Tigra

Barbara Niedźwiedzka

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Dorota Brzostek

dorotas113@wp.pl

Okładka: Joanna Bianga

asia_bianga@wp.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-33-1

Wydanie 1

Warszawa, 24 czerwca 2016 roku

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Bajka o Tigrze kosmitce o szlachetnym charakterze, ale też i psotce, lubiącej się bawić i posiadającej wielką ciekawość świata. Zafascynowało ją życie ludzi na Ziemi, czyli Błękitnej Planecie. Przybyła na nią wraz z towarzyszami, by odkryć, jak bawią się tu dzieci, bo na jej planecie — Tigresie — jest nudno, a dzieci nie mają pomysłów na zabawę.

Najpierw Tigra wraz ze swoimi towarzyszami ratuje Ziemię przed bakteriami, a następnie odkrywa przewrotność natury pewnego chłopca, który został jej największym przyjacielem.

Na końcu Tigra spisuje wszystkie możliwe zabawy, jakie były organizowane w przedszkolu ziemskiego przyjaciela, Romka.

Część pierwsza

O tym, jak uratowano Błękitną Planetę

Pewnego dnia na Błękitnej Planecie — Ziemi — wylądował statek z przybyszami z odległej o parę lat świetlnych planety TIGRES, którą rządził rozumny Jednoróg. Wyprawą dowodziła kosmitka Tigra, a jej najbliższym współpracownikiem był świetny obserwator — kronikarz Kan.

Zadaniem obcych była obserwacja ulubionych zabaw i gier dzieci z Błękitnej Planety.

W tym czasie na wybranym terenie zwanym przez Ziemian boiskiem sportowym panowały dobre warunki klimatyczne. Kan i Tigra rozejrzeli się dokładnie. Soczyste, zielone źdźbła trawy wzbudziły w kosmitach szczególne zainteresowanie. Niemałe ożywienie wywołały również zwane przez Ziemian bramki. Kan podbiegł do jednej z nich i uwiesił się na siatce. Po chwili Tigra wykonała to samo. Dziwne chichoty i piski kosmicznych gości rozległy się na boisku.

Tymczasem parę kroków dalej przybysze zauważyli dziwny nasyp, z którego wydobywały się jakieś znane im odgłosy. Jak się okazało, była to załoga wysłana dawno temu przez Jednorogiego kosmitę, która została uwięziona w Górkolandii. Sprawcą był Ziemianin zwany Niebieskookim — przeciwnik obserwacji i zapisków zabaw dzieci.

Tigrze i Kanowi udało się uwolnić załogę kosmitów.

— Moja załoga i ja zawdzięczamy ci wolność — powiedział główny dowodzący.

Zaraz też rozległy się dziwne odgłosy radości.

— Tri-tra, Stri-tra. To był mój obowiązek — odpowiedziała Tigra.

— A co słychać na TIGRESIE? — spytał kapitan uwolnionej załogi.

— Wszystko w najlepszym porządku. Możecie wrócić do domu. My mamy inne zadanie — poinformował Kan.

Główny dowodzący uwolnionej załogi wyjął płaski przedmiot.

— To dla ciebie — powiedział.

— Co to? — spytał Kan.

— Notokomputer. Otwórz i podłącz go do wideoskopu, a wszystkiego się dowiesz — odpowiedział dowodzący.

Tigra uruchomiła główny komputer, który mieścił się na statku. Obok niej usiadł kapitan uwolnionej załogi — Egon.

Wtedy na ekranie pojawił się Jednoróg — władca planety TIGRES.

— Heja! Proszę uważnie posłuchać. W waszym kierunku zmierza wielka sonda zwiadowcza Technika — „Poziom F1”. Cel wyprawy nieznany. W razie zagrożenia eksperymentu za wszelką cenę zmusić sondę do odwrotu.

— Co oznacza Poziom F1? — spytała Tigra.

Egon spojrzał na nią bardzo uważnie.

— Jest to poziom rozwoju techniki kosmicznej, a F1 oznacza niszczycielską sondę kosmiczną BAKTERIOZĘ — poinformował kapitan więzionej załogi statku, Egon.

Tigra i Kan spojrzeli po sobie. W ich ogromnych przeźroczystych gałkach ocznych pojawił się strach.

— Nie pozostaje nic innego, jak tylko wytropić niszczycieli i zniszczyć ich — oświadczyła Tigra. — Zostańcie z nami! Dodatkowa pomoc będzie niezbędna.

Rozpoczęły się przeszukiwania Błękitnej Planety — Ziemi. Na jednym ze stanowisk na ekranie komputera ujrzeli nieznaną do tej pory sondę kosmiczną. Była rzeczywiście ogromna – kształtem podobna do wielkiego czarnego ptaka z długim, podniesionym, ostrym dziobem.

— Jest! Widzę go. Brr… Straszydło — stwierdził Egon.

Sylwetka niszczyciela F1 BAKTERIOZY wypełniła cały ekran. Tigra natychmiast włączyła projektor geograficzny, który dokładnie go zlokalizował.

— Znajduje się tutaj… na Błękitnej Planecie! — powiedziała.

Kan przyjrzał się jej uważnie.

— Co o tym sądzisz? — zwrócił się do Tigry. — Wyślemy zwiadowcę?

— Jak najbardziej! Musimy za wszelką cenę poznać ich zamiary. Prawdopodobnie niszczyciel F1 BAKTERIOZA wyląduje w… Polsce — odpowiedziała i po chwili dodała — Musimy mu w tym przeszkodzić.

Tigra natychmiast zwołała w tej sprawie naradę. Celem było zniszczenie ogromnej sondy F1.

— Ja poprowadzę tę wyprawę — powiedziała stanowczo. — Kan i Resis polecą ze mną, a tu zastąpi nas Egon. Ta planeta jest cudowna… Czy uda nam się ją ocalić?

— Hm… trzeba mieć nadzieję — odpowiedział Kan. — Jesteś bardzo odważna! Współpraca z tobą to przyjemność i z pewnością nauczę się od ciebie wielu rzeczy.

Kosmitka spojrzała na kolegę.

— Tutaj wszyscy jesteśmy odważni — odpowiedziała stanowczo i troszeczkę się zarumieniła. Nie była przyzwyczajona do pochwał. Nie znała tego uczucia.

