To ciało Michaela Chandlera. Copyright © by Howard E. Gibson 2013

To ciało Michaela Chandlera. Copyright © by PAPERBACK 2013

Wydanie I

Strzelin 2013

ISBN 978-83-936572-2-3

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki i ilustracje: Jarosław Marcinek

Tłumaczenie: Tomasz Duszyński

Redakcja: Dorota Pacyńska

Skład i korekta: Pracownia wydawnicza EDYTORIUM – www.edytorium.pl

Adres korespondencyjny wydawcy:

Paperback

skr. poczt. nr 1014

50-950 Wrocław 68

www.paperback.com.pl

paperback@poczta.fm

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

rozdział 1

Videofon w pokoju mieszkalnym na 47 piętrze Brooklyn Flat włączył się bez najmniejszego ostrzeżenia. Wąska twarz starszego mężczyzny stopniowo wypełniła cały ekran. Intruz milczał. Jego głowa osadzona na stosunkowo grubej, acz wiotkiej szyi trzęsła się teatralnie. Na pierwszy rzut oka nie można było jednak ocenić, czy ze starości czy z podniecenia.

Oczy starca błądziły nerwowo po ekranie, jakby rozglądał się panicznie. Wydawało się, że wiele dałby za to, by móc wedrzeć się do pokoju. W końcu jego spojrzenie zatrzymało się na wymiętym posłaniu. Wybrzuszenie pod pierzyną było najwyraźniej znaleziskiem, jakiego oczekiwał, bo odchrząknął głośno i odezwał się.

– Panie Chandler!? Halo? – Tu nastąpiła krótka przerwa, starzec założył na nos okropnie duże okulary i pochylił się, żeby lepiej widzieć. – Panie Chandler! Obudź się pan, na litość boską!

Pod pierzyną się zakotłowało. Można było nawet usłyszeć przenikliwy dźwięk wypuszczanego z płuc powietrza. Najprawdopodobniej osoba, znajdująca się do tej pory w ukryciu, została wytrącona z bardzo głębokiego snu. Ruch jednak ustał równie gwałtownie, jak się zaczął.

– Nie śpi już pan, panie Chandler? – mężczyzna z videofonu nie dawał za wygraną. Wyglądał na jeszcze bardziej zniecierpliwionego. – Musimy porozmawiać. Natychmiast!

Tym razem pierzyna poruszyła się tylko minimalnie. Wystarczająco jednak, by odsłonić długie rozczochrane włosy i wielkie jak spodki oczy Michaela Chandlera. Mężczyzna obudził się właśnie z bardzo głębokiego snu. Nie zdawał sobie w tej chwili sprawy z tego, gdzie jest, ani tym bardziej, co robi w jego pokoju gadająca głowa. W sumie ten blisko trzydziestoletni osobnik nie był w stu procentach przekonany, czy sen, który przed chwilą go męczył, właśnie się zakończył. Prawdę mówiąc, gdyby miał obstawiać...

– Niech pan się mnie nie boi i zachowuje jak prawdziwy mężczyzna! Przecież pana nie ugryzę!

Starzec próbował się uśmiechnąć. Widać, dopiero teraz zdał sobie sprawę, że jego nagłe wtargnięcie mogło wytrącić gospodarza z równowagi. Skarcił się w myślach za swoją głupotę. Jego głównym zadaniem było zachowanie pełnej kontroli nad wydarzeniami tego poranka. Zwłaszcza nad reakcjami i zachowaniem samego Michaela. W końcu informacja, którą miał mu przekazać, nie należała do najprzyjemniejszych, nie wspominając nawet o zadaniu, jakie czekało tego nieświadomego niczego człowieka.

– Nazywam się Aleksander Pawłow. Jestem profesorem, głównym koordynatorem Ośrodka Badań Pozaziemskich – mówił starzec tonem bardzo spokojnym i rzeczowym. Zmiana strategii rozmowy była bardzo czytelna. Na szczęście w tej chwili nie mogło to budzić podejrzeń. – Czy pan rozumie, co do niego mówię?

