Miłość jest kwiatem, pozwól mu rosnąć.

John Lennon

PROLOG

W piątkowy wieczór, po meczu futbolu, w małych mieścinach nie ma zbyt wielu atrakcji. Na rozpoczęciu sezonu uczniowie ostatnich klas z naszej szkoły średniej zdecydowali, że po każdym meczu powinniśmy się spotykać na zorganizowanym ognisku. Tak naprawdę był to tylko pretekst, by się upić i poobmacywać – dwie rzeczy, którymi nie byłam zainteresowana – ale i tak zawsze chodziłam z przyjaciółmi na te imprezy.

W ten wieczór byłam właśnie na jednym z takich ognisk.

Wieczór, który zepchnął mnie w mrok, gdzie moje nocne niebo nie ma gwiazd, moje dni nie mają słońca, a moje ciało pozbawione jest nadziei.

Tamtego wieczora moje życie się skończyło.

Nie było przy mnie Beau Bennetta. Gdyby był, uratowałby mnie. Jak zawsze. Jednak tamtego wieczora miał szlaban za spóźnienie się do domu w poprzedni piątek. W zasadzie był to jedyny weekend, w którym Beau został uziemiony.

Wierzę, że życie to tylko suma przypadków i właśnie tamtej nocy dopadł mnie niefortunny zbieg okoliczności.

Na ognisko przyszłam z Morgan, moją najlepszą przyjaciółką od trzeciej klasy podstawówki. Wtedy chodziła z przewodniczącym jednej z ostatnich klas szkoły średniej. Nie minęło wiele czasu, nim zniknęli gdzieś razem, zostawiając mnie zmarzniętą przy ognisku w towarzystwie kilku innych dzieciaków z naszego liceum. Czułam się dobrze pośród nich, większość znałam od czasu, gdy jako pięciolatka zamieszkałam w tym mieście. To jedna z zalet małego miasteczka.

Przynajmniej wtedy tak myślałam.

Siedziałam, obejmując się ramionami, próbując się rozgrzać, ponieważ ciepło ogniska mi nie wystarczało. Podszedł do mnie Drew Heston i usiadł obok. Mój żołądek natychmiast fiknął koziołka. Drew był starszy, wszyscy wołali na niego Pan Futbol. Był miejscowym bohaterem, gościem, który pewnego dnia, gdzieś poza tym miastem, doczeka się billboardu z własnym zdjęciem. Wyglądał wspaniale: miał krótkie, ciemne włosy, jasne, zielone oczy i mocno rozbudowane ramiona.

Podkochiwałam się w nim od pierwszego dnia szkoły średniej. Było w nim coś urzekającego, gdy z wysoko uniesioną głową szedł licealnymi korytarzami, zwracając uwagę dziewczyn, wliczając mnie samą. Nigdy z nim nie rozmawiałam, a teraz siedział przy mnie. Nie mogłam w to uwierzyć. Takie rzeczy nie zdarzają się Kate Alexander.

– Cześć, Kate. Jak leci? – zapytał, patrząc na mój profil. Nie mogłam się zmusić, by na niego spojrzeć. Sama jego obecność sprawiała, że traciłam zdolność rozumienia słów.

– Dobrze – wymamrotałam, przygryzając dolną wargę. W końcu na niego spojrzałam i przeszył mnie silny dreszcz.

– Byłaś dzisiaj na meczu? – zapytał, szturchając mnie ramieniem. Poczułam ciepło jego muskularnego ciała, przez co się zarumieniłam.

Myślami wróciłam do trzeciej kwarty, kiedy Drew rzucił piłkę do swojego błyskotliwego skrzydłowego Jacksona Reida, otoczonego w tym samym czasie obrońcami. Moje serce przyspieszyło z ekscytacji, kiedy obserwowałam, jak Jackson skoczył, by złapać piłkę w tej samej chwili, co trzech zawodników drużyny przeciwnej. W końcu dopadł ją Jackson, bo Drew rzucił mu ją prosto w ręce. To było dość niesamowite, jednak dla Drew zupełnie normalne.

