Dla mojego męża Chada.

Bez Ciebie nie byłabym sobą.

Niedziela, 7 lutego 1886 – zaraz po zachodzie słońca

Zatoka Puget, Terytorium Waszyngtonu

Mei Lien poczuła, jak parowiec zadrgał pod jej stopami, i przez chwilę zastanawiała się, czy nie było to spowodowane drżeniem jej własnego ciała.

– Nie masz wyboru – syknął ojciec. Zanim zdążyła się zorientować, co się dzieje, popchnął ją w kierunku zimnej barierki statku. – No dalej, Mei Lien.

Spojrzała na niego z przerażeniem. Nigdy nie kwestionowała jego poleceń. Ale teraz?

– Nie mogę. – Przycisnęła rękę do miejsca, w którym tłukło się jej serce, i wyczuła portmonetkę ukrytą pod opasującym piersi materiałem. – Proszę!

Jego twarz stężała.

– Nie rozczarowuj mnie, córko. Zrób to. Już!

Ton ojca odpędził strach Mei Lien na tyle, że zdołała usłyszeć głos własnego rozsądku. Mówił jej, że ojciec ma rację. Nie miała wyboru.

Wspięła się roztrzęsiona na barierkę i usiadła na niej, trzymając się mocno mokrego metalu. Pod prawą dłonią wyczuła zagłębienie – jakiś stary, zamalowany odprysk. Zaczęła się zastanawiać, czy będzie to ostatnia rzecz, jakiej dotknie przed śmiercią.

Zanim Mei Lien zdążyła powiedzieć cokolwiek więcej, ojciec przyłożył dłonie do jej pleców i zepchnął ją z parowca.

– Bàba! – Jej okrzyk odbił się echem od statku, gdy spadała. Uderzenie w przeraźliwie zimną wodę odjęło jej oddech. Lodowate palce wciągnęły ją w podwodną pustkę.

Jakimś cudem odnalazła w sobie siłę do walki. Rękami i nogami przedzierała się w górę, jej płuca płonęły.

W końcu przebiła się głową ponad powierzchnię, zaczęła na przemian kaszleć i wciągać powietrze głęboko do płuc. Kiedy udało jej się przetrzeć palcami zalane wodą oczy, zobaczyła przepływający niebezpiecznie blisko parowiec. Ojciec stał przy barierce, ale był odwrócony do niej plecami, tak jakby to nie on przed chwilą z okrucieństwem popchnął swoje jedyne dziecko w ramiona śmierci.

Fala zalała jej twarz i Mei Lien poczuła, że znowu tonie. Tym razem jej kończyny były sztywne, a w mięśniach, pod wpływem zlodowaciałej wody, zaczynała odczuwać skurcze. Instynkt jednak zwyciężył i zmusił jej stopy do pracy, a ręce do ruchów, których ojciec nauczył ją wiele lat temu, tak że zaczęła powoli odciągać swoje ciało od statku. Wyłączyła myślenie i płynęła, nie mając pojęcia, dokąd zmierza.

W głowie pulsowało jej z zimna. Z każdym ruchem kończyny domagały się odpoczynku, chciały ulec sile, która ciągnęła ją w dół, obiecując spokój i ciepło.

Mei Lien spojrzała po raz ostatni w kierunku statku, ale był już teraz tylko odległą i wciąż malejącą plamką światła.

Straciła rodzinę. Straciła swoje dawne życie. Co takiego by się stało, gdyby uległa teraz nawoływaniu otchłani?

Przestała walczyć i zanurzyła się w lodowatym uścisku wody. Zapragnęła, żeby poniosła ją do świata duchów. Zobaczyła nawet nadchodzącą śmierć. Pojawiła się ona pod postacią ogromnego, czarnego potwora morskiego z pojedynczym, świecącym, żółtym okiem, świdrującym jej zbolałą głowę. W chwili, w której potwór ją chwycił, poczuła, jak spływa na nią ciemność.

Powitała ją z wdzięcznością.

Niedziela, 27 maja – czasy obecne

Wyspy San Juan, Waszyngton

Inara Erickson stała z siostrą przy burcie i patrzyła, jak kilwater statku rozbija się o wyspę Decatur, obok której przepływały. Ogarnął ją podmuch zimnego powietrza, który wypełnił jej nozdrza zapachami rozgrzanego w słońcu cedru, wilgotnego mchu i cierpkiej soli. Od razu wybiegła myślami naprzód, do posiadłości rodzinnej i do tego wszystkiego, co zostawiła tam wiele lat temu.

Nie była jeszcze gotowa zmierzyć się ze wspomnieniami, więc odepchnęła je od siebie, i próbując zignorować niejasne uczucie drżenia w sercu, skupiła całą swoją uwagę na starszej siostrze, Olivii.

– Nie jest ci zimno, Liv? Jeśli chcesz, to możemy wejść do środka. Pójść na kawę.

Wiatr wyrwał kosmyk długich blond włosów z koka Olivii. Założyła go za ucho i uniosła twarz w stronę mocnego jak na tę porę roku słońca.

– Boże, nie, tu jest jak w raju.

Mimo to owinęła się ciaśniej kurtką i skuliła z powodu przenikliwego zimna, które ciągnęło od wody.

– Dzięki, że płyniesz ze mną. Jesteś pewna, że Adam da sobie radę z dzieciakami?

Olivia otworzyła oczy i rzuciła Inarze spojrzenie, które mówiło, że tego dnia nie ma ochoty martwić się o swoją rodzinę.

– Poradzą sobie. Cieszę się, że poprosiłaś mnie, żebym popłynęła z tobą. Nie mogę uwierzyć, że nie byłyśmy tam aż dziewięć lat.

Inara pokiwała głową, patrząc na stado morświnów, które płynęło wzdłuż promu. Łuki ich czarnych ciał raz po raz pojawiały się w skąpanych w słońcu falach.

– Powinnam była odwiedzić ciotkę Dahlię, zanim umarła, ale… – Nie mogła znaleźć właściwych słów, więc tylko wzruszyła ramionami. – Nie wiem. To chyba było dla mnie zbyt trudne.

Słysząc to wyznanie, Olivia objęła Inarę i uścisnęła ją.

– Dla mnie też… Łatwiej było pójść dalej.

Inara przełknęła ślinę i powiedziałaby coś jeszcze, gdyby nie hałaśliwa gromadka dzieci, które wybiegły przez jedne z bocznych drzwi promu. Chłopiec, na oko dziesięcioletni, wskazał na jednego z morświnów i wykrzyknął:

– Patrzcie! Orka!

Inara uśmiechnęła się do siostry. W dzieciństwie, kiedy każdego lata przypływały na wyspę Orcas, szczyciły się swoją znajomością tutejszej flory i fauny. Śmiały się z turystów, którzy tak jak te dzieci spodziewali się na trasie promu zobaczyć orki. Mieszkańcy wiedzieli, że trzymały się one na zachód od wyspy San Juan, w cieśninie Haro.

– Jakieś małe. – Niższa, żeńska wersja chłopca oparła piąstki na biodrach. – Jesteś pewien, że to orki?

Jej brat wyśmiał ją tak, jak tylko bracia potrafi ą.

– Nie jestem głupi.

W tym momencie Olivia szturchnęła Inarę łokciem i pokazała jej rdzewiejącą boję, na której odpoczywała tłusta foka.

Nagle Inara uświadomiła sobie, że wszystko dookoła wygląda tak, jakby czas się tutaj zatrzymał. Prom wślizgiwał się pomiędzy wyspy, a ona w życie, które kiedyś tu zostawiła. I zaskakująco dobrze się w nim czuła. Jedyna różnica polegała na tym, że teraz uważała swoją siostrę za przyjaciółkę, podczas gdy wtedy nie potrafiły do końca przejść do porządku nad dzielącymi je ośmioma latami różnicy.

W kieszeni kurtki Inary zabrzęczał telefon. Wyciągnęła go, żeby odebrać, wdzięczna hałaśliwym dzieciom za to, że postanowiły przejść na przód statku i zostawić boczny pokład w spokoju.

– To Nate – powiedziała do Olivii, zanim przyłożyła telefon do ucha. – Cześć, starszy bracie, zgadnij, gdzie właśnie jesteśmy z Liv.

– W Portland?

– Nie, bliżej. – Musiała przekrzykiwać hałas silników promu.

– Vancouver?

– Nie. Płyniemy promem na Orcas.

Cisza. Nate odchrząknął.

– Wszystko w porządku?

– Tak – odpowiedziała, chociaż nie była pewna, czy to prawda. Nate miał świadomość, jak trudno jest jej tu wrócić po raz pierwszy po tylu latach. – Olivia odwraca moją uwagę.

– To dobrze. Słuchaj, mam pytanie do was obu. Ustalamy właśnie z tatą datę oddania parku poświęconego pamięci Duncana Campbella. Myślimy o szóstym października, bo tydzień wcześniej burmistrza nie będzie w mieście. Pasuje wam?

Duncan Campbell był ich praprapradziadkiem ze strony matki i człowiekiem, który samodzielnie rozkręcił handel morski w Seattle. Pod koniec dziewiętnastego wieku przeniósł się ze Szkocji do błotnistego miasteczka, które żyło z wycinki drewna, i praktycznie od zera stworzył międzynarodową spółkę zajmującą się transportem morskim. Dzięki niemu Seattle zasłynęło jako jeden z ważniejszych portów handlowych. Gdyby nie Duncan Campbell, miasta mogłoby w ogóle nie być na mapie, a świadomi tego mieszkańcy nazwali jego imieniem wiele budynków i poświęcili mu cały dział w Muzeum Historii i Przemysłu. Sukcesy Duncana umożliwiły mu zbudowanie na wyspie posiadłości, która została nazwana Rothesay, tak jak jego rodzinne miasto w Szkocji.

– Czy wtedy właśnie zostanie odsłonięty pomnik Duncana? – zapytała Inara. Rok wcześniej jej tata złożył zamówienie na rzeźbę z brązu, która miała być ustawiona na środku nowego parku publicznego, jaki jego firma zamierzała utworzyć na nabrzeżu, niedaleko terminalu promowego. Tata Inary prowadził założoną przez Duncana spółkę, Pierwszą Grupę Morską, znaną też jako PGM, odkąd ponad dziesięć lat temu przejął ją po swoim teściu. Rozszerzył działalność firmy o linie obsługujące Alaskę, Meksyk i Karaiby, co przyniosło mu wielki sukces.

– Tak. To co, szósty października?

– Czekaj chwilę. – Odsunęła telefon od ucha, żeby spojrzeć w kalendarz i powiedzieć Olivii o całej sprawie. Starsza siostra kiwnęła głową.