Michael Chandler zdążył już usiąść na łóżku i opuścić stopy na podłogę. Przesuwał nimi nerwowo po dywanie, próbując po omacku odnaleźć kapcie.

– My się nie znamy! – Odrzucił pierzynę, która krępowała jego ruchy i przyjrzał się uważniej głowie z ekranu. Wytarł wierzchem dłoni strużkę śliny z policzka. – Pan się wyłączy, zanim zadzwonię do Biura Skarg i Zażaleń. Odłączą panu numer za takie wtargnięcie. Łamane są tu podstawowe przepisy prawa. Zakaz nachalnej reklamy i działań videokrążców zostały wpisane do konstytucji!

– Proszę pana, nie jestem videokrążcą! – Profesor Pawłow z wrażenia aż zdjął okulary. – Kontaktuję się z panem w ważnej sprawie. Tu chodzi o pana życie, Chandler!

– No tak! – Michael wstał z łóżka i spojrzał na zegarek. – Pewnie ma pan rację! Te reklamowe numery znam na pamięć. Już mama mówiła, że bez nowego odświeżacza do ust żyć się nie da! To właśnie chcecie mi sprzedać? A może nowy turboodkurzacz? Szybki, sprawny i jak ciągnie?

Chandler pamiętał doskonale najnowszy spot reklamowy krążący w sieci. Nie zastanawiał się dłużej. Chwycił w dłoń pilota, małe, płaskie urządzenie kontroli videofonu, i z pełnym satysfakcji uśmieszkiem nacisnął czerwony guzik.

– I? – Profesor z zainteresowaniem obserwował jego wysiłki.

– I nic! – odpowiedział zgodnie z prawdą Michael. Pilot nie zadziałał. – Pewnie baterie?

– Obawiam się, że nie. – Pawłow pokręcił głową, marszcząc w zamyśleniu brwi. Wyglądał, jakby przejął się niepowodzeniem Michaela. Siwe kosmyki opadły mu na wysokie czoło. Odgarnął je nerwowym ruchem dłoni. – Moi technicy zadbali o stabilność przekazu.

– Taaak?! – zdziwił się głośno Chandler.

Uderzył dwukrotnie pilotem w udo. Jednak ten zabieg nie przyniósł pożądanych efektów. Spojrzał ponownie w ekran i z namysłem podrapał się w świeży zarost. W końcu uśmiechnął się, najwyraźniej zadowolony, że rozwiązanie wreszcie przyszło mu do głowy i podszedł do videofonu.

– Ale na to to chyba ci twoi technicy sposobu nie znaleźli! – powiedział. Wyszarpnął wtyczkę z centralnego gniazdka i uniósł ją wysoko w radosnym geście triumfu.

– Znaleźli. – Profesor uśmiechnął się przepraszająco. Najwyraźniej nie miał najmniejszego zamiaru zniknąć z ekranu. – Przykro mi, Chandler. Musi pan wysłuchać tego, co mam do powiedzenia. Nie opierałbym się zresztą za bardzo. To dla pańskiego dobra.

Michael ponownie usiadł na łóżku. Odruchowo sprawdził, czy odłączył odpowiednią wtyczkę. Odłączył. Videofon działał nadal, bez wątpliwości. Teraz sposobem znanym już tylko sobie. Podobnie profesor Pawłow, patrzył z ekranu tym samym natrętnym spojrzeniem. Można było podejrzewać, że przeszywa cały pokój promieniami rentgena.

Krępującą ciszę przerwał dopiero dzwoniący budzik. Michael zareagował na ten dźwięk co najmniej nerwowo. Podskoczył ze strachu i z mocno bijącym sercem spojrzał na cyferblat. Jedno musiał przyznać natrętowi. Miał niezłe wyczucie, wtargnął tuż przed planowaną pobudką.

