Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2016

Adam Jan Czarski
„Szerszenie” czyli „W piekle Odsieczy Wiedeńskiej” tom I „Odsiecz”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016
Copyright © by Adam Jan Czarski, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

Zdjęcie okładki © Fotolia – Waldteufel

Ilustracje: Adam Jan Czarski

Autor zrezygnował z korekty profesjonalnej wydawnictwa

ISBN: 978-83-7900-544-4

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

W hołdzie Królowi Janowi Sobieskiemu i jego rycerstwu,

pisarzowi Henrykowi Sienkiewiczowi i jego Trylogii oraz

reżyserowi Jerzemu Hoffmanowi – ku serc strapionych

rozweseleniu.

Wstęp

Wczesną wiosną Roku Pańskiego 1683 od Konstantynopola i dzikich Gór Bałkańskich powiało grozą. Cały chrześcijański świat i wierne Chrystusowi narody stężały w śmiertelnej trwodze, kiedy niczym ognista powódź runęła na nie ogromna armia Sułtana Mehmeda IV pod wodzą serdara wszystkich tureckich wojsk - Wielkiego Wezyra Kara Mustafy. Z jego to rozkazu, najpotężniejsza w dziejach Porty armia - nieogarniętego państwa wyznawców Allacha - paląc, rabując i mordując, wdarła się w granice Rakuskiego Cesarstwa i śmiertelnie zagroziła całemu chrześcijaństwu, realizując swój mahometański, święty dżihad.

Pracowity lud austriacki, od pokoleń zażywający spokoju i bezpieczeństwa, budujący swój piękny kraj ku wiecznej chwale Chrystusa - jedynego swego Pana i Boga, znalazł się nagle w śmiertelnym zagrożeniu. Nie powstrzymało naporu śmiertelnego wroga bohaterstwo austriackiego księcia Karola Lotaryńskiego, który od początku wojny stawiał zacięty opór z resztkami cesarskiego wojska, by choć zahamować postępy wroga i umożliwić ucieczkę przerażonej ludności. Ale puszczone przed turecką potęgą czambuły tatarskie, wojując nieznaną tu manierą, roznosiły wszędzie zamęt i panikę. Rozlewały morze niewinnej krwi chrześcijańskiej i tysiącami zagarniały w gorszy od śmierci jasyr. Po błyskawicznych zagonach hord tatarskich zostawały tylko trupy, popiół, rozpacz i łzy.

Nim się spostrzeżono, nim zdołano opór stawić, już łuny mnogich pożarów zaświeciły w oczy stolicy cesarstwa - Wiedniowi. Przerażony cesarz Leopold I pośpiesznie opuścił zagrożone miasto z całym swoim dworem, pozostawiając w rozpaczy jego mieszkańców. W kilka dni potem cesarski Wiedeń został opasany przez turecką armię tak szczelnie, że nawet mysz nie zdołałaby się z niego wydostać. Nastały dla miasta dni trwogi, śmierci i ran; rozpaczliwej ale i bohaterskiej obrony.

Poza niezmierzoną mocą miłosiernego Boga, pozostała Wiedniowi tylko jedyna nadzieja w wielokrotnym pogromcy otomańskich hord – polskim Królu Janie III Sobieskim. Jeżeli, odpowiadając na błagania cesarskie i papieskie, wojska swe zgromadzić zdoła i z odsieczą zagrożonemu Cesarstwu i Chrześcijaństwu pośpieszyć raczy. I na czas przybyć zdąży...

-  -  -

Szkic Odsieczowego Kręgu zatoczonego przez wojska Króla Jana III Sobieskiego 

podczas kamapanii wojennej 1683 AD

SŁOWO OD AUTORA

Oddając z wielką emocją w ręce Szanownych Czytelników swą powieść pt. „SZERSZENIE", sugeruję uprzejmie abyście Państwo podczas czytania , zechcieli łaskawie sami sobie we własnej wyobraźni stwarzać najwspanialszy film, albo nawet serial batalistyczny, rycersko-przygodowy ale po części także radośnie-humorystyczny. Jako oryginalne novum literacko-filmowe.

Każdy z Państwa może dokonać swoistego castingu aktorskiego do tego filmu i obsadzić w poszczególnych rolach ulubionych i popularnych  aktorów, a nawet siebie w roli wybranej postaci. A potem w rozmowach towarzyskich konfrontować swoje upodobania. Można też wykonać z kolorowych pism fotograficzne tablo wizerunków osób tej obsady i posługiwać się nim podczas lektury.

