Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj inne książki tego autora
http://nk.com.pl/mlody-samuraj/158/seria.html

W serii

Dedykacja

Dla moich rodziców chrzestnych Ann i Andrew;
dzięki, że czuwacie nade mną całe moje życie.

OKUP

PROLOG

Dziewczyna poczuła zimną lufę pistoletu wbijającą się w jej potylicę.

– Klęknij – rozkazał mężczyzna; jego głos był suchy i okrutny niczym pustynny wiatr.

Nie mając wyjścia, na oślep opadła na ziemię. Zakurzona szmata, którą zawiązano jej oczy, przepuszczała tylko odrobinę światła; postrzępiony materiał cuchnął potem. Dziewczyna skrzywiła się, kiedy gliniana polepa otarła do krwi jej nagie kolana. Słysząc złowróżbny stuk naboju wpadającego do komory, odruchowo zesztywniała na całym ciele.

Porywacz nachylił się blisko. Jego ciepły oddech pachniał gorzko mieszaniną kawy i nikotyny. W jej uchu zabrzmiał znajomy szept:

– Żegnaj, mój mały wróbelku.

„Więc to koniec” – pomyślała w odrętwieniu zrodzonym z wyczerpania.

Po tygodniach niepewności i tak wielu bezsennych nocach, że straciła ich rachubę, nie zrobiło to na niej wrażenia. Nie czuła już nawet strachu. Prawdę mówiąc, w głębi serca niemal z radością przywitała koniec gehenny.

Gdy jednak czekała na nieuniknioną kulę, w jej głowie coraz głośniej rozbrzmiewał gniewny głosik.

„Czemu mnie porzucili w taki sposób? Dlaczego nie zapłacili okupu? Co poszło nie tak?”.

Choć do ostatniej chwili czepiała się nadziei, miała umrzeć. Kula w głowę. Ciało porzucone na pustyni.

„Czy ktoś mnie znajdzie? Czy rozpoznają, że to ja, po kilku dniach w palącym słońcu? I czy w ogóle ich to obejdzie?”.

– Zrób to wreszcie – mruknęła, ponaglając kata, by nacisnął spust i zakończył jej cierpienia.

Cisza.

Żadnego trzasku. Żadnego wystrzału. Ani nawet odpowiedzi. Tylko brzęczenie much w duszącym żarze.

„Czemu porywacz zwleka tak długo? A może to kolejna z jego okrutnych zabaw?”.

Kropla potu spłynęła spod opaski po jej brudnym policzku.

– Zabrakło ci odwagi, co? – wychrypiała; głos jej się załamał, kiedy miejsce zniecierpliwienia zajął bezsilny gniew.

Wciąż nie doczekała się odpowiedzi.

Drżącą ręką zerwała szmatę. Zamrugała, by strząsnąć pył, i stwierdziła, że jest SAMA, porzucona pośrodku jedynego pomieszczenia w budynku z suszonych cegieł. Jedyny otwór wyjściowy zasłaniały prowizoryczne drzwi z desek; wpadające przez szpary promienie słonecznego światła przeszywały ciemność.

„Czy powinnam spróbować ucieczki?”.

Nie miała jednak pojęcia, co się znajduje za drzwiami. Jej porywacz? Lufa pistoletu? Najprawdopodobniej całe kilometry bezkresnej pustyni…

Nagle drzwi otwarły się gwałtownie i dziewczynę oślepił jaskrawy blask afrykańskiego słońca. Po jej twarzy przesunął się cień, kiedy w wejściu pojawiła się rosła sylwetka mężczyzny. Miał na sobie wojskowy mundur khaki i trzymał palec na spuście karabinu automatycznego; błyskawicznie omiótł wzrokiem pomieszczenie, wypatrując zagrożenia, po czym skupił uwagę na uwięzionej.

– Emily Sterling? – mruknął.

Gardło miała zbyt wyschnięte, by odpowiedzieć; zdołała tylko lekko skinąć głową.

Żołnierz włączył kciukiem mikrofon krótkofalówki.

– Yankee Cztery do X-ray, zakładniczka znaleziona żywa, powtarzam ŻYWA.

Wziął dziewczynę na ręce niczym kruchą lalkę i poniósł do wyjścia.

Kiedy do Emily dotarło wreszcie, że została uratowana, wybuchnęła nieopanowanym płaczem.

– Już po wszystkim – zapewnił żołnierz. – Jesteś już bezpieczna.

„Nie – pomyślała, kiedy jej łzy padały na mundur mężczyzny. – Nie będę bezpieczna już nigdy”.

OKUP

ROZDZIAŁ 1

– Głowa w dół! – krzyknął Connor, kiedy seria kul przeorała ceglany mur.

Jego zszokowany zleceniodawca próbował wybiec z kryjówki. Była to najgorsza możliwa reakcja ochranianego. Zwyczajna przechadzka ulicą zmieniła się w koszmar bodyguarda i teraz tkwili uwięzieni w sprytnie zaplanowanej zasadzce.

Chłopak wiedział, że jego następny ruch rozstrzygnie o wszystkim. Powtórzył sobie w pamięci procedurę O-Z-O…

Oceń zagrożenie. Dwóch strzelców. Jeden w zaułku. Drugi za drzewem. Ich celem jest zabójstwo, nie porwanie.

Zwalcz niebezpieczeństwo. Priorytetem było znaleźć osłonę i uratować zleceniodawcę. Ale niski ceglany murek, za którym przycupnęli, stanowił zaledwie tymczasową ochronę. Gdy tylko strzelcy zmienią pozycje, obaj znowu będą odsłonięci.

Opuść strefę śmierci. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić!

Connor postukał w mikrofon.

– Alfa Jeden do Kontroli. Proszę o nadzwyczajną ewakuację.

Jego słuchawka obudziła się do życia i usłyszał odpowiedź Charley, dowódcy operacyjnego zespołu Alfa:

– Alfa Jeden, tu Kontrola. Wsparcie w drodze. Trzy minuty.

„Trzy minuty? – pomyślał. – Do tej pory zostaną z nas zimne trupy”.

Nieuzbrojeni, byli zdani na łaskę napastników. Potrzebował planu ucieczki… i to szybko.

Osłaniając zleceniodawcę własnym ciałem, wyjrzał nad murem i omiótł wzrokiem najbliższe otoczenie. Kępa krzaków po prawej dawała pewną osłonę, ułatwiając ucieczkę, ale nie zapewniała fizycznej ochrony od kul. Samochód zaparkowany dalej przy ulicy także nie dawał wielkiej nadziei; Connor miał czternaście lat i żadnego pojęcia o prowadzeniu, nie mówiąc o uruchamianiu silnika bez kluczyka! Spojrzał na budynek za plecami – niewielki magazyn, do którego dobudowano biura. Tylne wejście znajdowało się w odległości zaledwie dziesięciu metrów, ale dotrzeć do niego można było tylko przez otwarty teren. Chłopak sprawdził, co robi przeciwnik, i przekonał się, że strzelec zza drzewa zbliżył się, by mieć lepszą pozycję do strzału. Connor nie miał wyjścia: musiał zaryzykować.

– Biegiem! – warknął, chwytając zleceniodawcę za rękę i pędząc w kierunku magazynu.

Trzymając się blisko, osłaniał podopiecznego własnym ciałem, kiedy wróg otworzył ogień. Kule zagwizdały w powietrzu. Jedna omal nie trafiła Connora w ucho. Ich stopy dudniły o asfalt; czy to dzięki szybkości, czy czystemu szczęściu dotarli do wejścia niedraśnięci.

Connor szarpnął klamkę.

– NIE! – krzyknął, wściekle szarpiąc zaryglowane drzwi.

Obrócił się w miejscu. Stanowili teraz idealny cel. Pchnął zleceniodawcę pod osłonę dużego pojemnika na śmieci na kółkach. Ochraniany próbował uciec, krzycząc: „Nie chcę umierać!”.

– Nie podnoś się – rozkazał Connor, siłą przyciskając go do ziemi. I dodał przez zaciśnięte zęby: – Amir, wcale mi nie pomagasz.

– Przepraszam – odparł przyjaciel, błyskając uśmiechem zza ochronnych gogli. – Ale miałem być panikującym zleceniodawcą.

– Więc panikuj MNIEJ – poprosił Connor, kiedy kilkanaście kul zabębniło o metalowy kubeł.

Amir wzdrygnął się i zakrył głowę rękami.

– Trochę trudne w tych okolicznościach, nie sądzisz?

Richie, odgrywający w scenariuszu treningowym rolę pierwszego strzelca, opuścił pozycję w zaułku i zasypywał ich gradem pocisków paintballowych ze swojego karabinka. Podobnie Ling, drugi strzelec, która do tej pory dotarła do przeciwnego końca murku. Gdyby ktokolwiek zdołał trafić Amira choćby jednym pociskiem, Connor z miejsca oblałby ćwiczenia.

Od zakończonego sukcesem zlecenia sprzed miesiąca, kiedy ochraniał córkę amerykańskiego prezydenta, pozostali członkowie zespołu Alfa podziwiali go, ale też trochę mu zazdrościli świeżo zdobytej pozycji. Poza nim złotą odznaką Agencji Kumpli-Ochroniarzy uhonorowano jedynie Charley – która bez wątpienia zasłużyła na wyróżnienie – podczas gdy on był jedynie żółtodziobem po pierwszym zleceniu.

Dlatego niektórzy z kumpli-ochroniarzy uznali za swoją misję dać mu w kość – jak ujęła to Ling, „musieli zadbać, żeby Connor nie obrósł za bardzo w piórka”. Chłopak nie przejmował się życzliwymi docinkami, w głębi ducha zastanawiał się jednak, czy podczas pierwszego zlecenia nie sprzyjało mu po prostu szczęście nowicjusza. Prawda, jego ojciec był w SAS i należał do najlepszych żołnierzy. Ale to nie oznaczało, że Connor został ulepiony z tej samej gliny. Dla własnego spokoju musiał dowieść swojej wartości… ponad wszelką wątpliwość.

Znowu pstryknął mikrofonem.

– Alfa Jeden do Kontroli. Gdzie mój transport?

– Alfa Jeden. Trzydzieści sekund. Utrzymaj pozycję.

Gdy kolejne kulki zabębniły o kubeł i rozprysły się na chodniku obok ich stóp, przemknęło mu przez myśl: „Czy mam inne wyjście?”.

Richie zbliżał się, celując w Amira. Connor wcisnął przyjaciela dalej za pojemnik na śmieci. Kulki do paintballu bębniły w blachę niczym grad. Ulicą nadjechał z rykiem czarny range rover; opony zapiszczały, kiedy kierowca zahamował ostro i opancerzony wóz niczym tarcza osłonił ich przed atakiem. Pociski odbijały się teraz od karoserii, nie czyniąc im szkody.

Lecz Ling nadal stanowiła zagrożenie. Z dzielących ich piętnastu metrów NIE MOGŁA nie trafić. Connor uświadomił sobie, że sytuacja jest beznadziejna. Czy pobiegną, czy zostaną na miejscu, kule dosięgną przynajmniej jednego z nich.

Nagle wpadł na pewien pomysł. Kopnięciem odblokował hamulce kubła, chwycił Amira i popchnął ramieniem wielki pojemnik.

– Co ty wyprawiasz, u licha?! – zawołał przyjaciel, kiedy kubeł potoczył się ścieżką w kierunku range rovera i Connor popchnął Amira naprzód, tak aby pozostał osłonięty.

– Pozbywam się śmieci – odparł chłopak z uśmiechem, gdy pojemnik zadzwonił od wściekłego ostrzału Ling.

Kubeł nabierał prędkości i obaj chłopcy musieli pędzić obok, by nie stracić ochrony. Naraz pojemnik uderzył w murek i zatrzymał się raptownie. Straciwszy jedyną osłonę, wykonali ostatni szaleńczy skok w kierunku terenówki.

Kulki rozprysły się na masce i przedniej szybie, kiedy Connor szarpnięciem otwierał tylne drzwiczki i wpychał Amira do środka. Sam zanurkował za przyjacielem i wylądował na nim w szparze przed siedzeniem.

– JEDŹ, JEDŹ, JEDŹ! – krzyknął na kierowcę.

Kierowca wcisnął gaz do dechy i wóz błyskawicznie opuścił strefę śmierci.

OKUP

ROZDZIAŁ 2

Connor pozwolił sobie na uśmieszek satysfakcji. Na przekór wszystkiemu wykonał zadanie. Ocalił zleceniodawcę. Wtedy jednak Amir zwrócił się w jego stronę i uśmiech zniknął z twarzy Connora jak starty. Dokładnie na wysokości prawego oka na goglach Amira widniał czerwony splat – rozprysk po kulce.

– Jakim cudem cię trafili?! – wykrzyknął, gramoląc się na fotel pasażera, i walnął z frustracją w podłokietnik. – Osłaniałem cię od ataku z każdej strony.

Przyjaciel ostrożnie zdjął gogle i potarł grzbiet nosa. Pochodził z Delhi; był szczupłym chłopakiem o kanciastej twarzy, bystrych oczach i lśniących czarnych włosach.

– Bardzo żałuję, że mnie NIE ochroniłeś. To naprawdę zabolało.

Kierowca zatrzymał wóz i obejrzał się na nich przez ramię. Jody, ekspolicjantka z Ochrony Osobistej Rodziny Królewskiej, była instruktorką w ośrodku treningowym Agencji Kumpli-Ochroniarzy w Walii. W czarno-czerwonym dresie, z ciemnobrązowymi włosami związanymi w kucyk, wyglądała bardziej na osobistą trenerkę fitness niż na ochroniarza. Ale właśnie o to chodziło. Niewielu ludzi podejrzewało, że kobieta może należeć do zespołu ochrony bezpośredniej – i to dawało jej przewagę.

– Test skończony, Connorze; twój zleceniodawca niewątpliwie zginął – oznajmiła, z rozbawieniem unosząc cienką brew na widok opryskanej farbą twarzy Amira. Potem jej rysy stwardniały. – Gdyby to była kula snajperska z niepełnym płaszczem, Amir nie miałby teraz głowy.

– Niewielki problem – zauważyła Charley siedząca na przednim fotelu pasażera. – I tak rzadko jej używa – dodała ze swoim słonecznym, kalifornijskim akcentem, puszczając perskie oko.

Chłopak otworzył usta w udawanym oburzeniu.

– Hej! Następnym razem TY możesz być zleceniodawczynią.

Wyglądając przez okno, westchnęła sama do siebie.

– Gdyby tylko…

Kiedy Jody zawracała range rovera, Connor pochwycił w szybie odbicie Charley. Jej błękitne jak niebo oczy przygasły, a zwykła pewność siebie wydawała się zachwiana.

– Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś następnym razem była strzelcem – podsunął.

Zobaczył w szybie, jak odrzuciła luźne pasmo włosów i na jej twarz powrócił uśmiech.

– To by było nie fair – odparła; spojrzała na niego w odbiciu i jej oczy zwęziły się wyzywająco. – Nie przetrwałbyś dziesięciu sekund.

Connor się roześmiał. Nie wątpił w to. Mimo trudności, jakim musiała stawiać czoło, Charley była wielce utalentowaną osobą: dawna mistrzyni turnieju surfingowego juniorów Quiksilver znała biegle sztuki walki i mówiła płynnie po mandaryńsku. Wcale by się nie zdziwił, gdyby okazała się też strzelcem wyborowym!

Jody zaparkowała przed nieużywanym magazynem i kazała chłopakom wysiąść, podczas gdy pozostali członkowie zespołu Alfa zbierali się na raport końcowy. Marc, szczupły chłopak o spłowiałych blond włosach, który filmował ćwiczenia, by mogła je ocenić cała klasa, współczująco poklepał Connora po plecach.

– Quelle malchance! Prawie ci się udało.

Otwierając drzwiczki Charley, Connor wzruszył ramionami.

– Aha, prawie.

– Prawie to za mało dla bodyguarda – zauważyła Ling, podnosząc pistolet, który wydawał się ogromny przy jej drobnej, kruchej sylwetce.

Jej owalną twarz otaczały ścięte na pazia, czarne jak smoła włosy, w płatku filigranowego nosa błysnął srebrny ćwiek.

– Ano – potwierdził Richie z silnym irlandzkim akcentem. – To jak PRAWIE uskoczyć przed pociągiem. Tak czy tak zostaniesz potrącony.

Dla większego efektu wystrzelił parę paintballowych kulek w porzucony kubeł.

– WSTRZYMAĆ OGIEŃ! – skarciła go Jody, wyjmując wózek Charley z bagażnika range rovera. – Nie wszyscy są w goglach ochronnych.

– Przepraszam, proszę pani – odparł. Uśmiechnął się potulnie i słońce błysnęło odbite od jego aparatu na zęby niczym od brylantu rapera. – Po prostu świętuję zwycięstwo.

Charley wślizgnęła się zręcznie na wózek i przyłączyła do pozostałych. Connor zauważył jednak, że wciąż brakuje jednej osoby.

– W SAM ŚRODEK! – krzyknął Jason, zeskakując nagle z drabinki pożarowej budynku naprzeciw.

Podszedł, trzymając karabinek paintballowy na ramieniu niczym Rambo. Był muskularny na swój wiek, z wydatną szczęką i zmierzwionymi ciemnymi włosami – Connor nie zdziwiłby się, gdyby jego australijski kumpel z zespołu NAPRAWDĘ sobie wyobrażał, że jest komandosem.

– Powinienem przejść na drugą stronę i zostać zabójcą – oznajmił, przybijając piątkę Richiemu i Ling.

– Zabij mnie – zagruchała Ling i jej półksiężycowate oczy błysnęły szelmowsko, kiedy w odpowiedzi walnęła go w ramię. – Albo chociaż spróbuj!

– Byłeś na DACHU? – oburzył się Connor. – Sądziłem, że w tym ćwiczeniu jest tylko dwóch strzelców.

Jason wzruszył ramionami.

– Przykro mi, że cię rozczarowałem.

– Ale to niesprawiedliwe – zaprotestował chłopak, prosząc Jody o wyjaśnienia. – Wszyscy pozostali mieli po dwóch.

– Jako ochroniarz nie możesz zakładać niczego – odparła. – Atak może nadejść z każdej strony, a napastników pojawić się dowolnie wielu. Dlatego musisz mieć oczy dookoła głowy.

Zwróciła się do pozostałych członków zespołu Alfa.

– Napięcie podczas walki powoduje, że nasze ciało zalewa fala adrenaliny i hormonów stresu. Chociaż zwiększają one siłę oraz szybkość reakcji, jednym z ich negatywnych oddziaływań jest widzenie tunelowe. Przestajecie zwracać uwagę na to, co się dzieje po bokach, i skupiacie się wyłącznie na niebezpieczeństwie przed wami. Jak właśnie przekonał się Connor, może to prowadzić do tragicznych w skutkach błędów.

Chłopak westchnął skonsternowany. Podczas akcji ani razu nie podniósł wzroku. To był jego CZWARTY oblany test z rzędu. Marne wyniki sprawiły, że zaczynał poważnie wątpić w swoje umiejętności ochroniarskie.

– Nie rób takiej ponurej miny – rzucił Marc. – Użycie kubła to był sprytny pomysł. Nagrałem wszystko na wideo. Wyglądało przekomicznie!

– I jaki skuteczny! – przyznała niechętnie Ling. – Wystrzelałam całą amunicję, próbując was dorwać.

– Ale kubeł nie ochroniłby ich przed prawdziwymi kulami – szybko zauważył Jason.

– W niewidoczny cel trudniej trafić – sprzeciwiła się Charley. – Skutecznie pokrzyżowałeś im szyki.

Jody kiwnęła głową.

– Święta prawda. Taktyka Connora zwiększyła ich szanse przetrwania. Jednak… – wskazała opryskaną farbą karoserię – …ponieważ nie zdołał ochronić zleceniodawcy, za karę umyje samochód.

OKUP

ROZDZIAŁ 3

– Panie Gibb! Panie Gibb! Czy oskarżenia są prawdziwe?

– Bez komentarza – wymamrotał australijski minister zasobów naturalnych i energii, przedzierając się przez watahę dziennikarzy.

Pod przerażoną twarz podetknięto mu aparat fotograficzny, flesz prawie go oślepił. Mężczyzna odepchnął go gniewnie.

– Poda się pan do dymisji?! – krzyknął inny reporter.

– Ile pieniędzy zarobił pan na tym interesie?

– Bez komentarza – wycedził Harry Gibb; dotarł do przeszklonych drzwi i wślizgnął się do klimatyzowanego azylu budynku rządowego w Canberze.

Pracownicy ochrony trzymali sforę dziennikarzy na dystans, kiedy szybko zmierzał po lśniącej marmurowej posadzce do windy. Dźgnął pulchnym palcem guzik; zaraz potem dzwonek oznajmił, że drzwi się rozsuwają.

– Harry! – zabrzmiał znajomy głos za jego plecami.

Ton senatora był ostry. Gibb udał jednak, że nie dosłyszał, wszedł do windy i nacisnął kciukiem przycisk zamykania drzwi. Senator przyspieszył kroku, ale spóźnił się o ułamek sekundy i metalowe drzwi ze szczęknięciem zatrzasnęły mu się przed nosem.

Kiedy kabina sunęła w górę, Harry wykorzystał krótką chwilę spokoju, by przygładzić zmierzwione rzednące włosy i poprawić krawat. Zasapał się i czuł, jak na jego koszuli rozlewają się plamy potu. Wysiadł na czwartym piętrze. Brzuchaty człowieczek, na którym nie leżał dobrze żaden garnitur, przeciął pozbawione ścianek działowych biuro z całą godnością i autorytetem, jakie zdołał z siebie wykrzesać. Wiedział, że do tej pory wszyscy z pewnością usłyszeli nowinę. Został napiętnowany. Ale nie zamierzał tego po sobie pokazać.

Kiedy dotarł do swojego gabinetu, sekretarka wstała na powitanie. Zażenowana podsunęła mu najświeższą korespondencję, lecz zbył ją lekceważącym machnięciem ręki.

– Później – mruknął, świadom pełnej skrępowania ciszy, jaka zapadła w pomieszczeniu.

Zamknął za sobą drzwi gabinetu, rzucił teczkę i osunął się na skórzany fotel z wysokim oparciem. Masując przekrwione oczy, westchnął ciężko. Na moment zdołał przekonać sam siebie, że umknie przed destrukcyjną polityczną burzą. Kiedy jednak otworzył oczy, jego wzrok padł na leżący na biurku egzemplarz „Australian Daily”. Na pierwszej stronie widniało jego zdjęcie; miał zakłopotany wyraz twarzy. Nagłówek głosił: MINISTER OD KOPALŃ NAPYCHA SOBIE KIESZENIE ZŁOTEM.

Wpatrywał się wściekły w obraźliwe słowa; na skroni zapulsowała mu żyłka.

Zadzwonił telefon, domagając się jego uwagi. Mężczyzna zignorował sygnał.

Gapiąc się na oskarżycielski tytuł, poczuł nagły ucisk w piersi. Rozpaczliwie poszukał w kieszeni leku na serce. Równocześnie szarpnął szufladę biurka i wyciągnął płaską srebrną piersiówkę przechowywaną na nadzwyczajne okazje. Wytrząsnął na otwartą dłoń kilka tabletek beta-blokera i popił solidną porcją whisky. Rozkasłał się, czując palącą falę mocnego alkoholu. Lekarz ostrzegał, żeby trzymał się z dala od mocnych trunków. Ale dzisiaj Harry o to nie dbał.

Odchyliwszy się na fotelu, czekał, aż ból w piersi ustąpi. Kiedy duszność wolno mijała, gniew zapłonął w nim znowu.

– Żeby szlag trafił tego napastliwego zdrajcę! – warknął, uderzając otwartą dłonią w mahoniowy blat, aż gazeta sfrunęła na podłogę.