– Proszę opuścić mój pokój! – Chandler wreszcie zadziałał bardziej zdecydowanie. Zdobył się nawet na podniesienie głosu. Chciał dodać sobie animuszu wszelkimi sposobami, a ten wydawał się najlepszy. – Jeśli pan tego nie zrobi w ciągu najbliższej minuty, zadzwonię na policję!

Michael założył ręce na piersi. Przeszło mu przez myśl, że wygląda w tej chwili zupełnie tak, jak pradziadek z rodzinnej fotografii przechowywanej w kredensie przez babcię. Pradziadek był żołnierzem i w wojsku dosłużył się stopnia porucznika. Podobno był bardzo silnym i zdecydowanym mężczyzną. Niestety, Chandler nie zdążył go poznać. Zanim przyszedł na świat, pradziadek zginął podczas tłumienia rozruchów na jednym z księżyców Jowisza. A geny, tak cenione u przodka, dziwnym trafem musiały prawnuka ominąć.

– Obawiam się, że z tego videofonu nie będzie mógł pan skorzystać. – Profesor uśmiechnął się najspokojniej, jak potrafił. Za żadne skarby, nie chciał doprowadzać swojego rozmówcy do ostateczności. Trudno było przewidzieć, co przyjdzie obiektowi do głowy, ludzie w laboratorium wciąż pracowali nad jego rysem psychologicznym. – Po pierwsze całkowicie zawładnąłem tym sprzętem, a po drugie... to już bardziej przyziemna sprawa, nie zapłacił pan rachunku za użytkowanie.

Chandler poczuł, jak uchodzi z niego powietrze, a wraz z nim znika wystudiowana, władcza poza. Rzeczywiście, ostatnimi czasy rachunki płacił nieregularnie. Pensja wystarczała mu zaledwie na przeżycie. W sumie niemal wszystko szło na opłacenie apartamentu z wyśnionym aneksem kuchennym.

Mimo to nie miał zamiaru dać za wygraną.

– Wyniesie się pan, do jasnej cholery? Czy nie?! – Zatrząsł się z nerwów. Chciał nawet wyładować swoją frustrację na videofonie. Oparł się jednak nagłej pokusie chwycenia wazonu i ciśnięcia nim w wielką twarz intruza. Sprzęt był zbyt drogi. Służył mu jako telewizor i kwadrofoniczny odtwarzacz kompaktowy. Do dzisiaj nad Michaelem wisiały niespłacone raty.

– Może da mi pan wreszcie szansę? – Pawłow zupełnie nie rozumiał rozterki swojego rozmówcy. Był człowiekiem stworzonym do wyższych celów i przyziemne emocje, takie jak zaskoczenie czy frustracja, w jego profesorskim życiu nie grały najmniejszej roli. Swoje własne postrzeganie świata przekładał na innych ludzi i uważał je za jedyne dopuszczalne. – Otóż sprawa dotyczy pana, a właściwie, jakby to ująć... pańskiego ciała, panie Chandler.

Tu profesor zrobił pełną napięcia przerwę. Michael uniósł wysoko brwi. Nie poruszył się jeszcze przez dłuższą chwilę. Potem dał za wgraną. Postanowił zupełnie nie zwracać uwagi na natręta. Wstał z łóżka, zdjął pidżamę i ruszył w kierunku łazienki.

– Dobra decyzja, Chandler! Niech pan ochłonie pod prysznicem! Jak pan skończy, będziemy kontynuować naszą rozmowę! – krzyknął za nim profesor. Nie zależało mu na pośpiechu. Wręcz przeciwnie. Musiał przytrzymać Michaela jak najdłużej w domu, zanim dotrą do niego zaufani ludzie z Instytutu. – Pan się odświeży, uspokoi, a potem wszystko wyjaśnię i zaczniemy działać! Pan się nie martwi o swoje ciało! Wspólnymi siłami ze wszystkim sobie poradzimy!