Niech każdy z Państwa będzie dla siebie najlepszym na świecie Reżyserem, tworzącym swój jedyny na świecie, osobisty film-marzenie. Nawet w formacie 3-D.

Życząc Szanownym Czytelnikom zatopienia się w wartkiej treści tego swoistego kino-czytadła oraz w nadwymiarowych obszarach własnej wyobraźni, dziękuję za sięgnięcie po moją pracę, o  aktualnej dla współczesności treści.

Miłej, ciekawej, emocjonującej i radośnie uśmiechniętej lektury życzy serdecznie - AUTOR.

Rozdział 1

Zapadała chłodna, sierpniowa noc Anno Domini 1683.

Ogromny jak warowny zamek konwent Jezuitów, pogrążając się w mroku, zwolna zacichał. Surowy brat Zygfryd - klasztorny opiekun scholarów - tuż po wieczornych modlitwach, przekroczył próg solidnie okutej i mocno okratowanej celi. Pełniła ona w konwencie funkcję klasztornego karceru dla karanych scholarów.

Tu na twardych, drewnianych pryczach spoczywali pod cienkimi przykryciami mało pilni i najbardziej krnąbrni wychowankowie. W tej gromadce, znajdowali się dwaj najmłodsi, jedenastoletni, rudowłosi bliźniacy. Podobni do siebie jak dwie krople wody z tej samej studni. Przybyli oni do konwentu zaledwie przed pół rokiem, aby pobierać katolickie nauki i wychowanie, jak na szlacheckich synków przystało.

Nim brat Zygfryd zdążył, w nikłym blasku świecowej latarni, surowym spojrzeniem skontrolować celę, poczuł nagle, że ktoś zarzuca mu na głowę jego mnisi kaptur. Jednocześnie przyciska szorstką materię do twarzy, uniemożliwiając widzenie. W tym samym momencie czyjaś wprawna ręka wbijała mu od dołu, między kośćmi dolnej szczęki przez język i podniebienie, jakieś kłujące ostrze, które przeniknęło aż do prawego oczodołu.

Zaskoczony brat Zygfryd, nie zdążywszy nawet krzyknąć, znieruchomiał w pół ruchu, jakby tknięty nagłym paraliżem. Z jego zaciśniętego trwogą gardła, wydobywał się wraz z tryskającą krwią, tylko nieludzki, charkotliwy skrzek. Nie chcąc zwiększać bólu, powodowanego przez tkwiącą w tak wrażliwym miejscu ostrą zadrę, instynktownie pochylił się, a potem osunął twarzą w dół na posadzkę – dokładnie tak, jak kierowała nim zuchwała dłoń, dzierżąca rękojeść narzędzia zbrodni. Nie drgnął nawet, gdy krępowano mu ręce zakonnym powrózkiem i odsłaniano nagość lędźwi, które rozpaliły mu się żywym ogniem dojmującego bólu.

Dopiero po trzecim uderzeniu pojął, że jest smagany wierzbowymi rózgami, jakich sporą wiązkę nosił zawsze przy sobie, w nagłej potrzebie ukarania chłostą występnego, albo tylko mniej pokornego scholara. I nigdy nie szczędził bolesnych razów nieszczęsnym wychowańcom, smagając ich nader często i bez miłosierdzia za brak posłuszeństwa lub pilności.

Ostatnio zaś najczęściej, jakby z perwersyjnym upodobaniem, chłostał aż do krwi tych dwóch rudowłosych bliźniaków. A wszystko dlatego, że nie chcieli wdrożyć się pokornie w tryby surowej, jezuickiej dyscypliny. Co gorsza, byli tak hardzi i zatwardziali w swym uporze, że smagani okrutnie, nigdy nie wydali z siebie nawet jednego słowa skargi. Nie uronili choćby jednej łzy. Co najwyżej zaskowyczał któryś pod plagą, jak kopnięty z nagła kundel. Ale oczy ich, wyrażały wtedy śmiertelną nienawiść i przemożną chęć zabijania.

Przez to też zapewne otrzymywali znacznie więcej bolesnych plag niż pozostali wychowankowie. A ci, zwłaszcza starsi, potrafili różnymi sprytnymi sposobami okręcać się i wywijać, łagodząc ból, udawać płacz, wrzeszcząc ponad potrzebę, aby pomniejszać dolegliwość kary, lub nawet chłosty uniknąć. Otrzymawszy zaś cięgi buczeli potem długo i żałośnie, ale przez ich zniewolone umysły nigdy nie przemknął zamiar buntu, ucieczki, czy tym bardziej zemsty.

