WROCŁAW 2016

Tytuł oryginału

Goosebumps. Night of the Living Dummy

Dodatek specjalny: Witajcie w królestwie krzyku

JOSHUA GEE

Tłumaczenie

PAULINA KIELAN PRE-TEKST www.pre-tekst.com

Redakcja i korekta

MARTA PAWLUS

Skład

ELŻBIETA OLMA

Copyright © 1993 by Scholastic Inc. All rights reserved.

The Goosebumps® book series created by Parachute Press, Inc. Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA.

GOOSEBUMPS®, Gęsia skórka™ and logos are trademarks and/or registered trademarks of Scholastic Inc.

Polish edition © Publicat S.A. MMXVI (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana ani przechowywana w żadnej bazie czy systemie wyszukiwania informacji, transmitowana ani też wykorzystywana w żaden sposób, przy pomocy żadnych środków, mechanicznych czy elektronicznych, w tym kopiowana lub nagrywana, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Ta książka stanowi fikcję literacką. Wszystkie nazwiska, postacie, miejsca i zdarzenia w niej opisane są fikcjonalnym wytworem wyobraźni autora, a ich jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych, żyjących lub zmarłych, konkretnych inicjatyw, wydarzeń i miejsc jest przypadkowe.

Wydanie elektroniczne 2016

ISBN 978-83-271-5547-4

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

S P I S   T R E Ś C I

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Witajcie w królestwie krzyku

– Ehmmm! Ehm!  E h m m m! – Kris Powell robiła, co mogła, aby zwrócić na siebie uwagę siostry bliźniaczki.

Lindy Powell uniosła wzrok znad książki. Jednak zamiast twarzy Kris miała przed oczami różowy okrągły balon z gumy do żucia niewiele mniejszy od jej głowy.

– Niezły – stwierdziła bez zbytniego entuzjazmu, po czym szybkim ruchem wbiła w niego palec.

Balon rozerwał się z trzaskiem.

– Hej! – wykrzyknęła Kris z oburzeniem, gdy różowa kleista substancja oblepiła jej brodę i policzki.

– Trafiony, rozwalony! – Lindy wybuchnęła śmiechem.

W odpowiedzi Kris złapała okładkę książki siostry i zamknęła ją z impetem.

– Ups! Co za pech! Teraz nie wiesz, gdzie skończyłaś! – wykrzyknęła. Lindy nie cierpiała przedzierać się przez strony w poszukiwaniu ostatniego przeczytanego zdania.

Lindy z gniewną miną wyrwała książkę siostrze. Kris zabrała się za zdrapywanie gumy z twarzy, ale różowa maź nie chciała się odczepić.

– To był największy balon, jaki wydmuchałam w życiu – oznajmiła rozzłoszczona.

– Ja zrobiłam znacznie większy – oświadczyła jej bliźniaczka z pełnym wyższości parsknięciem.

– Nie wierzę, po prostu nie wierzę – wymamrotała mama dziewczynek, wkraczając do pokoju z naręczem prania. Położyła schludnie złożony stosik w nogach łóżka Kris. – Kłócicie się nawet o gumę balonową?

– Wcale się nie kłócimy – sprostowała Lindy. Odrzuciła do tyłu jasny kucyk i z powrotem zatopiła się książce.

Obie siostry miały proste blond włosy, jednak Lindy nosiła długie i zwykle związywała je w koński ogon z tyłu lub z boku, natomiast Kris ścinała je całkiem krótko. Zresztą dzięki fryzurom ludzie mogli je rozróżnić, bo poza tym wyglądały niemal identycznie. Obie miały wysokie czoła, duże niebieskie oczy i dołeczki w policzkach, kiedy się śmiały. Obie łatwo się czerwieniły, a na ich jasnych policzkach błyskawicznie wykwitały okrągłe czerwone plamy.

Obie uważały też, że ich nosy są trochę za duże, i marzyły o tym, by być choć odrobinę wyższe. Alice, najlepsza przyjaciółka Lindy, przewyższała ją o całe siedem centymetrów, a nie skończyła jeszcze dwunastu lat.

– Zdjęłam wszystko? – spytała Kris, pocierając brodę, teraz mocno zaczerwienioną i lepką.

– Niezupełnie – orzekła Lindy, obrzucając ją krótkim spojrzeniem. – Masz jeszcze trochę we włosach.

– Cudownie – burknęła Kris. Przesunęła dłońmi po głowie, ale nie znalazła ani śladu gumy.

– Mam cię! Znów dałaś się nabrać – powiedziała Lindy ze śmiechem. – Z tobą to takie proste.

– Dlaczego jesteś taka podła? – wybuchnęła gniewnie Kris.

– Podła? Ja? – Lindy otwarła szeroko oczy w wyrazie urażonej niewinności. – Jestem aniołem. Każdy ci to powie.

Kris parsknęła z rozdrażnieniem i odwróciła się do mamy wkładającej skarpetki do szuflady komody.