Chandler przemierzył długim krokiem pokój, skręcił w wąski korytarz i wszedł do łazienki. Zasunął za sobą drzwi i dopiero wtedy odetchnął z ulgą. Najwyraźniej miał do czynienia z wariatem, w dodatku podającym się za profesora. Mania wielkości u świrów była dosyć powszechna. Jeśli ktoś mógł wierzyć święcie, że jest Napoleonem Bonaparte, Cezarem, Aleksandrem Wielkim, Andragorem z planety Epsylon VI, to czemu ten nie miałby uważać się za profesora? Tylko jakiego profesora? Mowa była o ciele – jego ciele! Michael potrząsnął głową z niedowierzaniem. Na myśl o tym, że rozebrał się przed videofonem do rosołu zrobiło mu się niedobrze. Musiał wziąć prysznic. Miał nadzieję, że mocny strumień ciepłej wody przywróci mu równowagę psychiczną.

Już pierwsze naciśnięcie kurka uświadomiło mu, że jego nadzieje okazały się złudne. Limitowany zapas wody zużył już w zeszłym tygodniu. Pozwolił sobie na kąpiel w piątek. Wydawało mu się, że świeży i pachnący będzie miał większe szanse na poderwanie jakiegoś kociaka w barze. Kociaka nie poderwał, a ze smutku tak się upodlił, że nad ranem obudził się na wycieraczce przed drzwiami. Przez to musiał powtórzyć kąpiel, a teraz, jak na złość, pozostał mu jedynie suchy prysznic. Substytut ożywczej kaskady.

Michael wygrzebał jedną z ostatnich żelowych kuleczek z przezroczystego kielicha. Miała czerwony kolor. Zgniótł ją w dłoni, a potem wrzucił do syfonu zamontowanego przy staromodnych kurkach z zimną i gorącą wodą. Oparł dłonie na kafelkach i przygotował się na uderzenie gorącego powietrza. Jako pierwszy do jego nozdrzy doszedł zapach ożywczego wiatru, niosący ze sobą z początku woń kwitnącej jabłoni, a potem dojrzałych owoców. Podmuch zmierzwił włosy i dokładnie je oczyścił. Zupełnie tak, jak w reklamie, pomyślał, zdrowe, lśniące i puszyste. Jego skóra w pierwszej chwili zwilgotniała, by potem, w kolejnym powiewie jabłkowego zefiru, raptownie wyschnąć. Był czysty. Pozwolił jeszcze ogolić się dokładnie maszynie Shave Jonesa i spojrzał w lustro. Michael Chandler uważany był za przystojniaka. Nieudacznika może, ale nieudacznika z nieodpartym urokiem osobistym. Jedyne, co burzyło jego pewność siebie, to ziemista cera, konsekwencja ciągłej pracy w podziemnej fabryce.

– No, to zupełnie co innego! – Pawłow odezwał się, gdy tylko Chandler wkroczył do kuchni.

Jakimś sobie tylko znanym sposobem zdążył przenieść się na ekran umieszczony w jednej z kuchennych szafek.

– Już najwyższy czas, żebym powiedział panu wszystko. – Profesor włożył ponownie okulary. – Przynajmniej zdradzę najważniejsze szczegóły. Te, z którymi musi się pan zapoznać przed naszym osobistym spotkaniem.

Osobistym spotkaniem? Michael czuł, że sytuacja powoli zaczyna go przerastać. Skrzywił się, ale tak, żeby Pawłow tego nie zobaczył. Schylił głowę i ruszył prosto w stronę lodówki. Burczenie w brzuchu stawało się nie do zniesienia. Prawdopodobnie stres, pomyślał.

– Musi mi pan wierzyć, że gdy zostałem wezwany dziś w nocy do laboratorium, sam nie mogłem tego wszystkiego pojąć! – ciągnął profesor. – Wiele w życiu widziałem, wiele obiło mi się o uszy. Zadziwić mnie jest bardzo trudno, a jednak...

