Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Część druga

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Część trzecia

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Podziękowania

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:

EVERYBODY RISE

Redakcja:

Dorota Rżysko

Projekt okładki:

Pola Raplewicz & Daniel Rusiłowicz / RM Projekt

Zdjęcia na okładce:

Airin.dizain / Shutterstock

file.404 / Shutterstock

Betelgejze / Shutterstock

Trentemoller / Shutterstock

Canicula / Shutterstock

Macrovector / Shutterstock

Korekta:

Maciej Korbasiński

Copyright © 2015 by Stephanie Clifford

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 9788380151529

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Moim rodzicom –
z podziękowaniem

Wielu kochało się we mnie, szczęście było tuż tuż i szło, zdawałoby się, ze mną ramię w ramię; żyłam beztrosko, nie starając się zrozumieć samej siebie, nie wiedząc, czego oczekuję i czego żądam od życia, a czas płynął i płynął… Mijali mnie ludzie ze swoją miłością, migały jasne dni i ciepłe noce, śpiewały słowiki, pachniało sianem, a to wszystko – tak miłe i urzekające we wspomnieniu – mijało szybko, bez śladu, zarówno w moim życiu, jak i w każdym innym, i nie cenione znikało jak mgła… Gdzie to wszystko?

Antoni Czechow,
Opowiadanie pani N. (1887)1

Ten odległy brzeg nie jest chyba tak daleko.

Stephen Sondheim, Opening Doors
(z musicalu Merrily We Roll Along, 1981)

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Sheffield – Enfield

– Twoje perłowe kolczyki są zniszczone. Zaczynają przypominać zęby trzonowe – powiedziała do córki Barbara Beegan. Pasztet, który dziobała nożem koktajlowym, był tak nagrzany przez słońce, że konsystencją prawie przypominał masło. – Nigdy ich nie zdejmujesz?

Prawa ręka Evelyn błyskawicznie powędrowała do ucha i potarła kolczyk. Rzeczywiście był chropowaty w dotyku. Kupiła sobie te kolczyki jako prezent z okazji ukończenia liceum i przez lata nie zdejmowała ich przed wejściem pod prysznic, pływaniem czy grą w tenisa, więc najwyraźniej straciły swoją nienaganną formę, ale zwróciła na to uwagę dopiero teraz. – Chciałaś, żebym je założyła – odparła.

– Chciałam, żebyś wyglądała jak widz meczu lacrosse’a, nie jak zawodniczka. Mogłabyś je przynajmniej raz na jakiś czas wypolerować. Ludzie na pewno się zastanawiają, dlaczego nie potrafisz dbać o swoje rzeczy. W tym pasztecie chyba jest salmonella. Może wystawiłabyś coś innego?

Evelyn przecisnęła się obok beżowego mercedesa, rocznik 1985. Kiedy ukończyła kurs wprowadzający w prywatnym liceum Sheffield, matka kupiła ten samochód. Zobaczyła bowiem, że w przeciwieństwie do nich – Beeganów – żadna z bogatych mamuś nie przyjechała nowiutkim bmw. Mercedes stał zaledwie kilka centymetrów od kolejnego samochodu – starego volvo. Żaden z samochodów zaparkowanych na boisku nie wyglądał na nowszy niż z 1996 roku. Evelyn otworzyła drzwi i wsunęła rękę do koszyka piknikowego, który stał na tylnym siedzeniu. Wymacała trójkąciki sera opakowane w folię, ciepłe wino… Ciepłe opakowanie serków topionych? W końcu zdecydowała się na tapenadę – doszła do wniosku, że pastą oliwkową najtrudniej się zatruć. Z oddalonego o kilkaset metrów Boiska Pierwszego dobiegł ryk – ludzie na trybunach zaaprobowali jej wybór. Byli pochłonięci meczem lacrosse’a Sheffield – Enfield, zorganizowanym przez jej liceum z okazji zjazdu absolwentów.

Evelyn potrząsnęła głową, żeby włosy opadły jej na uszy, i podeszła do stołu ustawionego koło bagażnika samochodu. Jak wiele innych stał na Boisku Drugim Akademii Sheffield, które na czas dzisiejszego meczu zamieniono na parking. Niektóre stoliki udekorowano transparentami z napisem: SHEFFIELD – ENFIELD WIOSNA 2006. Stowarzyszenie absolwentów udostępniło je wychowankom, których roczne dotacje przekraczały dziesięć tysięcy dolarów. Na stoliku po lewej dostrzegła sery pleśniowe triple crème. Białe kręgi roztapiały się na tackach w majowym upale. Po prawej butelki białego wina i Pellegrino pociły się zmęczone pobytem na dworze. Zobaczyła sędziwych absolwentów, którzy dreptali niepewnym krokiem w szkolnych swetrach – mimo upału koniecznie chcieli je mieć na sobie. Spróbowała wyryć sobie ten obraz w pamięci. Na pewno zainteresowałby jej szefów z People Like Us.

Już miała zawrócić i pójść do hali, kiedy usłyszała chlupot i zobaczyła Charlotte, która zbliżała się do niej, triumfalnie wymachując dwoma pudełkami krakersów. W drugiej ręce trzymała styropianowy kubek. Jak na drobną osóbkę o biodrach tak wąskich, że często musiała kupować ubrania w Gap Kids, zostawiała ogromne wgłębienia w ziemi, kiedy tak szła, stawiając długie kroki w kaloszach. Włosy miała spięte w koński ogon, ale przez wilgoć w powietrzu jej bladą twarz okalała aureola orzechowych loczków. – Sukces! – powiedziała, podchodząc do Evelyn. – Babs sprzedałaby mnie handlarzom białych niewolników, gdybym ich nie znalazła.

– Nie wysłała cię chyba po krakersy? Mówiłam jej, żeby tego nie robiła. Przepraszam, Char.

– Przynajmniej krakersy to coś, co jestem w stanie znaleźć. Bałam się, że wyśle mnie po męża dla ciebie – powiedziała Charlotte i wystawiła język. Evelyn kopnęła ją w piszczel, ale stopa odbiła się od gumowego kalosza.

– Masz – Charlotte podała jej styropianowy kubek. – To cydr.

– W maju?

– W maju – odpowiedziała Charlotte, naśladując brytyjski akcent. – Przepracowałaś jeden dzień w People Like Us i już nie pamiętasz zwyczajów zwykłych ludzi?

– Pracuję tam od trzech tygodni i właśnie realizuję mój plan. Chcę ściągnąć do nas elity tego kraju – Evelyn objęła gestem widownię – Dziś jest dzień zapisów do People Like Us. Tylko że oni jeszcze o tym nie wiedzą.

– Ach, Charlotte, namierzyłaś krakersy! – Barbara Beegan podeszła do dziewcząt i stanęła obok. Rzucała na nie klocowaty cień. Jej wypedikiurowane stopy były ściśnięte paskami sandałów na płaskim obcasie. Sandały były dobrane do pastelowoniebieskich, plisowanych spodni, które wybrzuszały się na masywnych udach, i świeżo wyprasowanej białej koszuli. Obrazu dopełniały włosy w kolorze masła, ułożone w grube fale, i duże ciemne okulary. W młodości, dzięki diecie opartej na zielonych jabłkach, Barbara Beegan miała szczupłą sylwetkę. Dziś jednak była korpulentna i maskowała dodatkowe kilogramy starannie skrojonymi ubraniami. Jak zawsze pachniała skórą. Na widok pudełek zmarszczyła brwi. – Ale w tych tutaj jest pieprz.

Charlotte spojrzała bez słowa na Evelyn i zrobiła minę jak z Krzyku Muncha.

– No cóż, pani Beegan, tylko takie znalazłam.

– W takim razie będziemy chyba musiały się tym zadowolić – stwierdziła Barbara, patrząc ponad głową Charlotte.

– Powiedz dziękuję, mamo – odezwała się Evelyn.

– Tak, dziękuję – odparła Barbara bez entuzjazmu. Otworzyła pudełko i zaczęła układać krakersy w półkole.

– Do usług – powiedziała Charlotte i lekko się ukłoniła. – O, tam jest pan Marshon, który uczył historii na roku przygotowawczym. Myślisz, że wciąż jest na mnie zły za to, że odegrałam defenestrację praską jego śnieżną kulą? Pójdę się tylko przywitać, za chwilkę wracam.

Evelyn wykorzystała okazję, żeby się wymknąć. Trawa Boiska Drugiego była błotnista, poorana śladami opon i kaloszy Tretorn. Charlotte miała na tyle rozsądku, aby je włożyć. Evelyn brnęła przez wyboje. Z zainteresowaniem patrzyła, jak jeden z absolwentów próbuje jednocześnie zatrzymać drepczące dziecko i wytrzeć labradora, który najwyraźniej kąpał się w rzece Ammonoosuc. Kiedy na nią spojrzał, zakaszlała i odwróciła wzrok.

Od ukończenia szkoły minęło osiem lat i w tym czasie nie wracała zbyt często do Sheffield. Nie chciała słuchać, jak koleżanki z klasy chwalą się dziećmi, pracą i ślubami, kiedy ona z braku lepszego pomysłu wciąż zajmowała się marketingiem podręczników. Z kolei Barbara była oddaną absolwentką, mimo że nigdy nie chodziła do Sheffield. Co roku dzwoniła i próbowała ją wypchnąć na mecz Sheffield – Enfield. Evelyn za każdym razem odmawiała. W ramach pokuty musiała wysłuchiwać wciąż tego samego wykładu o tym, że się starzeje, że powinna szybko kogoś poznać i nie wolno jej rezygnować z szansy, iż wśród absolwentów spotka odpowiedniego kandydata.

Ten rok był inny. Kilka miesięcy temu wydawca podręczników wręczył jej wypowiedzenie, ale udało jej się zaczepić w People Like Us – portalu społecznościowym, adresowanym do elity wśród elit. Nawet Charlotte, która miała nosa do biznesu, uważała, że zbliża się boom na portale społecznościowe. Evelyn przeczuwała, że jeśli odniesie sukces w People Like Us, będzie mogła do woli przebierać w ofertach pracy.

Podczas rozmowy kwalifikacyjnej kilkakrotnie nawiązała do Sheffield i, po przypomnieniu sobie wykładów z cyklu „Powieść z okresu Gilded Age”, także do Newport. Kiedy jeden z dyrektorów generalnych zapytał, jak zamierza dotrzeć do potencjalnych członków, zablefowała. Wspomniała o dwóch przyjęciach dobroczynnych na Upper East Side i dała do zrozumienia, że brała w nich udział, choć wcale jej tam nie było. Wymyślanie szczegółów na temat przyjęć, aranżacji kwiatowych i lokalnych drinków przychodziło jej zaskakująco łatwo. Może i czuła się z tym niekomfortowo, ale tłumaczyła sobie, że na rozmowach kwalifikacyjnych każdy nagina prawdę. Z wynagrodzeniem w wysokości 46 000 dolarów i opcjami na akcje – Charlotte mówiła, że w dzisiejszych czasach tak właśnie to wygląda – została dyrektorem do spraw członkowskich w People Like Us. Odpowiadała za zachęcanie elit do zakładania profili na portalu. Trzy tygodnie po rozpoczęciu pracy musiała w końcu kogoś zwerbować i z tą myślą pojawiła się na meczu.

Co jakiś czas do jej uszu dobiegały fragmenty bojowego okrzyku z Boiska Pierwszego, gdzie właśnie trwała trzecia kwarta meczu. Kojarzyła ten okrzyk z czasów, kiedy przyjechała do Sheffield jako nowa uczennica, tak zwany świeżak. Był to hymn na cześć szkolnej maskotki – gryfa. Zgarbiony mężczyzna o jasnoniebieskich oczach odwrócił głowę w stronę stadionu i dzielnie zamachał malutką flagą Sheffield, jakby zaraz miał stamtąd nadciągnąć oddział żołnierzy i odbić go z niewoli.

Chłodny, szary kamień, z którego była zbudowana szatnia, tłumił wszystkie dźwięki. Evelyn ruszyła dobrze znaną ścieżką do łazienki dziewcząt, po jednej stronie mijając lodowisko hokejowe, a po drugiej basen do gry w piłkę wodną. W łazience, w świetle jarzeniówek, pochyliła się nad szarą, betonową umywalką cuchnącą piwem – musieli tu być młodsi absolwenci, przez cały dzień nie widziała nikogo starszego z piwem – i pełną plastikowych kubeczków. Sięgnęła do torebki, wyjęła futerał na okulary, a stamtąd flanelową ściereczkę do czyszczenia szkieł. Nachyliła się tak mocno, że dostrzegła cienką warstwę sebum na nosie. Zaczęła pieczołowicie pucować jeden z kolczyków, żeby błyszczał jak na obrazach Vermeera. Rzeczywiście był chropowaty, ale kiedy przed spotkaniem z matką jak zawsze oglądała się od stóp do głów, nie zwróciła na to uwagi.

Przelotnie spojrzała sobie w oczy. Pewnego razu, kiedy miała dwanaście lat, jeden z prawników współpracujących z ojcem powiedział jej, że kiedyś zostanie prawdziwą pożeraczką serc, ale jak dotąd się to nie spełniło. W wieku dwudziestu sześciu lat czuła, że jej rysy wciąż jeszcze nie dojrzały, a skoro tak się nie stało do tej pory, to już się nie stanie. Jej włosy miały kolor mysiego brązu i zwisały bezwładnie poniżej ramion. Twarz była za długa, nos zbyt spiczasty, niebieskie oczy za małe. Jedyną częścią ciała, którą uważała za naprawdę zjawiskową, był jej wskazujący palec. Oparła się sugestiom matki – choć „sugestie” to w tym przypadku delikatne określenie – i nie zrobiła pasemek ani nie umówiła się na sesję makijażu w Nordstrom. Pokazujesz wszystkim wokół, że ci nie zależy, powtarzała Barbara.

Tak czy inaczej, w ten weekend panował między nimi tymczasowy rozejm. Barbara uważała, że pójście do tej szkoły było jedynym słusznym krokiem w jej życiu, nawet jeśli później tego nie wykorzystała. Zaczęła obiecująco: zaprzyjaźniła się z Prestonem Hackingiem, którego matka była z Winthropów (porządna bostońska rodzina, jak mawiała Barbara), a ojciec, ma się rozumieć, z Hackingów. Wciąż miała dobry kontakt z Prestonem, ale nie zrobiła z tego żadnego użytku. Jej najlepszą przyjaciółką z Sheffield była Charlotte Macmillan, córka członka zarządu Procter & Gamble. Barbara nadal mówiła o niej: ta dziewczyna z kitkami – z powodu fryzury, którą miała Charlotte, kiedy się poznały.

Evelyn potarła drugi kolczyk. Zginając się nad umywalką tak bardzo, że jej głowa prawie dotykała lustra, obróciła kolczyk i go wypolerowała. Potem zrobiła to jeszcze raz, na wszelki wypadek. Matka nie będzie już mogła jej skrytykować.

Usłyszała, że ktoś idzie, odskoczyła od lustra i odkręciła wodę. Gdy do środka wpadli absolwenci z bordowymi literami S wymalowanymi na policzkach, miała przynajmniej wiarygodne wytłumaczenie. – Dobry mecz – powiedziała wesoło i oderwała kawałek papierowego ręcznika.

Kiedy szła w stronę karcianego stolika za samochodem matki, czuła, że błoto próbuje wessać jej baletki. Z powrotem na posterunku zaczęła ostrożnie rozsmarowywać pastę oliwkową na pieprzowych krakersach, które tak bardzo zgorszyły matkę.

– No, no, no, a oto i moje kochane kłopoty.

Głos Prestona Hackinga był wysoki, nosowy i dobrze znajomy. Gdy go usłyszała i zobaczyła za sobą krawędź jego znoszonych top-siderów, ostrożny uśmiech przyklejony do jej ust, odkąd wyszła z szatni, zmienił się w banana od ucha do ucha. Okręciła się na palcach i zarzuciła mu ręce na szyję. Preston podniósł ją z okrzykiem i opuścił, kiedy poczuł, że z wysiłku zabrakło mu powietrza.

Wyglądał dokładnie tak samo jak w czasach Sheffield. Był wysoki i chudy, miał gęste, lekko kręcone włosy, czerwone okulary i usta, na których zawsze malował się półuśmiech. Miał szlachetne rysy człowieka, który nigdy nie wdał się w bójkę i grzecznie poddawał się otrzęsinom, urządzanym dobrze wychowanym świeżakom. Kiedyś słyszała, że dał się na wiele godzin przykleić taśmą do pomnika założyciela Sheffield, a kiedy prześladowcy go uwolnili, poczęstował ich cygarem, które trzymał w kieszeni marynarki. Było kubańskie.

Przez ramię miał przewieszony zabytkowy sweter. Wyglądał na gryzący i należał do jego dziadka. Albo pradziadka – Evelyn nie mogła sobie przypomnieć.

– Pres! Myślałam, że zostawiłeś mnie na pastwę towarzystwa geriatrycznego. Co cię zatrzymało?

– Miałem i wciąż mam ogromnego kaca. Pomyślałem sobie, że nie zniosę tej radosnej szkolnej atmosfery, którą roztaczają wokół siebie tacy jak ty. Boże, kobieto, co było w tych martini?

– Może coś ci dosypali?

– Żeby tylko. W takich miejscach podają chyba samogon. Wiedziałem, że trzeba było kupić coś w mieście. Nie można ufać barmanom ze wsi w New Hampshire. Zrobisz mi krwawą?

Evelyn wyjęła jedną ze szklanek z ciętego kryształu, które matka przywiozła z Maryland, nalała odrobinę wódki z butelki w skórzanym etui i zmieszała z sokiem pomidorowym. Zastanowiło ją, skąd matka wzięła te wszystkie barmańskie akcesoria. Pojawiły się hurtem, kiedy rodzina przeprowadziła się z rancza na przedmieściach do starego rozpadającego się domu w Bibville. Była wtedy w szkole podstawowej. Wraz z przeprowadzką nastał czas arystokratycznych manier i eleganckiego szkła, pomyślała, kiedy patrzyła, jak wódka wypływa z butelki.

– Mama przywiozła chyba seler naciowy, ale teraz gdzieś pobiegła. Lód też był, ale się roztopił. Chyba będziesz musiał się zadowolić ciepłym sokiem pomidorowym.

– Oj tam. Gadanie. Więcej wódki. Jeszcze. Jeszcze. Jeszcze. Dobrze. Jeżeli szybko się nie napiję, zwymiotuję na cały ten piękny piknik.

Pociągnął długi haust.

– A teraz, skoro już ugasiłeś pragnienie, może byś się na coś przydał? Babs i ja próbujemy zrozumieć, jak się rozkłada te krzesła. Nie potrafimy tego rozgryźć.

– Tak, wszyscy pamiętamy twoje nieudane podejścia do pracy fizycznej. Zostaw to mnie. Zawsze marzyłem, żeby być twoim pomagierem.

Preston postawił szklankę na zderzaku, wziął krzesło, przykucnął i zaczął przy nim majstrować. Gdy wróciła Barbara Beegan, poderwał się na nogi. – Pani Beegan, bardzo mi miło.

– Preston, jak cudownie. Evie mówiła, że wczoraj w nocy młodzi zrobili sobie wycieczkę i widziała cię wśród nich. Cieszę się, że dziś to ja mam okazję cię zobaczyć.

– Już nie tacy młodzi. Nie mówiła, że teraz zaliczamy się do absolwentów w średnim wieku? Kiedy od ukończenia szkoły mija więcej niż pięć lat, jest już po wszystkim.

Evelyn trąciła go łokciem, starając się, żeby to wyglądało na przypadek, gdyby matka akurat patrzyła w ich stronę, ale było już za późno.

– Ma prawie trzydziestkę – odparła Barbara. – Nic dziwnego.

– Mam dwadzieścia sześć lat, mamo. To nie jest prawie trzydziestka – wymamrotała Evelyn. Ale kiedy mijała obecnych studentów, zdawała sobie sprawę, że dla nich jest jedną z wielu starszawych absolwentek, snujących się po dormitoriach podczas meczu Sheffield – Enfield i rozprawiających o tym, jaki kolor miał dywan za ich czasów.

– Prawie dwadzieścia siedem – powiedziała Barbara. Odwróciła się, żeby widzieć córkę.

– Prawie dwadzieścia pięć – odparła Evelyn.

Preston rozłożył kopniakiem jedno krzesło, potem drugie. – Gotowe… i gotowe. Obie wyglądacie, jakbyście znalazły źródło wiecznej młodości. Pani córka jak zwykle zaprzęgła mnie do ciężkiej pracy. Czy pan Beegan też tu jest?

Evelyn podała mu drinka. – To za twoją ciężką pracę. Nie, tata musiał w ten weekend zostać w pracy.

– No cóż, na pewno mu przykro, że to przegapi.

Nie było odpowiedzi, więc Preston wziął do ręki krakersa. – Czytałem w „Journalu” o sprawie, w którą był zaangażowany. Chyba chodziło o pozew przeciwko firmie farmaceutycznej w…

– Czyż nie zawsze o to chodzi? – przerwała Barbara wesołym tonem. – Całe wieki cię nie widziałam. Mieszkałeś w Londynie?

– Właśnie wróciłem do Nowego Jorku – odparł Preston.

– To wspaniale. Czy to nie wspaniałe, Evie? Zawsze jej mówię, że powinna lepiej się orientować, co słychać u jej dawnych znajomych. Jak się mają twoi dawni znajomi? Ten kochany Nick? I twój przystojny brat? Są kawalerami?

Evelyn podała matce krakersa z serkiem śmietankowym. – Już dobrze, mamo. Nie musimy oceniać każdego, kogo zna Preston, pod kątem tego, czy się nadaje na męża.

– Ja tylko rozmawiam. Evelyn potrafi być taka przeczulona. No dobrze. Opowiedz mi o sobie, Preston. Na pewno się z kimś spotykasz.

