejącego stawiać tarota.

Remi sfrunął z jego ramienia i chodził teraz tam i z powrotem po balustradzie, głośno zgrzytając zębami.