Noc była długa i męcząca. Tigra, Kan i Resis z uwolnionej załogi nie zmrużyli oka niemal przez całą noc. Położyli się na miękkiej, soczystej trawie i obserwowali rozgwieżdżone niebo. Wokoło świeciły i migotały przeróżne gwiazdy. Jedna zamrugała, inna zatańczyła delikatnie na palcach. I było ich mnóstwo. I takie czarowne. Ale tylko jedna zaskrzyła się srebrem.

— Tam jest nasz dom — szepnęła Tigra. — Zatęskniłam za naszą planetą, mimo że tutaj jest tak pięknie!

W końcu wszyscy zasnęli.

Następnego ranka Tigra zwołała ostatnią naradę.

— Cokolwiek by się wydarzyło, ty Egonie musisz poprowadzić nasz eksperyment. Obserwuj bardzo dokładnie dzieci z Błękitnej Planety. Przede wszystkim, czym się bawią, w co i w jaki sposób. To jest bardzo ważna misja. I wszystko zapisz! — pouczyła.

— O nic się nie martw, wszystkiego dopilnuję — odpowiedział Egon i raz jeszcze spojrzał na załogę. — Uważajcie na siebie. Ta wyprawa jest bardzo niebezpieczna.

Przybysze wsiedli do statku i w mgnieniu oka wzbili się hen, wysoko. Chmury przesłoniły niemal wszystko. Płynęły w różne strony. Jedne w prawą, drugie w lewą stronę. Zaś niektóre, te najciemniejsze, stanęły w miejscu, jakby były niezdecydowane, w którą stronę się udać. To właśnie one wypuściły z pościeli w różnych odstępach czasu satelity i kierowały podniebnym ruchem.

— Gdzie będziemy lądować? — spytał Kan. — Proponuję w pobliżu miejsca lądowania F1.

Tigra kiwnęła głową, bo pomysł kolegi bardzo jej się spodobał i bez wahania zaakceptowała go.

Resis spojrzał na Tigrę. Gałki oczne poruszyły się wokoło. Zaprzeczyły takiej decyzji. Jednak nic nie powiedział. Podporządkował się ich decyzji.

— Uwaga! Zbliżamy się do celu — oznajmił Resis.

Na projektorze ujrzeli ogromny zielony plac, zwany przez Ziemian lasem.

— Może tutaj wylądujemy? — zaproponował Kan — I spróbujemy nawiązać kontakt z niszczycielami? Będziemy pertraktować.

Tigra uważnie przyjrzała się miejscu. Duża polana z powodzeniem odpowiadała warunkom do wylądowania i stworzenia bazy wśród zielonych ogromnych drzew i gęstwiny krzaków.

— Masz rację! To jest odpowiednie miejsce — przytaknęła kosmitka.

Chwilę później pojazd wylądował. Załoga dokładnie obejrzała teren. Bardzo im się spodobał. Resis wciągnął powietrze.

— Piękny świeży zapach! — zachwycił się.

— Masz rację — przytaknął Kan. — Teren bardzo czysty.

— Brakowało mi tego na Tigresie. Mimo że tam jest nasz dom — stwierdziła Tigra.

— To prawda! — potwierdzili obaj.

— No, dobrze! — powiedziała Tigra. — Spróbuję odnaleźć F1. Pamiętajcie… Łączność tylko telepatyczna. Zostańcie tutaj i czekajcie na moją wiadomość.

— Powodzenia — pożyczyli uczestnicy załogi.

Tigra wyruszyła na poszukiwanie niszczyciela F1. Teren był nieco pagórkowaty. Drzewa różnej wysokości, bardzo zielone. Niektóre gałęzie miały ostre igły, inne delikatne. Drzewa donośnie i bardzo pięknie zaszumiały. Dziewczynka była zachwycona. Wtem w oddali ujrzała ogromną sondę. To był niszczyciel BAKTERIOZA F1.

— Nasz statek to zabawka w porównaniu z tym straszydłem. — stwierdziła.

Przymknęła oczy i zapytała w myślach:

Słyszycie mnie? Przybywam do was w pokojowej misji. — A po chwili dodała: — Słyszycie mnie?! Odezwijcie się! Kim jesteście i czego oczekujecie?!

Cisza.

— Milczą potwory! — złośliwie stwierdziła na głos.

Nagle z ogromnego straszydła F1 wyszły różne dziwolągi.

— Ojej! A to co? — powiedziała do siebie przestraszona Tigra.

Nagle stwory otoczyły małą, delikatną kosmitkę.

— Oliii! Ach!... Holi! Hon! — krzyknęły przeraźliwie. — Jesteśmy bakterioroboty! Wszyscy się nas boją… Bo muszą się nas bać!

— Jestem Tigra z planety Tigres — przedstawiła się grzecznie.

W jej ogromnych oczach pojawił się strach. Rozwarła usta i nie mogła wydać żadnego dźwięku.

— Skąd się tu wzięłaś? — zapytał przywódca bakteriorobotów.

Tigra natychmiast odpowiedziała:

— Z moją załogą prowadzimy obserwację tutejszych dzieci, w co i jak się bawią. A wy skąd się tu wzięliście? Nie znam was — odpowiedziała z trwogą.

— Brać ją! — wydał rozkaz ich dowódca. — To bardzo nieprzyjazna kosmitka. Nie cierpi nas! I bardzo dobrze, że się nas boi. Tak powinno być!

Zasnuta brzydkim zapachem rozpylonej mgły, Tigra upadła na soczystą trawę. Chwilę leżała w bezruchu. Nie miała siły nic powiedzieć. Czuła się, jakby ktoś związał ją grubym sznurem. Była całkowicie sparaliżowana. Usta miała rozwarte, powieki bezwiednie opadły. Bakterioroboty podniosły bezwładne ciało Tigry i owinęły przeźroczystą powłoką. Jej ciało delikatnie uniosło się. Roboty niezwłocznie pokierowały kosmitkę w kierunku sondy F1.

Po długim czasie Tigra wreszcie odzyskała przytomność. Nie wiedziała, gdzie w ogóle była. Ogromna ściana w kształcie różnych figur uniemożliwiła jej wydostanie się z dziwnego pomieszczenia.