W tym momencie kuchnię przeszył ostry dźwięk alarmu. Chandler zamknął drzwiczki lodówki tak szybko, jak je otworzył. Dźwięk ustał jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

– Jasny gwint! – zaklął cicho pod nosem.

Nie trzeba było geniusza, żeby zrozumieć, co się stało. Kolejne niezapłacone rachunki. Lodówka połączona była z centralnym składem spożywczym. Chandler brał u nich na kreskę już od miesiąca. Najwidoczniej cierpliwość właścicieli sieci się skończyła. Odcięli go za dotknięciem jednego klawisza. Został bez jedzenia.

– Jakiś problem? – Twarz na ekranie wykrzywił nieprzyjemny grymas. – Czyżby długi, panie Chandler?

Michael zignorował pytanie. Miał nieodparte wrażenie, że należało ono do tych retorycznych. Otworzył szafkę przy oknie i zaczął w niej szperać. Po chwili, wyraźnie uradowany, wyszarpnął z niej dwie kromki zleżałego chleba. Zeskrobał pleśń i wrzucił swoją zdobycz do tostera. Podgrzał niedopitą wczorajszą kawę i usiadł przy stole. Był wdzięczny losowi, że przynajmniej udało mu się opłacić prąd.

– Panie Chandler, żarty się skończyły! – Pawłow rzeczywiście wyglądał teraz arcypoważnie. Ostre rysy twarzy i szpiczasty nos przypominały drapieżnego ptaka, gotowego w każdej chwili rzucić się na ofiarę. – Siedzi pan chwilę bez ruchu, więc dokończę to, czego niefortunnie nie mogę wciąż panu przekazać.

W powietrzu zabrzmiał dźwięczny sygnał tostera. Chandler złapał w locie dwa tosty i zaczął je jeść. Udawał, że nie słucha.

– Gdy przybyłem przed kilkoma godzinami do laboratorium, asystent pokazał mi to ciało. – Pawłow uważnie obserwował reakcje Michaela, choć po prawdzie, w tej chwili z owych obserwacji nie można było zrobić zbyt wielu notatek. – Nie ma wątpliwości, Chandler. – ciągnął profesor. Trzeba przyznać mistrzowsko stopniował napięcie. – To jest pańskie ciało!

Chandler nie zadławił się tostem, choć można byłoby się tego spodziewać. Wręcz przeciwnie, spokojnie popił kęs spieczonego chleba kawą. Założył wszak, że ma do czynienia z wariatem, więc już wcześniej spodziewał się usłyszeć równie dziwną historię.

– Po analizie wyników ostatnich badań, nie mamy żadnych wątpliwości – kontynuował profesor, zupełnie niezrażony brakiem reakcji interlokutora. – Wszystkie dane zostały sprawdzone i dokładnie przeanalizowane. Nawet pana dentysta z rogu Main i Elbow potwierdził, że zgryz należy do pana.

– Zgryz. Tak... – powtórzył pod nosem Michael. Uśmiechnął się głupkowato do samego siebie.

Z niezwykłą starannością studiował fakturę kolejnego tosta. Zastanawiał się, dlaczego na trzydzieści pięć miliardów ludzi zamieszkujących tę planetę, wariaci zawsze trafiają na niego.

– Ciało pojawiło się u nas około czwartej nad ranem. – Oczy profesora zdradzały rosnące podniecenie. – Teraz doktor Dave Porter dokonuje ostatnich analiz. Zapewne po przybyciu do naszego Ośrodka, bezzwłocznie zostanie pan poinformowany o wszystkich spostrzeżeniach.

– Po moim przybyciu? – Taktyka bezwzględnego milczenia, jaką obrał Chandler, spaliła na panewce.

Cała ta historia zaczynała przybierać wymiar zupełnie surrealistyczny. Podający się za profesora osobnik najwyraźniej wierzył we wszystko, co mówił. Michael doszedł do wniosku, że przyszedł najwyższy czas, by przerwać tę obłędną sytuację.

– Nasi ludzie są już blisko pańskiego apartamentu. – Pawłow zniknął z ekranu na ułamek sekundy. Wydawało się, że z kimś rozmawia. Już po chwili ponownie wpatrywał się swoimi świdrującymi, małymi oczkami w rozmówcę. – Prozaiczna sprawa, panie Chandler. Korki. Utknęli kilka przecznic od pana. A powtarzałem im, żeby użyli śmigłowca!

– Pan wybaczy, że na nich nie zaczekam?

Chandler strzepnął okruszki z blatu i wstał od stołu. Szybkim krokiem skierował się do szafy. Chwycił pierwsze z brzegu ubranie. Nałożył spodnie i niebieską koszulę. Materiał był wygnieciony, ale Michael nie miał zamiaru go prasować, oznaczałoby to spędzenie kolejnych, długich minut w towarzystwie wariata. Postanowił, że nie omieszka nasłać na niego policję, gdy tylko znajdzie się w biurze.

– Pan żartuje? – zapytał niepewnie Pawłow. – Nie ma pan chyba zamiaru wyjść? Przecież to zupełnie jasne, że sprawę musimy wyjaśnić natychmiast. Pana wyjście opóźni naszą konfrontację. Będę zmuszony użyć sił policyjnych, które pod przymusem doprowadzą pana do Ośrodka. Naprawdę chciałem uniknąć tego typu sytuacji...

– Panie Pawłow! – Chandler postanowił zmienić taktykę. – Wie pan co? Ma pan rację. Po prostu zaczekam na pana ludzi na klatce schodowej. – Michael sam zdziwił się, że kłamstwa przechodzą mu przez gardło tak łatwo. – Tutaj jest po prostu za duszno. Sam pan rozumie. Tyle informacji na raz. Moje ciało w laboratorium i w ogóle...

– Nie wierzę panu! – Pawłow skrzywił się w wiele znaczącym grymasie.

– A, to już pana problem – odpowiedział Michael i opuścił apartament.

Zadbał o to, by drzwi zatrzasnęły się za nim z ogromną siłą. Chciał pokazać w ten mało wyszukany sposób, że w całej tej sytuacji on jest górą. Miał to też być symbol zupełnego odcięcia się od wydarzeń feralnego poranka. Poniedziałek powinien był się zacząć dla Chandlera, wzorowego pracownika Verticom Industries, zupełnie inaczej. Michael obiecał sobie, że ten i następne dni poświęci tylko sobie, swoim własnym przyjemnościom. Pójdzie do fryzjera, zje dobrą kolację, a może nawet wybierze się do kina? Doszedł do wniosku, że należy dbać o zdrowie psychiczne, jeśli nie chce się skończyć jak ten ponury wariat, „profesor” Pawłow.

Michael zjeżdżał windą z 47 piętra Brooklyn Flat, więc nie mógł usłyszeć głębokiego, pełnego współczucia westchnienia Pawłowa. Nie doszło też do jego uszu wypowiedziane przez profesora zdanie, które niechybnie miało zmienić plany Chandlera nie tylko na nadchodzące dni, ale i na całe życie.

– Sprawdźcie mi, gdzie pracuje... – Starzec ponownie zdjął okulary i rozmasował podrażniony przez oprawki nos. Na informację czekał ułamek sekundy. – Dobrze, a teraz połączcie mnie z jego szefem.

Ekran videofonu pociemniał. Profesor jeszcze raz obrzucił wzrokiem mieszkanie Chandlera, a potem w sposób zupełnie niewymuszony, acz ostentacyjnie, zniknął.

rozdział 2

Pager wydał z siebie ledwie słyszalny dźwięk. To jednak wystarczyło, by Dave Porter otworzył oczy i błyskawicznie usiadł na łóżku. Nie chciał, żeby Joan obudziła się z głębokiego snu. Skończyłoby się to kolejną kłótnią, zaledwie po kilku godzinach przerwy. Na nocnym stoliku pulsowało czerwone, natarczywe światło. Dave wyciągnął rękę przed siebie i chwycił w dłoń urządzenie. Wyłączył czujnik alarmowy i spojrzał na wyświetlacz. Wzywali go do laboratorium. Kod 0 oznaczał nakaz bezzwłocznego przybycia. Nie zrobiło to na nim większego wrażenia. Najwyższy stopień gotowości ogłaszano przynajmniej kilka razy w miesiącu. Między innymi o to były te wszystkie kłótnie z Joan. Nienawidziła jego pracy, choć musiał przyznać, że miała ku temu powody. Uzasadnione. Nigdy nie było go przy niej, kiedy tego najbardziej potrzebowała. Ciężko pracował, gdy przychodziła na świat ich córka, Andrea. Gdy umierała matka Joan, siedział na którejś z planet, której nazwy dzisiaj nawet nie był w stanie sobie przypomnieć, walcząc z kolejnym złośliwym wirusem. Tak było zawsze. Potrafił się do tego przyznać, ale nie robił nic, by sytuacja uległa zmianie. Chyba to było najgorsze i najbardziej cyniczne, przynajmniej w rozumieniu Joan.

Dave podniósł się z łóżka bardzo ostrożnie. Popatrzył na żonę zwiniętą pod kołdrą w kłębek jak kot. Oddychała teraz o wiele spokojniej. Niesforne kosmyki kasztanowych, długich włosów błądziły po jej policzkach. Uśmiechała się przez sen. Porter zdał sobie sprawę, że na jawie dawno nie widział tego uśmiechu. Nie potrafił go przywołać na twarz Joan, tak jak kiedyś. Kiedyś... Gdy poznali się na uczelni, on jedyny potrafił rozśmieszyć ją do łez. Spędzali długie godziny na rozmowach, poznawaniu siebie, dzieleniu się każdym, najbardziej nawet zwyczajnym dniem. Dawniej wszystko wyglądało inaczej. Teraz ranili się niemal każdym słowem.

Odwrócił się i wyszedł z sypialni. Światło zapalił dopiero w korytarzu. Nie chciał potknąć się o pudła stojące w nieładzie pod ścianami. Dzisiaj mają zacząć przeprowadzkę. Spakowali niezliczoną ilość książek Dave’a, porcelanę Joan zabezpieczyli dodatkowo gazetami i styropianem. Nauczeni doświadczeniem woleli sami zatroszczyć się o dorobek swojego życia. Te firmy przeprowadzkowe nigdy nie dbały o czyjąś własność. Nawet, jeśli pieczołowicie oznaczyło się kartony i podpisało: PRZENOSIĆ OSTROŻNIE – SZKŁO!, zawsze coś lądowało na podłodze lub chodniku. Chciałoby się powiedzieć, normalka.

Wczoraj z Joan wykonali kawał dobrej roboty. Nawet pięcioletnia Andrea spisała się nieźle, przenosząc pakunki i układając pieczołowicie pisma medyczne taty. Dave wiedział, skąd brał się jej zapał. Dziecku wydawało się, że wraz z przeprowadzką wszystko się zmieni. Że w starym domu zostawią znajome kłótnie i kłopoty, i zaczną zupełnie nowe życie. Dave miał taką samą nadzieję. Liczył na to. Nie był ślepcem, widział, że jego małżeństwo mogło w każdej chwili lec w gruzach. Tym razem, obiecał sobie, będzie tak jak trzeba. Nie spaprze tego. Bez względu na wszystko, stanie się na powrót częścią rodziny i wraz z bliskimi zajmie się przeprowadzką. Stworzą nowy dom, na trwalszych fundamentach. Dave kochał Joan i nie mógł jej stracić, choć niejasne przeczucie i ucisk w żołądku szeptał, że już za późno.

Wszedł do łazienki i kiedy brał prysznic, wszystko wydało mu się prostsze. W jednej chwili świat przestał składać się z niezliczonych, nieuchwytnych atomów, a życie z ciągu trudnych do przewidzenia zdarzeń. Dave przez tych kilka minut dojrzał do decyzji, z którą nosił się od wielu lat. Dotąd każdy dzień był dla niego taki sam. Zupełnie tak, jakby przez całe swoje życie nie mógł pozbyć się z płuc nagromadzonego tam powietrza. Było to dziwne uczucie. Nieodstępujące go na krok. Dusiło go, rozsadzało od wewnątrz. Choć doskonale wiedział, że wszystko siedzi w głowie, przynajmniej teraz poczuł, że jest w stanie to zmienić.

Przełom następuje w najmniej oczekiwanych momentach. Czasem podczas codziennych porządków, na spacerze lub tuż po przebudzeniu, albo jak w przypadku Dave’a pod gorącym strumieniem oczyszczającej wody. Chyba dopiero w tym momencie Porter uwierzył, że przemiany zachodzą, gdy osiąga się dno, dochodzi do kresu własnej wytrzymałości. Był już zmęczony życiem, baterie wyczerpały mu się ostatecznie. Zdał sobie sprawę, że nikt wcześniej nie dawał mu gwarancji na ich wieczyste użytkowanie. Co więcej, nie widział najmniejszych szans na ponowne naładowanie akumulatorów w tym samym środowisku i otoczeniu, w którym przebywał.

To praca wyciągała z niego całą energię. Wszystkie życiodajne płyny, które pozwalały pamiętać, co to jest radość i szczęście. Wcześniej przeklinał Joan za to, że chce zmusić go do odejścia z Ośrodka. Wydawało mu się, że jeśli się na to zgodzi, sprzeda samego siebie, swoją duszę. Mieli wystarczająco dużo pieniędzy, by mógł zrezygnować z pracy. Lecz nie chciał tego zrobić. Teraz uśmiechał się na wspomnienie tych problemów. Tak, jakby patrzył na nie z odległej perspektywy, jakby miały miejsce wiele lat temu, a nie kilka godzin wcześniej w sypialni tego domu.

Dave wytarł się ręcznikiem i założył nowe ubranie. Wiedział już, co zrobi. Dzisiaj złoży wymówienie. Zajmie się rodziną i zacznie pisać książki medyczne. Już kiedyś jego przyjaciel z wydawnictwa namawiał go do tego. Teraz nie wydawało mu się to głupim pomysłem. Zawsze będzie mógł realizować się zawodowo na jakiejś zaprzyjaźnionej uczelni, na pewno to też nie będzie stanowiło problemu.

Z łazienki wyszedł zupełnie odmieniony. To był co prawda ten sam trzydziestopięcioletni Dave Porter, jednak w jego wnętrzu nie było już konfliktu, który zżerał go od środka przez tak wiele lat. Dave Porter wreszcie odnalazł swoją drogę, ścieżkę życia, z której już nigdy nie zboczy.

Ostatni dzień w pracy. Uśmiechnął się do siebie na samą myśl o podjętej decyzji. Zajrzał jeszcze do pokoju córki. Spała przytulona do pluszowego potwora, bohatera jakieś nowej, kosmicznej kreskówki. Uśmiechała się przez sen, zupełnie tak, jak jej matka. Dave delikatnie musnął ustami jej czoło, tak żeby nie przerwać snu. Wreszcie poczuł ulgę. Po raz pierwszy myślał zupełnie jasno, zupełnie jasno widział przyszłość swoją, Joan i Andrei.

W końcu wyszedł z domu, zamknął za sobą furtkę i wsiadł do poduszkowca, który już na niego czekał.