– Byłeś świetny – odpowiedziałam, nerwowo poprawiając ściągnięte w kucyk włosy. Zawiał wiatr i z nieba spadło kilka kropel deszczu. Parokrotnie potarłam dłońmi ramiona, by się rozgrzać, jednak nic to nie dało.

– Zimno ci? – zapytał, przysuwając się nieco bliżej. Sposób w jaki na mnie patrzył, podrywał do lotu motyle w moim brzuchu. To nie tak, że byłam w szkole jakimś wyrzutkiem, ale nie należałam do elity popularnych dziewczyn, z którymi chłopaki takie jak Drew zwykle spędzały czas.

– Troszkę. Zapomniałam kurtki – odparłam, czując na policzku kilka nowych kropel deszczu.

Drew wstał i wyciągnął do mnie dłoń.

– Chodź. Znajdę w domu jakąś bluzę i ci pożyczę.

Jego rodzice wyjechali na weekend, więc impreza odbywała się u niego. Przez chwilę wahałam się, ale w końcu złapałam go za rękę. Był znajomym, choć tak naprawdę go nie znałam. To nie był pierwszy raz, gdy byłam u niego, ale pierwszy, gdy zaprosił mnie do środka. Poczułam się trochę nieswojo, mimo to ufałam mu. Nie miałam powodu, by tego nie robić.

Drew otworzył drzwi wejściowe i nie puszczając mojej dłoni przeprowadził mnie przez dom. Skupiałam się na ekstrawagancko pomalowanych ścianach i pięknych podłogach z wiśniowego drewna. Ledwie zdawałam sobie sprawę, że idziemy na górę. Zauważyłam jednak, że chłopak wyciągnął z kieszeni klucz, którym otworzył drzwi znajdujące się w korytarzu na piętrze. Musiał dostrzec sposób, w jaki na niego patrzyłam, bo uśmiechnął się do mnie.

– Nie lubię, jak ktoś mi się plącze po pokoju – powiedział, popychając drzwi.

Skinęłam głową i weszłam za nim. Czy czułam się nieco dziwnie wchodząc do sypialni Drew Hestona? Tak. Czy choćby przez chwilę myślałam, że nie powinnam tego robić? Nie. Znałam go od lat, podobnie jak inni z jego otoczenia.

Kiedy zamknął drzwi na zamek, moje serce nieco przyspieszyło. Widziałam, że rozejrzał się wokół, nim na mnie spojrzał. Ściany jego pokoju były granatowe i zdobiły je plakaty różnych futbolistów. Nie zapomnę też jak pachniało pomieszczenie, bo cuchnęło tu jakby chłopak rozlał perfumy na przepocone ciuchy.

Drew stał nieruchomo, patrząc na mnie trochę inaczej, przez co nagle poczułam się, jakbym nie była we właściwym miejscu.

– Możesz dać mi tę bluzę? Powinnam już wracać na zewnątrz, zanim Morgan zacznie mnie szukać.

– A tak, daj mi chwilę – powiedział, zmierzając do komody. Podeszłam do okna znajdującego się po drugiej stronie pokoju i spojrzałam przez szybę na dogasające ognisko. Deszcz coraz mocniej obijał się o szyby, przez co ciężko było cokolwiek dostrzec, ale wyglądało na to, że wszyscy się rozeszli. Musiałam się pospieszyć, by znaleźć Morgan, nim wróci beze mnie.

Dom był zupełnie cichy, przez co wstrząsnął mną dreszcz. Zamknęłam oczy i słuchałam zbliżających się kroków Drew, a moje serce przyspieszało z każdym odgłosem stopy stawianej na drewnianej podłodze.

Nie podobało mi się przebywanie w jego pokoju i wiedziałam, że muszę stąd uciec. Wejście do jego sypialni było kiepskim pomysłem… a pójście na tę imprezę bez Beau ogromnym błędem.

Chłopak był coraz bliżej, odwróciłam się, by ruszyć w kierunku drzwi. Powitało mnie puste spojrzenie ciemnych oczu. To nie był ten sam Drew, który dosiadł się do mnie przy ognisku. Miałam ochotę wybiec z jego domu i nie oglądać się za siebie, ale stanął mi na drodze.

– Zaczekam na zewnątrz. Już mi cieplej – skłamałam, przesuwając się w stronę wyjścia.