— Co to jest? Jak się tu znalazłam? — szepnęła do siebie.

Po omacku dotknęła zlepione ze sobą różne figury. Szukała czegoś, co by pomogło wydostać się jej z nieznanego pomieszczenia. Nagle ściana pękła jak bańka mydlana. Doznała dziwnego uczucia. Dreszcze przeszyły jej powłokę. Po drugiej stronie czekały na nią stwory — bakterioroboty.

— Wreszcie się ocknęłaś… Księżniczko! — mruknął jeden z nieznanych jej stworów. — Rusz się!

— Czy możecie mi wreszcie powiedzieć, kim jesteście i czego tu szukacie? — spytała Tigra.

Tym razem jej głos zabrzmiał stanowczo i groźnie.

— Przeszkodziłaś w naszych planach. Rozkazujemy ci natychmiast opuścić Ziemię. My mamy swoje plany związane z tą planetą, a twoja załoga ma natychmiast zawrócić na Tigres. W przeciwnym razie wszyscy zginiecie — ostrzegł ostrym tonem ich dowódca.

Tigra była zdenerwowana. Nigdy nie doznała tego uczucia. Naprawdę była niespokojna.

„Ciekawe, co to za plany? Może użyję telepatii?” — pomyślała.

Jej głowa zmieniła kształt. Początkowo była kwadratowa, potem trójkątna i prostokątna, a ciemne oczy, otoczone długimi rzęsami, mrugały bez końca. Jednak na środku głowy brakowało jej czarodziejskiego rożka. Gdzieś go zgubiła i nie wiedziała, gdzie.

— Wiem, co kombinujesz — domyślił się dowódca bakteriorobotów. — Nawet nie próbuj, bo zginiesz.

Tigra wystraszyła się. Zaprzestała telepatii. W dalszym ciągu próbowała wydostać od nich trochę informacji.

Bakterioroboty wiedziały, że muszą uchylić rąbka tajemnicy. W przeciwnym razie mogą mieć ogromne kłopoty z Jednorogiem planety Tigres i ich mieszkańcami.

— Posłuchaj mnie uważnie — powiedział dowódca ogromnej sondy BAKTERIOZY F1. — Przybyliśmy na tę planetę, aby sprawdzić, czy można na niej zamieszkać. Ludzie są niepotrzebni. Będą tylko zawadzać. Nasza galaktyka jest nie do zamieszkania. Wojna między naszymi mieszkańcami zniszczyła wszystko. Kiedyś nasza ojczyzna tętniła życiem. Było mnóstwo dobrych bakterii i mnóstwo różnych insektów. Liczba żyjących istot urosła w zastraszającym tempie. Doszło wreszcie do katastrofy. Miasta opustoszały. Pomieszczenia mieszkalne wyludniły się, a złe insekty opanowały nasze domy. Zniknęły glony, co oznaczało dla nas brak pożywienia. Ta planeta jest bogata w roślinność i tu mamy zamiar zamieszkać. Jest tylko jeden problem. Musimy zniszczyć ludzi… Was również, jeśli nam w tym przedsięwzięciu przeszkodzicie.

— To znaczy, że chcecie ją dla siebie? — spytała zaniepokojona Tigra. — A co z naszym eksperymentem? Dzieci z Tigresu nie wiedzą, w co się bawić! Nasze zabawy poszły w zapomnienie. Nie zachowały się żadne zapiski. Maluchy się nudzą. Musimy koniecznie przeprowadzić obserwacje.

Kapitan F1 zdenerwował się.

„Jeśli się stąd nie usuną, nie będzie dobrze” — a głośno dodał:

— Albo odlecicie stąd… albo wszyscy zginiecie wraz z mieszkańcami planety Ziemia. Mam tego dość! Musimy tutaj zamieszkać. Musimy przetrwać za wszelką cenę! — powiedział stanowczo i głośno.

Tigra była zaskoczona takim postępowaniem. Jej głos zadrżał.

— Chcecie zarazić ludzi?! — spytała z przerażeniem.

— Oczywiście! W pierwszej kolejności dzieci. To uniemożliwi wam przeprowadzić obserwacji zabaw — powiedział z uśmiechem dowódca F1.

Wszystkie bakteriowirusy ożywiły się. Krążyły wokół Tigry bardzo niespokojnie. Wydalały ogromny, nie do wytrzymania odór. Tigra zasłoniła twarz przeźroczystą maską.

— Nie zgadzam się! To będzie zagłada istot ziemskich — rzekła.

Dowódca F1 ponownie obezwładnił Tigrę ogromną energią. Leżała w bezruchu, nie potrafiła nawet ruszyć palcem. Przypomniała sobie opowieści Jednorogiego z Tigresu dotyczące jakiejś nieznanej im energii, która potrafiła obezwładnić niemal wszystkich mieszkańców. To było bardzo, bardzo dawno temu, kiedy zaczęło się tworzyć życie na jej planecie. Wówczas zostali zaatakowani przez nieznane im bakterioroboty, które wyrządziły na Tigresie ogromne szkody.

— Poddaj się! Nie masz najmniejszych szans — powiedział dowódca BAKTERIOZY F1.

Tigra powoli poruszyła się. Jej ciało wróciło do normalności. Bakterioroboty przetransportowały Tigrę w zupełnie nieznane jej pomieszczenie. Ogromna sala wyglądała jak laboratorium różnych przeźroczystych pojemników wypełnione różnorodnymi ciemnymi substancjami.

„Czy to przypadkiem nie tutaj hoduje się różne bakterie i wirusy? — pomyślała Tigra i w jednej chwili schowała do kombinezonu jeden mały pojemnik z ciemną substancją. — Zbadamy, co to jest za substancja i w jaki sposób ją zniszczyć. Musimy to wykorzystać do zniszczenia bakteriorobotów”.

Pod eskortą robotów przeszła do następnego pomieszczenia. Tam znajdował się ogromnej wielkości fotogram. Na nim rozpoznała siebie, Kana i uwolnioną przez nich załogę.

„To jest niesamowite! — pomyślała. — Skąd oni to wszystko wiedzą?”.