– Szósty pasuje nam obu – odpowiedziała bratu Inara.

Z głośników na promie rozległ się głośny sygnał, po którym nastąpił komunikat, że pasażerowie wysiadający na wyspie Orcas powinni wrócić do swoich pojazdów.

– Muszę kończyć – powiedziała Inara do Nate'a i skierowała się z Olivią w stronę drzwi prowadzących do wnętrza statku.

– Czekaj. Tata pyta, czy chcesz, żeby zadzwonił do swojego agenta od nieruchomości i zlecił mu przygotowanie dokumentów.

Inara uśmiechnęła się do siebie.

– Powiedz mu, że dziękuję, ale poradzę sobie sama.

Jej tata nie ukrywał ulgi na wieść o tym, że Inara zamierza sprzedać posiadłość, której nikt z rodziny już nie chciał.

– Powodzenia na Orcas. I daj znać, jak wam dzisiaj pójdzie.

– Dobrze. – Rozłączyła się i zeszła z Olivią po zielonych, metalowych schodach na pokład samochodowy, do starego BMW, które należało do niej, odkąd skończyła liceum. Patrzyła przez przednią szybę na zbliżającą się wyspę Orcas i czuła, jak z każdą sekundą jej serce przyspiesza. Między piersiami zbierał jej się pot.

Sto pięćdziesiąt kilometrów kwadratowych powierzchni czyniło wyspę Orcas największą w archipelagu San Juan, położonym w północno-zachodnim rogu stanu Waszyngton, jednak nie była ona najgęściej zaludniona – liczyła zaledwie pięć tysięcy stałych mieszkańców. Port promowy w Orcas Village znajdował się u dołu lewego ramienia podkowy, jaką wyspa tworzyła wokół zatoki zwanej East Sound. Oznaczało to, że Inara musi objechać wygięcie wyspy, przejechać przez miasto Eastsound – nazwane tak od zatoki – a potem pokonać jedną czwartą prawego ramienia podkowy, żeby dostać się do Rothesay. Po drodze minie miejsce wypadku.

To był błąd. Powinna była przysłać tu kogoś innego, żeby obszedł posiadłość i spakował osobiste rzeczy ciotki Dahlii, gromadzone przez ostatnich dziewięćdziesiąt siedem lat. Wystarczyłby jeden telefon, a przyjechałby tu agent od nieruchomości, zaś Inara siedziałaby teraz spokojnie w swoim domu w Seattle. I bez tego miała dużo na głowie – za parę tygodni zaczynała nową pracę.

Olivia zapewne dostrzegła jej panikę, ponieważ się odezwała:

– Inara, wszystko jest w porządku. Jestem tutaj i razem stawimy temu czoła. Nie bój się.

Inara poczuła się jak dziecko, które zaraz ma dostać szczepionkę na kozetce u Olivii, ale musiała przyznać, że uspokajający głos siostry pomagał. Spojrzała na nią.

– A ty wcale się nie boisz? Też nie byłaś tu od tamtej pory.

Olivia kiwnęła głową.

– Trochę. – Przez przednią szybę zobaczyła, jak samochód z przodu zapala światła, a to oznaczało, że już czas włączyć silnik i zjechać z promu. – Opowiedz mi o swojej nowej pracy. W marcu skończyłaś studia, a już niedługo zaczynasz karierę w Starbucksie. Pewnie bardzo się cieszysz, co?

Zjeżdżając ostrożnie z promu na wyspę, Inara podjęła siostrzaną taktykę odwracania uwagi.

– No, raczej tak. Będę w zespole odpowiedzialnym za globalny łańcuch dostaw. Mówiłam ci, że w ciągu pierwszych trzech miesięcy mogą mnie wysłać do Włoch?

– To dlaczego tylko „raczej" się cieszysz?

Siostra oczywiście zauważyła jej potknięcie. Inara rzuciła Olivii spojrzenie pełne frustracji, po czym poddała się i powiedziała:

– Wiem, że ta praca to wielka szansa, a tata jest ze mnie bardzo dumny… – Przez chwilę siliła się na znalezienie właściwych słów. – Po prostu nie jestem pewna, czy to rzeczywiście dla mnie.

– To popracuj tam przez parę lat, a potem znajdź sobie coś innego. Tata zrozumie.

– No tak – zgodziła się bez przekonania. I mimo że dalej rozmawiały o pracy, Inarę nagle ogarnęły wspomnienia.

Droga wyglądała dokładnie tak samo jak kiedyś. Promienie słońca przebijały się przez drzewa i rzucały plamy cienia na przednią szybę. Co jakiś czas Inara zauważała schowane w lesie chaty plażowe, które przycupnęły obok rezydencji wartych miliony. Piaszczyste drogi dojazdowe były często jedynym znakiem, że za drzewami znajduje się jakiś budynek. Inara opuściła szybę i poczuła zapach, o którym jej umysł już zapomniał, ale który trwał ciągle w duszy – rozgrzany w słońcu piach, kwitnące krzewy jeżynowe, słona woda morska. Odetchnęła nim i poczuła, jak coś przesuwa się w jej wnętrzu, jakby jakiś element układanki wślizgiwał się właśnie na swoje miejsce.

Oddychając pełną piersią, wjechała na wzniesienie i dotarła do zakrętu, na którym zginęła ich mama. Kiedy tylko to spostrzegła, uszło z niej całe powietrze i zaczęła ciężko dyszeć.

– Po prostu jedź – wyszeptała Olivia. – Wszystko jest w porządku.

Inara miała piętnaście lat, gdy ich matka zginęła w wypadku samochodowym na tym zakręcie. Policja stwierdziła, że coś musiało wyskoczyć na drogę, jakiś jeleń albo szop, ich mama skręciła gwałtownie, żeby go nie potrącić, i straciła kontrolę nad kierownicą. Ale Inara wiedziała, że mama była superczujnym kierowcą i nigdy nie straciłaby kontroli nad swoim samochodem, gdyby nie to, że była zdenerwowana i rozkojarzona z powodu ich niedawnej kłótni.

Olivia nie była w stanie tego zrozumieć. Nie do końca. Kiedy to się stało, miała dwadzieścia trzy lata. Była już po ślubie i robiła specjalizację. Nie było jej w Rothesay, gdy miejscowy szeryf zajechał przed dom, błyskając reflektorami, i w geście współczucia przyłożył do piersi przemoczoną czapkę.

Inara zwolniła o wiele poniżej dozwolonych sześćdziesięciu kilometrów na godzinę i skupiła całą swoją uwagę na oddychaniu, próbując patrzeć wyłącznie na jezdnię przed sobą.

Ale w pewnym momencie jej wzrok uciekł na pobocze drogi.

Na ogromnym cedrze nie pozostał żaden ślad po katastrofie. Rosły tam bujne, dziewicze pnącza jeżyn i leśne kwiaty, tak jakby nic złego się tu nigdy nie wydarzyło. Jakby żaden samochód nie wpadł na to drzewo i nie cisnął zmiażdżonym ciałem jej matki o szorstką korę.

Z tyłu ktoś zatrąbił i Inara zorientowała się, że zatrzymała samochód na środku drogi. Zmieszana podniosła przepraszająco rękę, ostrożnie wyjechała z zakrętu i przyspieszyła. Czarny SUV wyprzedził ją i zaczął się szybko oddalać. Jej palce zacisnęły się na kierownicy.

– Może powinnaś zjechać na bok.

Inara bez słowa usłuchała siostry, zwolniła i zatrzymała się na żwirowym poboczu. Potem zamknęła oczy i oparła się czołem o kierownicę. Po tym koszmarnym wydarzeniu wróciła z tatą do Seattle i próbowała żyć jak normalna nastolatka, ale wszystko było już inne. Normalne nastolatki nie doprowadzają do śmierci swoich matek.

Nate'a, który już studiował, też nie było wtedy z nimi, zatem w domu została tylko Inara i jej tata – dwa statki z uszkodzonym napędem, unoszone prądami życia, niezdolne, by odnaleźć drogę do portu. Związała się więc mocno z tatą i z jego planami na jej życie. Po skończeniu liceum rzuciła się w pogoń za dyplomem z zarządzania biznesem, żeby sprawić mu radość, mimo że wolałaby studiować coś innego, na przykład antropologię czy historię.

– Wiem, że jest to dla ciebie bardzo trudne, ale przebyłaś już długą drogę. – Olivia głaskała Inarę po plecach i przemawiała do niej łagodnie, jak do swojej zapłakanej trzyletniej córki. – Chcesz, żebym poprowadziła?

Inara uświadomiła sobie, że to pomaga. Głos siostry był czymś, czego mogła się chwycić, żeby wydostać się z otchłani, w którą pewnie by wpadła, gdyby była tu sama. Wzięła jeszcze jeden głęboki oddech, podniosła wzrok na przednią szybę i z ulgą odkryła, że szosa nie wydaje się już nieprzejezdna. Mogła jechać dalej. Przebyła długą drogę, jak powiedziała Liv, i pojedzie dalej, nie dlatego, że odziedziczyła dom, którym musi się zająć, ale dlatego, że nadszedł czas, żeby zmierzyć się z przeszłością i zrobić krok naprzód.

– Już mi lepiej.

Wykręciła z powrotem na drogę i przez tylne lusterko rzuciła ostatnie spojrzenie na tamten zakręt, po czym ze wszystkich sił skupiła się na tym, co było przed nią.

A przed nią było Rothesay. Przed nią było też podjęcie wszelkich koniecznych decyzji dotyczących podupadającej posiadłości, którą zostawiła jej Dahlia. Treść testamentu zaskoczyła Inarę, chociaż była w pewnym sensie logiczna. Mimo że Dahlia była tak naprawdę babcią cioteczną jej matki, wydawało się, że z Inarą jest związana bliżej. Spośród trójki rodzeństwa to właśnie Inara najbardziej kochała wyspę, a kiedy tu była, każdą chwilę spędzała z Dahlią. Nielogiczna była jednak druga część testamentu, czyli wyraźne życzenie Dahlii, żeby posiadłość została zamieniona w pensjonat, a Rothesay raz jeszcze wypełniło się radością i życiem.

Naprawdę? Pensjonat? Oczywiście Inara chciała uszanować ostatnie życzenie ciotki, ale teraz, kiedy wreszcie zdobyła dyplom magistra, miała przed sobą własną karierę. Była przekonana, że Dahlia zrozumiałaby, że w tym momencie bardziej potrzebuje pieniędzy ze sprzedaży majątku do spłacenia długów studenckich niż pensjonatu do spełnienia marzeń ciotki. Płatność pierwszej raty przypadała na wrzesień. Zostało jej już tylko kilka miesięcy.