W głowie wirowało mu od gniewnych myśli. To, że Sterling był właścicielem „Australian Daily”, i dosłownie wszystkich pozostałych krajowych gazet, nie dawało mu jeszcze prawa do mieszania się w interesy Harry’ego. Magnat prasowy też nie miał szczególnie czystych rąk. Ile razy ten piskorz wykręcał się od dochodzeń w sprawach o uchylanie się od płacenia podatków, nielegalne przejęcia i skandale biznesowe? Był co najmniej równie skorumpowany jak Harry, jeśli nie bardziej!

Pociągnął kolejny łyk whisky. Był OFIARĄ Sterlinga goniącego za bulwersującymi nagłówkami; przesadnie rozdmuchanej kampanii oszczerstw za jedyny cel mającej zwiększenie sprzedaży gazety. Lecz Harry Gibb nie zaszedł w polityce tak daleko, nie umiejąc bronić własnych interesów. Mowy nie ma, by się poddał i poszedł na dno bez walki.

Jest odporny. Zapłaci KAŻDĄ cenę, by przetrwać.

OKUP

ROZDZIAŁ 4

Słońce świeciło jasno. Tłum wiwatował. Amerykańskie flagi i proporczyki trzepotały jak szalone. Connor stał na skraju podium, wodząc wzrokiem po rozentuzjazmowanych słuchaczach, podczas gdy prezydent USA wygłaszał przemówienie. „Modliłem się o cud i cud się ziścił…”.

Zachodni kraniec National Mall wypełniały uśmiechnięte oblicza mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy przyszli świętować bezpieczny powrót córki prezydenta.

Connor jednak nie świętował. Wypatrywał twarzy zabójcy.

Przypominało to szukanie szerszenia w ulu pełnym pszczół. Morderca starał się wtopić w tłum, stać szarą postacią wśród innych. I dlatego każdy był podejrzany… Nagle wzrok Connora przyciągnęła lufa pistoletu widoczna pomiędzy jakimś chłopcem i jego młodszą siostrą. Prezydent skinął głową na swoją córkę Alicię, by się zbliżyła. Lufa podążała za dziewczyną wychodzącą na scenę. Rodzeństwo nadal machało flagami, nieświadome morderczej broni sterczącej pomiędzy nimi. Connor zawołał do agentów Secret Service rozmieszczonych przy barierkach. Żaden jednak go nie usłyszał wśród wrzawy.

Zdesperowany chłopak wybiegł na scenę. Zdawało się jednak, jakby siła ciążenia przykuwała go do ziemi. Im bardziej się wysilał, tym wolniej się posuwał. Krzyknął ostrzegawczo. Alicia odwróciła się, posyłając mu nierozumiejące spojrzenie.

Wiwaty przerwał hałas głośny jak huk grzmotu. Connorowi wydawało się, że zauważył kulę wylatującą z lufy pistoletu. Rzucił się na linię ognia. Lecz śmiertelny pocisk świsnął obok, mijając go o włos. Chłopak wylądował bezradnie na scenie, podczas gdy zszokowana Alicia obserwowała krwawą plamę wykwitającą na jej nieskalanie białej sukience.

„NIE!” – krzyknął, patrząc, jak dziewczyna wolno osuwa się na ziemię…

– Connor! Connorze! Wszystko w porządku?

Potrząśnięty za ramię zamrugał; przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. W pokoju panował mrok, tylko od otwartych drzwi na podłogę sypialni padał prostokąt przyćmionego światła.

– Krzyczałeś – wyjaśniła Charley siedząca na wózku obok jego łóżka z twarzą skrytą w cieniu. Cofnęła dłoń. – Mam nadzieję, nie masz mi za złe, że do ciebie zajrzałam.

Usiadł i potarł oczy.

– Nie… wcale… to tylko sen.

– Mnie wyglądało raczej na koszmar.

Zawahał się, niepewny, czy nie zostanie uznany za marnego ochroniarza, jeśli się przyzna do wątpliwości. Potem sobie uświadomił, że ze wszystkich członków zespołu Alfa właśnie Charley zrozumie go najlepiej.

– Wciąż mi się przypomina zamach na Alicię.

– Tak bywa, kiedy otrzemy się o śmierć.

W jej oczach pojawił się nieobecny wyraz, lecz zniknął tak szybko, że chłopak nie był pewien, czy mu się nie przywidziało.

– Ale w snach zawsze się SPÓŹNIAM – wyjaśnił.

– Udało ci się o włos. Zostałeś ranny. Więc taka obawa jest zrozumiała. Ale w rzeczywistości ją URATOWAŁEŚ.

– Wiem, ale co jeśli po prostu miałem szczęście nowicjusza? W ostatnim tygodniu nie zaliczyłem ani JEDNEGO zadania ćwiczebnego.

– Treningi są właśnie po to, żebyśmy uczyli się na błędach – przypomniała. – Poza tym testy zostały zaprojektowane jako trudne, tak abyśmy w trakcie prawdziwych zleceń znajdowali się u szczytu możliwości.

Chłopak westchnął zniechęcony. Czuł rosnącą presję przed zbliżającą się misją. Przytłaczało go poczucie odpowiedzialności.

– A jeśli następnym razem nie zareaguję wystarczająco szybko?

Spojrzała karcąco.

– Nie pozwalaj sobie na takie myśli. OCHRONIŁEŚ córkę prezydenta, kiedy nadszedł odpowiedni moment. To powinno być wystarczającym dowodem, że się nadajesz do tej roboty.

– Właśnie o to mi chodzi. Wszyscy myślą, że jestem urodzonym bodyguardem. Ale to nieprawda. Wystarczyłaby sekunda więcej i… – Umilkł na tę przerażającą myśl.

Charley zerknęła na szafkę przy łóżku, gdzie plastikowa przywieszka do kluczy stała oparta o budzik.

– Słuchaj, masz to we krwi, pamiętasz? – powiedziała miękko, wskazując wzrokiem breloczek.

Connor popatrzył uważnie na spłowiałe zdjęcie pod porysowaną plastikową szybką. Jego nieżyjący ojciec Justin Reeves odwzajemnił spojrzenie. Opalony, pewny siebie, z przenikliwymi niebieskozielonymi oczami, które chłopak po nim odziedziczył, wyglądał w każdym calu na żołnierza – człowieka, na którym można polegać nawet w najniebezpieczniejszej sytuacji.

Chłopak poczuł na ramionach ciężar większy niż tylko odpowiedzialność.

– NIE jestem moim ojcem – wyznał cicho. – Nieważne, jak mocno wierzy w to pułkownik Black, nie potrafię dorównać tacie. On był w siłach specjalnych; ja nie jestem nikim specjalnym.

Charley spiorunowała go wzrokiem.

– To myślenie negatywne. Jasne, że zawiedziesz z takim nastawieniem! Posłuchaj. Nie możesz się porównywać ze wspomnieniem.

Jej nagłe wzburzenie wstrząsnęło Connorem.

– Wiem. Masz rację. Tylko…

Gdzieś w korytarzu drzwi otwarły się ze skrzypnięciem. Po dziesiątej wieczorem nie wolno im się było odwiedzać w pokojach. Charley odtoczyła się do wyjścia. Na progu przystanęła na moment i obejrzała się na niego.

– Nie wątp w siebie, Connorze. Zawsze kiedy podważam własne możliwości, przypominam sobie powiedzenie: „Czy sądzisz, że potrafisz, czy że nie potrafisz, zapewne masz rację”.

Zamknęła drzwi; chłopak leżał w ciemnościach, rozmyślając nad jej słowami o potędze wiary w siebie. Zamknął oczy i wyobraził sobie twarz ojca dodającego mu otuchy, tak jak za życia.

OKUP

ROZDZIAŁ 5

– Operacja Gemini rozpoczyna się za dwa tygodnie – oświadczył pułkownik Black. – Ufam, że wszyscy odrobiliście zadanie domowe.

Stał w pokoju odpraw zespołu Alfa z rękami splecionymi za plecami. Poblask od ekranu projekcyjnego obrysowywał jego szerokie ramiona, wydatną szczękę i srebrnoszare włosy ostrzyżone na wojskowego jeża. Jako założyciel i szef Agencji Kumpli-Ochroniarzy ten dawny żołnierz SAS osobiście interesował się każdym zleceniem i nie opuszczał żadnej odprawy operacyjnej. Na monitorze za nim wirowało w trójwymiarze oficjalne logo organizacji: srebrna skrzydlata tarcza.

Connor przeciągnął palcem po ekranie nowego tabletu i przygotował się do robienia notatek. W ciągu najbliższych kilku godzin będzie musiał przyswoić morze faktów dotyczących różnych aspektów operacji przygotowanych przez poszczególnych członków zespołu Alfa: profil zleceniodawcy, informacje o lokalizacji, ocena zagrożeń, wymagania bezpieczeństwa, procedury postępowania w czasie walki, podział zadań i wsparcie logistyczne – by wymienić tylko niektóre. Każdy element miał kluczowe znaczenie dla sukcesu misji i wszyscy członkowie zespołu musieli sobie przyswoić podstawowe informacje na wypadek zmiany ról lub zastępstwa w ostatniej chwili.

Black usunął się na bok, robiąc miejsce Charley. Jako dowódca operacyjny zespołu Alfa i najbardziej doświadczona w ich gronie zawsze prowadziła odprawy.

– W ramach obecnego zlecenia naszej ochrony będą potrzebować dwie zleceniodawczynie – wyjaśniła, pstrykając pilotem projektora.

Na ekranie ukazało się zdjęcie pary młodych, identycznie wyglądających dziewczyn.

– To córki pana Maddoksa Sterlinga, australijskiego magnata prasowego i miliardera. Bliźniaczki.

– Wyglądają jak siostry Valley – zażartował Richie z pełnym aprobaty uśmieszkiem, nawiązując do sławnego nastoletniego duetu wykonującego muzykę pop w telewizji.

– Kolekcjonujesz ich wszystkie albumy, co? – docięła mu Ling.

– Skąd! Jasne, że nie. Ja mam gust muzyczny… w przeciwieństwie do ciebie. Na przykład Black Sabbath. To jest coś.

Ling zmrużyła oczy.

– Nie żyłeś, jeśli nie słyszałeś Paranoid.

Connor przestał się przysłuchiwać sprzeczce przyjaciół i uważnie przestudiował zdjęcie. Bliźniaczki miały takie same rudawoblond włosy, zielone jak morze oczy i wydatne kości policzkowe. Z wielką łatwością mogłyby uchodzić za gwiazdki popu – i równie łatwo udawać jedna drugą. Trudno będzie je rozróżnić.

Charley wskazała dziewczynę po prawej i dalej przedstawiała profile zleceniodawczyń.

– Chloe jest starsza o dwanaście minut. Piętnastolatka; otwarta, towarzyska i inteligentna, krążą jednak plotki, że potrafi zgrywać księżniczkę. – Wzruszyła ramionami, jakby dając do zrozumienia, że to nic niezwykłego u córki miliardera. – Emily przeciwnie, jest spokojniejsza i bardziej introwertyczna. Woli książki, przyrodę i spacery od koszykówki, opalania się i balowania. Ale to zrozumiałe. W ubiegłym roku padła ofiarą porwania.

– Wygląda na to, że wynajęli nas za późno – rzucił Amir, zachęcając spojrzeniem pozostałych, by się przyłączyli do żartów.

Surowe spojrzenie stalowych oczu pułkownika szybko położyło kres jego dowcipom.

– Niestety, często tak bywa. Każdy jest mądry po szkodzie.

Charley wyświetliła na ekranie fotomontaż złożony z wielu wycinków prasowych. Nagłówki podsumowywały w punktach przygnębiającą historię uprowadzenia: CÓRKA STERLINGA ZAGINĘŁA… CZY WIDZIAŁEŚ EMILY?… OD MAGNATA PRASOWEGO ZAŻĄDANO WIELOMILIONOWEGO OKUPU… NEGOCJACJE W SPRAWIE PORWANEJ DZIEWCZYNY SIĘ PRZECIĄGAJĄ… CZY EMILY ŻYJE?… CÓRKA STERLINGA WOLNA.

– Emily została porwana w trakcie rodzinnych wakacji na Lazurowym Wybrzeżu – wyjaśniła Charley. – O uprowadzenie podejrzewano korsykańską mafię, choć nie udało się niczego dowieść. Przez kilka miesięcy dziewczynę przetrzymywano na algierskiej pustyni i w końcu zwolniono po długich negocjacjach.

Ling uniosła rękę, chcąc zadać pytanie.

– Skoro jej ojciec jest taki bogaty, czemu to tyle trwało?

Odpowiedział pułkownik Black:

– Negocjacje dotyczące okupu rzadko są proste. W ich trakcie wiele jest blefów i kontrblefów, odrzuconych propozycji i niemożliwych do spełnienia żądań. Najważniejsze, by zakładnik został uwolniony i nie poniósł szwanku.

– Więc jak Emily czuje się teraz? – spytał Connor.

– Zdumiewająco dobrze – zdradziła Charley, wyciągając z teczki raport medyczny. – Fizycznie jest sprawna i zdrowa, porwanie wydaje się nie mieć żadnych następstw. Badania psychologiczne wskazują na czasowe zmiany nastroju, wycofanie oraz strach przed ciemnymi i ciasnymi pomieszczeniami. Przepisano jej leki, by łatwiej poradziła sobie z napadami lęku, lecz mogą one wywoływać skutki uboczne w postaci senności, dezorientacji i trudności w koncentracji. Wszystkiego tego jednak można było oczekiwać, biorąc pod uwagę jej przejścia. Zadaniem zespołu Alfa jest zagwarantowanie, by podobna tragedia się nie powtórzyła.

Znowu nacisnęła przycisk pilota i wyświetliła mapę Oceanu Indyjskiego.

– Mamy zapewnić siostrom Sterling nierzucającą się w oczy ochronę podczas ich wakacji na Seszelach i Malediwach. – Wskazała dwa malutkie skupiska tropikalnych wysepek pośród niebieskiego bezmiaru oddzielającego Afrykę od Indii. – Operacja potrwa miesiąc, a jej bazą będzie jacht pana Sterlinga.

Ekran wypełniło zdjęcie smukłego, pięćdziesięciometrowego wielopokładowego superjachtu.

– Uau! – wykrzyknął Amir i jego kawowe oczy rozszerzyły się z zachwytu. – Niezła łódka.

– Nie łódka, tylko pływający pałac – poprawił Marc, wypatrując czegoś na górnym pokładzie. – Ma nawet jacuzzi.

Jason spojrzał na Connora z zawiścią.

– Trafiła ci się komfortowa robota – rzucił. – Pewnie w nagrodę za uratowanie córki prezydenta.

– Tak myślisz? – spytał chłopak, wspominając trudności, jakich przysporzyło mu chronienie tylko jednej zleceniodawczyni. – Ja sądzę, że bliźniaczki oznaczają dwa razy więcej problemów.

OKUP

ROZDZIAŁ 6

– Musisz być ostrożny ze zleceniodawczyniami płci żeńskiej, prawda, Connorze? – zauważyła Charley, zerkając na niego znacząco.

Pozostali nie zrozumieli komentarza, on jednak wiedział, że dziewczyna nawiązuje do sytuacji, kiedy przyłapała jego i Alicię na całowaniu. Kumplom-ochroniarzom pod żadnym pozorem nie było wolno przekraczać takiej granicy – chociaż ściśle rzecz biorąc, w tamtym intymnym momencie nie chronił już Alicii. Charley jednak wyraźnie nie zamierzała pozwolić, by zapomniał o incydencie.

– I z tego powodu – ciągnęła, ignorując pytające spojrzenia zespołu – pułkownik Black zdecydował, że w operacji udział weźmie DWÓCH bodyguardów.

W pomieszczeniu zrobiło się cicho, kiedy przetrawiali nową informację. Nikt się nie spodziewał, że będzie potrzebny DRUGI agent. Lecz przy dwóch zleceniodawczyniach, które należało otoczyć opieką, zdwojenie sił stanowiło logiczne rozwiązanie kwestii skutecznej ochrony.

Wszystkie oczy zwróciły się na pułkownika. Jason wyprostował się wyczekująco. Marc, jakby na przekór własnym pragnieniom, odchylił się swobodnie. Ling w napięciu przygryzła dolną wargę, Amir tymczasem przesunął się na sam skraj krzesła, aż wydawało się, że spadnie. Jedynie Richie obgryzał paznokieć, wiedząc, że nie jest brany pod uwagę, bo dopiero co wrócił z misji. Mimo wielkiego szacunku dla pozostałych członków zespołu Connor liczył, że pułkownik wybierze Amira. Wiedział, że przyjaciel rozpaczliwie pragnął otrzymać pierwsze zlecenie i zasłużyć na skrzydlatą odznakę.

Black trzymał ich w niepewności tylko przez parę sekund.

– Ling, będziesz drugim ochroniarzem.

– Tak! – zawołała i zacisnęła pięść z radości.

Jason stuknął się z nią pięściami na znak uznania.

– Moje gratulacje, kapitanie, lepiej przygotuj bikini.

– Och, sądziłam, że pożyczę twoje – odparowała, mrugając do niego żartobliwie.

Z Amira tymczasem cały zapał uszedł jak z przekłutego balonu.

Connor uśmiechnął się do niego zachęcająco.

– Nie martw się, zawsze jest następny raz – szepnął.

Przyjaciel skinął bez przekonania głową.

Kiedy sens słów pułkownika dotarł do Ling, jej zachwyt zmienił się jednak w irytację.

– Drugim? ZASTĘPCĄ Connora?

Black uniósł brew.

– Masz z tym problem?

– Jasne, że nie – zapewniła, uśmiechając się przyjaźnie do chłopaka. – Tylko że to moja trzecia misja, więc myślałam…

– Oboje macie równe obowiązki, jeśli chodzi o ochronę zleceniodawczyń – przerwał jej pułkownik. – W terenie zawsze jednak musi istnieć jasno określona hierarchia. A teraz Amir przedstawi zespołowi potencjalne zagrożenia… Amirze?

Chłopak podniósł wzrok. Otrząsnął się z przygnębienia, podszedł do pulpitu i zajął się podłączaniem tabletu do projektora, ociągając się trochę, by ukryć swoje rozczarowanie. Odchrząknął i zaczął czytać prosto z notatek, prawie nie podnosząc wzroku.

– Zacznę od ojca zleceniodawczyń, Maddoksa Sterlinga. Pięćdziesięciolatek, jest założycielem i prezesem Fourth Estate Corporation, największej firmy medialnej w Australii.

Na ekranie pojawił się elegancki srebrnowłosy mężczyzna w dobrze skrojonym garniturze.

– Obszar zainteresowań korporacji to wydawanie gazet i czasopism, internet, płatne kanały telewizyjne oraz produkcje filmowe i telewizyjne. Fourth Estate praktycznie jest właścicielem krajowych środków masowego przekazu Australii i posiada nad nimi pełną kontrolę.

Przerzucił serię slajdów prezentujących rozmaite gazety codzienne, plakaty filmowe i kanały telewizyjne.

– Z tego powodu pan Sterling ma wielu potężnych sojuszników i w rządzie, i w przemyśle. Zarazem jednak zyskał wielu wrogów zarówno wskutek agresywnej taktyki biznesowej, jak i z powodu kontrowersyjnych metod dziennikarzy śledczych swoich gazet. Na przykład w ubiegłym roku… – wyświetliło się zdjęcie szczupłej ciemnowłosej damy – …była przywódczyni opozycji rządowej Kelly Brocker została zmuszona do rezygnacji wskutek rewelacji na temat jej życia prywatnego.

Pokazał fotografię opalonego mężczyzny w średnim wieku o kasztanowatych włosach.

– To Joseph Ward, dawny prezes Ward Enterprises, który trafił na dziesięć lat do więzienia za oszustwa korporacyjne. Skandal finansowy ujawnił Insider, program poświęcony aktualnościom, nadawany w jednej z sieci należących do pana Sterlinga. W efekcie Ward, rywal biznesowy Sterlinga, ogłosił bankructwo, a medialne skrzydło jego firmy zostało wchłonięte właśnie przez Fourth Estate. – Amir uniósł brwi na ten znaczący zbieg okoliczności. – W czasie aresztowania Ward publicznie przysiągł Sterlingowi zemstę. Chociaż nadal przebywa w więzieniu. Najświeższa sprawa to zdemaskowanie wysokiej rangi polityka australijskiego Harry’ego Gibba, który został oskarżony o podejrzane machinacje finansowe związane z przemysłem górniczym.

Ukazała się strona tytułowa „Australian Daily” z nagłówkiem: ŻARŁOCZNY GIBB MUSI ODEJŚĆ! Stwierdzenie poparto mało pochlebnym zdjęciem tęgiego dżentelmena o rzednących włosach i czerwonej twarzy, przyłapanego w chwili, gdy pakował sobie do ust wielkiego hamburgera.

– Chociaż żaden z tych ludzi nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla naszych zleceniodawczyń – wyjaśnił Amir – każdego wroga ojca musimy traktować jako potencjalnego wroga córek. Dlatego dołączyłem do waszych teczek operacyjnych ich pełne charakterystyki.

– A ich matka? – spytała Ling. – Jaka jest jej historia?

– Niestety – odparł chłopak – zginęła w wypadku samochodowym, kiedy dziewczynki miały zaledwie osiem lat.

Connora ścisnęło w gardle na tę wiadomość. Ponieważ stracił ojca, będąc w podobnym wieku, od razu poczuł współczucie dla dziewczyn.

– Ostatnio jednak ich ojciec się zaręczył.

Amir kilka razy wdusił przycisk pilota, by odszukać fotografię nowej narzeczonej: olśniewającej i zaskakująco młodej kobiety w podkreślającej figurę czerwonej sukni.

– Amanda Ryder to dwudziestodziewięcioletnia modelka prezentująca stroje kąpielowe i regularna bywalczyni salonów Sydney. Jako osoba mająca niedługo wejść do rodziny będzie wam towarzyszyć na jachcie.

– Zadba, by były to rozrywkowe wakacje – rzucił Marc, uśmiechając się chytrze do Connora. – Przynajmniej będziesz miał piękne widoki.

Connor stłumił chichot.

– Wyjdźcie z rynsztoka i skupcie się na misji! – burknął pułkownik.

Surowy ton w mgnieniu oka starł uśmieszki z ich twarzy.

Amir pospiesznie podjął raport:

– Jeśli chodzi o zagrożenia, pani Ryder ma więcej wielbicieli niż wrogów. Przede wszystkim to olbrzymie bogactwo pana Sterlinga, wyceniane na półtora miliarda dolarów, czyni jego i jego rodzinę potencjalnymi celami. Uprowadzenie Emily dowiodło, że córki stanowią łakomy kąsek dla każdej organizacji przestępczej. I chociaż na Oceanie Indyjskim nie trzeba się obawiać mafii korsykańskiej, zdecydowanie należy się liczyć z ryzykiem ponownej próby porwania przez ekstremistów, takich jak Siedem Szabel z Somalii lub międzynarodowe syndykaty przestępcze, na przykład rosyjska bratwa albo chińskie triady.

– Jakieś inne potencjalne zagrożenia? – spytał Connor doskonale świadomy, że pułkownik wciąż wbija lodowate spojrzenie w niego i Marca.

Przyjaciel kiwnął głową.

– Jak w każdym kurorcie na Seszelach i Malediwach powszechne są napady i kradzieże, szczególnie w okolicach portów. Sprawcy tego rodzaju przestępstw zwykle działają, zwęszywszy okazję, musicie więc zachować czujność. Istnieje też niebezpieczeństwo napastowania: siostry Sterling są łatwo rozpoznawane przez paparazzich, szczególnie od czasu porwania. Lecz, co zaskakujące, prośba pana Sterlinga, by uszanować jego prywatność, jest spełniana. Na razie.

Amir zrobił pauzę i wreszcie podniósł wzrok.

– Naturalnie podczas żeglugi po Oceanie Indyjskim istnieje jedno oczywiste niebezpieczeństwo. – Wyświetlił zdjęcie trupiej czaszki i skrzyżowanych piszczeli. – Piraci.