– Prawdziwa miłość nie zna gładkiej drogi^2, pani Beegan.

– Oczywiście, przed tobą jeszcze szmat czasu, zanim będziesz musiał się ustatkować – powiedziała Barbara.

Evelyn przewróciła oczami i włożyła do ust krakersa. Preston zapewnił Barbarę, że w Nowym Jorku żyje mu się dobrze, a praca niezależnego inwestora idzie jak po maśle (choć Evelyn nigdy nie potrafiła określić, co dokładnie robi i w co inwestuje). – Evelyn świetnie sobie radzi w mieście – powiedział. Uznała to za eleganckie kłamstwo. Barbara nasunęła okulary na czubek głowy. Jej błękitne oczy pojaśniały od komplementu, jakby to jej dotyczył. Po tej wymianie zdań odstąpili od siebie płynnie jak po odtańczeniu menueta. Barbara powiedziała, że znajdzie im miejsca na trybunach, i poszła.

Nagle, od strony samochodów trzy rzędy dalej, dobiegł ich ryk: Ha – CKING!, z oktawą różnicy między pierwszą sylabą a drugą. Po chwili ten sam głos: „Beegs!”.

– Dobry Boże! – zawołał Preston.

Evelyn spojrzała w tamtą stronę. Wołał ich Phil Giamatti, chłopak ze wsi w New Hampshire, który w jednej z młodszych klas przedawkował kofeinę. Toczył się w ich stronę. Niewprawnemu oku mógłby się wydawać jeszcze bardziej elegancko ubrany niż Preston. Evelyn domyślała się, że jego fioletowa koszula w kratę to Thomas Pink, a spodnie to Nantucket Redsy. Na nogach miał mokasyny od Gucciego, bez skarpetek. Evelyn pamiętała, jak przyjechał do szkoły w za dużej batystowej koszuli button-down i dżinsach. Dziś na kilometr czuć było od niego forsą i wodą kolońską, której butelki z pewnością sprzedawano w etui z czarnej skóry.

– Jak się macie, ludziska? – chwycił Evelyn grubymi dłońmi, nachylił się i złożył jej na policzku mokry pocałunek. – Fajnie się tak wyrwać z Manhattanu, co nie?

– Zawsze miło jest wrócić do Sheffield – odparła beznamiętnie Evelyn. W szkole nie lubiła Phila, bo zawsze na testach próbował spisywać od Charlotte. Teraz, kiedy miał pieniądze, nie lubiła go jeszcze bardziej.

– Co nie? No i dobrze jest się wyrwać z pracy. Bankowość to wariactwo.

– Tak słyszałam.

– Jak się ma takie podejście jak ja, praca trwa non stop. O piątej rano na nogach, do biura, i tak do pierwszej w nocy. Ale, jak to mówią, ciężko pracuj, ostro baluj, co nie? Szampan, kobiety… Modelki i bąbelki!

– Modelki i bąbelki to nie do końca moja bajka – odparł Preston wyniośle.

– Modelki to nie twój styl, Preston?

Evelyn poczuła, że robi jej się gorąco w uszy. Miała nadzieję, że Phil nie zmierza do tego, o czym pomyślała. – Styl Presa… – zaczęła.

– Wolisz modeli? – przerwał jej Phil. – To ci bardziej odpowiada?

Nie musiała nawet patrzeć na Prestona, by wiedzieć, że zrobił się czerwony. – Preston sam jest modelem, Phil – odparła lodowato. Nie była to może najlepsza riposta, ale nic innego nie przyszło jej do głowy. – Powodzenia z tą twoją bankowością.

– Hej, żartowałem tylko! – zawołał za nimi Phil, kiedy odchodzili. – Hej, hej, Hacking? Beegs?

Evelyn wróciła do stolika i zaczęła zmieniać ułożenie noży koktajlowych. Chciała dać Prestonowi czas, żeby ochłonął. W końcu głośno przełknął ślinę. – Nie wiem, o czym on mówił – powiedział.

– Ja też nie – odparła spokojnie. Ponownie napełniła mu szklankę i zmieniła temat. – Co byś wolał?

– Noo, dawaj – Preston natychmiast się włączył do ich starej gry.

– Wolałbyś siedzieć koło Phila Giamattiego na każdym przyjęciu do końca życia czy mieć w ogrodzie przed domem składany basen?

– Cóż za elitaryzm, droga Evelyn. Jak się nazywa ta strona, dla której teraz pracujesz? Nie Nasza Klasa, Kochanie?

– Bardzo śmieszne. Wiesz, że mam zamiar cię zapisać.

– Co to, to nie! Wystrzegam się technologii.

– Będziesz musiał się do niej przekonać. Masz rodowód, szanowane stare nazwisko i zapewne uzależnionych od alkoholu wujów, którzy zostawią ci wielkie fortuny. Mojej firmie zależy na właśnie takich ludziach. Nie martw się. Pomogę ci przygotować uroczy profil.

– A tak w ogóle, odpowiedź brzmi: składany basen. Zbyt cenię przyjęcia, żeby je spędzać z ludźmi pokroju Phila.

– Zgoda – odparła Evelyn.

Nagle pojawiła się Charlotte. Objęła ich oboje chudymi ramionami.

– O czym rozmawiamy? – spytała.

– O Philu Giamattim – odparła Evelyn.

– Nie zwerbujesz go chyba do PLU?

– Moja droga – powiedziała Evelyn, zadzierając brodę i patrząc z góry na Charlotte. – To nie jest kaliber PLU.

– Moja droga, ja bym się nie odważyła. Absolutnie nie PLU – odpowiedziała Charlotte z udawanym brytyjskim akcentem. – Ev dostaje chyba punkty jak łowca nagród. Tym więcej, z im bardziej starożytnego rodu wywodzi się ten, kogo zwerbuje.

– Cóż, mogę to zaakceptować, jeśli to dzięki People Like Us Evelyn pojawiła się w Sheffield – powiedział Preston. – Miło znów być razem.

– W Nowym Jorku nie mogliśmy się oczywiście sprężyć na tyle, żeby zorganizować spotkanie. Ale taki właśnie jest Nowy Jork, prawda?

Evelyn dokręciła butelkę wódki. Jak młodość, to w Nowym Jorku, powtarzali nabożnym tonem mieszkańcy jej rodzinnego Bibville, choć sami nigdy tam nie mieszkali. Evelyn próbowała pokochać to miasto i czasem jej się udawało. Na przykład wtedy, kiedy w rześką jesienną noc, wyperfumowana i w butach na wysokim obcasie, kiwała na taksówkę na Park Avenue, kiedy fontanna w Lincoln Center tańczyła w nocnym świetle albo kiedy siedząc na drugim balkonie, patrzyła, jak Alfred Molina jako Tewje śpiewa Sunrise, Sunset i czuła, że jej umysł się uspokaja. Miasto szumiało w sposób, jakiego nie dało się doświadczyć w Bibville, i trudno tu było złapać taksówkę, bo każdy gdzieś się śpieszył. Z początku dodawało jej to energii, ale potem zaczęło działać na nerwy.

Nauczyła się, jak żyć w Nowym Jorku. Wiedziała już, że nie należy chodzić na lunch do koreańskich barów z jedzeniem na wynos ani kupować niemarkowych skórzanych butów ze szklanych witryn w Midtown. Nauczyła się, że pośrodku wagonów metra jest zawsze więcej miejsca niż na końcu i że kwiaty w bodegach – sklepikach spożywczych prowadzonych przez Latynosów – zwykle pochodzą z pogrzebów. A jednak nie żyła nowojorskim życiem. Chociaż miała wielkie plany, większość dni upływała jej na wleczeniu się z domu do pracy i z pracy do domu, a jej życie stało w miejscu. W Nowym Jorku było tłoczno, głośno, brudno i albo za gorąco, albo za zimno. Proste sprawy, jak zrobienie zakupów, wymagały ogromnych nakładów czasu i energii. Po powrocie ze spożywczaka zawsze spływała potem.

Myślała, że kiedy Charlotte i Preston wrócą do Nowego Jorku, będzie mogła bardziej się wyluzować. Liczyła na to, że wszyscy troje będą na okrągło trzymać się razem jak wesoła gromada postaci z musicali Sondheima. Że przez cały tydzień będą zgłębiać tajemnice życia i miłości w swoich małych mieszkankach, a w niedziele będą się spotykać, popijać wino na dachach domów i doładowywać sobie nawzajem akumulatory. A tymczasem, kiedy Char pracowała jako analityk w Goldman Sachs, widywały się może raz na dwa tygodnie i Char mówiła tylko o tym, jak dużo ma pracy. Po roku wróciła na Harvard do szkoły zarządzania. Mniej więcej od roku znów była w Nowym Jorku i pracowała dla Graystone – prężnej firmy private equity – co oznaczało, że większość wieczorów i weekendów miała już zajętych. Z kolei Preston po powrocie z Londynu obracał się w swoim prestiżowym towarzystwie. Evelyn utrzymywała kontakt z koleżankami z college’u Davidson, ale ich drogi coraz bardziej się rozchodziły. Jedna była aktorką i niedawno przeprowadziła się do Bushwick. Evelyn musiałaby dwa razy przesiadać się do innego metra i prawdopodobnie również sprawić sobie nóż, żeby tam bezpiecznie dotrzeć.

Cztery lata od ukończenia college’u Davidson minęły jednocześnie za wolno i za szybko. Nagle Evelyn zorientowała się, że ma dwadzieścia kilka lat, a jej życie nie wygląda tak, jak by sobie tego życzyła. Dziewczyny w jej wieku albo parły do przodu, robiąc karierę, albo angażowały się w poważne związki, które wkrótce zaowocują pierścionkami i przyjęciami zaręczynowymi. Matka zaproponowała, że zapłaci za zamrożenie jej jajeczek. Nie odrzuciła od razu jej oferty. Nie żeby szczególnie chciała mieć męża i dzieci. Po prostu zdała sobie sprawę, że chciałaby wreszcie znaleźć swoje miejsce. Sprawić, by ludzie, patrząc na nią, dochodzili do wniosku, że jest interesująca i warto z nią porozmawiać, i nie musieli się męczyć, wypytując z grzeczności o szczegóły jej życia, by zaraz potem o niej zapomnieć. (– Murray Hill, tak? – Nie. Upper East Side. – Aha… i Bucknell? – Nie. Davidson).

Portal People Like Us mógł być jej szansą, nawet jeśli rodzice patrzyli na to inaczej. Ojciec stwierdził, że grupa docelowa firmy nie potrzebuje kolejnego sposobu na odcięcie się od całej reszty. Odpowiedź matki brzmiała: – Czyli zamiast zadać sobie trochę trudu i poznać ciekawe nowojorskie towarzystwo, będziesz zarabiała na byciu kimś w rodzaju ich konsjerża? To po to posłaliśmy cię do Sheffield?

Musiała przyznać, że długo bała się ludzi, których teraz miała werbować. We wcześniejszej fazie meczu wyłowiła z tłumu kilkoro z nich i zaczęła się zastanawiać, czy za jakiś czas nie dostaną za swoje – czy faceci nie zmienią się w brzuchatych pijusów, a kobiety nie przywiędną. To by udowodniło, że matka niesłusznie dopatrywała się w tej grupie uroku. A jednak dziewczyny wyglądały świetnie, były wyluzowane i swobodne, ich skóra miała najdelikatniejszy odcień opalenizny z prywatnych plaż, a na nadgarstkach pobrzękiwały emaliowane bransoletki od Hermèsa. Faceci byli przystojni i pewni siebie: bankierzy, prawnicy i przyszli politycy. Podsłuchała, jak rozprawiają na temat złamania etykiety w jednym z prywatnych klubów w San Francisco, i początkowo się wycofała, ze strachu, że ją zignorują i poczuje się jak kompletne zero. Ale potem pomyślała o swojej nowej pracy i zmusiła się do rozmowy z tymi, których znała przez Prestona. Dzięki temu udało jej się wytypować kilku kandydatów do PLU. Evelyn była zdeterminowana, chciała udowodnić rodzicom i wszystkim, którzy jej nie zauważali, że jest kimś. To miasto myślało, że jej się nie uda. Myliło się.

Do Prestona podszedł przyjaciel jego ojca, zaczęli rozmawiać. Evelyn i Charlotte ruszyły w stronę stadionu.

Kiedy – walczymy – walczymy – literackimi

Tropami – i moty – wami – i lejtmotywami, bo nasza

Szkoła – słynie – z melancholii

Li – teratów, po – etów laureatów i

Jeśli – lacrosse nie – jest naszą domeną, to

Niech – nasi rywale – spróbują – się zmierzyć

Z penta – metrem jam – bicznym, aluzją, ripostą,

Porównaniem

I z grą słów!

Pod koniec przyśpiewki kibice Sheffield zgubili rytm, ale „z grą słów” wykrzyczeli unisono, jakby to była największa zniewaga przeciwnej drużyny.

Barbara zajęła pół rzędu gigantycznym kocem z polaru. Kiwała na Charlotte i Evelyn. Sheffield zdobyło piłkę i publiczność krzyczała, kiedy Evelyn wciskała się na miejsce.

– Twój kolczyk wygląda, jakby był poplamiony – powiedziała Barbara.

– Mamo, zaraz wrzucę ten kolczyk w tłum, jeśli nie przestaniesz o nim gadać – odparła Evelyn, kiedy usłyszała prychnięcie Charlotte.

Barbara zmieniła pozycję na kocu. Tłum zawył w zbiorowym opadającym arpeggiu, kiedy drużyna Enfield odzyskała piłkę.

Nie czas się smucić, nie czas dołować, kiedyś będziecie dla nas pracować – rozbrzmiał okrzyk od strony Sheffield.

Rozdział drugi

Następny przystanek: Lake James

Evelyn spojrzała na łóżko, zawalone sukienkami, swetrami, dżinsami, butami, sandałami i ubraniami od Patagonii, i po raz kolejny próbowała wybrać tylko to, co jej się przyda podczas weekendu w górach Adirondack.

Zadzwoniła komórka. Evelyn podniosła klapkę. – Cześć, mamo – powiedziała.

– Weźmiesz Lilly? – zapytała Barbara.

– Naprawdę, mamo? Dzwonisz, żeby się dowiedzieć, co pakuję? Już kiedyś byłam u Prestona, pamiętasz? Ciebie tam nie było.

– Zobaczysz, nie pożałujesz, że wzięłaś sukienkę Lilly Pulitzer na letni weekend – powiedziała stanowczo Barbara.

Evelyn wybierała się na Dzień Pamięci do letniego domku Prestona w Lake James w górach Adirondack. Chciała zwerbować kolejnych członków People Like Us. Kiedy zaczęła pracę, najpierw czekała kilka dni, aż dyrektorzy – Arun i Jin-ho – powiedzą jej, jakie ma cele i jak mogłaby je zrealizować. Stanąć z formularzami zgłoszeniowymi w miejscu, gdzie rodzice uczniów Spence odbierają swoje dzieci? Niczego się nie dowiedziała. People Like Us był start-upem w pełnym tego słowa znaczeniu: zajmowali nieodnowione biuro w Chelsea ze składanymi stolikami zamiast biurek i beżowymi IBM-ami – pozostałością po jakimś innym start-upie.

Pomysłodawcą i fundatorem serwisu był siedemdziesięcioletni Szwajcar z Habsburgów. Chodziło mu o narzędzie, które pozwoliłoby mu nawiązywać kontakty z ludźmi jego pokroju, kiedy podróżował do Dubaju albo na Malediwy. Zatrudnił Aruna i Jin-ho, absolwentów szkoły zarządzania Stanford, i zostawił wszystko w ich rękach. Oni zaś najwyraźniej zdali się całkowicie na Evelyn w kwestii sposobu pozyskiwania użytkowników. Zaczęła od studiowania witryny New York Appointment Book i stron społecznościowych „Timesa”. Chciała się zorientować, kto jest kim w tym elitarnym gronie i kogo People Like Us chciałoby zwerbować w Ameryce. Uważała, że należy zacząć od samej śmietanki i w ten sposób zyskać rozgłos i aurę ekskluzywności.

Na szczycie jej listy była Camilla Rutherford. Na żywo widziała ją tylko raz, w barze w Picholine, kiedy czekała na rozpoczęcie Barbara Cook’s Broadway! w teatrze Vivian Beaumont i popijała piwo Old Speckled Hen, za które przepłaciła. Kierownik sali przez dobre dwadzieścia minut wisiał na telefonie i opisywał komuś krok po kroku, jak dojechać do nich z Chelsea. Kiedy Camilla weszła do środka, kelnerzy zamilkli, jakby właśnie zjawiła się Madonna, a kierownik sali zaczął przepraszać za to, że jego wskazówki były tak niejasne. Evelyn nie rozumiała jego skruchy. Słyszała przecież, że pilotował ją doskonale. Rzuciła okiem na Camillę. Sama jej pewność siebie – nie mówiąc już o pięknych włosach i idealnie wyprasowanej jedwabnej bluzce – sprawiła, że Evelyn poczuła się wymięta, jej włosy nagle wydały się przetłuszczone, a paznokcie u nóg zaniedbane.

Babs dobrze wiedziała o Camilli i jeszcze podczas nauki w Sheffield chciała z niej zrobić przyjaciółkę Evelyn. Ona, rzecz jasna, też o niej słyszała. Camilla z Saint Paulów była tematem rozmów za każdym razem, kiedy nowojorskie towarzystwo Prestona wracało z wakacji. Camilla piastowała stanowisko szefa działu wydarzeń specjalnych w „Vogue’u”, zarezerwowane dla pięknych i szykownych, tych, którzy samą swoją obecnością dodawali blasku przyjęciom. Na Appointment Booku, portalu społecznościowym, na który rzeczywiście zaglądali bywalcy modnych przyjęć, Camilla jawiła się jako niekwestionowane centrum Młodego Nowego Jorku. W wielowarstwowej sukience w kolorze kawy z mlekiem siedziała rozparta na ławce w Metropolitan Museum z okazji przyjęcia w skrzydle egipskim. Na spotkaniu grupy Young Collectors Council w Muzeum Guggenheima miała na sobie czarną jedwabną bluzkę i spódnicę z zygzakowym wzorem, i trzymała w ręku szampana. W osobliwym, inspirowanym flamenco stroju, w którym Evelyn nigdy by się nie pokazała, brała udział w Komu Bije Dzwon – zbiórce pieniędzy dla Nowojorskiej Biblioteki Publicznej, utrzymanej w klimacie hiszpańskiej wojny domowej. Zaliczenie Camilli do grona potencjalnych użytkowników było łatwe. Prawdziwym wyzwaniem było skłonienie jej, żeby się zarejestrowała.

Rozmyślając nad tym, przypomniała sobie, że Camilla, tak jak Preston, ma domek letniskowy w Lake James, i już wiedziała, co robić. Do ludzi tego pokroju należy trafiać na ich terenie. Nie na ulicach miast, gdzie może ich zaczepić byle akwizytor czy kaznodzieja z podkładką do pisania przekonujący do odnawialnych źródeł energii, lecz w ich trudno dostępnych domkach letniskowych. Samą swoją obecnością w tym miejscu pokazałaby, że jest jedną z nich. Wysłała do Prestona maila z pytaniem, czy będzie spędzał Dzień Pamięci w Shuh-shuh-gah, swoim domku w Lake James, a on odpisał: Comme d’habitude.

Mogę się wbić? – zapytała, a on odpowiedział po prostu: Oui. Załatwianie spraw ze starymi przyjaciółmi było tak przyjemnie proste.

Kilka dni wcześniej przedstawiła Arunowi i Jin-ho swoją strategię na przykładzie zdjęć z Komu Bije Dzwon i kilku innych wydarzeń. – Spójrzcie na interakcje między tymi ludźmi – powiedziała. – Dlaczego zjawili się na tej zbiórce, jeśli nie przywiodła ich tutaj miłość do biblioteki? Ponieważ poprosili ich o to znajomi. „Kup stolik”. „Zyskaj status Wspierającego”. Tak działa ten świat. Najważniejsi są influencerzy. To oni ustalają trendy. Dyktują, na których imprezach trzeba bywać. Dokąd jechać na wakacje. Na jakich portalach społecznościowych warto założyć konto. Skupianie się na ilości zamiast na jakości to niezawodna recepta na to, żeby stracić wiarygodność w tej grupie. Powinniśmy więc zastosować ich własną taktykę. Rekrutację jeden na jednego – będziemy się zwracać bezpośrednio do nich, jakbyśmy organizowali zbiórkę funduszy na bibliotekę. Sprzedaż bez rozgłosu.

Zamówiła eleganckie kartonowe wizytówki i wręczyła je pracownikom, którzy pojechali do Nantucket, na Martha’s Vineyard, do Hamptons i do Aspen, żeby w Dniu Pamięci wręczyć je odpowiednim ludziom. Arun i Jin-ho byli pod wrażeniem.

Barbara nie przestawała trajkotać. Evelyn podeszła do okna i przesunęła palcem po grubej warstwie brudu, która zebrała się tam w ciągu nocy. – Tyle czasu minęło, odkąd ostatni raz widziałam Prestona, zanim pojawił się na meczu – kontynuowała Barbara. – Co się z wami stało?

– Nic się nie stało. Mieszkał w Londynie przez… ile to było… trzy lata? Prawie się z nim nie widywałam.

– No i ten jego brat. Miły młody człowiek. Sheffield wyszło im na dobre.

– Bing studiował na Akademii Medycznej na Wyspach Dziewiczych, bo nie dostał się na żadną uczelnię w Stanach. Poza tym ma ośmioletnie dziecko.

– No cóż. Nie wykluczaj mężczyzn, którzy byli żonaci. Rozwodnicy mogą być bardzo wdzięczni za to, że mają młodą, ładną kobietę u swego boku.