Szkoda, że nie mogła zatrzymać posiadłości i korzystać z niej w wakacje, tak jak robiła to jej rodzina, kiedy Inara była dzieckiem. Dahlia mieszkała tu przez cały rok razem ze swoją partnerką Nancy, a willę i tereny dookoła niej pozostawiała do pełnej dyspozycji rodziny, podobnie jak robili to wcześniej jej rodzice i dziadkowie. Tutaj właśnie zjeżdżali się wszyscy na święta i tutaj Inara z rodzeństwem spędzali każde lato, podczas gdy ich rodzice pracowali w Seattle. Ich mama brała sobie zawsze urlop w lipcu, żeby spędzić z nimi trochę czasu na wyspie, a oprócz tego przyjeżdżała prawie w każdy weekend. Kiedy docierała tu w piątek wieczorem, wszyscy razem zbierali się na plaży wokół ogniska.

Zatrzymanie Rothesay w charakterze rodzinnego domu letniskowego miało sens, ale pensjonat? Szaleństwo.

Inara i Olivia przypłynęły wczesnym promem, więc jeszcze przed dziewiątą dotarły do bliźniaczych kamiennych kolumn przy wjeździe do Rothesay. Inara zjechała na krętą leśną drogę i obie siostry zaczęły szukać wzrokiem willi. Kiedy Inara wreszcie ją spostrzegła, wyrwał jej się zduszony okrzyk.

Wszystko wyglądało na opuszczone. Zaniedbane. Miała nadzieję, że wyczuje tu obecność mamy i ciotki Dahlii, lecz posiadłość wydawała się pozbawiona życia. Poczuła ucisk w gardle i przejmujący chłód, mimo że poranne słońce ogrzewało już wszystko dookoła. Zaparkowała przed fontanną, która kiedyś była wizytówką tego miejsca, ale teraz wyschła i pokryła się pleśnią.

– Utrzymywanie tego wszystkiego musiało w końcu przekroczyć siły Dahlii.

– Mhm – zgodziła się Olivia, wysiadając z samochodu. – Powinniśmy byli tu przyjechać i jej pomóc, a nie wierzyć jej telefonicznym zapewnieniom, że sobie radzi.

Inara zorientowała się, że Dahlia i Nancy są parą, dopiero kiedy dorosła. Nie był to temat do rodzinnych rozmów, ale z całą pewnością powód, dla którego ojciec Dahlii ukrył ją na wyspie przed złośliwymi językami mieszkańców Seattle z lat trzydziestych. Potem jednak Dahlia pokochała wyspę i zapragnęła tu zostać tak samo mocno, jak jej ojciec chciał, żeby pozostawała w ukryciu.

Inara wysiadła, a następnie obeszła samochód, żeby stanąć koło Olivii i popatrzeć na miejsce, które przez całe życie uważały za swój dom. Śpiew ptaków w lesie dookoła powoli uśmierzał wewnętrzny ból i w końcu rozproszył mgłę rozczarowania, która przysłaniała Inarze widok. Ze zdumieniem zauważyła świeże ścinki trawy rozrzucone wzdłuż asfaltowej drogi.

Odkąd miesiąc temu umarła Dahlia, nikt nie powinien był tu zaglądać. Kto zatem skosił trawę?

– Chodźmy do środka. – Olivia ruszyła w kierunku podwójnych drzwi frontowych.

Inara została jeszcze przez chwilę na zewnątrz, żeby ponownie przyjrzeć się głównemu budynkowi. Tym razem poczuła, jak po jej plecach przebiega znajomy dreszcz. Kiedy zmrużyła oczy, poza łuszczącą się farbą i zapadniętym gankiem udało jej się dostrzec duszę tego miejsca, całą jego magię i obietnicę przygody.

Nagły zastrzyk adrenaliny popchnął ją naprzód i podążyła za siostrą w stronę willi. Znowu była dzieckiem, które przyjechało na wakacje i od razu chciało zrobić wszystko naraz, ale zmusiła nogi do spokojnego kroku, żeby móc chłonąć wszystko dookoła.

Główny budynek w stylu neokolonialnym dostojnie prezentował swoje trzy poziomy, a całość dopełniały białe kolumny biegnące wzdłuż szerokiego ganku i wygięte w łuk schody, które zapraszały do środka. Po obu stronach fasady zakrzywione, dwupoziomowe galerie łączyły główny budynek z dwoma mniejszymi, zbudowanymi symetrycznie naprzeciwko siebie. Cała konstrukcja miała kształt szerokiej litery U z drogą dojazdową i fontanną pośrodku.

Po lewej stronie znajdował się garaż, a nad nim sala bilardowa i palarnia. Po prawej stał dom Dahlii, który początkowo stanowił samodzielny budynek. Kiedy Duncan Campbell budował swoją willę, przerobił go tak, żeby wtopił się w całość, co wymagało między innymi dostawienia kolumn na malutkim ganku. Dahlia powinna nadal tam siedzieć ze swoim kubkiem parującej herbaty.

Serce Inary przeszył ból. Już dawno powinna była zdać sobie sprawę z tego, jak ważna była dla niej Dahlia. Powinna była wymyślić jakiś sposób na spędzanie z nią czasu, niezależnie od tego, jak trudno było jej przyjechać na wyspę. To właśnie ciotka każdego lata zajmowała się jej rodzeństwem i nią samą. I to Dahlia tuliła ją do siebie przez cały ten straszny wieczór po śmierci mamy.

Ale nawet na długo przedtem Dahlia odgrywała w życiu Inary szczególną rolę, ważniejszą niż którekolwiek z dziadków. To Dahlia pozwalała jej włóczyć się za sobą, kiedy pieliła ogródek albo zbierała jagody w lesie. W deszczowe dni budowała dla Inary namioty z prześcieradeł, w słoneczne plotła wianki z polnych kwiatów, często też piekła ciasta i ciasteczka, po czym rzucała monetą o to, która z nich ma wylizać mieszadła. Inara była przekonana, że Dahlia oszukiwała, żeby zatrzymać dla siebie te po czekoladzie.

Czy Dahlia wiedziała, jak bardzo Inara ją kocha? Po wypadku opuściła wyspę i nigdy już nie wróciła. Cholera, powinna była przyjechać przynajmniej zeszłej wiosny, kiedy umarła Nancy. Inara przekonywała samą siebie, że Dahlia rozumiała, jak ciężko byłoby jej tu wrócić.

A jednak wróciła.

W zeszłym miesiącu, kiedy Dahlia odeszła, tata Inary załatwił przewiezienie ciała do Seattle, gdzie odbyło się nabożeństwo pogrzebowe i złożenie zmarłej do grobu rodzinnego. Jednak, będąc teraz tu, w Rothesay, i czując wszechogarniającą magię wyspy, Inara zaczęła się zastanawiać, czy nie popełnili błędu.

Powinni byli pochować ją tu, na jej ukochanej wyspie, na cmentarzu publicznym obok kobiety, z którą Dahlia szczęśliwie się zestarzała, albo w ogóle gdzieś na ziemiach Rothesay.

Inara wzięła głęboki oddech i odwróciła się, żeby spojrzeć na dominującą ponad otoczeniem, porośniętą wiecznie zieloną roślinnością górę. Chciała ukoić zbolałe serce myślami, które nie wiązałyby się z Dahlią. Z miejsca, gdzie stała, nie widać było ukrytej za drzewami posesji sąsiada po drugiej stronie drogi, dzięki czemu miała wrażenie, że nic nie oddziela jej od stromego zbocza Mount Constitution, które zdawało się wyrastać z wód zatoki rozciągającej się teraz za plecami Inary.

Któregoś dnia pojedzie do obserwatorium na szczycie góry, jak to mieli w zwyczaju robić w dzieciństwie. Ale dzisiaj chciała poczuć się wtulona w jej podnóża, ukryta przed wszystkim i przed wszystkimi. Tak jakby dookoła była tylko ona, góra, woda i las, wśród których nie istniały takie sprawy jak pożyczki studenckie czy nowa praca.

Znowu poczuła ucisk w żołądku. Ucisk magii Orcas. Dzisiaj odczuwała ją nawet pomimo ciążących jej na sercu wspomnień po tym wszystkim, co tu straciła.

Im dłużej tu przebywała, tym bardziej czuła się jak wąż, który zrzuca skórę – jakby opadało z niej coś ciasnego i krępującego. Przez dziewięć lat całą swoją uwagę skupiała na studiach i planach, a teraz, kiedy stała u progu przyszłości, jedyne, czego pragnęła, to zanurzyć się w przytulnej przeszłości. W tej wyspie. Tutaj czuła się bardziej jak w domu niż u ojca w Seattle.

Jak wyglądałoby to miejsce, gdyby pensjonat jednak powstał?

Potrząsnęła głową i podeszła do Olivii, która stała przy podwójnych drzwiach frontowych. Wyciągnęła klucz z torebki i włożyła go do dziurki. Musiała się trochę naszarpać, ale w końcu zapadki trafiły na swoje miejsca i zamek ustąpił.

Delikatnym pchnięciem otworzyła drzwi i siostry weszły na wyłożone bejcowanym drewnem dębowym półpiętro, znajdujące się pomiędzy pierwszą a drugą kondygnacją domu. Nawet w przyćmionym świetle wpadającym do środka przez otwarte drzwi i półokrągłe okienko ponad nimi Inara dostrzegała u dołu schodów wielki hol, który ciągnął się aż do zasłoniętych kotarą tylnych drzwi. Mimo pokrywającego wszystko kurzu w drewnie widać było rysy i zadrapania, które świadczyły o tym, że schody i podłogi będą wymagały remontu.

– Ścigamy się do narożnego pokoju? – zażartowała Olivia, ale nie ruszyła w kierunku schodów.

Inara roześmiała się na wspomnienie dzieciństwa, wymacała szereg włączników światła obok drzwi i nacisnęła wszystkie po kolei. Podniosła wzrok na rozświetlające się górne balkony i spojrzała na prawo, na rząd drzwi prowadzących do sypialni.

– Ja śpię dzisiaj w domu Dahlii, a patrząc na cały ten kurz, podejrzewam, że ty też będziesz wolała.

Bez ociągania przebiegły się z Olivią po głównym holu, poodsłaniały kotary, pootwierały przeszklone drzwi, żeby wpuścić do środka słońce i powietrze, pościągały także pokrowce z mebli, odsłaniając antyki, których jako dzieci nigdy nie doceniały.