A teraz brat Zygfryd, ten okrutny sprawca udręk młodych ludzi, ciężko zraniony i wychłostany do krwi, gasnącą świadomością odczuł jeszcze, że oblewa go smrodliwa ciecz z drewnianego cebra, służącego w celi do załatwiania nocnych potrzeb scholarów. Ostatnim wrażeniem było uczucie, że mu to cuchnące naczynie nasadzają na głowę. A potem wszystko ucichło i zamieniło się w nieprzenikniony mrok.

Pozostali scholarzy, przerażeni okropną sceną, jaką widzieli w nikłym świetle kaganka, trwali skuleni w swoich nędznych posłaniach, bojąc się nawet poruszyć.

Tymczasem dwie chłopięce postacie, które tak błyskawicznie pokonały brata Zygfryda, wyrwawszy z jego zaciśniętej dłoni pęk kluczy, pobiegły w mrok klasztornego korytarza. Przemykały się od załomu do załomu bezszelestnie, niczym dwie zwinne łasice. Na krótki moment znieruchomiały przy drzwiach kancelarii scholarum, by po chrobotliwej manipulacji kluczami w zamku, otworzyć je i zniknąć w ciemnym wnętrzu. Było to jednocześnie depozytorium konwentu, gdzie składano przedmioty jakie uczniowie przynosili ze sobą, aby pokus ze świata nie stanowiły i do złego młodzianków nie przywodziły. Nie minęły nawet dwa pacierze, kiedy owe dwie sylwetki ponownie wychynęły na korytarz. Teraz jedna z nich dzierżyła w dłoni krótką szabelkę w metalowej pochwie, a druga - srebrzystą buławę – pułkownikowski znak wojsk koronnych.

Przemykając w mroku korytarzy i schodów wielkiej budowli konwentu, zwinne figurki zatrzymały się przy uchylonych drzwiach do klasztornej kaplicy, skąd migotał blask świec i pobrzmiewały modlitwy zakonników. To trwały już od tygodnia “wieczyste” modły na intencję wielkiej wyprawy Króla Jana III Sobieskiego, który wyruszył był z Warszawy na czele polskiego wojska w pomoc oblężonemu przez mahometan Wiedniowi.

Grupy mnichów zmieniały się co kilka godzin, wznosząc gorące błagania dzień i noc, bez żadnych przerw. I miało tak trwać aż do decydującego, bitewnego rozstrzygnięcia. A każdy święcie wierzył - że zwycięskiego. Takie modły i uroczyste nabożeństwa odprawiano w świątyniach całego kraju na intencje ocalenia Wiednia - świętego bastionu chrystusowego krzyża, zmagającego się z mnogimi krociami wojsk proroka Mahometa.

Ze wszystkich ambon Korony i Litwy nawoływano do ofiar i masowego zaciągu, aby armia odsieczowa była jak największa. Obiecywano przy tym każdemu uczestnikowi tej najświętszej krzyżowej wyprawy - nagrodę w raju i wieczne zbawienie.

Ażeby wydostać się na zewnątrz gmachu konwentu, dwie małe postacie musiały przebiec przez smugę światła bijącego z drzwi kaplicy na korytarz i niepostrzeżenie przemknąć obok zbrojnego w halabardę strażnika, stojącego u wejścia z budynku. Wydawało się to niewykonalne, ale bierne czekanie też na nic się zdało.

- Widzisz go? – szepnął malec trzymający buławę.

- Widzę – odpowiedział szeptem drugi, bezszelestnie wyjmując szabelkę z pochwy i dając sygnał do akcji: - Teraz!

Prawie jednocześnie obydwaj skoczyli przed siebie, i - przebiegłszy na palcach jasną plamę światła – znaleźli się tuż za plecami strażnika. Ten jednak, jakby wiedziony tajemnym zmysłem starego żołnierza, podniósł nagle głowę i błyskawicznie się odwrócił. Ścisnął mocniej rękojeść halabardy i natychmiast był gotowy do zasłony, albo zadania ciosu.

Jednak mali napastnicy byli znacznie szybsi. Mignęło w ciemności stalowe ostrze szabelki i jedna ręka strażnika dzierżąca broń, zwisła bezwładnie. W tym samym momencie głownia ciężkiej buławy, jak piorun uderzyła prosto w twarz zaskoczonego strażnika. Malec chciał zapewne uderzyć strażnika w czoło, tuż pod okapem żelaznego morionu, osłaniającego głowę, by go ogłuszyć, lecz z powodu niskiego wzrostu, nie dosięgnął. Przez to głownia buławy trafiła halabardnika w usta i wybijając mu cztery zęby, rozkrwawiła mocno dziąsła i wargi.