– Mamo, ten telefon ma przycisk Zakończ i nie zawaham się go użyć – Evelyn przyłożyła telefon ramieniem do ucha i zaczęła wrzucać ubrania do torby. Do odjazdu pociągu pozostało niewiele czasu.

– Zawsze myślałam, że ty i Preston weźmiecie ślub – ciągnęła Barbara. – Ma cudowne maniery i dobrze gra w tenisa. Z takim człowiekiem życie byłoby proste. Pomyśl, jak łatwo przyjmowałoby się gości albo chodziło na przyjęcia z mężem, który lubi nawiązywać kontakty i za każdym razem ma coś zabawnego do powiedzenia. Preston zawsze jest królową balu. A raczej królem.

Evelyn złożyła gruby wełniany sweter. Też się nad tym zastanawiała – co by było, gdyby po prostu wzięła ślub z Prestonem. Ich ścieżki przypominałyby cyfrę 8 – w ciągu dnia każde robiłoby swoje, nocami spotykaliby się na przyjęciach i kolacjach, a potem znowu się rozdzielali. Prawdopodobnie mieliby kochanków na boku. Sceny z małżeńskiego życia z Prestonem zawsze wyobrażała sobie w czerni i bieli. Nieodłącznymi akcesoriami były malutkie okrągłe kieliszki do martini i długie cygarniczki. Ale nie mogła sobie wyobrazić nocy spędzonej w jednym domu, nawet pomijając techniczne aspekty migania się od współżycia. Wzdrygała się na samą myśl o czymś tak obrzydliwie intymnym jak jego mokra szczoteczka do zębów.

– Jakie masz plany na lato, Evelyn?

– Na razie Lake James – odparła, choć wiedziała, że matka pyta o resztę lata. Kilku marketingowców z jej poprzedniej firmy miało zamiar wynająć domek na wybrzeżu New Jersey, ale nawet gdyby było ją na to stać, nie umiałaby rozmawiać z ludźmi, którzy sypią szczeniackimi, świńskimi żartami i cytują Golfiarzy. Z drugiej strony lato w Nowym Jorku również nie wydawało się kuszące – w zeszłym roku oznaczało to samotne picie w gorące weekendy olbrzymich ilości piwa Sam Adams Summer Ale, któremu towarzyszyło wrażenie, że poza paradą Dominican Day zupełnie nic się nie dzieje.

– Robisz to tylko po to, żeby sprzedać swoją stronę internetową. Tak czy inaczej, nie możesz co weekend liczyć na gościnność matki Prestona. Kobieta stanu wolnego to obciążenie dla każdej gospodyni. Trudno jest jej znaleźć kawalera do obiadu.

– Mamo, to już ustalone, jadę do Lake James. Pogódź się z tym, dobrze? I po raz czternasty powtarzam: nie sprzedaję strony internetowej.

– Zapakowałaś Lilly?

Evelyn potrząsnęła głową. – Do widzenia, mamo – powiedziała, zakończyła rozmowę przyciskiem i wepchnęła do torby sukienkę Lilly Pulitzer.

Zaciągnęła torbę do skrzypiącej windy i przeniosła przez hol budynku. Mieszkała na Upper East Side, w wynajmowanym mieszkaniu, na które ledwo było ją stać, choć znajdowało się w „nieprzyjemnej” części dzielnicy, jak ujęła to matka. Nigdy wcześniej nie mieszkała na Manhattanie i początkowo nie zdawała sobie sprawy, że pożądana dzielnica może być atrakcyjna tylko w połowie. Jej budynek nosił nazwę Petit Trianon i mieścił się na Siedemdziesiątej Czwartej Ulicy, po niewłaściwej stronie Trzeciej. Kiedy Barbara wysyłała jej listy, zawsze pisała: Evelyn Topfer Beegan, Le Petit Trianon, jakby to była wiejska posiadłość.

Minęła stojące w holu rośliny o fluorescencyjnej zielonej barwie, które walczyły o trochę słońca. Aloes był teraz na topie. Jego gigantyczne macki leżały smętnie na kraciastej podłodze. Jakiś czas temu roślina się rozrosła i młody konserwator przesadził odrosty do małych doniczek, które postawił w holu, i przed tą prowizoryczną szkółką roślin umieścił napis: Za darmo w dobre ręce. Tego samego dnia, w drodze powrotnej z bodegi, zauważyła, że zdążył je już obsikać jakiś bezdomny. Stały w ciemnej, cuchnącej kałuży.

Siedem godzin później Evelyn wysiadła na stacji Lake James. Na niebie wisiały nisko szare chmury, zwiastujące opady śniegu. W maju, kiedy reszta Nowego Jorku oddawała się we władanie lata, góry Adirondacks trzymały się zimy tak kurczowo, jak tylko mogły. Zima była ich porą roku, nie zamierzały jej puścić tak łatwo. Evelyn zadrżała. Pociąg odjechał z łoskotem. Wiedziała, że stacja leży blisko szosy, ale nie słyszała samochodów.

Preston ściągnął na weekend całą ekipę. Między innymi Nicka Geary’ego, swojego najlepszego kumpla od czasów gimnazjum. Nick uczęszczał do Enfield i Dartmouth, a potem pracował w sektorze produktów konsumenckich Morgan Stanley. Charlotte miała z nim stały kontakt służbowy, bo w swojej firmie private equity zajmowała się pozyskiwaniem produktów. Miał być także jakiś kolega Nicka z Morgan Stanley. Charlotte też go znała. Zdecydowała się przyjechać w ostatniej chwili, bo Evelyn ciągle wierciła jej dziurę w brzuchu. Mieli się zjawić Bing, jego dziewczyna i dziecko. Evelyn miała nadzieję, że przynajmniej kilkoro z nich uda się zwerbować, a innych chętnych chciała znaleźć na przyjęciach w Lake James.

Musiała przyznać, że Lake James było wspaniałe. Nawet dworzec. Widziała przed sobą mały niebieski betonowy budynek, tej samej długości co peron, a za nim zielone drzewa, które rozciągały się we wszystkie strony. Nagle wiatr przybrał na sile, a potem równie gwałtownie ucichł. Liście drzew zaszumiały, imitując odgłos deszczu, ale po chwili znowu zapadła cisza.

Evelyn była ubrana bardziej „na lato” niż „w góry”, więc mocno otuliła się bawełnianym kardiganem. Spojrzała w lewo i na drugim końcu peronu dostrzegła wysokiego, czarnowłosego mężczyznę w ciemnym garniturze. Wyglądał mniej więcej na jej równolatka, ale ramiona miał pochylone do przodu, przez co się garbił, jakby był o wiele starszy. Wpatrywał się w drzewa i wyglądał na zagubionego.

Oboje ruszyli w kierunku dworca i dotarli tam w tej samej chwili. Chwycił za gałkę w drzwiach, trochę się z nią męczył, ale w końcu udało mu się otworzyć i przytrzymał jej drzwi. Miał ponad metr osiemdziesiąt siedem wzrostu, a jego twarz skojarzyła jej się z chorwackim koszykarzem, którego widziała, kiedy zmuszono ją do obejrzenia meczu Lakers-Knicks. Spoglądał na nią z góry małymi, czarnymi oczkami. Poszła przodem do małej kwadratowej poczekalni o niebieskich ścianach, wzdłuż których stały proste drewniane ławki. Jeszcze raz spojrzała na niego ostrożnie, próbując dopasować do któregoś z członków ekipy z Lake James. Ale najwyraźniej zbyt intensywnie przyglądała się jego garniturowi.

– Wracam z pracy – wypalił i pociągnął za krawat.

– Domyśliłam się – odparła Evelyn z uśmiechem. – Albo to, albo Lake James staje się ważnym centrum biznesowym.

Lekko się uśmiechnął, ale zdenerwowanie nie zniknęło z jego twarzy. – Czyli ty pewnie jesteś Evelyn? Nick mówił, że przyjedziesz tym samym pociągiem.

A więc kolega Nicka. Preston nie mówił o nim nic, oprócz tego, że pracuje w Morgan Stanley, ale nie wyglądał na kogoś z paczki Nicka – wydawał się nieokrzesany, ale na swój sposób sympatyczny. – Evelyn Beegan – powiedziała. – Zatrzymasz się u Prestona?

Poczerwieniał, kiedy ściskał jej dłoń. – Tak, yy… nie wspomniał o tym? Że będziemy w tym samym pociągu? Przepraszam. Pracuję z Nickiem i on pomyślał, że byłoby fajnie, gdybym dołączył. Dołączył do was.

– No tak. Na pewno będzie fajnie. Przepraszam, nie dosłyszałam imienia – odparła Evelyn. Chłopak był tak spięty, że sama czuła się przy nim swobodnie.

– O rany, przepraszam. Scot. Scot Tannauer.

Wyciągnął rękę, ale równie szybko ją cofnął i potrząsnął dłonią, jakby cierpiał na zespół cieśni nadgarstka. Nie potrafiła stwierdzić, czy jest nią zauroczony, czy po prostu boi się ludzi. Rozejrzał się dookoła. – Nigdy nie byłem w górach Adirondack. Czytałem o nich.

– Nie wiedziałam, że pisano o tych górach.

– O tak. Można poczytać o ich historii, o cudownych domkach letniskowych, o Vanderbiltach i innych rodzinach, które tu przyjeżdżały.

– Już wtedy przyjeżdżali tu bankierzy – odparła Evelyn i lekko się roześmiała.

– A… no tak, zrozumiałem żart – powiedział i spojrzał na swój garnitur.

– Ojej, nie. Nie miałam na myśli…

– Przepraszam. Po prostu… Nie. Ja tylko…

– O czym to mówiłeś? Cudowne domki letniskowe?

– Tak. Architektura jest naprawdę niezwykła. Utrzymana w ciekawym stylu, który skopiowano w niektórych parkach narodowych, ale naprawdę tylko tam.

Evelyn już miała zapytać, kim byli architekci, kiedy otworzyły się drzwi i wszedł Nick Geary. Miał na sobie białe spodenki tenisowe i białą koszulkę polo. Jego włosy wciąż miały odcień czekoladowego brązu i opadały na czoło, oczy były tak samo ciemnoniebieskie jak dawniej, cera tak samo idealna, a usta miały intensywnie czerwony kolor, za który dziewczyny potrafiłyby zabić. Jedynym problemem były jego dziurki od nosa – wielkie i drgające. Na pewno nie raz zaznały koki, pomyślała Evelyn, uśmiechnęła się i pocałowała go w policzek. – Nick!

– Evelyn. Kopę lat. Jak tam śpiewanie? – zapytał z większym zainteresowaniem, niż się spodziewała. – Sir – zwrócił się do Scota – Przydzielono mi dziś rolę pańskiego szofera. Wskakujcie. Evelyn, taki wielki bagaż na trzy dni? Jezu Chryste.

– Śpiewanie? – zapytał Scot.

– Kiedy poznałam Nicka, bardzo interesowały mnie musicale. Jestem zaskoczona, że pamięta.

– Aha – odparł Scot. Zabrzmiało to jak rżenie konia.

Rozdział trzeci

Shuh-shuh-gah

Sklepy w Lake James Village były dwupoziomowe i stłoczone razem na jednej trzeciej trzymilowego wybrzeża wokół stawu. Evelyn poczuła się pewniej, bo wszystko wyglądało tak, jak zapamiętała. Była tu tylko raz – latem, po tym, jak Preston ukończył Sheffield. Choć minęło kilka lat, nie pojawiły się żadne Walmarty, które odebrałyby wsi wyjątkowość, nie było nawet sieciowych aptek – zostały przeniesione i znajdowały się teraz przy drodze wylotowej. Zamiast tego były tu Just Bead It, Custard Mustard & Ale i lokal o dezorientującej nazwie Steak Loft.

Nawet zapach powietrza, które wpadało do samochodu przez opuszczane szyby, wydawał się znajomy mimo upływu lat. Wyczuwała mokre liście, palone drewno i błotnistą trawę. Usiadła z tyłu, żeby Nick wziął na siebie rozmowę ze Scotem, i patrzyła na przelatujące za oknem jasnozielone drzewa. Było cicho, jeśli nie liczyć śpiewu ptaków i hurkotu zabytkowego jeepa Hackingów.

Choć był już późny maj, na wystawie sklepu odzieżowego Sweater Haus wciąż były grube irlandzkie swetry i gumowce. Nawet outlety Gap and Bass, część zarzuconego projektu niektórych członków miejskiej starszyzny, żeby zrobić z Lake James centrum przecenionej odzieży, eksponowały w oknach resztki zimowych artykułów: puchate kurtki, płaszcze przeciwdeszczowe, ciężkie skórzane buty turystyczne. Kredowa tablica przed wejściem do The Lakeview Inn obiecywała zupę z siedmiu rodzajów fasoli i kanapki z grillowanym serem i zapowiadała dwanaście stopni Celsjusza oraz zachmurzenie.

Evelyn spojrzała na staw James Pond, na którym znajdowało się Lakeview, i przypomniała sobie moment, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy. Pomyślała wtedy, że tyle się mówi o Lake James jako letnim placu zabaw dla bogatych i dobrze urodzonych, a tymczasem to tylko obskurne wakacyjne miasteczko dla klasy średniej, z malutkim jeziorem i drewnianym niedźwiedziem unoszącym przednie łapy przed co trzecim sklepem. Potem pojechała zgodnie ze wskazówkami Prestona, tak jak teraz Nick – skręciła w prawo między dwa kamienne słupy z wiszącą drewnianą tabliczką: MT. JOBE ROAD – PRIVATE DRIVE – i zrozumiała swój błąd.

Wjechali na nieukończoną, wyboistą wiejską drogę. Po lewej stronie migały czasem skrawki ogromnego jeziora, a drzewa na wprost nich sprawiały wrażenie, jakby za nimi ukrywały się bardzo eleganckie domy.

– Ooo – odezwał się Scot, uderzony tą samą myślą, która przyszła jej do głowy przed laty. – To tu jest jeszcze jedno jezioro? Myślałem, że tamto było jedyne.

– To był staw – powiedziała Evelyn. – James Pond. Wszyscy turyści, którzy tu przyjeżdżają, myślą, że to Lake James, wypływają łódką czy czymkolwiek, a potem wracają do domu przekonani, że powodem całego tego szału jest staw. Lake James jest ogromne. Przynajmniej dziesięć razy większe. Nie widać go z miasta.

– Dlaczego?

– Prywatne drogi, przyjacielu – odparł Nick, podjeżdżając pod Mt. Jobe. – Dostosuj się.

– Wydawałoby się, że mieszkańcy powinni być temu przeciwni – powiedział Scot.

– Mieszkańcy, wszyscy co do jednego, żyją z prywatnych dróg – oznajmiła Evelyn ze śmiechem. – Sami odgradzają się od reszty.

– Co za komunistyczne pomysły, Evelyn – odezwał się Nick.

Na Mt. Jobe Road każdy dom był oznaczony skromnym drewnianym słupkiem i tabliczką, na której nieco zwariowanym charakterem pisma wypisane były nazwy posiadłości – mieszanka hołdu i zgrywy: ORLE GNIAZDO, CAMP TAMANEND, WYSTĘP SKALNY, AMYMAMY DOMEK.

Rodzice Prestona kupili swój domek – Shuh-shuh-gah – w latach osiemdziesiątych, po tym jak Jean Hacking pokłóciła się z siostrami i postanowiła, że od tej pory nie będą już jeździli do Osterville. Jej opaski na głowę, bluzy z polaru, spodnie w kant, zapas dobrego czerwonego wina, arystokratyczne pochodzenie ze Wschodniego Wybrzeża, duch rywalizacji w milutkich letnich sportach takich jak żeglarstwo czy wioślarstwo i charakterystyczna wymowa słowa „huragan” – to wszystko sprawiło, że dobrze się odnalazła w towarzystwie.

Choć Hackingowie byli tu zaledwie od trzech dekad, to ci, którzy osiedlili się po nich, traktowali ich jak starą gwardię w Lake James. Po stronie gór, z dala od jeziora, rezydowali ludzie z Los Angeles, Florydy i Karoliny Południowej, którzy kupili ziemie bez prawa dostępu do jeziora, tylko po to, by mogli mówić, że mają domki letniskowe w górach Adirondack. Zrobili sobie żwirowe podjazdy, postawili granitowe rzeźby niedźwiedzi i orłów, i prowadzili odwieczne boje z miejską komisją do spraw zagospodarowania przestrzennego, żeby umieścić na domkach anteny satelitarne.

Nick zrobił ostry skręt w lewo, wjechał do przydrożnego rowu, ale zaraz z niego wyjechał. Evelyn z niepokojem spojrzała na Scota, który prawie uderzył głową o dach samochodu.

Za ostatnim zakrętem, u podnóża góry, Evelyn zauważyła gościnny drewniany hangar na łodzie – brązowy, z zielonymi framugami okien. Dom Hackingów w Lake James był częścią wielkiego obozu w Adirondack, jednego z wielu zbudowanych przez baronów kolejnictwa, bankowości i przemysłu drzewnego pod koniec XIX wieku. Początkowo był to obóz strzelecki z osobnymi namiotami na platformach, które służyły do gotowania, spania i picia. Kiedy kobiety z wyższych klas znudziły się niemodnymi już kurortami Saratoga Springs i Cape May i zaczęły dołączać do mężów w Adirondack, namioty zmieniono w drewniane domy. Wciąż jednak miały ten chropowaty, rustykalny klimat, który miał przekonać gości, że nadal mieszkają na łonie natury.

Tylko kilka budynków zachowano w całości. Dom Hackingów do nich nie należał. Główny budynek mieszkalny służył kiedyś jako stajnia. Hangar na łodzie był imponujący, miał trzy doki – dwa zadaszone i jeden otwarty – i sypialnie na górze. Pozostałe części pierwotnego obozu były odcięte od parceli Hackingów kępami drzew.

Kiedy przyjechała tu po raz pierwszy, padał deszcz i szalała burza. Zanim poszła na przyjęcie na cześć Prestona, ześlizgnęła się na werandę hangaru. Patrzyła na chude sosny, których pnie przez pierwsze sześćdziesiąt stóp były łyse i kończyły się grubymi maźnięciami zieleni, jak na japońskich obrazach malowanych na jedwabiu. W panującej wokół szarówce widziała tylko kilka świateł domów po drugiej stronie jeziora, a jedynym dźwiękiem był stukot kropli deszczu o drewnianą balustradę i dok. Przez chwilę wydawało jej się, że wszystko jest pogrążone w ciszy.

Potem poszła na imprezę. Starszy brat Prestona, Bing, zaprosił kilku przyjaciół. Byli pijani i kłócili się o rugby. Dziewczyny były ładne, złośliwe i sypały żartami, których nie rozumiała. Nick Geary, którego spotkała wcześniej kilka razy, cały czas mówił do niej Sarah. Matka Prestona siłą zaciągnęła ją do pomocy przy regatach, ona źle otaklowała jedną z łodzi i została publicznie zrugana przez panią Hacking. Później uczestniczyła w jednej kolacji na jeziorze za drugą i bez wątpienia była tam piątym kołem u wozu. Wszyscy mieli na sobie wyszywane paski w wieloryby. Wszyscy, tylko nie ona.

Tym razem miała pasek w wieloryby – nigdy wcześniej niezakładany prezent urodzinowy od Babs – i była przygotowana. Na końcu kamiennej ścieżki, po lewej stronie, dostrzegła krawędź głównego budynku. Otworzyła drzwi i wyskoczyła z samochodu. Wyjęła torbę z bagażnika i ruszyła w stronę szerokich kamiennych schodów wiodących do kuchni.

Hamilton, chart szkocki rodziny Hackingów, nazwany tak na cześć Alexandra Hamiltona i znany z tego, że zawsze trzeba było go odbierać z domów sąsiadów, kiedy pojawiał się na ich terenach nadbrzeżnych po długich, samowolnych wycieczkach wpław, otworzył pyskiem drzwi z moskitierą i trącił ją nosem na powitanie. Weszła za nim do kuchni. Preston siedział na stołku przy centralnej wyspie i oglądał pod światło kiść winogron.

– Ooo. Witam serdecznie, Evelyn Beegan – powiedział, wstając. Miał na sobie wyjątkowo starą różową koszulę typu oxford, ciemne spodnie khaki i aksamitne mokasyny z monogramem i wielką, wygryzioną przez mole dziurą w miejscu małego palca lewej nogi. Potrząsnął jej kiścią przed nosem. – Masz ochotę na winogrono?

– Nie, dzięki – odparła i usiadła miękko na stołku. W całej kuchni nie było ani jednego naczynia, czystego lub brudnego, tylko miska owoców, która wyglądała jak gotowa do sesji zdjęciowej.

– Gdzie są twoi koledzy z podróży? I co się dzieje z twoimi włosami? – zapytał Preston.

– Koledzy chyba zaraz przyjdą. A włosy wyprostowałam. Dzięki, że pozwoliłeś mi się wbić. Rekrutacja do People Like Us jest w toku.

– A więc w ten weekend czeka nas dalszy ciąg przedstawienia – odparł Preston i wrzucił do ust winogrono. Wyglądał na rozbawionego. – Pamiętasz Binga.

– Jasne.

– Rozwiódł się.

– Mówiłeś. Bardzo mi przykro.

– Niepotrzebnie. Tak będzie lepiej dla wszystkich. Ale podjął nierozważną decyzję i zaprosił tu na weekend swoją dziewczynę. Pracuje w… – Preston urwał i z premedytacją przeżuwał winogrono – agencji reklamowej. Teraz promuje pomidory w puszkach. Chodziła do… nie jestem pewien. DePaul? DePauw? Na pewno coś trzecioligowego.

– Czy w DePaul nie mają przypadkiem naprawdę dobrej drużyny piłki nożnej?

Preston utkwił w niej wzrok. – Piłka nożna? Evelyn…

– To też sport.

– No nie wiem. Proszę, poczęstuj się winogronem. Są bardzo dobre. Ale mają pestki, więc uważaj. Mówi o sobie Chrissie.