– Mamo, kiedy w końcu dostanę swój własny pokój?

– Na święty nigdy – usłyszała w odpowiedzi.

– Zawsze to powtarzasz – skrzywiła się Kris.

– A co mam mówić? Przecież wiesz, że nie mamy ani kawałka wolnego miejsca. – Pani Powell spojrzała w okno. Pokój zalewało jasne światło słońca. – A tak w ogóle, to co wy jeszcze robicie w domu? Jest przepiękny dzień. Sio na podwórko!

– Mamo, daj spokój – Lindy przewróciła oczami. – Nie jesteśmy małymi dziewczynkami. Mamy dwanaście lat. Jesteśmy za stare, żeby bawić się w piaskownicy.

– A teraz? Wszystko? – ponownie spytała Kris, zeskrobując różowe drobinki gumy z twarzy.

– Zostaw ją. Dzięki niej twoja cera wydaje się lepsza – stwierdziła Lindy.

– Nie możecie być dla siebie odrobinę milsze? – Kobieta pokręciła głową z westchnieniem.

Nagle na dole rozległo się ostre ujadanie.

– A o co temu znów chodzi? – zastanawiała się głośno mama dziewczynek. Barky, mały czarny terierek państwa Powellów, zawsze na coś szczekał. – Może weźmiecie go na spacer?

– Nie mam ochoty – stwierdziła Lindy z nosem w książce.

– Hm, a co z tymi ślicznymi nowiutkimi rowerami, które dostałyście na urodziny? – Pani Powell oparła ręce na biodrach. – Tymi, które po prostu  m u s i a ł y ś c i e  mieć? Tymi, które teraz służą głównie do podpierania ścian garażu.

– Dobrze, już dobrze. Nie musisz być taka uszczypliwa. – Lindy uniosła ręce na znak poddania się, wstała, przeciągnęła się, po czym zamknęła książkę i rzuciła ją na łóżko.

– Chcesz? – Kris spytała Lindy.

– Chcesz co?

– Pojeździć rowerem. Mogłybyśmy pojechać na boisko i zobaczyć, czy nie spotkamy tam kogoś ze szkoły.

– Ha! Przyznaj się! Po prostu chcesz zobaczyć, czy nie ma tam Robby’ego – stwierdziła Lindy, pokazując siostrze język.

– I co z tego? – odcięła się zarumieniona Kris.

– No już. Idźcie! – ponaglała córki pani Powell. – Trochę świeżego powietrza dobrze wam zrobi. Ja wybieram się do supermarketu. Zobaczymy się później.

Kris zerknęła w lustro. Wyglądało na to, że ściągnęła całą gumę. Przeczesała włosy palcami.

– No dobra. Gotowe. Chodźmy. Kto ostatni na dole, ten frajer – oznajmiła, po czym rzuciła się ku drzwiom, wyprzedzając siostrę o pół kroku.

Kiedy wypadły tylnym wyjściem przy akompaniamencie nieustającego ujadania Barky’ego, słońce stało wysoko na bezchmurnym niebie. Było ciepło i przyjemnie, wiał leciutki wietrzyk, a w powietrzu czuło się nadchodzące lato. Dziewczyny miały na sobie krótkie spodenki i T-shirty.

Lindy pochyliła się, by otworzyć drzwi garażowe, ale jej uwagę przyciągnął sąsiedni dom.

– Popatrz, postawili już ściany – zauważyła, wskazując na przeciwległą stronę podwórka.

– Racja. – Kris spojrzała we wskazanym kierunku. – Ale mają tempo! To niesamowite.

Stary dom zburzono zimą, a już w marcu położono nowe fundamenty. Kiedy nie było robotników, bliźniaczki chodziły po terenie budowy i próbowały odgadnąć, gdzie znajdą się poszczególne pokoje.

A teraz ściany już stały i całość nagle zaczęła wyglądać jak prawdziwy dom wyrastający spomiędzy stert desek i betonowych bloków, zwałów ziemi oraz całego asortymentu pił, narzędzi i rozmaitych maszyn budowlanych.

– Dziś nie pracują – stwierdziła Lindy, po czym ruszyła w stronę budowy.

– Ciekawe, kto się tam wprowadzi – zastanawiała się Kris. – Może jakiś fajny chłopak w naszym wieku? Albo dwóch fajnych chłopaków? Na przykład bliźniaki?

– Ohyda! – Lindy skrzywiła się wymownie. – Bliźniaki? Tandeta. Czasami nie wierzę, że jesteśmy spokrewnione.

Kris przywykła do specyficznego sarkastycznego poczucia humoru Lindy. Zresztą obie czuły podobnie – uwielbiały bycie bliźniaczkami, a jednocześnie nienawidziły tego z całego serca. Mając wszystko wspólne – wygląd, ubrania, pokój – były ze sobą związane znacznie mocniej niż przeciętne rodzeństwo. A ponieważ nawet myślały podobnie i znały się na wylot, bez przerwy doprowadzały się do białej gorączki.