Tigra była zdumiona. Na fotogramie ujrzała zieloną polanę. Dalej boisko z zieloną, soczystą murawą i budynek najprawdopodobniej zamieszkały przez Ziemian. Wąską drogą maszerowali dwaj chłopcy. Na głowie mieli dziwne nakrycie, a na plecach ogromne torby przypominające jej odrzutowy plecak. Jeden z chłopców trzymał w dłoni przeźroczysty rożek. Tigra natychmiast rozpoznała swoją zgubę.

— To są dzieci. Skąd one mają mój rożek?! Gdybym miała swój kryształowy rożek, ostrzegłabym ich. A tak? Deportacja nie wchodzi w grę, bo zostawiłabym statek, a w niej Kana i Resisa. — powiedziała nieostrożnie głośno Tigra, a usłyszał to dowódca F1.

— To one są naszym celem! Nie będzie żadnych obserwacji. Znikać natychmiast! — krzyknął.

Wówczas kosmitka ujrzała na ekranie ogromny obraz kuli pokryty ciemnymi i jasnymi plamami.

„To był Księżyc zwany satelitą Ziemi, czyli planety, na której wylądował nasz statek i ogromna sonda BAKTERIOZÓW F1. — zaniepokoiła się nieco. — Po co to wszystko?! Na co jest im to potrzebne? Muszę to dokładnie zapamiętać”.

Tigra ponownie została porażona nieznaną jej energią. Była osłabiona i z trudem poruszyła nogą.

„Za wszelką cenę muszę się stąd wydostać i udać się do bazy, by ustrzec moją załogę przed niebezpieczeństwem, które wszystkim grozi”.

Tigra wybiegła z pomieszczenia. Jednak największym problemem była ściana z figur, która zagrodziła jej wyjście.

„I co teraz? Jak mam się stąd wydostać?” — pomyślała i zmęczona oparła się o nieregularną bryłę, która tkwiła tuż za jej plecami.

Ściana rozsunęła się niespodziewanie, więc Tigra wybiegła z sondy. Ominęła zieloną polanę i odnalazła swój statek, gdzie czekali na nią Kan i Resis. Na jej widok odetchnęli z ulgą.

— Martwiliśmy się o ciebie. Już podjęliśmy decyzję, aby cię odnaleźć i odlecieć stąd jak najszybciej.

Tigra spojrzała na nich z niepokojem, bo to, co ujrzała na F1, było trudne do opowiedzenia.

— Posłuchajcie mnie uważnie! Te roboty są dla nas bardzo niebezpieczne. Za wszelką cenę planują zawładnąć Błękitną Planetą i wszystkich zniszczyć. Ich planeta z kolei nie nadaje się do życia. Ludzie zginą od nieznanych nikomu bakterii. Wszystko, co się tam wydarzyło, zdążyłam zarejestrować. Jeśli natychmiast nie opuścimy Ziemi, nas również zainfekują tymi bakteriami. Tak powiedział ich dowódca.

Kan i Resis byli zaskoczeni. Przecież ich misja jeszcze się nie zakończyła. A poza tym szkoda im było ludzi. Przecież są bardzo życzliwi.

— Musimy ich pokonać za wszelką cenę — oświadczył Resis.

— Masz rację — przytaknął Kan i zwrócił się do Tigry. — Skontaktuj się z Jednorogiem.

Tigra sięgnęła do kieszeni kombinezonu po pojemnik z ciemną substancją, którą wzięła z laboratorium bakteriorobotów.

— Prześlemy to na Tigres. Niech to zbadają. Być może uda nam się pokonać tę straszną bakterię. Nasi mają tam świetnych fachowców. Powinni sobie z tym poradzić. Chociaż przyznam, że nie będzie łatwo — powiedziała.

Kan zastanowił się chwilę.

— Przeglądałem kiedyś nasze archiwum i znalazłem podobną substancję. Na naszej planecie Tigres było wtedy bardzo niebezpiecznie. Większość naszych była w bardzo złym stanie, szczególnie dzieci, które były narażone bezpośrednio.

— I co? — zaciekawił się Resis.— Hm… nasi naukowcy wyprodukowali antyciała. Po bardzo długim czasie mieszkańcy naszej planety wyzdrowieli. Chociaż powiem wam, że wielu też zginęło — kontynuował Kan. — Zanim wyślemy ten pojemnik z substancją na naszą planetę, zbadam ją tutaj.

Kan włożył przedmiot z nieznanym im środkiem do analizatora. Po chwili przyrząd pokazał lepką, zieloną substancję znajdującą się we wnętrzu badanego pojemnika.

— Co to jest? — zaciekawiła się Tigra.

— To coś pozwala zarazić istoty ziemskie i nas oczywiście! Użyte przez roboty może stać się morderczą bronią — odpowiedział Kan z powagą.

— To znaczy, że dzięki tej substancji oni mogą zniszczyć wszystko, co żyje na tej planecie i istoty ziemskie również? — spytał Resis.

— Oczywiście! — odrzekła z niepokojem Tigra.

Kan pomyślał chwilę.

— Spróbujemy temu zaradzić. Jednorogi z pewnością coś wymyśli. Wysyłamy to na Tigres. I to szybko! — powiedział.

Kan przygotował mały przedmiot do teleportacji. Po chwili pojemnik z nieznaną im substancją zniknął.

Załoga statku czekała z niecierpliwością na ekspertyzę z Tigresu. Wiedzieli, że jeśli Jednoróg im nie pomoże, dojdzie do zagłady Błękitnej Planety.

Na wszelki wypadek Kan i Resis przygotowali specjalny środek obezwładniający niebezpieczne stwory.

— To powinno pomóc na jakiś czas — uspokoił Kan. — Trochę cierpliwości.

Do statku z Tigresu zbliżyła się ogromna sonda BAKTERIOZA F1.

— Proszę natychmiast opuścić Błękitną Planetę! — ostrzegł ponownie ich kapitan.

Tigra, Kan i Resis zaniepokoili się.

W tym czasie załoga otrzymała przesyłkę z Tigresu z nieznaną cieczą.

— Mamy preparat! — powiedział Kan. — To zabezpieczy naszą załogę przed ewentualnym atakiem bakteriorobotów.

Wtedy ogromna BAKTERIOZA F1 wycofała się w nieznanym kierunku.