– Może dlatego, że tak ma na imię?

Preston się uśmiechnął. – Może. Może i tak. Chrissie spędzi tu weekend i nie mogę powiedzieć, że wszystko pójdzie jak z płatka.

– Od jak dawna się spotykają?

Preston się zastanowił. – Od trzech miesięcy. A właściwie od czterech. Ale nie jest pierwszej młodości i wyraźnie pali się do rozrodu. Popisuje się matczynymi umiejętnościami przy Pip. Pamiętasz moją bratanicę? W niedzielę wezmą razem udział we Fruit Stripe. Pip nie jest z tego zadowolona.

– Fruit Stripe? Regaty? To już w ten weekend? Ja się nie muszę ścigać, prawda?

– Zawsze jest taka możliwość. Wiesz, że jeżeli matka cię zwerbuje, nie będziesz mogła odrzucić jej propozycji.

– Pres, kiedy byłam tu poprzednim razem, twoja matka prawie mnie deportowała, bo źle zawiązałam węzeł.

– Jesteś ze Wschodniego Wybrzeża. Powinnaś być dobra w te klocki.

– Tak. Moja matka też tak mówi, ale rok po roku udawało mi się unikać obozów żeglarskich. A więc ta Chrissie żegluje?

– Fruit Stripe zmienia się co roku. Fundator wybiera dyscyplinę. Żeglarstwo, wioślarstwo, kajakarstwo. Same sporty wodne, rzecz jasna. O ile wiem, Chrissie jest doskonałą kajakarką – pochodzi z Zachodniego Wybrzeża – i matka spodziewała się, że będzie czarnym koniem, ale po raz kolejny stanęło na żeglarstwie, nie na kajakarstwie. No i tyle.

– Twoja matka nie będzie zadowolona z przeciętnego występu w wodnej dyscyplinie.

– Zgadza się. Bing też nie. To ich od siebie odsunie. I być może właśnie o to chodzi. Nastawiam się na ciekawe widowisko.

Hamilton musnął nosem łydkę Prestona i do kuchni weszli Nick i Scot. – Miło cię znów widzieć, stary – powiedział Preston do Scota, zmieniając ton na twardy i męski.

Po drugiej stronie domu trzasnęły drzwi i do środka wbiegła pani Hacking z plikiem papierów w ręku. Jej siwe, kręcone włosy były upięte spinkami nad uchem. Evelyn nigdy nie widziała jej w niczym innym niż w nadającym się na każdą pogodę stroju, w którym mogłaby zarówno naprawiać motorówkę, uczestniczyć w posiedzeniu komisji, jak i żwawo spacerować z Hamiltonem wokół jeziora. W norweskim swetrze L.L. Bean i sięgających do kostek spodniach w kolorze khaki nie rozczarowywała i tym razem.

– Witam wszystkich! Hamilton, siad. Cześć, Evelyn, w tym roku znów odbywa się Fruit Stripe, więc nie będziesz pomagała przy takielunku. Ty na pewno jesteś Scot, witaj. Nick, dzięki, że ich podwiozłeś. Idę na spotkanie Fruit Stripe, a potem będę musiała wpaść do miejskiej biblioteki, zanim ją zamkną. Preston, zadzwonisz do bibliotekarki i poprosisz, żeby zaczekała na mnie do szóstej piętnaście? Drinki będą o szóstej trzydzieści, kolacja o ósmej.

W Bostonie, gdzie rodzice Prestona mieszkali przez większą część roku, pani Hacking dołączyła do grona weteranów w bardzo zaciętej drużynie wioślarskiej Mamy Mildred i zaczęła trenować podnoszenie ciężarów. Była doskonałą ogrodniczką i ostatnio zapisała się na kurs architektury krajobrazu. Miała dobrą pamięć, co udowodniła, przypominając wpadkę Evelyn sprzed lat. Była surową gospodynią i jedną z najbardziej skutecznych fundraiserek w czasie kampanii Mitta Romneya, kiedy ubiegał się o urząd gubernatora. Jedyną rzeczą, którą się nie zajmowała, było zmywanie naczyń.

Zadzwonił telefon. Pani Hacking odebrała i zaczęła się kłócić o to, ile tacek crudités potrzeba na Fruit Stripe. Evelyn zajrzała do dużego pokoju. Pan Hacking siedział przy kominku z grubą książką w twardej oprawie, a Bing, rubaszny, ciastowaty typ, był odwrócony w stronę pokoju i opowiadał o klubie Porcellian, ale najwyraźniej nikt go nie słuchał.

Blisko okna z widokiem na werandę i idealnie spokojne jezioro krążyła kobieta o rudych włosach, spiętych w cienki koński ogon. Wyglądała na niespokojną i mówiła do ośmioletniej Pip, która siedziała skulona na krześle z zamkniętymi oczyma: – Myślisz, że powinnam trenować? Boję się, że spadnie deszcz. W prognozie podawali, że będzie padało wcześniej, ale nie padało, powinnam wyprowadzić łódź, ale wygląda, jakby zaraz miało się rozpadać. Nie masz wrażenia, że wygląda, jakby zaraz miało się rozpadać?

Evelyn nie musiała pytać Prestona, aby wiedzieć, że to Chrissie. Zanotowała w pamięci całą sytuację, a następnie znów spojrzała na panią Hacking, która mówiła do słuchawki, unosząc palec do góry. – Margot, w tym roku startują trzydzieści trzy łodzie, trzeba zatem wyżywić co najmniej sześćdziesiąt sześć osób. Dobrze, dobrze. Znakomicie.

Zakończyła rozmowę i zaklaskała w dłonie. – A więc tak. Evelyn, ty będziesz na drugim piętrze w pokoju do pisania, a Charlotte w pokoju obok. Nick i Scot, przykro mi, ale w ten weekend zajmiecie pokój dla służby, na tyłach domu. Po prostu mamy więcej zgłoszeń niż miejsc.

Evelyn zdała sobie sprawę, że powinna odpokutować za błąd z takielunkiem, jeśli chciała otrzymać pomoc w werbowaniu nowych członków PLU. – Ja z chęcią zamieszkam w pokoju dla służby, jest naprawdę uroczy. Poza tym Scot jest tu pierwszy raz, powinien mieć pokój z widokiem. Charlotte i ja zajmiemy pokój dla służby. Naprawdę.

– W porządku. Nie powiem, żeby ktokolwiek inny zgłaszał się na ochotnika – powiedziała pani Hacking, spoglądając na nią nowym wzrokiem. Nachyliła się do dużego pokoju i popatrzyła znacząco na Chrissie. – Dobrze. Dziękuję.

Evelyn podniosła torbę i przeszła z kuchni do spiżarni, a stamtąd do pokoju dla służby. Słyszała jeszcze, jak pani Hacking mówi: – Chrissie, przestań się zadręczać pytaniem, czy wypływać, i po prostu to zrób. Dobrze?

Pokój miał bielone wapnem ściany. Prawie całą przestrzeń zajmowały dwa łóżka. Na krańcu jednego z nich leżała wielka skórzana torba podróżna. Prawdopodobnie należała do Nicka. Usłyszała za sobą jego ciężkie kroki.

– Cześć – powiedział. – Dzięki. To byłoby gejowskie, gdybym musiał spać ze Scotem.

– Obowiązek gościa – odparła, unosząc rękę do góry.

Nick coś odburknął, wziął torbę i wyszedł.

Zapadał zmierzch, słychać było krakanie i trajkotanie ptaków, przekazujących sobie informacje o kolacji i wymieniających uwagi o tym, dlaczego w gnieździe panuje taki bałagan. Charlotte chichotała, widząc, jak Evelyn wkłada białe spodnie i granatowy sweter o warkoczowym splocie. Kiedy dodała do tego sznur pereł, Charlotte opadła ze śmiechem na łóżko. – No daj spokój – zawyła.

– Myślę, że wyglądam wspaniale – powiedziała Evelyn, szczerząc zęby do lustra i zakładając naszyjnik obrożę.

Charlotte zaczęła wymachiwać nogami w powietrzu – podeszwy stóp miała brudne, bo przez całe popołudnie ganiała się z Hamiltonem po trawie i na zmianę uciekali do wody. Słysząc, jak hałasują, pani Hacking kazała jej uważać, żeby pies za bardzo nie szalał. Charlotte uniosła dwa kciuki do góry, po czym dalej goniła Hamiltona. Zawsze miała wystarczająco dużo pieniędzy, żeby nie przejmować się swoim zachowaniem. Jej ojciec był jednym z czołowych dyrektorów marketingu w Procter & Gamble. Specjalizował się w rynkach globalnych, więc jako dziecko często przerywała naukę w przedszkolu w Cincinnati, żeby zamieszkać na przykład w Hongkongu, Rosji czy Chile. Mówiła płynnie po kantońsku, arabsku, francusku i hiszpańsku, nieźle po turecku i rosyjsku, i potrafiła się dogadać w jeszcze około dziesięciu innych językach. Kiedy wyciągała Evelyn do którejś z etnicznych restauracji w mieście, koniecznie chciała składać zamówienie w danym języku. Dorastała w bogatych wspólnotach ekspatów, chodziła do eleganckich międzynarodowych szkół i miała mnóstwo pieniędzy, ale nie uważała, że to dzięki majątkowi ludzie są interesujący.

Jej ojciec, który skończył Harvard Business School, był ogromnie dumny z córki, która jako pierwsza z trójki dzieci Macmillanów ukończyła na Harvardzie studia pierwszego i drugiego stopnia. Charlotte lubiła poczucie władzy płynące z bycia jedyną kobietą wśród mężczyzn, bez względu na to, czy chodziło o sparing z braćmi, częste loty samolotem z grubymi rybami, wygrywanie z ojcem olbrzymich sum w gonitwie Belmont Stakes, czy bycie jedyną kobietą obecną przy finalizowaniu lukratywnej inwestycji w Graystone. Evelyn domyślała się, że zarabia od dwustu do czterystu tysięcy dolarów rocznie. Mimo to mieszkała w wyposażonej w meble z Ikei suterenie w Midtown, bo miała stamtąd pięć minut spacerem do biura, a ubierała się przede wszystkim w Gapie.

Cztery lata w Sheffield to najdłuższy okres, jaki spędziła w jednym miejscu, zatem Preston i Evelyn automatycznie stali się jej najbliższymi przyjaciółmi. Brakowało jej czasu na rozwijanie życia towarzyskiego, więc robiła to samo, co oni. Kiedy jeździli do miejsc takich jak Lake James, odpowiadało jej to. Przez całą młodość brała udział w wydarzeniach dla bogatych ludzi z innych niż jej kręgów kulturowych i bez problemu mogła to robić nadal.

– Zapomniałam ci wspomnieć – powiedziała Evelyn, zmagając się z zapięciem naszyjnika. – Phil Giamatti podczas Sheffield-Enfield praktycznie sugerował, że Pres jest gejem. Przy nim.

– Naprawdę? – odparła Charlotte. – Szkoda, że nie widział, jak Pres wkładał język do gardła tej dziewczynie w Dorrian’s. Wtedy, kiedy całą sobotę spędziliśmy w Boathouse.

– To było dwa lata temu – stwierdziła Evelyn.

– No i co z tego?

– O ile wiem, od tamtej pory z nikim się nie całował. Nie jestem pewna, czyby to ujawnił, gdyby rzeczywiście był gejem. Jego rodzina ma bardzo surową wizję tego, kim powinien być, a dokładniej rzecz biorąc: on sądzi, że mają taką wizję. Rzecz w tym… – urwała, widząc, że Charlotte skubie sobie stopy. Przypomniała sobie, że ona również od roku czy dwóch z nikim się nie spotykała. Poczerwieniała i poczuła się jak jeszcze większa idiotka, kiedy przypomniała sobie zdarzenie z udziałem Charlotte i Prestona, o którym nigdy nie rozmawiali. W pewien weekend, kiedy jeszcze chodzili do college’u i spotkali się w Nowym Jorku, po całonocnym piciu wylądowali w lobby hotelu Royalton. Evelyn wychodziła właśnie z łazienki, kiedy zobaczyła, że Charlotte przyciąga Prestona do siebie i mocno całuje w usta. Zamarła, bo Charlotte po chwili nachyliła się ponownie i chciała więcej, ale Preston się odsunął, poklepał ją przyjaźnie po głowie i zaproponował wodę. Kiedy otrząsnęła się z szoku i do nich dołączyła, oboje siedzieli wygodnie w głębokich białych fotelach i rozmawiali o tym, gdzie Preston mógłby kupić cygara. Żadne z nich nigdy nie wspomniało o tym zdarzeniu. Preston tak wiele rzeczy zachowywał dla siebie, że nie była to niespodzianka, ale Evelyn zastanowiło, jak wiele ten pocałunek znaczył dla Charlotte, skoro nigdy o nim nie wspomniała.

– Tak czy inaczej, nie jestem pewna, czy jego opinia na ten temat jest nam do czegokolwiek potrzebna. Dziękuję, postoję – powiedziała Evelyn.

– Daj, bo zepsujesz – Charlotte wstała, żeby pomóc jej zapiąć naszyjnik. – Myślę, że Preston po prostu nie jest zainteresowany tym całym randkowaniem.

– To prawda – odparła Evelyn. – To prawda.

– Chcesz wiedzieć, co według mnie najbardziej go gryzie? Brak normalnej pracy.

– Dobra robota z zapinką, Char – powiedziała Evelyn, lekko poprawiając naszyjnik. – Pres nie zarządza finansami rodziny?

– „Niezależny inwestor”, co? Uwielbiam Prestona, ale to współczesny odpowiednik flanera, salonowca czy kogoś w tym rodzaju. Jeden z tych bogatych chłopaków, którzy szukają rozrywki.

– Ale jest bystry.

– To prawda. Zgadza się. Jest superbystry, ale ponieważ nie musi pracować, nie ma jak tego wykorzystać.

– No tak, klątwa pieniądza.

– No. Ciężkie życie. To co? Gin z tonikiem na werandzie hangaru? – zapytała ze śmiechem Charlotte i włożyła japonki. Evelyn ruszyła w stronę hangaru boczną ścieżką. Charlotte w podskokach szła przed nią. Słońce wreszcie wyszło zza chmur, w sam raz na złotą godzinę. Promienie padały na szczyty gór po drugiej stronie jeziora, spowijając wszystko i wszystkich hollywoodzkim różowo-złotym blaskiem. Preston stał za drewnianym barem w rogu werandy i mieszał drinki. Chrissie w końcu postanowiła wypłynąć żaglówką na jezioro. Popełniła błąd – za późno się zdecydowała, co oznaczało, że przegapi drinki, a pani Hacking będzie na nią jeszcze bardziej zła niż dotychczas. Pozostali wchodzili w swoje role: Preston – uważnego gospodarza, Nick – zgryźliwego kolegi, Charlotte – twardej singielki, Bing – hałaśliwego uczniaka, pan Hacking – cichego intelektualisty, Chrissie – osoby, przeciwko której wszyscy zgodnie się sprzymierzyli. No i Evelyn – wzór miłego gościa.

– Jak tam, Evelyn, wykończyła cię podróż pociągiem w towarzystwie Scota? – zapytał Nick. – Jestem zaskoczony, że wciąż reagujesz na sygnały werbalne.

– Myślałam, że to twój przyjaciel – odparła Evelyn.

– Scot to po prostu człowiek, którym Nick sam chciałby być – odezwała się Charlotte. – Pres, przygotujesz Ev małą pychotkę?

– Ja pierdolę, Hillary, to nie jest człowiek, którym chciałbym być – powiedział Nick. Evelyn zdążyła już zapomnieć, że Charlotte miała takie przezwisko, po Hillary Clinton.

– Mów sobie, co chcesz. To tylko kwestia czasu. Scota uwielbiają w Morgan Stanley. Jest protegowanym Davida Greenbauma. Nick pomyślał, że zaprosi go na weekend i pokaże mu, jak wygląda sportowe życie – odpowiedziała Charlotte i zacmokała teatralnie.

– Kim jest David Greenbaum? – zapytała Evelyn.

– Szefem grupy medialnej, do której Nick próbuje się dostać. Greenbaum prawdopodobnie będzie kolejnym prezesem Morgan Stanley, a któregoś dnia zostanie ministrem skarbu.

– Chcesz robić w mediach, Nick?

– Chcę robić we władzy – odparł Nick.

Evelyn spojrzała na Charlotte szeroko otwartymi oczami. Właśnie dlatego z reguły go unikała.

– Chłopak jest z Arizony i pewnie nigdy nie widział jeziora. Pomyślałem, że mogłoby być miło. Mały Fundusz Świeżego Powietrza.

– Nie sądzę, żeby wiceprezes Morgan Stanley potrzebował twojego Funduszu, Nick – wymamrotała Charlotte.

– Nikt cię nie pytał o zdanie, Hill. Evelyn, ostatnio stroniłaś od życia towarzyskiego. Co nowego u ciebie?

Evelyn nienawidziła tego pytania. Rzadko działo się u niej coś nowego, o czym mogłaby opowiedzieć – chyba że chciałaby dyskutować o tym, czy powinna kupić kanapę Crate & Barrel z obiciem piaskowym czy śnieżnobiałym. Ale tym razem była przygotowana. – Niedawno dostałam nową pracę – powiedziała.

– Naprawdę? Jaka szkoda. Właśnie miałem ci przedstawić pomysł na książkę. Chcesz posłuchać? Jest o tym, dlaczego Ben Bernanke jest do dupy.

– No więc… – zaczęła Evelyn. W firmie wydającej podręczniki zajmowała się marketingiem. Badała trendy rynkowe i przygotowywała prezentacje dla klientów, ale bez względu na to, jak często tłumaczyła to Nickowi, za każdym razem, kiedy się spotykali, referował jej swoje beznadziejne pomysły na książki biznesowe. – Chodzi o całkiem interesującą stronę internetową. Działamy w trybie niewidzialności, więc nie mogę zdradzić zbyt wiele.

Słyszała, jak Arun, mówiąc o stronie, wspomina o trybie niewidzialności. Uznała wtedy, że to brzmi absurdalnie, ale podejrzewała, jak się okazało słusznie, że to wzbudzi zainteresowanie Nicka.

– W trybie niewidzialności? – odparł. – Mów.

– Muszę uważać na to, co powiem, bo nasz sponsor jest na świeczniku, ale wyobraź sobie superelitarną wersję Facebooka. Przepraszam na chwilę.

Zostawiła Nicka samego, licząc na to, że rozbudziła jego apetyt. Podeszła do Charlotte, która stała na palcach przy barze i rozmawiała z Prestonem.

– Piwo? Mamy Ubu, ale ostrzegam, że zawartość alkoholu jest taka jak w mocnych trunkach – powiedział Preston.

– Gin z tonikiem – odezwała się Evelyn.

– Gin z tonikiem? – powtórzył Preston, wyraźnie zaskoczony.

– Tak – potwierdziła. Widziała pytające spojrzenie Charlotte, ale je zignorowała. Nagle rozległ się huk. Scot najwyraźniej się potknął i chwycił drzwi. Czerwony na twarzy trzymał się cienkiej drewnianej ramy z moskitierą.

– Co o nim wiesz? – zapytała cicho Evelyn. Preston kroił limonkę, a pozostali udawali uprzejmie, że niczego nie zauważyli.

– O Scocie? – odparła Charlotte. – Właściwie to go nie znam, ale jest naprawdę bystry. W Graystone zatrudniliby go od razu. Licencjat zrobił w jakimś dziwnym miejscu, Harvard Business School ukończył kilka lat przede mną. Tam przez jakiegoś profesora poznał Greenbauma. Nie pamiętam całej historii, ale Greenbaum go zatrudnił i z miejsca zaoferował mu stanowisko wiceprezesa. Ma się rozumieć, że jest singlem. Specjalizuje się w analizie transakcji. Nick go nie znosi, bo Scot jest teraz o szczebel wyżej od niego, ale jest na tyle bystry, żeby przeciągnąć go na swoją stronę. Jawne lizusostwo.

– Hmm – Evelyn zwróciła się do Prestona. – Mógłbyś zrobić dwa giny z tonikiem?

Weszła w krąg światła i starała się przybrać łagodny wyraz twarzy.

Charlotte prychnęła na widok jej błogiego uśmiechu. – Ev, dlaczego wyglądasz jak opętana?

– Nie opętana, droga Charlotte. Jestem w trybie rekrutacji.

Wiedziała, że w którymś momencie w PLU będą potrzebowali dobrze zapowiadających się ludzi. Uznała, że dobrze by było przynajmniej nawiązać kontakt. Ze świeżym drinkiem w dłoni podeszła do Scota i mu go zaproponowała. – Pomyślałam, że chętnie się czegoś napijesz po długiej podróży pociągiem – powiedziała.

– O rety. Dzięki. Dziękuję – oplótł szklankę wielkimi palcami. Trochę płynu wylało się na dłoń Evelyn. Uznała, że nie będzie go strząsać, żeby nie poczuł się jeszcze bardziej niekomfortowo. – Spóźniłem się, bo myślałem, że psie przysmaki Hamiltona to ciasteczka, i kilka z nich zjadłem – wypalił.

Evelyn posłała mu uśmiech, który mówił: każdemu się to zdarza.

Kolację podano na długim, drewnianym stole. Ustawiono na nim rogowe świeczniki i ułożono podkładki z motywami myśliwskimi, a wszyscy siedzieli na sztywnych krzesłach z drewna i wikliny. Evelyn pomyślała, że wykorzysta tę okazję, aby poćwiczyć. Kolacja z ludźmi z bogatych rodzin oznaczała serię przeszkód, które musiała pokonać, jeżeli chciała tu zwerbować nowych użytkowników serwisu. Pamiętała wiele zasad etykiety, które matka wpajała jej, odkąd przeprowadzili się do Sag Neck. Flirtując z sędziwymi sąsiadami, siedzącymi po obu jej stronach, uruchomiła pamięć mięśniową i nabierała zupę łyżką od siebie.