– No, to jest dopiero Rothesay – powiedziała Olivia, opierając ręce na biodrach i ogarniając wzrokiem długi hol z dwiema stertami zakurzonych prześcieradeł na podłodze.

– Dużo lepiej – zgodziła się Inara, ale jej wzrok pomknął zaraz ku górze. – Jeszcze tylko jedno. – Popędziła schodami na piętro i dalej, przez długi balkon, aż dotarła na tył budynku, do otwartego salonu, w którym mieszkanki domu pijały popołudniową herbatę i spędzały całe godziny na robótkach ręcznych oraz plotkowaniu. Odsunęła kotary w oknach salonu – i aż zaparło jej dech w piersiach.

Widok był niesamowity. Za tylnym tarasem rozciągał się szeroki, zielony trawnik – tak jak przed domem świeżo skoszony przez jakiegoś tajemniczego dobroczyńcę – za którym rósł pas naturalnego lasu, oddzielający go od skał opadających stromo do zatoki. Pomiędzy jodłami, cedrami i chruścinami błyskała woda, która przyzywała Inarę do siebie, sprawiając, że miała ochotę zapomnieć o oględzinach domu i pójść posiedzieć na czarnych kamieniach na plaży, popatrzeć na pełną brunatnic wodę, falującą aż po horyzont. Wszystkie jej zmysły nasyciłyby się tam i wreszcie by ożyła.

„Skąd mi się wzięła ta myśl?". Przecież przez te ostatnie lata nie była martwa, tylko ciężko pracowała, żeby zdobyć wykształcenie i stać się kimś.

Potrząsnęła głową i odwróciła się od okien, obiecując sobie chwilę nad zatoką, zanim jutro rano z powrotem wsiądą na prom.

Przeszła obojętnie obok pokrowców na meblach, zbliżyła się do barierki balkonowej i spojrzała w dół na wielki hol. Olivia zniknęła, ale kilkoro drzwi wychodzących z holu było otwartych, więc domyśliła się, że siostra sprawdza parter.

Inara niemalże słyszała, jak w domu dźwięczą śmiechy jej rodziny i głos matki, która woła, żeby córka wzięła swoją torebkę, bo popłyną kajakami do Eastsound na lunch. Nastoletni głos Olivii, która protestuje przeciw takiemu przedsięwzięciu, i Nate'a, który błaga o jeszcze minutkę, bo rozmawia przez telefon z dziewczyną.

Za kilka miesięcy Inara przekaże klucze do posiadłości nowemu właścicielowi i odejdzie stąd na zawsze. Ta myśl momentalnie wywołała w niej przypływ paniki. Zaskoczyło ją to. Dlaczego tak się zmartwiła? Przecież tak długo całkiem nieźle sobie radziła bez tego miejsca.

Zawsze jednak wiedziała, że ono tu jest i czeka na nią. Chciała, żeby potomstwo, które kiedyś będzie mieć, poznało radość spędzania wakacji w Rothesay. Dzieci jej rodzeństwa na razie to traciły, ale były jeszcze małe i miały przed sobą dużo czasu, który mogły tutaj spędzić. Jeśli Inara sprzeda posiadłość, to pozbawi następne pokolenie należnego mu dziedzictwa.

Ale musiała sprzedać. Nie miała wyboru. Musiała zachować się jak odpowiedzialna, dorosła kobieta i zrzucić ciężar tego miejsca na kogoś, kto będzie potrafił dobrze je wykorzystać. Poza tym będzie zajęta swoją nową pracą. Nie miała czasu na utrzymywanie posiadłości, której prawie w ogóle nie będzie odwiedzać.

Inara zeszła po schodach, żeby poszukać siostry i zabrać się za oględziny oraz zrobienie listy rzeczy, które wymagały naprawy przed wystawieniem willi na sprzedaż.

Trzy godziny później otworzyła drzwi prowadzące do kuchni Dahlii.

– Powinnaś przywieźć tu dzieciaki, zanim ktoś to kupi – powiedziała siostrze, kiedy wchodziły do środka, i w tym momencie stanęła jak wryta. Otaczające Inarę pomieszczenie przeniosło ją nagle w przeszłość, a jednocześnie boleśnie przeszyło serce nieobecnością ciotki.

– O mój Boże…

– Zupełnie jakby Dahlia i Nancy dopiero co wyszły – wyszeptała Olivia.

Z wiklinowego kosza na laminowanym blacie wysypywały się numery „Seattle Times", a stół kuchenny zdobił stos książek z pozaginanymi rogami. Obok zlewu rozsiadł się gruby, biały kubek na herbatę z różowym śladem w kształcie ust na brzegu. To był róż Dahlii. Ten ze złotej tubki, którą zawsze nosiła przy sobie. Taki sam jak różowe pasemko we włosach, które Dahlia zrobiła sobie tamtego lata, kiedy Inara kończyła dwanaście lat. Inara nie spotkała dotąd drugiej osiemdziesięciolatki, która miałaby tyle fantazji, żeby dobrać kolor włosów do szminki. Ten widok sprawił, że zapiekły ją oczy i musiała się odwrócić.

Schody prowadzące na piętro znajdowały się w kuchni. Na dolnym stopniu para żółtych, włochatych pantofli czekała na właścicielkę, przytrzymując róg podniszczonego chodnika, który kiedyś był przymocowany do schodów, ale teraz odwijał się od dołu.

W rodzinie krążyły opowieści o tym, jak to pod koniec dziewiętnastego wieku Duncan Campbell kupił posiadłość i zamieszkał właśnie tutaj, w domu zbudowanym przez poprzedniego właściciela, a jednocześnie zaczął dobudowywać do niego resztę willi, w której później organizował wystawne przyjęcia.

Były też inne historie, opowiadane tylko w wąskim gronie, które mówiły o rodzinnych dziwakach. Na przykład o żonie Duncana. Mieszkała tu przez okrągły rok, mimo że jej mąż spędzał większość czasu w Seattle, gdzie prowadził swoją firmę transportową. Ona – Gretna, jeśli Inara dobrze pamiętała – była podatna na nerwice, jak stwierdzili lekarze, więc wolała mieszkać na wyspie, gdzie nic poza licznymi przyjęciami męża nie mąciło jej spokoju.

W każdym pokoleniu pojawiał się kolejny dziwak, między innymi ulubienica Inary – Dahlia. Jako młoda, dwudziestokilkuletnia kobieta, która walczyła zaciekle o swoją niezależność i nie była zainteresowana znalezieniem sobie męża czy zdobyciem wykształcenia, skorzystała z okazji, żeby przeprowadzić się na wyspę, zostać strażniczką posiadłości i żyć tak, jak jej się podobało. Od tamtej pory, z tego, co wiedziała Inara, Dahlia rzadko opuszczała wyspę.

Teraz, w domu Dahlii, z dala od oczekiwań ojca, Inara uświadomiła sobie, że jest to jedyne miejsce, w którym miała kiedykolwiek odwagę być sobą. Ogarnęło ją niezbyt przyjemne poczucie, że po śmierci Dahlii to właśnie ona zajmie jej miejsce. Miejsce rodzinnego dziwaka.

Bo jak inaczej wytłumaczyć kompletnie szaloną myśl, która dręczyła ją, odkąd wysiadła z samochodu? W jakiś sposób czuła, że chce tu zostać. Miała ochotę rzucić pracę, za którą większość ludzi byłaby gotowa zabić, żeby spędzać każdy dzień na babraniu się w farbie i tynku oraz na zajmowaniu się całą resztą napraw, które przed chwilą wypisały z Olivią jako konieczne do złożenia posiadłości z powrotem do kupy.

Nagle, ku własnemu zaskoczeniu, zaśmiała się, a jej śmiech odbił się echem po kuchni.

Olivia wystawiła głowę z przylegającego do kuchni salonu.

– Co cię tak bawi?

Inara znowu się roześmiała, sięgnęła po różowo-fioletowy szal, który Dahlia powiesiła przy tylnych drzwiach, i owinęła się nim.

– Jak wyglądam? Jak kobieta, która mogłaby prowadzić pensjonat?

Jej zaskoczona siostra parsknęła śmiechem i chwilę później obie zaśmiewały się do rozpuku.

– Nie mówisz poważnie.

Inara przechyliła głowę na bok i zastanowiła się.

– A co, jeśli tak? Dahlia zostawiła mi segregator ze wszystkimi swoimi planami. Są w nim nawet rozrysowane schematy. Myślę, że najtrudniejszym elementem byłoby powiedzenie tacie, że rzucam Starbucks.

Olivia pokiwała głową i weszła do kuchni.

– Ale skąd wzięłabyś pieniądze na remont? Wiesz już przecież, ile pracy potrzeba, żeby willa nadawała się przynajmniej do mieszkania. A ty musisz jeszcze spłacić pożyczki studenckie.

– Może mogłabym przyjąć tamtą pracę na parę lat, a posiadłością zajmować się w weekendy i podczas urlopów – zastanawiała się na głos. Boże, to byłoby koszmarnie męczące.

Olivia przytaknęła, ale wyraz jej twarzy nie świadczył o tym, że jest przekonana co do tego pomysłu. A potem, jak przystało na zrównoważoną starszą siostrę, po prostu wzruszyła ramionami.

– Dobra, nie musisz podejmować decyzji akurat w tej chwili. Chodźmy obejrzeć resztę domu.

Inara przyznała jej rację, odwróciła się do odtwarzacza CD stojącego na blacie i nacisnęła przycisk play. Żadna z nich nie spodziewała się, że dom wypełnią krzykliwe dźwięki gitar z klasycznych kawałków zespołu Aerosmith, więc popatrzyły na siebie ze zdumieniem, a chwilę później wybuchnęły tak szaleńczym śmiechem, że kiedy udało im się wreszcie opanować na tyle, by wrócić do pracy, Inarę bolał brzuch. Otarła łzę z kącika oka, wyciągnęła z tylnej kieszeni zeszyt, w którym zapisywała sobie wszystkie konieczne naprawy, i potrząsnęła głową. Aerosmith. Boże, jak ona tęskniła za Dahlią.

Z notatnikami w ręku, tanecznym krokiem przemierzyły nieduży dom, spisując to, co się w nim znajdowało, a godzinę później spotkały się z powrotem w kuchni, obie wygłodniałe.

– Chyba powinnyśmy pojechać na lunch do miasta – wymamrotała Olivia, zaglądając do pustej lodówki. – Jakiś sąsiad musiał to opróżnić po śmierci Dahlii.

Inara wsadziła głowę do spiżarni. Orzeszki ziemne, kilka paczek płatków owsianych, oliwa z oliwek, ocet balsamiczny.

– Co powiesz na herbatę i krakersy?

– Na razie może być – odpowiedziała Olivia i sięgnęła po czajnik, żeby napełnić go pod kranem.

Usiadły przy okrągłym stole kuchennym, opierając stopy na krzesłach, i zabrały się za krakersy.

– Mogłabym mieszkać w tym domu i wynająć robotników, żeby doprowadzili willę do porządku – myślała głośno Inara.

Olivia przymrużyła oczy.

– Ty naprawdę się nad tym zastanawiasz, co? A co ze Starbucksem?

Byłaby wariatką, gdyby rzuciła Starbucks. Dostała tam dokładnie takie stanowisko, na jakie ciężko pracowała przez ostatnich siedem lat studiów.

Ale przez wszystkie te lata, nawet wtedy, kiedy otrzymała tę ofertę, ani razu nie poczuła się tak pełna życia i pomysłów na przyszłość, jak teraz. Ani razu, dopóki nie stanęła ponownie na tej ziemi i nie uświadomiła sobie, że przez cały ten czas żyła jakby w uśpieniu. Obudziła się, dopiero kiedy tu przyjechała. Nie chciała znowu pogrążać się we śnie.

– Chyba od bardzo dawna nie zastanawiałam się nad tym, czego naprawdę chcę – odparła w końcu, nie wiedząc za bardzo, co powiedzieć.

– A teraz chcesz otworzyć pensjonat?

– Nie. – Poczuła, jak coś zaczyna w niej buzować, wyprostowała się na krześle, a jej umysł wypełniła wizja. – Nie pensjonat. Hotel butikowy. Mogłabym zrobić z tego miejsca wiodący ośrodek na całym Wybrzeżu Północno-Zachodnim.

Olivia pokiwała głową i zdawała się poważnie nad tym zastanawiać. W tym momencie, ponad muzyką, która nadal płynęła z odtwarzacza CD, usłyszały wyraźny dźwięk telefonu dobiegający z piętra.

– Holender, musiałam zostawić komórkę w pokoju Dahlii.

Poderwała się i pobiegła na schody, ale nie weszła dalej niż na pierwszy stopień, kiedy zaczepiła stopą o podwinięty chodnik. Upadła ciężko i uderzyła nogami o krawędź kolejnego schodka.

– Auć!

Inara aż podskoczyła.

– O mój Boże, nic ci się nie stało?

Olivia obróciła się i usiadła na schodach, trzymając się za poobijane piszczele. Jej oczy miotały w siostrę sztyletami.

– Jeśli naprawdę zamierzasz tu mieszkać, musisz coś zrobić z tą śmiertelną pułapką.

Inara stała pochylona nad siostrą i oglądała jej stłuczenia, ale na te słowa znieruchomiała i spojrzała jej w oczy.

– Myślisz, że powinnam to zrobić? – Obie wiedziały, że nie pyta o naprawę chodnika.

Olivia chwyciła Inarę za rękę i ścisnęła ją.

– Myślę, że powinnaś zrobić to, co cię uszczęśliwi. A ty nigdy nie przepadałaś za kawą. – Przerwała, odchrząknęła, wypuszczając rękę Inary z uścisku, i zaczęła z powrotem masować sobie piszczele. – Chociaż nie będzie ci łatwo przekonać tatę. Wydawał się zachwycony myślą, że w końcu będziemy mogli na dobre zapomnieć o tym miejscu.

Inara natychmiast spoważniała i przytaknęła.

– Wiem. – Nie chciała teraz o tym myśleć. Popatrzyła groźnie na odwijający się chodnik. – Naprawdę muszę coś z tym zrobić.

Kiedy Olivia poszła na górę, żeby poszukać telefonu, Inara złapała podwinięty róg wykładziny i pociągnęła z całej siły. Chodnik trzymał się dolnego stopnia tylko z jednej strony, więc oderwanie go przyszło jej bez trudu. Odsłonięty fragment schodów był wykonany z twardego drewna o złocistym odcieniu, ale szpeciły go rysy i zadrapania, które musiały powstać na przestrzeni wielu lat.

Inara chwyciła chodnik kawałek dalej i jeszcze raz pociągnęła. Drugi stopień przysporzył jej więcej problemów. Stanęła nad nim okrakiem, podpierając się jedną stopą o pierwszy, a drugą o trzeci schodek, i mocno szarpnęła. Olivia właśnie zaczęła schodzić. Chodnik ustąpił na tyle, żeby nie zniechęcić jej do kolejnych prób.

– Poszukam młotka – zaproponowała Olivia, obchodząc ją dookoła.

Inara nie chciała czekać, więc zebrała się w sobie i jeszcze raz pociągnęła. Tym razem chodnik odskoczył z trzaskiem. Kiedy spojrzała w dół, zobaczyła, że oderwała nie tylko fragment wykładziny. Został jej w rękach cały stopień, który nadal trzymał się chodnika. W miejscu, gdzie powinien być drugi schodek, ziała czarna dziura.

– Trzeba było poczekać. – Olivia odwróciła się od szafki i zaprzestała poszukiwań młotka.

Inara westchnęła i zabrała się do odkładania schodka na miejsce, zamierzając powierzyć zadanie oderwania chodnika komu innemu, ale w tym momencie coś przykuło jej uwagę.

– W tej dziurze coś jest.

– Pewnie mysie gniazdo.

Inara wzdrygnęła się na samą myśl.

– Zostaw młotek. Potrzebuję latarki. I gumowych rękawiczek.

Nie ma mowy, żeby wsadziła gołą rękę w mysie gniazdo. Chwilę później Olivia wróciła z latarką i rękawiczkami. Podała je Inarze z miną, która mówiła: „Wariatka z ciebie".

Inara wsunęła dłonie w rękawiczki, po czym uklękła na dolnym schodku i skierowała światło latarki do dziury.

Pod warstwą kurzu, pajęczyn i – właśnie tak – mysich odchodów (fuj!) leżało jakieś zawiniątko. Zdecydowanie dzieło człowieka. Nie gryzonia.

Ale mysz odpowiedzialna za odchody mogła nadal tam być.

Z jednej strony Inara bała się włożyć rękę do środka, jednak z drugiej nie mogła tak po prostu zostawić tej ukrytej paczuszki, nie dowiedziawszy się, co w niej jest, więc wstrzymała oddech i dłonią w rękawiczce powoli sięgnęła do dziury.

Zawiniątko było miękkie. I zaskakująco lekkie.

– Co to jest? – Poczuła oddech Olivii na swoim karku.

– Uważaj. – Inara szybko złapała paczuszkę i wyciągnęła ją z kryjówki. Potem, wciąż myśląc o myszach, odsunęła ją od siebie i skierowała się do stołu, podczas gdy Olivia z hukiem upuściła schodek z powrotem na miejsce.

Wolną ręką Inara wzięła plik gazet z koszyka na blacie i rozłożyła je na kuchennym stole, a następnie położyła na nich brudną paczuszkę.

Cokolwiek było w środku, ktoś zawinął to w kawałek materiału i związał brązowym sznurkiem. Całość miała kształt kwadratu i rozmiary niedużego melona. Inara złapała za sznurek i pociągnęła. Wysunął jej się z palców w rękawiczkach, a węzeł ani drgnął.

– Masz. – Olivia podała jej nóż do mięsa ze stojaka na blacie.

Chwilę później rzemyk był już rozcięty, a poplamiona cerata rozwinięta.

W środku znajdowała się pożółkła tkanina w niebieską kratę. Z pewnością nie była to jedyna zawartość zawiniątka.

– Po co ktoś miałby pakować i ukrywać stary kawałek materiału?

– Może zawinął w niego coś bardziej wartościowego, na przykład naszyjnik z drogich kamieni. – Olivia przysunęła się tak blisko, że Inara poczuła zapach jej kokosowego kremu do ciała.

– Albo sakiewkę pełną złota, albo może pamiętnik pełen pikantnych opowieści.

Inara spojrzała w błyszczące z podekscytowania oczy Olivii i wiedziała, że obie przypomniały sobie poszukiwania skarbów, które ciotka Dahlia wymyślała dla nich, kiedy były dziećmi.

– Rozwiń to – ponagliła ją Olivia.

Inara wyciągnęła ręce, ale zatrzymała je, kiedy zobaczyła, że cały czas ma na nich brudne rękawiczki.

– Potrzymaj to przez chwilę, ale poczekaj. Nie otwieraj.

Olivia z powagą podniosła kraciasty materiał z brudnej ceraty. Inara zwinęła szybko ceratę z gazetami i wyrzuciła je do kosza pod zlewem razem z rękawiczkami. Potem umyła ręce i pospieszyła z powrotem do stołu, gdzie siostra oddała jej skarb.

Inara ostrożnie pociągnęła za koniec bawełnianego materiału i zaczęła odwijać każde zgięcie, aż wreszcie cały materiał leżał rozłożony na stole.

– To męska koszula robocza.

– Skąd Dahlia mogła wziąć męską koszulę?

I wtedy zobaczyły to, co kryło się wewnątrz.

Nie było to złoto, drogie kamienie ani żadne tajemnice, ale Inara nie miała wątpliwości, że był to prawdziwy skarb. Przed nią leżał kawałek niebieskiego jedwabiu złożony w kwadrat wielkości dłoni, wyszywany kolorowymi nićmi w skomplikowane wzory.

Powoli i ostrożnie podniosła delikatny materiał z koszuli i rozłożyła go.

Kiedy to zrobiła, nie pozostało jej nic innego, jak tylko wpatrywać się w jedwab z podziwem. Olivii również odjęło mowę.

Był to rękaw. Nie cały strój, tylko pojedynczy, długi rękaw z mankietem o dziwnym kształcie. Został najwyraźniej odcięty od ubrania, do którego kiedyś należał. Ale, co ciekawe, każdy skrawek rękawa był pokryty skomplikowanym wzorem, wyhaftowanym nićmi o głębokich kolorach, które układały się w obrazy tak szczegółowe, jakby były namalowane.

Inara nie znała się kompletnie na tekstyliach ani na szyciu, jednak nawet ona widziała, że ten rękaw to nie tylko część jakiegoś ubioru, ale też prawdziwe dzieło sztuki.

– Jak myślisz, co to jest? – zapytała siostrę, nie spodziewając się tak naprawdę odpowiedzi. Zmrużyła oczy i oglądała materiał ze wszystkich stron, starając się rozpoznać, co przedstawia haft i z jakiego rodzaju ubrania może pochodzić rękaw.