— Co to ma znaczyć i o co chodzi? — zdziwiła się Tigra. — Czyżby przejrzeli nasze plany?

— Nie sądzę — stwierdził Kan. — Z pewnością szykują coś bardzo niebezpiecznego. Musimy być bardzo czujni.

— Proponuję polecieć w bezpieczne miejsce. Być może uda nam się pokrzyżować ich plany — oznajmił Resis.

Tigra i Kan zastanowili się chwilę.

— Jasne! — przytaknęli oboje i w jednej chwili wystartowali.

W gąszczu drzew zespół poszukał odpowiedniego miejsca i wylądował z dala od bakteriorobotów. Było to świetne miejsce niewidoczne dla wroga.

— Pójdę pieszo, aby zmylić bakterioroboty i nie naprowadzić ich na nasz ślad. — poinformowała Tigra.

Istota zwinnie przebiła się przez gąszcz leśny. Wreszcie, zmęczona, dotarła do bazy bakteriorobotów. Stwory szczebiotały najgłośniej, jak potrafiły. Kosmitka zrozumiała, co tak naprawdę zamierzały.

Tymczasem załoga z Tigresu zbliżyła się do kosmitki. Było to bardzo ryzykowne przedsięwzięcie.

— Co się stało? — spytał Egon, jeden z uczestników wyprawy.

Kosmitka natychmiast przekazała informację o niebezpiecznych planach bakteriorobotów związanych z Błękitną Planetą.

— I co teraz? Co zrobimy? — zmartwił się Egon. — Natychmiast musimy unicestwić te bestie!

— Nie kłopocz się — uspokoiła Tigra. — Jednorogi przysłał substancję, która uniemożliwi ich niebezpieczne plany. To środek bardzo skuteczny, ale najpierw musimy teleportować się do GÓRKOLANDII, tam, gdzie Resis i jego załoga została uwięziona przez Ziemianina. Tam będziemy bezpieczni.

Obie załogi zamknęły się w ogromnym pomieszczeniu GÓRKOLANDII.

— Posłuchajcie mnie! Każdy z nas musi wypić ten preparat. To nas uchroni przed niebezpiecznymi wirusami i bakteriami. Poza tym, nasze chwyty, zwane przez Ziemian rękami, muszą być zdezynfekowane tym rozcieńczonym preparatem — poinformowała wszystkich Tigra. — Bezpieczniej będzie się umyć rozcieńczonym preparatem… Wszyscy!

— I to ma nas ocalić przed zagładą? — zdziwił się Egon.

— Niesamowite! — zachwycił się jeden z uczestników załogi.

— Tak! Wszyscy… I to bardzo dokładnie, aby zabić bakterie z naszej cielesnej powłoki.

Zaraz też załogi przystąpiły do dezynfekcji swojego… jak określili to Ziemianie — ciała. Tymczasem Resis zamknął pilotem wejście do Górkolandii.

— Czujesz ten mdły zapach? — spytał.

— Tak, ale mnie nie drażni — odpowiedział Kan. — Zauważyłeś, że zapach jest o wiele silniejszy? Drzwi są bardzo szczelne!

Pewny bezpieczeństwa obu załóg z Tigresu, Resis postanowił wrócić na statek w celu ponownego zwiadu. Miał nadzieję, a właściwie miał już pewność, że środek, który otrzymali od Jednorogiego, pozwoli ocalić całą planetę i ich mieszkańców. Bardzo ostrożnie i z wielkim trudem przebił się przez gąszcz drzew, krzewów i bujnej roślinności. To, co zobaczył, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Co prawda spodziewał się, że bakterioroboty mogą coś wykombinować, ale widok był wręcz zaskakujący.

— Te stwory w pancerniakach zaatakowały naszą polanę — zdziwił się na głos. — Na szczęście statek jest nietknięty. Zdążyłem na czas!

Resis w pośpiechu wszedł do pojazdu. Przez uchylony właz rozpylił lepką substancję i natychmiast go zamknął. Wtedy ujrzał na ekranie niszczycielską sondę BAKTERIOZĘ F1.

— Na szczęście nic mi bezpośrednio nie grozi — powiedział do siebie i wystartował. — Szkoda, że polana została zniszczona. Rzeczywiście dokuczał im straszny głód. Nic z niej nie pozostało. Straszny obraz! Ale, co to ma znaczyć? Czyżby środek już zadziałał?

Bakterioroboty poruszały się bardzo ospale i wolno. Kilka z nich nawet leżało nieprzytomnie na polanie.

Tymczasem wroga sonda pędziła za nim jak opętana. Resis wykonał kilka manewrów-uników, ale jego statek wyglądał jak mała poduszka w porównaniu z F1.

— Co to za kolos jest?! Nigdy jeszcze czegoś takiego nie widziałem — zdziwił się ponownie Resis.

Po dość długim pościgu BAKTERIOZA F1 wycofała się, a Resis wrócił statkiem do bazy. Otworzył drzwi GÓRKOLANDII. Zapach zniknął. Na widok Resisa przybysze odetchnęli z ulgą.

— Udało się… STRA-KRA-RE! — krzyknęła Tigra, co znaczyło: „A niech to!”.

Kan i Tigra weszli do pojazdu. Ekrany komputerów nic nie pokazały. Jednak sytuacja nadal była niebezpieczna i niejasna. To, że F1 się wycofał, nie znaczyło, że niebezpieczeństwo minęło. Załoga musiała w dalszym ciągu być bardzo czujna. W przeciwnym razie mogło dojść do ich zagłady.

— Muszą mieć jakiś słaby punkt. To niemożliwe, aby nie można było ich zwalczyć — stwierdziła kosmitka i powiększyła zapisany obraz w komputerze.

— SKRA-KRA-TRE!... BAKTERIOZA F1? Dlaczego wcześniej tego nie zauważyłam?! Popatrzcie! W tej ogromnej sondzie jest tylko jeden bakteriowirus. Prawdopodobnie to dowódca. Reszta to krople skażonej wody, która upodobniły się do bakteriowirusów.

Kan, Resis i pozostali uczestnicy załóg byli zdumieni.

— Jak mogliśmy to przeoczyć?! Wystarczy tę ciecz oczyścić i wszystko wróci do normy — stwierdził Kan.