Mimo to czuła się jak intruz. Wciąż towarzyszył jej strach, że użyje niewłaściwego widelca, zbyt gwałtownie sięgnie po sól czy popełni jakiś inny błąd, nawet o tym nie wiedząc. Tak jak siedzący na przeciwnym rogu Scot, który co chwilę zaliczał spektakularne wpadki. Evelyn zakładała, że spędził wystarczająco dużo czasu w Harvard Business School i na firmowych kolacjach, żeby przyswoić sobie zasady panujące w tym gronie, ale patrząc na niego, odkryła, że nie jest świadomy swojej niewiedzy. Jako pierwszy podniósł widelec i zatopił go w przystawce, co sprawiło, że kilka chwil później pani Hacking powiedziała głośno: – Podniosłam widelec. – Posmarował masłem całą kromkę. Podał solniczkę bez pieprzniczki. Kiedy zaserwowano solę, nie miał pojęcia, co zrobić z nożem do ryb, i zostawił go obok talerza. Patrząc, jak reszta gości oddziela mięso od kręgosłupa za pomocą noży do ryb, pomyślała, że częścią tej gry jest chęć udowodnienia, że wszyscy znają te same zasady, że każdy z nich dorastał w takiej samej posiadłości i co wieczór używał noża do ryb. Tak oczywiście nie było – nikt już tego nie robił – ale wobec braku prawdziwej arystokracji w Ameryce, aspirującym do klasy wyższej pozostawało tworzyć kodeksy zachowań i systemy oparte na wyłączności. Zastanawiając się, jak jej idzie, oddzieliła nożem delikatny płat ryby od kręgosłupa, po czym odwróciła się do pana Desrochersa, żeby zapytać, jak w ciągu ostatniej dekady zmieniło się wydobycie rudy żelaza.

Kiedy jedli deser, Scot wbił swoją łyżkę w tort czekoladowy, a potem wlał mleko do szklaneczki espresso, na co siedzący po jej lewej stronie pan Van Borgh zareagował ostrym kaszlnięciem.

Wkrótce jednak Scot zapunktował przynajmniej u pana Hackinga, bo odrobił pracę domową.

– Shuh-shuh-gah jest jednym z tych wielkich obozów? – zapytał.

– Kiedyś było – odparła pani Hacking. – Zostało podzielone i sprzedane w częściach, kiedy Levelingowie potrzebowali pieniędzy.

– Jutro zobaczymy jeden z wielkich obozów – odezwał się pan Hacking, który był jeszcze szczuplejszą wersją Prestona i nie licząc partyjek golfa, spędzał na świeżym powietrzu tak niewiele czasu, jak się tylko dało. Brał do ust kawałki tortu, które zmieściłyby się na łyżeczce dla lalek, a potem przeżuwał każdy z nich tak delikatnie i powoli, że Evelyn zaczęła się obawiać, iż kolacja przedłuży się o kilka godzin. – Obóz Sachem. Tam odbędzie się kolacja z okazji Fruit Stripe.

– Czytałem o tym obozie – powiedział Scot, wyraźnie podekscytowany. – Należał do Rockefellerów, prawda?

– Dziękuję, że nie przewróciłeś krzesła – odezwała się pani Hacking, a jej mąż natychmiast przestał się na nim bujać.

– Nie, masz na myśli Wonundrę – odparł. – Właścicielami Sachemu byli między innymi Stokesowie, dynastia kupiecka. Wszystko odziedziczyła córka, która potem wżeniła się w rodzinę Henningów, a oni oczywiście…

– Majątek Beech Nut! – zawołał Scott, który nie mógł opanować ekscytacji.

Pan Hacking wyglądał na ogromnie zasmuconego tym, że ukradziono mu puentę, i tylko pokiwał ponuro głową.

– To był wielki majątek – włączył się pan Van Borgh, a jego głos brzmiał, jakby dobiegał spod warstw flegmy. Evelyn starała się osłonić swój kawałek tortu. – Zbudowali dużą część kanału Erie. A dziewczyny Henningów zawsze dobrze wychodziły za mąż. Vanderbilt tu, Hunt tam. Ograniczenie reprodukcji było według mnie dobrym posunięciem. Zostawili wszystko w rodzinie.

– Co pan ma na myśli? – spytała Evelyn.

– Primogeniturę. Henningowie poprzestawali na jednym dziecku na pokolenie. To jeden z powodów, dla których posiadłość nigdy nie została podzielona pomiędzy zwaśnione rodzeństwo. Bezpośrednie dziedziczenie. Bez żadnych ceregieli. Sachem über alles. I o to właśnie chodzi.

– Chwileczkę – powiedziała Charlotte. – Ograniczyli liczbę dzieci, żeby mogli utrzymać obóz w jednym kawałku?

– Tak. Całkiem mądre. Oczywiście Souse, obecna właścicielka obozu, nie zastosowała się do tego. No, ale przynajmniej miała dwie dziewczynki, a nie dwóch chłopców. Mniejszy kłopot. Żeglujesz, moje dziecko? – zapytał pan Van Borgh.

Charlotte wydawała się zaskoczona tym, że rozmowa przyjęła taki obrót. – Niespecjalnie. To znaczy, potrafię, ale…

– Fruit Stripe to także spuścizna po Henningach. Souse prowadzi ten biznes. Powinnaś wystartować w niedzielę.

– Fruit Stripe? Tak, jak ta guma do żucia?

– To guma firmy Beech-Nut – powiedział pan Hacking. – Lata temu firma sypnęła gotówką, kiedy Souse zagroziła, że jeśli nie sfinansują regat, będzie się ubiegała o miejsce w zarządzie.

Evelyn nagle coś sobie przypomniała i odwróciła się do pana Van Borgha.

– Beech-Nut – powiedziała cicho. – Czy oni mają coś wspólnego z Camillą Rutherford?

– Tak, tak – odparł chrapliwie pan Van Borgh. – To jedna z córek. Camilla jest starsza, a Phoebe młodsza.

Evelyn oblizała wargi, zaskoczona dreszczem ekscytacji, który poczuła. Camilla była jej głównym celem na ten weekend. Choć nie wykonała prawie żadnej pracy, udało jej się znaleźć dojście do niej. Wiedziała, że jeśli zwerbuje Camillę Rutherford, Arun i Jin-ho zyskają pewność, że zatrudnili właściwą osobę. – A zatem Fruit Stripe należy do nich? Do Rutherfordów?

– Tak. To zawsze były zawody Souse i to ona wybiera dyscyplinę na dany rok. Letnicy w Lake James powinni posiadać wszelkiego rodzaju łodzie. Któregoś razu Souse wybrała łódkę wiosłową typu Adirondack. Tylko niektóre posiadłości je miały i mogły wystartować. Souse co roku decyduje nawet o tym, w który letni weekend mają się odbyć regaty. Jeżeli odbywają się w maju, tak jak teraz, to koszmar dla biednych uczestników. Jest tak zimno. Sam wolę Fruit Stripe w sierpniu – powiedział pan Van Borgh.

– Nie dziwię się – powiedziała Evelyn.

To oczywiste, że ludzie należący do tego świata wciąż będą zmieniać zasady swoich wyścigów, pomyślała.

Rozdział czwarty

Obóz Sachem

W sobotę Evelyn obudziła się o ósmej. Nikt inny nie był jeszcze na nogach, czy raczej: ci, którzy wstali, poszli osiągać jakieś rozwijające cele. Charlotte była zaganiana, a w kuchni obok wielkiej miski owoców, termosu z kawą i apetycznego chleba z orzechami włoskimi pani Hacking zostawiła karteczkę z napisem: „Proszę się częstować”. Przeżuwając kawałek chleba, Evelyn wertowała leżący obok „Journal” i próbowała się ustawić w pozycji interesującej rozmówczyni przed dzisiejszym wieczorem. Nie była pewna, o czym będą chcieli rozmawiać Camilla i jej podobni. Przejrzała artykuł o chwiejącym się rynku nieruchomości i zagrożonych podmiejskich osiedlach, zwłaszcza w Arizonie i Kalifornii. Następny w kolejności był artykuł doradcy finansowego o tym, dlaczego kredyty hipoteczne ze zmiennym oprocentowaniem są odpowiednie dla konsumentów o średnich dochodach. Na końcu był dział Rynek i artykuł o Walmarcie, który zachęcony sytuacją ekonomiczną próbował zawalczyć o zamożniejszych klientów droższym mlekiem, czystszymi alejkami i designerskimi ciuchami. Powtórzyła sobie w głowie główne punkty każdego z artykułów, jak w Sheffield, kiedy uczyła się na pamięć Marlowe’a, a potem starannie złożyła gazetę, żeby wyglądała na nietkniętą, i odłożyła na miejsce.

Po powolnej partyjce golfa, która zajęła prawie cały dzień, umierała z głodu. Całą grupą mieli teraz pojechać na przyjęcie do Obozu Sachem. A może na kolację – nie była w stanie dokładnie określić, co zaplanowano na wieczór. Zaproszenia w Lake James zawsze były niejasne. „Drinki” mogły oznaczać kieliszek wina albo oficjalną pięciogodzinną kolację, obfitującą w toasty i opowieści o wyczynach w szkołach z internatem. Zastanawiała się, czy gospodynie nie podejmują decyzji na miejscu, oceniając wytrzymałość gości i na tej podstawie rozstrzygając, czy kwalifikują się do pełnoprawnego posiłku.

Charlotte, która po grze urządziła sobie krótką kąpiel w jeziorze, wbiegła pod prysznic, zostawiając przepocone ubrania i mokry kostium kąpielowy na podłodze między łóżkami. Evelyn wsunęła je palcem u nogi pod jej łóżko i po raz ostatni przejrzała się w lustrze. Zdjęła z głowy opaskę, a potem, w ostatniej chwili, wcisnęła się w limonkową sukienkę Lilly Pulitzer, którą przywiozła.

Usłyszała, że pani Hacking wyjmuje ubrania z suszarki. Wyszła z pokoju, podeszła do drzwi pralni i zapukała we framugę, żeby zaznaczyć swoją obecność.

– Witaj, Evelyn – powiedziała pani Hacking. Trzymała całe naręcze prześcieradeł. – Właśnie szykowaliśmy się do wyjazdu. Mam pewne opóźnienie.

Była ubrana w dwurzędową marynarkę z mosiężnymi guzikami i białe spodnie, jak wzbudzający zaufanie kapitan statku.

– Co mogę zrobić? Zanieść gdzieś te prześcieradła? – zapytała Evelyn. Ten dzień już był drogi. Ktoś musiał zapłacić za kolacje, wycieczki i drinki, i bała się, że dla wszystkich powoli staje się oczywiste, iż tym kimś ani razu nie będzie ona. Preston kupił kartę wstępu na pole golfowe, Char zapłaciła za wynajęcie kijów, Scot za lunch w klubie, a Nick za kolejkę drinków. Chrissie jako dziewczyna Binga nie musiała za nic płacić. Butelka Veuve, która kosztowała Evelyn 90 dolarów, stała się żałosna, kiedy się okazało, że Hackingowie mają w spiżarni dwie skrzynki tego wina. Sięgnęła po prześcieradło i zanim pani Hacking zdążyła zaprotestować, zaczęła je składać. Wiedziała, że skoro nie pokryje pozostałych kosztów, musi zaproponować, że to odpracuje. Znała swoje miejsce w szeregu: będzie się zgłaszała na ochotnika do kiepskich pokoi, pomagała z praniem i zmywała naczynia, tak jak zeszłego wieczoru.

Gdy skończyła składać prześcieradła, zgodnie z poleceniem pani Hacking wyłożyła na tacę parmezanowe paluszki z pudełka znalezionego w spiżarni i poszła zanieść je do doku. Kilka metrów dalej zobaczyła Nicka i Prestona. W okularach przeciwsłonecznych i mokasynach bez skarpetek zbiegali w kierunku wody po niskich kamiennych stopniach. Kiedy już cała grupa znalazła się na dole, gdzie unosił się ostry zapach benzyny, pan Hacking, instruowany przez panią Hacking, odepchnął Chris-Craft od doku i wskoczył do środka. Bing poszedł gdzieś z kolegami z Tuck, a Pip uparła się, że zostanie w domu, choć kiedy Chrissie ogłosiła, że chętnie się nią zajmie i mogą pograć w scrabble, wyglądała, jakby żałowała tego wyboru.

Scot siedział na podłodze, przyciskając długie nogi do osłony silnika. Charlotte siedziała niepewnie na burcie. Kiedy pani Hacking powoli wycofywała łódź z hangaru, a pan Hacking zaczął nalewać wino do plastikowych kubków, Evelyn usiadła obok Charlotte.

– Wszystko idzie zgodnie z planem, Char – powiedziała.

– Masz na myśli PLU? Nie mów, że zwerbowałaś panią Hacking.

– Nie, ale przecież płyniemy do Sachem. To posiadłość Camilli Rutherford, a ona jest naszym celem numer jeden.

– Proszę, proszę, spędza lato w Lake James, jak cudownie – odparła Charlotte, imitując brytyjski akcent. – Kim ona jest?

– Camilla? No cóż, to dosyć skomplikowana historia. Chodziła do St. Paul’s…

– Jakżeby inaczej – powiedziała Charlotte i ugryzła serowy paluszek. St. Paul’s to był szczyt szyku, jeśli chodzi o szkoły. Charlotte zainteresowała się tą szkołą jeszcze w Sheffield, w czasie zawodów pływackich, kiedy zauważyła, że dziewczyny z ich drużyny mają ręczniki z monogramami. – Twoi ulubieńcy. Potem poszła do Trinity College. Kiedy była na ostatnim roku, jej rodzice się rozwiedli. Na pewno o nich słyszałaś. W „Page Six” pisano o tym bez przerwy. Matka ma na imię Susan. Souse. A ojciec to Fritz Rutherford.

– Poczekaj. Rutherford z tych Rutherfordów? To ta sama rodzina, która prawdopodobnie jest w posiadaniu akcji założycielskich J.P. Morgan?

– Ćśś – syknęła Evelyn, wskazując głową Hackingów. – Tak.

– I nasza bohaterka nie mogła nawet ukończyć Trinity? Obozu Trin-Trin?

Evelyn zniżyła głos do szeptu. – W końcu uzyskała dyplom na Hawajach, w Ekwadorze, czy jeszcze gdzieś indziej. Po rozwodzie rodziców uciekła z miasta. Sprawdziłam szczegóły. Najwyraźniej miał on związek z tym, że Fritz nie chciał wspierać Muzeum Guggenheima.

– Nie słyszę. Dlaczego się rozwiedli? – Charlotte najwyraźniej celowo mówiła coraz głośniej.

– Bo Ftitz nie chciał wspierać Muzeum Guggenheima – syknęła znowu Evelyn i spojrzała przez ramię, żeby zobaczyć, czy pani Hacking ją słyszała.

– Wszystkim nam się wydaje, że mamy problemy, ale dzięki Bogu nie wyszłyśmy za kogoś, kto nie wspiera Muzeum Guggenheima.

– Charlotte, mów ciszej. Ona organizuje eventy dla „Vogue’a”. Myślę, że nawet szefowie PLU będą pod wrażeniem, jeśli uda mi się ją zwerbować.

– Nie bardzo wiem, co powiedzieć, Beegan, ale podoba mi się twoje bojowe nastawienie.

Pani Hacking zwolniła, bo dopływali już do Sachem. Posiadłość leżała na prywatnej wyspie pośrodku jeziora. Scot i Charlotte zaczęli zasypywać pana Hackinga pytaniami o to, jak dokładnie dostarcza się zapasy na prywatną wyspę, ale ich słowa ginęły na wietrze. Mokra amerykańska flaga na dziobie smagała Evelyn po głowie.

Kiedy pani Hacking znów zmniejszyła obroty, a Chris-Craft, burcząc i podskakując, dopływała do doku, Preston wyskoczył i szybko uwiązał ją kilkoma węzłami. Dok był mniej elegancki, niż się spodziewała – tylko platforma z kilkoma ławkami pod drewnianym dachem w kształcie litery V, a obok podskakujący na wodzie długi, cienki dok i kilka przywiązanych do niego motorówek i łódek wiosłowych.

Wysiadła z łodzi pierwsza i próbowała sprawiać wrażenie, że wie, dokąd idzie. Ruszyła ścieżką w stronę konstrukcji na planie litery A, która wyglądała jak wzniesiona z gigantycznych drewnianych klocków Lincoln Logs. Usłyszała za sobą gwizdnięcie.

– Nie tędy, Ev – powiedział Preston.

– To nie dom?

– To tipi.

– To ma być tipi?

Pan Hacking wyprzedził Evelyn na ścieżce pod górę i przyglądał się domowi, jakby to był rzadki okaz drapieżnego ptaka. – To się nazywa Taipi. Jak w powieści Melville’a. Miejsce, w którym mężczyźni mogli balować. Wystarczająco oddalone od głównego domu, by mogli pić alkohol i palić cygara tak, żeby kobiety się nie dowiedziały. Legenda głosi, że całe wzgórze poniżej jest pokryte szkłem. Domyślasz się dlaczego?

Evelyn poczuła się jak na zajęciach z historii, kiedy nie przeczytała zadanego tekstu. Pokręciła głową.

– Butelki po alkoholu – wyjaśnił tonem wykładu. – Przerzucali je przez barierkę i strzelali do nich.

– Aha – Evelyn spojrzała za siebie w kierunku doku, ale nie widziała innej ścieżki. Podniosła wzrok i jakieś trzysta jardów nad pierwszym budynkiem, na wzgórzu, dostrzegła drugi budynek, wielki i czerwony.

– Czyli to jest główny dom? Tam na wzgórzu?

– Nie – odparł pan Hacking, tym razem zadowolony z uczennicy – ale dobrze zgadujesz. To tak zwany chalet – domek w stylu alpejskim. Henningowie byli oczywiście wielkimi rywalami Bluestadtów, tych, którzy zbili fortunę na drucie kolczastym, a Bluestadtowie mieli dom na wschód od tego, w East Lake. Z domu Bluestadtów widać było tylko szczyt wzgórza w Sachem, gdzie w owym czasie mieściły się kwatery służby – służący mieszkali na górze, bo stamtąd było oczywiście najdalej do jeziora. Henningowie się wściekli, że goście Bluestadtów mieli widok na kwatery służby, więc zbudowali fasadę chaletu, aby goście nie myśleli o nich źle.

– Jezu, ależ ci ludzie mieli ego – powiedziała. – Wioska potiomkinowska. Czy raczej potiomkinowski chalet.

– Bardzo dobrze – powiedział radośnie pan Hacking.

– Gdzie w takim razie jest główny dom? – zapytała Charlotte.

– Skorzystaliśmy z hangaru na łodzie dla służby – odparł pan Hacking. – Łatwiej tam znaleźć miejsce, kiedy trwa przyjęcie. Niedaleko jest ścieżka do głównego domu. Całkiem dobrze ukryta.

– Tak. Broń Boże, żeby służący mogli znaleźć swoich państwa – powiedziała Charlotte.

Reszta grupy ruszyła już ścieżką przez las. Po krótkiej chwili ścieżka się urywała, a rosnące w tym miejscu funkie wyznaczały granicę czegoś, co według Evelyn wyglądało jak wymyślny obóz dla skautek.

Na skraju jeziora stała wielka drewniana konstrukcja, przypominająca domek letniskowy. Miała trzy albo cztery poziomy i była wykonana z typowych dla tutejszej okolicy bali, z których odchodziła kora. Kawałek dalej, na jasnozielonym trawniku poznaczonym bramkami do krokieta, stał podobny budynek, mniejszy i bardziej kwadratowy. Po jednej stronie miał coś w rodzaju rotundy z widokiem na jezioro. Za tym wszystkim był kort tenisowy, a dalej kolejne konstrukcje – Evelyn naliczyła ich sześć. Wielkie czerwone drzwi pośrodku domu były otwarte, ludzie cały czas wchodzili albo wychodzili, pochylali się nad krawędzią tarasu, zbiegali do wody. Dzieci i dorośli śmiali się, rozmawiali, wyglądali na rozluźnionych. Przez chwilę stała w miejscu i czuła, jak rosnąca przy ścieżce trawa łaskocze ją w stopy. Pomyliła się, wybierając sukienkę, tak samo jak matka, która lobbowała na rzecz Lilly. W tym miejscu nie panował styl klubu tenisowego w Vineyard, tu obowiązywał rozsądek rodem z Adirondack. Jedna z kobiet miała na sobie rybacki sweter. Inna spódnicę-szorty. Wyglądały tak rustykalnie jak domy, z których wyszły. Błoto i woda nie mogły zaszkodzić ich ubraniom, wprost przeciwnie. Evelyn uznała, że powinna bardziej ufać swojemu instynktowi.

Scot i pan Hacking też przystanęli, choć z innego powodu.

– Wygląda prawie jak szwajcarski – powiedział półgłosem Scot do pana Hackinga, kiedy przyglądali się głównemu domowi.

– Tak, w tamtych czasach pojęcie Amerykanów o mieszkaniu na łonie natury nie wykraczało poza to, co budowali Szwajcarzy. Ten wpływ widać w belkach i spiczastych dachach.W naszym domu też da się to zauważyć. Zwróć uwagę na wszystkie te rustykalne elementy.

Evelyn spojrzała na poręcze werandy zbudowane z gałęzi, ułożone w eleganckie krzyżujące się wzory, które wykorzystywały ich naturalne krzywizny. Popatrzyła na donice z wydrążonych pni, które stały po obu stronach drzwi, i na ułożony tam dla ozdoby stos polan ze złuszczającą się korą.

– Przyroda wkracza do domu – powiedział Scot.