Drew nie powiedział ani słowa, tylko przycisnął się do mnie, całkowicie likwidując przestrzeń między nami. Spociły mi się dłonie i czułam jakbym miała nogi z waty. Chłopak wyglądał jakby wpadł w trans, co cholernie mnie przeraziło.

– Drew.

– Na zewnątrz pada deszcz, Kate – powiedział, wyciągając rękę do mojego policzka. Odsunęłam się, ale postawił krok w moją stronę. Nie trwało długo aż oparłam się plecami o ścianę. Na wyjście było za późno. Drew oparł ręce na murze, więżąc mnie w klatce swoich ramion.

– Mmm… Ładnie pachniesz – wymruczał, przyciskając usta do mojej szyi.

Poczułam się bezradna.

– Drew, proszę, puść mnie. Muszę znaleźć Morgan – jęknęłam. Cała drżałam ze strachu, niepodobnego do niczego innego. Był paraliżujący.

Chłopak zignorował mnie, wodząc ustami po linii mojej szczęki. Odwróciłam głowę, by się bronić, ale ruszył za mną.

– O co chodzi, Kate? Widziałem, jak na mnie patrzysz. Chcesz tego tak bardzo jak ja – powiedział ochrypłym głosem, który sprawił, że panika ogarnęła moje i tak już spięte ciało. Użyłam resztek siły, by go odepchnąć, ale kiedy oparłam ręce na jego klatce, nawet się nie ruszył. Ani o centymetr.

– Puszczaj – prosiłam. Prawą ręką złapał mnie mocno za biodro, po czym przycisnął usta do moich warg. Pocałunek był tak silny, że poczułam ostry ból. Posmakowałam własnej krwi i alkoholu z jego oddechu.

Złapał za spód mojej koszulki i zaczął ciągnąć ją w górę, odsłaniając brzuch. Starałam się ruszyć nogi do przodu, ale on był większy i silniejszy ode mnie. Próby odepchnięcia go tylko pogarszały sprawę.

Chwycił mnie mocno za nadgarstki i zaciągnął na łóżko, kładąc mnie płasko na brzuchu. Próbowałam wyrwać ręce z jego uścisku, ale to tylko powodowało ból. Nigdy w życiu nie byłam bardziej przerażona. Nadal przytrzymywał moje ręce na plecach, dodatkowo kolanami przygwoździł moje nogi.

– Ratunku! – krzyknęłam jak tylko mogłam najgłośniej przez łzy i ogarniającą mnie panikę.

Drew zacisnął mi dłoń na ustach, szarpiąc głowę w tył, aż moja szyja wygięła się w łuk.

– Wszyscy są na zewnątrz. I tak nikt cię nie usłyszy.

Byłam pod nim uwięziona i nikt nie mógł przyjść mi z pomocą. Chęć walki opuściła moje ciało, szanse na to, że ktokolwiek wyciągnie mnie z tego piekła, malały z każdą chwilą. Łzy płynęły mi po policzkach wsiąkając w jego pościel, ale skupiłam się na kroplach deszczu uderzających o szybę. Drew siłą zsunął mi jeansy aż do kostek. Kiedy usłyszałam dźwięk odpinanego paska, przestałam oddychać. Nigdy nie czułam się tak obnażona, nie chciałam tego. Pragnęłam oddać dziewictwo komuś wyjątkowemu, a Drew miał zamiar mi je odebrać. Dyszałam chcąc złapać do płuc trochę powietrza, ale nie potrafiłam. Próbowałam krzyczeć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z moich ust.

Poczułam jak przyciska się do mnie od tyłu, przez co zrobiło mi się niedobrze.

– Przestań! – wrzasnęłam, znów starając się uwolnić, ale on był zbyt silny.

Roześmiał się cicho.

– Zamierzasz się poddać?

– Proszę, nie rób tego – błagałam. Wiedziałam, że była to moja ostatnia szansa. Drew nie odpowiedział, a kiedy usłyszałam rozdzieranie foliowego opakowania, zacisnęłam mocno powieki i w duchu zaczęłam się modlić. Prosiłam, by to wszystko było koszmarem, z którego wkrótce się obudzę. Prosiłam, by ktoś tutaj wszedł i powstrzymał go. Prosiłam, bym mogła być gdziekolwiek, byle nie w tym pokoju.