OKUP

ROZDZIAŁ 7

– Tacy jak kapitan Jack Sparrow? – spytał Jason, bardzo się starając ukryć szeroki uśmiech.

– Nie, chodzi mu o PRAWDZIWYCH piratów – odpowiedział pułkownik. – Ściśle rzecz biorąc, somalijskich. A z nimi nie ma żartów. Zapomnij o Johnnym Deppie z klapką na oku i papugą na ramieniu. Współcześni morscy rabusie używają łodzi motorowych z silnikami o wielkiej mocy i są uzbrojeni po zęby w kałasznikowy oraz ręczne granatniki przeciwpancerne.

Na potwierdzenie jego słów Amir odtworzył drgające wideo smukłego biało-niebieskiego skifu tnącego fale z wielką prędkością. Na pokładzie przycupnęło siedmiu młodych Afrykanów z karabinami automatycznymi. Huk strzałów zagłuszał wściekły ryk zewnętrznego silnika. Pirat na dziobie trzymał granatnik wymierzony w niewidoczny cel. Connor i pozostali patrzyli w oniemiałym milczeniu, gdy w niebo wystrzelił pocisk zmierzający prosto w stronę obiektywu. Obraz szarpnął, kiedy kamerzysta skulił się w panice, jakimś cudem jednak zdołał dalej śledzić trajektorię granatu mijającego mostek statku.

Nagranie urwało się nagle.

Nikt się nie odezwał; brutalna rzeczywistość starła w proch wspomnienie sympatycznego awanturnika z hollywoodzkich filmów.

– Na szczęście w okolicy znajdował się okręt wojenny, który przyszedł towarowcowi z pomocą – zdradził pułkownik ku ogólnej uldze. – Lecz piratom aż nazbyt często udaje się uprowadzić statki i przetrzymywać je wraz z załogą dla okupu.

Na ekranie pojawił się wykres z szeregiem rosnących szybko kolorowych słupków podobnych do stromych schodów.

– Jak widzicie – podjął Amir, wskazując ekran – przez ostatnich sześć lat liczba ataków pirackich znacząco wzrosła, od pięćdziesięciu pięciu do niemal trzystu w szczytowym okresie. Wzrosła także wysokość żądanego okupu. Pięć lat temu cena wyjściowa wynosiła trzysta tysięcy dolarów. Teraz sięga dwudziestu MILIONÓW dolarów i rośnie.

Richie gwizdnął przez zęby.

– Stanowczo powinniśmy zmienić zawód.

– Problem w tym – ciągnął Amir – że sukces rodzi sukces. Bandy stały się lepiej zorganizowane i piractwo się sprofesjonalizowało. W tym roku zanotowano już czterdzieści dwie próby porwania i uprowadzono sześć jednostek. To spadek w porównaniu z ubiegłym rokiem, lecz nadal nie jest dobrze.

– Skoro tak – zapytała Ling – czemu w OGÓLE żeglujemy w tej okolicy?

– Słuszna uwaga – pochwalił pułkownik. – Choć bowiem niebezpieczeństwo niewątpliwie istnieje, ryzyko jest względnie niskie, jak zaraz wyjaśni Amir.

Chłopak pokazał znowu mapę Oceanu Indyjskiego przygotowaną przez Charley.

– Chociaż ataki zdarzały się nawet tysiąc mil morskich od wybrzeży Somalii, większość koncentruje się wzdłuż Międzynarodowego Zalecanego Korytarza Tranzytowego w Zatoce Adeńskiej.

Wskazał szeroki pas wody oddzielający Somalię na południu od Jemenu na północy. Następnie obszar oceanu daleko na południowym wschodzie.

– Planowana trasa jachtu pana Sterlinga nie będzie w żadnym punkcie przebiegać w pobliżu niebezpiecznej strefy.

– Czy parę lat temu para starszych Brytyjczyków nie została porwana niedaleko Seszeli? – spytał Connor, mgliście przypominając sobie doniesienia medialne o ich cierpieniach.

– Chodzi ci o Chandlerów – odparł Black. – Mieli wielkiego pecha… znaleźli się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie. Od tamtej pory znacznie poprawiono środki bezpieczeństwa. Na przykład przez rozpoczęcie antypirackiej misji NATO pod nazwą operacja Oceaniczna Tarcza, a na samych Seszelach utworzenie Regionalnego Antypirackiego Centrum Koordynacyjnego. Znacząco zredukowało to aktywność piratów. Co więcej, należy do rzadkości, by obierali sobie za cel prywatny jacht. Somalijczycy widzą szansę na wielkie pieniądze w statkach handlowych, które są ubezpieczone na wypadek porwania.

Amir skinął głową, zgadzając się z pułkownikiem.

– To prawda. Na dwadzieścia tysięcy jednostek pokonujących co roku Korytarz Tranzytowy tylko trzysta zostaje zaatakowanych, a z tego mniej niż jedna czwarta uprowadzona. Zaledwie garstka z nich to prywatne jachty. Wyliczyłem nawet prawdopodobieństwo porwania. – Chłopak przebiegł wzrokiem swoje notatki. – Ryzyko, że zostaniecie uprowadzeni, wynosi mniej niż jeden do dziesięciu tysięcy.

– Założysz się o to? – spytała wyzywająco Ling.

Wzruszył ramionami.

– Czemu nie?

OKUP

ROZDZIAŁ 8

– Skąd mamy wiedzieć, czy można panu zaufać?

Harry Gibb siedział samotnie w boksie w mrocznej restauracji. Miał wrażenie, że w bezcielesnym głosie brzmi złowróżbna groźba, więc nie ośmielił się zajrzeć za sąsiednią ściankę z obawy przed konsekwencjami.

– Wróg mojego wroga to mój przyjaciel – oświadczył z przekonaniem. – Zależy mi na tym w równym stopniu jak wam.

– I jest pan gotowy na wszystko, by to osiągnąć?

– Tak, tak. Chcę zniszczyć Sterlingowi życie. Tak samo jak on niszczy moje!

Zgrzytnął zębami i zacisnął pięść z wściekłością na myśl o swojej zrujnowanej karierze.

– W takim razie musimy uderzyć tam, gdzie go zaboli najbardziej: w jego rodzinę.

Gibb poczuł, jak przebiega go dreszcz. Spojrzał na swoją pięść i wolno ją rozluźnił.

– N-naprawdę? – spytał i głos zadrżał mu lekko. – Ale nie oczekujecie, że ja coś zrobię, prawda? Nie jestem tego rodzaju osobą.

– Och, Harry. Niech pan nie udaje anioła. Z pewnością wspinając się po drabinie politycznej kariery, zdeptał pan niejednego niewinnego człowieka.

– Owszem… ale to co innego.

Głos zaśmiał się głucho.

– Nie, Harry, to żadna różnica. Polityka jest równie bezwzględna jak zemsta. Tyle tylko, że w polityce wyrządza się szkodę, zanim sami zostaniemy zranieni. W wypadku zemsty przynajmniej działa się po fakcie; to znacznie uczciwsze.

– Nie jestem pewien, czy w pełni mi to odpowiada – przyznał Harry, czując, że sytuacja wymyka mu się spod kontroli. Chciał tylko podważyć wiarygodność Sterlinga i sprawić, by porzucił kampanię przeciwko niemu.

– Za późno, Harry, tkwi pan w tym po szyję. I mogę zapewnić, że Sterling nie ma najmniejszych skrupułów przed zniszczeniem pana. Ale proszę się nie obawiać, moi ludzie zajmą się brudną robotą. Pytanie brzmi, czy posiada pan środki, by to zrealizować.

– T-tak – potwierdził Gibb, sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął grubą, szarą kopertę wypchaną pięcioma setkami nowiutkich banknotów studolarowych.

Z mroku jak duch wynurzył się kelner – a w każdym razie mroczny typ trzymający kelnerską tacę. Z widocznym tatuażem i dłońmi jak u goryla stworzonymi do brutalniejszych zajęć niż serwowanie potraw nie wyglądał na typowego pracownika ekskluzywnej restauracji. Harry położył kopertę na tacy i „kelner” oddalił się bez słowa.

– Kiedy „kampania” się zacznie? – spytał.

W sąsiednim boksie panowała cisza.

– Pytałem, kiedy zaczynacie.

Wciąż nie otrzymał odpowiedzi. Ostrożnie podniósł się z krzesła i wyjrzał nad przegrodą. Boks był pusty, nie licząc bezprzewodowego głośnika na stole. Kontakt ani przez chwilę nie przebywał w tym samym pomieszczeniu co Harry.

Gibb minął szatnię i ruszył do tylnego wyjścia, gdzie łysy ochroniarz w ciemnych okularach otworzył mu drzwi. Blask słońca wdarł się do ciemnego korytarza i oślepił Harry’ego niczym policyjny reflektor przyłapujący go na gorącym uczynku. Z bijącym szybko sercem mężczyzna wymknął się do zaułka. Drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem oznajmiającym, że nie może się już wycofać.

OKUP

ROZDZIAŁ 9

Connor biegł po krytym torze, z wysiłkiem chwytając oddech. Serce waliło mu w piersi, mięśnie płonęły. Jason pędził równo z nim. Elsa z zespołu Bravo i Sean z Delty deptali im po piętach. Pozostali rekruci zostali z tyłu, niektórzy już tracili siły po intensywnym okrążeniu.

– Dawaj, AMIR! Nie bądź pierwszym, który się podda, ochroniarz musi być w dobrej formie! – ryknął Steve, dotrzymujący im kroku pozornie bez wysiłku.

Podobny do zwalistej bryły rzeźbionych mięśni, z kończynami jakby wykutymi z czarnego marmuru, ekskomandos Brytyjskich Sił Specjalnych był ich instruktorem walki wręcz i trenerem zajęć kondycyjnych. Wezwał trzy zespoły młodych ochroniarzy – Alfa, Bravo i Delta – do sali gimnastycznej na jedną ze swoich osławionych sesji treningu obwodowego. By sobie zapewnić ich pełne zaangażowanie, kazał im rywalizować między sobą; gdy stawką był honor zespołu, nikt nie chciał być ostatni.

– Bez pracy nie ma kołaczy – rzucił maruderom słowa wątpliwej zachęty.

Connor skończył bieg wahadłowy i opadł na podłogę, żeby wykonać pięćdziesiąt pompek na kostkach dłoni. Obok niego Jason zasuwał niczym młot pneumatyczny, co sekundę odliczając powtórzenia. Przyłączali się do nich kolejni rekruci, pospiesznie starając się nadrobić czas. Connor czuł, jak płoną mu mięśnie ramion. Lecz w porównaniu z obciążeniem psychicznym podczas odprawy operacyjnej wysiłek fizyczny był ulgą.

Amir, ostatni z zespołu Alfa, klęknął obok.

– Chyba… zaraz… umrę – wysapał między pompkami.

– Tak trzymać – pochwalił Steve, błyskając uśmiechem na widok jego cierpień. – To znaczy, że wkładasz w ćwiczenie sto procent wysiłku.

Nadzorował drużyny, pilnując, by nikt nie opuścił ani jednego powtórzenia.

– Niewytrenowany bodyguard stanowi zagrożenie – powiedział. – Nie tylko dla siebie, lecz także dla innych członków zespołu i przede wszystkim dla zleceniodawcy.

Jason pierwszy skończył pompki i natychmiast zabrał się do kolejnego ćwiczenia – pięćdziesięciu brzuszków.

– W razie niebezpieczeństwa będziecie potrzebować siły, żeby wydostać siebie i zleceniodawcę ze strefy zagrożenia – ciągnął instruktor, podczas gdy rekruci pocili się i jęczeli na podłodze. – Z drugiej strony, zmęczenie ogranicza zdolność do podejmowania szybkich decyzji i wybierania właściwych działań.

– Ale zaledwie wczoraj… mieliśmy bieg… na piętnaście kilometrów! – wysapała Luciana, ciemnowłosa Brazylijka z zespołu Delta.

– Twoja wczorajsza kondycja nie ma znaczenia: liczy się tylko dzisiejsza – pouczył Steve. – Myśl o niej jak o oponie z niewielkim przebiciem. Trzeba ją nieustannie dopompowywać.

Podszedł do chłopaka z zespołu Bravo, który poddał się w połowie pompek.

– Powierzyłbyś swoje bezpieczeństwo leniowi z nadwagą?

Zbyt zasapany, żeby odpowiedzieć, rekrut pokręcił głową.

– Ja też nie. No to sprawdźmy, z jakiej gliny cię ulepiono. Do roboty!

Chłopak podjął ćwiczenie, choć ramiona dygotały mu z wysiłku. Tymczasem Elsa, jego koleżanka z zespołu, skończyła brzuszki i właśnie ścigała się z Jasonem do drążków do podciągania. Connor znajdował się tylko parę kroków za nimi. Charley, która używała pionowego trenażera, a zamiast robienia pompek oraz brzuszków chwytała piłkę lekarską, błyskawicznie podjechała na specjalnym sportowym wózku do obniżonej belki do podciągania. Wykonała dwadzieścia powtórzeń, zanim pozostali zdążyli skończyć dziesięć. Opadła na wózek i śmignęła po torze w kolejnym sprincie wahadłowym – była teraz liderką wyścigu.

Ledwie dotarła do końca bieżni, Steve oznajmił:

– Bieg z partnerem na plecach.

Zmęczeni członkowie drużyn powitali to jękami niedowierzania. Wszyscy jednak zabrali się ostro do ćwiczenia – modląc się, by było ostatnie. W zespole Alfa Connor partnerował Amirowi, Jason biegł z Richiem, a Charley podciągnęła się na ramiona Ling.

Zespoły ruszyły sztafetą przez salę. Ling zdołała utrzymać przewagę zespołu Alfa, potem Jason jeszcze ją zwiększył. Richie jednak zatoczył się pod ciężarem muskularnego towarzysza.

– To morderstwo! – jęknął, zaciskając zęby, kiedy para z zespołu Delta minęła go szybko.

– Zwycięzcy trenują, ofermy pomstują – warknął Steve. – W sytuacji zagrożenia, jak będziesz musiał pędzić do kryjówki ze zleceniodawcą na plecach, jeszcze podziękujesz mi za te ćwiczenia.

– Podziękuję, kiedy się skończą! – wydyszał chłopak.

Zanim nadeszła kolej Connora i Amira, zespół Alfa spadł na ostatnią pozycję. Amir jak mógł, próbował nadrobić stratę, ale był kompletnie wyczerpany. Cudem tylko zdołał donieść Connora do mety. Mieli teraz prawie dziesięć sekund straty do liderów.

– Wszystko w twoich rękach – oznajmił Marc, kiedy wyczerpany Amir gramolił się na plecy Connora.

Connor, naturalnie wysportowany dzięki sześcioletnim treningom sztuk walki, sięgnął do ukrytych rezerw energii i rzucił się w pogoń za drużynami rywali. Szybko wyprzedził zespół Bravo, bo Elsa potknęła się i runęła jak długa wraz z partnerką. Delta jednak nadal utrzymywała prowadzenie. A ponieważ do mety zostało tylko trzydzieści metrów, musiał się mocno przyłożyć.

– Dawaj! Dawaj! Dawaj! – krzyczał Amir, ponaglając go niczym konia na wyścigach.

Connor widział, że Luciana z Seanem na plecach szybko opada z sił. Mocniej zaczął pracować nogami i zaatakował.

– No dawaj! – wciąż zagrzewał Amir.

Zaczęli się zrównywać. Mając zwycięstwo na wyciągnięcie ręki, Connor rzucił się ku linii mety.

Luciana, nagle uświadamiając sobie, że zaraz zostanie wyprzedzona, na ostatnich metrach wychyliła się w przód jak dżokej… i pokonała zespół Alfa o głowę.

Członkowie zespołu Delta zaczęli wiwatować i przybijać jej piątkę, świętując zwycięstwo. Wyczerpany Connor, zniechęcony porażką, opadł na czworaki; Amir stoczył się z jego pleców na podłogę.

– Dobra robota wszyscy – pochwalił Steve. – Możecie odpocząć. Za dziesięć minut wracam na sparing.

Kiedy mijał Connora, klepnął go mięsistą dłonią po ramieniu.

– Nawet jeśli tym razem przegrałeś, jesteś gotowy do walki.

Chłopak zdołał uśmiechnąć się słabo.

– Cóż, w tej chwili jestem do niczego.

OKUP

ROZDZIAŁ 10

Connor klapnął na ławkę i sięgnął do torby po butelkę z wodą. Odblokował zamknięcie i osuszył ją jednym haustem. Amir leżał obok, dysząc ciężko, z ramieniem zarzuconym bezwładnie na czoło.

– Nie powinienem… żartować… że za późno nas zaangażowali – wysapał.

Connor spojrzał na przyjaciela, nie mogąc uwierzyć, że ten ma jeszcze siły, by po tak wyczerpującym treningu myśleć o zleceniu dla organizacji.

– Decyzja pułkownika nie wiązała się w żaden sposób z twoim dowcipem. Podjął ją jeszcze przed odprawą.

Amir oparł się na łokciu; pot kapał mu z czoła.

– Więc czemu mnie nie wybrał? Tylko ja w zespole Alfa nie byłem jeszcze na misji.

– Pewnie dlatego, że jesteś taki dobry w sprawach technicznych – podsunął Marc, rzucając mu ręcznik.

Amir przetarł twarz, ale wyraz przygnębienia pozostał.

Connor pokiwał głową zachęcająco.

– Dokładnie! Pułkownik wykorzystuje twoje mocne strony. W czasie misji będziesz potrzebny w kwaterze głównej, żeby utrzymywać komunikację i zajmować się komputerami. Pamiętaj, że ostatnim razem to TY i Bugsy poradziliście sobie z wirusem CellFinity.

– Wspaniale – mruknął przyjaciel bez wielkiego entuzjazmu. – Więc kiedy będziesz się opalał na Seszelach razem z Miss Bikini, ja będę tkwił w deszczowej Walii nad obwodami scalonymi!

– Posłuchaj – powiedział Connor, próbując ostatni raz pocieszyć przyjaciela. – Ling to najbardziej oczywisty wybór.

– Czemu?

– Bo jest dziewczyną.

– Tylko dlatego, że jestem dziewczyną! – burknęła, rzucając mu mordercze spojrzenie.

Stała oparta o liny ringu w sali gimnastycznej.

– Nie… nie o to mi chodziło – wyjąkał.

– Nieważne, szefie – burknęła tonem ociekającym sarkazmem.

Connor westchnął. Nie wróżyło to dobrze czekającemu ich zleceniu.

– Pozwól, że wyjaśnię…

– Bardzo proszę – zachęciła, unosząc liny ringu i zapraszając, by się do niej przyłączył.

– Przecież dopiero co skończyliśmy trening! – zawołał.

– Tak brzmi twoja wymówka? – Spiorunowała go wzrokiem; sama jakimś sposobem zdawała się rześka jak skowronek. – A może nie chcesz ze mną walczyć, bo jestem dziewczyną?

Pokręcił głową, zastanawiając się, jak uniknąć sparingu. Chociaż miał czarny pas w jujitsu i kick-boxingu, nie lekceważył pojedynku z Ling. Przy ich pierwszym spotkaniu dowiodła, że jest niezwykle trudnym przeciwnikiem. Jak ujął to Amir, „Ling wygrywa każdą walkę”.

Jak gdyby w ogóle musiała coś udowadniać. Teraz nie dałaby się już odwieść od sparingu. Podskakiwała zgrabnie, naciągając rękawice bokserskie, które podał jej Jason.

– Myślę, że Connor nie ma z tobą szans – zauważył, podając jej osłonę na zęby i mierząc wzrokiem Connora. – Mam nadzieję, że nie okaże się zagrożeniem podczas twojej misji.

Członkowie zespołów Bravo i Delta wkrótce zebrali się wokół, zwabieni ekscytującą perspektywą pojedynku.

– Podobno zwyciężyłeś w turnieju Bitwa o Brytanię – rzuciła Luciana, wciąż napawająca się zwycięstwem. – Ciekawe, czy okażesz się godny tytułu.

– Dawaj, Connor – zachęcał Sean. – Wiesz, że Błyskawicznej Ling rozumu doda tylko ring.

Chłopak spojrzał na Amira, szukając ratunku. Ale przyjaciel tylko wzruszył ramionami.

– Chyba nie masz wyjścia – stwierdził. – Będziesz musiał wykorzystać swoje mocne strony.

Mimo wyczerpania Connor schylił się pod liną, wszedł na ring, włożył rękawice i zwrócił się twarzą do przeciwniczki…

Potężny cios omal nie urwał mu głowy. Tylko dzięki instynktowi zdążył w porę się usunąć. Zaraz potem spadł prawy sierpowy i Connor znowu musiał błyskawicznie się uchylić. Ling z pewnością nie zamierzała czekać na oficjalne rozpoczęcie starcia.

– Więc decyzja pułkownika – zaczęła, kopiąc go po łuku w udo – nie ma nic wspólnego z moim wcześniejszym doświadczeniem?

– Jasne, że ma – stęknął chłopak, blokując atak golenią i odpowiadając kopnięciem frontalnym.

Ling odskoczyła poza jego zasięg, potem natarła sierpowym w żebra.

– Ani z moimi umiejętnościami obserwacyjnymi?

Connor skrzywił się, kiedy jej cios dotarł do celu. Ling może i była drobna, ale szybka jak błyskawica.

– Ani z talentem do walki? – ciągnęła wyzywająco.

Niczym wirujący derwisz zasypała go gradem kopnięć i ciosów. Przysiadł, unikając uderzenia obrotowego pięścią, zablokował prawy prosty i usunął się przed kopnięciem sierpowatym. Gdy się cofał przed bezlitosnym szturmem dziewczyny, Luciana docinała mu z autu:

– Ładny z ciebie mistrz, Connorze!

Urażony drwiną i chcąc wreszcie odzyskać przewagę, przeszedł do ataku.

– Ling, chciałem powiedzieć, że dostałaś tę robotę – zaczął, atakując zajadle kombinacją lewego prostego, prawego prostego i ciosu w podbródek – ponieważ… nasze zleceniodawczynie… są dziewczynami. Dlatego ma sens – omal nie cisnął jej na deski – …żeby ich ochroniarzem też była dziewczyna.

Potężnym kopnięciem bocznym w pierś zapędził Ling do narożnika. Próbowała wywalczyć sobie drogę na swobodę, ale nie pozwolił na to, blokując ją serią brutalnych ciosów na korpus.

– Masz dostęp do miejsc, gdzie mnie nie wolno wejść – tłumaczył. Atakowana dziewczyna bardzo starała się wymknąć, lecz nie przerywał natarcia. Miał jej jeszcze kilka rzeczy do powiedzenia. – Ochrona powinna być NIEZAUWAŻALNA, a dziewczyna bodyguard będzie się jeszcze mniej rzucać w oczy niż chłopak.

Stęknął, kiedy Ling trafiła go kopnięciem frontalnym w brzuch, odrzucając wstecz.

– To było dla ciebie wystarczająco NIEZAUWAŻALNE? – wyszczerzyła zęby, rozkoszując się walką.

Zignorował jej słowa i odparował podobnym kopnięciem, które posłało ją na poduszkę w przeciwległym narożniku.

– Więc pomijając twoje umiejętności, o twoim wyborze zadecydowało to, że jesteś dziewczyną – wyjaśnił, zamierzając ją wykończyć parą krótkich ciosów w głowę.

Ling jednak zręcznie przeniosła ciężar i wymknęła się z narożnika.

– Masz słuszność – przyznała z rozbrajającym uśmiechem. – Mój błąd, przyjmij, proszę, moje przeprosiny.

Widząc, że skończyła walkę, odprężył się. Wreszcie ją przekonał.

– Naturalnie, że przyjmuję. Gramy w jednej drużynie. Nie zamierzałem cię obrazić…

Zawirowała na pięcie, wyrzuciła nogę w bok i trafiła go w szczękę kopnięciem sierpowatym.