– Dlaczego Dahlia schowała stary rękaw pod schodami? – Olivia pochyliła się, chcąc się lepiej przyjrzeć. Inara przesunęła się tak, żeby nie zasłaniać światła i móc lepiej zobaczyć wyhaftowany obraz.

Scena wymalowana nićmi zdawała się koncentrować wokół dużego parowca płynącego przez wzburzone morze. Dookoła statku pływali ludzie, a może były to morskie stworzenia podobne do syren?

Z dala od parowca, w dole rękawa, zobaczyła postać mężczyzny, który stał w małej łódce i trzymał w górze żółte światło.

– Może to nie Dahlia go schowała, tylko ktoś przed nią – zastanawiała się Inara. – Duncan Campbell często pływał do Azji. Może to należało do niego.

Rękaw zdecydowanie miał w sobie coś azjatyckiego. Przypominał japońskie albo chińskie malowidła, które widziała w muzeach. Udało jej się nawet dostrzec coś, co wyglądało jak znaki z jakiegoś azjatyckiego języka wplecione w scenę.

– To może być wartościowe, zwłaszcza gdybyśmy znalazły resztę tego ubrania schowaną gdzie indziej.

– Wartościowe czy nie, po co odcinać rękaw i ukrywać go pod schodami? To nie ma sensu. – Inara opadła na krzesło i popatrzyła na znalezisko. – I co ja mam z nim zrobić?

Olivia usiadła obok niej i przechyliła głowę na bok.

– Teraz to już chyba twoje, więc decyzja należy do ciebie.

Inara wpatrywała się w statek na rękawie. Był niezwykle intrygujący, ale coś jej mówiło, że powinna ukryć go z powrotem tam, gdzie znalazła, i zapomnieć o całej sprawie.

Niedziela, 7 lutego 1886 – przed świtem

Seattle, Terytorium Waszyngtonu

W mieście pełnym hazardu, alkoholu oraz opium, huk i krzyki, które w nocy obudziły Liu Mei Lien nie wydawały się niczym niezwykłym. Przekręciła się na bok w wąskim łóżku, które dzieliła z babką, i naciągnęła szary, szorstki koc aż pod szyję, żeby odgrodzić się od wilgotnego chłodu, jaki zdawał się nie ustępować o tej porze roku. W chwili kiedy zaczynała znów zasypiać, tuż pod oknem rozległ się męski głos, który krzyczał po chińsku:

– Nadchodzą!

Burcząc cicho pod nosem, żeby nie obudzić babki, Mei Lien podniosła się z łóżka i odsunęła worek z juty, który służył im za zasłonę. Przez unoszącą się mgłę spojrzała w dół, na błotnistą ulicę.

Trzech mężczyzn ubranych w samfu – tradycyjny chiński strój, składający się z sięgającego do bioder, wiązanego po boku kaftana i luźnych spodni – biegło z portu pod górę, a ich długie, ciemne kucyki, które opadały im spod czapeczek, powiewały za nimi. Jeden z mężczyzn potknął się, a dwóch pozostałych podniosło go, nawet się nie zatrzymując. Odwrócili głowy, żeby spojrzeć za siebie, ich oczy były rozszerzone, a twarze pełne napięcia.

Mei Lien pokręciła głową. Kiedy wreszcie ci bracia Yeung nauczą się, żeby nie oszukiwać w karty? Wiecznie uciekali przed kłopotami i prosili ojca albo pana China o pokrycie ich długów.

Dziewczyna opuściła zasłonę i stwierdziła, że właściwie to może się już ubrać, żeby zacząć dzień. Sięgnęła po pas bawełnianego materiału, którego używała na co dzień do spłaszczania piersi, i z wprawą owinęła go ciasno wokół pokrytego gęsią skórką ciała, a końce zabezpieczyła, wsuwając je pod spód.

Miała siedemnaście lat, czyli więcej niż jej matka, gdy wychodziła za ojca, i tylko rok mniej, niż kiedy umarła przy porodzie. Mei Lien wiedziała, że od jakiegoś czasu ojciec zastanawia się nad zaaranżowaniem dla niej małżeństwa, ale jej to nie interesowało. Bardzo lubiła pomagać mu rano w prowadzeniu sklepu, a popołudnia spędzać na haft owaniu z babką. Nie chciała tego zostawiać.

Teraz, kiedy rozbudziła się w pełni, miała ochotę dołożyć do ognia w piecu na dole i rozgrzać się poranną herbatą. Poruszając się nadal najciszej, jak tylko mogła, wsunęła zesztywniałe z zimna nogi w bawełniane spodnie, fu, narzuciła na siebie kaftan, sam, i włożyła czapkę, która ostatecznie przekonywała ludzi na ulicach Seattle, że jest chłopcem. Jako chłopiec mogła poruszać się swobodnie po mieście i pomagać ojcu w dostarczaniu zamówień ze sklepu. Jako chłopca nie niepokoili jej samotni chińscy kawalerowie ani ciekawscy biali mężczyźni. Dzięki tej swobodzie nauczyła się mówić po angielsku, więc mogła słuchać wiadomości i plotek, którymi dzieliła się później z babką, nieustannie zmartwioną, że jej wnuczka nie zachowuje się jak porządna chińska dziewczyna.

Mei Lien wsunęła stopy w buty na płaskiej podeszwie i zawiązała kawałek czerwonego sznurka na końcu kucyka, który opadał jej aż do pasa. Sznurek ten był jedynym kobiecym akcentem, na jaki sobie pozwalała, ale wiedziała, że nie wzbudzi on niczyich wątpliwości, a już na pewno nie teraz. Czerwień była kolorem szczęścia. A ona, podobnie jak wszyscy pozostali chińscy mieszkańcy Seattle, przez cały ten tydzień po cichu świętowała Nowy Rok, czego przejawem było wieszanie po zewnętrznej stronie drzwi znaków podwójnego szczęścia i palenie czerwonych świeczek, żeby uczcić przodków i odpędzić demony. Trzy dni temu siedziała wieczorem przy oknie z babką i klaskała w dłonie, kiedy bracia Yeung do późna w nocy odpalali petardy.

Drżąc nadal z zimna, zbiegła po schodach do izby znajdującej się za sklepem ojca, w której stał przyjemnie ciepły piec. Drzwiczki zaskrzypiały przy otwieraniu i wiedziała, że będzie to dla ojca znak nadchodzącego poranka. Wsunęła szybko kilka szczap do wnętrza pieca, postawiła czajnik na palniku i zajęła się zapalaniem świeczek i kadzidła na domowym ołtarzyku, po czym szeptem pozdrowiła przodków słowami pełnymi szacunku. Był to trzeci dzień nowego roku, Roku Psa, i ojciec obiecał, że tego dnia dostanie jedną z suszonych śliwek, które zamówił na święta, a które się nie sprzedały.

Ślinka jej pociekła na myśl o słodkiej, mięsistej śliwce. Może, jeśli szybko wykona swoje prace domowe, ojciec da jej obiecany przysmak jeszcze przed otwarciem sklepu.

Pierwszy obowiązek – poranny posiłek. Zakrzątnęła się po małej izbie i wzięła słoik kiszonej kapusty z cebulą, żeby zmieszać je z ryżem oraz bulionem z wczorajszej kolacji. W chwili kiedy przekładała mieszankę na patelnię ustawioną na gorącym piecu, usłyszała dobiegające od strony sklepu echo dalekiego łomotu, a następnie pełne niepokoju okrzyki, które przypomniały jej o trzech przestraszonych braciach biegnących w górę ulicy. Zatrzymała się, żeby posłuchać, ale nie mogła rozpoznać żadnych słów ani nawet stwierdzić, czy były one wypowiedziane po angielsku czy po chińsku. Ton głosu wystarczył jednak, żeby mocniej ścisnęła trzonek drewnianej łyżki i wstrzymała oddech, próbując usłyszeć więcej.

Przez cienkie drewniane ściany dobiegł ją dźwięk brzmiący jak wielkie poruszenie, które podchodzi coraz bliżej. Krzyki wydawały się natarczywe, a nawet gniewne.

I wtedy zrozumiała.

Ale nie chciała rozumieć. Nie. To nie mogło się dziać. Nie tutaj. Nie teraz.

Z łyżką od ryżu w zaciśniętej dłoni otworzyła drzwi łączące pomieszczenia mieszkalne z ciemnym sklepem. Przez okna wychodzące na Washington Street zobaczyła tłum białych ludzi, którzy nieśli broń i coś, co wyglądało na ciężkie kije. Kilku niosło też lampy, ale i bez tego gromada ludzi była dobrze widoczna pod rozjaśniającym się niebem. Kiedy tak patrzyła, z tłumu wyszedł mężczyzna ubrany w czarny garnitur i kapelusz. Podszedł do zamkniętych drzwi. Jego ciemne oczy zdawały się patrzeć prosto na Mei Lien pod nazwą sklepu namalowaną na szybie. Zimny dreszcz strachu targnął jej ciałem. Uchwyt łyżki wbijał jej się w dłoń.

– Pakuj się, Chinolu! – wrzasnął do niej mężczyzna. – Dzisiaj wracasz do Chin!

– Mei Lien! Odejdź stamtąd. – Ojciec złapał ją za ramię i odciągnął od drzwi na tyle, żeby zamknąć je z powrotem i zasłonić tłum razem z mężczyzną.

– Pogłoski były prawdziwe, Bàba – zawołała, odwracając się twarzą do niego, i zobaczyła, że nadal ma na sobie nocny strój. – Wypędzają nas z miasta!

– Cicho, córko. – Ujął ją ciepłymi dłońmi za ramiona i spojrzał z bliska w oczy. – Nie pokazuj im, że się boisz. Dopóki jesteśmy razem, nic nam się nie stanie.

Potem puścił ją i popchnął lekko w stronę schodów.

– Idź obudzić babkę i ubierz ją. Zapakuj, co tylko możesz. Nie wiem, czy jeszcze tu wrócimy.

Chciała zaprotestować, ale ojciec już zniknął w malutkim tylnym pokoju, w którym spał. Ze ściśniętym boleśnie żołądkiem wspięła się po schodach i uklękła przy łóżku babki.

– Năinai, obudź się. Musimy przygotować się do drogi. – Mei Lien potrząsnęła babkę za ramię, bo wiedziała, że od kilku ostatnich miesięcy słuch staruszki stopniowo się pogarszał. Powtórzyła swoje słowa po chińsku, ponieważ babka nigdy nie nauczyła się angielskiego, i dalej delikatnie nią poruszała.

– Muszę powiedzieć służącej, żeby się pospieszyła – wykrzyknęła babka, prostując się nagle. – Matka nie lubi na nikogo czekać w dniu targu. – Jej oczy były równie mgliste jak jej słowa.

Mei Lien, przyzwyczajona do tego, że babka śni o dawnym życiu w Chinach, poklepała ją po ramieniu i odwróciła się, żeby otworzyć ustawioną przy łóżku skrzynię, w której znajdowały się ubrania staruszki. Ale w tym momencie usłyszała krzyk ojca dobiegający ze sklepu na dole, a zaraz potem trzask i łomot.

Rzuciła na łóżko pierwsze ubranie, jakie wpadło jej w ręce, i zbiegła po schodach, czując, że jej stopy stały się nagle ociężałe. Kiedy dotarła do drzwi prowadzących do sklepu, zatrzymała się jak wryta. Ojciec klęczał na podłodze przed dwoma białymi mężczyznami. Zawartość rozciętego worka ryżu leżała rozsypana dookoła niego. Wyższy mężczyzna trzymał karabin na wysokości piersi, a niższy miał w rękach pomalowany na czarno kawał drewna – wyglądał jak fragment obramowania okien sklepowych.

Obaj mężczyźni byli ubrani w ciemne garnitury i kapelusze, jakie widywała często wśród białych ludzi, chociaż ten niższy z przodu wyglądał, jakby od wielu dni się nie przebierał, tak pomarszczona i poplamiona była jego marynarka. Obaj mieli błysk szaleństwa w oczach, co sprawiło, że Mei Lien nagle zaschło w ustach. Jej wzrok przeniósł się na drzwi wejściowe do sklepu. Potłuczone szkło leżało rozsypane na podłodze. Dookoła otworu, który wybili w drzwiach mężczyźni, widać było strzaskane drewno. Zamek nadal mocno trzymał się ściany.

– Proszę. Nie krzywdzić rodziny – błagał ojciec łamaną angielszczyzną, ciało miał skulone, a głowę opuszczoną. Nigdy dotąd Mei Lien nie widziała go tak przestraszonego albo tak słabego. Jej żołądek skurczył się i musiała mocno przełknąć ślinę, żeby nie zwymiotować.

Pomimo grożącego im obojgu niebezpieczeństwa podbiegła do ojca, pilnując, żeby przez cały czas mieć spuszczony wzrok. Chwyciła go za ramię.

– Bàba, wstań.

Ojciec podniósł gwałtownie głowę w jej stronę. Jego oczy rozszerzyły się z przerażenia i natychmiast zrozumiała, że powinna była zostać na górze. Dźwignął się ciężko i oboje zrobili kilka kroków w tył. Mei Lien nadal trzymała go za ramię. Zasłonił ją swoim ciałem.

Mężczyzna z drewnianym drągiem uderzył nim o dłoń i splunął na podłogę, zostawiając brzydki brązowy ślad w miejscu, które zaledwie wczoraj Mei Lien wyszorowała do czysta.

– Odpływacie dzisiaj wszyscy promem o pierwszej po południu. Wracacie do Chin, żółtki.

– Ale to jest nasz dom – zaprotestowała Mei Lien bez zastanowienia. Urodziła się w Seattle. Nie znała innego życia. – Nie chcemy wyjeżdżać. – Ojciec poklepał ją po dłoni, ale nic nie powiedział.

Grubszy mężczyzna obejrzał się na kolegę. Ich twarze rozciągnęły się w szerokich uśmiechach, które nie odbiły się jednak w ich oczach, a potem ten niższy odwrócił się z powrotem w stronę Mei Lien i jej ojca.

– To akurat nie ma już znaczenia, wiecie? Decyzja została podjęta. Nikt nie chce, żebyście wy, Chinole, zabierali pracę i pieniądze nam, Amerykanom. – Zrobił krok w ich kierunku, a Mei Lien poczuła, jak ojciec sztywnieje. – Tak sobie myślę… Nie chce mi się wierzyć, że zapakujecie swoje tyłki na tę łódź, więc lepiej sam was na nią wsadzę.

Zanim Mei Lien i jej ojciec zdążyli się zorientować, złapał dziewczynę za ramię.

– Puść mnie! – krzyknęła, ale on jeszcze zacieśnił uścisk, odciągnął ją od ojca jednym szarpnięciem i popchnął w kierunku drzwi.

– No dalej, Chinolu.

– Poczekajcie! – Ojciec znalazł się nagle przed nią i odgrodził ją własnym ciałem od mężczyzny. – My pójść. Proszę, zabrać tylko nasze rzeczy i stara matka. Ona nie chodzić.

– Bàba! – Mei Lien syknęła mu po chińsku do ucha. – Dlaczego mamy odejść? W Chinach nic dla nas nie ma. Sam mi to wiele razy mówiłeś.

Ojciec odwrócił twarz w jej stronę, jego oczy nakazywały jej posłuszeństwo.

– Synu – powiedział po angielsku, przyzwyczajony do komedii, którą odgrywali przed obcymi. – Nie ma wyboru. Idź zabrać swoje rzeczy i pomóc Năinai. Ja zapakować, co się da.

– Macie pięć minut. Ani sekundy więcej. Każdy Chińczyk, który zostanie na brzegu po odpłynięciu parowca, będzie zastrzelony. – Jakby na potwierdzenie słów mężczyzny z ulicy dobiegł odgłos wystrzału.

Podczas gdy biali podbiegli do okna, żeby popatrzeć, ojciec pchnął Mei Lien w kierunku schodów i pouczył szeptem po chińsku:

– Szukają pretekstu, żeby nas zabić. Nie dawaj im go. Zbierz wszystko, co mamy wartościowego. Pospiesz się!

Na te słowa Mei Lien potknęła się na schodach. Jak to w ogóle możliwe? Jak ci mężczyźni mogli wtargnąć do ich mieszkania i zmusić do odpłynięcia „do domu", do kraju, w którym Mei Lien nigdy dotąd nie była? Kraju, który jej ojciec pożegnał, nie zamierzając nigdy wracać?

Kiedy weszła do pokoju, zobaczyła, że babka siedzi na łóżku, a na jej niedużej, bladej twarzy dostrzegła rozszerzone oczy. Staruszce udało się samej ubrać w najlepsze, czerwone mang ao i marszczoną spódnicę w tym samym kolorze – strój, który miała na sobie w dniu ślubu. Ubrania wisiały luźno na jej drobnym ciele. I jakby wiedziała, że mieli właśnie wyruszyć w podróż, wcisnęła swoje malutkie, skrępowane stopy w najlepsze, czarne wyszywane buty.

Widząc strach wymalowany na pomarszczonej twarzy babki, Mei Lien poczuła, jak zamiera w niej serce, ale nie traciła czasu na pocieszanie. Z krzesła przy łóżku podniosła torbę na zakupy i zaczęła wrzucać do niej ubrania, szczotkę do włosów oraz pieniądze, które szczęśliwie dostała zaledwie parę dni temu. Kiedy torba była pełna, złapała tę, w której babka trzymała przybory do haft owania, i wyrzuciła na podłogę wszystkie kordonki, igły i niedokończone portmonetki. Do worka wepchnęła trochę ubrań babki, jej pamiątkową szpilkę do włosów i pieniądze, które trzymała w sakiewce wciśniętej za ich wspólną umywalkę w pokoju. Wreszcie zwróciła się do niej:

– Năinai, musimy iść – powiedziała. – Bok Guey zmuszają nas, żebyśmy odpłynęli dzisiaj do Chin. Bàba czeka na dole.

Oczy babki rozjaśniły się na wspomnienie Chin, ale szybko z powrotem spochmurniały.

– Nie zapomnij o moim pudrze, Mei Lien. Nie mogę się pokazać bez pudru.

Mei Lien szybko, ale delikatnie rozprowadziła biały puder na cienkiej jak papier skórze babki, następnie musnęła jej policzki i dolną wargę czerwienią, po czym wrzuciła pojemniczki do torby hafciarskiej.

– Masz piękne mang ao, Năinai – powiedziała, zawiązując torbę. – Te smoki i feniksy na pewno będą nas chronić podczas podróży.

Babka uśmiechnęła się szeroko i podniosła wysoko głowę. Często opowiadała Mei Lien, jak to czerwony jedwab kaftana przynosi szczęście, i z dumą podkreślała, że osiem wyszywanych smoków oznacza rangę urzędniczą jej zmarłego męża. Emblemat ze srebrnym bażantem wyhaftowany na przodzie był już podniszczony i wyblakły, ale ścieg wykonany własnoręcznie przez babkę był tak drobny, że trzeba było dokładnie się przyjrzeć, żeby stwierdzić, czy wzór nie został namalowany. Mei Lien miała nadzieję, że tego dnia ozdobny strój nie ściągnie na nich niechcianej uwagi.

W drzwiach stanął ojciec, a za nim wyższy biały mężczyzna.

– Musimy już iść – powiedział, a w jego głosie słychać było napięcie.

Mei Lien pokiwała głową.

– Dobrze, Bàba. Czy możesz wziąć nasze rzeczy? Ja wezmę Năinai.

Babka musiała być wszędzie noszona ze względu na swoje zdeformowane stopy, które nie wytrzymywały dużego obciążenia. Mei Lien przywykła do noszenia jej na plecach po mieszkaniu, co zazwyczaj wystarczało, ponieważ babka od lat nie wychodziła z domu. Ale chociaż staruszka była drobnej postury, zaniesienie jej do portu trzy przecznice dalej mogło okazać się trudne.

Z babką na plecach Mei Lien podążyła za mężczyznami na dół, gdzie od zapachu spalonej kapusty zaczęły jej łzawić oczy. Płomienie świec tańczyły na rodzinnym ołtarzyku i oświetlały fotografię matki Mei Lien – której dziewczyna nigdy nie poznała – w taki sposób, że wydawało jej się, że tamta patrzy prosto na nią.

– Bàba, zdjęcia – wyszeptała, przypominając ojcu, żeby dopakował je do ich rzeczy, a on wrzucił je natychmiast do torby babki. Z rezygnacją spojrzeli na wszystko, co musieli zostawić, i skierowali się do sklepu na przodzie budynku.

Kiedy weszli, niższy biały diabeł napełniał sobie właśnie kieszenie puszkami opium i tabaki. Mei Lien minęła go bez słowa, jej buty zachrzęściły na potłuczonym szkle. Gdy wyszła z zacienionego wnętrza na drewniany chodnik, instynktownie odsunęła się na bok, przyciskając siebie i babkę, ciążącą jej na plecach, do szyby sklepu.

Tłum, który zebrał się na ulicy, wyglądał jakby żywcem wyjęty z koszmaru sennego, oderwany od reszty świata, spowity podnoszącą się mgłą i słabo oświetlony słońcem przenikającym przez szare od mżawki niebo. Mężczyźni o bladych twarzach, poubierani w czarne i brązowe garnitury oraz kapelusze, krążyli dookoła ponad niższymi od nich Chińczykami, którzy mieli na sobie takie same luźne kaftany i spodnie jak Mei Lien i jej ojciec. Strój babki na pewno wyróżniał się jako jedyna plama koloru w ten straszny poranek, chociaż Mei Lien widziała tylko rękawy owinięte wokół swojej szyi. Skuliła się przy budynku, nagle przerażona niczym niezawinioną nienawiścią, jaką wyczuwała w tłumie.

Pomimo chłodu powietrze było ciężkie od drażniącego odoru przybrzeżnych mokradeł i zapchanego kanału, z którego wylewały się na ulicę ścieki. Co jakiś czas podmuch słonego powietrza przynosił z portu zapach smoły, który wzmagał ogólnie panujący smród. W dole ulicy, tak daleko, jak pozwalała zobaczyć mgła, widać było Chińczyków przeganianych niczym bydło pomiędzy kolumnami gniewnych, białych mężczyzn, którzy potrząsali bronią i kijami.

– Wyciągnę nas z tego – wyszeptał po chińsku ojciec, zatrzymując się przy Mei Lien na chodniku z desek. – Trzymaj się blisko mnie.

Jego słowa dodały jej odwagi, której potrzebowała, żeby wejść razem z nim w rzekę ludzi płynącą po błotnistej ulicy. Trafiła stopą na śliski koński nawóz i poczuła, jak zaczyna się przewracać. Ciężar babki wytrącał ją z równowagi na tyle, że uniknięcie upadku wydawało się niemożliwe.

Ale w tym momencie złapały ją dwie silne dłonie i postawiły z powrotem na nogi, a babka nadal trzymała się bezpiecznie na jej plecach. Mei Lien podniosła wzrok, żeby zobaczyć, kto jej pomógł, i odkryła, że to najmłodszy z braci Yeung. Uśmiechnęła się do niego w podziękowaniu, ale on tylko zmarszczył brwi i odwrócił się, szturchany końcem karabinu.

Ten sam karabin dźgnął ją teraz w bok.

– Ruszaj się, chłopcze.

Mei Lien nie miała wyboru, musiała usłuchać. Czując palący ból w mięśniach nóg i pleców, a w piersi jeszcze bardziej wyniszczający ogień strachu, zaczęła iść w dół, w stronę morza, razem z pozostałymi powyciąganymi z domów Chińczykami.

– Synu, tutaj! – wołanie ojca dobiegło z alejki pomiędzy jego sklepem a sąsiednią pralnią. Poza domem nigdy nie używał jej imienia, ale rozpoznała go po głosie.

Najszybciej jak tylko pozwalał jej na to ciężar babki i białe diabły poganiające wszystkich dookoła, przedostała się do alejki i dotarła do ojca, który opierał się plecami o wilgotny, drewniany szalunek i rzucał ponad nią niespokojne spojrzenia.

– Szybko, tędy. – Oderwał się od ściany i podążył dalej w głąb alejki, prowadząc ich, jak miała nadzieję Mei Lien, w stronę bezpieczeństwa i możliwości pozostania na tej ziemi.

– Hej, wy tam. Stójcie!

Pod wpływem tego okrzyku przyspieszyli kroku. Mei Lien zebrała resztki sił, żeby iść dalej naprzód, chociaż ciężar babki sprawiał, że czuła się jak we śnie, w którym próbuje biec, ale nogi jej nie słuchają. Usłyszała odgłos kroków za plecami i wytężyła siły. Kroki się zbliżały.

Zobaczyła tylko ciemną plamę, która przesunęła się obok niej, i ojca upadającego w błoto. Mei Lien zatrzymała się gwałtownie, żeby się o niego nie potknąć, i zobaczyła, jak biały mężczyzna chwyta go i podnosi do góry dłońmi wielkości twarzy ojca.

– Gdzie się wybieracie? – Mężczyzna nie czekał na odpowiedź, tylko walnął ojca pięścią w policzek, aż głowa odskoczyła mu z chrzęstem do tyłu. Czarne wąsy mężczyzny zadrgały w uśmiechu, który sprawił, że zimny dreszcz przeniknął Mei Lien do szpiku kości.

– Bok Guey! Puść go! – krzyknęła staruszka, czym dała upust swojej złości na białego diabła, chociaż on nie zrozumiał ani słowa z jej tyrady. Mei Lien zaczęła zsuwać babkę z pleców, żeby pomóc ojcu, ale ona ścisnęła ją mocniej za szyję, niemalże ją dusząc.

– Nie, Mei Lien. Ciebie też uderzy – ostrzegła.

Wiedząc, że babka ma rację, Mei Lien podsadziła ją sobie wyżej na plecach i wciągnęła powietrze, którego zaczynało już jej brakować, głęboko do płuc.

Ojciec był najłagodniejszym człowiekiem, jakiego znała. Nigdy nie podniósł głosu na nią ani nawet na młodych ludzi, którzy przychodzili do sklepu w dniu wypłaty, wygłaszali swoje żądania i zachowywali się jak świnie. Nigdy w życiu się z nikim nie bił. Patrzenie jak jest teraz bity i znieważany przysparzało Mei Lien większego bólu, niż gdyby to ona sama dostawała ciosy. Nie mogła tak stać i się przyglądać. Musiała coś zrobić.

Zgięła się w pasie, żeby utrzymać babkę na plecach, i chwyciła mężczyznę za ramię, zanim zdążył jeszcze raz uderzyć ojca pięścią w zakrwawioną twarz.

– Proszę – zaczęła błagać najlepiej, jak umiała po angielsku. – Niech pan przestanie go bić. Pójdziemy na statek z innymi. Nie będziemy sprawiać więcej kłopotów.

W tym momencie w alejce rozległ się huk wystrzału. Mei Lien ogarnęło przerażenie i popatrzyła na ojca, szukając śladu po kuli. Jego rany wskazywały na pobicie, ale nie na postrzał, a poza tym nadal oddychał. Babka dalej krzyczała jej do ucha, więc nie mogła być ranna. Mei Lien z ulgą zamknęła oczy i wypuściła z płuc drżący oddech.

Kiedy z powrotem otworzyła oczy, zobaczyła, że biały mężczyzna nadal trzyma kaftan ojca w zakrwawionych pięściach, ale patrzy w stronę Washington Street za plecami Mei Lien, skąd dobiegł wystrzał. To, co zobaczył, przywołało na jego usta nieprzyjemny uśmieszek, ale dziewczyna nie obejrzała się, żeby spojrzeć, co to było. Musiała wydostać ich z tej alejki żywych.

– Proszę – powiedziała znowu. – Naprawdę pójdziemy.

Kiedy jego czarne oczy spoczęły na niej, zobaczyła w nich tak czystą nienawiść, że aż zadrżały jej kolana. Wyprostowała się na tyle, na ile pozwalał jej ciężar babki, mając nadzieję, że ukryje w ten sposób dreszcze przerażenia.

Mężczyzna rzucił ojca na ziemię z pomrukiem obrzydzenia i podniósł się, otrzepując potężne dłonie, a jego twarz znowu powoli rozciągnęła się w uśmiechu.

– A żebyście wiedzieli, że pójdziecie, do cholery. – Kopnął ojca. – No już, bydlaku, zanim zmienię zdanie.

Mei Lien zrobiła, co tylko w jej mocy, żeby pomóc ojcu wstać. Jedno oko zasłaniała mu opuchlizna, a z nosa i z rozcięcia na policzku spływała krew. Wezbrała w niej złość, która odsunęła na bok strach. Przecież on nic złego nie zrobił. Żadne z nich nie uczyniło nic złego. Ich jedynym występkiem było to, że urodzili się Chińczykami, których biali Amerykanie uważali za gorszych niż zwierzęta hodowlane. Nieważne, że Chińczycy budowali im tory kolejowe, rąbali drewno i pakowali łososia do puszek. Chińczycy pracowali tak samo ciężko, jeśli nie ciężej niż jakikolwiek biały człowiek na tych ziemiach, a teraz byli stąd wyrzucani. Niechciani. Nieczyści. Byli przeszkodą.

– Synu, musimy iść. – W słowach ojca pobrzmiewało ostrzeżenie i Mei Lien wiedziała, że dostrzegł jej wściekłość. Nie miała zaufania do własnego głosu, bała się, że zdradzi się ze swoim gniewem na białego mężczyznę, a przez to tamten jeszcze bardziej skrzywdzi ojca. Albo go zabije. Ta myśl otrzeźwiła ją, więc tylko kiwnęła głową i zrównała się z ojcem, który kuśtykał z powrotem w stronę ulicy.

Kiedy dotarli do drewnianego chodnika, zatrzymała się nagle i musiała mocno się postarać, żeby ustać na chwiejących się niebezpiecznie nogach. Przed nimi leżał rozciągnięty w błocie najmłodszy z braci Yeung, ten, który wcześniej jej pomógł. Z tyłu głowy miał wielką, krwawą ranę po postrzale i uświadomiła sobie, że ten widok będzie ją odtąd prześladował za każdym razem, kiedy zamknie oczy. Patrzył niewidzącym wzrokiem w alejkę, z której dopiero co wyszli. Mijający ich właśnie Chińczyk odwrócił spojrzenie.

– No dalej – nakazał wąsaty mężczyzna, popychając ich od tyłu.

Ojciec pociągnął ją za ramię i w końcu jej nogi zaczęły współpracować, choć czuła, że jej ciało przytłacza nieznośny ciężar. Ciężar, w którym wyczuwała więcej niż tylko niesioną na plecach babkę. Okrążyli razem ciało postrzelonego i poszli ulicą w kierunku furgonu, który miał zawieźć ich na statek.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

TYTUŁ ORYGINAŁU:

The Girl Who Wrote in Silk

Redaktor prowadząca: Beata Piecychna

Kompleksowe opracowanie redakcyjne oraz skład: Studio Editio

Projekt okładki: Krzysztof Kibart, www.designpartners.pl

Copyright 2015 © by Kelli Estes

Copyright © 2016 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Aleksandra Weksej

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszech

nianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego

dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I

Białystok 2016

ISBN 978-83-65506-03-0

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

www.wydawnictwokobiece.pl

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

woblink.com

Spis treści

Strona tytułowa

Dedykacja

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Posłowie

Pytania do dyskusji w grupie

Wywiad z autorką

Podziękowania

Notka o autorce

Strona redakcyjna