Mimo zaskoczenia, wartownik zdołał krzyknąć rozgłośnie, a potem, wypluwając krew buchającą z ust, pokrzykiwał raz po raz. Jednak nie próbował zatrzymywać napastników, którzy przemknęli obok, wydostając się na dziedziniec.

Ciężko zraniony i oszołomiony strażnik nie widział już, jak pochyleni chłopcy biegli wzdłuż murów do ocienionego załomu, gdzie zniknęli w mroku. Dobiegłszy do miejsca, gdzie rosło rozłożyste drzewo, które upatrzyli wcześniej, jedna z sylwetek z wiewiórczą zręcznością wspięła się po pniu, a stamtąd po konarach na blanki kamiennego muru. Po chwili uczyniła to druga z postaci, by zaraz za pierwszą zniknąć po drugiej stronie ściany, schodząc po występach, muru jak zwinna małpka.

Na rozpaczliwe okrzyki zranionego strażnika, kilku z modlących się zakonników wybiegło z kaplicy sprawdzić, co się stało. Od wieży bramnej przybiegło także kilku zbrojnych pachołków z latarniami, bo akurat dawali sobie zmianę.

W uśpionym konwencie wszczęło się głośne larum i wkrótce wszyscy mnisi był na nogach. Po krótkim zamieszaniu przystąpiono do metodycznego poszukiwania sprawców zdarzenia. Grupy strażników i służby klasztornej przebiegały wszystkie dziedzińce, piwnice, korytarze i sprawdzały w poszczególnych salach i celach sądząc, że napastnicy ukrywają się na klasztornym terenie.

-  -  -

Rozdział 2

Król Jan III Sobieski dosiadając ulubionego Pałasza, w otoczeniu wyższych dowódców, cudzoziemskich posłów i delegatów, duchowieństwa i oficerów gwardii przybocznej, spoglądał z wyniosłego wzgórza ku wojskom odsieczowym nadciągającym od prawej strony z chrzęstem broni i dudnieniem kopyt. Wszystkie oddziały wielkiej armii szły zwartymi szeregami na ostatni - przed wejściem w obce kraje - popisowy przegląd.

Doskonale wytrenowany przez królewskiego masztalerza dzielny rumak Pałasz, tańczył pod Królem niecierpliwie. Trzymany jednak silną ręką wytrawnego jeźdźca, bezskutecznie próbował “wziąć na ząb” wędzidło; potrząsał kształtną główką i nerwowo przebierał sprężystymi nogami, jakby już był w najszybszym pędzie. Trwał jednak na miejscu, nie zmieniając stanowiska ani o piędź.

Po prawej ręce Króla Jana, zajmowali honorowe miejsca delegaci papiescy, posłowie cesarscy i oficerowie łącznikowi wojsk sojuszniczych. Wszyscy dosiadający wspaniałych koni, odziani w bogate stroje, już spokojni i pewni siebie. Polski Król bowiem słowa dotrzymał i oto wiedzie niemal wszystkie siły kraju, na odsiecz cesarskiemu Wiedniowi, zagrożonemu przez otomański półksiężyc i rozpaczliwie oczekującemu pomocy.

Król Jan III także oddychał już z ulgą, bo po wielkich trudach będzie mógł teraz z dumą popatrzeć na konkretne efekty swych wysiłków. W ten sierpniowy poranek przemaszeruje przed nim, zahartowana w pochodach i walkach, odsieczowa armia Lechistanu – ostatnia szansa i nadzieja całego chrześcijaństwa.

Tak samo, a może jeszcze bardziej niż widok nadciągających zastępów, cieszył Niemców i Austriaków fakt, że Król Jan III Sobieski osobą własną wyruszył na odsiecz Wiedniowi. Znaczyło to więcej niżby trzy armie ruszyły w sukurs Wiedniowi. Tak groźne było imię polskiego władcy – wielokrotnego pogromcy tureckiej potęgi. Dobrze pamiętano jego sławne zwycięstwa pod Bracławiem, Podhajcami i Niemirowem.