— Niezupełnie tak! — oświadczył Resis. — Najpierw musimy zlikwidować dowódcę bakteriowirusów. Wtedy dopiero rozprawimy się ze skażoną cieczą.

Kan i Tigra przytaknęli.

— Przede wszystkim trzeba poznać jego budowę — powiedziała po chwili namysłu kosmitka.

Wtedy Kan wpadł na genialny pomysł:

— To jest woda z tutejszego potoku, która chłodzi naszą cielesną powłokę. Być może zmywa również bakterie. Można by nieco do niej dodać tej kleistej substancji. U nas na Tigresie dawno temu była znana. Nazwaliśmy ją mydłem. W połączeniu z wodą dała zaskakujące efekty. Cała planeta Tigres lśniła czystością, a maluchy puszczały ustami bańki mydlane. Widok był zabawny.

Resis zastanowił się chwilę.

— A gdyby tę substancję rozpylić w sondzie F1? Może uda się zniszczyć bakteriorobota?

— A jak się tam dostaniesz? Przecież zaraz cię zauważy — stwierdziła Tigra.

— Oj tam! Mamy w schowku niewidzialne skafandry — przypomniał Kan. — Jest okazja, żeby je wykorzystać w dobrym celu.

— Świetnie! — ucieszył się Resis. — To jest szansa! Trzeba schwycić bakteriowirusa.

— W takim razie, do dzieła Resis! — zachęciła Tigra. — Musimy wykorzystać każdą okazję!

Statek kosmiczny wylądował w gąszczu lasu z dala od sondy F1. Załoga włożyła niewidoczne skafandry. Statek obłożyli gałęziami i mchem i dalej ruszyli pieszo.

— Musimy go dopaść! — złościła się Tigra. — Tylko po cichu!

Wreszcie doszli do celu. Tigra, Kan i Resis byli bardzo ostrożni. Na widok ogromnej sondy F1 Tigra zrobiła się niebieska, Kan czerwony jak burak, a Resis biały jak papier. Wszyscy zadrżeli z przerażenia.

— Nie zauważył nas! Skafandry zadziałały! — ucieszył się Kan.

Kosmitka chwilę się zastanowiła.

— Przy pomocy moich macek-dłoni spróbuję go wywabić z F1 — powiedziała i w jednej chwili zdjęła z głowy kaptur skafandra, który sprawił, że stała się częściowo widoczna. Mackami przylgnęła do ściany pojazdu i powoli po stromej powierzchni sondy wspięła się na wysokość przeźroczystego włazu.

— To bardzo niebezpieczne — ostrzegł ją Kan. — Uważaj na siebie! Ona jest bardzo toksyczna.

Nagle ogromna bakteria zbliżyła się do Tigry. Kosmitka natychmiast nasunęła na głowę kaptur.

— Zawróciła — ucieszył się Resis.

— Tigra stała się znowu niewidzialna. — powiedział uszczęśliwiony Kan.

Obaj spojrzeli na Tigrę z powierzchni ziemi.

— Zejdź! Musimy wymyślić coś innego. Bakteria jest bardzo przebiegła. Nie chce wyjść ze statku. — powiedział Kan i w jednej chwili podszedł do ogromnej sondy F1.

Tigra, Resis i Kan stanęli w bezruchu. Zdjęli z głowy kaptury i poczekali na bieg wydarzeń. Jedno jest pewne – trójka przyjaciół musi pomyślnie zakończyć wyprawę i unicestwić tę straszną zarazę.

— Popatrzcie, straszydło się pokazało — zauważył Resis. — To działa! W kieszeni skafandra każdy z nas ma maseczkę. Trzeba szybko ją założyć, bo może dojść do zakażenia naszych przewodów w cielesnej powłoce. Uczestnicy dwóch załóg natychmiast osłonili usta sterylnymi maskami.

Tymczasem bakteria wysunęła z F1 długi komin i zjechała na powierzchnię ziemi. Strach ogarnął Tigrę i pozostałych uczestników załogi.

— Przygotować preparat! — rozkazała Tigra. — Na moją komendę rozpylić ciecz. Uwaga!... Teraz!

Bakteria zatoczyła się. Jednak nie dała za wygraną. Zaatakowała Resisa. Tigra i Kan ponownie rozpylili preparat. Bakteria upadła.

— Na szczęście wypiłem preparat — powiedział do siebie Resis i spojrzał w stronę przyjaciół.

— Nic ci nie jest?! — zaniepokoił się Kan i jeszcze raz dokładnie mu się przyjrzał.

— Ta bestia zwaliła mnie z nóg. — oświadczył Resis i spojrzał w stronę bakterii. — Popatrzcie, zmniejszyła się! Hura! Nie rusza się. Zapakujcie ją w worek i hermetycznie zamknijcie. Trzeba ją dokładnie przebadać.

Tigra i Kan natychmiast wsunęli bestię do worka.

— Udało się! Skra-tra! — ucieszyła się Tigra.

— Dobra robota! — powiedział osłabiony Resis. — Spójrzcie, jak szczerzy kły!

— Kolczasta jakaś — zauważyła Tigra.

Załoga dodatkowo zabezpieczyła niebezpieczną bakterię. Zamknięty hermetycznie foliowy worek został umieszczony w próżniowym pojemniku. Nie było szans na to, żeby zmutowana bakteria wydostała się na zewnątrz.

Kan, Resis i Tigra spojrzeli po sobie. Nie musieli nic mówić. Ich oczy wyrażały radość i ufność. Wykonali przecież dobrą robotę. Na chwilę usiedli na ziemi. Wokoło panował spokój. Gałęzie drzew delikatnie się kołysały i szumiały, jakby chciały im powiedzieć coś sympatycznego i za wszystko podziękować.

— Czas wysłać bakterię do Jednorogiego na Tigres. — oświadczyła Tigra. — Niech zbada to coś.

— Na pierwszy rzut oka budowa tej zmutowanej bakterii jest bardzo skomplikowana — powiedział Kan.

— Musimy ją teleportować i cierpliwie poczekać na wyniki badań — dodał Resis.

Tak też zrobili.

Potem usiedli wygodnie pod drzewem i przymknęli duże zmęczone powieki.