– Wygląda na to, że nikogo nie ma – orzekła Lindy. – Chodź, zobaczymy, jak dom wygląda w środku.

Dziewczyny przeszły przez podwórko, śledzone czujnym spojrzeniem wiewiórki przyczajonej w połowie pnia starego klonu. Następnie przecisnęły się przez dziurę w żywopłocie oddzielającym dwie posesje, wyminęły stosy drewna i ziemi, po czym wdrapały się na ganek.

W miejscu, gdzie miały być drzwi, zawieszono arkusz grubej folii. Kris uniosła jeden koniec i obie wślizgnęły się do wnętrza. W domu było chłodno, ciemno i pachniało świeżym drewnem. Gipsowe ściany wewnętrzne także zostały już ustawione, ale jeszcze ich nie pomalowano.

– Uważaj! – ostrzegła Lindy, wskazując na spore gwoździe porozrzucane po podłodze. – Jeśli się na któryś nabijesz, zachorujesz na tężec i umrzesz.

– Chciałabyś – mruknęła Kris.

– Wcale nie chcę, żebyś umarła... – stwierdziła Lindy. – Najwyżej, żebyś dostała tężca. – Parsknęła śmiechem.

– Cha, cha! Bardzo śmieszne – skwitowała Kris i przeniosła wzrok na pomieszczenie. – To pewnie salon – zawyrokowała, idąc ostrożnie w kierunku kominka zbudowanego przy przeciwległej ścianie.

– Sufit jak w katedrze. Imponujący! – stwierdziła Lindy z uniesioną twarzą, wpatrzona w ciemne surowe belki krzyżujące się nad ich głowami.

– Ten pokój jest o wiele większy niż nasz salon – zauważyła Kris. Podeszła do panoramicznego okna i wyjrzała na ulicę.

– W każdym razie pachnie super. – Głęboko wciągnęła powietrze. – Jakby sosnowo. To te trociny.

Przeszły przez korytarz do kuchni.

– Ciekawe, czy te przewody są podłączone – zastanawiała się Kris, wpatrując się w spory kłąb czarnych kabli zwisających z sufitowych belek.

– Dotknij, to się przekonasz – zasugerowała Lindy.

– Ty pierwsza – rzuciła Kris.

– Za to kuchnia nie jest duża – powiedziała Lindy.

Przykucnęła, by zaglądnąć we wnęki, gdzie miały być wstawione kuchenne sprzęty. Podniosła się z zamiarem zaproponowania, by teraz zajrzały na piętro, gdy nagle usłyszała jakiś dźwięk.

– Hej? Jest tu kto? – zawołała z przestrachem.

Kris znieruchomiała w pół kroku na środku przyszłej kuchni.

Obie czujnie nasłuchiwały. Cisza.

A po chwili gdzieś w pobliżu rozległ się szybki tupot stóp. Bez wątpienia wewnątrz domu.

– Zmywajmy się! – zdecydowała Lindy.

Kris była szybsza – już zdążyła prześlizgnąć się pod folią zasłaniającą wejście, zeskoczyła z ganku i puściła się pędem w stronę ich podwórka. Lindy zbiegła ze schodów i odwróciła się w stronę budowy.

– Hej, spójrz! – zawołała. Z jednego z otworów okiennych wyskoczyła wiewiórka, wylądowała na stercie ziemi i, szybko przebierając łapkami, podrałowała do klonu w ogrodzie Powellów. – To tylko wiewiórka.

– Na pewno? – Kris przystanęła obok żywopłotu i z wahaniem spojrzała na nowy dom. – To musiała być wyjątkowo głośna wiewiórka.

Westchnęła i odwróciła się do siostry. Tylko że Lindy zniknęła.

– Ej! Gdzie się podziałaś?

– Tu jestem – usłyszała przytłumioną odpowiedź. – Coś znalazłam.

Idąc za głosem siostry, Kris dotarła na tyły podwórka aż do sporego czarnego kontenera na odpady. Przysłoniła oczy, żeby lepiej widzieć. Lindy uczepiła się pojemnika i przeginała się przez jego krawędź. Najwyraźniej grzebała w śmieciach.

– Co tam masz? – spytała Kris.

Ale jej siostra, pochłonięta przekopywaniem zawartości kontenera, chyba nawet jej nie słyszała.

– Co znalazłaś? – dopytywała się, robiąc kilka nieśmiałych kroków w stronę Lindy. Zero reakcji.

A potem Lindy zaczęła coś bardzo powoli wyciągać, a następnie unosić. W powietrzu zadyndały ręce i nogi. Kris dostrzegła też głowę z brązowymi włosami.

Głowa? Ręce? Nogi?

Na twarzy Kris odmalowało się wpierw niedowierzanie, a potem czysta zgroza.

– O, nie! – wrzasnęła w panice, zasłaniając twarz dłońmi.

[...]