– Oto one.

Connor runął jak worek ziemniaków; jego ostatnia przytomna myśl brzmiała: Ling wygrywa KAŻDĄ WALKĘ.

OKUP

ROZDZIAŁ 11

Harry Gibb szedł szybko przez puste biuro rządowe. Wiedział, że nawet najpracowitsi urzędnicy nie pokażą się co najmniej do ósmej rano. Co zapewniało mu dwie godziny samotności. Mimo to rozejrzał się nerwowo, zanim otworzył drzwi głównego archiwum i wślizgnął się do środka.

Pstryknął włącznikiem, zaczekał, aż świetlówki zaleją surowym białym blaskiem szeregi szarych szafek na akta. Wszystkie segregatory wyglądały identycznie, nie do odróżnienia, lecz Harry wiedział dokładnie, czego szuka. Ruszył prosto do szóstej szafki w trzecim rzędzie, wyjął grubą teczkę dokumentów oznaczoną jako PRAWA GÓRNICZE, POLA ZŁOTONOŚNE, Zachodnia Australia.

Obecnie wszelkie dane przechowywano w wersji cyfrowej, lecz w instytucjach rządowych zawsze pozostawał papierowy ślad. Choć Harry starannie usunął wszelkie dowody ze swojego komputera, obciążające dokumenty były ostatnimi okruchami mogącymi doprowadzić do niego i jego szemranych interesów.

Nie zamierzał jednak zniszczyć akt. Zawartość teczki, ze szczegółową listą pozostałych konspiratorów, stanowiła jego polisę ubezpieczeniową. Gibb wiedział, że ci, którzy zyskali na podejrzanych transakcjach, mają również osobisty interes w tym, by dbać o jego reputację. Gdyby poszedł na dno, pociągnąłby ich za sobą.

Uśmiechnął się do siebie, zamknął szafkę, zgasił światło i zatrzasnął archiwum. Tuląc teczkę do piersi, przemknął do gabinetu i wpadł do wnętrza. Dopiero kiedy zaryglował za sobą drzwi, poczuł się bezpieczny.

Odwrócił się do biurka i mało nie wyskoczył ze skóry na widok mężczyzny w szarym garniturze siedzącego w jego fotelu.

– M-moja sekretarka nie wspomniała o żadnych spotkaniach dzisiaj rano – wyjąkał.

– Nie wie o tym spotkaniu – odparł nieznajomy. – Nikt nie wie.

Nieproszony gość nie wstał ani się nie przedstawił. Przyglądał się tylko Harry’emu oczami jakby wykutymi z lodu, nie mrugając.

– Kim pan jest? – spytał ostro Gibb, odzyskując panowanie nad sobą i wpadając w gniew. – Dziennikarzem? Proszę wstać z mojego fotela!

Mężczyzna zignorował jego oburzenie.

– Reprezentuję pewnego inwestora.

– A mianowicie? – rzucił wyzywająco Harry.

– Pańskiego głównego inwestora.

– Nie rozumiem, o czym pan mówi – odparł Gibb.

Zaczynał się czuć nieswojo. Mężczyzna miał w sobie coś budzącego niepokój. Harry pragnął pozbyć się go niczym pająka pełznącego po skórze.

– Jeśli natychmiast pan nie wyjdzie, wezwę ochronę.

– Nie radzę tego robić.

– Grozi mi pan?

Nieznajomy nadal siedział nieruchomy jak głaz, a jego milczenie było bardziej irytujące niż jakakolwiek odpowiedź. W końcu rzucił:

– Equilibrium.

– Co?! – prychnął Harry, marszcząc brwi z niedowierzaniem.

– Słyszał pan.

– Ach… – Gibb odprężył się nieznacznie.

Mężczyznę MUSIAŁ przysłać kluczowy inwestor. Inaczej żadnym sposobem nie znałby nazwy organizacji. Nawet Harry’emu ustalenie jej nazwy zajęło wiele tygodni – Equilibrium było firmą macierzystą stojącą za spółkami holdingowymi, które zainwestowały w prawa wydobycia.

Znowu czując się panem sytuacji, zbliżył się i rzucił na biurko grubą teczkę.

– Pracuję nad tym problemem – wyjaśnił z lekceważącym machnięciem w stronę nieznajomego. – Equilibrium nie ma powodów do niepokoju. Ani jej istnienie, ani zaangażowanie nie wyjdą na światło dzienne. Mam plan, jak sobie poradzić ze Sterlingiem i z jego wścibską gazetą.

– Ale pan słyszał o Equilibrium.

– Oczywiście – przytaknął. – Wybierałem inwestorów bardzo starannie.

– I są w pełni chronieni mimo obecnego kryzysu?

– O tak – zapewnił Gibb. – Usunąłem wszystkie dowody z mojego komputera.

– Ja też – odparł mężczyzna, odłączając niewielki pendrive od tylnego panelu maszyny Harry’ego. – Wirus właśnie wyczyścił twardy dysk.

– Nie wolno panu! – wykrzyknął Gibb.

– A co z tymi dokumentami? – spytał nieznajomy, ignorując jego protesty i wskazując ruchem głowy gruby plik papierów na biurku.

– Tymi? To tylko polisa ubezpieczeniowa.

– Hmm, w tym problem – mruknął mężczyzna, poprawiając sztywne białe mankiety koszuli. – Nie tylko zna pan nazwę Equilibrium, lecz także posiada dowody na istnienie firmy.

– Ja… nie zamierzam ujawniać jej zaangażowania w tę sprawę. Teczka jest tylko do mojej prywatnej ochrony przed pozostałymi uczestnikami transakcji. Oni nic nie wiedzą o Equilibrium – wyjaśnił, czując nagle, jak pod wpływem swobody nieznajomego dreszcz przebiega mu po plecach. – Proszę mi zaufać. Ja dotrzymuję słowa.

– Jest pan politykiem – rzucił karcąco tamten, przeszywając go pogardliwym spojrzeniem niczym szpikulcem do lodu. – Ale trzymam pana za słowo… cokolwiek jest warte.

Bez dalszej dyskusji podniósł się i wyszedł. Gdy tylko drzwi się za nim zamknęły, atmosfera w pokoju stała się lżejsza.

Harry wysunął szufladę biurka i wyjął srebrną piersiówkę. Drżącą ręką odkorkował ją i pociągnął łyk, żeby się uspokoić. Znajoma rozgrzewająca fala whisky ogarnęła jego ciało; pieczenie spłynęło do gardła, do żołądka… po czym rozlewało się coraz dalej.

Poczuł ściskanie w piersi, duszenie w gardle; jego oddech stał się krótki i bolesny.

Poszukał tabletek. Zmagał się z wieczkiem, rozsypując tabletki beta-blokera po blacie i czując, jakby jego serce znalazło się w stalowym imadle. Stoczył się z fotela na podłogę, na jego wargach zapieniła się ślina. Próbował chwytać drobne białe tabletki leżące wokół. Lecz jego ciało zwijało się z bólu, w żyłach płonął ogień.

– P…p…pomocy! – jęknął. – Pomoocy…

Mężczyzna w szarym garniturze ponownie wszedł do gabinetu.

– P…p…proszę – błagał Harry, ściskając tabletki.

Lecz nieznajomy stał po prostu, przyglądając się miotającemu się na dywanie mężczyźnie z niemal nieludzką obojętnością. Harry wytrzeszczył oczy wstrząśnięty. W jego piersi rozlał się ostry ból. Zadygotał ostatni raz i znieruchomiał.

Mężczyzna w szarym garniturze sprawdził mu puls. Usatysfakcjonowany zabrał dokumenty z biurka i piersiówkę z zatrutą zawartością z podłogi. Cicho zamknąwszy za sobą drzwi gabinetu, ruszył do wyjścia ewakuacyjnego. Pierwsza faza misji była zakończona.

OKUP

ROZDZIAŁ 12

– Wejść – warknął pułkownik Black.

Connor wziął głęboki oddech i wszedł do gabinetu. Staroświeckie, wykładane drewnem pomieszczenie z czerwonymi skórzanymi krzesłami o wysokich oparciach i z ciężkim mahoniowym biurkiem rozmiarów niewielkiej łodzi przypominało mu biuro M z filmów o Bondzie. Lecz mimo wyglądu wyposażono je w najbardziej zaawansowaną technologię. W biurko wbudowano dyskretny wielordzeniowy komputer; płaski monitor wysuwał się z ukrytej szczeliny. Na ścianie wisiał supercienki ekran LED pokazujący newsy z całego świata oraz najświeższe doniesienia na temat bezpieczeństwa. System wideokonferencyjny wysokiej rozdzielczości umożliwiał pułkownikowi zarządzanie operacjami Agencji Kumpli-Ochroniarzy na całym świecie, a ukryte kamery zapewniały pełną ochronę.

Kiedy chłopak zbliżył się do biurka, pułkownik opuścił monitor i podniósł pytająco brew.

– Imponujące limo – zauważył.

Connor uśmiechnął się z bolesnym grymasem.

– Przeprosiny Ling w ramach treningu sztuk walki.

Mężczyzna chrząknął z rozbawieniem.

– Miło widzieć, że tak dobrze się dogadujecie. Miejmy nadzieję, że siniec zejdzie przed rozpoczęciem misji. Nie byłoby profesjonalne, gdybyś się prezentował jak uliczny zabijaka.

Connor kiwnął głową.

– Przykładam sobie lód. Ale to nie była do końca moja wina. Myślę, że Ling mnie nie lubi.

Pułkownik zdawał się zaskoczony.

– Skąd ci to przyszło do głowy?

– Ona… – Chłopak nie bardzo wiedział, jak to ująć, a nie chciał sprawiać wrażenia, że się skarży. – Jest na mnie cięta jak osa. Cały czas od mojego powrotu z Ameryki.

– Taką już ma naturę – odparł Black, zbywając jego obawy lekceważącym machnięciem. – Zdaję sobie sprawę, że brak jej odrobiny finezji w zachowaniu. Ale wywodzi się z trudnego środowiska.

Connor ściągnął brwi.

– W jakim sensie?

Pułkownik zacmokał i pokręcił głową.

– Nie jestem upoważniony, by o tym mówić. Nie zadręczaj się jednak tym, czy Ling cię lubi. Nie mam wątpliwości, że cię szanuje. A podczas misji tylko to się liczy.

– Skąd może pan wiedzieć? – upierał się chłopak.

Black uśmiechnął się drwiąco.

– Nie walczyłaby z tobą, gdyby cię nie szanowała.

Wskazał krzesło.

– A teraz mów, czemu chciałeś się ze mną zobaczyć? Z pewnością nie tylko po to, by pokazać podbite oko?

Connor przycupnął na czerwonym siedzisku i zebrał się na odwagę. Umykając wzrokiem przed przeszywającym spojrzeniem pułkownika, przyznał:

– Ja… chyba nie jestem gotowy do tej misji.

– Nonsens! – prychnął mężczyzna. – Właśnie oceniałem twoje postępy. Wideo z kubłem na śmieci jest bardzo inspirujące. Zastanawiam się nawet nad pokazaniem go pozostałym zespołom.

– Przecież NIE UDAŁO mi się ochronić zleceniodawcy.

– Nauczyłeś się, co zrobić następnym razem, żeby uniknąć niewłaściwych działań – skorygował natychmiast pułkownik. – Porażka to klucz do sukcesu; każda wpadka czegoś nas uczy. Podczas akcji będziesz miał w pamięci nasze treningi i unikniesz podobnych błędów.

– Ale wydaje mi się, że zbyt szybko dostałem następne zlecenie – zaprotestował chłopak. – Dopiero co wydobrzałem po postrzale… – potarł udo w miejscu, gdzie trafiła go kula zabójcy – …i prawie nie miałem zaawansowanych szkoleń.

– Nie martw się. Będziesz miał okazję potrenować na miejscu – zapewnił Black. – Oficer do spraw bezpieczeństwa na jachcie pana Sterlinga jest byłym żołnierzem australijskiego SAS. Sprawdziłem jego kwalifikacje. Brad Harding to dobry człowiek. Będzie was wspierał i zgodził się przeszkolić ciebie oraz Ling z przydatnych umiejętności zapewniających bezpieczeństwo na morzu.

– Ale… – Connor urwał. Uświadomił sobie, że brakuje mu argumentów, przeszedł więc prosto do sedna. – Ale boję się, że w czasie pierwszej misji poradziłem sobie tylko fuksem. Że to było szczęście nowicjusza.

Pułkownik przyszpilił go spojrzeniem.

– W takim razie musiałeś mieć wręcz nieziemskie szczęście, bo zdołałeś ochronić zleceniodawczynię przy TRZECH różnych okazjach. Posłuchaj, operacja Niewidzialna Tarcza stanowiłaby wyzwanie dla każdego bodyguarda. Nie powątpiewaj w swoje umiejętności. Dowiodłeś, że pod względem szybkości reakcji nie masz sobie równych. Bez wątpienia jesteś taki jak ojciec.

– Ale nie jestem nim – zaprzeczył Connor stanowczo. – Założę się, że on nigdy w siebie nie wątpił.

Pułkownik Black odchylił się w fotelu, splótł palce w piramidkę i spojrzał na niego w zamyśleniu.

– Opowiem ci o nim pewną historię.

Chłopak natychmiast nastawił uszu. Przede wszystkim z tego powodu wstąpił do Agencji Kumpli-Ochroniarzy: żeby dowiedzieć się więcej o Justinie Reevesie i jego sekretnym życiu agenta SAS. Pułkownik, jako żołnierz ze szwadronu ojca, znał sporo faktów z jego przeszłości.

– Stacjonowaliśmy w Afganistanie i dwóch żołnierzy zostało schwytanych przez talibów, którzy przeniknęli w szeregi afgańskiej policji – zaczął. – Dowódca natychmiast rozpoczął akcję ratunkową. Wiedzieliśmy, że zakładnicy wciąż są przetrzymywani na posterunku policyjnym, ale mogli zostać przeniesieni w każdej chwili. Nasza jednostka była gotowa do wkroczenia, kiedy otrzymaliśmy wiadomość z dowództwa operacyjnego, że ministerstwo obrony nie dało zgody na misję. Podobno istniały ważniejsze sprawy niż życie dwóch żołnierzy… kwestie dyplomatyczne.

Twarz pułkownika spochmurniała na wspomnienie politycznej zdrady.

– Ludzie byli wściekli, ale najbardziej twój ojciec. Żył według zasady „nie zostawiamy swoich na polu walki”. Więc jako kapitan jednostki postanowił mimo wszystko przeprowadzić misję ratowniczą.

– Złamał bezpośredni rozkaz? – spytał Connor zszokowany.

Black skinął głową.

– Wiem, że targały nim wątpliwości, czy powinien to robić. Ostatecznie takie działanie równało się buntowi. Porażka miałaby katastrofalne konsekwencje, nie tylko militarne, lecz także dyplomatyczne. Ale priorytetem byli dla niego schwytani żołnierze.

Chłopak potaknął z uśmiechem.

– To do niego podobne. Matka często powtarzała, że zawsze stawiał innych na pierwszym miejscu.

– Tak właśnie było. Twój ojciec z resztą jednostki wdarli się na policyjny posterunek. Żołnierze rozbiegli się, ciskając granaty hukowe i oczyszczając kolejne pomieszczenia. W ostatniej celi Justin znalazł się twarzą w twarz z talibskim bojownikiem podrzynającym gardło jednemu z zakładników.

Connor przełknął ślinę i odruchowo przyłożył dłoń do szyi.

– Zareagował błyskawicznie. Unieszkodliwił bojownika jednym strzałem w głowę.

– A zakładnik? – spytał chłopak z zapartym tchem.

Pułkownik odchylił kołnierz koszuli, ukazując długą białą bliznę okrążającą jego szyję.

– Przeżył – oznajmił z uśmiechem. – Dlatego wierzę mocno, że ty, Connorze, będziesz bronił innych tak samo jak twój ojciec.

OKUP

ROZDZIAŁ 13

Connor przebrał się w szorty kąpielowe i schował ubranie do szafki. Tłumiąc ziewnięcie, ruszył przez pustą szatnię na basen. Nigdy w życiu nie wstał równie wcześnie, żeby popływać. Prawdę mówiąc, o takiej porze wolałby pobiegać – a w niedzielę, jak dzisiaj, poleżeć dłużej w łóżku, zamiast trenować cokolwiek. Ponieważ jednak czekająca go operacja miała się rozgrywać na morzu, uznał, że musi popracować nad swoimi umiejętnościami pływackimi.

Wyszedł z szatni i zauważył na brzegu basenu przewrócony pusty wózek. Rozejrzał się wokół, ale nie zobaczył nikogo.

– Charley?! – zawołał; jego głos odbił się od białych wykafelkowanych ścian; echo powtórzyło jego niepokój.

Nikt nie odpowiedział. Naraz zauważył na dnie ciało dziewczyny. Rzucił ręcznik i skoczył, czując wstrząs, gdy zanurzył się w zimnej wodzie. Otworzył oczy; podwodna sceneria stanowiła chaos błękitnych cieni i załamanych promieni słonecznych wpadających przez szklany dach basenu. Dostrzegł czarny kostium kąpielowy Charley na tle białych kafelków i energicznie popłynął w jej kierunku. Chwycił ją za wyciągniętą rękę i energicznie odbił się w górę.

Głowa dziewczyny wyskoczyła nad powierzchnię równocześnie z jego własną.

– Hej! – wykrztusiła Charley. – Co ty wyprawiasz?

Connor zamrugał, żeby pozbyć się wody z oczu, i spojrzał na nią zaskoczony.

– Nic ci się nie stało?

– Jasne, że nie – odparła, unosząc się swobodnie w wodzie obok niego. – Trenowałam wstrzymywanie oddechu. Użyteczne, jeśli zostaniesz zakryty przez falę podczas surfingu.

– Ale… ale myślałem… że utonęłaś.

Zmarszczyła nos, nie pojmując.

– Skąd, na miłość boską, przyszło ci to do głowy?

– Bo… – zerknął w kierunku wózka.

Natychmiast posłała mu TO spojrzenie. Mówiące: „Nie oceniaj mnie po wózku”.

– Przepraszam – wymamrotał, utrzymując się pionowo w wodzie. – Mój błąd… nie jadłem jeszcze śniadania i nie myślę jasno – kiepsko próbował się usprawiedliwić.

– Nie ma za co – odparła z półuśmiechem. – To całkiem urocze, że rzuciłeś mi się na ratunek. Reakcja godna prawdziwego bodyguarda. Wózek się przewrócił, kiedy wskakiwałam do wody. Widocznie zapomniałam zablokować koło. Ale w wodzie umiem sobie radzić.

– Jasne, że tak – potwierdził, karcąc się w duchu. Jak mógł zapomnieć, że była kiedyś mistrzynią surfingu. – Ale mimo wszystko czy to nie trochę niebezpieczne, że pływasz sama?

– O to samo mogłabym zapytać ciebie – skontrowała ze stalowym błyskiem w oczach. – Odkąd jeżdżę na wózku, ciągle ktoś mi mówi, co mi wolno. Ludzie postrzegają moją niepełnosprawność jako niezdolność. Ale szybko sobie uświadomiłam, że jedyną osobą mogącą mi narzucać ograniczenia jestem ja sama.

– Masz rację – zgodził się, przepraszająco unosząc rękę. – Po prostu… wystraszyłem się.

Jej rysy złagodniały odrobinę.

– A właściwie co tutaj robisz? Nigdy nie przychodzisz na basen, przynajmniej o tej porze.

– Chcę się przygotować do operacji Gemini. A ty?

– Pływam, naturalnie! – wyjaśniła ze śmiechem; humor jej się poprawił, kiedy położyła się na wodzie. Lekko poruszyła ręką i obróciła się bez wysiłku z pluśnięciem. – To jedyne miejsce, gdzie mogę zapomnieć o swojej niepełnosprawności. Cały dzień tkwię przykuta do wózka. Basen zapewnia mi największą wolność, jaka jest dla mnie dostępna, odkąd straciłam władzę w nogach.

Chłopak nie wiedział, co na to odpowiedzieć. Wciąż nie miał pojęcia, co spotkało Charley podczas tragicznej misji sprzed roku. Nie dopytywał jednak o szczegóły. Z pewnością dziewczyna powie mu w swoim czasie, jeśli będzie chciała.

– Dosłownie wychowałam się w wodzie – ciągnęła. – Pływanie jest moją drugą naturą. A teraz to jedyna rzecz, którą mogę robić bez wózka. Ale… – obróciła się, żeby spojrzeć prosto na niego, i dostrzegł w jej oczach błysk niezłomnej determinacji – moim największym marzeniem jest znowu surfować.

Uśmiechnęła się na myśl o niemożliwym wyzwaniu, jakie postawiła przed sobą.

– A kiedy ten dzień nadejdzie, chcę być gotowa.

Zanurzyła głowę pod wodę i przepłynęła całą długość basenu. Connor obserwował, jak oddala się szybko z gracją delfina, i mógł tylko podziwiać jej zdecydowanie. Zdał sobie sprawę, że Charley należy do ludzi, którzy napotykając przeszkodę, nie zatrzymują się i nie zawracają, tylko ją pokonują. Zainspirowany jej wolą walki zawstydził się, jak mógł wątpić we własne możliwości, skoro ta dziewczyna nie dopuszczała do siebie wahań.

Z nową determinacją popłynął w ślad za nią.

Lecz po zaledwie ośmiu basenach poczuł się kompletnie wypompowany, a serce waliło mu w piersi. Wciągając głęboko powietrze, pokonał ostatnich kilka metrów, rozchlapując wodę, i chwycił się krawędzi basenu, by odpocząć.

– Niewłaściwie oddychasz – zauważyła Charley, wycierająca się ręcznikiem na brzegu.

Spojrzał na nią. Ze swoimi smukłymi kończynami, opaloną złotą skórą i rozjaśnionymi przez słońce blond włosami wyglądała jak typowa Kalifornijka. Kiedy siedziała z nogami zwieszonymi do wody, trudno było sobie wyobrazić, że w ogóle jest niepełnosprawna.

– Styl masz w zasadzie niezły – ciągnęła – ale próbujesz wdychać oraz wydychać powietrze z głową nad wodą. Wypuszczaj powietrze pod powierzchnią, a wtedy przy wynurzeniu będziesz musiał tylko chwytać oddech.

– Okej – przytaknął, kiwając głową z podziwem.

Odłożyła ręcznik i wciągnęła się na wózek.

– Następnym razem nauczę cię oddychania dwustronnego. To poprawi twoją technikę. Będziesz pruł wodę jak pocisk.

Zastanawiał się, czy dobrze usłyszał, więc wytrząsnął wodę z uszu.

– Następnym razem?

– Tak. – Rozpromieniła się, zarzucając sobie ręcznik na ramiona i odtaczając się na wózku. – Nie mogę zostawić roboty w połowie. Przyjdź jutro na basen.

– O której?! – zawołał, kiedy znikała w szatni dla dziewczyn.

– O tej samej – zabrzmiał echem jej głos.

Chociaż wdzięczny za propozycję treningu, Connor jęknął na myśl o kolejnej porannej pobudce. „Czemu moja misja nie może się odbywać na stałym lądzie?”.

OKUP

ROZDZIAŁ 14

Kurz zawirował w rozpalonym suchym powietrzu, kiedy biały land cruiser z chromowanymi elementami toczył się po wyboistej, nieutwardzonej ulicy Hobyo. W żarze wczesnego popołudnia somalijskie miasto portowe było opustoszałe, nie licząc gromadki chudych dzieciaków kopiących piłkę zmajstrowaną z plastikowych torebek.

Sharif, korpulentny Somalijczyk z cienkim wąsikiem, patrzył przez przyciemnianą szybę samochodu na walące się betonowe budynki. Niektóre zostały pobielone, inne przypominały barwą burą drogę. Wszystkie pokryto zieloną blachą falistą spaczoną od żaru afrykańskiego słońca.