– Otóż to. Jak pamiętasz, w tamtym czasie to był naprawdę nowy pomysł. Podczas gdy Astorowie, Belmontowie i Vanderbiltowie budowali w Newport domy w stylu europejskim, te domki myśliwskie obiecywały coś zupełnie innego. W środku zobaczysz prawdziwy kunszt architektoniczny. Sufit w dużym pokoju podtrzymują świerkowe belki wyciosane z jednego drzewa. No i spójrz na fasadę – to biały cedr. Ma ponad sto lat, a nadal dobrze wygląda. To naprawdę mistrzowskie rzemiosło – powiedział pan Hacking i wyjaśnił, że dom Rutherfordów został zbudowany w 1880 roku, ale dwa razy stał w płomieniach, jak każdy dom na tym jeziorze, w którym warto mieszkać, a obecna wersja jest z „dziewięćset dziewiątego”.

– Wow – odparł Scot. – A pole do krokieta?

– To dopiero historia. Wiąże się z praprababcią, Frances Henning, główną dziedziczką fortuny Beech-Nut. Była nestorką tego miejsca aż do śmierci w 1950 roku. A może to był pięćdziesiąty pierwszy? Zimą nalegała, żeby goście przyjeżdżali saniami, nawet w czasach, kiedy na pozostałych prywatnych wyspach przeprawiano się przez lód samochodami. Jak widzisz, była poważną krokiecistką. Oczywiście to pole jest okropne, ale znała jego wszystkie humory i wyboje i z łatwością wygrywała z każdym, kto się odważył stanąć z nią w szranki.

Evelyn widziała to wszystko w wyobraźni – mecze krokieta, sanie wyłożone futrzanymi kocami, epokę, w której każdy wiedział, kim powinien być. Nagle usłyszała piskliwy śmiech i zobaczyła wysoką dziewczynę, która wyskoczyła z wody z młotkiem do krokieta w dłoni. Evelyn zastanawiała się przez chwilę, czy duch Frances Henning nie zdecydował się wziąć udziału w przyjęciu. Kiedy dziewczyna się zbliżyła, podszedł do niej Nick i pocałował ją w policzek. Evelyn zorientowała się, że zna te długie karmelowe włosy. Rozpoznała też głos, skąpany w słońcu, o głębokiej, złotej barwie.

– Camilla – powiedziała cicho. Dziewczyna rzuciła się na czerwony, drewniany fotel typu Adirondack, który stał przy polu do krokieta.

– Musimy obejrzeć ten dom – powiedziała Charlotte i ruszyła w stronę drzwi. – To prawdziwy zabytek, podlegający ochronie.

Evelyn utkwiła wzrok w polu do krokieta. Powietrze było dziwne, srebrzyste i nieruchome, miało bogaty, mokry zapach cynamonu, ziemi i liści. Camilla grała teraz w krokieta z Nickiem.

– Oni się znają? – spytała Evelyn.

– Kto? Nick? O cholera, to ona?

– Tak. Wiesz, skąd Nick ją zna?

– Ev, ja ledwo kojarzę tę dziewczynę. Z całą pewnością nie wiem, skąd Nick ją zna. Chcę zobaczyć, jak ten dom wygląda w środku. Pan Hacking mówił, że jest wspaniały.

– Świetnie – powiedziała Evelyn, patrząc, jak Camilla opiera się na młotku do krokieta. Najważniejszy nie był ładny wygląd Camilli Rutherford ani jej harmonijne ciało, długie kończyny i elegancki sposób, w jaki się poruszała. Najważniejsze było to, że Camilla Rutherford czuła się wyjątkowo swobodnie. Nie zastanawiała się dwa razy, co na siebie włożyć albo co powiedzieć. W przeciwieństwie do mnie, przyznała w duchu Evelyn.

Usłyszała za sobą grzechotanie kostek lodu. Preston z zainteresowaniem lustrował pole do krokieta. – Niezły romans, co?

– Masz na myśli Nicka? – spytała Evelyn.

– Oui. Et Mademoiselle Rutherford.

– Nie mów, że oni…

– Tańczą taniec miłości, et cetera.

– Nick i Camilla Rutherford? Naprawdę? Jak oni się poznali?

– Na imprezie dobroczynnej. Chyba W Trosce o Nerkę. Albo w Trosce o Wątrobę. Nie pamiętam już, który z tych organów jest tym popularnym, wspieranym przez te wszystkie dziewczyny.

– Wątroba to organ?

– Wyglądam ci na anatoma?

– Czyli się spotykają? Chodzą na randki?

– Dobry Boże, kobieto, nie wiem. Myślisz, że powinnaś odbyć z nimi Tę Rozmowę?

Evelyn wzięła drinka Prestona i zaczęła go sączyć. Kiedy głośno zaprotestował, oddała mu go z powrotem. Weszła za Prestonem do środka, ale nadal patrzyła za siebie, na Camillę.

Po chwili już wiedziała, skąd Hackingowie zaczerpnęli pomysł na belki i ogólny wystrój ich domu. Centralny pokój można było spokojnie nazwać wielkim salonem i nie byłaby to tylko gadka sprzedawców nieruchomości, którzy nazywają tak zwykły duży pokój/jadalnię. Pachniał biblioteką i dymem torfowym. Z szerokich poziomych okien rozciągał się widok na jezioro. Wszystkie albumy, poduszki ze wzorem Indian Navajo, grube koce wydawały się jej przypadkowo rozrzucone, nie sprawiały wrażenia, jakby starannie je ułożono tuż przed przyjściem gości.

Z góry zwieszał się rogowy żyrandol, a po jednej stronie wznosił się gigantyczny kominek wykonany z płaskich, szerokich kamieni. Pan Hacking przykucnął obok.

– Bardzo dobry, prawda? Takie kominki spotyka się często, ale trudno się równać z tutejszymi kamieniarzami. Widzicie dlaczego? – zapytał. Evelyn spodziewała się, że Scot jako prymus odpowie na to pytanie, ale pan Hacking był szybszy. – Zaprawa! – powiedział. – Jest bardzo cienka. Po tym można poznać kunszt. W większości kominków tego typu warstwa zaprawy ma centymetr lub więcej. Ale nie tutaj. Porządna robota.

Charlotte bardzo chciała zobaczyć jadalnię, która mieściła się w osobnym budynku. Pobiegła tam razem ze Scotem i panem Hackingiem. Evelyn odwróciła się w stronę pokoju. Ludzie kręcili się tu i ówdzie, rozmawiali. Jakaś kobieta mówiła, że nigdy nie tknęłaby rzepy, inna opowiadała, jak bardzo nienawidzi Portland. Nie tylko Camilla pasowała do tego towarzystwa. Wszyscy ci ludzie także. Każdy wiedział, co robić, co pić, o czym rozmawiać. Wiedzieli, co lubią, a czego nie (Portland i rzepa były tylko początkiem bez wątpienia długiej listy). Z pewnością istniały tu inne kwestie, których nie dostrzegała – alkoholizm tu, jakiś romans tam – ale zasady ich chroniły i sprawiały, że wszystko toczyło się gładko. Kredyty hipoteczne ze zmiennym oprocentowaniem? Dlaczego Evelyn o nich czytała? Tych ludzi to nie obchodziło. Nie miała pojęcia, co mogłaby powiedzieć komukolwiek z nich, i zanosiło się na to, że jej misja skończy się kompletnym fiaskiem. Bała się, że nie będzie potrafiła znaleźć niczego, co mogłoby ich zainteresować, a tym bardziej skłonić ich do założenia konta na PLU. Czuła się tak, jakby nad kominkiem z cienkimi warstwami zaprawy wisiał wielki neon – wymierzona w nią strzałka i mrugający napis: WYRZUTEK.

Ocknęła się, kiedy poczuła na łokciu czyjeś ciepłe palce. Szybko odwróciła głowę i zobaczyła kobietę, której się przyglądała kilka minut temu – tę, która mówiła z pogardą na temat rzepy. Była brunetką i miała szary perłowy naszyjnik. Wydawała jej się znajoma, jak wiele bogatych białych kobiet. Może widziała ją w jednym z archiwalnych numerów „Town & Country” u Barbary, a może jej sobowtór w Eastern Tennis Clubie sędziował w meczu, w którym brała udział. – Uważam, że najtrudniejszy jest zawsze początek imprezy, kiedy ludzie nie wypili jeszcze wystarczająco dużo – powiedziała kobieta.

Evelyn potrafiła rozpoznać koło ratunkowe. Z wdzięcznością się go uczepiła. – Święta prawda – odpowiedziała. – Choć chyba trudno bezpiecznie zakładać, że każdy z tutejszych gości wypił mniej, niż powinien.

Kobieta się roześmiała, jej śmiech miał bogate, nasycone cygarowym dymem brzmienie. – Nazywam się Margaret Faber – powiedziała i wyciągnęła rękę.

– Evelyn.

– Miło mi cię poznać, Evelyn. Skąd znasz Rutherfordów?

– Zatrzymałam się u Hackingów, w West Lake. Chodziłam do Sheffield z jednym z ich synów, z Prestonem – odpowiedziała Evelyn. Bacznie się przyglądała rozmówczyni, żeby sprawdzić jej reakcję. Margaret się uśmiechnęła.

– Sheffield – powiedziała. – Cudowne miejsce.

Sezamie, otwórz się, pomyślała Evelyn i mówiła dalej: – Wszyscy jesteśmy bardzo podekscytowani przed Fruit Stripe. Pani Hacking zależy, żebyśmy dobrze wypadli.

– Znając Jean Hacking, mogę cię zapewnić, że byłoby dla was lepiej, żebyście bardzo dobrze wypadli. Bierzesz udział w regatach?

– Nie, nie – odparła Evelyn. – Będę je tylko oglądała.

– Ja chyba też – powiedziała Margaret. – W tym wieku nie mam żadnego interesu w moczeniu się od stóp do głów.

Przyjazne nastawienie tej kobiety podniosło Evelyn na duchu. Poczuła, że być może jednak sobie poradzi. Jej wzrok padł na pana Van Borgha, który kaszlał w serwetkę. Przeprosiła, podeszła do niego i przekonała go, żeby wyszli razem na zewnątrz – chciała, żeby Camilla zobaczyła ją w towarzystwie kogoś ze starszych. Po rozmowie z panem Van Borghiem, Maisie jakąś tam i Wimem jakimś tam, którzy próbowali znaleźć najlepszy sposób na usunięcie kamienia nazębnego u jamnika, zwróciła się w stronę pola do krokieta. Camilla i Nick właśnie stamtąd nadchodzili.

Stanęła im na drodze, przy stoliku z serami. Ustawiła się tyłem do Camilli, żeby nie wyglądało na to, że próbuje się wepchnąć, i sięgnęła po nóż do sera w tej samej chwili co Nick.

– Oj, przepraszam – powiedziała i podniosła wzrok. – O! Nick! Przepraszam, nie chciałam być serową nazistką.

– NMS – powiedział Nick. Nie ma sprawy. – Śmiało, Evelyn, bierz się za roquefort.

– Dzięki – odparła, rozsmarowała ser na kawałku chleba, a następnie przeniosła wzrok na Camillę. – O, dzień dobry! – powiedziała i spojrzała wyczekująco na Nicka.

– Znacie się? Camilla Rutherford, Evelyn Beegan.

Evelyn poczekała, aż Camilla, jako osoba o wyższym statusie, wyciągnie rękę pierwsza. Była to kolejna z zasad, wpajanych jej przez Babs.

– Ogromnie dziękuję za gościnę. Zatrzymaliśmy się u Hackingów. Na pewno znasz Prestona Hackinga? Bardzo mi miło oficjalnie cię poznać.

– Miło mi – powiedziała Camilla i wzięła do ręki drinka, który wyglądał jak Dark and Stormy. Na jej nadgarstku zabrzęczała mała bransoletka typu charms, z czymś, co wyglądało jak malutkie gofry.

– Piękna bransoletka – powiedziała Evelyn, żeby podtrzymać rozmowę, zanim coś rozproszy uwagę Camilli. – Co to takiego?

– Mistrzostwa Racquet Clubu. Mój dziadek zajął w nich pierwsze miejsce. Bransoletka należała do mojej babci – odparła Camilla.

– Niesamowite – Evelyn potrzebowała chwili, aby w pełni zrozumieć, jak ważna jest ta bransoletka. Racquet Club był wciąż tak tradycyjny i tak elitarny, że przyjmował tylko mężczyzn i pozwalał im pływać nago. Oczywiście wszyscy wtajemniczeni wiedzieli dokładnie, dlaczego jest znacznie bardziej wartościowa niż bransoletka z rubinami czy diamentami. Camilla potrząsnęła nią rytmicznie.

– Mój dziadek był wielkim entuzjastą tenisa królewskiego – powiedziała Evelyn. Te słowa popłynęły z jej ust, zanim jeszcze zdążyła się zastanowić, jak je wytłumaczyć. O tenisie królewskim nie wiedziała praktycznie nic poza tym, że miał tajemnicze zasady i był wyjątkowo ekskluzywny.

– Naprawdę? Gdzie grał?

– W Baltimore, zanim się zurbanizowało.

W rzeczywistości jej dziadek był księgowym, nie skończył college’u i zostawił rodzinę, kiedy jej matka była jeszcze dzieckiem. Wątpiła, czy grywał choćby w zwykłego tenisa. Miała nadzieję, że nie będzie musiała podawać żadnych szczegółów. Na szczęście Camilla, która zaczęła się otwierać, była bardziej zainteresowana opowiadaniem o własnych doświadczeniach z tą dyscypliną.

Kiedy Nick zaczął się dzielić przemyśleniami na temat wypełniania korkiem piłek do tenisa królewskiego, Evelyn wykorzystała okazję i rozejrzała się po jeziorze. Zatrzymywała wzrok na każdej posiadłości po kolei. Gdy skończyła, wskazała brodą pustą szklankę Camilli.

– Drogi Nicku, myślę, że Camilli przydałby się kolejny drink.

– Ach tak, oczywiście. Chwileczkę – powiedział Nick i ruszył do baru.

– Ciekawa sprawa z tym Obozem Piemacum, prawda? – zapytała Evelyn i przysunęła się do Camilli. Wymieniła nazwę posiadłości, która obiła jej się o uszy, kiedy płynęli tu łodzią.

Camilla przymrużyła oczy. – Jaka sprawa z Piemacum?

– Właściciele są na miejscu?

– Prattowie? Nie, pojechali do Maine na ślub córki.

– Aha – odparła. To ułatwiało sprawę. – Słyszałam, że szef NBC, a może to było ABC, sam z siebie zaproponował, że kupi posiadłość, ale tylko pod warunkiem, że będzie mógł wybudować na tym terenie włoską willę.

– Naprawdę? – Camilla odcięła róg sera z niebieską pleśnią, a kiedy podnosiła go do ust, przyglądała się Evelyn. – Myślałam, że tam obowiązuje umowa w sprawie ograniczonego korzystania z gruntu. Ona chyba określa, co mogą zrobić z tym terenem, a czego nie.

Evelyn zamachała rękoma w powietrzu. Wiedziała, że musi wyrażać się nieprecyzyjnie.

– Może i masz rację. Ktoś chyba napisał o tym na People Like Us, ale szczerze mówiąc, kompletnie nie mam głowy do szczegółów. Może nawet nie chodziło o Obóz Piemacum. Może to było gdzieś w Upper St. Regis?

Camilla jadła ser malutkimi kęsami. Była zaabsorbowana przyjęciem i wydawało się, że nie interesuje jej to, co mówi Evelyn. Trzeba było znaleźć jakiś inny sposób. Nagle zapytała:

– Ktoś napisał o tym gdzie?

Evelyn cicho wypuściła powietrze.

– Na People Like Us. To portal, dzięki któremu influencerzy mogą się ze sobą łączyć. Pracuję tam. Fajna sprawa. Podpowiada, dokąd się wybrać albo gdzie kupić niektóre trudno dostępne rzeczy. Albo na przykład pomaga namierzyć najlepszych przyjaciół z letniego obozu w Szwajcarii w 1992 roku. Wydawało mi się, że ktoś wspomniał o tej transakcji w dziale Nieruchomości, ale może się mylę.

– Nie słyszałam o tym. Mówię o portalu – powiedziała Camilla. Przekrzywiła głowę i się zastanawiała.

– Na razie opiera się wyłącznie na zaproszeniach, więc jest dość niewielki. Skupia się tylko na kilku kluczowych influencerach z danego kręgu. Jeśli jesteś zainteresowana, z chęcią pociągnę za sznurki gdzie trzeba. Ludzie z PLU na pewno pokochają twoje teksty o modzie.

Camilla milczała przez chwilę. Po krótkiej chwili powiedziała: – Wiem też dużo o sztuce.

– Sztuka. Jak najbardziej. Każdy z wielką przyjemnością przeczyta, co masz do powiedzenia na ten temat.

– Mówiłaś: People Like Us?

– Proszę – Evelyn wręczyła jej ściskaną w dłoni wizytówkę. Była zadowolona, że upierała się przy eleganckim kartonie. – Moi pracownicy przygotują twój profil. Nie będziesz musiała nic robić, poza oczywiście dzieleniem się z ludźmi swoimi przemyśleniami na temat pokazów mody. Albo, jeszcze lepiej, na temat pokazów sztuki.

Nick wrócił z Dark and Stormy i odciągnął Camillę na bok. Evelyn przez chwilę przygryzała wargę, a potem zamówiła jeszcze jeden gin z tonikiem i wypiła tak szybko, że dostała czkawki. Przez resztę przyjęcia śledziła ruchy Camilli, jak gdyby była to jej potencjalna kochanka. Patrzyła, jak rozmawia z młodszą blondynką, prawdopodobnie swoją siostrą Phoebe, i jak idzie pod rękę z Nickiem.

Później, kiedy przygrywała im płyta Chubby’ego Checkera, namierzyła Prestona. Na jej widok odstawił gin z czymś tam, poderwał się do góry z gracją żurawia i poprosił ją do tańca. Odtwarzali kroki do swinga, których nauczyli się na pamięć w liceum, a ona taksującym wzrokiem przyglądała się pozostałym tancerzom na trawniku. Wiedziała, że dziś w nocy wszyscy wrócą do swoich wspaniałych domów, a jutro przy śniadaniu będą dyskutować o tym wieczorze, przypominać sobie, jak migoczące światła odbijały się w kieliszkach szampana i ginu, i będą się czuli bezpiecznie, wiedząc, kim są i gdzie mieszkają. Zaskoczyło ją, że byli dla niej mili. Spodziewała się uszczypliwości, a tymczasem zachowywali się sympatycznie. Dobrze ją przyjęli.

Preston mocniej przycisnął dłoń do wyższej partii jej pleców, żeby wykonać obrót. Kiedy się obróciła, dostrzegła niezgrabną sylwetkę Scota na tle czarnego jeziora Adirondack. Zaraz potem Preston obrócił ją znowu i zobaczyła Camillę, która stała na bocznej linii boiska i delikatnie odgryzała kęs rzodkiewki.

Rozdział piąty

Butelka z literą T

Tuż przed rozpoczęciem wyścigu Fruit Stripe Evelyn siedziała w motorówce ubrana w dwie kurtki wygrzebane z szafy w Shuh-shuh-gah i trzęsła się z zimna. Pip prosiła Binga, żeby popłynął z nią, ale wystartował w parze z chłopcem z sąsiedztwa. Chłopiec był lżejszy od Pip, więc łódź mogła płynąć szybciej. W rezultacie Pip znalazła się w drużynie z Chrissie. Pani Hacking, po drodze na tor, zatrzymała się w recepcji urządzonej w Obozie Jumping Rock i zabrała zapas drinków. Nick, Scot, Charlotte i pan Hacking zostali w Jumping Rock, żeby pomóc przy odprawie łodzi.

Evelyn zgłosiła się na ochotnika i pojechała z Prestonem i panią Hacking. Głównie z powodu Scota – poprzedniego dnia na przyjęciu przyparł ją do muru i poprosił o numer telefonu, a potem, w drodze powrotnej i niedawno przy śniadaniu, nie potrafił z nią rozmawiać. Chciała uniknąć kolejnych drętwych spotkań. Ale teraz, kiedy utknęła w motorówce z panią Hacking, doszła do wniosku, że mądrzej byłoby zostać na lądzie. Pani Hacking, w bordowym kapeluszu przeciwdeszczowym z szerokim rondem i sportowej bluzie Dole-Kemp, lustrowała wzrokiem żagle, szukając tych z jej obozu, oznaczonych niebieskimi paskami. Dzień był chłodny, uczestnicy byli grubo ubrani i przygotowani na niepogodę – z wyjątkiem Chrissie, która nierozważnie zawiązała na głowie jedwabną chustę, jakby występowała w scenie z filmu Wyższe sfery, w której śpiewano piosenkę True Love. Poprzednim razem – wtedy, kiedy niewłaściwie otaklowała łódź, co najwyraźniej nigdy nie zostanie jej wybaczone – Evelyn założyła, że Fruit Stripe to poważne regaty. Teraz już wiedziała lepiej, czego się spodziewać. Dzień przed wyścigiem wszyscy starsi nastolatkowie i dwudziestoparolatkowie szli do domu gospodarza, żeby pomóc w mieszaniu drinków. Do wiaderek po farbie wlewali kilka butelek lemoniady, soku z żurawiny albo z białych winogron i dodawali zielony barwnik spożywczy. Następnie uzupełniali rozmaitą ilością wódki, mieszali i przelewali z powrotem do butelek, uzyskując napoje, które przypominały kolorem opakowania gum do żucia Fruit Stripe. Butelki oznaczano literami: B – bezalkoholowe, M – mocne i T – toksyczne. Podczas wyścigu drinki przechowywano na brzegu w wypełnionym lodem kanoe. Poprzednim razem podczas ceremonii rozdania nagród Evelyn wymiotowała w krzakach w Obozie Georgia, bo wybrała butelkę z literą T, będąc przekonana, że T oznacza: trochę alkoholu.

Większość uczestników podchodziła do Fruit Stripe na luzie. Brali na łódź butelkę T, a kiedy wiatr był zbyt słaby, używali wiosła, żeby kręcić się po torze, i z radością sami się dyskwalifikowali. Jednakże pani Hacking miała jankeski szacunek do sportów uprawianych na świeżym powietrzu i oczekiwała, że rezydenci i goście Shuh-shuh-gah wygrają, zajmą drugie miejsce lub ostatnie. Nagrodą za pierwsze miejsce było roczne posiadanie trofeum Klubu Jachtowego Lake James, zajęcie drugiego miejsca oznaczało, że można było zawiesić na hangarze transparent Fruit Stripe, zdobywcy ostatniego miejsca mogli zaś zatrzymać drinki, które zostaną po imprezie. Kiedy pani Hacking widziała, że łódź z jej obozu przypływa na metę przedostatnia – co dowodziło, że zawodnikom brak zarówno umiejętności, jak i sprytu – czerwieniała ze złości.

Z tyłu peletonu, w miejscu, gdzie nie było wiatru, Evelyn dostrzegła żagiel w niebieskie paski i łódź, w której płynęły Chrissie i Pip. Pani Hacking dodała gazu, ochlapując Evelyn i Prestona lodowatą wodą.

Niecałą minutę później motorówka okrążała żaglówkę. Choć od startu minęło niewiele czasu, łódź Sunfish nabrała już kilka cali wody. Chrissie próbowała ją wybierać turystycznym kubeczkiem, a Pip leżała smętnie na dziobie.

– Łódź jest za bardzo zanurzona. Wygarniaj wodę. Wygarniaj wodę! – wołała pani Hacking.

– Wygarniam! – krzyknęła Chrissie. – Zboczyłyśmy z kursu!

– Popatrz na sterburtę, Chrissie. Spycha was w stronę wybrzeża.

Sunfish bujała się na wzburzonej przez motorówkę wodzie. Pip oplotła ramionami kadłub. Pani Hacking wyciągnęła skądś megafon i zaczęła grzmieć: – Chrissie! Wiatr wieje z zachodniej strony jeziora. Zmień kierunek. Zmień kierunek! – Drugą ręką pani Hacking kręciła sterem tak, że przez cały czas trzymała się burty żaglówki. – Pip, pokaż Chrissie, co ma robić! – krzyczała.

Pip odsunęła do tyłu krawędź kaptura jej przeciwdeszczowej kurtki. – Próbuję, babciu – powiedziała zrezygnowanym tonem.

– Chrissie, spójrz na ten kąt. Spójrz na ten kąt. Teraz już się z tego nie wyplączesz. Złap ster. Uważaj… uważaj… nie, nie, nie, nie! Boże drogi! Uważaj!

Pani Hacking krzyknęła, kiedy bom się wychylił i prawie uderzył Chrissie w głowę. Chrissie desperacko kręciła sterem tam i z powrotem. – Zdawało mi się, że Bing mówił, że ona umie żeglować – powiedziała pani Hacking do megafonu, choć zwracała się do Prestona. Preston pociągnął duży haust soku żurawinowego z butelki z literą T. Evelyn wzięła do ręki butelkę i też wypiła łyk w geście współczucia, choć nie była pewna, czy współczuje Chrissie, Bingowi, Pip czy Prestonowi. W każdym razie starała się nie wykonywać gwałtownych ruchów, żeby pani Hacking nie skierowała megafonu w jej stronę.

– Ostrzy! Łódka ostrzy! – krzyknęła pani Hacking, kiedy nadeszła fala i uderzyła Chrissie w ramię. – Wszyscy są już przy trzeciej boi! Musisz stamtąd odpłynąć! Tam nie ma wiatru. Odpłyń stamtąd!

– Weźmiesz mnie do swojej łódki, babciu? – zawołała Pip.

– Chciałabym, ale musisz ukończyć wyścig.

Z oddali dobiegł dźwięk trąbki. – To pierwsze miejsce! – krzyknęła pani Hacking. – Musimy wracać na przyjęcie! Złap trochę wiatru, Chrissie, bo będziesz tu tkwiła godzinami!

Pip, leżąca plackiem na dziobie łodzi, pomachała im smutno.

Pani Hacking znów dodała gazu i ruszyła w stronę Jumping Rock. Kiedy odpływali, kolejnych kilka cali wody bryznęło do żaglówki. Evelyn patrzyła na zmniejszającą się sylwetkę Chrissie. Dziewczyna była zbyt nerwowa i popełniła błąd, wymuszając zaproszenie jej do Hackingów. Niepotrzebnie twierdziła, że potrafi żeglować, i w ogóle za bardzo się starała. Była po drugiej stronie niewidzialnej linii, która wyznaczała granicę poprawnego zachowania. Dzięki temu nie ulegało wątpliwości, że Evelyn jest po tej dobrej stronie. A jednak na widok Chrissie stojącej po kostki w lodowatej wodzie, którą wylewała kubeczkiem w obecności panienki z dobrego domu kwestionującej każdy jej ruch, Evelyn zapragnęła, żeby nagły podmuch wiatru wybawił je z opresji.

– Simpsonowie wychodzą na prowadzenie! Tom Junior i Lally są za wami! – krzyknęła pani Hacking, kiedy motorówka odpływała, podskakując na falach.

Kiedy dotarli do Jumping Rock, Evelyn wyskoczyła z łodzi i pobiegła na bezpieczniejszy teren. Nick był po mniej więcej dziesięciu drinkach. Uznał, że drogę do domku gościnnego powinny znaczyć kopczyki, i wysłał Prestona do lasu po kamienie. Evelyn czuła się zmęczona, sięgnęła zatem po butelkę zielonego ponczu oznaczoną literą M, poszła na werandę hangaru na łodzie i usiadła w głębokim fotelu typu Adirondack. Czterdzieści minut później była już tak pijana, że prawie udało jej się stłumić dyskomfort, jaki czuła na myśl o końcówce wyścigu. Bing czekał w łodzi tuż przed linią mety, a kiedy zobaczył, że Chrissie i jego córka wreszcie się zbliżają, zrobił jeszcze jedno kółko, żeby przypłynąć jako ostatni, i sprawił, że jego dziewczyna i córka zajęły znienawidzone przedostatnie miejsce. Kiedy usłyszała sygnał trąbki na sprężone powietrze potwierdzający, że Chrissie ukończyła wyścig, a zaraz potem kolejny sygnał, który oznaczał, że linię mety przeciął Bing, wymieniła M na T. Bing stał w swojej łodzi i giął się w ukłonach, a ludzie na brzegu śmiali się i bili mu brawo. Pani Hacking zabrała na ląd megafon i wykrzyczała do niego gratulacje. Evelyn zaczęła szukać wzrokiem Chrissie i zobaczyła ją, mozolnie podchodzącą pod górę. Mokra, sflaczała chusta wciąż lepiła jej się do głowy.

Evelyn wygramoliła się z fotela, pobiegła do łazienki w hangarze i zgarnęła jeden z przygotowanych tam plażowych ręczników, które zauważyła wcześniej.

– Hej – zawołała, kiedy dogoniła Chrissie. – Na pewno zmarzłaś. Pomyślałam, że to ci się przyda – dodała i podsunęła jej ręcznik.

– Było okropnie – powiedziała Chrissie i wytarła oczy. – Naprawdę okropnie. Tak mokro, tak długo, a potem Bing… – umilkła.

Evelyn jedną ręką strzepnęła ręcznik i otuliła nim Chrissie. Ta wczepiła się w niego i powiedziała: – Dziękuję.

Evelyn miała ze sobą butelkę z literą T. Wręczyła ją Chrissie ze współczującym uśmiechem. – To mocne – oznajmiła. – Nie mogę obiecać, że twoje problemy znikną, ale przynajmniej będziesz pijana, kiedy zobaczysz wszystkich z powrotem w Shuh-shuh-gah.

Chrissie przez chwilę się zastanawiała, a potem wlała w siebie solidny haust T. Kiedy oddała butelkę Evelyn, ona również pociągnęła długi łyk.

Rozdział szósty

Sag Neck

Był długi weekend z okazji Czwartego Lipca. Stworzony przez Evelyn profil Camilli zaczął działać dwa dni wcześniej. Wybrała jej piękne zdjęcie profilowe i z pomocą zbyt hojnie opłacanego konsultanta PR zatrudnionego przez właścicieli strony umieściła wzmiankę w „Page Six”: „DOWIEDZIELIŚMY SIĘ, ŻE… odważna bywalczyni salonów, Camilla Rutherford, dołączyła do People Like Us, co potwierdza informację, że zaproszenia na portal są obiektem pożądania ludzi z jej sfery”. Założyła też profil Nickowi i Bingowi, a nawet rozpoczęła ożywioną dyskusję o nieruchomościach w Adirondack, aby Camilla nie zorientowała się tak łatwo, że wzmianka o Obozie Piemacum była blefem. Prośby o członkostwo zaczęły do niej spływać. Akceptując każde zgłoszenie z osobna, przyjęła wiele osób, ale kilka odrzuciła bez żadnego wyjaśnienia. Uznała, że jeśli odmówi kilku losowo wybranym chętnym, pozostali uznają członkostwo za jeszcze bardziej atrakcyjne.

Barbara dała jej jasno do zrozumienia, że nie chce, aby przyjeżdżała na lato – tę porę roku powinna wykorzystać na zaliczanie kolejnych celów wakacyjnego wypoczynku i poznanie przyszłego męża. Ostatnio ich rozmowy były oficjalne. Tuż po powrocie z Lake James zadzwoniła do matki, podekscytowana tym, jak dobrze jej poszło, i chciała opisywać kolacje i przyjęcia, przekonana, że matka chętnie o tym posłucha. Ale Barbara odpowiedziała, że nigdy nie była zbytnio zainteresowana sprzedażą. Ojciec nie był lepszy – zapytał, czy nadal zadaje się z bywalcami salonów.

– Za moich czasów nikomu za to nie płacili – oznajmił.

Od tego czasu już nie dzwoniła i zdziwiła się, kiedy matka przysłała wiadomość, że zaprasza ją do domu na Czwartego Lipca. Szykowało się doroczne patriotyczne przyjęcie u Sally Channing. Tommy Channing był wspólnikiem w kancelarii Leiberg Channing, w której pracował jej ojciec. Rodzina chciała, żeby z tej okazji pojawiła się w domu. Przez krótki czas rozważała, czy nie wykazać się nieposłuszeństwem i zamiast tego nie pojechać do domu Nicka do Hamptons. Jednak ten nowy świat wymagał znacznie większych funduszy niż te, którymi dysponowała. Potrzebowała pożyczki od rodziców, a zatem musiała się zgodzić na ich warunki, przynajmniej tymczasowo.

Wysiadła z pociągu Amtrak w New Carrollton w Maryland. Wokół wisiało ciężkie letnie powietrze i czuła się tak, jakby oddychała bawełną. Po drodze dzwoniła do ojca, na komórkę i do biura, ale nie odbierał. Po chwili nie czuła już na skórze chłodu klimatyzacji z pociągu i zaczęła się pocić. Zarzuciła torbę na ramię i okrążyła parking. Mijając beżowego datsuna, którego skądś kojarzyła, spostrzegła stojącą obok kobietę o szerokich ramionach. Zorientowała się, że to Waleria – Rosjanka, która kilka lat wcześniej została nową gosposią w Sag Neck i której często coś się nie podobało.

– Cześć! Eveline! – krzyknęła, unosząc anemicznie dłoń.

– Hej, Walerio. Nie ma tu moich rodziców?

– Proszę, włóż do bagażnika, nie na tylne siedzenie. Na tylnym siedzeniu będzie za dużo brudu i ja będę musiała znowu czyścić.

Evelyn spełniła prośbę i ustawiła torbę tak, żeby nie dotykała pary chińskich kapci i papierowej torby pełnej winylowych rękawiczek. Wskoczyła do tyłu i zobaczyła kontur głowy mężczyzny, który siedział na fotelu pasażera.

– Mój mąż, Aleksiej, on tu jest też. Nie lubi, jak ja sama jeżdżę w nocy. W zeszłym tygodniu na autostradzie był, jak to się mówi, napad na samochód, w którym siedziała jakaś pani.

Aleksiej miał krótkie jasne włosy ostrzyżone w stylu Hitlerjugend i trzymał na kolanach złożoną skórzaną kurtkę. Uniósł rękę w cichym pozdrowieniu.

– Dziękuję, że mnie podwozisz – powiedziała Evelyn – ale to ojciec miał mnie odebrać. Jest w pracy?

Waleria z piskiem opon skręciła w prawo i wyjechała z parkingu.

– Twój ojciec, pfff. On wraca do domu i oni się kłócą.

– Dziś w nocy? Kłócili się dziś w nocy?

– Dziś w nocy, wczoraj w nocy, codziennie w nocy. Mówię Aleksiejowi, że amerykańskie żony są bardzo trudne dla swoich mężów. I dlatego te kłótnie. W Rosji kobiety nie takie trudne.

– Chwileczkę, to było wczoraj w nocy? Czy dzisiaj? Wydawało mi się, że do dzisiejszego popołudnia miał być w Wilmington – odparła Evelyn. Jej ojciec zazwyczaj spędzał dni powszednie w swoim mieszkaniu w Wilmington, gdzie mieściła się jego kancelaria prawnicza.

– Mój pierwszy mąż, ten w Rosji, on zawsze mówi, że Rosjanki są najbardziej uparte z kobiet. Ale ja myślę, że to nie jest prawda. Mój pierwszy mąż, on jest łatwy w domu, i czysty, czysty jak kobieta. Ale on pije. Wódkę pije. No i co zrobisz? No to wyjeżdżam i jestem tutaj.

Waleria nacisnęła pięścią klakson. Zaskoczony przechodzień z przerażeniem podniósł wzrok i przebiegł przez ulicę.

– Walerio, powiedziałaś, że mój ojciec już przyjechał? – zapytała Evelyn.

– Twój ojciec? Tak, już przyjechał. Czwartek. Środa.

– Jest od dwóch dni? Co on tam robi?

– Mówię ci, to jest trudne. Twoja matka, ona zamyka drzwi do swojego pokoju i mi mówi, przez te drzwi, że nie mogę posprzątać w środku. To jest trudne, bo ona potrzebuje pomocy. Ona mówi: Walerio, to był błąd, że wyszłam za tego człowieka. Tak mówi.

– Co? – Evelyn wiedziała, że matka mogła tak powiedzieć. Nie wierzyła tylko, że powiedziała to gosposi. W jej świecie istniały wyraźne podziały klasowe i jeśli zwracała się do pomocy domowej – naprawdę używała tego określenia – mówiła pomału i z nieszczerym uśmiechem. – Przepraszam. Czyli mój ojciec jest w domu od środy?

– Powtarzam ci tylko to, co ona mówi. Mówię jej: pani Barbaro, kobiecie zawsze trudno. A oni się kłócą o obciążenia. Obciążenia to, obciążenia tamto.

– Chwileczkę, obciążenia? O to się kłócili? – Evelyn bębniła palcami o szybę, ale przestała, kiedy zobaczyła, że Waleria wpatruje się w zostawione przez nią odciski. Rodzice od czasu do czasu pomagali jej finansowo, ale przez ostatnich kilka tygodni korzystała z ich karty kredytowej tylko po uzgodnieniu tego z nimi. Kupiła bilety na akcję dobroczynną na rzecz dzieci z biednych rodzin i liczyła na to, że będzie to mogła zaliczyć do wydatków firmowych, ale Ann, która w PLU odpowiadała za HR i administrację, odrzuciła jej podanie. Stwierdziła, że tego typu koszty musi pokryć z własnej kieszeni. Jej niemodne czarne sukienki nie nadawały się na letnie przyjęcia, więc w Bloomingdale’s kupiła nową za dwieście dolarów. Ojciec oznajmił, że jego zdaniem nie powinni płacić za tego typu rzeczy, obiecała zatem, że odda mu pieniądze. Jej pensja w PLU była jednak tak niska, że chwilowo nie było jej na to stać. Komentarze Walerii nie wróżyły nic dobrego, jeśli wziąć pod uwagę, że w ten weekend potrzebowała od rodziców jeszcze więcej pieniędzy.

– Kłócą się o obciążenia, Walerio? Obciążenia ich karty MasterCard?

– MasterCard? Nie, to nie to.

Waleria przeszła na rosyjski, mówiła szybko, a Aleksiej wydawał uspokajające pomruki, jakby się z nią zgadzał. Evelyn, oparta o szybę, skuliła się na tylnym siedzeniu. Słowa takie jak „MasterCard”, „Bloomingdale’s” i „akcja dobroczynna” krążyły jej po głowie i delikatnie zderzały się ze sobą. Zamknęła oczy i zapadła w niespokojną samochodową drzemkę.

Została wyrwana ze snu, gdy samochód wjechał na most Chesapeake Bay. Uniosła opadające powieki i zobaczyła wysokie drewniane wsporniki, które znaczyły zmniejszający się dystans między nią a jej rodzinnym miastem Bibville. Znowu odpłynęła, a kiedy otworzyła oczy, Waleria podjeżdżała już żwirową ścieżką do Sag Neck – domu rodzinnego Evelyn. Zatrzymała się, ale nie wyłączyła silnika. Evelyn powiedziała do widzenia, ale najwyraźniej miała na koncie jakieś faux pas, bo Waleria była opryskliwa. Jednak Aleksiej z mocnym akcentem powiedział:

– Życzę ci powodzenia.

Kiedy się tu wprowadzili i Evelyn chodziła do podstawówki, mówiła, że Sag Neck to rezydencja, dopóki matka nie zabroniła jej używać tego słowa. Był to wielki drewniany dom otoczony rzędami drzew, które chroniły go przed sąsiadami. Za domem było delikatne wzniesienie, opadające do Meetinghouse Creek. Dół domu zajmował główny dwupoziomowy hol z żyrandolem i masywnymi drewnianymi schodami. Po lewej był duży pokój, rzadko używana biblioteka i oficjalna jadalnia z widokiem na trawę i potok. Po prawej był wielki pokój z pianinem – Barbara nazywała go salą balową, ale za ich panowania w tym miejscu nie odbył się tam żaden bal – który ciągnął się przez całą długość domu. Kuchnia została upchnięta z tyłu. Ten dom to był olbrzymi postęp w porównaniu z domem w Silver Spring na przedmieściach Waszyngtonu, w którym się urodziła. Tamten był domem typu split-level, z brązowymi ścianami, brązowymi szafami i brązową trawą. Wszyscy z radością go opuścili, kiedy ojciec zaczął wygrywać znaczące sprawy.

Drzwi do Sag Neck nie były zamknięte na klucz i, jak to zwykle w lecie, napęczniały od wilgoci. Evelyn otworzyła je szarpnięciem. W domu panowała cisza.

– Halo? Mamo? Tato?

– Evelyn, czy to ty? – głos matki dobiegał z góry.

– Co się dzieje? Dlaczego tata mnie nie odebrał? Mam za sobą dziwaczną przejażdżkę z Walerią i jej mężem.

– Właśnie. Dlaczego twój ojciec cię nie odebrał?

Evelyn była zmęczona i nie miała nastroju na słowne gierki z matką. – Wiesz, gdzie on jest?

– Najwyraźniej nie wiem o niczym, co robi twój ojciec.

Odgłos zamykanych drzwi i zasuwanego zamka dopełnił powitania, jakie czekało na nią w domu.

– Mamo? – spróbowała raz jeszcze, ale nie było odpowiedzi. Nacisnęła rząd włączników światła i poszła do kuchni. Włożyła głowę do jednej z dolnych szafek, gdzie czasem można było znaleźć łakocie. Nagły hałas przy tylnych drzwiach sprawił, że podskoczyła i uderzyła się o górną ściankę. Do środka wbiegł Dale Beegan w niepokojąco obcisłych spodenkach rowerowych. Spływał potem, dyszał i omal się nie potknął o córkę, która kucała na podłodze.

– Jezu słodki, Evie, co ty tu robisz? Kryjesz się w kuchni jak szczur. Wstań i się pokaż!

– Au. Zrobiłabym to, gdybym wiedziała, że tak mnie przestraszysz – powiedziała Evelyn i dotknęła się z tyłu głowy. – Chyba mam guza.

Dale podszedł do zlewu i wlał w siebie szklankę wody. Nadal miał wspaniałe włosy – brązowe, mocne i lśniące – i pucułowate policzki szczęśliwego dziecka. Jego zęby były wyjątkowo białe, bo co wieczór po kolacji zakładał paski wybielające Crest Whitestrips i bez skrępowania nosił je przez zalecane trzydzieści minut. Wyglądał coraz bardziej jak syn, a nie mąż Barbary, ale była na tyle rozsądna, żeby nie wspominać o tym nawet mimochodem.

– Co ty sobie myślisz, w ten sposób straszyć starego człowieka?

– Nie spodziewałam się, że będziesz w domu, skoro mnie nie odebrałeś i w ogóle.

Dolał wody do szklanki. – Jestem pewien, że wszystko będzie okej.

– Miejmy nadzieję. W każdym razie Waleria mówiła, że jesteś tutaj od kilku dni.

Dale odstawił pustą szklankę na blat. – Jak tam to twoje piękne miasto, Evie? Ci ważni ludzie, dla których pracujesz, są dla ciebie łagodni?

– Tak się składa, że ta praca jest w pewnym stopniu wymagająca – powiedziała ostro.

– Zadawanie się z bogatymi zawsze jest wymagające. Dla mnie bardziej satysfakcjonująca jest praca z ludźmi, którzy o coś walczą.