Tylko że nikt mnie tamtej nocy nie wysłuchał. Słyszałam delikatne uderzenia kropel wody o szybę, ale reszta domu pozostawała cicha. Kiedyś lubiłam odgłos deszczu, jednak Drew i to mi odebrał.

Wszedł we mnie tak szybko, że ból wybuchł w całym moim ciele, przez co mój ogłuszający krzyk rozdarł ciemność pokoju. Zacisnęłam mocno oczy, czując jakbym tonęła i w żaden sposób nie mogła wydostać się na powierzchnię. Nigdy nie czułam tak wielkiego bólu, jednocześnie fizycznego i psychicznego. To była bezwzględnie najgorsza chwila mojego życia.

Nadal nią jest.

Drew się nie zatrzymał. Nawet, kiedy krzyczałam, nawet, kiedy płakałam. Wciąż najeżdżał moje ciało, z każdym pchnięciem zabijając jakąś cząstkę mnie. Bolało bardziej, gdy z nim walczyłam, więc leżałam nieruchomo, tępo gapiąc się na krople deszczu spływające po szybie. Pomrukiwał coś, gdy rozrywał moją duszę na kawałki, jednak starałam się jak mogłam, by tego nie słyszeć. Nie chciałam pamiętać jego słów, podczas gdy i tak będę musiała żyć nieustannie czując go w sobie. Wiedziałam, że po tym, co mi zrobił, nigdy już nie będę sobą.

Nie jestem pewna jak długo znajdowałam się w jego sypialni, jednak czułam się, jakbym spędziła w niej wieczność. Całe życie stanęło mi przed oczami, gdy próbowałam stłumić żal. Przez resztę życia będę żałowała pójścia do pokoju z Drew Hestonem. Nigdy nie uda mi się cofnąć tego dnia, nigdy też nie odzyskam wszystkiego, co ten chłopak mi odebrał.

Najważniejszą rzeczą, którą straciłam tamtej nocy była moja własna tożsamość. Przez siedemnaście lat ją budowałam, a potrzeba było zaledwie kilku minut, by całkowicie ją zburzyć.

Nienawidzę go.

Dawnej Kate nie ma… i już nigdy nie wróci.

Nienawidzę również, kiedy pada deszcz.

ROZDZIAŁ 1

Dwa lata później

Nigdy nie wyobrażałam sobie dnia bez światła. Dnia bez nadziei. Dnia bez widoku na przyszłość. Kiedyś byłam gwiazdą wśród biegaczek, teraz jedynie uciekam od siebie. Niegdyś marzyłam o karierze prawniczej, teraz nie chcę studiować. Kiedyś miałam wielu przyjaciół, teraz mam tylko Beau… a on jutro wyjeżdża na studia.

Są takie dni, że nie chce mi się dalej żyć. No bo po co? Przez pewien czas ludzie pytali, co się ze mną stało, ale nie chciałam nic mówić. Nie powiedziałam nikomu. Dlaczego? Bo kto by uwierzył w to, że zgwałcił mnie miejscowy bohater?

Jestem Kate Alexander, córka niezamężnej kelnerki. Dziewczyna, która nie wie nawet, kto jest jej ojcem.

Rodzina Drew ma pieniądze, zatem każdy w miasteczku myśli, że są wszechmocni jak jacyś bogowie. I tak odwróciliby kota ogonem, twierdząc, że sama się o to prosiłam. I nie wiem… może tak było. Może zrobiłam coś, przez co Drew pomyślał, iż tamtej nocy chcę uprawiać z nim seks. Bezustannie odtwarzam tę chwilę w myślach, ale nadal nie widzę w tym sensu.

Wszystko inne też jest go pozbawione.

Mieszkanie w małej mieścinie i patrzenie jak osoba, która wszystko mi odebrała, przechadza się korytarzami naszej szkoły średniej, jedzie ulicą, na której mieszkam lub przychodzi do restauracji, w której pracuję, niemal mnie zabiło. Nie mogłam jeść. Nie mogłam spać. Nie wychodziłam z domu, póki nie musiałam, przechorowałam więcej dni w trzeciej klasie niż we wszystkich szkolnych latach razem wziętych. Ledwo oddychałam.