Kierowca nacisnął klakson i koza, becząc z oburzeniem, odbiegła truchcikiem sprzed nadjeżdżającej terenówki. Land cruiser minął róg i wjechał na centralny placyk, nieoczekiwanie kipiący życiem. Tłum ludzi tłoczył się przed piętrowym budynkiem o łuszczących się żółtych ścianach porytych śladami kul.

Wóz zahamował obok trzech innych terenówek zaparkowanych byle jak pośrodku drogi; z ich odtwarzaczy stereo ryczała muzyka w rytmie reggae. Kilku młodych mężczyzn w T-shirtach i luźnych, wiązanych sarongach zwanych ma’awis siedziało rozwalonych pod drzewem z kałasznikowami na kolanach, żując liście zielonego khatu. Spojrzeli na land cruisera z lekką podejrzliwością, ale nie ruszyli się, żeby go sprawdzić.

Sharif wynurzył się z klimatyzowanego kokonu kabiny; niebieska bawełniana koszula natychmiast przylepiła mu się do ciała w wilgotnym upale, kiedy szedł w stronę zebranej gromady.

– Ii warran? – spytał jakąś kobietę w czarnej chustce na głowie.

Miała twarz ciemną i gładką jak heban. Uśmiechnęła się do niego.

– Wypłata okupu! – odparła po somalijsku i podsunęła mu skrawek papieru. – Czekam, żeby odebrać swój udział. Zainwestowałam w spółkę granatnik przeciwpancerny byłego męża.

Inni szczęśliwi inwestorzy, którzy zaryzykowali własne pieniądze, broń albo ruchomości na rzecz gangu, przepychali się naprzód, by zgłosić swoje roszczenia. Nie wszyscy jednak się radowali. Starsza kobieta w długim niebieskim dżilbabie siedziała w kucki w błocie z oczami zaczerwienionymi od łez.

– Czy… ktoś ma wieści… o moim synu? – szlochała, unosząc rękę do nieba.

Inna kobieta kucnęła obok, próbując ją pocieszyć.

– Na pewno wciąż jeszcze jest na morzu…

Nie zważając na rozpacz staruszki, Sharif przecisnął się przez zbiegowisko do dawnego gabinetu burmistrza, gdzie obecnie mieściła się piracka „giełda” – biuro, w którym zbierano fundusze na organizowanie porwań. Sześciu brokerów załatwiało najrozmaitsze interesy z inwestorami z miasta oraz przyjmowało nowe lokaty.

Sharif podszedł do pucołowatego mężczyzny w okularach o złotych oprawkach. Siedzący przy chwiejnym drewnianym biurku broker powitał go uśmiechem, ukazując szparę między zębami.

– Soo dhowow! – rzucił na przywitanie. – Siadaj, proszę, kuzynie. – Wskazał gestem zniszczone plastikowe krzesło. – Czym mogę ci służyć?

Sharif z miejsca przeszedł do interesów.

– Reprezentuję klienta chcącego zainwestować w piracki gang.

– Chciałeś powiedzieć w „spółkę morską”, poprawił broker z porozumiewawczym mrugnięciem.

– Ach… tak, naturalnie – zgodził się uprzejmie Sharif, choć obaj wiedzieli, o czym mowa. – Zależy mu wyłącznie na najlepszej, najbardziej wiarygodnej.

Broker odparł bez wahania:

– To będzie Prorok ze swoimi ludźmi.

Otworzył zniszczoną księgę rachunkową na nowej stronie, polizał koniec ołówka, zanotował datę i narysował kreskę z góry na dół. Zerknął na Sharifa.

– Co twój klient ma do zainwestowania? Broń? Żywność? Gotówkę?

– Gotówkę. I co więcej, chce być jedynym inwestorem.

Broker otworzył szeroko oczy; zalśniły jak srebrne monety w twarzy podobnej do czarnego księżyca.

– Mam nadzieję, że posiada głębokie kieszenie… wstępny koszt to minimum trzydzieści tysięcy dolarów.

Sharif kiwnął głową i położył na stole błękitną sportową torbę.

– Tu jest pięćdziesiąt tysięcy. Mój klient chce mieć pewność, że „spółka morska” kupi przed operacją najlepsze wyposażenie.

Broker rozpiął torbę i oblizał wargi na widok pięciu dużych paczek nowiutkich banknotów studolarowych.

– Zaraz skontaktuję się z Prorokiem – obiecał, zapinając zamek. Kiedy jednak chciał ją zabrać, Sharif chwycił go za nadgarstek i spojrzał mu prosto w oczy.

– Mój klient oczekuje rezultatów.

Broker spojrzał smutno.

– Naturalnie szanuję jego prośbę, ale w tym biznesie, jak ci doskonale wiadomo, nie możemy dać żadnych gwarancji. Uprowadzenie statku to ryzykowna sprawa.

– To pomoże zredukować ryzyko – powiedział Sharif, podając mu dużą szarą kopertę.

Mężczyzna zaczął ją otwierać.

– Nie – powstrzymał go Sharif. – Tylko dla Proroka.

Broker przepraszająco uniósł dłoń.

– Chciałem jedynie spisać zawartość. Zwrot po udanym uprowadzeniu i wpłaceniu okupu wynosi zwykle dziesięciokrotność zainwestowanej sumy. – Schował zaklejoną kopertę do torby, a następnie starannie odnotował wszystko w księdze rachunkowej. – Kogo mam podać jako oficjalnego inwestora? Ciebie, Sharifie?

– Nie, jestem tylko pośrednikiem. Żadnych nazwisk. Wpisz jedynie datę – poinstruował Sharif.

Broker uniósł brew, ale usłuchał. Pisząc, zerknął na towarzysza.

– Ten twój klient jest godzien zaufania?

Sharif wzruszył ramionami.

– Jest bogaty. I płaci z góry gotówką.

– Więc na co potrzebne zaufanie? – zaśmiał się broker. Oddarł pasek papieru u dołu strony. – Pokwitowanie dla ciebie.

Sharif wziął świstek.

– Dziękuję, kuzynie. Nabadeey – dodał na pożegnanie.

Opuściwszy ruchliwą „giełdę”, przeciął zakurzony plac i wdrapał się z powrotem do land cruisera.

– Załatwione – powiedział po angielsku, podając papier klientowi.

Mężczyzna na tylnym siedzeniu bez słowa schował świstek do kieszeni.

OKUP

ROZDZIAŁ 15

– Mayday, mayday, mayday! Tu jacht motorowy Atena, Atena, Atena. Mayday Atena. Moja pozycja to 3º52´23˝ szerokości południowej, 55º34´42˝ długości wschodniej, około pięciu mil na południowy zachód od Denis Island. Uderzyliśmy w zanurzony obiekt i toniemy. Mam na pokładzie cztery osoby. Potrzebujemy natychmiastowej pomocy. Opuszczamy jednostkę i schodzimy na tratwę ratunkową. Over.

W radiostacji VHF zatrzeszczały głośno zakłócenia.

Nikt nie odpowiedział. Lecz nikt też tego nie oczekiwał.

Ling, która wysłała komunikat alarmowy, siedziała zdrowa i cała w sali zespołu Alfa w kwaterze głównej Agencji Kumpli-Ochroniarzy, wiele mil od wszelkich tonących jachtów. Trzymając mikrofon w ręce, zwróciła się do Bugsy’ego.

– Czemu wszystko trzeba powtarzać trzy razy?

Nauczyciel obserwacji i technik łącznościowych, łysy mężczyzna o krzepkiej sylwetce zapaśnika, uniósł dwa pulchne palce.

– Po pierwsze, żeby mieć pewność, że wiadomość zostanie zrozumiana prawidłowo. I po drugie, by ją odróżnić od innej paplaniny w eterze.

Ściszył radiostację i obrócił się do pozostałych członków zespołu.

– Umiejętność nadania komunikatu mayday jest kluczowa dla każdego członka załogi. Na oceanie może oznaczać różnicę między życiem i śmiercią. – Jego przenikliwe oczka błysnęły w stronę Connora. – Streść mi procedurę.

Chłopak zerknął do notatek.

– Włączyć radiostację VHF, sprawdzić zasilanie, wcisnąć i przytrzymać przez pięć sekund czerwony guzik Niebezpieczeństwo…

– Dobrze. Amirze, co to daje? – przerwał Bugsy.

Przyjaciel odpowiedział błyskawicznie.

– Przekazuje cyfrowy alert do wszystkich jednostek wyposażonych w DSC oraz do lokalnej straży przybrzeżnej. Zawiera on nasz MMSI, czyli unikalny numer identyfikujący naszą łódź, wraz z jej pozycją oraz czasem zdarzenia.

Bugsy pokazał uczniom uniesione kciuki i Amir uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Jasonie, co jeśli nie otrzymamy odpowiedzi w ciągu piętnastu sekund?

– Emm… powtarzamy komunikat alarmowy.

– Właśnie tak. Ale tym razem głosowo, jak zrobiła przed chwilą Ling. – Bugsy zwrócił się do Richiego, który gapił się tępo przez okno: – Na którym kanale VHF należy wysłać komunikat?

Chłopak próbował wymyślić odpowiedź.

– Emm… na dziesiątym?

– Nie, na szesnastym! – burknął nauczyciel, stukając w skalę radiostacji, na której widać to było wyraźnie. – Uważaj. To, że nie bierzesz udziału w misji, nie znaczy, że w przyszłości nie przyda ci się ta wiedza. Wszelkie sygnały alarmowe, pilne wiadomości i ostrzeżenia o zagrożeniach na mocy umów międzynarodowych są transmitowane na kanale szesnastym VHF. Zanotuj to sobie.

Z wielkim ociąganiem chłopak otworzył laptop i wstukał informację.

Bugsy zacmokał karcąco i kontynuował przepytywanie.

– A zatem, Marc, co musisz sprawdzić przed wysłaniem głosowego sygnału mayday?

Chłopak potarł skroń, próbując rozruszać pamięć. Pstryknął palcami, gdy sobie przypomniał.

– Czy radiostacja przed transmisją została przełączona na wysoką moc?

Nauczyciel kiwnął głową.

– Connorze, jaka jest oficjalna forma wezwania mayday?

Tym razem chłopak nie musiał zaglądać do notatek.

– Powtórzyć słowo „mayday” i nazwę jednostki trzy razy, następnie podać swoją pozycję, przedstawić sytuację, wymienić liczbę osób na pokładzie, rodzaj oczekiwanej pomocy i zakończyć słowem „over”.

Bugsy rzucał w klasę kolejne pytania, nie dając nikomu szansy na ponowne wyłączenie się z lekcji. Upewniwszy się, że zespół Alfa zna procedurę na wyrywki, oznajmił:

– Jedno ważne zastrzeżenie dotyczące radiostacji VHF: mają ograniczony zasięg „widzenia”. Realnie jest to około czterdziestu mil od stacji położonych na stałym lądzie, ale tylko dziesięć między dwoma jachtami. Zatem biorąc pod uwagę rozmiary oceanu, stanowczo nie można uważać tego systemu za niezawodny.

– To może użyć zamiast niego komórki? – podsunął Amir.

Ling wybuchnęła śmiechem.

– Jesteś na morzu, głupku! Skąd złapiesz sygnał?

– Prawdę mówiąc, komórki można użyć do wezwania pomocy – odparł nauczyciel. – Nawet w miejscach, gdzie sygnał jest słaby albo pozornie go nie ma, istnieją spore szanse, że esemes dotrze do odbiorcy.

Amir spojrzał na dziewczynę triumfująco i pomachał jej przed twarzą swoim aparatem.

– Widzisz! Może się udać.

– Lizus – mruknęła, mrużąc oczy.

– Oferma – odpalił.

Ling spróbowała mu wyrwać komórkę.

– Uważaj, bo wepchnę ci ten telefon w miejsce, gdzie sygnał NA PEWNO nie dociera!

– Uspokójcie się oboje. – Bugsy pogroził im palcem. – Ale Ling ma rację. Zakres sygnału jest ograniczony do okolic przybrzeżnych. Poza tym wasze wezwanie dotrze tylko do jednej osoby, a komórki nie da się namierzyć równie łatwo jak transmisji z radiostacji VHF.

Dziewczyna pokazała Amirowi język dumna ze zwycięstwa.

Bugsy zmarszczył brwi, lecz nie przerwał wykładu.

– Dlatego większość łodzi jest wyposażona w łącza satelitarne umożliwiające przesyłanie głosu, danych, faksów poprzez GMDSS.

– A co to takiego? – spytał Jason, ledwie nadążając z notowaniem.

– Global Maritime Distress and Safety System, czyli Ogólnoświatowy System Bezpieczeństwa i Alarmowania. Bardzo wyrafinowany zbiór środków łączności do przekazywania komunikatów o nagłych wypadkach, zagrożeniach i innych, na przykład ostrzeżeń o pogodzie oraz wiadomości poszukiwawczo-ratowniczych…

Odezwał się dzwonek na przerwę obiadową i członkowie zespołu Alfa, tak jak wszyscy uczniowie na świecie, zaczęli się pakować z nerwowym pośpiechem.

– Jeszcze tylko jedno – rzucił Bugsy, pokazując im jaskrawożółty plastikowy cylinder z lampką i krótką anteną na końcu. – To radiopława awaryjna. Przesyła sygnał alarmowy przez satelitę i przekazuje informacje do ratowniczego centrum koordynacyjnego. EPIRB to naprawdę fajny gadżet, bo uruchamia się automatycznie w chwili zanurzenia w wodzie i posiada nietonącą obudowę.

Ustawił cylinder na biurku, żeby uczniowie mogli go obejrzeć. Potem spakował laptop, wrzucił do ust kawałek gumy do żucia i wyszedł.

Rekruci zebrali swoje rzeczy i w drodze do wyjścia oglądali urządzenie.

Jason podniósł pławę i spojrzał na Connora.

– Módlmy się, żeby nie było żadnych „maydayów” podczas twojej misji.

– Popieram – przytaknął chłopak. Zauważył dziwny wyraz twarzy kolegi. – Hej, o co ci chodzi?

– No cóż, ostatnim razem dałeś się postrzelić, tak?

Zirytowany ukrytą krytyką spojrzał wyzywająco.

– A ja słyszałem, że podczas misji na Karaibach dostałeś oparzeń drugiego stopnia od słońca!

Na moment w powietrzu zawisło napięcie. Potem usta Jasona rozciągnęły się w szerokim uśmiechu.

– Święta racja – zachichotał, odłożył EPIRB i objął go umięśnioną ręką za ramiona. – To było dość głupie z mojej strony, co nie?

Zerknął w stronę Ling wychodzącej z klasy z Amirem; śmiali się teraz obaj.

– Słuchaj, miej na nią oko w moim imieniu, okej? O nic więcej nie proszę.

– Myślę, że Ling potrafi zadbać o siebie sama – odparł Connor, pokazując blednący ślad sińca pod okiem z poprzedniego tygodnia.

– Jasne – zgodził się Jason – ale gdyby coś poszło źle… będziecie mogli polegać tylko na sobie nawzajem.

Spojrzał na niego z uwagą brązowymi jak ziemia oczami, jakby szukając szczeliny w zbroi kolegi. Następnie ścisnął go krzepiąco i zarzucił sobie plecak na ramię.

– Słyszałem, że polecicie z Ling na Antypody, żeby poznać dziewczyny przed wakacjami?

Connor skinął głową.

– Owszem, na prośbę pana Sterlinga.

– Cóż, mam nadzieję, że będziesz się dobrze bawił na mojej rodzinnej ziemi – rzucił życzliwie, ruszając na lunch. W drzwiach przystanął na moment, jakby coś sobie przypomniał. – Uważaj tylko na spadomisie.

– Spadomisie? – zdziwił się Connor.

– Tak, takie groźne małe stworzenia. Podobne do koali, tylko z zębami. Zeszłego lata jeden pokiereszował mojego wujka – wyjaśnił Jason. – Wiszą na czubkach drzew i atakują ofiarę, padając jej na głowę. Po prostu radzę, żebyś uważał.

– Dzięki za ostrzeżenie – powiedział chłopak.

– Nie ma za co – odparł Jason z uśmiechem.

OKUP

ROZDZIAŁ 16

Connor i Ling weszli do sali zaopatrzenia logistycznego, gdzie zastali czekającego już na nich Amira. Stał przy stole z niecierpliwym wyrazem twarzy, jakby Boże Narodzenie przyszło w tym roku wcześniej.

– Czekam od rana, żeby wam przekazać wasze go-bagi – powiedział.

Nie umiejąc dłużej pohamować podniecenia, wyjął dwa czarne plecaki z odblaskowymi żółtymi wstawkami i położył je z należnym ceremoniałem na blacie.

– Zmodyfikowałem je specjalnie na użytek operacji Gemini.

– Ha, nikt ich nie zapomni w pośpiechu! – zauważyła Ling, spoglądając podejrzliwie na jadowitą żółć.

– Właśnie o to chodzi – przytaknął Amir. – Ultraodblaskowe paski z przodu i na szelkach dla maksymalnej widoczności na morzu. Pława z diodą LED wysokiej mocy na sytuacje awaryjne. – Wskazał malutką plastikową kopułkę obok uchwytu na szczycie plecaka. – Mają nawet wszyty w podszewkę mini-SART!

Podniósł wzrok, spodziewając się, że podzielą jego entuzjazm. Connor i Ling wymienili zmieszane spojrzenia. Amir przewrócił oczami.

– Czy wy nic nie wiecie? Co to jest SART? Transponder poszukiwawczo-ratowniczy. – Wskazał nieco grubszy szew z prawej strony ze sznureczkiem do aktywacji. – Wąska rurka w środku zawiera niewielki, zasilany bateriami odbiornik i nadajnik działający w paśmie częstotliwości dziewięciu gigaherców.

– Obawiam się, że dalej nic nie rozumiemy – przyznał Connor.

– Częstotliwość dziewięciu gigaherców to częstotliwość… radaru pasma X… na statku – wyjaśnił wolno Amir, jakby tłumaczył przedszkolakom. – Jeśli wpadniecie w tarapaty na morzu, transponder wysyła sygnał naprowadzający. Takie urządzenia znajdują się zwykle na tratwach ratunkowych i mają wielkość dwulitrowej butli na wodę. Bugsy’emu jednak udało się je zminiaturyzować. Minus jest taki, że bateria starcza tylko na osiem godzin i ma zasięg poniżej pięciu mil morskich. Ale i tak może wam uratować życie podczas akcji poszukiwawczo-ratowniczej.

Odpiął górną część plecaka i zaczął ją rozwijać.

– Brak zamków błyskawicznych oznacza brak przecieków – wyjaśnił zastosowanie nietypowego, rolowanego zamknięcia. – To oznacza, że go-bagi są stuprocentowo odporne na wodę i w pełni nieprzemakalne. O ile nie wyładujecie ich kamieniami, będą się też unosić na powierzchni!

Poklepał je z dumą niczym ulubione zwierzątka.

– Mają panel zbroi jak mój poprzedni? – spytał Connor.

Przyjacielowi trochę zrzedła mina.

– Niestety nie – przyznał. – Nie udało się upakować w środku dodatkowego usztywnienia. Ale same plecy są kuloodporne.

– To dobrze – powiedział chłopak.

Nie chciał psuć koledze humoru, ale rozkładana tarcza ocaliła życie jemu i jego zleceniodawczyni podczas pierwszej misji. Samo usztywnienie, choć także przydatne, ledwie osłoniłoby jego samego.

Amir sięgnął do wnętrza plecaków i wyjął dwa telefony komórkowe zamknięte w jasnopomarańczowych neoprenowych futerałach.

– Wasze uaktualnione smartfony z najnowszym systemem operacyjnym i programem antywirusowym. – Uniósł brew, patrząc na Connora. – Tym razem robal CellFinity ci nie zagrozi.

– Cieszę się – odparł chłopak; zważył w dłoni aparat, przyglądając się niezwykłemu etui.

– Trochę duży, nie?

– To efekt kompromisu. – Przyjaciel przepraszająco wzruszył ramionami. – Zaimpregnowaliśmy telefon, natryskując mikropowłokę, ale by stworzyć pokrycie unoszące się na powierzchni, musieliśmy się zgodzić na większe rozmiary.

– Pewnie to lepsze, niż szukać komórki na dnie morza – zauważyła Ling wesoło.

Connor przycisnął kciuk do ekranu, aktywizując czytnik linii papilarnych. Obejrzał ikonki na wyświetlaczu: Zaawansowany program nawigacyjny, Aplikacja śledząca, Rozpoznawanie twarzy, Status misji, Poziom zagrożenia, SOS…

– Cieszę się, że twoja aplikacja SOS wciąż tu jest…

– Jasne, że tak – rozpromienił się Amir. – Wersja dwa zero. Ma wydłużony czas pracy na baterii i umożliwia przekazywanie krótkich wiadomości oraz danych o lokalizacji.

Wysypał resztę zawartości plecaka.

– Macie tu całe zwykłe wyposażenie: apteczki, słuchawki z wbudowanymi mikrofonami do ukradkowej komunikacji między sobą, przedpłacone karty kredytowe…

– To mi się podoba. – Ling wyszczerzyła zęby, chwytając kartę. – Pora na zakupy!

– Będziesz potrzebowała superzaawansowanych zdolności obserwacyjnych, by namierzyć sklep pośrodku Oceanu Indyjskiego – zażartował Amir.

– Zapominasz o sklepie bezcłowym na lotnisku – odparła z przebiegłym mrugnięciem, szturchając łokciem Connora.

Amir podał każdemu z nich stosik ubrań.

– Mundury: bejsbolówki, szorty, T-shirty, koszulki polo… wszystko niepalne, odporne na ciosy nożem i oczywiście na kule – wyjaśnił, kierując wzrok na kolegę.

– Bez obawy, z pewnością będę je nosił – obiecał chłopak, podnosząc i oglądając niebieską koszulkę polo z kieszeniami. Wciąż go zdumiewało, że tak miękki, cienki materiał może powstrzymać pocisk z pistoletu lub ostrą stalową klingę.

– Masz dla mnie kuloodporne bikini? – spytała Ling.

Amir przejrzał przeznaczone dla niej stroje.

– Emm, nie, przepraszam.

Na ustach dziewczyny pojawił się złośliwy uśmieszek.

– Żartowałam.

Poczerwieniał, kiedy mu zaświtało, jak niedorzeczny byłby taki strój.

– Och, bardzo zabawne. – Wyjął z go-baga smukłą czarną latarkę.

– À propos, Bugsy wyposażył was w nową latarkę.

Nacisnął guzik; błysnęło jaskrawozielone, pulsujące laserowe światło.

– Hej, uważaj! – wykrzyknęła Ling, zakrywając oczy. – Prawie nic nie widzę.

– Mniej więcej o to chodziło – odparł, uśmiechając się niczym kot z Cheshire, że odpłacił jej pięknym za nadobne. – To oślepiacz.

– Że co?

– Niezabójcza broń, która czasowo oślepia lub dezorientuje wroga.

– Mnie się wydaje zabójcza – odparła dziewczyna, mrugając, by przepędzić łzy.

– Cóż, nikogo nie zabije i działa też jak zwykła latarka – wyjaśnił, chowając przedmiot do plecaka. – A skoro przy tym jesteśmy, to przygotowaliśmy też dla was okulary od słońca.

– Nie trzeba, zostały mi z ostatniej misji – powiedział Connor.

– Nie takie jak te – odparł Amir, z przejęciem wręczając im po parze. – Włóżcie je.

Kiedy oboje to robili, zasunął zasłony i zgasił światło w pokoju.

– Hej, nic nie widzę! – zawołała Ling.

– Przesuń guzik z prawej strony oprawki.

Connor znalazł niewielką wypukłość, przesunął ją paznokciem i aż sapnął z wrażenia, kiedy Amir i Ling ponownie ukazali się jego oczom w migocącym srebrnym świetle.

– Ale fajne!