Ale żeby móc z nimi pracować, latasz pierwszą klasą, pomyślała Evelyn i rozdarła górę kartonowego pudełka słonych krakersów. Ojciec urodził się w Karolinie Północnej w mieście, które było ośrodkiem przemysłu włókienniczego, i oboje jego rodzice pracowali w tkalni. Jego dom rodzinny stał z dala od solidnych ceglanych domów bogatszych rodzin kadry zarządzającej, po drugiej stronie potoku. Dale opowiadał, że właściciele tkalni dawali się we znaki pracownikom i że właśnie dlatego postanowił zostać adwokatem tych, którzy są zbyt słabi – jak jego rodzice – aby ich usłyszano. W tym mieście sklepy w centrum zamykano wcześniej, bo ich oferta była adresowana do żon mieszkańców ceglanych domów. One, w przeciwieństwie do żon pracowników tkalni, nie pracowały. Choć Dale chodził do szkoły i do kościoła z chłopakami z ceglanych domów, latem stał za ladą budki z lodami, a oni byli po drugiej stronie. Postanowił, że skończy college, a potem pójdzie na prawo i pokaże tym wszystkim bogatym chłoptasiom w sztywnych kołnierzykach, że każdy zasługuje na to, by dać mu szansę.

Kiedy jeszcze mieszkali w Silver Spring i ojciec prowadził praktykę samodzielnie, był znany ze spraw, które konsumenci wytaczali dużym firmom farmaceutycznym. Wkrótce Leiberg Channing, wielka kancelaria z Wilmington, zaproponowała mu, żeby zajął się u nich takimi sprawami.

Widziała ojca przy pracy i nie mogła oderwać od niego oczu. Nic nie zapisywał, a mimo to neutralizował przeciwników jednym subtelnym argumentem za drugim. Wiedział, co mówić przysięgłym, jak odwołać się do ich emocji i jak sprawić, żeby współczuli i jemu, i jego klientom. Zawsze wiedział, co powiedzieć. Chyba że był w domu.

Choć zarobił dużo pieniędzy, wciąż chyba nie mógł się zdecydować, czy sam jest teraz grubą rybą, czy nadal nienawidzi grubych ryb, tak jak wtedy, kiedy był dzieckiem, synem pracowników tkalni. Lubił dawać efektowne prezenty, takie, które wszystkich wprawiały w zachwyt. Galettes z owocami firmy Harry & David, których pudełko przysyłał jej co miesiąc, gdy chodziła do Sheffield, były obiektem zazdrości całego akademika. Z okazji ukończenia Sheffield dał jej wielkiego złotego roleksa. Był zawstydzająco drogi, schowała go zatem do pudełka ze starymi rocznikami klasowymi i za odłożone pieniądze z kieszonkowego kupiła sobie w prezencie małe perłowe kolczyki. Zawsze sam ustalał, czy i kiedy wydawać pieniądze, był arbitrem moralnym i to on decydował, co jest warte ich wydania, a co nie, tylko on jeden znał wartość pieniądza.

Kiedy skończyła college, oczekiwał, że będzie sama się utrzymywała, pracowała w branży, którą uzna za wartościową, i robiła coś dla dobra ogółu. Było jasne, że praca w sektorze usług społecznych nie pozwoli jej pokryć kosztów czynszu i nie spotka się z aprobatą żadnego z rodziców. Dlatego w pierwszych miesiącach po przyjeździe do Nowego Jorku zgłosiła się na ochotnika do grupy mentorskiej dla dziewcząt. Powiedziano jej, że dla mentorów czas oczekiwania wynosi rok, że potrzeba trzech referencji i że woleliby kogoś z większym doświadczeniem.

Powstrzymała się przed powiedzeniem czegokolwiek głośno. Jeżeli ojciec był zły z powodu obciążeń karty, a ona potrzebowała jeszcze więcej pieniędzy, nie mogła sobie pozwolić na kłótnię. – A więc dlaczego jesteś w domu? Leiberg Channing zezwala na telekonferencje podczas procesów?

– Na pewno jesteś zmęczona po podróży. Porozmawiamy rano, dobrze? – powiedział i zaczął się zbierać do wyjścia. Pustą szklankę zostawił na blacie, jakby oczekiwał, że ktoś inny włoży ją do zmywarki.

– Tato, jeśli chodzi o obciążenia na karcie, możemy porozmawiać teraz.

Zmarszczyła brwi na widok etykiety na pudełku krakersów – to był wariant bez soli. – Sam powiedziałeś, że za niektóre rzeczy mogę płacić twoją kartą. A to tylko ułamek tego, ile kosztuje Nowy Jork. Naprawdę. Za lunch trzeba zapłacić jedenaście dolarów, a mówimy o sałatce w plastikowym pojemniku. Spłacę wszystko. Po prostu z tą pracą i ze wszystkim zrobiło się ostatnio trochę gorąco.

– Poczekajmy z tym do rana. Dobranoc, kochanie. To nowa koszula? Do twarzy ci w tym kolorze.

Koszula rzeczywiście była nowa. Tata wyszedł z kuchni i poszedł na górę. Evelyn obgryzała brzegi niesłonego krakersa i rozmyślała o tym, że ojciec zawsze potrafi rzucić coś tak szarmanckiego, że nie sposób go nienawidzić.

Następnego ranka postanowiła, że wypije kawę w mieście, by się wzmocnić przed sprzeczką z rodzicami. Kiedy zeskoczyła z ostatniego stopnia i znalazła się na parterze, w dużym pokoju po swojej prawej stronie zobaczyła dwie sylwetki. Matka patrzyła przez okno na podjazd przed domem, a ojciec przerzucał stos papierów.

– Evelyn – powiedziała matka, odwróciła się od okna o kilka stopni i rozłożyła ramiona tak, że wyglądała jak Evita na balkonie Casa Rosada. To był sygnał, że Evelyn powinna podejść i ją uścisnąć. Zrobiła to. Matka i córka dotknęły swoich przedramion i pokiwały głowami.

– Cześć, mamo. Ładnie wyglądasz – odparła Evelyn. Matka, w szarym swetrze, o wiele za grubym jak na lipiec, i w białych spodniach, wyglądała co prawda, jakby przybrała na wadze, a Evelyn wciąż miała żal o to, że z takim lekceważeniem odnosiła się do PLU, ale po wczorajszej pokrętnej rozmowie z ojcem doszła do wniosku, że potrzebuje sojusznika.

Czekała na polecenia, ale rodzice milczeli. Błądziła wzrokiem między jednym a drugim. – No… właśnie miałam iść do miasta – zaczęła.

– Nie, Evelyn. Twój ojciec – Barbara nasyciła to słowo potężną dawką sarkazmu – ma ci coś do powiedzenia. Siadaj.

Ojciec przyjął jedną ze swoich nieludzko zrelaksowanych póz. Rozłożony w poprzek fotela obitego drapiącą wełną, balansował prawą kostką na lewej łydce. Evelyn próbowała zobaczyć, czego dotyczą oglądane przez niego papiery, żeby jakoś się przygotować, ale ojciec zebrał je w stos, odwrócił i ułożył na stoliku. Usiadła na twardym drewnianym krześle przy drzwiach.

– Cieszę się, że cię widzę, Evie – powiedział ojciec i szeroko się uśmiechnął. – Jest coś, co powinniśmy przedyskutować.

– Coś? – prychnęła Barbara ze swojego miejsca przy oknie.

– Znasz moją pracę i wiesz, że się o nią troszczę, tak samo jak moi koledzy prawnicy. Nasza praca to walka w imieniu…

Evelyn potrafiła dokończyć to zdanie w myślach – słyszała je z ust ojca niezliczoną ilość razy, zawsze mówił to nowo poznanym ludziom podczas uroczystych kolacji i na przyjęciach – „…w imieniu ludzi, którzy są zbyt biedni albo pozbawieni prawa głosu. Robimy to najlepiej, jak potrafimy”.

– Chodzi o moją pracę? – zapytała Evelyn. – Tak, wiem, ci ludzie mają prawo głosu, nie twierdzę, że jest inaczej. Ale naprawdę nie są tacy źli, jak ci się wydaje. Są… no cóż. Mama wie. Potrafią być naprawdę mili. Zresztą nie chodzi o sprzedaż. Chodzi o członkostwo, a to co innego. W tym przypadku jesteśmy na równej pozycji. Poza tym to tylko czterysta pięćdziesiąt dolarów. Wiem, że to nie jest wielka suma, ale…

– Skarbie, skarbie – przerwał Dale. Spojrzał na Barbarę, ale się nie odwróciła. – Nie chodzi o twoją pracę. Tylko o moją. Kiedy walczysz na rzecz ludzi, utrudniasz życie tym, którzy mają władzę. I wiesz, co się dzieje? Ci, którzy mają władzę, próbują się do ciebie dobrać. Republikanie pokazują prawnikom walczącym o odszkodowania, jak wielka jest ich władza. Rząd znalazł kogoś, kto twierdzi, że robiliśmy nielegalne rzeczy, że składaliśmy nielegalne oferty. Nieraz siedziałaś w sali sądowej, wiesz, jakich argumentów używałem. Słuchałaś świadków, biegłych. Słuchałaś sędziego. Wiesz, jak przebiega proces sądowy. Dlaczego powoływałem biegłych? Bo potrzebujemy tych świadków – często są to lekarze – żeby wyjaśnili przysięgłym, jak niektóre z leków mogą wpływać na naszych klientów.

– Zgadza się – powiedziała Evelyn nieufnie.

– Pamiętasz sprawę Oney? Peg Oney z Cresheim? To była sprawa przeciwko firmie Wallen Pharma. Pamiętasz?

– Tak – odparła Evelyn. Była wtedy w gimnazjum. Razem z Barbarą pojechała do Pensylwanii, żeby posłuchać, jak jej ojciec wygłasza przemówienie wstępne. Pozew dotyczył tego, że firma Wallen wiedziała o skutkach ubocznych stosowania jednego z jej leków, ale zataiła tę informację. Sprawa była skomplikowana, roiło się w niej od procesów chemicznych i procedur związanych z wytwarzaniem leków, ale ojciec przedstawił wszystko jasno. Zaczął od opisania, jak Peg, na skutek zażywania tego leku, straciła czucie w koniuszkach palców.

– Może się wydawać, że koniuszki palców to nic wielkiego – mówił ze swoim wyraźnym karolińskim akcentem. – To nie jest ręka. Ani noga. Ani nawet dłoń. Ale kiedy Peg przysuwa rękę do płomienia świecy, nie czuje ciepła. Kiedy głaszcze swojego psa Scouta, nie czuje jego sierści. Kiedy dotyka policzka swojego rocznego dziecka, nie czuje jego miękkiej skóry. Czubki palców to tylko koniuszki, ale są też całym światem.

Sprawił, że wszyscy przysięgli poczuli, jak to jest być Peg, a następnie opuścił podium i przeszedł tak blisko ławy przysięgłych, że ci siedzący z przodu mogli go dotknąć.

– Tutaj, w tej sali, wy, mieszkańcy Pensylwanii, możecie dziś powiedzieć temu wielkiemu koncernowi: dosyć tego. Nie wolno wam odbierać nam zmysłów. Nie wolno wam mówić, że nie możemy czuć ciepła, nie możemy głaskać psa, nie możemy dotknąć własnego dziecka. Już wystarczająco długo nas zwodziliście i okłamywaliście. Czas to zakończyć. Tu i teraz.

W niecałe trzy godziny przysięgli zdecydowali o przyznaniu Peg Oney ogromnego odszkodowania.

– Uszczerbek, jakiego doznała Peg, wpływ leku na jej organizm, to wszystko było skomplikowane – mówił Dale, porządkując plik papierów. – Żeby pociągnąć Wallen do odpowiedzialności, musieliśmy powołać ekspertów, którzy prześledzili, co dokładnie było testowane, jak dużo wiedziano w firmie i jakie dokładnie skutki uboczne wystąpiły u Peg oraz reszty pokrzywdzonych. Do tego potrzeba dobrych ekspertów i szukaliśmy ich, gdzie się tylko dało. Lekarz i chemik przedstawili fakty, których nie można było podważyć. Dzięki temu Oneyowie dostali pokaźną sumę. Naprawdę pokaźną.

I my też, dodała w myślach Evelyn, bo przypomniała sobie, jak rodzice dyskutowali o milionach, które ojciec zarobił na tej sprawie. Matka zaraz potem zatrudniła dekoratora wnętrz – przerobił on Sag Neck od tapet po żyrandole.

– Więc o co chodzi? – zapytała.

– Mąż Peg, wtedy już były mąż, poprosił nas później, żebyśmy się przyjrzeli innej firmie farmaceutycznej. Zdaje się, że większości pieniędzy z odszkodowania nie zobaczył nigdy na oczy i był zły. Czuł się zraniony. Teraz myślę, że chciał się zemścić na Peg i wybrał nas jako narzędzie. Powiedział, że zajmuje się inwestycjami na rynku farmaceutycznym i odkrył, że jedna z wielkich firm prowadzi wątpliwą politykę kontroli jakości. Zgłosił się do nas, licząc na to, że wytoczymy jej proces. Przyjrzeliśmy się temu i założyliśmy sprawę, która szybko zakończyła się ugodą. Były mąż wyraźnie nie był usatysfakcjonowany, choć wychodziliśmy z siebie, żeby pomóc jemu, jego rodzinie i temu miastu. Potem do naszych drzwi zapukali ludzie z rządu i powiedzieli, że to my, Leiberg Channing, przekupywaliśmy biegłych, aby składali fałszywe zeznania. Sprawa Wallen Pharma nie podlegała przedawnieniu, ale on twierdził, że te same praktyki miały miejsce przy okazji tej drugiej sprawy. Myślę, że miał niewiele więcej niż jeden e-mail, w którym rozmawialiśmy o opłaceniu biegłych, co oczywiście jest jak najbardziej legalne.

Dale odchylił się na fotelu tak beztrosko, jakby właśnie się opalał podczas wiosennych ferii.

– Ale rząd nie może z tego zrobić sprawy w sądzie – powiedziała Evelyn.

Uśmiech, który Dale posłał w kierunku jej matki, był jak nieprzyjęty serwis – Barbara stała odwrócona plecami. – Tak jest. Wiedziałem, że to zrozumiesz. Tu się nie ma do czego przyczepić. Firmy farmaceutyczne pompują wielkie pieniądze w administrację Busha i wszyscy bushowscy prokuratorzy z uczelni biorących udział w Lidze Bluszczowej chcą się dobrać do takich małych płotek jak ja, które pomagają zwykłym Amerykanom. Ale to oni się na tym przejadą. Jedyne, z czym udało im się wyskoczyć po dużym śledztwie, to były mąż dawnej klientki, który twierdzi, że lata temu zrobiliśmy coś nielegalnego. Administracji Busha i republikanom zależy tylko na tym, żeby…

Przerwało mu huknięcie ręką o szybę. – Przestaniesz wreszcie winić za swoje problemy spisek republikanów? – odezwała się Barbara.

Dale podniósł dłonie na znak, że jest szczery. – Barbaro, możemy się o to kłócić do końca świata albo nawet dłużej, ale jeśli prokuratorzy federalni mogą wezwać kogo chcą, żeby przyjrzał się firmie, której szczególnie nienawidzą ich główni republikańscy darczyńcy, to nietrudno skojarzyć jedno z drugim.

Evelyn spojrzała na matkę. Barbara patrzyła na wiewiórkę za oknem. Evelyn odwróciła się z powrotem w stronę ojca, ubranego w jasnozieloną koszulkę polo ze zbyt cienkiego dżerseju, który podkreślał żebra.

– I co się teraz stanie? – zapytała Evelyn.

Dale oparł nogę na małym stoliku. – Nie oskarżyli firmy ani żadnego z jej partnerów, bo dowody, a raczej to, co według nich może uchodzić za dowody, to cienizna. Wiedzą, że niczego z nimi nie zwojują. Mimo wszystko uznałem… a właściwie głównie twoja matka uznała, że powinniśmy ci o tym powiedzieć.

– Dlaczego w takim razie nie powiesz jej, co się naprawdę dzieje? – odezwała się Barbara, gniewnie wypluwając słowa. – I co powinna powiedzieć, kiedy będą ją ignorować na dzisiejszym przyjęciu u Channingów. No właśnie, o tym nie wspomniałeś, prawda? Dlaczego nie mówisz córce, że ci wszyscy republikańscy prokuratorzy dziwnym trafem skupiają się na tobie? Nie na Tommym Channingu, nie na Larrym Leibergu? Albo o tym, czemu tak naprawdę przygląda się rząd? Że twoja firma zajmowała się łapówkarstwem na wielką skalę, obiecując biegłym jakiś procent od odszkodowania albo od ugody? Że być może, podkreślam: być może wyolbrzymili to, co spotkało biedną Peg Oney albo kogoś innego spośród twoich biednych klientów?

Mówiła tak szybko, że słowa zlewały się ze sobą, a kiedy skończyła, oparła się o framugę i wyglądała na wyczerpaną.

Dale zamrugał, a przyjemny uśmiech nie zniknął z jego twarzy. Po minucie znów podjął temat.

– Cóż, wygląda na to, że tajemnica się wydała. Byłem prawnikiem prowadzącym te sprawy i z naszych informacji wynika, że rzeczywiście część uwagi może być skierowana na mnie. Ale powiedzmy to sobie jasno: nad każdą z tych spraw pracowała cała nasza trójka – Larry, Tommy i ja.

– Oskarżenia – powiedziała szybko Evelyn i pokręciła głową. – Waleria. Powiedziała, że jesteś w domu od środy. Nieczęsto ci się to zdarza. Boże. Chodziło jej o oskarżenia, nie o obciążenia. O co konkretnie chodzi?

– Twojemu ojcu przygląda się wielka ława przysięgłych – oznajmiła Barbara.

Evelyn wstała tak szybko, że drewniane nogi krzesła skrzypnęły o podłogę.

– Wielka ława przysięgłych? Od jak dawna o tym wiesz?

– No cóż, śledztwo trwa – odparł Dale.

– Tak, zrozumiałam. Ale od jak dawna wiesz o wielkiej ławie przysięgłych?

– Od miesięcy – odezwała się Barbara.

– Barbaro, wiele tego typu postępowań toczy się miesiącami – powiedział Dale ostrym tonem. – Nie znaczy to, że do czegokolwiek to doprowadzi.

Evelyn chwyciła oparcie krzesła. – To nie ma sensu.

– Zgadza się – powiedział Dale. Modulował głos, nadając mu słodkie brzmienie. – Przepraszam, że tak cię tym teraz zaskakujemy. Nie sądziliśmy, że cokolwiek z tego wyniknie, i nadal nie sądzimy, ale rząd zdradza różne szczegóły prasie, więc i tak o wszystkim byś się dowiedziała.

Barbara odwróciła się od okna.

– To nie powinno było się stać – powiedziała. Jej dłoń się trzęsła, ale reszta ciała była nieruchoma. – To nie powinno było się stać.

– Ale się stało. I nadal się dzieje.

Evelyn próbowała mówić spokojnym głosem, ale nie mogła nad nim zapanować, jakby ktoś inny regulował głośność. – Dzieje się to, że Dale’owi Beeganowi przygląda się wielka ława przysięgłych. Może powinieneś wspomnieć o tym swojemu dziecku wcześniej niż po kilku miesiącach. Może to byłby dobry pomysł.

– Nie uznaliśmy tego za konieczne.

– Ale było. Było konieczne.

– Evie, nie denerwuj się tak. Wygląda na to, że śledztwo utknęło w martwym punkcie i tylko jeden bezrobotny facet wysuwa fałszywe oskarżenia. Pomyśleliśmy, że osobiście ci o tym powiemy, skoro idziesz na przyjęcie…

– I jakie wspaniałe będzie to przyjęcie! – wykrzyknęła Barbara. Porzuciła lekki baltimorski akcent, który czasem pobrzmiewał w jej głosie, kiedy była zła lub zmęczona, i zaczęła mówić jak pani na włościach Sag Neck, przeciągając samogłoski niczym Katharine Hepburn i dodając do tego nosowość Ethel Merman. – Evelyn, co ty na to, żebyśmy włożyły nasze najlepsze sukienki, poszły na przyjęcie do Channingów i zachowywały się tak, jakby nikt nie wiedział, że twój ojciec jest podejrzany o… cóż by to mogło być… pranie brudnych pieniędzy? O korupcję? Ależ by była pyszna zabawa, co? Jestem pewna, że Sally Channing będzie zachwycona na widok tria w składzie: Dale Beegan, jego żona i córka, i że gorąco nas przywita. Przyjaciele Sally też będą zachwyceni, zwłaszcza po lekturze fascynujących prasowych doniesień o tym, że według rządu Stanów Zjednoczonych łamiesz prawo.

– Barbaro, wystarczy. Mówiłem ci, że jeśli nie chcesz iść na przyjęcie, to nie musisz – powiedział Dale.

To wszystko było naprawdę niepokojące. Niewiarygodna wiadomość, że wielka ława przysięgłych prowadzi postępowanie w sprawie jej ojca, napięcie w pokoju, czekający ją straszliwy dzień, kiedy będzie zmuszona iść na przyjęcie albo zostać w domu z szalejącymi z wściekłości rodzicami. Jeżeli o tej sprawie piszą gazety, wszyscy jej znajomi mogą już o tym wiedzieć. Może po spotkaniu w Lake James rozsyłają to sobie mailowo. Oczyma wyobraźni widziała wiadomość Nicka: „Wygląda na to, że jej życie nie jest tak doskonałe, jak starała się udawać”. Camilla też mogła czytywać gazety, a nawet jeśli nie, to w dzisiejszych czasach, kiedy wszystko tak szybko się rozprzestrzenia i trafia do sieci, nie dało się kontrolować ani przewidzieć, kto co przeczyta. Stanie się pośmiewiskiem. – To jest w gazetach? – zapytała słabym głosem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Przekład Natalii Gałczyńskiej. ↩

2. Fragment Snu nocy letniej Williama Shakespeare’a w przekładzie Stanisława Barańczaka. ↩