Następnego dnia Resis ocknął się pierwszy ze snu. Po nim Tigra i Kan. Może to dziwnie zabrzmiało, ale oni też musieli naładować energią swoją wewnętrzną strukturę.

— Coś długo trwa analiza tej bakterii — zaniepokoiła się Tigra.

— Widocznie to coś jest wyjątkowo złośliwe — tłumaczył Kan, mimo że również nie mógł doczekać się wyniku badań laboratoryjnych. — Nie myśl już o tym! Spróbuj się odprężyć. Zasłużyliśmy na mały relaks.

Resis spojrzał na Tigrę i Kana. Zauważył, że ich spojrzenia nie są obojętne.

— To dobrze, że mamy siebie. Przyjaciele są po to, aby sobie pomagać. To uczucie było mi obce. Na Tigresie niczego takiego nie doświadczyłem. Może tak się dzieje za sprawą ziemskiego klimatu? — zauważył Resis. — To ma swój sens! To wszystko jest bardzo dziwne.

Trójka przyjaciół udała się do pojazdu. Usiedli na wyznaczonych miejscach i cierpliwie czekali na meldunek.

— Jestem strasznie zmęczona — oświadczyła Tigra. — Tego uczucia również na Tigresie nie doznałam.

Kan i Resis przytaknęli. Zaraz też zdjęli niewidzialne kombinezony i schowali je do schowka.

— A co, jeśli ta bakteria nas zaraziła? — zadrżał Resis. — Przecież nikt nam tutaj nie pomoże! Ludzie z tej planety nam nie pomogą, bo po prostu o niej nie wiedzą.

— Ty drżysz?... To niesamowite. Czytałam kiedyś na Tigresie, że Ziemianie ze strachu bądź w obawie przed czymś drżą — powiedziała Tigra. — To również dla nas coś obcego.

— Strasznie dziwne uczucie — oznajmił Resis. — To wszystko jest niepojęte! Muszę to zarejestrować i na Tigresie odtworzyć. Brrrr… Wrrr!

Tymczasem Tigra bacznie obserwowała monitor. Wreszcie ukazał się na nim sam władca Planety Tigres — Jednorogi. Nie ukrywał zdenerwowania.

— Załogo! To, co przysłaliście, to jest coś strasznego! Praktycznie zatruwa środowisko planety i ich mieszkańców. Zbadaliśmy bardzo dokładnie tego stwora. Powiem tak – nastąpiła mutacja ogromnej, niebezpiecznej bakterii z niebezpiecznym wirusem. W ten sposób powstał bakteriowirus. Na czym to polega? I czym się różni bakteria od wirusa? Po pierwsze, bakteria jest duża i można ją dość dokładnie dostrzec pod odpowiednią aparaturą, wirusa niestety nie. Po drugie, wirusy są prościej zbudowane i żeby się rozrosły, muszą mieć gospodarza, a bakteria rozmnaża się przez podział, tak jak istoty ziemskie. I wreszcie bakterie są wirusami żywymi, a wirusy nie.

— Czy to oznacza, że te dwie bestie połączyły siły? — spytała zaniepokojona Tigra.

— Dokładnie tak! Okrągła kolczasta bakteria przyczepiła wirusa do czułek — wyjaśnił Jednorogi. — Ta lepka ciecz dodana do środka napastnika zmniejszyła go wielokrotnie — powiedział władca planety Tigres. — Wysyłam wam dodatkową porcję cieczy. Jest trochę zmodyfikowana. Zabezpieczcie się. Jeśli czujecie się osłabieni, proszę dodatkowo wypić ciecz nieco rozcieńczoną. I dużo rozpylać w środowisku BŁĘKITNEJ PLANETY. Pokonacie bakteriowirusa na pewno. Powodzenia!

Tymczasem nad ich głowami pojawiły się następne bakteriowirusy. Natarcie nastąpiło nieoczekiwanie. Ogromne bakterie i przyczepione do niej wirusy zaatakowały ze zdwojoną siłą. Załoga statku włożyła kombinezony i specjalne czapki pokryte lepką cieczą. Zaś na oczodoły specjalne okulary, przez które dobrze widoczne były mutanty. Rozgorzała walka na śmierć i życie. W niebezpieczeństwie była nie tylko załoga Tigresu, ale również istoty ziemskie. Kan, Resis i Tigra wyjęli ciecz, którą rozpylili wprost na bakteriowirusy.

— Kilka solidnie oberwało! — ucieszył się Kan.

Ogromne bakteriowirusy padły na wyniszczoną polanę. Drzewa i trawa porażone były bakteriami i wirusami.

— Ognia! — padła komenda Resisa. — Strumień cieczy ciągły! AAACH!

— To działa skutecznie! Padają jeden po drugim — ucieszył się ponownie Kan.

— Atak odparty! Latające bakteriowirusy odleciały z pola walki! — zauważyła Tigra. — Przerwać rozpylanie!

Cała załoga podeszła do leżących stworów — bakteriowirusów.

— Mają dosyć — nie krył radości Resis.

Wtem pojawiła się nowa eskadra atakujących bakteriowirusów. Przestraszona załoga nie wiedziała, co począć.

— Do statku! Zaatakujemy je z góry. To powinno pomóc! — zawołała Tigra. — Nabrać wysokości! Puścić strumień cieczy!

Natychmiast wznowiono atak. Tym razem walka trwała długo i ze zdwojoną siłą. Na szczęście bakteriowirusy wycofały się. Załoga się tego nie spodziewała.

— Czyżby przegrały walkę? — zastanowił się Resis. — Nie mogę tego zrozumieć!

— Myślę, że wyczuły niebezpieczeństwo — powiedział Kan.

Jednak Tigra nie była tego pewna. Znając te bestie, nie mogła w to uwierzyć. I słusznie.

— Obyście mieli rację! — odpowiedziała. — Przecież można je zastąpić czymś nowym, a istoty ziemskie nie.

Nagle bakteriowirusy znowu zaatakowały. Tym razem wysłały ogromne latające kolczaste kule.

— A nie mówiłam? Nie odpuszczą! Ponieśliśmy ogromne straty. Nie przetrwamy tego natarcia. Chyba, że… Pozostała jeszcze broń antybiotykowa.

Kan i Resis zastanowili się chwilę.