– Noktowizory przeciwsłoneczne – wyjaśnił przyjaciel, rozkoszując się wyrazem zaskoczenia na ich twarzach. – Najbardziej zaawansowana nanotechnologia użyta do produkcji soczewek pozwala widzieć w ciemności tak jak przy pełni księżyca. Szkła są pokryte inteligentną warstwą nanofotonową, która przekształca promieniowanie podczerwone w światło widzialne. W odróżnieniu od standardowych noktowizorów, które tylko wzmacniają fale widzialne, te was nie oślepią, jeśli znajdziecie się w jaśniejszym otoczeniu.

Na dowód włączył górne światło. Connor nadal widział doskonale, chociaż pomieszczenie wydawało mu się teraz jakby prześwietlone. Wyłączył tryb noktowizora i wszystko wróciło do normy.

– Jakie skarby masz jeszcze w swoim zaczarowanym kapeluszu? – spytała Ling zafascynowana, że będą mieli do dyspozycji tak zaawansowane gadżety.

– Na przykład coś takiego – odpowiedział, podając jej dużą białą butelkę.

– Co to jest? – dopytywała przejęta. – Miniaturowa tratwa ratownicza? Granat dymny?

– Nie, ale ochroni was przed największym niebezpieczeństwem podczas misji.

Spojrzała wyczekująco.

– No więc co to takiego?

Amir ledwie zdołał pohamować szeroki uśmiech.

– Krem z filtrem.

OKUP

ROZDZIAŁ 17

– Co z tą matematyką? Z pozostałych przedmiotów dostałeś czwórki i trójki, ale z matmy jedynkę.

Connor jęknął w słuchawkę.

– Mamo… ostatnio byłem zajęty trochę innymi rzeczami.

– Na przykład?

Nie wiedział, jak się wytłumaczyć. Nie miała przecież pojęcia, że jej syn przechodzi szkolenie i pracuje jako profesjonalny ochroniarz. Powiedziano jej, że uczęszcza do szkoły z internatem dla uzdolnionych sportowo uczniów, opłacanej ze specjalnego rządowego stypendium. Dlatego otrzymywała jedynie listę ocen ze standardowych przedmiotów. Wyniki syna w innych dziedzinach – od polityki międzynarodowej poprzez walkę wręcz po szkolenie z wykrywania zasadzek – trafiały bezpośrednio do pułkownika Blacka.

– To trudno wyjaśnić – przyznał.

– Och… – mruknęła i w jej głosie pojawił się ton zrozumienia. – Czyli chodzi o jakąś pannę?

Słysząc, w jakim kierunku zmierza rozmowa, Connor skrępowany przestąpił z nogi na nogę i poczuł, jak policzki robią mu się gorące.

– Nie, nic podobnego – zaprotestował.

– Słuchaj, nie możesz pozwalać, żeby dziewczyny odciągały cię od nauki – oświadczyła matka, ignorując jego protesty w przekonaniu, że wie lepiej. – Narobią ci wystarczająco dużo kłopotów, kiedy będziesz starszy.

Potrafił sobie wyobrazić tylko dwie dziewczyny, Emily i Chloe, mogące mu narobić problemów – i to znacznie szybciej.

– Możemy pogadać o czymś innym? – zaproponował. – Na przykład o tobie. Jak się czujesz?

– Och, naprawdę nieźle, dzięki – zapewniła dziarsko matka. – Dzięki pomocy Sally z każdym dniem lepiej.

Wysłuchał opowieści o tym, że mieszkająca z nią opiekunka zachęca ją do łykania witaminy D i jogi. Wraz z niedawną serią zabiegów akupunktury pomogło to znacznie złagodzić jej dolegliwości. Jednak z napięcia w jej głosie Connor odgadł, że matka nadrabia miną. Jako osoba chora na stwardnienie rozsiane miała problemy z koordynacją i zachowaniem równowagi, szybko się męczyła oraz często cierpiała na napady odrętwienia lub paraliżującego bólu.

Jej stan oraz potrzeby babci były najważniejszym powodem, dla którego chłopak zgodził się wstąpić do Agencji Kumpli-Ochroniarzy. W zamian za służbę pułkownik Black obiecał zapewnić jego bliskim pełną opiekę. Rozmiary wsparcia znacznie przekraczały możliwości finansowe bezrobotnej wdowy po żołnierzu. A już wtedy, kiedy Black składał propozycję, rodzina Connora ledwie mogła podołać kosztom codziennego życia. Oferta pułkownika dosłownie spadła im z nieba. Chłopak musiał jednak zachować w tajemnicy przed matką swoją prawdziwą rolę. Głęboko zakonspirowana Agencja Kumpli-Ochroniarzy funkcjonowała dzięki temu, że niewielu ludzi wiedziało o jej istnieniu. Dlatego nastolatkowie tacy jak Connor mogli działać niczym niewidzialne tarcze dla zajmujących eksponowane stanowiska osób narażonych na atak. Poza tym matka prawdopodobnie bardzo by się rozzłościła, odkrywszy, że chłopak poszedł w ślady ojca i wybrał tak samo śmiertelnie ryzykowną ścieżkę. Wcale nie był zadowolony, że musi oszukiwać matkę – za to bardzo mu się podobało, że jest otoczona właściwą opieką. Taka była jednak cena – i nie żałował.

– Naprawdę się cieszę, że czujesz się coraz lepiej – oznajmił mimo ukrytego niepokoju. – Słuchaj, dzwonię powiedzieć, że w przyszłym miesiącu jedziemy na żagle, więc przez pewien czas nie będzie ze mną kontaktu.

W ciągu semestru wiernie dzwonił do domu co tydzień, by sprawdzić, jak się miewają mama z babcią, i wiedział, że obie czekają z utęsknieniem na jego telefony.

– Na żagle! Bez dwóch zdań masz ciekawe życie w tej nowej szkole – zauważyła. Usłyszał, jak przekazuje wiadomość babci oraz Sally, po czym wróciła do rozmowy z nim. – Jedna rzecz, synu: proszę, uważaj szczególnie. Nie chcę, żebyś sobie zrobił krzywdę jak ostatnio.

– Dobrze – obiecał; sam także na to liczył.

Mamę poinformowano, że zranił się w nogę, spadając z roweru podczas jazdy po górach – kłamstwo było niezbędne, by utrzymać w tajemnicy jego pracę w Agencji Kumpli-Ochroniarzy.

– Trzymaj się, skarbie, Sally mnie woła, ale babcia chce ci jeszcze coś powiedzieć. Odezwij się, jak wrócisz.

Rozległy się trzaski, kiedy słuchawka przechodziła z rąk do rąk.

– Jak się miewa mój duży mężczyzna?

– W porządku, babciu. A ty?

– Zdrowa jak ryba i krzepka jak dąb – odparła dziarsko.

Connor się roześmiał; zawsze to powtarzała.

Zniżyła głos.

– Wiem, że ona ci tego nie powie, ale zanosi się na to, że mama może się niedługo przesiąść na wózek.

– Co takiego? – spytał wstrząśnięty. – Twierdziła, że czuje się lepiej.

– Pod pewnymi względami tak, no i nie chce cię martwić. Sally poradziła, żeby mama go używała, kiedy wychodzi z domu. Nie czuje się na nogach tak pewnie jak dawniej.

– Ale wyglądała w porządku, kiedy u was byłem w zeszłym miesiącu.

Babcia westchnęła.

– W ubiegły weekend nastąpiło pogorszenie jej stanu.

Connor umilkł. Okrutna choroba stopniowo niszczyła życie matki. Miał wrażenie, jakby za każdym razem, kiedy do niej dzwonił albo ją odwiedzał, odbierała jej kolejną umiejętność. I ani on, ani nikt inny nie mógł nic na to poradzić. Zacisnął dłoń i mocno zamknął oczy, powstrzymując napływające łzy.

– Nietrudno przewidzieć, że mama nie była zachwycona – ciągnęła babcia. – Ale Sally mówi, że twój „program stypendialny” pokryje koszt wózka.

Chłopak zdobył się na smutny uśmiech. Nie potrafił zatrzymać postępów choroby, ale przynajmniej mógł zapewnić niezbędną pomoc matce – oraz babci. Dzięki jego pracy w Agencji Kumpli-Ochroniarzy obie znajdowały się w bezpiecznych rękach, nawet jeśli musiał nadstawiać karku i spędzać z nimi znacznie mniej czasu. Teraz zrozumiał dylemat, z którym zmagał się za życia jego ojciec.

– A u ciebie wszystko w porządku, kochany? – spytała babcia łagodnie.

– Mhm – mruknął, przecierając rękawem zaczerwienione oczy.

– Słyszałam, że wybierasz się na żagle? – zmieniła temat. – W jakieś ładne miejsce?

Connor uświadomił sobie, że pytanie jest podchwytliwe.

– Na Seszele.

– Och, wspaniale – zagruchała. – Chcesz mi jeszcze coś powiedzieć o tej „wycieczce”?

– Niezupełnie… – odparł, świadomy, że już wymieniając cel wyprawy, złamał zasady bezpieczeństwa.

Zza rogu ukazała się Charley i skinęła mu głową.

– Przepraszam, babciu, muszę kończyć – rzucił. – Pozdrów ode mnie mamę; zobaczymy się niedługo.

– Obiecujesz?

Zawahał się przez moment. Pytanie nie było zwykłym frazesem, lecz prośbą o deklarację z jego strony.

– Jasne.

– Cieszę się. Więc uważaj na siebie, kochany… uważaj na siebie.

Usłyszał, jak przy ostatnich słowach jej głos załamał się z niepokoju.

Nie znosił przysparzać jej zmartwień i często się zastanawiał, czy w ogóle należało jej wspominać o Agencji Kumpli-Ochroniarzy. Ale przejrzałaby półprawdy równie łatwo jak ksiądz na spowiedzi. Była zbyt bystra i żyła zbyt długo, by dać się komuś zwieść – szczególnie własnemu wnukowi. Poza tym chłopak ufał jej i jej potrzebował. Była jego opoką, a kiedy życie stawało się ciężkie, jedyną osobą, którą mógł poprosić o radę.

– W domu wszystko w porządku? – spytała Charley.

Connor podniósł wzrok, uświadamiając sobie nagle, że zagapił się w przestrzeń.

– Aha… z babcią tak. Ale mama chyba zacznie jeździć na wózku. Wcale się do tego nie pali.

– Znam to uczucie – odparła dziewczyna, poklepując poręcz. – Gdyby chciała z kimś pogadać, chętnie do niej zadzwonię.

Uśmiechnął się ciepło, wdzięczny za życzliwość.

– Dzięki, przekażę jej.

– Zbieraj się – powiedziała, zawracając w miejscu. – Samochód czeka, żeby was zawieźć na lotnisko.

Ruszył za nią na zewnątrz do czarnego range rovera zaparkowanego na długim, łagodnie zakrzywionym podjeździe przed kwaterą główną Agencji Kumpli-Ochroniarzy. Pozostali członkowie zespołu Alfa zebrali się na stopniach, żeby pożegnać jego i Ling. Jody na fotelu kierowcy sprawdzała w nawigacji wiadomości o korkach, Ling siedziała już z tyłu z zapiętym pasem, gotowa do drogi.

– Pospiesz się, partnerze! – zawołała, klepiąc miejsce obok siebie. – Jedziem z tym koksem.

Kiedy chłopak ładował torby do bagażnika, Amir krzyknął:

– Ostrożnie! Rzucasz moim go-bagiem!

– Teraz już jest mój – odparł Connor z szerokim uśmiechem. – Ale obiecuję, że będę o niego dbał.

– Mam nadzieję – ostrzegł przyjaciel, kręcąc głową z desperacją na widok brutalnego traktowania swojego cennego ekwipunku.

– Powodzenia! – zawołał Marc, machając.

Richie udał, że salutuje.

– Nie dopuść, żeby Connor przypisał sobie wszystkie zasługi, Ling – poradził Jason, kiedy chłopak zajmował miejsce obok niej.

Posłała mu pocałunek.

– Bez obaw. Będzie nosił za mną bagaże!

Connor ostatni raz pokazał uniesione kciuki kumplom z zespołu i już chciał zamknąć drzwi, kiedy Charley dotknęła jego ręki.

– Postaraj się tym razem nie złapać kulki – powiedziała.

Posłał jej pytające spojrzenie.

– Chyba na tym polega robota bodyguarda?

Popatrzyła mu prosto w oczy.

– Tylko kiedy wszystko inne zawiedzie.

OKUP

ROZDZIAŁ 18

– Pobudka, leniwe rybojady!

Surowy rozkaz po somalijsku z trudem zdołał obudzić niesforną bandę piratów, rozwalonych niczym drzemiące lwy w cieniu samotnej akacji na dziedzińcu. Palące słońce wysuszyło ziemię; oślepiająco białe ściany odbijały żar niczym lustra. Było zbyt gorąco nawet dla much brzęczących apatycznie w nieruchomym powietrzu.

– Powiedziałem POBUDKA! Prorok chce nas widzieć – warknął wysoki mężczyzna, który wyszedł z głównego budynku na otoczony murem dziedziniec.

Szeroki w barach i z falującymi pod skórą mięśniami – świadectwem brutalnego życia – sunął w drgającym upale niczym atakujący czarny nosorożec. Przez ramię miał przewieszonego zniszczonego kałasznikowa.

– Hej, Naczelnik, wyluzuj, chłopie – odparł jeden z piratów, żując leniwie liście khatu.

Naczelnik błysnął białymi jak kość słoniowa zębami i kopnął go w żebra.

– Auu! – wrzasnął pirat, odtaczając się.

– Kiedy mówię, że masz się ruszyć, Pyskaczu, to masz się RUSZYĆ!

Pozostali szybko się podnieśli. Sięgnąwszy po karabiny, ruszyli za nim z ociąganiem przez rozpalone podwórze do głównego budynku. Kiedy weszli do mrocznego, szerokiego korytarza, ostre światło zostało za ich plecami, a powietrze stało się chłodne i przyjemne. Odłożyli broń przy drzwiach i boso wtłoczyli się do przestronnego salonu. Jego środek zajmował ozdobny dywan z niską beżową otomaną. Grube brązowe zasłony blokowały uparte promienie słońca próbujące się wcisnąć przez zakratowane okna w głębi. Mężczyznom ślina napłynęła do ust, kiedy ich nozdrza napełnił smakowity aromat koziego gulaszu.

Prorok siedział na dywanie oparty o wałek ze złotymi chwostami, z drewnianą miską pikantnych żeberek w dłoni. W drugiej trzymał cienką kość, z której obgryzał resztki mięsa. W oliwkowej koszuli, z czerwonym szalem przerzuconym przez prawe ramię i przepasany czarnym ma’awis w romboidalne wzory wyglądał na tle zaniedbanych podwładnych niczym książę. Wysoko na wygolonej głowie błyskały lotnicze okulary z lustrzanymi szkłami. Na otomanie za jego plecami, w zasięgu ręki, leżał naładowany półautomatyczny pistolet Browning.

– Siadać – rzucił, dłubiąc paznokciem między zębami, by wyciągnąć kawałek mięsa.

Piraci zajęli miejsca na kosztownym dywanie i przyjmując pozycję w kucki, czekali w milczeniu, aż szef skończy posiłek.

W końcu odłożył pustą miskę, oblizał palce i wytarł je w kwadratowy kawałek białej bawełny.

– Najdalej za tydzień wypływacie w morze – oznajmił.

Spojrzeli na siebie z mieszaniną podniecenia i obawy.

– Znowu miałeś wizję? – spytał chudy jak patyk mężczyzna z odstającymi uszami.

Szef uśmiechnął się tajemniczo.

– Cóż, powiedzmy… przewidziałem, że sprzyja nam fortuna. – Poklepał niebieską sportową torbę, którą tulił do boku. – Mamy nowego inwestora.

– A co słychać w sprawie towarowca, co go zdobyliśmy? – spytał Naczelnik.

– To wymaga kilku miesięcy negocjacji – odparł Prorok. – Niech go niańczy Czerwony Szpon ze swoimi ludźmi. Was potrzebuję do poważnej roboty.

– A co z łodziami? – chciał wiedzieć Pyskacz. – Przy ostatniej próbie uprowadzenia straciliśmy dwa skify.

– Wszystko jest pod kontrolą – zapewnił szef. – Z Dubaju już płyną cztery nowiutkie łódki, każda z dwoma doczepianymi silnikami po trzysta pięćdziesiąt koni.

– Dasz mi poprowadzić jedną? – rozpromienił się chudy, młody pirat z wystającymi zębami.

– Jasne, jak tylko wyrośnie ci broda! – zaśmiał się Naczelnik.

Gdy przyłączyli się do niego inni piraci, zaćwierkała głośno czyjaś komórka.

– To nie moja – zapewnił pospiesznie Pyskacz, wiedząc, jak bardzo szef się złości, kiedy przeszkadzają w spotkaniach.

Dzwonienie nie ustawało; teraz pozostali zaczęli sprawdzać telefony – każdy modląc się, by ten brzęczący nie należał do niego. Stopniowo wszystkie oczy zwróciły się na niewinną torbę sportową.

Prorok zmarszczył lekko brwi, potem skinął na Naczelnika. Rosły mężczyzna schylił się, rozpiął torbę i wyjął szarą kopertę. Jej zawartość dzwoniła i wibrowała. Rozdarł papier i wyjął płaski aparat.

Prorok ruchem brody kazał mu odebrać.

– Iska warran? – Słuchał chwilę, po czym oznajmił: – Do ciebie, szefie – i podał mu telefon.

Prorok spojrzał nieufnie na aparat zakłócający mu spokój, po czym przyłożył go do ucha.

– Haa… Tak, mówię po angielsku… – powiedział, płynnie zmieniając język. – Nie, wcale, właśnie skończyłem obiad… Zawsze przyjemnie porozmawiać z inwestorem. – Lecz kamienny wyraz twarzy przeczył serdecznym słowom. – Owszem, otrzymałem całą sumę…

Piraci z zakłopotaniem słuchali rozmowy w nieznanym języku. Z ich grona tylko Naczelnik mógł się poszczycić znajomością angielskiego i nastawiał uszu z rosnącym zaciekawieniem.

– Pańska prośba jest bardzo niezwykła… Co to znaczy, że to nie jest prośba? – Twarz Proroka spochmurniała na niesłychaną ripostę. – Nie odpowiadam przed NIKIM! – warknął. – Nie… nie zaglądałem jeszcze do koperty.

Machnął niecierpliwie ręką na Naczelnika, po czym wytrząsnął zawartość koperty; na dywanie wylądowało kilka zadrukowanych kartek i duże zdjęcie jachtu.

– Tak, widzę obiekt, który pan proponuje. Ale czemu zależy panu właśnie NA NIM, skoro mogę zorganizować zbiornikowiec z ropą?

Wysłuchał odpowiedzi rozmówcy i oczy błysnęły mu jak diamenty.

– ILE, mówi pan?

Kiedy suma została powtórzona, po jego wargach przemknął oślizgły uśmieszek.

– W takim razie wchodzę w to, przyjacielu. Dam znać, jak tylko moi ludzie będą gotowi.

Zamknął komórkę i położył ją obok pistoletu.

– Przyprowadźcie Mistera WiFi – rozkazał.

Naczelnik wskazał ruchem głowy Pyskacza, który wyszedł z pokoju i chwilę później wrócił w towarzystwie młodego mężczyzny w okularach. Ze starannie przystrzyżoną kozią bródką, w bermudach i niebieskim T-shircie New York Yankees Mister WiFi przypominał bardziej studenta niż zaprawionego w bojach pirata. Pod pachą niósł podniszczonego laptopa.

– Trzeba zaplanować uprowadzenie – oznajmił Prorok.

– W samą porę. – Młodzieniec się uśmiechnął, otworzył komputer i przekręcił go tak, by Prorok mógł zobaczyć transmisję satelitarną na żywo z Zatoki Adeńskiej. – Właśnie śledzę kilka cennych jednostek.

– Zapomnij o nich – odparł szef i Mister WiFi natychmiast spoważniał przerażony. Podał mu zdjęcie wraz z jedną z kartek z informacjami. – To nasz obiekt.

Młodzieniec przycupnął na skraju otomany i zgarbił się nad szumiącym komputerem. Piraci wyciągali szyje, żeby zobaczyć, co robi, kiedy jego palce zatańczyły szybko po klawiaturze. W oknie wyszukiwania na zhakowanej stronie Wydziału Wywiadu Morskiego wstukał słowa: „jacht motorowy Orchidea”…

OKUP

ROZDZIAŁ 19

Gabinet Maddoksa Sterlinga wyglądał jak kryształowe marzenie. Kapsuła z trzystusześćdziesięciostopniowym panoramicznym widokiem miała wszystkie cztery ściany z elektrochromatycznego szkła. Specjalne szyby sięgające od podłogi do sufitu automatycznie zmieniały stopień przezroczystości zależnie od natężenia słońca i jego położenia na niebie. Teraz, późnym rankiem, wschodnia ściana przybrała barwę bursztynu, filtrując złote światło zalewające Centralną Dzielnicę Biznesową Sydney.

Magnat, zwrócony do niej plecami, wstał, kiedy jego asystentka wprowadziła pułkownika, Ling i Connora. W pierwszej chwili wrażenie było wręcz niepokojące. Chłopak pomyślał, że wystarczy krok, by runął z krawędzi niebosiężnego drapacza chmur na chodnik znajdujący się pięćdziesiąt pięter niżej.

Wystrój wnętrza okazał się minimalistyczny. Prócz smukłego szklanego biurka i czterech foteli z chromowanego metalu oraz czarnej skóry w pomieszczeniu nie było mebli. Przezroczysty blat zdawał się dziwnie pusty, zważywszy że należał do właściciela korporacji wartej miliard dolarów. Żadnych dokumentów, monitora komputerowego, żadnych ozdób ani nawet zdjęcia córek – tylko ultracienki aluminiowy laptop i bezprzewodowy telefon.

– Witajcie w Sydney – odezwał się gospodarz, witając ich kolejno mocnym uściskiem dłoni i gładkim uśmiechem, po czym zaprosił gestem, by usiedli.

– Dziękuję panu – powiedział Black, sadowiąc się w jednym z designerskich foteli; Ling i Connor zajęli miejsca po obu jego stronach.

Sterling za biurkiem obrócił się z fotelem ku jednemu z najbardziej charakterystycznych punktów Sydney. Wskazując go szerokim gestem, jakby był jego właścicielem, oznajmił:

– Bez wątpienia najpiękniejszy naturalny port na świecie, jeszcze wspanialszy dzięki oszałamiającemu budynkowi opery i mostowi Portowemu. Prawdziwie niezapomniany widok.

Connor popatrzył przez okno – najpierw na roziskrzone wody portu, potem na dach opery w kształcie nachodzących na siebie muszli i wreszcie na efektowną kratownicę z wygiętych dźwigarów spinającą brzegi zatoki. Panorama bez wątpienia robiła wrażenie.

– Most bywa przezywany Wieszakiem z powodu łukowatego kształtu – wyjaśnił Sterling z zauważalnym tonem dezaprobaty w głosie. – Ale to bardzo niesprawiedliwe. Z bliska prezentuje się naprawdę majestatycznie. Łuk wznosi się tak wysoko, że zmieściłby się pod nim dziesięciopiętrowy budynek. Ciężar mostu jest niewyobrażalny. Do zbudowania konstrukcji zużyto ponad trzysta pięćdziesiąt tysięcy ton stali i sześć milionów nitów.

Zerknął z ukosa na Connora i Ling, sprawdzając, czy wywarło to na nich odpowiednie wrażenie.

– Jego zewnętrzna powierzchnia przekracza powierzchnię sześćdziesięciu boisk do piłki nożnej, co znaczy, że zespół pięćdziesięciu osób musi pracować przez trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku tylko po to, by go oczyścić i pomalować. Dlatego też niedawno zakupiono dwa autonomiczne roboty do obsługi szczególnie niebezpiecznych miejsc. Słuszna redukcja ryzyka.

Znów zwrócił się w ich kierunku. Utkwił kobaltowe oczy najpierw w Ling, potem w Connorze, przeszywając oboje na wskroś.

– I podobnie ja wynająłem was dwoje, by zredukować ryzyko w życiu mojej rodziny.

Chłopak nie był przekonany, czy podoba mu się, że go porównano do bezmyślnego robota, lecz Sterling najwidoczniej nie uważał tego za obelgę, bo ciągnął:

– Zatrudniam już agenta ochrony osobistej, który będzie mi towarzyszył na wakacjach. Na jachcie jest oficer do spraw bezpieczeństwa, jest również ochrona tu, na miejscu i w domu. Lecz, jak wiecie, to nie wystarczyło. Mam dwie piękne córki, które są dla mnie bezcenne. Boże uchowaj, by powtórzyły się wypadki z ubiegłego roku.

– Może pan być spokojny, że moi agenci zapewnią bezpieczeństwo pańskim córkom – wtrącił pułkownik Black. – Jako że to rodzinne wakacje, będą sprawiać wrażenie odprężonych i nie będą się rzucać w oczy. Gwarantuję jednak, że są wyczuleni na każde zagrożenie i zapobiegną każdemu niebezpieczeństwu.

– Pańska organizacja ma znakomite referencje, pułkowniku, więc tego właśnie oczekuję.

Black nie drgnął nawet pod stalowym spojrzeniem magnata. Nie odpowiedział też – miał bowiem całkowite zaufanie do swoich rekrutów.

Sterling wskazał palcem Connora.

– Czy to ten chłopak uratował życie córce prezydenta?

Pułkownik skinął głową.

– W takim razie chcę, by to ON chronił Emily.

Connor zerknął na Ling. Zacisnęła usta, wyraźnie uważając to za afront. Milczała jednak.

– Żaden problem – zgodził się Black. – Rozumiem, że ma pan teraz…

Przerwało im pukanie do drzwi; zajrzała asystentka.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale redaktor naczelna twierdzi, że to nie może czekać.

Sterling kiwnął głową i do pomieszczenia weszła ruda kobieta w prążkowanym, szytym na miarę kostiumie ze spódnicą.

– O co chodzi, Ruth?

Spojrzała podejrzliwie na pułkownika i dwoje nastolatków w gabinecie szefa.

– Chyba lepiej to omówić na osobności.

– Wybaczy pan, pułkowniku. – Sterling uśmiechnął się przepraszająco. – W moim fachu trzeba być na bieżąco.

– Rozumiemy – odparł Black, podnosząc się z miejsca. – Wszelkie pozostałe pytania przekażę pańskiej asystentce.

– Żegnam zatem i do zobaczenia na Seszelach – oznajmił mężczyzna z uprzejmym skinieniem głowy w stronę Ling oraz Connora. – Wcześniej jednak zorganizowałem wam lunch z córkami w jednej z moich restauracji. Asystentka przekaże wam wszelkie szczegóły.

Ruth odsunęła się, żeby ich przepuścić przez szklane drzwi. Kiedy zamykały się wolno, Connora doleciało znajome nazwisko.

– Za atakiem serca Harry’ego Gibba kryje się jakaś tajemnica… – zaczęła redaktor naczelna. – …spekulacje, że został zamordowany.

– Jakie masz dowody? – rzucił Sterling.

– W tej chwili nic konkretnego. Ale możliwe, że znalazłam źródło.

– Okej, zajmij się tym. Jeśli to prawda, zdejmie to z „Daily” odium rzekomego doprowadzenia tego idioty do śmierci z powodu stresu. No i podniesie sprzedaż gazety…

Szklane drzwi się zasunęły.

OKUP

ROZDZIAŁ 20

– To jakiś ŻART? – Emily odstawiła szklankę lemoniady z takim impetem, że zadzwoniły kostki lodu. Gapiła się na Connora i Ling, jakby czekając na puentę.

Connor, siedzący razem z nimi w restauracji na dachu hotelu z widokiem na pokryty złotym piaskiem łuk plaży Manly, zdjął okulary od słońca i pokręcił głową w odpowiedzi.

– Bynajmniej. Zostaliśmy wam przydzieleni jako ochroniarze.

Uśmiechając się – miał nadzieję – przekonująco i uspokajająco, przeniósł wzrok z Emily na Chloe, podobnej do siostry jak lustrzane odbicie. Obie nosiły bladożółte letnie sukienki i identyczne designerskie okulary przeciwsłoneczne zsunięte na czoła, tak by rudawoblond włosy nie wpadały im do oczu. Zamówiły taką samą sałatkę z tuńczyka i lemoniadę z lodem w wysokich szklankach.

Chloe zachowała opanowanie, lecz Emily prychnęła z niedowierzaniem.

– Kumple-ochroniarze? – zapytała kpiąco.

Kiedy siostra się do niej nie przyłączyła, spojrzała na nią błyskawicznie, mrużąc podejrzliwie oczy.

– Wiedziałaś o tym?

Chloe dopiero otwierała usta, lecz Emily odczytała prawdę z jej twarzy.

– Typowe! – wykrzyknęła, chwytając widelec i wymierzając go w siostrę. – Ojciec mówi ci o wszystkim.

Chloe westchnęła.

– Nie chciał, byś się złościła, że jest nadmiernie opiekuńczy.

– Nadmiernie? Kiedy to był przy nas na tyle długo, żeby w ogóle się nami opiekować! – Emily dźgnęła sałatkę widelcem. – Cóż, jasno widać, ile go obchodzi nasze życie, skoro nie wynajął nawet prawdziwych bodyguardów.

Chloe spojrzała na Connora i Ling z rezygnacją.

– Przepraszam – powiedziała, a potem dodała bezgłośnie: „gorszy dzień”, i znacząco uniosła brew.

Connor przypomniał sobie raport psychologa ze wzmianką o zmiennych nastrojach Emily i kiwnął głową na znak, że rozumie.

– Ale muszę zgodzić się z siostrą – ciągnęła Chloe i jej głos stwardniał. – Nie spodziewałam się kogoś takiego jak wy. Właściwie nawet nie wyglądacie na ochroniarzy.

– I nie powinniśmy – wyjaśnił chłopak. – Mamy nie rzucać się w oczy, jak niewidzialna bariera. Dlatego kiedy wychodzimy razem, nie wyglądacie na potencjalne cele ataku.

Chloe zmierzyła Ling od stóp do głów z wyraźną dezaprobatą.

– Nie jesteś szczególnie wysoka ani silna. Jakim cudem zdołasz nas obronić?

– Mam czarny pas w sztukach walki – odparła chłodno dziewczyna. – Tak samo jak Connor.

– Serio? – wyzłośliwiała się Emily. – Umiesz złapać muchę pałeczkami do ryżu jak Karate Kid?

Connor zauważył, że palce Ling zacisnęły się wokół szklanki z mrożoną herbatą, kiedy starała się opanować rosnącą irytację. Posłał jej milczące ostrzeżenie. Ling wzięła głęboki oddech i zdołała się uśmiechnąć.

– Nie, ale wiem, jak sprowadzić do parteru dorosłego gościa, kopiąc go w…

– Już zrozumiały – przerwał Connor, unosząc rękę i zaczynając żałować, że pułkownik Black wrócił do hotelu. Zwrócił się do bliźniaczek. – Słuchajcie, zdaję sobie sprawę, że nie wyglądamy na typowych bodyguardów. Ale jesteśmy świetnie wyszkoleni w walce wręcz, obserwacji i ocenie zagrożeń.

– Już się czuję bezpieczniej! – mruknęła Emily.

– I mamy doświadczenie w ochranianiu ludzi takich jak wy – ciągnął uparcie.

Chloe uniosła powątpiewająco brew.

– Na przykład?

Wzruszył z żalem ramionami.

– Niestety, nie możemy wam powiedzieć. To by było nadużyciem zaufania klientów.

– Więc… – zaczęła Chloe po chwili poważnego namysłu – chcecie, żebyśmy powierzyły wam własne życie.

– Zdecydowanie – przytaknął z całym przekonaniem, na jakie potrafił się zdobyć.

– Raczej nie – odparła Emily, wywijając widelcem jak bronią w ich kierunku. – Kiedy ostatni raz zaufałam nieznajomemu, skończyłam w piekle!

OKUP

ROZDZIAŁ 21

Przy stole zapanowało pełne skrępowania milczenie; Chloe próbowała nawiązać kontakt wzrokowy z siostrą, Ling i Connor bawili się swoimi napojami. Chłopak chciał zapewnić Emily o swoim współczuciu, lecz każda odpowiedź na jej wybuch brzmiałaby banalnie lub nietaktownie.

Bliźniaczki przez kilka minut bawiły się sałatką na swoich talerzach, w końcu Chloe oznajmiła z westchnieniem:

– Słuchaj, Emily, ojciec już zdecydował. Będą z nami na jachcie, czy nam się to podoba, czy nie, więc równie dobrze możemy spróbować się z nimi dogadać. I czemu nie skorzystać z ich rzekomej ochrony? Chodźmy na plażę. Od miesięcy nie dostałyśmy tyle swobody!

Emily odsunęła talerz i odłożyła serwetkę.

– W porządku – oświadczyła, uśmiechając się uprzejmie do Ling i Connora. – Przynajmniej tym razem tatuś będzie miał kogo obwiniać, jeśli zdarzy się coś złego.

Connor nie zareagował na cyniczną uwagę. Odwzajemnił uśmiech i odparł pogodnie:

– Z nami na pokładzie rejs powinien minąć gładko.

– Ha, ha – mruknęła Emily bez humoru, sięgnęła po torebkę od Gucciego i odeszła od stolika.

Chloe zarzuciła na ramię pasek identycznej torebki i dołączyła do siostry; skierowały się w stronę schodów.

– To się nazywa przyjemny lunch – zwróciła się Ling do chłopaka z wymuszonym uśmiechem. – Nie mogę się doczekać wakacji!

Westchnął.

– Po prostu potrzebują czasu, żeby przywyknąć do tego pomysłu.

– Ha, bez dwóch zdań cieszę się, że Emily jest pod TWOJĄ opieką – rzuciła, podnosząc się z krzesła.

– To tyle, jeśli chodzi o solidarność w zespole!

– Hej, to ty jesteś urodzonym bodyguardem – odparowała, szturchając go żartobliwie w ramię. – Dasz sobie radę.

Connor miał nadzieję, że to prawda. Jeśli zleceniodawca odmawiał współpracy, bycie skutecznym ochroniarzem stawało się prawie niewykonalne.

– W takim razie musimy tylko je przekonać, że znamy się na swojej robocie.

Dogoniwszy bliźniaczki przy wyjściu z restauracji, przyspieszył kroku, żeby jako pierwszy dotrzeć do szklanych drzwi. Wyszedł i przytrzymując je, szybko przebiegł wzrokiem ulicę w obu kierunkach. Chociaż operacja Gemini oficjalnie jeszcze się nie zaczęła, wszedł w rolę bodyguarda. Tak samo Ling, która została w środku, żeby ochraniać tyły.

W ułamku sekundy omiatając okolicę wzrokiem, zauważył parę samochodów zmierzających w ich kierunku oraz poobijaną białą furgonetkę zaparkowaną po przeciwnej stronie ulicy. Kawałek dalej jakaś dama pchała ulicą wózek z wrzeszczącym maluchem, a obok para młodych ludzi wchodziła do sklepu odzieżowego. Uspokojony brakiem poważniejszego ryzyka usunął się z drogi, by przepuścić Emily i Chloe.

– Dziękuję – powiedziała Chloe, uznając jego zachowanie za gest uprzejmości, nie zaś procedurę bezpieczeństwa.

– Sprawdzałem, czy droga wolna – wyjaśnił.

Spojrzała na ulicę biegnącą wzdłuż turkusowego oceanu z białymi grzywaczami przy brzegu.

– Jasne, że tak! – Zaśmiała się, zsuwając okulary. – Wspaniały dzień.

– Nie zrozumiałaś – wtrąciła Ling. – Connor sprawdzał, czy nic wam nie grozi, zanim wyjdziecie z restauracji.

Bliźniaczka uniosła brew.

– Trudno uznać plażę Manly za strefę wojny.

– Zdziwiłabyś się – odparł chłopak, kiedy przeszli przez ulicę na szeroką, obrzeżoną drzewami promenadę wzdłuż złotego półksiężyca piasku.

Mijając ławkę, zauważył czterech młodych surferów bystro śledzących wzrokiem ich gromadkę. Nie przejął się zbytnio. Emily i Chloe jako bliźniaczki w naturalny sposób zwracały uwagę – choć zdał sobie sprawę, że w którymś momencie muszą ściągnąć także niepożądane zainteresowanie.

– Może nie ma tu karabinów ani wybuchających bomb – wyjaśnił – ale i tak grozi wam niebezpieczeństwo.

– Jakie? – spytała Chloe, wskazując ruchem ręki sielankową scenę.

Na promenadzie tłoczyły się roześmiane nastolatki, miłośnicy kąpieli słonecznych, turyści o spieczonych na czerwono twarzach i opaleni na brąz surferzy z deskami pod pachą. Po sąsiedniej ścieżce sunął strumień jadących niespiesznie rowerów, łyżworolkarze przemykali zygzakiem z dużą prędkością.

– Jesteście narażone nie tylko na znane zagrożenia, na przykład ze strony wrogów waszego ojca albo zawodowych porywaczy – odparła Ling, spoglądając znacząco na Emily – lecz także na incydenty, jakie zdarzają się na ulicy, na przykład na napad, kieszonkowców, potrącenie przez samochód, potknięcie się, bójkę…

– Zaczynasz mówić jak nasz ojciec. Przecież tylko idziemy na spacer wzdłuż plaży – westchnęła z irytacją Chloe.

– Wtedy właśnie zleceniodawca jest najbardziej narażony – stwierdził Connor. – Spójrzcie na tamtą kobietę. – Wskazał damę w czerwonym bikini, która wylegując się na ręczniku plażowym, gawędziła przez komórkę i gapiła się na morze. – Jest w kodzie białym.

– Jakim kodzie? – spytała Emily, pierwszy raz zdradzając zainteresowanie rozmową.

– W kodzie białym. Określa on stan umysłu osoby, która jest nieświadoma otoczenia, zanurzona we własnym świecie. Większość ludzi spędza tak całe życie: nieświadomych potencjalnych niebezpieczeństw wokół. Nawet stąd widzę, że ma w torebce portfel, kluczyki do samochodu i iPada. Ktoś mógłby ją okraść i nawet by się nie zorientowała, że jej rzeczy zniknęły.

– Czy to nie lekka paranoja? – zasugerowała Chloe.

– Nie, jesteśmy tylko superczujni – odparła Ling. – Jako kumple-ochroniarze nie możemy sobie pozwolić na to, by po prostu się wyłączyć. Musimy znajdować się w kodzie żółtym, stanie zrelaksowanej czujności, czyli w podstawowym stanie umysłu wyszkolonego bodyguarda.

– Więc ciągle jesteście niespokojni? – spytała Emily, której zły nastrój rozwiał się pod wpływem zaciekawienia.

– Niezupełnie – zaprzeczył Connor. – Po prostu jesteśmy świadomi ludzi wokół nas, otoczenia, w jakim się znajdujemy, i wszelkich potencjalnych zagrożeń. Na przykład czy któraś z was zauważyła wcześniej białą furgonetkę zaparkowaną po drugiej stronie ulicy?

– Nie – rzuciła Chloe, oglądając się przez ramię.

– Więc nie widziałaś dwóch gości w kabinie.

Chloe i Emily odwróciły się, by spojrzeć.

– No to co? – zapytała Chloe. – Zwyczajnie się obijają.

– Skoro tak, to po co im lornetka o dużej mocy na desce rozdzielczej? – zapytał chłopak.

Wzruszyła ramionami.

– Może obserwują fale?

– Albo ptaki – podsunęła Emily, ruchem głowy wskazując gałęzie sosen, gdzie skrzeczała głośno para białych kakadu.

– W bandanach i ciemnych okularach nie wyglądają na miłośników ornitologii. A ponieważ na pace nie mają desek surfingowych, nie przyjechali także popływać.

– Więc co tu robią? – spytała Chloe i w jej głosie zabrzmiało podekscytowanie.

– Nie mam dowodów, że stanowią zagrożenie – wyjaśnił Connor. – Mogą być policjantami w cywilu prowadzącymi obserwację. Albo po prostu robotnikami podczas przerwy na lunch. PODEJRZEWAM tylko, że mogą być złodziejami torebek. Ale ponieważ jestem świadomy ich obecności, nie zdołają mnie zaskoczyć. Inaczej niż tamtą kobietę.

– Uau! Nie miałam pojęcia, że tyle się wiąże z pracą ochroniarza – przyznała Chloe, patrząc na Connora i Ling w nowy sposób.

– To tylko drobna część tego, czym się zajmujemy – odparła Ling, mrugając szelmowsko do towarzysza na znak, że przynajmniej Chloe zaczyna ich doceniać. – Ale gdyby ludzie pozostawali bardziej świadomi, nie wpadaliby w kłopoty tak łatwo. Kto wie, gdybyście wy albo wasz ojciec byli czujniejsi w ubiegłym roku, mogłoby w ogóle nie dojść do porwania!

Connor skrzywił się na jej brak taktu.

– Ale doszło – odparowała Chloe, piorunując Ling wzrokiem, bo Emily znowu spochmurniała, zacisnęła wargi i umilkła. – Zresztą nie wiesz, co się wydarzyło, więc nie masz prawa osądzać.

– Mówię tylko… że tym razem do niczego złego nie dojdzie, bo MY się wami opiekujemy – palnęła Ling, próbując ratować sytuację.

Zadzwoniła komórka Chloe; ćwierkająca popowa melodyjka rozładowała napięcie. Bliźniaczka wyjęła cienki biały aparat i odebrała.

– Cześć, Josie… Taak, okej… Tylko na Manly… wiem, pierwszy raz od wieków… Aha, bardzo chętnie, ale wiesz, jaki jest nasz ojciec… Może ty wpadłabyś do nas…

Gawędząc z przyjaciółką, zwolniła i w końcu się zatrzymała przy falochronie. Emily jednak szła dalej – i grupka się rozdzieliła. Ling została w tyle, dając Chloe trochę prywatności, Connor tymczasem trzymał się swojej zleceniodawczyni, celowo manewrując tak, by się znaleźć po jej prawej stronie. W czasie treningów w ramach zajęć z ochrony bezpośredniej nauczył się, że to najlepsza pozycja dla praworęcznego bodyguarda. W razie ataku mógł odciągnąć ochranianego lewą ręką, używając silniejszej prawej, by odeprzeć napastnika albo wyciągnąć broń.

Kiedy się oddalali, Ling zawstydzona uniosła dłonie przepraszającym gestem. Machnął tylko ręką. Błędy się zdarzają.

Teraz, kiedy znalazł się sam na sam z Emily, uznał, że to dobra sposobność, by nawiązać z nią bliższą relację.

– Przepraszam za Ling – zaczął. – Czasem potrafi być bardzo… BEZPOŚREDNIA.

– Hmm – mruknęła dziewczyna, ledwie zwracając na niego uwagę; zdawało się, że myślami błądzi gdzie indziej.

– Może pomogłoby, gdybyś mi opowiedziała, co się wydarzyło?

– Nie lubię o tym rozmawiać.

– Jasne – przytaknął.

Po kolejnych paru próbach nawiązania rozmowy, gdy odpowiadała monosylabami, uznał, że najlepszą strategią będzie spacerować w milczeniu. Nie ma sensu bardziej irytować dziewczyny. Poza tym jego praca nie polegała na tym, by się z nią zaprzyjaźnić. Miał ją chronić.

Nadal bacznie obserwował otoczenie. Para rolkarzy pędziła ścieżką przed nimi. Dwie barwne lorysy skrzeczały w gałęziach nad ich głowami. Minął ich jakiś blondyn z deską surfingową wsuniętą pod ramię. Gapił się na Emily, póki nie zauważył spojrzenia Connora.

Wędrując cienistą aleją pod wysokimi sosnami, Emily obserwowała swojego towarzysza kątem oka.

– Czemu ciągle zerkasz w górę? – spytała w końcu.

Connor, który nie zdawał sobie sprawy, że to takie widoczne, wyjaśnił:

– Spadomisie.

Spojrzała na niego jeszcze raz, potem prychnęła krótko śmiechem – pierwszy raz ze szczerym rozbawieniem.

Zmarszczył brwi.

– Co w tym takiego zabawnego?

– Ty – odparła. – Spadomisie! Kto by pomyślał!

– Ale mój kumpel z Australii, Jason, twierdził, że są naprawdę niebezpieczne.

Przyjrzała mu się uważnie i widząc poważne zaniepokojenie na jego twarzy, zaśmiała się jeszcze serdeczniej.

– Naprawdę sądzisz, że one ISTNIEJĄ… To tylko żart, który Australijczycy opowiadają turystom, żeby ich wystraszyć. Wy, Anglicy, jesteście tacy łatwowierni!

Chłopak poczuł, że się czerwieni. Dał się nabrać na historyjkę Jasona. A teraz wyszedł na głupka przed zleceniodawczynią. Początek operacji zdecydowanie nie był udany. Emily będzie go uważała za kompletnego idiotę…

Raptownie otrząsnął się z rozmyślań, słysząc, jak śmiech dziewczyny przechodzi nagle w krzyk.

OKUP

ROZDZIAŁ 22

Atak nastąpił tak szybko – i tak nieoczekiwanie – że w pierwszej chwili Connor nie zareagował…

Zaraz jednak włączyły się odruchy ochroniarza. Chwyciwszy Emily za ramię lewą ręką, szarpnięciem usunął ją ze strefy zagrożenia i zrobił krok naprzód, by ją osłonić własnym ciałem.

Sylwetka łyżworolkarza zdawała się nieostra, kiedy na nich wpadł. Złapał torebkę i próbował zerwać ją z ramienia Emily. Impet ataku obrócił Connorem i dziewczyną, omal nie zwalając ich z nóg.

Próbując rozluźnić mocny uchwyt napastnika, Connor kostkami dłoni uderzył go w nadgarstek. Rolkarz, nagi do pasa typ z ryczącym lwem wytatuowanym na bicepsie, stęknął z bólu, ale nadal trzymał łup. Raz jeszcze zakręcił nimi w kółko i walnął Connora łokciem w szczękę. Głowa odskoczyła chłopakowi, poczuł w ustach krew. Napastnik szarpnął; pasek pękł i Emily upadła na ziemię. Connor runął na nią.

– Nic ci się… nie stało? – wydyszał, patrząc, jak rabuś umyka z łupem.

Pokręciła głową i wyjąkała:

– M-moja torebka…

Lecz rabuś nie uciekł daleko.

Ling, która obserwowała zajście z oddali, wyrwała przechodzącemu surferowi deskę i zamachnęła się mocno na uciekającego złodzieja. Krawędź deski z wielką siłą wbiła się w brzuch mężczyzny. Z bolesnym sapnięciem wypuścił powietrze z płuc, torebka wysunęła mu się z rąk. Tracąc równowagę, skręcił łukiem ze ścieżki i rąbnął w pień pobliskiego drzewa.

Zanim jednak Ling rozprawiła się z nim ostatecznie, drugi mężczyzna rzucił się na Chloe.

– Uważaj! – ryknął do bliźniaczki Connor, ile sił w płucach.

Stała jednak jak wrośnięta w ziemię z szeroko otwartymi oczami, niczym królik schwytany w światła samochodu.

Rolkarz, czarny typ o szpiczastej czaszce i w panoramicznych okularach od słońca, sunął na nią jak taran. Mając zaledwie sekundy na reakcję, Ling rzuciła deskę i skoczyła mu pod nogi. Chociaż drobna, zderzyła się z nim na tyle mocno, by zbić go z kursu. Uderzyli oboje o falochron i przetoczyli się przez krawędź. Splątani runęli na piasek, burząc zamek jakiegoś malucha, i szamotali się, próbując się rozdzielić.

Tymczasem Connor podbiegł wraz z Emily do Chloe, gotowy w razie potrzeby bronić obu.

– Trzymajcie się przy mnie – rozkazał bliźniaczkom, podczas gdy Ling zmagała się z rolkarzem na plaży.

Wyrwała się z uchwytu napastnika, odrzuciła głowę w tył i trafiła go z dołu w podbródek. Ryknął z furią, gdy zęby zagrzechotały mu w czaszce. Chwycił ją wielką łapą za twarz, odepchnął od siebie, a potem przetoczył się na nią i zmiażdżył własnym ciężarem. Ling została unieruchomiona, lecz Connor nie mógł jej pobiec na ratunek. Gdyby to zrobił, obie zleceniodawczynie zostałyby bez ochrony.

Niepotrzebnie jednak się niepokoił. Kiedy mężczyzna próbował poskromić Ling, sięgnęła w dół i uszczypnęła nerw po wewnętrznej stronie jego uda. Zaskomlał jak kopnięty pies i poderwał się niczym rażony prądem.

– Zostaw mnie, ty dzika kocico! – krzyknął zszokowany jej umiejętnościami.

Kiedy skoczyła na równe nogi i natarła na niego, w desperacji chwycił garść piasku i rzucił jej w twarz. Będąc zbyt blisko, nie zdołała się uchylić i zatoczyła się na pół oślepiona. Zanim otarła piach z oczu, rolkarz potykając się, odbiegł plażą, a potem po schodach na bulwar.

Oniemiali plażowicze gapili się na czworo nastolatków, próbując pojąć, co się wydarzyło.

– Nic ci nie jest? – spytał Connor, podchodząc do Ling.

– Nie – odparła, wciąż plując piaskiem. – Bliźniaczki są bezpieczne?

Ciągle jeszcze naładowany adrenaliną chłopak się rozejrzał, wypatrując kolejnych zagrożeń. To, że odparli atak, nie znaczyło, że niebezpieczeństwo minęło.

– Owszem, zdaje się, że wszystko w porządku.

Ratownik biegł w ich kierunku, wzywając policję przez walkie-talkie. Grupka amatorów plażowania oklaskiwała umiejętności bojowe Ling, kiedy dziewczyna wchodziła po schodkach. Blond surfer przyklęknął przy desce, sprawdzając, czy nie została uszkodzona.

Lecz dwaj rolkarze zniknęli.

Podobnie jak biała furgonetka.

OKUP

ROZDZIAŁ 23

– To nie był przypadkowy napad – stwierdził Connor, przykładając do wargi woreczek z lodem z hotelowego barku.

Zadzwonili po szofera pana Sterlinga, a potem odeskortowali dziewczyny do domu, otoczonej murem rezydencji na przylądku Piper. Następnie oboje zostali odwiezieni do swojego hotelu przy Circular Quay.

– Złodzieje często działają w parach – zauważyła Ling, siadając na łóżku i przerzucając kanały w telewizji.

– Nie wydaje ci się odrobinę podejrzane, że zaatakowano OBIE dziewczyny?

Wzruszyła ramionami.

– Raczej nie. Miały drogie, designerskie torebki. To czyniło z nich oczywiste cele. Hej, fajnie, film z Bruce'em Lee! – Rzuciła pilota w kąt.

Connor odłożył woreczek z lodem.

– Jak możesz to tak lekceważyć?

– Przeszkodziliśmy im. Zadanie wykonane – wyjaśniła, splatając ręce pod głową i skupiając uwagę na ekranie. – A teraz przestań się zamartwiać i oglądaj.

– Nie zgadzam się. Istnieje mnóstwo powodów do zmartwienia. To nie mógł być zbieg okoliczności. Musieli zaplanować ten atak. A faceci w furgonetce? Może instynkt słusznie mnie ostrzegał. Może to nas obserwowali?

Ling zerknęła na niego.

– W jakim celu?

– Żeby przetestować nasze umiejętności.

Usiadła i wyłączyła głos w telewizorze.

– Sugerujesz, że pan Sterling kazałby napaść na własne córki?

Kiwnął głową.

– Albo to, albo ktoś inny czuje do dziewczyn osobistą urazę. Jeśli chodziło o to ostatnie, mamy poważny problem.

Rozległo się pukanie do drzwi. Chłopak wstał, wyjrzał przez judasza i otworzył zamek.

Wszedł pułkownik i wyłączył telewizor.

– Właśnie rozmawiałem przez telefon z panem Sterlingiem.

Connor przygotował się na wymówki. Chociaż ochronili podopieczne, wiedział, że zareagowali zbyt późno. Głupi dowcip Jasona o spadomisiach zaabsorbował jego myśli w kluczowym momencie. Gdyby był czujny, w kodzie żółtym, zauważyłby zbliżającego się rolkarza, zwróciłby uwagę, że mężczyzna zjechał ze ścieżki rowerowej, i usunąłby Emily ze strefy zagrożenia przed atakiem. Tylko dzięki szybkiej interwencji Ling rolkarz nie uciekł z torebką.

– I co powiedział? – ponagliła Ling.

Black posłał jej jeden ze swoich nieczęstych uśmiechów.

– Był zachwycony waszą dzisiejszą akcją.

Connor z ulgą uderzył pięścią w dłoń.

– Mówiłem!

Pułkownik ściągnął brwi zaskoczony.

– O co ci chodzi?

Chłopak opowiedział o podejrzeniach, że napad był ukartowany.

Black wyjrzał przez okno na budynek opery i potarł podbródek.

– Nie masz mocnych dowodów. A po mojej rozmowie ze Sterlingiem byłbym tym bardzo zdziwiony. Musimy więc zakładać, że jest w to zaangażowany ktoś inny o wrogich zamiarach. Potrafilibyście zidentyfikować tych mężczyzn?

– Dwóch rolkarzy tak. Mój miał na ramieniu charakterystyczny tatuaż w kształcie lwa – zapewnił Connor.

– A ja długo nie zapomnę, jak cuchnął oddech mojego napastnika! – zażartowała Ling, machając dłonią przed zmarszczonym nosem.

– Ale mężczyzn z furgonetki nie – przyznał chłopak. – Bandany i okulary zakrywały im większą część twarzy.

– W takim razie to ostrzeżenie dla nas – stwierdził pułkownik, wpatrując się w nich szarymi jak krzemień oczami. – Operacja Gemini musi być przeprowadzona idealnie. Na Seszelach ze wszystkich stron będą was otaczać okulary od słońca i stroje kąpielowe, ale musicie pozostać skupieni na misji. Pamiętajcie, NIE jedziecie na wakacje.

OKUP

ROZDZIAŁ 24

Mister WiFi gwizdnął z podziwu, czytając w internecie opis techniczny jachtu Orchidea.

– To się nazywa łódka: pięćdziesiąt metrów czysto francuskiej elegancji i rzemiosła.

Przewinął stronę, chłonąc informacje małymi okrągłymi oczkami.

– Cztery pokłady, sześć kabin dla gości, zasięg czterech tysięcy mil morskich, prędkość ekonomiczna dwadzieścia cztery węzły. – Spojrzał ponad oprawkami okularów na potężną sylwetkę Naczelnika. – Szybka jak na swoje rozmiary! Kadłub i nadbudówka ze wzmocnionego włókna węglowego, jacuzzi, sauna, sala gimnastyczna, motorówka, skutery wodne…

– Wymień mi tylko słabe punkty – rozkazał pirat, który siedział po turecku obok komputerowego czarodzieja w prowizorycznym centrum operacyjnym Proroka. Duszne pomieszczenie – zwykły pobielony betonowy klocek – miało podłogę wyłożoną czerwonymi kafelkami, dwa zakratowane okna i nagą żarówkę zwisającą z popękanego sufitu niczym przywiędły owoc. Żarówka zamigotała – efekt wahań napięcia płynącego z generatora stojącego na podwórzu – i bladożółte światło przygasło nad głowami spiskujących mężczyzn.

Mister WiFi w zamyśleniu zacmokał językiem o zęby.

– Hm, prędkość maksymalna jachtu wynosi dwadzieścia osiem węzłów. To znaczy, że naszym łodziom bardzo trudno będzie go wyprzedzić. Musisz się podkraść w ślepym polu ich radaru… – wskazał na ekranie rufę jednostki – …żeby mieć szanse podczas ataku.

– Taktykę zostaw mnie – chrząknął Naczelnik. – Jaka jest wysokość pokładu?

Jego towarzysz sprawdził wymiary łodzi i zmarszczył brwi.

– Wolną burtę ma bardzo wysoką jak na jacht, ponad pięć metrów. To może sprawić pewne probl…

– Phi! – prychnął lekceważąco Naczelnik, klepnięciem zabijając komara na szyi. – Wspinałem się znacznie wyżej. Żaden kłopot.

– Mimo to radziłbym zaatakować Orchideę od rufy – poradził komputerowy geniusz, ustawiając ekran pod takim kątem, by pirat miał lepszy widok. – Widzisz, jak kadłub opada nad garażem na tender. To najsłabszy punkt jachtu.

Naczelnik skinął głową i jego gładkie jak marmur czoło zalśniło w świetle brzęczącej żarówki.

– Ile osób załogi?

– Dziesięć – odparł tamten, otwierając plan wnętrza jednostki. – Ich kwatery znajdują się w dziobowej części dolnego pokładu. Mostek jest na górnym pokładzie. Na tym planie nie zaznaczono cytadeli, ale domyślam się, że najlepszym miejscem dla bezpiecznego pokoju będą albo pomieszczenia załogi tutaj – wskazał okolice dziobu – albo apartament na głównym pokładzie. Jacht jest wyposażony w Ogólnoświatowy System Bezpieczeństwa i Alarmowania, radiostację DSC oraz EPIRB, więc musicie je wszystkie unieszkodliwić, jak tylko wejdziecie na pokład.

Naczelnik prychnął.

– Szkoda, że nie możemy tego zrobić wcześniej. A co ze środkami obrony?

Mister WiFi się roześmiał.

– To łódka rekreacyjna, Naczelniku. Żadnego drutu kolczastego ani działek wodnych. Tym razem nie będzie pan nam mógł zaimponować swoimi opowieściami wojennymi.

– Więc na czym polega trudność? – spytał pirat z chytrym uśmieszkiem, który błysnął niczym młody księżyc o zmroku.

Mister WiFi spojrzał nad oprawkami i odparł:

– Nie ma żadnej. W porównaniu z porwaniem towarowca Orchidea to kaszka z mleczkiem.

OKUP

ROZDZIAŁ 25

Kiedy Connor i Ling zeszli z trapu na główny pokład superjachtu, przywitał ich tęgi dżentelmen w wykrochmalonej białej koszuli ze złotymi insygniami, w granatowych spodniach i białej czapce z daszkiem.

– Witam na Orchidei. Jestem kapitan Thomas Locke – powiedział, z szacunkiem dotykając daszka na widok dziewczyny. – A oto mój pierwszy oficer Danny Fielding.

Rosły brodaty marynarz o opalonej twarzy pooranej zmarszczkami od słońca zasalutował na powitanie.

– Bardzo miło was poznać – oznajmił niskim, chrapliwym głosem.

Kapitan wskazał gestem trzeciego, ostatniego członka komitetu powitalnego.

– Brad Harding, oficer do spraw bezpieczeństwa na naszym jachcie.

Wysoki, ostrzyżony na jeża Brad wyglądał w każdym calu na ochroniarza. Wytrenowane mięśnie niemal rozsadzały szwy białej koszulki polo. Ze swą masywną szczęką sprawiał wrażenie, jakby mógł jeść gwoździe. Kiedy wyciągnął do nich stwardniałą dłoń, Connor aż nazbyt mocno poczuł stalową siłę jego uścisku.

– Nigdy dotąd nie pracowałem z dzieciarnią – zauważył z wyraźnym australijskim akcentem, posyłając im krzywy uśmieszek – ale myślę, że dogadamy się śpiewająco.

Connor i Ling odpowiedzieli uśmiechami, odrobinę przytłoczeni imponującą fizys mężczyzny.

– Jestem tego pewna – zapewniła dziewczyna.

– Na pokładzie podlegacie Bradowi – poinformował kapitan Locke. – Wyjaśnił mi szczegółowo „cel” waszego pobytu na statku. – Jego głos stwardniał lekko. – Ale jako kapitan mam ostateczną władzę we wszelkich kwestiach dotyczących bezpieczeństwa i środków ochrony. Jeśli zobaczycie coś podejrzanego albo jeśli dojdzie do naruszenia bezpieczeństwa dowolnego rodzaju, macie to natychmiast zameldować Bradowi lub mnie. NIE CHCĘ, żebyście działali na własną rękę. Zrozumiano?

Connor i Ling zerknęli na siebie świadomi, że podobne incydenty muszą zgłaszać także pułkownikowi Blackowi oraz zespołowi Alfa.

– Tak jest, kapitanie – odpowiedział chłopak; zdawało się, że właściwa forma grzecznościowa rozwiała obawy Locke’a.

– Doskonale. W takim razie sądzę, że wakacje pana Sterlinga upłyną gładko – stwierdził zadowolony i kiwnął głową. – Pozostali członkowie załogi, których poznacie jutro, nie znają waszych kwalifikacji. Powiedziano im, że jesteście specjalnymi gośćmi pana Sterlinga. W ten sposób najłatwiej będzie utrzymać waszą rolę i misję w tajemnicy.

– Wolimy działać w taki sposób – zapewniła Ling.

Locke raz jeszcze musnął daszek.

– W takim razie zostawiam was w rękach Brada.

Kapitan i pierwszy oficer odeszli w kierunku schodków na mostek.

– Pewnie mieliście długi lot – zauważył Brad, ruchem głowy wskazując ich wymięte ubrania i blade twarze.

– Dokładnie dwadzieścia siedem godzin w powietrzu i trzy przesiadki – wyjaśniła Ling ze znużeniem.

Pod jej oczami widniały ciemne kręgi – nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że przez cały czas oglądała filmy, drzemiąc tylko w przerwach. Connor też prawie nie spał, bo tajemniczy podwójny napad nie dawał mu spokoju.

– Cóż, oprowadzę was tylko szybko po jachcie i pokażę wasze kwatery.

Zabrali bagaże i ruszyli za nim przez rozległy pokład rufowy. Brad otworzył dwuskrzydłowe drzwi. Opuszczając balsamiczne ciepło tropików, znaleźli się w chłodnym wnętrzu dużego salonu.

– To główna część mieszkalna – wyjaśnił oficer, kiedy Connor i Ling gapili się z otwartymi ustami na luksusowy wystrój.

Środek pomieszczenia zajmowały białe skórzane sofy, ginące pod cytrynowymi poduszkami, otaczające niski stolik do kawy. W głębi znajdował się biały dębowy stół jadalny z lustrzanym barem koktajlowym do kompletu. Sięgające od podłogi do sufitu okna z obu burt wpuszczały do środka strugi naturalnego światła, ukazując Ocean Indyjski z lewej, a z prawej jednostki wpływające i wypływające leniwie z głównego portu wyspy.

– Ładny obrazek! – zachwyciła się Ling, spoglądając na spowite mgłą szczyty gór Mahé, których porośnięte bujnym lasem zbocza opadały do przejrzystej zatoki.

– Ale czy salon nie jest trochę za bardzo odsłonięty? – spytał Connor, gdy jego ochroniarski umysł zarejestrował lukę w zabezpieczeniach.

Brad uniósł krzaczastą brew.

– Niezłe zdolności obserwacyjne, chłopcze, biorąc pod uwagę brak snu. To są inteligentne okna. Pan Sterling ma do nich słabość. Starczy pstryknąć i stają się nieprzezroczyste.

Sięgnął do panelu na ścianie, wcisnął guzik i szyby w mgnieniu oka zbielały.

– Fajne – skomentowała Ling.

Brad poprowadził młodych gości do dużego holu z wygiętymi schodami; jedna kondygnacja prowadziła w górę, druga w dół.

– Tutaj na głównym pokładzie mamy też kuchnię, gabinet, kabinę osobistego ochroniarza pana Sterlinga i z samego przodu… – otworzył wąskie drewniane drzwi – …prywatny główny apartament pana Sterlinga.

Odsunął się, by mogli zajrzeć do przestronnej sypialni ze skórzanymi meblami. Szerokie, panoramiczne okno oferowało kapitański widok na ocean z olbrzymiego, wygodnego łoża. Podczas gdy Connor i Ling chłonęli przepych pomieszczenia, oficer kontynuował wykład.

– Na górnym pokładzie jest barek, pokój gościnny dla VIP-ów, kabina kapitańska i mostek. Wyżej znajduje się pokład słoneczny z kolejnym barem, leżakami i jacuzzi.

– Tu jest jak w pięciogwiazdkowym hotelu! – sapnęła Ling, nie mogąc uwierzyć własnym oczom i uszom.

– Dla pana Sterlinga i jego gości bez wątpienia – odparł oficer, puszczając do niej oko. – Ale pomieszczenia dla załogi są ciaśniejsze.

– I to tam mieszkamy? – spytał Connor.

Brad się roześmiał.

– Nie, farciarze! Ze względów bezpieczeństwa umieściłem was obok bliźniaczek.

Poprowadził ich schodami na dolny pokład.

– Pokoje Emily i Chloe są tuż obok. A to wasze kabiny.

Otworzył dwoje sąsiednich drzwi, ukazując dobrze wyposażone pokoje z niskimi, podobnymi do japońskich futonów łóżkami. Jeden miał wystrój w odcieniach oliwkowej zieleni, drugi – ciemnego, czekoladowego brązu.

– A teraz się rozpakujcie, odświeżcie i przekimajcie chwilę – poinstruował. – Rano zaczynamy MARSEC.

– MARSEC? – powtórzył Connor.

– Szkolenie z bezpieczeństwa na morzu. Bądźcie na górnym pokładzie punkt siódma.

Kiwnął im wesoło głową i wielkimi krokami wspiął się po schodach.

– Zamawiam ten pokój! – zawołała Ling, ciskając plecak na starannie wyprasowane oliwkowe prześcieradło na wybranym przez siebie łóżku.

Zbadała przylegającą do kabiny łazienkę, lśniącą kabinę z luster i szkła, a podczas inspekcji designerskich wbudowanych szaf odkryła z zachwytem ukryty za jednym z paneli telewizor. Rzuciła się na łóżko i wyjrzała przez duży iluminator. Za szybą topazowe tropikalne wody marszczyły się w złotym blasku słońca, a na nieskalanej białej plaży kołysały się palmy.

– Istny raj – zagruchała, zerkając przez ramię na Connora. – Pamiętam, co mówił pułkownik, ale jak ta misja może być czymś innym niż wakacjami?

OKUP

ROZDZIAŁ 26

– Jeśli chodzi o kwestie bezpieczeństwa, to morza nie należy traktować jak lądu, tylko w niebieskim kolorze – zaczął Brad, wskazując turkusowy ocean pluszczący dokoła. – Musicie zdobyć szczególne umiejętności i przyjąć zupełnie inny sposób myślenia.

Connor i Ling słuchali, jedząc śniadanie w barze na górnym pokładzie. Kucharz, jowialny mężczyzna z dużym brzuchem, przygotował im półmisek smakowitych kawałków arbuza, ananasa, kiwi i truskawek oraz grecki jogurt z miodem, musli i świeżo wyciśnięty sok pomarańczowy.

Poranne słońce lśniło na bezchmurnym niebie, grzejąc rozkosznie plecy Connora, który pierwszy raz od długiego czasu poczuł się swobodniej. Być może sprawiły to dobry sen w połączeniu z sielankowym otoczeniem i swobodną pewnością siebie Brada – w każdym razie chłopak nabrał przekonania, że operacja pójdzie gładko.

Ling zjawiła się jeszcze bardziej wyluzowana i ubrana w stylu odpowiednim na jacht. W okularach od słońca, staniku od bikini i w szortach wyglądała na kogoś gotowego spędzić dzień na opalaniu się na plaży. Lecz wszelkie pozory wakacyjnego odprężenia zniknęły, kiedy oficer położył na stole plan szkolenia.

– Został tylko tydzień do przyjazdu pana Sterlinga. Mamy więc do omówienia mnóstwo materiału w bardzo krótkim czasie – wyjaśnił, wskazując pierwszy dzień w harmonogramie. – Musicie się nauczyć prowadzić szybką łódź motorową, odczytywać radar i mapy morskie, poznać techniki przetrwania na otwartym morzu, zaznajomić się z planem bezpieczeństwa jachtu, obsługiwać radio VHF…

– To już umiemy – wtrąciła Ling, wrzucając do ust świeżą truskawkę.

– Bombowo! – uśmiechnął się szeroko. – Więc później ty mi pokażesz, jak to się robi, Błyskawiczna Ling.

Wyprostowała się na krześle.

– Skąd pan zna moje przezwisko?

Tajemniczo postukał się w nos palcem wskazującym.

– Przeprowadziłem małe śledztwo. A teraz kończcie śniadanko i chodźcie za mną.

Zaprowadził ich na pokład słoneczny, stanął przy błyszczącym relingu i szerokim gestem wskazał niemal trzystusześćdziesięciostopniową panoramę. Connora kolejny raz uderzyło majestatyczne piękno wyspy: góry porośnięte bujnym lasem, palmy kokosowe i barwne tropikalne ptaki, których radosna paplanina wypełniała aromatyczne powietrze. Sądząc z liczby innych jachtów i żaglówek przycumowanych w porcie, superbogacze ciągnęli do tego skrawka Edenu jak pszczoły do miodu.

– Kluczem do bezpieczeństwa łodzi jest czujność – wyjaśnił Brad. – Niezbędna jest ciągła obserwacja, zarówno na otwartym morzu, jak i na kotwicowisku. Nie liczcie na to, że załoga przejmie obowiązki ochroniarskie; ma pełne ręce roboty przy swoich zwykłych zajęciach na pokładzie.

Opierając się o poręcz, wskazał w dole jednego z marynarzy pokładowych, chudego Południowoafrykańczyka o imieniu Jordan, który zmywał mopem główny pokład ze słuchawkami na uszach.

– W bezpiecznym porcie załoga jest generalnie odprężona i mało spostrzegawcza, ale MY nie możemy sobie na to pozwolić. – Wskazał podbródkiem przepływającą obok niewielką łódkę. – Małe jednostki jak ten tender kręcą się w pobliżu cały czas, więc pojawienie się kogoś podejrzanego może przejść niezauważone. W tak popularnym porcie przestępca ma mnóstwo sposobności, by się ukryć, a w nocy jeszcze trudniej go zauważyć. Dlatego trapy powinny być podniesione, kiedy to tylko możliwe.

Zerknął w dół na opuszczony trap Orchidei i zacmokał z irytacją.

– W praktyce, ponieważ potrzebujemy dostępu do wybrzeża, możliwe jest to tylko nocą. Problem w tym, że okolice portu przyciągają złodziei i inne szumowiny. Traktujecie więc podejrzliwie KAŻDEGO, kto się zbliży do jachtu, nawet urzędników w mundurach. Nie bójcie się ich przepytywać. Oszustwo to powszechna taktyka przestępców. Byłem świadkiem wszelkiego rodzaju podstępów, od udawania chłopaków roznoszących pizzę na molo po wysyłanie pięknej dziewczyny w bikini dla odwrócenia uwagi. Nie żebym dał się nabrać na to ostatnie, naturalnie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
Bodyguard: Ransom

Text copyright © Chris Bradford, 2014
All rights reserved

The moral right of the author has been asserted

Cover illustration by Larry Rostant
represented by Artist Partners

© Copyright for the Polish edition
by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

© Copyright for the Polish translation by Hanna Pasierska, 2016

Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Korekta Ewa Mościcka, Małgorzata Ruszkowska, Magdalena Szroeder
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13095-2

Plik wyprodukowany na podstawie Agent. Okup, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.