Bałam się być sama. Bałam się, że on ponownie to zrobi. Mój obraz idealnego świata przepadł. Pozostały tylko niemożliwe do sklejenia okruchy.

Kiedy następnego lata Drew wyjechał na studia, zaczerpnęłam pierwszy od roku głęboki oddech. Znowu zaczęłam spotykać się z Beau i pomalutku nadrabiać kilogramy, które straciłam.

Jednak nadal tkwię w chwili, która wydarzyła się dwa lata temu. Nie wymyśliłam jeszcze, jak ruszyć do przodu. Jak niby mam dalej żyć? Mam udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy nie jest?

Pozostaje mi samotne siedzenie w pokoju, słuchanie muzyki i gapienie się w sufit. Mogę wskazać w nim każde pęknięcie, wypukłość czy zaciek. Spędziłam więcej czasu, gapiąc się w niego, niż śpiąc. Nie lubię spać, ponieważ kiedy to robię, nie potrafię kontrolować ścieżek mojego umysłu, a koszmar wciąż powraca.

Wspomnienia chwytają mnie za ręce i przytrzymują tak jak tamtej nocy Drew. Chcę się od nich uwolnić. Chcę, by mnie puściły, ale tego nie robią i nie mogę się wyrwać.

Nienawidzę, kiedy ludzie pytają, czy dobrze się czuję. Nienawidzę, kiedy pytają, co się stało, ani kiedy chcą wiedzieć, co mogą dla mnie zrobić. Szczerze, nie sądzę, by ktokolwiek był w stanie mnie poskładać. Chciałabym, by przestali próbować.

Z mamą jest inaczej. Chyba wie, że coś jest nie tak. Jednak nie ma jej w domu na tyle często, by mogła poznać prawdę. Trudno ją winić. Aby związać koniec z końcem musi pracować na dwóch etatach. Do tego przez całe dziewiętnaście lat sama się mną opiekuje.

Kiedy moje oceny zaczęły się pogarszać, zapytała o co chodzi, ale powiedziałam, że materiał w szkole jest coraz trudniejszy, więc odpuściła. Pytała też, dlaczego nie widuje ostatnio Morgan, więc odpowiedziałam, że ma nowego chłopaka, z którym spędza mnóstwo czasu. W to także uwierzyła. Kiedy pytała, czy chcę iść na zakupy, odmawiałam. Kiedy pytała, czy chcę wyjść gdzieś na obiad, odmawiałam. Boję się, że kiedy wyjdę z domu, zobaczę kogoś, kogo nie chcę widzieć.

Łatwiej jest się ukrywać.

A bolesna myśl, że Beau Bennett jutro wyjedzie i będzie ode mnie oddalony o pięć godzin jazdy, sprawia że mam ochotę zwinąć się w kulkę i płakać do utraty łez. Odkąd zostaliśmy sąsiadami, gdy miałam pięć lat, widywałam go niemal codziennie i nawet jeśli ostatnio sprawy między nami nie układały się jak poprzednio, nie potrafię wyobrazić sobie, by nie było go w moim życiu. Jest dla mnie wszystkim, nawet jeśli nie potrafię tego okazać.

Marzyłam o nim od tak wielu lat.

Od czasów podstawówki codziennie po szkole bawiliśmy się razem. Wtedy oczywiście był tylko moim kolegą, ponieważ przechodziłam przez ten okres, w którym chłopcy byli okropni, aż w gimnazjum coś się zmieniło. Zaczęłam zauważać jego piękne niebieskie oczy, jego mocno zarysowaną szczękę… Siedziałam w klasie zapatrzona w tył jego głowy, fantazjując o przeczesywaniu palcami tych potarganych, brązowych włosów.

Pewnego dnia miałam wyjść za mąż za Beau Bennetta, ale nigdy nic się między nami nie wydarzyło. Byłam zbyt przestraszona, by wykonać pierwszy ruch, a on był za bardzo zajęty uganianiem się za szkolnymi ślicznotkami. Miałam nadzieję, że może któregoś dnia spojrzy na mnie tak, jak ja patrzyłam na niego, jednak kiedy w końcu to zrobił, było już za późno.