— To ostateczność! — oświadczył Kan. — Ta broń zniszczy życie na ziemi. Jeśli nie całkowicie, to częściowo osłabi. Odbudować je będzie bardzo trudno!

— To co robimy? — spytał Resis. — Kule są coraz bardziej agresywne!

— Spróbujmy jeszcze raz nakłonić bestie do opuszczenia tej planety — zaproponowała Tigra.

— To nic nie da! Nie ma sensu — zniechęcił się Kan.

Jednak Tigra nie dała za wygraną.

— Natychmiast opuścić Błękitną Planetę! — ostrzegła Tigra bakteriowirusy przez megafon.

Agresywne kolczaste kule zaatakowały jednak statek jeszcze zacieklej z każdej strony.

— Przechwycić statek! — powiedziała jedna ze złych istot. — Zmusić do lądowania! Wykonać!

W końcu kulom udało się zmusić załogę do lądowania.

— Wychodzić! — rozkazał jeden z bakteriowirusów.

Tigra chwilę się zastanowiła, po czym oświadczyła bardzo zdecydowanie:

— Ja z nimi będę pertraktować. Czekajcie tu na mnie!

Kan i Resis zostali na pokładzie. Kosmitka wysiadła. Kolczaste kule poprowadziły Tigrę do wielkiej sondy F1. Nie była pewna tych bestii. Na szczęście zabezpieczyła się specjalną szczepionką i maską na twarzy. Bakterie ciągle były pewne swojej przewagi. Jedna z nich spojrzała na Tigrę i dmuchnęła nieznaną substancją.

— Za nic nie opuścimy tej planety. Dla nas jest to szansa na przetrwanie. Wy macie planetę Tigres, a my Ziemię. Mieszkamy tutaj — oświadczył gniewie mutant.

— Nie pozwolimy na to! — zezłościła się kosmitka. — Muszę przeprowadzić eksperyment. Nasze dzieci czekają na zabawy. One nie mają się czym bawić i przede wszystkim nie znają żadnych zabaw. Wszystko zostało zapomniane, a nasze archiwum i wszelkie zapiski zostały zniszczone. Dzieci strasznie się nudzą, a to jest bardzo niebezpieczne i oznacza ogromne zło, które może zagościć na Tigresie.

Ogromny kolczak zezłościł się. Dmuchnął nieznaną substancją. Wokoło powstał zaduch.

— Dość tego! Mamy dość was i waszego wtrącania się w nie swoje sprawy. To wy musicie opuścić tę planetę — powiedział bakteriowirus ze złością. — Związać ją!

Tigrę skrępowano błyskawicznie. Nie mogła nawet swobodnie oddychać. Dusiła się, kasłała. Ten odór nie pozwolił jej na swobodny dialog.

— A teraz coś ci pokażę! — powiedział kolczak i zaprowadził Tigrę do nieznanego pomieszczenia.

Tigra była zdumiona tym, co zobaczyła. Na ekranie widoczna była ogromnej wielkości kolczasta kula. Była bardzo podobna do tej, którą widzieli.

— Wiesz, co to jest? — spytał kolczak. — To nasza najnowsza broń!

Tymczasem Kan i Resis byli zaniepokojeni. Tigry długo nie było.

— Co robimy? — spytał Resis.

— Wysiadamy i idziemy do niej! — oświadczył Kan. — Ona jest w niebezpieczeństwie.

Obaj wysiedli z pojazdu i przez zniszczoną, suchą polanę udali się w stronę nieprzyjaciela, tam, gdzie była ich przyjaciółka, Tigra. Za wszelką cenę próbowali dotrzeć chyłkiem. Po chwili przystanęli i rozejrzeli się wokoło.

— Ojej, mamy problem! — powiedział Resis. — Zapomniałem zabrać ten najnowszy preparat do rozpylania przeciw mutantom.

— Mam go w kombinezonie! — odpowiedział Kan. — W ostatniej chwili zabrałem. To najnowsza generacja antybiotyków. Jeśli ona nie zadziała na te bestie, to już chyba nic nas nie uchroni.

Nagle zza gałęzi zaatakowała ich ogromna kolczasta kula. Wirowała nad ich głowami jak opętana. Co chwilę wydalała z wewnątrz skorupy cuchnące, żrące opary. Obaj zasłonili usta i nos maseczkami. Jednak, mimo wszelkich zabezpieczeń, trujący smog ich otoczył. Widoczność była bardzo ograniczona.

— Zatrują środowisko — zatrwożył się Kan. — Nawet antybiotyk nie pomoże! Co robić?!

— Niech się zastanowię — powiedział Resis. — Najpierw musimy zniszczyć tę bakterię. To ona zatruwa środowisko. Jeśli to lekarstwo zadziała, smog powinien za chwilę zniknąć. Mam przy sobie strzykawkę z antybiotykiem.

— Jak chcesz unieszkodliwić tę kulę? Przecież to bardzo niebezpieczne! — spytał Kan.

— Wpuszczę strumień cieczy do wnętrza kuli — poinformował Resis.

— Co takiego? Opamiętaj się! To się nie uda! — ostrzegł Kan.

— Nie ma innego sposobu! — oświadczył Resis.

Ogromna kula zbliżyła się do nich. Resis zaatakował z furią. Jeszcze nigdy nie czuł się tak wspaniale. Nigdy dotąd nie doznał takiej satysfakcji. Bakteria przestała wydalać duszący odór. Smog się rozrzedził.

— To działa! — krzyknął Kan. — Ałła! Oberwałem od niej! Ale odór… Uduszę się!

Resis znalazł się bardzo blisko kolczastej powłoki kuli.

Tymczasem w centrum dowodzenia F1 bakteriowirusy przygotowały się do nowego ataku. Związana Tigra bacznie je obserwowała. Nie mogła nic zrobić. Była wściekła na siebie. Bakteria była bardzo zajęta.

„Użyję noża! Uwolnię się i pomogę kolegom. Pomoc jest im bardzo potrzebna — pomyślała. — Stwór jest bardzo zajęty. Uda mi się, na pewno”.

Tigra natychmiast rozcięła krępujący sznur i telepatycznie przekazała przyjaciołom informację: Zaraz wam pomogę, drodzy przyjaciele!