Szczególnie zaś największe i najgłośniejsze - pod Chocimiem w roku Pańskim 1673, gdzie zadał Otomanom straszliwą klęska w ich potężnie obwarowanym obozie. Nieśmiertelną zyskał tym sławę, która go aż na polski tron wyniosła i królewską koroną przyozdobiła. Przez wszystkich swoich wrogów Lwem Lechistanu ogłoszony wtedy został.

Po lewej królewskiej ręce, stali najważniejsi dowódcy oddziałów wojskowych; funkcyjni obozu i taboru oraz oficerowie do specjalnych poruczeń. Wszyscy oni byli niezwykle podnieceni, bo doświadczonemu oku Króla nic ujść nie mogło, co by nieporządkiem było i straty marszowe powodować. Każdy przeto pilnie Króla obserwował, troskając się, czy nie zmarszczy się na widok jakiegoś braku w barwie czy wyposażeniu, nierównego szeregu, kulejącego konia, lub niedbale niesionej broni. Ale królewskie oblicze było pogodne, jak ten sierpniowy dzień. I nawet, gdy spadł krótki, rzęsisty deszcz, zraszając mocno piaszczysty gościniec, nic to nie szkodziło wojskom nawykłym do forsownego marszu. Raczej pomogło, bo powietrze się odświeżyło i schłodniało, kurz z drogi opadł i znój marszowy nie był tak srogi. Przepiękna tęcza, szerokim łukiem rozpięta na błękicie, ozdobiła cały świat swą siedmiobarwną promienistością.

Dla znawców widoczne było, że całe wojsko, tak samo jak tańczący niecierpliwie w miejscu koń Pałasz, trzymane jest w ryzach żelazną ręką mistrza wojennego rzemiosła - największego wodza chrześcijan, jaki się od czasów Chrystusa pojawił. Z takim wojskiem i z takim wodzem można było iść na kraj świata i nie tylko z Turkami, ale nawet z samym Lucyperem i jego piekielnymi zastępami bój śmiertelny stoczyć.

Najbliżej Króla stał hetman wielki koronny - Stanisław Jabłonowski pod trójbuńczukiem dowódcy. W lśniącej srebrzyście husarskiej zbroi, dosiadał jabłkowitego Kirysa, niemal tak wspaniałego, jak królewski Pałasz. Hetman Wielki był tu dowódcą przeglądu wojsk; on chorągwie do parady sprawiał, porządek przemarszu wyznaczył i teraz - jak obyczaj wojskowy nakazywał - każdy nadchodzący oddział prezentował Królowi.

Od prawej strony widać już było pierwszą, najbogaciej okrytą królewską chorągiew husarską, wyposażoną osobiście przez Króla Jana. On był jej nominalnym dowódcą, a ci nad podziw urodziwi skrzydlaci rycerze, byli winni Królowi wierność i bezwzględne posłuszeństwo. Wszystkie oczy królewskiej świty zwróciły się ku tej wspaniałej chorągwi, która nadchodziła z łoskotem i ciężkim dudnieniem kopyt dwustu ciężkich rumaków. Husarze szli jeszcze z wolna, lekkim, miarowym kłusem, emanując swą postawą niezmożoną potęgę. Kiedy już można było rozpoznać twarze pierwszego szeregu, a hetman Jabłonowski akurat miał oddział zaprezentować - nagle, pomiędzy konia hetmańskiego i wierzchowca koniuszego pana Marka Matczyńskiego - wcisnął się jakiś niezręczny, gruby jeździec na zaniedbanym wałachu.

Był to imć Bonifacy Jan Koryciński, nadworny golibroda i cyrulik królewski, a przy tym znany w całym wojsku birbant, opój i żarłok. Mocno spóźniony po wczorajszym długonocnym kielichami zabawianiu z oficerami arkebuzerii, starał się usilnie znaleźć dla siebie należne - według własnego mniemania - wysokie miejsce w orszaku królewskim.

Straże przepuściły pana Korycińskiego, gdyż był oficerom znany i wiedziano, że stale przy Królu się znajdował, a nawet był z nim w znacznej poufałości. Z mocno zaczerwienionymi, zezowatymi oczyma różnej barwy, zionąc smrodliwymi miazmatami przepitej nocy, błyskający spoconą łysiną widoczną spod przekrzywionej rysiowej czapki, szarpał nerwowo wodze konia i jednocześnie żgał go ostrogami. Nieszczęsna szkapa, nie mogąc pojąć intencji jeźdźca, rzucała się na wszystkie strony.