Nie jestem już tą samą dziewczyną. I już nigdy nią nie będę.

Dzieliliśmy dobre i złe chwile. Tak naprawdę wyszliśmy razem jedynie na bal maturalny. Sama myśl o tym sprawia, że denerwuję się tym, co może przynieść dzisiejszy dzień.

Dziś jest mój bal maturalny. Nie chciałam iść, ale Beau praktycznie błagał, żebym poszła, mówiąc, że będę żałowała, jeśli tego nie zrobię. Chciałam mu powiedzieć, że jest wiele rzeczy, których żałuję, a opuszczenie balu z pewnością nie będzie jedną z nich.

Jednak w końcu, wytrwałość Beau została nagrodzona i zgodziłam się z nim pójść, ponieważ wiedziałam, że jeśli tego nie zrobię, on też nie pójdzie. Wydałam trochę z zarobionych w restauracji pieniędzy na sukienkę, ponieważ chciałam dla niego dobrze wyglądać. Nie chciałam, by żałował wyboru partnerki.

Kiedy Beau puka do drzwi czuję zdenerwowanie, ale i ekscytację. Przez jeden wieczór mam zamiar udawać, że jestem normalną, szczęśliwą nastolatką. Po raz ostatni patrzę w lustro na moje długie, kasztanowe włosy i wygładzam materiał długiej do kolan szafirowej sukienki, po czym idę i otwieram drzwi. Beau patrzy na mnie z rozchylonymi ustami, co sprawia, że przez krótką chwilę zastanawiam się, czy ten bal to na pewno dobry pomysł.

Jednak kiedy się uśmiecha, opuszczają mnie wątpliwości.

– Gotowa? – pyta, podając mi rękę. Wygląda cudownie w czarnym garniturze i niebieskim krawacie pasującym do mojej sukienki. – Och, czekaj. Byłbym zapomniał. – Podaje mi pudełeczko, a kiedy je otwieram, moim oczom ukazuje się niewielki bukiecik wykonany z białych lilii, które są moimi ulubionymi kwiatami. Wolno nasuwa mi go na nadgarstek, upewniając się, że kwiaty są idealnie ułożone.

– Dziękuję – mówię, łapiąc go za rękę.

Wieczór jest lepszy, niż oczekiwałam. Większość czasu spędzamy na parkiecie, a kiedy odpoczywamy, Beau zawsze jest przy mnie. Kilkoro ludzi gapi się na mnie. Zakładam, że są zdziwieni moim przybyciem, jednak nie pozwalam, by miało to na mnie wpływ. Niegdyś byłam zwykłą uczennicą, teraz stale jestem wyobcowana. Choć dzisiaj po części czuję, jakbym ponownie wróciła do tego świata.

– Chcesz iść na imprezę po balu? – pyta Beau, kiedy światła zostają zapalone, a dyrektor informuje, że właśnie grana jest ostatnia piosenka.

Kręcę głową. Już i tak przekroczyłam strefę swojego komfortu i nie chcę spotkać dawnych znajomych. Nieustannie czuję, jakby ludzie mnie oceniali, a tego nie znoszę.

– Może chciałabyś jechać nad jezioro? – pyta, obejmując mnie.

Czy chcę? To dla mnie najszczęśliwsza chwila od niemal dwóch lat i wiem, że nie będzie trwała wiecznie. Moja ucieczka z Beau zakończy się w momencie, gdy znów będę miała czas, by myśleć. Rzeczywistość zawsze znajduje sposób, by o sobie przypomnieć.

Przytakuję, więc wskakujemy do jego furgonetki i uchylamy szyby. Jedziemy w ciszy, wiatr rozwiewa mi włosy, a z radia dobiega cicha muzyka country. Chciałabym, by wszystkie chwile w życiu mogły być takie jak ta. Czuję się wolna i bezpieczna, a przede wszystkim bardziej niż kiedykolwiek czuję, jak jakaś część starej mnie wkrada się w teraźniejszość.

Stajemy niedaleko brzegu, Beau zabiera z tylnego siedzenia koc, wysiada z samochodu i spieszy, by otworzyć mi drzwi. Idziemy w stronę wody, po czym rozkładamy koc kilka metrów od niej.

Siedzimy na kocu. Jest maj, więc wciąż chłodno. Wdycham cudowny zapach wilgoci jeziora i rozkoszuję się spokojem, jaki mi zapewnia.

Owiewa nas wiatr, więc zaczynam drżeć.

– Zimno ci? – pyta Beau.

– Trochę. Myślałam, że będzie cieplej – mówię, obejmując swoje zgięte kolana. Beau zdejmuje marynarkę i zarzuca mi ją na ramiona. To jedna z rzeczy, które najbardziej w nim lubię. Zawsze w pierwszej kolejności myśli o innych.

Nadal patrzymy w wodny horyzont, słuchając jak liście szeleszczą na wietrze, a miękkie fale uderzają o brzeg.

Spokojnie tu. Gdyby to było możliwe, mogłabym trwać tak wiecznie, zwłaszcza jeśli oznaczałoby to wymazanie innych momentów z mojej przeszłości.

– Zmieniłaś zdanie na temat studiów? – pyta, przerywając milczenie.

Nie zmieniłam zdania. Nawet o tym nie myślałam. To i tak nie ma znaczenia. Nie widzę dla siebie przyszłości.

– Nie. Zostaję w domu. Przynajmniej w tym roku.

– Chciałbym, żebyś zdecydowała inaczej. Masz tyle do zaoferowania, Kate. Powinnaś pozwolić, by świat to dostrzegł – mówi, patrząc na wodę.

– Teraz po prostu nie mogę – szepczę, przełykając emocje.

– Coś sprawiło, że się zmieniłaś i nie przestanę szukać, póki nie dowiem się co. – Obraca głowę i nasze spojrzenia się krzyżują. Chcę mu powiedzieć, że poprzednia Kate już nie wróci, jednak już o tym rozmawialiśmy.

Zacznie zadawać pytania, na które nie chcę odpowiadać.

– Przykro mi – mówię, odrywając od niego wzrok.

Powieki zaczynają mi ciążyć, więc kładę się na plecach i szczelnie okrywam marynarką. Zamykam oczy i skupiam się na dźwiękach natury, by nie myśleć o innych sprawach. Kiedy czuję przy sobie Beau, otwieram oczy i widzę, że na mnie patrzy, z głową opartą na dłoni. Przysuwa się do mnie, przez co moje serce przyspiesza. Kiedy na wargach czuję ciepły oddech Beau, zamykam powieki, a wtedy jego usta lekko muskają moje.

To czuły i ciepły gest, więc mimowolnie przeciągam palcami po jego włosach. Staram się, by moje stare marzenie się ziściło.

Pozwalam się sobie zatracić. Przez chwilę czuję, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi na świecie i nic więcej się nie liczyło. Czuję, że istnieje maleńka szansa, bym zapomniała o wszystkim i była z nim już na zawsze. Jednak gdy chłopak pochyla się jeszcze bardziej i opiera o mnie swoim ciałem, spinam się, spanikowana. Mój umysł przeskakuje do Drew i zalewa mnie fala bolesnych wspomnień, więc mocno odpycham Beau.

– Przestań! – łkam, obracając się do niego plecami.

– Co się stało? Co zrobiłem? – Ból w jego głosie sprawia, że pęka mi serce. To moja wina, nie jego.

Kiedy poczułam ciało Beau tuż przy moim, zobaczyłam gniew w oczach Drew i poczułam na skórze jego palce. Chcę, by te wspomnienia odeszły.

– Cholera! Kate, proszę, powiedz coś! – mówi zdenerwowany Beau.

Podrywam się i łapię za brzuch.

– Proszę, zabierz mnie do domu.

Chcę mu powiedzieć. Chcę powiedzieć komukolwiek, ale nie potrafię.

Staje przede mną z rękami założonymi na karku. Odsuwam się na odległość ramion.

– Jezu, powiesz mi w końcu, co się dzieje? Nie mogę patrzeć, jak się coraz bardziej ode mnie oddalasz.

– Proszę, zawieź mnie do domu, Beau – szepczę, po czym idę w kierunku furgonetki. Kiedy słyszę, że mnie woła, przystaję i odwracam w jego kierunku głowę.

– Nie potrafię tego ciągnąć. Dlaczego nie chcesz ze mną rozmawiać? Podaj choć jeden powód! – krzyczy, łapiąc się za włosy.

– Nie chcesz tego słuchać. Zaufaj mi – jęczę, zakrywając ręką usta. Na samą myśl, że miałabym mu powiedzieć, żółć podchodzi mi do gardła. Nikt nie chciałby usłyszeć, że dobra, mała Katie nie jest tą, za którą się ją uważa.

Została uszkodzona.

– Spróbuj – mówi. Brzmi na zmęczonego i sfrustrowanego. – Nic nie zmieni tego, co do ciebie czuję. Nic.

Kręcę głową i znów zaczynam maszerować.

– Kate, wracaj! – wrzeszczy. I częściowo tego chcę. Jakaś część mnie chce wrócić, złapać go za szyję, i już nigdy nie puścić, ale nie potrafię.

Ignoruję go i wsiadam do auta, obserwując jak Beau nadal stoi przy brzegu i patrzy na wodę z rękami opartymi na biodrach. Bardzo go kiedyś pragnęłam, ale teraz on zasługuje na coś więcej niż na pustą skorupę po dziewczynie, którą niegdyś byłam. Obserwuję, jak podnosi duży kamień i ciska do wody, po czym zwija koc i idzie w kierunku samochodu.

Boję się ciszy, która nastąpi w drodze powrotnej do domu, a kiedy chłopak kopie przednią oponę przed wejściem do środka, wiem, że być może tym razem przegięłam. Przez minione dwa lata wiele razy próbował dowiedzieć się, co mi się stało. Był to jednak pierwszy raz, gdy mnie pocałował. W ten właśnie sposób odrzuciłam jedyną osobę, której powinnam się trzymać.

Wsiada do furgonetki i z hukiem zamyka drzwi. Chcę na niego spojrzeć, ale nie mogę się zmusić, by to zrobić.

– Przepraszam – szepczę. Nie jestem pewna, czy mnie słyszał… bo nie odpowiada.

Podczas jazdy wygląda na pogrążonego we własnym świecie i wiem, że to ja go tam wepchnęłam. Chcę, by był szczęśliwy, ale nie jestem osobą, która może dać mu szczęście.

Po tym zdarzeniu nie dawał znaków życia przez sześć dni. Nie dzwonił i nie pisał. Myślałam, że przegięłam na dobre, ale siódmego dnia zapukał do moich drzwi, udowadniając że jest facetem, któremu mogę zaufać.

Od tamtego wieczora Beau i ja wróciliśmy do tego, co było między nami przez ostatnie dwa lata. Trzymałam go na tyle blisko, by było mi wygodnie, ale nie na tyle, by mógł dostrzec moje wnętrze. Mimo to, w jakiś sposób zawsze potrafił mnie przejrzeć, za co jednocześnie go uwielbiałam i nie znosiłam.

Od tamtego wieczora nie wróciliśmy też nad jezioro. Właściwie nigdzie nie bywaliśmy. Przesiadywaliśmy albo u mnie, albo u niego. Może dlatego, iż obawiałam się, co może się stać między nami, gdy zostaniemy tylko we dwoje. Może z obawy, co mogłabym powiedzieć Beau, jeśli wystarczająco mocno będzie naciskał, by zburzyć mój mur obronny.

Ostatnio wszystkiego się boję.

To może być ostatnia chwila, którą spędzimy razem, więc zgodziłam się pojechać z nim nad jezioro. Wiąże się z nim tak wiele moich dobrych wspomnień i mimowolnie myślę, że to, co stało się tutaj ostatnio też się do takich zalicza. Jest wiele momentów, które chciałabym na wieki zachować w pamięci, jednak obawiam się, że na zawsze pozostaną w cieniu tego straszliwego wspomnienia, od którego nie potrafię uciec.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: WHEN IT RAINS

WHEN IT RAINS Copyright © 2013 by Lisa De Jong.

Published by arrangement with the Author. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Uwe Krejci/Getty Images

© Kathy Collins/Getty Images (tło)

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-136-1

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl