Tam i z powrotem. Tom 2. Podróż. Copyright © by Tomasz Duszyński 2013

Tam i z powrotem. Tom 2. Podróż. Copyright © by PAPERBACK 2013

Wydanie I

Strzelin 2013

ISBN: 978-83-936572-1-6

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki: Piotr Foksowicz

Redakcja: Dorota Pacyńska

Korekta, skład: Beata Cybulska

Adres korespondencyjny wydawcy:

Paperback

skr. poczt. nr 1014

50-950 Wrocław 68

www.paperback.com.pl

paperback@poczta.fm

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Blance – nie bój się marzeń

Decydujące starcie

– Nie miał prawa tego przeżyć... Ten Barski... nie żyje.

Hermius zaśmiał się zgrzytliwie. Yehr Magr obiecał sobie, że przy następnej okazji powie generałowi, by ten się częściej oliwił.

– Jeśli się mylisz – wychrypiał – okaże się, że chłopak miał rację...

– Jaką rację? – Hermius kojarzył fakty wyjątkowo wolno.

– Że ktoś macza w tym palce. – Łowca wyglądał przez iluminator. Zapatrzył się w gwiazdy, rozważając wiele spraw, które wzbudziły niepokój, ale i zainteresowanie.

– Ten Barski nie żyje? – zapytał Kywels. – Jesteście pewni?

Yehr spojrzał na czarnego rycerza. Wysłannik Drakka zachowywał się dziwnie. Wcześniej obojętny na wszystko, zimny i odpychający, nagle się zmienił. Kim był i jaka była jego rola?

– A ciebie co to obchodzi? – ryknął Hermius. Od początku traktował Kywelsa jak śmiecia. Być może nie mógł znieść jego obecności. Już z trudem tolerował Yehr Magra.

– Nic, generale. – Kywels skłonił się i wycofał.

Magr jeszcze przez chwilę patrzył w jego stronę. Lśniący czarny kask zasłaniał twarz żołnierza. Nie można było dostrzec jego rysów ani zbyt wiele wyczytać z ruchów.

– Kryształ straci moc. – Hermius wstał, zgrzytając przegubami. – Nie będzie nam już potrzebny.

– Pewnie masz rację – zgodził się fałszywie Yehr. – Nie wykorzystacie w pełni jego energii skoro nie ma chłopaka... Nikt wam też już nie zagrozi.

– Dokładnie! – Hermius uderzył się pięścią w pierś. Głuche dudnienie zabrzmiało w pomieszczeniu niczym uderzenie dzwonu. – Podziwiam cię, łowco! Jesteś roztropny! Zawsze wiesz, którą stronę wybrać!

– Nie lubię przegrywać. – Magr skrzywił się, kłapiąc dziobem, i dodał tajemniczo: – Trzeba mieć dziób do dobrych decyzji w dobrym czasie.

– I dobrze. – Hermius najwyraźniej nie wyczuł intencji łowcy. – Turnita znów jest na naszym pokładzie. Spryciarz sam sobie zaaplikował antidotum. Mówiłem, żeby dać im fałszywkę... Przejęliśmy też kapsułę ratunkową rozbitego statku. Znaleźliśmy tam kilku żołnierzy Kahirów. Może ten balast nam niepotrzebny? Jak myślisz, co powinniśmy z nimi zrobić?

– Nic mnie to nie obchodzi – skłamał Magr. Domyślił się, że Hermius próbuje go wybadać i na swój infantylny sposób wyczuć jego intencje.

– Poczekamy więc... Na wszelki wypadek – generał zawahał się tylko na ułamek sekundy – wracamy do bazy. Nasza misja zakończona. Lada dzień padną ostatnie punkty oporu. – Ruszył w stronę wyjścia.

– To się zobaczy... – wyszeptał Magr na tyle cicho, by jego słowa nie dotarły do Hermiusa, ale żeby usłyszał je Kywels.

Żołnierz zareagował w sposób, którego się spodziewał. Łowca mrugnął do niego i opuścił pomieszczenie, podążając za generałem.

<< >>

– Nie żyje! Nie zdążyłyśmy! – Głos Kaleo załamał się. Pociągnęła głośno nosem.

– Odsuń się, mówię! – Aaronia walczyła z dziwnymi zapięciami skafandra.

– On nie oddycha! – Kaleo dreptała tam i z powrotem za plecami Aaronii, ukrywając twarz w dłoniach. – Za późno!

– Barski, jeszcze chwila! – Aaronia zaparła się nogą, ciągnąc z całej siły kask. – Pomóż mi, Kaleo!

Dziewczyna doskoczyła do Aaronii i także pociągnęła. Obie stęknęły i runęły jak długie. Hełm potoczył się po metalowej podłodze i wpadł pod fotel pilota.

– Maks! – krzyknęły jednocześnie.

Barski leżał nieruchomo. Blady jak ściana. Wyglądał jak trup.

– Czy on... – Kaleo zadrżała. Załamała ręce i uklękła przy jego głowie.

– Pocałuj go, może się obudzi... – powiedziała Aaronia.

– Jak możesz! – Kaleo walczyła ze łzami. – Myślałam, że jesteś jego przyjaciółką!

– On śpi – oznajmiła Aaronia. Usiadła na podłodze. Emocje z niej opadły. Odetchnęła głęboko i uśmiechnęła się radośnie do dziewczyny. – On po prostu śpi, czuję to... Widzę nawet jego sen!

Kaleo popatrzyła na nią z niedowierzaniem. Po chwili zachichotała jak wariatka.

– On żyje? Nic mu nie jest?

– Nic... Zdążyłyśmy! – Aaronia dotknęła czoła Barskiego. Było chłodne, ale chłopak odzyskał rumieńce i, co najważniejsze, miarowo oddychał.

– A kiedy się obudzi? – zapytała Kaleo, odruchowo poprawiając blond loki. Uniosła je, jakby chciała upiąć w kok.

– Lepiej wyglądają rozpuszczone – zauważyła Aaronia.

– Poważnie? – Dziewczyna zawahała się, patrząc z niedowierzaniem w oczy koleżanki.

– Naprawdę – odpowiedziała Aarwenka. – Dobrze się spisałaś. Dziękuję ci.

– No, nieźle – ucieszyła się Kaleo. – Stanowimy niezły team.

– Gdzie... gdzie Gahr-feld... gdzie Tabo?!

Obie podskoczyły jak oparzone. Barski otworzył oczy. Usiadł i złapał Aaronię za rękę.

– Czy uratowałyście jeszcze kogoś?

Obie z wahaniem potrząsnęły głowami.

Chłopak opanował drżenie. Na chwilę wstąpiła w niego nadzieja. Jak się okazało – złudna.

– Tabo jest w kapsule... – powiedział, próbując się podnieść. – Musi tu gdzieś być.

– Aaronia! Włącz ten swój zmysł! – zakomenderowała Kaleo i biegiem rzuciła się do fotela pilota. – Zaraz będziemy w komplecie!

Barski wyczuł na sobie spojrzenie Aaronii. Popatrzył w jej oczy. Przez chwilę wahał się, czy jej powiedzieć, w końcu uznał, że powinien. Znów ze wszystkich sił musiał powstrzymywać łzy.

– Straciłem przed chwilą przyjaciela... on... czy ty możesz jakoś... W końcu wyczułaś moją obecność...

– Gahr-feld. Miał na imię Gahr-feld?

– Tak.

Aaronia przymknęła oczy. Milczała przez dłuższą chwilę. Barskiemu wydawało się, że upłynęła wieczność, zanim dziewczyna znów na niego spojrzała i szepnęła:

– Oddał życie za przyjaciół, Maks. To najważniejszy dar, godny prawdziwego króla. Odszedł szczęśliwy.

Barski zacisnął szczęki. Wpatrzył się w podłogę.

– A Tabo?

– On żyje... ale nie ma go w naszym sektorze. Myślę, że znów jest w rękach Drakka.

<< >>

Potrzebował chwili dla siebie. Nawet nie miał możliwości, by opłakać w spokoju swojego przyjaciela. Zresztą Gahr-feld chyba by go zbeształ, gdyby zobaczył, jak się rozkleja. Barski wiedział, że nie może się poddawać słabości. Był teraz z Aaronią i Kaleo. Siedziały milczące w fotelach pilotów, jakby wiedziały, że Maks potrzebuje odrobiny samotności.

Czuł, że bez względu na to, jak było mu ciężko, powinien wziąć się w garść. Nie może się teraz załamywać, nie w tym momencie. Gahr-feld zaufał mu, wierzył w niego bardziej niż Barski w samego siebie. Przecież to coś znaczyło!

Musiał spróbować coś zrobić, choćby nie wiadomo, ile miałoby to kosztować wysiłku i strachu. A Maks się bał. Nie takim strachem, jak przed klasówką albo gdy nabroił i miał świadomość, że o wszystkim dowiedzą się rodzice. Teraz bał się nie tylko o siebie, ale i o pozostałych przyjaciół, tych, którym groziło niebezpieczeństwo. Już stracił kogoś, na kim mu zależało, i nie mógł dopuścić, by to się powtórzyło. Miał świadomość, że gdzieś głęboko w sercu na zawsze pozostanie w nim żal i smutek.

Dziewczyny wymieniły szeptem kilka uwag. Barski wiedział, że Kaleo pyta Aaronię co dalej, jaki ma obrać kurs. Dziewczyna odpowiadała wymijająco, jakby czekała, aż Maks dojdzie do siebie, by razem z nim przedyskutować sytuację. A Maks wiedział, co powinni zrobić. Ta droga już się zaczęła, dawno temu, w momencie, gdy postanowił, że jeszcze nie wróci do domu. Powinien doprowadzić sprawy do końca. Bo jak wiele mieli teraz do stracenia?

– Dysk... mam dysk – powtórzył głośniej, bo czuł, że zaschło mu w gardle, a jego słowa brzmiały ciszej od szeptu. – Tam jest kurs na bazę Drakka. Tam lecimy.

– Skąd? – Kaleo popatrzyła na Aaronię, jakby chciała upewnić się, że Barski nie oszalał albo że po prostu się przesłyszała.

– Myślisz, że powinniśmy wezwać posiłki? Sierżant Sanapo wyprowadził z bitwy wielu kadetów – zapytała rzeczowo Aaronia.

– Tak – potwierdził Maks, wiedząc, że w tym momencie bierze na siebie straszną odpowiedzialność. Czuł jednak, że tak właśnie powinien postąpić. – To nasza jedyna szansa. Jeśli teraz nie pokonamy Drakka, nie uda się to już nigdy, nikomu...

Aaronia wstała z fotela i podeszła do chłopaka. Położyła dłoń na jego ramieniu.

– Cieszę się, że znów jesteś z nami, Maks. Nawet nie wiesz, jak bardzo.

– Ja też, Aaronio. – Popatrzył na nią, spróbował się uśmiechnąć. – Dobrze, że nic wam się nie stało.

Kaleo aż pokraśniała z zadowolenia. W końcu Barski mówił także o niej.

– Gdzie dysk? – zapytała rzeczowo Aarwenka.

– W skafandrze... A jeśli on nie zadziała, to mapę mam w sobie...

– Jak w sobie? – Kaleo znów popatrzyła na niego podejrzliwie. – Połknąłeś? Dla bezpieczeństwa? Słyszałam, że tak robią szpiedzy!

– Kaleo!

Aaronia przewróciła oczami, a Maks po raz pierwszy szczerze się zaśmiał.

– Przecież żartuję! – Kaleo puściła oko do Barskiego. – Nie jestem głupia. Znając życie, umieścili ci ją na skórze albo... na siatkówce oka!

– A skąd wiesz? – Barski aż uniósł brwi ze zdziwienia.

– Nooo – Kaleo wzruszyła ramionami – mówiłam, nie jestem głupia, ja bym tak zrobiła.

– Sprawdź lepiej dysk. – Aaronia wygrzebała ze skafandra Maksa srebrny prostokąt. – Wczytaj kurs i lecimy. Ja powiadomię Sanapo, prześlę mu też koordynaty na bazę Drakka. Nie wiadomo, ile czasu potrzebuje na przegrupowanie sił.

– Działa! – krzyknęła Kaleo. – Działa!

Maks wstał z fotela i stanął za dziewczyną. Na ekranie pojawiły się falujące punkty, które przenikały się, nachodziły na siebie, warstwa po warstwie. Barski znów miał wrażenie, że to wszystko wiruje tylko przed jego oczami. Potem obraz uspokoił się. W centrum zawirowała zielona planeta. Komputer pokładowy dokonał stosownych obliczeń i umiejscowił punkt docelowy na mapach.

– Mamy ich, Maks.

Aaronia bezwiednie obgryzała paznokcie. Kaleo widząc to, z dezaprobatą pokręciła głową i znacząco spojrzała na swoje wypielęgnowane dłonie.

– Lecimy – powiedział Barski. Wciąż miał tę dziwną pewność, że właśnie tak powinni postąpić.

– No jak? Tak od razu? – Kaleo widać nie podzielała jego optymizmu. – Prosto w paszczę lwa?

– Mamy szansę, że nas nie zauważą. Są zbyt pewni siebie. Poza tym nie zapominaj, że jednostka, którą podróżujemy, należy do Drakka – zauważyła Aaronia.

– I na pewno się nie skapną! – zakpiła Kaleo. – W jakim ty świecie żyjesz? Przecież wystarczy, że będą chcieli wywołać nasz komputer pokładowy. Nie mamy wszystkich kodów i haseł!

– Tym się nie martw. – Aaronia uśmiechnęła się tajemniczo. – Z maszynami sobie poradzę. Hasła i kody będą na czas.

– Niech wam będzie. Kaleo westchnęła, jakby była pewna, że ma do czynienia już nie z jednym, a dwojgiem wariatów. – Lecimy! Prosto w paszczę lwa! I niech się dzieje, co chce.

Zajęli miejsca. Kaleo wprowadziła koordynaty i po chwili statek wszedł w nadprzestrzeń.