Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Podziękowania

Karta redakcyjna

Z wyrazami wdzięczności dla dobrych nauczycieli.
Oto niektórzy z moich:

Ruth Ann Replogle
Dr Yolanda Reed
Chuck Preston
Astrid Santana
Dr David Gushee

Otóż wiedzcie,
Że po odejściu półbogów
Bogowie nadejdą.

Ralph Waldo Emerson, Give All to Love

Kiedy słonie maszerują, trzymając się za ogony,
a jeśli jeden zbłądzi, cyrk się rozpadnie,
dla mnie to okrucieństwo, którego źródło
to wiedzieć, co się dzieje, ale nic nie rozumieć.

Więc apeluję do głosu, do niewyraźnego czegoś,
co ma w sobie każdy z nas, kto mówić potrafi:
choć oszukiwać się możemy, należy wzgląd mieć na to,
aby wspólny marsz przez życie nie zgubił się w ciemności.

William Stafford, A Ritual to Read to Each Other

Rozdział 1

Przyszłam na świat sina.

Gdyby matka nie wypchnęła mnie z siebie na raz-dwa, urodziłabym się nieżywa i jeszcze bardziej sina; wokół szyi miałam ciasno owiniętą pępowinę. Mama przyjrzała się moim sinym ustom, sinym palcom i nadała mi imię na cześć Kali. Kali Jai.

Urodziłam się, kiedy matka była w trakcie półrocznej odsiadki w poprawczaku za kradzieże sklepowe. Spędziła ze mną trzydzieści sześć godzin w szpitalu, a potem zabrano ją z powrotem do domu poprawczego. Ja zaś trafiłam pod tymczasową opiekę dziadków, pary sztywnych, nieszczęśliwych ludzi.

Kai powiedziała im, jak mnie nazwała, ale formularz urzędowy wypełniła moja świętoszkowata babcia, która później twierdziła, że źle usłyszała.

– Wpisałam do aktu urodzenia to, co mi powiedziałaś, tyle że po amerykańsku.

Moja matka dowiedziała się o tym dopiero wtedy, gdy wróciła pod opiekę rodziców. Do tego czasu dla wszystkich byłam już Paulą Jane.

– Nazwałam cię na cześć bogini matki, która przynosi nadzieję i wiosnę – mawiała często Kai, kiedy byłam mała. A zamiast kołysanek ochrypłym altem śpiewała hymny pochwalne: – Kali, Jai Kalika! – Kali była też bohaterką wielu historii, które mama opowiadała mi na dobranoc. Zasypiałam, wyobrażając sobie boginię stworzoną ze słońca i kwiatów, złotą i zieloną, śliczną.

Mając pięć lat, w jednym ze szkicowników mamy znalazłam obrazek przedstawiający Kali. Kai kolorowymi kredkami narysowała całą serię prezentującą bogów. W kilkorgu z nich rozpoznałam postacie z jej opowieści. Na przykład Ganeshę, brzuchatego kolesia z głową słonia, tańczącego z zadartą trąbą. Znałam też Hanumana, boga małpę, przedzierającego się przez ocean z pasmem gór w dłoniach. A potem zobaczyłam swoje imię. Kali.

„Nadzieja i wiosna” była czarno-niebieska i straszna, jej skóra jaskrawo kontrastowała z płonącym miastem w tle. Wymachiwała srebrnymi bułatami i pochodniami, stojąc boso na klatce piersiowej nieżywego człowieka. Jej spódnica zrobiona była z ludzkich głów i rąk. Miała niezwykle długi język w kolorze ognistej czerwieni zwisający aż między nagie piersi. Matka zauważyła, że wpatruję się w ten obrazek, a palcami przesuwam po znajomych literach tworzących moje imię.

– Jestem zła? – zapytałam.

– Nie, skarbie. Oczywiście, że nie. – Usiadła na podłodze i wzięła mnie na kolana. – Nie wolno ci postrzegać Kali w taki zachodni sposób. – Powagi jej słowom dodawały kupione na pchlim targu sznury modlitewne i tatuaż w dolnej części pleców przedstawiający kwiat lotosu. Wyjaśniła mi, że na półkuli wschodniej, czyli w tej części świata, której ani nie widziała, ani zbyt dobrze nie znała, „Kali” oznacza „zmianę”. – Kali niszczy coś tylko po to, żeby to odnowić, żeby przywrócić sprawiedliwość. Zapewnia nowy początek – oświadczyła. Nachyliła się nade mną. Włosy miała długie i ciemne; opadły na nas niczym namiot i pachniały dymem z ogniska i pomarańczami. – W Indiach twoje imię znaczy dosłownie „Witaj, matko”.

Ale urodziłam się w Alabamie, a moja matka przywoływała Kali na czarnobrunatnej ziemi amerykańskiego Południa i nie otrzymała odnowienia, nadziei ani wiosny. Dostała mnie.

I gdyby znajdowała się tu teraz, czyż nie byłaby ze mnie dumna? No i gdyby ze mną rozmawiała. Siedziałam w samochodzie zaparkowanym przed domem Zacha Birdwine’a w East Atlanta Village i śledziłam go zdecydowana wymusić na nim coś w rodzaju nowego początku. Oczywiście nie zamierzałam wdrapywać mu się na kolana i pytać słodko: Jestem zła?

Takich pytań już nie zadawałam; byłam prawniczką specjalizującą się w rozwodach, która nie pyta, jeśli nie chce znać odpowiedzi. Zapewne usłyszałabym różne. Większość klientów oświadczyłaby, że stanowię uosobienie dobroci, natomiast odpowiedź ich eksmałżonków nie nadawałaby się do druku. Przyjaciele i współpracownicy chyba mnie lubili, ale moja matka dawno temu zmieniła zdanie o mnie.

Wtedy, gdy po raz pierwszy zapytałam ją o to, jeszcze nie zdążyłam zniszczyć jej życia.

A Birdwine? Kiedy pod koniec sierpnia mnie rzucił, dał mi jasno do zrozumienia, że jestem nie tylko niedobra. Jego zdaniem byłam na wskroś zła, a on zachowywał się jak trzy mądre małpy. Uszy i oczy zasłaniał dłońmi. Twierdził, że nie potrafi ze mną rozmawiać.

Wcześniej nie stanowiło to dla mnie problemu. Nie byliśmy parą, która obnosi się z uczuciami czy o nich papla. Jeśli Birdwine potrzebował rozmowy, cóż, czyż nie temu służyły mityngi AA? Jeszcze zanim wylądowaliśmy razem w łóżku, wiedział, że nie jestem typem księdza czy terapeuty. Niemniej pewnego dnia zdecydował – moim zdaniem pochopnie – że skończył ze mną.

Cóż, w porządku. Ale ja nie skończyłam z nim.

O rany, ależ nudne było śledzenie Zacha Birdwine’a. Nie miałam pojęcia, jak radzą sobie z tym szaleńcy, którzy czają się w garderobie swojej ukochanej gwiazdy filmowej, miętosząc bieliznę, wąchając buty, i czekają, czekają, czekają. Siedziałam tutaj już tak długo, że musiałam zatankować, by nie marznąć w samochodzie. Najmocniej przepraszam Matkę Ziemię, ale nie byłabym w stanie śledzić Birdwine’a w lutym bez włączonego ogrzewania. Chyba że chciałabym znowu zrobić się sina.

Dopóki działała bateria w laptopie, pracowałam nad wnioskiem. Zjadłam tacos, które kupiłam w pobliskim lokalu z hiszpańskimi przekąskami, i wszystkie tic-taki ze stacji benzynowej. Przez telefon opłaciłam wszystkie rachunki, skończyłam czytać książkę i niemal zdarłam ekran dotykowy, rozwiązując sudoku.

Teraz już tylko się denerwowałam, patrząc na zniszczony bungalow Birdwine’a i zaklinając jego starego forda, by przyturlał się w moją stronę. Może już to zrobił. Może Birdwine pojechał dalej, gdy dostrzegł mojego lexusa. Uważałam go za samochód anonimowy i w mojej dzielnicy rzeczywiście tak było. Ale na tym zadupiu można zapomnieć o czymś takim jak wyższy status. Moje lśniące czarne auto wyróżniało się zaparkowane między małą hondą civic, należącą do jakiegoś baristy-muzyka a wiekowym, rozpadającym się buickiem pani Carpenter.

No ale przecież musiał w końcu wrócić do domu. Tutaj mieszkał i w jednym z pokoi miał gabinet. Na razie zignorował dwie wiadomości, które nagrałam na jego poczcie głosowej, trzy mejle, sześć esemesów i przepłacony koszyk z muffinkami z kremem cytrynowym i miodem od miejscowych pszczół. Teraz czekałam pod jego domem, aż albo stawi mi czoło, albo porzuci psa i wszystkie swoje doczesne dobra.

Zabawne było to, że w tej chwili Birdwine równie dobrze mógł siedzieć w swoim fordzie, zabijać czas tacos i sudoku i kogoś śledzić. Był prywatnym detektywem i taka obserwacja stanowiła dla niego chleb powszedni.

„Być może czekanie nie jest tak uciążliwe, gdy ci za to płacą” – pomyślałam, a potem dotarło do mnie, że właściwie ja też powinnam dostać za to kasę. Zach Birdwine był moim eks, zgoda, ale śledziłam z upoważnienia Daphne Skopes. Kiedy tylko podłączę laptop do prądu, podliczę spędzone tutaj godziny i dodam je do niemałego rachunku, który Daphne ma otwarty u mojego partnera. Nick wciągnął mnie do tej sprawy, ponieważ od początku była beznadziejna.

Zaczęło się od tego, że gdy Daphne Skopes spędzała babski weekend na Turks i Caicos, jej mąż wymienił w domu zamki i zablokował jej karty kredytowe. Ponadto wyczyścił wspólne konta w banku.

Należy wyjaśnić, że towarzysząca jej „koleżanka” miała chromosom Y, jedwabiste wąsy i miejsce we wspólnym łóżku. Z mężem nie udało się dojść do porozumienia; jego ostatnią propozycją ugody było pozostawienie żonie samochodu. Kropka. Żadnych alimentów, żadnego udziału w funduszach emerytalnych, żadnej gotówki i mogła zapomnieć o rezydencji w mieście i letnim domu w Savannah.

Bryan Skopes próbował zmusić żonę, która nie posiadała żadnych aktywów, do przyjęcia takiego ochłapu, jaki zdecyduje się jej rzucić. Na przemian odgrażał się i zgrywał cierpiętnika, gdy tymczasem jego prawnik mącił i grał na zwłokę. Obaj doprowadzili swoje postępowanie do granic absurdu. Dostarczali niekompletne dokumenty lub nieczytelne kopie. Składali niezliczoną ilość wniosków o odroczenie. Przekładali na ostatnią chwilę każde spotkanie mediacyjne. Nickowi nie udało się nawet przedłożyć sędziemu wniosku o pokrycie honorarium. Mijały miesiące, rachunek zrobił się pięciocyfrowy, a nasza kancelaria nie zobaczyła ani centa.

Miałam okazję obserwować, jak Bryan Skopes z upodobaniem posapuje i wścieka się, po czym robi minę głęboko zranionego mężczyzny. Był tak oddany tej roli, że mógłby liczyć na nominację do Oscara, mnie jednak nie zwiódł. Kiedy się poznaliśmy, nastąpiła taka chwila, gdy ukradkiem przebiegł spojrzeniem po moim ciele. Było w tym coś brudnego, seksualnego, co przykleiło się do mojej skóry niczym szlam. Zachowałam obojętny wyraz twarzy, ale w duchu zaczęłam się uśmiechać. A więc miał słabość do kobiet i gdyby udało mi się to udowodnić, odgrywanie skrzywdzonego męża odbiłoby się rykoszetem i obróciło przeciwko niemu. Był jednak cholernie przebiegły; detektyw wynajęty przez Nicka nie przedstawił żadnych dowodów na jego aktywność pozamałżeńską. Potrzebowałam Birdwine’a.

Zaburczało mi w brzuchu i zerknęłam na zegarek; tacos zjadłam kilka godzin temu. Jeśli Birdwine pracował nad sprawą – albo był w ciągu alkoholowym – mógł nie wracać do domu przez kilka dni. Trudno. Mogłabym pójść do niedużego sklepu na rogu i kupić baton energetyczny. Przy okazji kawał niegarbowanej skóry do żucia dla mastifa Birdwine’a. Looper mógł wchodzić i wychodzić dzięki zainstalowanej w drzwiach klapie, a raz dziennie napełniała się miska z automatycznym dozownikiem karmy, ale ucieszyłby go ten przysmak. Jeśli będę musiała, spędzę tu całą noc. Do złożenia zeznań przez Skopsów zostały niecałe trzy tygodnie i Birdwine był mi potrzebny. Natychmiast. Gdyby tylko się do mnie odezwał, mogłabym go wynająć, żeby odnalazł dla mnie siebie.

Rozległo się pukanie w szybę tuż przy mojej głowie i aż podskoczyłam. Odwróciłam się i zobaczyłam znoszoną kurtkę z brązowej skóry i lewisy. Wcisnęłam guzik opuszczający szybę. Birdwine był facetem dobrze umięśnionym, grubokościstym, z dużą kwadratową głową jak u Loopera, a przy tym wysokim, więc aby mnie zobaczyć, musiał się cofnąć krok i schylić.

Przyłożyłam dłoń do serca.

– Nie zauważyłam, że się zbliżasz.

Pochylony wzruszył ramionami.

– Umiem się zakradać. To część mojej pracy.

Wyglądał zdrowo i miał trzeźwe spojrzenie. Gdziekolwiek spędził dzień, na pewno nie był to bar.

– Musimy porozmawiać.

– No co ty – rzucił cierpko.

– Mówię poważnie, Birdwine. Daj spokój. Dziesięć minut.

– Cóż, zaprosiłbym cię do siebie, tyle że cię nienawidzę – oświadczył, ale jednocześnie się uśmiechnął. To był prawdziwy uśmiech, w którym prezentował szparę między jedynkami.

Ja też się uśmiechnęłam, chociaż nie spodobało mi się, że uniósł rękę, by pomasować trzema palcami skronie. Pracowałam z Birdwine’em niemal dziewięć lat i dobrze odczytywałam tego typu sygnały. Od dekady należał do AA, nie najlepiej mu tam jednak szło. Dwa albo trzy razy w roku wpadał w pijacki ciąg i znikał wtedy na kilka dni.

Szybko nauczyłam się przewidywać taki kryzys na podstawie jego gestów, sposobu mówienia czy aury, jaką emanował. Nawet jeśli znikał, nigdy nie zawalił żadnej mojej sprawy; a gdyby tak się stało, winą mogłabym obarczyć wyłącznie siebie, bo znałam jego ograniczenia. Korzystałam z usług Birdwine’a, ponieważ gdy był trzeźwy, nikt mu nie umknął. Potrafił odnaleźć najmniejszą drobinę kurzu, a nie miałam cienia wątpliwości, że Bryan Skopes ukrywa całe orne pole iłowatego, powiązanego z seksem brudu.

– No to wsiadaj – rzuciłam. – Obiecuję, że nie zabiorę ci dużo czasu.

Podniosłam szybę i odblokowałam drzwi. Kiedy Birdwine obchodził samochód, rzuciłam teczkę na tylną kanapę, żeby miał gdzie usiąść. Po chwili podmuch zimowego wiatru przegnał z wnętrza auta całe ciepło. Zadrżałam. A Birdwine zaczął grzebać przy ustawieniach pozycji fotela z taką miną, jakby się szykował na leczenie kanałowe zęba.

Wyjęłam ze schowka na drzwiach akta Skopesów i mu wręczyłam. Uniósł brwi. Przerzucił kilka kartek, po czym odwrócił się w moją stronę. Miał opadające powieki i duże ciemne oczy, dlatego zawsze wyglądał na lekko zaspanego. Zamrugał powoli i chociaż nie przewrócił oczami, jego spojrzenie było znaczące.

– Chodzi o robotę?

– Tak – odparłam. – A o cóż by innego?

Zaśmiał się.

– Nie wiem, Paula. Popatrz tylko na te mejle. – Wychylił się do przodu i z tylnej kieszeni spodni wyjął telefon. Postukał w wyświetlacz i zaczął przewijać folder „kosz”. – Proszę bardzo. Ten ma w temacie „Birdwine, musimy się spotkać”. A ten „MUSISZ do mnie zadzwonić”. Tak na marginesie, „musisz” napisałaś wielkimi literami.

– Ach, rozumiem. – Kiedy pisałam te słowa, nie zastanawiałam się nad kontekstem. Napisałam prawdę, nie myśląc o tym, jak może to odebrać były kochanek. – Sądziłeś, że chcę dokonać analizy porażki naszego związku?

– Aha. A co miałem myśleć?

Cóż za ironia. To on ze mną zerwał, ponieważ „nie potrafiliśmy rozmawiać”, ale w tym tygodniu zignorował wszystkie moje próby nawiązania kontaktu, gdyż uważał, że chcę się rozsiąść na rozłożonych na podłodze poduchach, zapalić kadzidełka pobudzające uczucie przyjaźni i przeanalizować nasze rozstanie nad kubkiem organicznej herbaty ulung. Tyle jeśli idzie o faceta, który był tak skryty, że gdy mnie rzucił, zupełnie zbił mnie z tropu; nie wiedziałam, że oficjalnie byliśmy parą.

Moim zdaniem byliśmy jak zakupy w dużym centrum handlowym. Często razem pracowaliśmy, a pewnego razu, po wyjątkowo kiepskim wieczorze, wylądowaliśmy w łóżku. Podobało mi się, jak jego duże dłonie przeczesują moje długie, czarne, nieujarzmione włosy, podobał mi się jego głęboki głos. Był szorstkim kolesiem z cienką blizną biegnącą w poprzek jednej brwi i długim nosem, złamanym więcej niż jeden raz. Podobało mi się jego skomplikowane, pokręcone życie.

A gdy już zaczęliśmy, mieliśmy ochotę na więcej. Byłam wysoka i atletycznie zbudowana, ale potrafił rzucić mnie na łóżko, jakbym była lekka niczym piórko. Stanowiło to dla mnie ekscytującą nowość. Seks najczęściej był taki, jaki lubię najbardziej: bezceremonialny i gwałtowny, a czasami leniwy. Przeciągaliśmy go, aż na sam koniec oboje niemal zasypialiśmy.

Przez kilka miesięcy wykańczaliśmy się tak nawzajem niemal każdego wieczoru. Najczęściej u niego. Birdwine nie przepadał za moim loftem. Za otwartą przestrzenią z jedną ścianą całkowicie przeszkloną, za którą rozciągał się widok na panoramę Atlanty. Był typem faceta, który w restauracji zawsze zajmuje miejsce w rogu. Nie był w stanie jeść, gdy siedział plecami do drzwi. Moje mieszkanie wydawało mu się zbyt odsłonięte; ścianami oddzielono jedynie dwie łazienki i pralnię. Mój kot mógł biegać do woli, co też irytowało Birdwine’a. Nie podobało mu się to, że gdy podnosił wzrok, widział Henry’ego przyczajonego na komodzie niczym puchaty biały duch, obserwującego nas i mruczącego. Birdwine jest zdeklarowanym psiarzem.

Przyjeżdżaliśmy więc tutaj. Zamykaliśmy drzwi przed Looperem i uprawialiśmy seks, który uznawałam za wygodny i rozsądny. Było świetnie, tak, ale po wszystkim nie leżeliśmy przytuleni i nie zwierzaliśmy się sobie. Zresztą dzięki wieloletniej współpracy i tak sporo na swój temat wiedzieliśmy. Nasze łóżkowe rozmowy dotyczyły szans drużyny Braves na zwycięstwo, prowadzonej obecnie sprawy albo tego, gdzie się podział mój stanik.

Byłam zaskoczona, że to zakończył, i zdziwiona, gdy odrzucał moje zlecenia. Potem w ogóle przestał odbierać telefon. Wycofałam się, dając mu czas, by ochłonął. Ale chociaż minęło sześć miesięcy, nadal nie ochłonął. No więc tak się sprawy miały.

– Nie jestem trzynastolatką ze złamanym sercem, Birdwine – oświadczyłam. – Mieliśmy romans. Tobie przestał on odpowiadać. W porządku. Ciągle cholernie szanuję twoją pracę i chcę ci dawać różne zlecenia. Po co wylewać dziecko z kąpielą?

– Zgodnie z twoją metaforą to właśnie jest to dziecko? – Postukał palcem w akta Skopesów. Kiwnęłam głową. – Zapomniałem, jaka z ciebie beznadziejna romantyczka. – Cały czas mówił lekkim tonem, ale uniósł rękę i potarł oczy; kolejny niedobry objaw. – Czemu w temacie mejla nie wpisałaś „Robota dla ciebie” albo „Czy możesz znaleźć tego faceta?”, albo przynajmniej daty urodzenia i numeru ubezpieczenia tego gościa?

Też się nad tym zastanawiałam. Nie było to w moim stylu; potrafiłam precyzyjnie posługiwać się językiem. Dostosowałam się jednak do lekkiego tonu Birdwine’a i odparłam:

– Cóż, gdy następnym razem będziesz mnie unikał miesiącami, będę wiedziała, co zrobić.

Zachichotał.

– Nadal cię unikam, Paula. To ty się szlajasz po mojej ulicy. – Zamilkł, a po chwili dodał wesoło: – Hej, popatrz! A jednak analizujemy przyczyny porażki naszego związku. Super.

– No to weź tę robotę, a dam ci spokój. – Nie odpowiedziałam, ale nie mogłam odpuścić. Birdwine był niezastąpiony. W końcu oświadczyłam: – A jeśli podwoję ci stawkę?

Tym go w końcu zaciekawiłam. Birdwine nie narzekał na nadmiar gotówki. Przyjrzał mi się uważnie i zapytał:

– Koniec z muffinkami i ponaglającymi dwuznacznymi mejlami?

– Koniec.

– Jeśli chodzi o muffinki, to możesz je dalej przysyłać. Z nimi akurat nie mam problemu. Ale musisz się trzymać swojej części miasta. Niech jeden z twoich pachołków przyśle mi akta, wpisując odpowiedni temat, na przykład „Sprawa dla ciebie”. Ja ci odeślę wyniki swojej pracy w mejlu zatytułowanym „Moje wyniki”. Co ty na to?

Na dłuższą metę było to nie do wytrzymania, niemniej odpowiedziałam:

– Skoro tego trzeba, żebyś wrócił do gry w mojej drużynie, niech tak będzie. – To była prawda. Tyle że nie cała.

Nie mogłam pracować z Birdwine’em na odległość. W każdym razie nie na stałe. Konieczne były regularne spotkania; nie wiadomo było, kiedy pójdzie w tango, ale dało się rozpoznać sygnały świadczące o tym, że pijacki ciąg jest blisko. Być może dopadłby Birdwine’a dopiero za kilka miesięcy. Tarcie powiek, stukanie w skronie – te odruchy mogły przecież świadczyć o tym, że stresuje go nasza nieprzyjemna rozmowa. Możliwe, że Birdwine wejdzie do domu i przez wiele tygodni nie będzie tarł oczu, stukał w skronie ani pił do nieprzytomności. Jeśli jednak sygnały się powtarzały i nasilały, zwiastowały jego nieuchronne zniknięcie, a w rezultacie mogłam się znaleźć w niezłych tarapatach.

– Cholera, ale jesteś zdeterminowana, paniusiu. O tym także zdążyłem zapomnieć. – Wyraźnie go to bawiło. – W porządku. Wyjaśnijmy sobie jedno: nie należę do twojej drużyny. Biorę to zlecenie dlatego, że płacisz mi za nie absurdalnie dużo.

– Niech ci będzie. – Udało mi się go zaintrygować. Birdwine miał rację. Potrafiłam być cholernie zdeterminowana.

– Rozumiem, że potrzebny ci szybki zwrot akcji? – zapytał.

Jego dłoń leżała płasko na teczce i niemal ją zakrywała. Jeśli rzadko się go widywało, łatwo było zapomnieć, że natura obdarzyła go dużymi dłońmi i stopami, długimi i grubymi kośćmi udowymi, mocnymi nadgarstkami.

– Facet niedługo zeznaje, a nie mam czym na niego naciskać.

– Jak daleko mogę się posunąć?

– Tak daleko, jak tylko chcesz – odparłam. – To sprawa PDBD.

PDBD to utworzony przeze mnie skrót oznaczający „para dupków bez dzieci”. Tacy byli najlepsi. Mieli kasę i mogłam grać nieczysto, nie martwiąc się, że na linii ognia znajdą się bezbronni nastolatkowie czy przedszkolaki. Kiedy w grę wchodziły dzieci albo klient był naprawdę sympatyczny, starałam się zachować ostrożność i minimalizować szkody.

– Doskonale – rzekł Birdwine. Lubił zadawać ciosy poniżej pasa, ale on także był czuły na krzywdę dzieci, które często stawały się pionkami w rozwodzie rodziców. Kolejny powód, dla którego tak dobrze nam się współpracowało. – Czego mam szukać?

– Seksu. – W moim głosie słychać było pewność siebie.

Zanim poznałam Bryana Skopesa, wystarczyło, że zajrzałam w jego akta, a wiedziałam, że zasługuje na miano dupka. Owszem, należał do klubu rotariańskiego i udzielał się w swoim kościele. Dbał o to, by jego ojciec staruszek miał dobrą opiekę. Bez wątpienia uważał siebie za „dobrego człowieka”.

Ale jego pierwszej żonie nie przyznano alimentów, a alimenty na dzieci były żałośnie niskie, chociaż sama wychowywała dwie córki, które widywał od wielkiego dzwonu. Druga żona była młodsza od niego piętnaście lat. Pracowała u niego jako recepcjonistka, co zaważyło na przyszłości związku. Nie widziałam „dobrego człowieka”. Widziałam narcyza z kompleksem seksu i władzy, żywiącego względem kobiet autentyczną pogardę.

Poznawszy Skopesa, utwierdziłam się w tej opinii. Ukradkowe spojrzenia rzucane w moim kierunku nie świadczyły o tym, że jest głodnym człowiekiem bez grosza przy duszy, który wpatruje się w bufet, nie licząc na nic więcej niż zapach potraw. Zerkał na mnie jak nasycony łakomczuch, stały bywalec restauracji. Jego spojrzenie odebrałam jako obraźliwe nie dlatego, że zawierało aluzję seksualną. Było obraźliwe, ponieważ wyraźnie czuł się uprawniony, by tak na mnie patrzeć. Uważał, że to on jest górą, co podniecało go bardziej niż moje ciało. Dlatego w jego oburzeniu wyczuwało się nutę fałszu.

Nasza klientka także niezaprzeczalnie należała do kategorii dupków. Niemniej każdy dupek ma prawo do tego, by ktoś go reprezentował, zwłaszcza gdy musi stawić czoło drugiemu dupkowi. W tym wypadku trafiła mi się mniej niegodziwa połówka pary nikczemników. Daphne była zła, ale nie tak bardzo jak jej mąż. Oczywiście, że Bryan Skopes traktował kobiety jak towar i kupił sobie Daphne. Ona jednak wyraziła na to zgodę. Nie mogłam jej szanować, nie lubiłam jej, ale nie miało to znaczenia. Sprzedała się – cóż, ja byłam jej prawnikiem. Moja praca polegała na tym, żeby zmusić Skopesa do tego, by jej zapłacił.

– Masz na myśli kochankę? – zapytał Birdwine.

Pokręciłam głową.

– Nie trać czasu na doszukiwanie się romantycznych schadzek bratnich dusz. Ten facet ma jakiś brudny sekret, który aż sączy się z jego porów.

Na tym właśnie zasadzała się nasza współpraca; ja odnajdywałam słabe punkty i nakierowywałam na nie Birdwine’a. Razem znacznie częściej trafialiśmy, niż pudłowaliśmy. Jeśli mam rację, a Birdwine’owi uda się przyłapać Skopesa, facet będzie musiał zmienić swoją oskarżycielską śpiewkę zranionego męża i położyć na stole coś zdecydowanie pokaźniejszego niż tytuł własności samochodu.

– Wchodzę w to. Skończyliśmy? – zapytał zwięźle.

– Tak. Dzięki, Birdwine.

– Mów mi, proszę, Zachary. – Obdarzył mnie bladym i nieszczerym uśmiechem.

– Rozumiem. – Kiedy zaczął dla mnie pracować, powiedział, że tylko jego była żona używa jego imienia i że dziesięć minut po uprawomocnieniu się ich rozwodu wyszła ponownie za mąż. Obecnie mieszka na Florydzie, jest zbyt zajęta wydawaniem na świat dzieci i udawaniem, że on nie żyje, aby w ogóle jakkolwiek go nazywać. – Nie będę ci wchodzić w drogę. – Nie dodałam „na razie”.

Wysiadł. Odjechałam, zastanawiając się, co by tu zjeść. Nie martwiłam się już tak bardzo sprawą Skopes przeciwko Skopes. Jeśli tylko Birdwine pozostanie trzeźwy, problem można uznać za rozwiązany.

Nie byłam wcale taka pewna co do jego trzeźwości, zwłaszcza że mijały dni, a on milczał. Zachowywałam jednak spokój. Skopes i jego prawnik Jeremy Anderson od miesięcy grali na zwłokę. Ja też mogłam, do czasu aż Birdwine coś znajdzie albo sama wykombinuję sposób na złamanie męża mojej klientki.

Czternastego lutego siedziałam w kancelarii do późna, analizując skomplikowany precedens. Kiedy skończyłam, było już po dwudziestej trzeciej. Wyłączyłam komputer i wyjęłam książeczkę czekową. Zaznaczyłam możliwość wypłaty gotówki na okaziciela. Moja matka nazywa się Karen Vauss, nie miałam jednak pojęcia, jakie imię Kai przybrała w obecnym wcieleniu. Podpisałam czek i wydarłam z książeczki.

Włożyłam go do koperty z mojej prywatnej papeterii – luksusowy kremowy papier z napisem Paula Vauss i moim adresem zamieszkania. Jako adresata wpisałam skrytkę pocztową Kai w Austin, po czym zakleiłam kopertę.

Wysyłałam jej czek piętnastego dnia każdego miesiąca, co od piętnastu lat stanowiło zarówno rytuał, jak i jedyną formę komunikacji z matką.

W ten sposób pytałam: „Jesteśmy kwita?”.

Spieniężając czek, odpowiadała: „Nadal jesteś moją dłużniczką”.

Zatrzymałam się przed skrzynką nadawczą, mimo że miałam spotkanie z mężczyzną. Umówiliśmy się dokładnie minutę po północy, gdy walentynki będzie można uznać za oficjalnie zakończone. Ociągałam się. Mogłam zostawić kopertę, aby Verona wysłała czek i moje comiesięczne pytanie razem z resztą korespondencji. Albo mogłam ją przepuścić przez niszczarkę.

Co miesiąc miałam ten dylemat. Jak zareagowałaby Kai, gdyby nie dostała czeku? Prawdopodobnie zapadłaby między nami cisza i wiedziałabym, że w końcu wystarczająco dużo zapłaciłam za uziemienie jej cygańskiej duszy, kradzież niemal dekady wolności. Milczenie uważałam za zachowanie pokoju. W przeciwnym razie musiałabym się spodziewać, że Kai zjawi się w progu mojego loftu i zażąda półkilogramowego kawałka mojego ciała.

Nie po raz pierwszy zastanawiałam się, co by się stało, gdybym przyjęła bardziej agresywną postawę. Co by było, gdybym zamiast czeku wysłała Kai list? Położyłam przed sobą notes, po czym siedziałam i wpatrywałam się w niego. Mijały minuty, a kartka pozostawała niezapisana. Powinnam jechać do domu, przebrać się przed randką i nakarmić Henry’ego. Na pewno chodził teraz po schodach prowadzących od salonu do znajdującej się na antresoli sypialni i niecierpliwie czekał na mokrą karmę, tymczasem ja siedziałam i patrzyłam na pustą kartkę.

W końcu zamknęłam oczy i poczułam, że moja dłoń zaczyna przesuwać piórem po papierze. Na ślepo napisałam nurtujące mnie podstawowe pytanie: Czego trzeba, aby nasze rachunki były wyrównane?

Kiedy popatrzyłam na te słowa, zobaczyłam, że są zbyt obcesowe, zbyt bezceremonialne. Co gorsza, stanowiły przyznanie się do winy. Skreśliłam je i napisałam: Nazwałaś swoje dziecko na cześć Kali, czego się więc, kurwa, spodziewałaś? Dostałaś dokładnie to, o co się prosiłaś.

To było bardziej w moim stylu, ale nie brzmiało pojednawczo. No cóż, umiejętność wynagradzania i rekompensowania nie należała do moich mocnych stron; miałam innego rodzaju zdolności. Potrafiłam zepsuć wszystko na tysiąc sposobów – począwszy od chirurgicznego demontażu równie skrupulatnego co praca saperów, a skończywszy na wielkiej destrukcji w stylu burzącej kuli stalowej stosowanej przy robotach rozbiórkowych. Jeśli coś zepsułam, nie dało się tego naprawić. Jeśli zepsułam coś swojego, żyłam ze skorupami albo zastępowałam je czymś nowym. Wyrwałam kartkę i ją zgniotłam. Rzuciłam do stojącego w kącie kosza, trafiając do niego za trzy punkty. Pieprzyć to. Umieściłam kopertę z czekiem w skrzynce nadawczej i jak zwykle mi ulżyło. Zapłaciłam Kai, więc na tydzień czy dwa mogłam ją usunąć ze swoich myśli. Niedługo jednak ponownie się do nich wślizgnie i będę siedzieć jak na szpilkach, dopóki nie wypiszę kolejnego czeku.

Kiedy wstałam od biurka, usłyszałam dźwięk przychodzącego mejla. Od Birdwine’a, zatytułowany zgodnie z obietnicą: „Moje wyniki”. Spokojnie mogłam założyć, że nie prosi mnie o to, bym była jego walentynką. Co tu mieliśmy nowego? Ponownie usiadłam i otworzyłam pocztę. Treść była krótka: No i miałaś rację. Wiadomość miała dwa załączniki.

Otworzyłam pierwszy i zobaczyłam rachunek opiewający na ogromną kwotę. Wyższą, niż się spodziewałam. Drugi załącznik to plik w PowerPoincie. Zaczęłam klikać między slajdami.

Oto Bryan Skopes, widziany z góry, ale jak najbardziej rozpoznawalny. Był przystojny, w typie dawnego członka bractwa studenckiego, ale twarz i talia zdradzały zbyt duże spożycie szkockiej i smażonych ostryg. Stał w gęstwinie azalii tworzących mały pokoik ze ścianami, ale bez dachu.

Zdjęcia zrobiono z góry i wyglądało na to, że Birdwine wspiął się wysoko na drzewo górujące nad zaroślami. Mógł skręcić kark, ale udało mu się zrobić ujęcia warte kupę kasy. Bryan Skopes nie był sam. Przed nim klęczała panienka z włosami w kolorze fuksji, a twarz miała wciśniętą między jego nogi. Na kolejnych zdjęciach Skopes wygiął plecy w łuk, a rumianą twarz skierował ku górze. Usta miał otwarte. Oczy zamknięte, ale może nawiązał kontakt wzrokowy z Birdwine’em. Uśmiechnęłam się szeroko na tę myśl; ależ by to było żenujące, prawda?

Na widok jednego z ostatnich slajdów przestałam klikać myszką. Na tym zdjęciu dziewczyna nadal klęczała, lecz patrzyła w górę, na Skopesa. Twarz miała okrągłą, z policzkami jak u dziecka i idealnie gładką pod oczami. Poczułam, jak do mojego krwiobiegu zaczyna się sączyć coś kwaśnego i ostrego. Była taka młoda. Miała może piętnaście lat.

Na kolejnym ujęciu stała, gdy tymczasem Skopes doprowadzał się do porządku. Na następnym ich dłonie się stykały w taki sposób, jakby wręczał jej pieniądze. Kwaśność w mojej krwi przybrała na sile. A więc miałam rację i co do tego, że Skopes zdradzał, i co do tego, że w seksie lubił być górą. Ta biedna dziewczyna była tak młoda i nieopierzona, że nie wiedziała, by kasę brać z góry. „Kolejny miesiąc na ulicy uzupełni tę niewiedzę” – pomyślałam i tym razem świadomość tego, że się nie myliłam, nie sprawiła mi przyjemności.

Patrzyłam na dziecięce policzki, wykrzywioną buzię i czułam się, jakbym ją znała. Ba, mogłam nią być.

Będąc pod opieką zastępczą, poznałam dziewczyny, które spotkał podobny los. Czasami śniło mi się, że razem z nimi wypadam ze świata. Pogrążałam się we śnie i stwierdzałam, że schodzę z sekretnej, poszarpanej krawędzi Ziemi. Spadałam obok Joyi, która koziołkowała bezwładnie i w milczeniu, obok Candace, która spoglądała na mnie swoimi spragnionymi uczuć oczami. Obok wszystkiego, aż do bezkresnego niczego. Gdzie nie było nawet gwiazd.

Mogłam skończyć tak jak ta dziewczyna na zdjęciach ze Skopesem, z pomalowanymi henną włosami i pulchnymi policzkami. Mogłam całymi dniami klęczeć przed jakimś stojącym w azaliach dupkiem. I nagle dokopanie Bryanowi Skopesowi stało się dla mnie sprawą osobistą. Nie pracowałam już tylko w imieniu Daphne. Była moją klientką, co oznaczało, że zrobię wszystko, by jej pomóc, ale nie budziła mojej sympatii. Daphne była klasyczną żoną na pokaz. Interesowało ją głównie dbanie o siebie, żeby mogła się prezentować atrakcyjnie podczas koktajli. Była tępa, zapatrzona w siebie i przeraźliwie nudna.

Nie miałam wątpliwości, że wiele razy mijała na ulicy dziewczęta pokroju tego stworzenia z różowymi włosami. Było ich sporo w Atlancie. Ta mała to jedna z tysięcy wycieńczonych uciekinierek, które nie chcą pomocy albo nie są na nią gotowe, więc radzą sobie, jak potrafią.

Na pewno Daphne nie przemknęła nawet przez głowę myśl, żeby kupić takiej dziewczynie kanapkę czy zaoferować podwózkę do schroniska. Wiedziałam jednak, że moja klientka nigdy nie zabrała takiego dzieciaka w krzaki, by wykorzystać jak chusteczkę jednorazową, a potem wręczyć zwitek banknotów. Gdybym to ja miała decydować, Skopes trafiłby do więzienia, gdzie z marszu by się przekonał, jak ciężkie potrafi być życie na kolanach.

Ale to było niewykonalne, nie tylko dlatego, że godziło w interesy mojej klientki. Wykorzystana przez Skopesa dziewczyna zdążyła się rozpłynąć w powietrzu jak dym. Może Birdwine’owi udałoby się ją znaleźć, ale na pewno nie zgodziłaby się na złożenie zeznań czy wniesienie oskarżenia. Ten typ tak ma.

Zostało mi więc porządnie kopnąć Bryana Skopesa w worek z pieniędzmi, w błędne przekonanie o własnej dobroci i, co najważniejsze, w jego triumfalne umiłowanie władzy nad kobietami. Mogłam to zrobić dla Daphne, ale i dla siebie. Na samą myśl o tym poczułam, że staję się wyższa. Przesunęłam językiem po zębach, głodna wyznaczonego na przyszły tydzień składania zeznań pod przysięgą. Ile Skopes zapłacił tej dziewczynie? Szkoda, że nie było widać wyraźnie pieniędzy. Dwie dwudziestki? Pięćdziesiątkę? Nie znałam obowiązującej stawki, ale wiedziałam jedno: za numerek w krzakach Skopes zapłaci więcej, niż potrafiłby sobie wyobrazić.

Zamknęłam PowerPointa i przesłałam kopię mojemu partnerowi Nickowi z krótką wiadomością: Czy Daphne może się stawić u nas w tym tygodniu? Muszę ją przygotować.

Weszłam na stronę PayPala i ze swojego konta przelałam Birdwine’owi całe honorarium ze sporą premią. Odebranie sobie tej kwoty oznaczało sporo upierdliwej papierkologii, ale zależało mi na czasie. Zazwyczaj faktury wystawione przez Birdwine’a musiały przejść przez Veronę.

Napisałam: Dzięki za sprośne fotki – lepsze niż pudełko czekoladek, ale po chwili to wykasowałam. Z wielkim trudem udało mi się go nakłonić, by znowu dla mnie pracował. Za wcześnie na nasze dawne wojowniczo-kokieteryjne przekomarzanie. Spróbowałam inaczej: Widzisz, dlaczego bez ciebie nie daję sobie rady, Birdwine? Ale to brzmiało zbyt osobiście. Po chwili namysłu dokonałam małej zmiany: Widzisz, dlaczego bez ciebie nie daję sobie rady, Zachary?

Dalej było zbyt osobiście; w samochodzie wyraził się bardzo jasno. Ostatecznie wysłałam pusty mejl, po czym zaczęłam pisać następny, do którego dołączyłam akta innej sprawy: To, co odkrył ten facet, jest stekiem bzdur. Ukrywa gdzieś pieniądze. Stawiam na coś pretensjonalnego typu rzeźby lub wino. Poszukasz? Normalna stawka. Kliknęłam „wyślij” i czekałam.

Dwie minuty później przyszła odpowiedź: Wchodzę w to.

No i proszę. Birdwine i ja znowu ze sobą współpracowaliśmy. Nadal głównie na jego zasadach, ale trochę go przestawiałam. Zmierzaliśmy we właściwym kierunku.

Jeszcze lepsze było to, że za tydzień – mniej więcej wtedy, gdy Kai spienięży czek – spotkam się z Bryanem Skopesem. Sądził, że dostanie wszystko, o co prosi. No cóż, być może. Matka nazwała mnie w końcu Kali. Facet dostanie to, o co prosi. Dam mu to z prawdziwą przyjemnością.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 2

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 3

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 4

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 5

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 6

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 7

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 8

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 9

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 10

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 11

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 12

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział 13

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziękowania

W pierwszej kolejności pragnę podziękować osobie, która kupiła tę książkę. Dzięki tobie mam pracę, którą kocham. Dzięki tobie postacie z mojej głowy mogą żyć także poza nią. Kiedy się spotykamy, mówisz o nich tak, jakby były naszymi wspólnymi przyjaciółmi (albo wrogami); nie potrafię wyjaśnić, jakie to cudowne uczucie. Jeśli jesteś jedną z tych osób, które przekazały moje książki w ręce innych czytelników – albo jako szaleniec, który kocha książki tak bardzo, że je sprzedaje, albo jako czytelnik, który wybrał ją do klubu książki albo sprezentował swojej przyjaciółce na urodziny – no cóż, ta książka istnieje dzięki tobie. Mam nadzieję, że cię to cieszy. Mnie tak – jestem szczęśliwa i pełna wdzięczności, i trochę w tobie zakochana.

Mądry, bystrooki redaktor to prawdziwy dar, pozostaję więc dłużniczką mojego wspaniałego agenta, Jacques’a de Spoelbercha, a dodatkowo dziękuję za poznanie mnie z Carolyn Marino. To prawdziwa miłośniczka książek. Mam wielkie, wielkie szczęście, że mogę z nią pracować w wydawnictwie William Morrow i liczyć tam na wsparcie tak niesamowitych osób, jak: Liate Stehlik, Lynn Grady, Jennifer Hart, Emily Krump, Tavia Kowalchuk, Mary Beth Thomas, Carla Parker, Rachel Levenberg, Tobly McSmith, Kelly Rudolph, Chloe Moffett i Ashley Marudas.

Trzy lata temu zaczęłam uczęszczać na zajęcia do Decatur Hot Yoga do pięknej i niezwykle giętkiej Astrid Santany. Często rozpoczyna zajęcia od opowiedzenia jakiejś klasycznej historii o bogach panteonu hinduskiego, ale strukturę zdań i dobór słów, a nawet niektóre symbole czerpie z tradycji ustnej Południa. To dziwne i nieodparte połączenie. Dzięki Astrid zaczęły mi się śnić te historie, a potem zaczęłam je czytać. W mojej głowie przecinały się postacie Pauli i Kali i powieść skręciła ostro w kierunku wschodnim. Kurtynę długich, ciemnych włosów i uśmiechające się oczy w kształcie półksiężyców podarowałam Kai – gdyby tylko Kai była choć w połowie tak życzliwa i wielkoduszna!

„NIGDY WIĘCEJ O WAS NIE PISZĘ! O was, czyli prawnikach” – marudziłam prawniczce Sally Fox, kiedy się szamotałam w sieci zagadnień prawno-sądowych. Ona rozplątywała ją z niewyczerpaną cierpliwością podczas koktajli w Paper Plane; podziwiam ją zarówno jako osobę, jak i profesjonalistkę. To ruda kobieta o oczach łani, ładna i filigranowa, i zje twoją wątrobę na surowo w imieniu swoich klientów. Zapoznała mnie z Constancią Davis i Markeithem Wilsonem, prawnikami specjalizującymi się w sprawach karnych, którzy pomogli mi zaplanować rozmaite przestępstwa moich bohaterów. Ci, którzy nas podsłuchiwali podczas lunchu, najpewniej chodzą teraz na terapię.

Sarah Smith od lat pracuje z wychowankami rodzin zastępczych i domów dziecka, a jako osoba niepełnoletnia sama przeszła przez ten system. Stanowiła nieocenione źródło informacji i pomysłów; wdzięczna jestem za jej czas i fachową wiedzę i śpię trochę spokojniej, wiedząc, że niektórzy wyżej wymienieni wychowankowie tutaj, w Atlancie, mają po swojej stronie taką kochającą, serdeczną i odważną rzeczniczkę.

Sarah i wszyscy trzej prawnicy znają się na swoim fachu – wszystkie niemądre błędy należą do mnie.

Moje środowisko pisarskie czyni mnie lepszą i odważniejszą. Kocham tych ludzi, nawet kiedy bezlitośnie każą mi wyciąć tysiąc tak bardzo dla mnie cennych słów. Prawdę mówiąc, zwłaszcza wtedy. Wymieniam ich w kolejności naszego poznania się: Lydia „Łącz, Jedź, Śledź” Netzer, Jill „Lekarstwo” James, Anna Schachner albo Sara Gruen i Karen Abbott, albo Karen Abbott i Sara Gruen (zależnie od tego, kto opowiada tę historię), Caryn Karmatz Rudy, Reid Jensen, Alison Law i Czcigodny Doktor Jane Myers.

Dziękuję wam, kochana rodzino, za to, że mnie wspierasz. Kiedy jestem żaglem, wy zapewniacie mi wiatr; kiedy jestem kałużą łez, wy delikatnie ją osuszacie. Kocham was, Scotcie, Samie, Maisy Jane, Bobie, Betty, Bobby, Julie, Danielu, Erin Virginio, Jane i Allison.

Jestem dozgonnie wdzięczna za wsparcie, akceptację i łaskę, jakie otrzymuję w swojej społeczności w Pierwszym Kościele Baptystów w Decatur. Byłabym smutniejszą, chłodniejszą, bardziej złośliwą osobą i pisarką bez niej i bez tych małych społeczności, które uformowały mnie przez minione półtorej dekady: Slanted Sidewalk, STK i Fringe. Szalom.

Tytuł oryginału: The Opposite of Everyone

Copyright © 2016 by Joshilyn Jackson
Published by arrangement with William Morrow, an imprint of HarperCollins Publishers.
All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2016 by Burda Publishing Polska Sp. z o.o.
02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15
Dział handlowy: tel. 22 360 38 42
Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Tłumaczenie: Monika Wiśniewska
Redakcja: Joanna Zioło
Korekta: Maria Talar, Anna Żółkiewska
Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka
Redakcja techniczna: Mariusz Teler
Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN
Zdjęcie na okładce: Nikki Smith/Arcangel Images

ISBN: 978-83-8053-126-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej: pan@drewnianyorwer.com