Rozgniewany takim zuchwalstwem bezczelnego golibrody hetman Jabłonowski, grzmotnął w kark ogłupiałego wałacha trzymanym w ręku srebrzystym buzdyganem i zawołał groźnie:

- A nie rozpychaj się tak Koryciński, boś tu nie pierwszy!

- Alem i nie ostatni! - odpowiedział hardo pan Bonifacy.

Jednak tyle tylko zdążył, bo spłoszony rumak rzucił się w bok i poniósł na tyły, aż pomiędzy szeregi królewskiej arkebuzerii. Aby szyków im nie pomieszał, przepędzono go daleko w pole. Jednak pan Bonifacy, któremu od wstrząsów i pędu spadła z łysiejącego czerepu rysiowa czapka, utrzymał się jednak w siodle rozhukanego wierzchowca. Potem szerokim kołem uparcie próbował powrócić w pobliże Króla.

Tymczasem zbliżyła się kłusem chorągiew królewska husarii pod komendą porucznika Andrzeja Modrzewskiego. Pan porucznik uniósł rękę z podwiniętym ponad łokieć rękawem - co funkcje jego namiestnicza w paradzie oznaczało - i pięknie robionym w srebrze buzdyganem dał znak.

Jeźdźcy opuścili w pół końskiego ucha trzymane pionowo kopie i jednocześnie ruszyli w skok. Wszystkie pędzące szeregi skrzydlatych rycerzy były idealnie wyrównane i utrzymywały między sobą jednakowe odstępy. Świadczyło to o najwyższym kunszcie królewskich husarzy. Tuż przed zrównaniem się z Królem, na ponowny znak porucznika Modrzewskiego, wszystkie kopie jednocześnie wzniosły się do góry i konie przeszły w miarowy, marszowy kłus.

Był to zachwycający pokaz sprawności najwspanialszej polskiej chorągwi. Zadowolony Król, zdjąwszy z głowy czapkę, pozdrowił rycerzy gromkim głosem: - "Czołem waszmościom, towarzyszom husarii!" A na to z dwustu gardeł wyrwał się okrzyk potężny, jak armatnia salwa: - "Czooo - łem!!!"

Cudzoziemskim dostojnikom oczy z orbit wychodziły od zachwytu, bo tak wspaniałego i sprawnego wojska, nigdy jeszcze nie widzieli. Dziwili się też niepomiernie, że można takie bogactwo zabierać na wojenną poniewierkę. Inaczej w ich krajach traktowano ubiory wojskowe, gdzie często oficerowie i żołnierze najgorsze łachy do bitwy zakładali, aby lepszych i oczywiście droższych nie sterać. Tu zaś naocznie się przekonywali, że polska husaria, to konnica nie mająca sobie równej w świecie. Bogactwem stroju i wyposażenia, sprawnością oraz skutecznością bojową przewyższała inne formacje, będąc nie do pokonania w starciu, nawet z trzykroć liczniejszym przeciwnikiem.

Nikt na świecie nie miał w on czas sposobu, aby się tej skrzydlatej jeździe skutecznie przeciwstawić. Od Króla Stefana Batorego - jej twórcy i organizatora - aż do Króla Jana III Sobieskiego husaria przeszła długi szlak chwały i zwycięstw, do najwyższej doskonałości i sprawności bojowej dochodząc. A przed nią były jeszcze zwycięstwa, sława i tryumfy największe...

Za królewską przeszła z łomotem dwustukonna, znakomicie wyposażona i wyćwiczona chorągiew husarska królewicza Jakuba Sobieskiego. Spłoniony z przejęcia, szesnastoletni młodzik - za królewskim przyzwoleniem, sam uskrzydlonych rycerzy czapkował i pozdrawiał. Był przecież ich nominalnym dowódcą. W marszu jednak i w boju zastępował go namiestnik - Mikołaj Złotnicki.

Z ogromną dumą i radością spoglądał Król Jan na swego pierworodnego, który zakrzyknął jeszcze nie w pełni męskim głosem – ale śmiało i donośnie, jak na królewskiego syna przystało. Chociaż faktycznie królewskim synem nie był, lecz - hetmańskim, jako zrodzony jeszcze przed wstąpieniem hetmana wielkiego koronnego - Jana Sobieskiego na polski tron.

Szły potem jedna po drugiej następne chorągwie husarskie pod najlepszymi namiestnikami, prezentując krótkim pokazem swój wielki kunszt bojowy i zdyscyplinowanie. A było tego kwiatu polskiego rycerstwa, które w odsiecz Wiedniowi szło, aż dwadzieścia i pięć oddziałów.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok