Marzena Szczepańska

2016

Copyright © by Marzena Szczepańska 2016

Copyright © by Wydawnictwo Witanet 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład tekstu oraz projekt okładki: Ryszard Maksym

Grafika na okładce: Katerina_Dav (depositphotos.com)

ISBN: 978-83-65482-21-1

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

tel.: #48 601 35 66 75

www.witanet.net

wydawnictwo@witanet.net

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Dbaj o przyrodę

Jestem w lesie na spacerze,

nagle patrzę i nie wierzę.

Pełno śmieci i butelek,

tego to już jest za wiele!

Woda w stawie zabrudzona,

a przyroda już zmęczona,

tym hałasem, szarym dymem.

Kto ponosi tutaj winę!?

Że skowronek już nie śpiewa,

z żalu płaczą kwiaty, drzewa.

Zwierzęta głodne, wody spragnione,

serce natury mocno zranione.

Czyż nie możemy przyrodą się cieszyć,

na pomoc wszystkim tutaj pospieszyć!?

By znów zielona trawa szumiała,

leśna zwierzyna nas się nie bała.

Żeby nam słonko złote świeciło,

na naszej ziemi dobrze nam było.

Tak więc mam prośbę do świata całego,

do Ciebie również, drogi kolego,

byście serce otworzyli tu i teraz,

i o przyrodę zadbali także nieraz.

Jak książka odmieniła Antosia

Siedzi Antoś nad lekturą,

strasznie minę ma ponurą,

bo przeczytać musi całą,

ale czasu ma wciąż mało.

Nie zamierza się przemęczać

i nad książką wzrok wytężać.

Nie ma czasu na czytanie,

bo to nudne jego zdaniem.

Woli w piłkę pograć sobie,

inne myśli siedzą w głowie.

Zastanawia się, co zrobić,

żeby sobie nie zaszkodzić.

Od czytania głowa boli,

więc się dobrze bawić woli.

Jednak przyszło mu do głowy,

że przeczyta do połowy.

Rzecz się stała niesłychana,

książkę czytał aż do rana,

bo ciekawa bardzo była

i Antosia odmieniła.

Bibliotekę wnet polubił,

od tej pory się nie nudził.

A i wiedzy miał niemało,

bo przez książki to się stało.

Pilny uczeń z niego został

i trudnościom wszystkim sprostał.

Zabawa na śniegu

Jak przyjemnie, kiedy biało

jest dokoła wszędzie,

śnieżku tyle napadało,

więc zabawa będzie.

Dzieci wyjdą z saneczkami,

by pozjeżdżać z górki.

Będą rzucać się śnieżkami,

lepić białe kulki.

Postawią na śniegu dużego bałwana,

bo to postać zimą powszechnie jest znana.

Kasztany

Lecą z drzew kasztany,

sypią się jak groch.

Wszystkie pozbieramy

zanim przyjdzie zmrok.

Zrobimy ludziki i piękne korale,

jesienne wieczory spędzimy wspaniale.

Lis i zając

Czmychnął zając w gęste chaszcze

I uszami tylko klaszcze.

Czujnie noskiem obwąchuje,

Strach przed lisem wielki czuje.

Lis przyczaił się jak czajka,

Wyczekując swej okazji,

Burczy w brzuchu, męczy czkawka,

Czas poszukać już kolacji.

Skoczył zając więc w czeluście,

Bo wyczucie wielkie miał,

Że jest smaczny w lisa guście,

Ale szczęście czasem miał.

I bezpiecznie, choć zmęczony,

Wczołgał się do swojej nory.

Więc nauczka to na przyszłość,

Żeby bardziej czujnym być,

Bo gdy lisa czujesz blisko,

Trzeba się głęboko skryć.

Nie taka straszna jesień

Idzie jesień z pełnym koszem,

a na nogach ma kalosze.

Krople deszczu na jej włosach

lśnią niczym poranna rosa.

Pełno skarbów dla nas niesie,

idzie piękna pani jesień.

Żółty, czerwień, zieleń też,

ma kolorów, ile chcesz.

I maluje wszystkie liście

swoim pędzlem zamaszyście.

I choć szaro, ciągle plucha,

o parapet deszczyk puka,

to wystarczy na świat spojrzeć

i jesieni piękno dojrzeć.

Jarzębina ją ozdabia,

swym urokiem zaraz sprawia,

że nie taka jesień straszna,

bo w przyrodzie też jest ważna.

Resztki lata

Na pajęczej sieci

jeszcze resztki lata,

ciepłe babie lato

żółty liść oplata.

Szumią cicho lasy,

dzień leniwie wstaje,

czasem blade słonko,

promyk ciepła daje.

Lato ciężko wzdycha,

w drogę się szykuje,

jesień niecierpliwa

po sadach się snuje.

A tymczasem ptaki

walizki pakują

i do ciepłych krajów

zaraz odlatują.

Spór o zdanie

Na regale zamieszanie,

książki kłócą się o zdanie,

które autor raz zamieścił

w nowoczesnej swej powieści.

Widząc owe dziwne słówka,

przez otwarte u zasuwka?!

Jedne tkwiły w przekonaniu,

że to błąd jest w tymże zdaniu.

Drugie zaś przekonywały,

że poeta ten wspaniały

jakże mógł tu zrobić błąd,

niemożliwe, bo i skąd.

Słownik wielce się oburzył,

przecież po to właśnie służył,

by nauczyć różnych słów

i wyjątków tak jak ów.

Zaznaczając na czerwono,

błędów tu nie popełniono.

Jak nie krzyknie, jak nie wrzaśnie:

dwa wyjątki są tu właśnie!

Każda przecież mądra główka,

wie, że skuwka i zasuwka

pisze się przez u otwarte,

wasze spory nic niewarte!

Pora już zakończyć kłótnie,

wstyd mi za was jest okrutnie.

A na przyszłość pamiętajcie,

czasem do mnie zaglądajcie,

żeby rozwiać wątpliwości,

szkoda czasu tu na złości.

Wielkie przygotowania do zimy

Nadchodzi zima, pani jeżowa

jabłka na zapas w spiżarni chowa.

Córka i synek pani jeżowej

mają na zimę ubranka nowe.

Dzięcioł głęboko w dziupli się schował,

przez całe lato ciężko pracował.

Wiewiórka w domku robi porządki,

kurze wymiata swoim ogonkiem.

Jaskółka i czyżyk już się pakują,

do ciepłych krajów lecieć planują.

W całym lesie krzątanina,

czas zimowy się zaczyna.

Jeszcze dzik porządki zrobi,

wszyscy będą już gotowi,

przetrwać zimę, wielkie śniegi,

aż zobaczą przebiśniegi.

Wtedy wiosnę przywitają,

bo zwierzęta ją kochają.

Warzywa z mojego wiosennego ogródka

W moim ogródku warzywa rosną,

wszystkie są młode jak kwiaty wiosną.

Będę zajadać zdrowe marchewki,

seler, pietruszkę i kalarepki.

Buraczki także czasami zjem,

też są potrzebne, dobrze to wiem.

Niech Antek z Olą ten przykład bierze,

każdemu zdrowia ja życzę szczerze.

Żuraw i czapla!

W leśnym gąszczu, gdzieś w oddali

żuraw z czaplą się spotkali

i tak sobie powiadali:

– Pięknie dzisiaj, moja czaplo,

można w wodzie się potaplać,

może chcesz mi towarzyszyć

w tej cudownej letniej ciszy.

Na to czapla odpowiada:

– Bardzo chętnie, mój żurawiu,

spędzę chwilę z Tobą każdą.

– Tak się cieszę, moja droga,

chcę Ci siebie podarować.

Ja dla Ciebie zrobię wszystko,

bądźże proszę przy mnie blisko.

W leśnym gąszczu, gdzieś w oddali

żuraw z czaplą się pobrali

i tak sobie powiadali:

– Jak ten czas nam szybko leci,

jakie duże mamy dzieci,

tak upływa szybko czas,

a my ciągle mamy nas…

Dobre uczynki

Nauczyła mnie mamusia,

by człowiekiem dobrym być.

Z koleżanką i z kolegą

zawsze trzeba w zgodzie żyć.

Nakarmię pieska, kotkowi dam mleko,

pobawię się z bratem, to nic trudnego.

Odkurzę dywan, zmyję talerze,

że mogę pomóc, bardzo się cieszę.

Starszej sąsiadce zaniosę zakupy,

a gdy jej smutno, dodam otuchy.

Tak mamusia mnie uczyła,

od najmłodszych moich lat,

żebym zawsze miła była

i kochała cały świat.

Dla mamy

Cieszyłaś się mamo,

gdy mnie urodziłaś,

co dzień przytulałaś,

na rękach nosiłaś.

Zawsze na dobranoc

bajki mi czytałaś,

choć byłaś zmęczona,

znać po sobie nie dałaś.

Twój uśmiech promienny

jak wiosenne słońce,

serce dla mnie miałaś

wielkie i gorące.

Teraz chcę Ci za to

mamo podziękować

i pięknym bukietem

szczerze obdarować.

Jeż

Czy wiesz, że jeż może wiele też.

Trzeba tylko w to uwierzyć, że i jeżom się należy

coś od życia też.

Gdy zobaczysz w lesie jeża,

szybko włos ci się najeża.

Nie dotykaj jednak jeża,

gdy na drodze będzie leżał.

Może szybko się nasrożyć,

ostre kolce swe otworzyć.

Gdy jeż sobie tylko leży,

ruszać jeża nie należy.

Więc nauczka to dla ciebie,

nie rusz jeża niepotrzebnie.

Karpik

Karpik w te święta był bardzo smutny,

bo miał go spotkać los wręcz okrutny.

Nie chciał na stole być smaczną potrawą,

poczuł się słabo i jakoś blado.

Myślał więc biedak o tym, co będzie,

o świętach było słychać już wszędzie.

Więc wpadł na pomysł. By nie dać się złapać,

zaczął uciekać i mocno chlapać.

On też chciał swoją Wigilię mieć

i myślał o tym, co może chcieć.

A chciał jednego, by w wodzie pływać,

żyć sobie długo, być zdrów jak ryba.

Mój dziadek

Białe wąsy, siwa broda,

taka dziadka już uroda.

Chociaż laską się podpiera,

wciąż udaje kawalera.

Zdrowie zawsze dopisuje,

w zimnej wodzie się hartuje.

Babcia ziółek mu naparzy,

potem dziadek tylko marzy.

O tym, jak był kiedyś młody,

nie miał wąsów ani brody.

Czas upływa bez litości,

czasem dziadka bolą kości.

Nie narzeka, nie marudzi,

a gdy rano się obudzi,

to znów wita nowy dzień,

za to, dziadku, kocham Cię.

Na pomoc przyrodzie

Kocham przyrodę jak siostrę,

i wszystko jest bardzo proste,

o ekologię dbam szczerze,

bo jeżdżę na rowerze.

Choć autem to wygoda,

gdy deszcz i niepogoda,

ja na rowerku jadę,

omijam autostradę.

Nie stoję w korku wcale

i czuję się wspaniale.

Spaliny i benzyna,

to właśnie jest przyczyna,

że roślin świat bogaty

był kiedyś, hen, przed laty.

Czas pomóc więc przyrodzie!

I żyć z nią zawsze w zgodzie.

Piechotą czy rowerkiem

ruszajmy wszyscy z wdziękiem.

Z ekologią za pan brat,

niech dziś będzie cały świat.

Powrót jaskółki

Do ogrodu przyleciała

mała jaskółeczka,

z wiosną w locie się witała,

kwitnie jabłoneczka.

Ze stron obcych i dalekich,

do nas powróciła.

Tu znajome łąki, rzeki,

tu swe gniazdko wiła.

Powróciła do gniazdeczka,

do rodzinnych stron.

Nasza mała jaskółeczka

serce złote ma jak dzwon.

Przeziębiony listopad

Naziębił się listopad

Teraz chrypkę ma.

Pod kołdrą się schował

I cichutko łka.

Płacz tu nie pomoże,

Z wiatrem lecą liście,

Wciąż zimno na dworze,

Deszczowo i mgliście.

Nic tu nie poradzi,

Teraz musi leżeć,

Pod ciepłą kołderką,

Aż siły nabierze.

Tylko co go martwi?

To, że zima przyjdzie,

I jak w takie mrozy

Biedak na dwór wyjdzie.

Smutne słonko

Zaświeciło słonko,

Przywitało się z biedronką,

Lecz nie miało dziś ochoty

Na poranne psoty.

Jakieś było dziś ponure

I chowało się za chmurę.

Nagle zaczął padać deszcz

I wiadoma była rzecz,

Co tak słonko zasmuciło,

Bo od rana się chmurzyło.

Tęsknota przyrody

Stuka w szyby deszcz jesienny,

jakby marsza grały bębny,

po ulicach mgła się snuje,

wiatr listeczki z drzew zdmuchuje.

Srebrzą w słońcu się kałuże,

blade słonko świeci w górze.

Trawy rankiem oszronione,

wierzba z lipą zamyślone,

cicho szumią i wzdychają,

ciepłe lato wspominają.

Przetrwać zimę

Drodzy przyjaciele!

proszę was o niewiele,

pamiętajcie zimą o zwierzętach,

bo ziemia jest wtedy zmarznięta.

Gdy na dworze mróz siarczysty,

wieje zimny wiatr porywisty,

każde żywe stworzenie

powinno mieć swoje schronienie.

Ja z pewnością twierdzę,

że macie dobre serce.

Tak bardzo się cieszę,

zaraz karmnik zawieszę.

Nasypię ziarenek, powieszę słoninkę,

zlecą się ptaszki za chwilkę.

Sikorki, gile, wróbelki,

każdy ten ptaszek niewielki.

Wciąż potrzebuje troski,

czas wyciągnąć wnioski,

że każdego pomoc tak ważna,

gdy zima sroga i straszna.

Tak więc wszyscy dobrze wiemy,

zapominać o nich nie możemy!

Zdrowe odżywianie

Wszystkie dzieci wiedzą o tym,

kto ze zdrowiem ma kłopoty,

bohatera niech nie zgrywa,

tylko często je warzywa:

marchew, pora, kalafiora.

Po co chodzić do doktora?!

Leżeć w łóżku, leki łykać.

Lepiej śmiać się, kozły fikać.

Kręcić nosem nie wypada,

bez owoców buzia blada.

Kto spróbuje kalarepkę,

na śniadanie zje marchewkę,

lepiej zaraz się poczuje,

niech więc zdrowie swe szanuje.

Gdy się czasem nawet skrzywi,

widząc na talerzu kiwi

czy jabłuszko lub cytrynkę,

robiąc przy tym kwaśną minkę.

Wcale mu to nie zaszkodzi,

chyba każdy się z tym zgodzi,

że witamin moc jest wielka

w pomidorach i w brukselkach.

Ja się trzymam tej zasady,

skorzystajcie z mej porady,

złym nawykom się nie dajcie

i słodyczy unikajcie.

Czerwiec

Czerwiec w zieleń przebogaty,

kwitną łąki, zboże kłosi,

dojrzewają już topole,

polne kwiaty deszczyk rosi.

Cicho szumi ozimina,

fruwa motyl nad łąkami,

zakwitała już ożyna,

lato pieści promieniami.

Wiatr kołysze młode sosny,

spod mchu rydze wyglądają,

do radości powód prosty,

dzieci już wakacje mają.

Obżarstwo!

Poszedł żubr na żebry,

do Żanety zebry.

Nażarł się rzeżuchy

i wyżłopał talerz zupy.

Rzekła zebra oburzona,

może nieco rozżalona:

– Ja z przykrością muszę rzec,

że się trzeba żubrze strzec,

żeby nie żreć tak przesadnie,

pasibrzuchem być nieładnie.

Spojrzał żubr więc na swój brzuch,

co mu ciążył już jak wrzód.

Z żalu nozdrza mu zadrżały,

z przerażenia przybladł cały,

przeląkł się wręcz niemożliwie,

zaczął krzyczeć przeraźliwie.

Tak porzucił złe zwyczaje,

bo przyjaciel się przydaje,

żeby wspierać, nie pogrążyć,

czy wywyższać się i mądrzyć.

Wszakże górę wziął rozsądek,

zrobił z sobą żubr porządek.

Już obżarstwo jest przeszłością,

dieta z warzyw koniecznością.

Smutny jeżyk

Zasmucił się jeżyk na widok jesieni,

nie będzie już marzył pośród zieleni,

podziwiał kwiaty piękne, pachnące,

co latem zawsze rosły na łące.

Już nie usłyszy śpiewu słowika,

a świerszczyk polny nie zagra walczyka.

I tak pogrążył się biedak w smutku,

poszedł do domu i powolutku,

nakrył się kołdrą z liści złoconych

i w sen zimowy zapadł zmęczony.

Zima

Przyszedł grudzień, a z nim zima,

biała jak baranek.

Śniegiem sypać już zaczyna,

wstaje mroźny ranek.

Mróz na szybach rzeźbi wzory,

szron siedzi na drzewach.

W długie, zimowe wieczory

kolędy będziemy śpiewać.

Świąteczne życzenia

Na choince lampek blask,

już świąteczny nastał czas.

Pierwsza gwiazdka zaświeciła

i do stołu zaprosiła.

Przy opłatku życzeń moc,

każdy marzy, by w tę noc

chociaż jedno się spełniło,

żeby dobrze wszystkim było.

Święto mamy w przedszkolu

Wszystko już zapięte na ostatni guzik,

dziś moja mamusia zobaczyć mnie musi,

bo w przedszkolu sama wierszyk recytuję,

choć troszkę mam tremę, to się nie przejmuję.

Przyszły wszystkie mamy, zrobiło się tłoczno,

zaraz przedszkolaki zabawę rozpoczną.

Potem powiem wierszyk, nisko się ukłonię,

wszyscy wtedy goście będą klaskać w dłonie.

Najbardziej mamusia ze mnie się ucieszy,

w mój talent wrodzony ona jedna wierzy.

Na koniec całusy, wręczymy laurki,

słodkie bukieciki od synka i córki.

Zabawa na śniegu

Jak przyjemnie, kiedy biało

jest dokoła wszędzie,

śnieżku tyle napadało,

więc zabawa będzie.

Dzieci wyjdą z saneczkami,

by pozjeżdżać z górki.

Będą rzucać się śnieżkami,

lepić białe kulki.

Postawią na śniegu dużego bałwana,

bo to postać zimą powszechnie jest znana.

Samochodzik

Jedzie szosą samochodzik,

deszczyk pada, to nie szkodzi.

On się szczerze wtedy śmieje,

przeskakując przez strumienie.

A po daszku woda spływa,

cienką stróżką mknie po szybach.

Z piskiem opon przez kałuże,

zataczając koła duże,

wpadło autko w stożek siana,

koniec jazdy, proszę pana.

Osa

Przeleciała osa koło mego nosa

I nie śmiem wątpić,

że chciała mnie użądlić.

Lecz tego nie zrobiła,

Bo była całkiem miła.

Chciała tylko mi powiedzieć,

Że chce sobie gdzieś posiedzieć.

A że suknię miałam w płatki,

To myślała, że to kwiatki.

Miś łakomczuszek

Dziś rozbolał misia brzuszek,

Bo to wielki łakomczuszek.

Zjadł już całą czekoladę,

Potem słoik marmolady.

I do tego dzbanek miodu,

Więc nie cierpiał bez powodu.

Łakomczuszkiem stać się chciał,

Więc nauczkę biedak miał.

Postanowił się nie objadać,

I łakoci nie dojadać.

Dobra nowina

Przyleciał bocian z dobrą nowiną,

Że idzie wiosna, żegna się z zimą.

Słoneczko mocniej wreszcie przygrzało,

Bo tego w zimie nam brakowało.

Czas już odłożyć ciepłe ubrania,

Nadchodzi wiosna! dość narzekania.

Zabawa w berka

Rzekła żaba do bociana;

– Witaj boćku, co porabiasz?

Może w berka ze mną zagrasz?

Na to bocian odrzekł żabie:

– Chętnie żabko, lecz nie w stawie.

Wolę dzisiaj być na łące,

Bo tak pięknie grzeje słońce.

Poszli razem więc na łąkę

I spotkali tam biedronkę.

A biedronka na nich zerka,

Bo chce także pograć w berka.

I tak razem się bawili,

Nie przerwali nawet chwili.

Kiedy byli już zmęczeni,

To zasnęli wśród zieleni.

Ślicznotka

Szuka mama szminki,

gdzieś się zapodziała,

nie ma też Malwinki,

pewnie ją zabrała.

A mała córeczka

siedzi przed lusterkiem,

maluje usteczka,

wyciera sweterkiem.

Widząc to mamusia,

całuje ją słodko,

bo jej córusia,

jest małą ślicznotką.

Pracowita Hania

Taki pokój, jak ma Hania,

każdy by chciał mieć.

Już od rana do sprzątania

z wielką chęcią bierze się.

Kurz nie siada, wszędzie ładnie,

czasem sprząta aż przesadnie.

Książeczki na półce – pięknie ułożone,

Na biurku w wazonie – różyczki czerwone.

Lalki umyte i uczesane,

w błyszczące suknie zawsze ubrane.

Są też zabawki, misie pluszowe,

i wyglądają zawsze jak nowe.

W pokoju Hani – ład i porządek,

nic pod nogami tu się nie plącze.

Niech wszystkie dziewczynki więc się starają,

bo małą Hanię za przykład mają,

co się nie boi nigdy sprzątania,

tak pracowita jest nasza Hania.

Na grzyby

Pójdę do lasu, nazbieram grzybków,

Choć nie wiem, ile zmieszczę w koszyczku.

Pójdę daleko, gdzie echo niesie,

Bo bardzo lubię chodzić po lesie.

Tu rośnie kurka, tam znów koźlaczek,

A pod iglaczkiem – mały maślaczek.

I można chodzić tak do wieczora,

Lecz czas do domu, wracać już pora.

Dzień Babci

Daję Ci babciu ten piękny kwiat,

bądź zawsze zdrowa i żyj sto lat.

Ty cierpliwości masz dla mnie dość,

nawet, gdy czasem bierze Cię złość.

Ty przy kołysce nade mną stałaś

i piękną bajkę zawsze czytałaś.

Dziś moje serce dla Ciebie bije,

niech jeszcze babcia sto lat nam żyje!

Jak Krzyś polubił przedszkole

Nie chce puścić Krzyś mamusi,

bo w przedszkolu zostać musi.

Mocno trzyma się sukienki,

nie chce podać pani ręki.

Głośno krzyczy, płacze, tupie,

mówi, że przedszkole głupie.

Mama ręce załamuje,

uspokoić go próbuje.

Na nic wszystko, próżne słowa,

Krzyś za mamą wciąż się chowa.

Teraz pani w akcję wkracza:

– Chodź, na mamę czeka praca.

Zobacz, ile tutaj dzieci,

czas szybciutko tobie zleci.

Popatrz, jak się bawi Zdziś,

on do domu nie chce iść.

Poznasz nowe gry, zabawy,

świat w przedszkolu jest ciekawy.

Więc popatrzył Krzyś na panią,

z ciekawości poszedł za nią.

Wszedł do sali, nagle patrzy,

a tam Jaś pudełko taszczy,

wielkie, bardzo kolorowe,

a w nim auta wszystkie nowe.

I zabawa się zaczyna,

Krzyś już autko w ręku trzyma.

Tak mijały dni, tygodnie,

Krzyś się tutaj czuł cudownie.

Sport, muzyka i zabawy,

nie czuł wcale już obawy,

że samotny tu zostanie,

bo miał przecież miłe panie.

Z koleżanką i z kolegą

Krzyś się bawił na całego.

I codziennie razem z mamą

do przedszkola chodził rano.

Tak pokochał Krzyś przedszkole,

swoją nową panią Olę,

Jasia, Anię, Kasię, Zdzisia,

pluszowego nawet misia.

Gdy nauczy się wszystkiego,

powie wtedy swym kolegom,

jak w przedszkolu jest wspaniale,

bo tu nudno nie jest wcale.

Chcę być taki, jak tata

Chcę być silny, jak mój tata.

Nie bać się starszego brata.

Chcę być duży i odważny.

Być dla wszystkich bardzo ważny.

Umieć młotkiem przybić gwóźdź.

Sam na ryby z tatą pójść.

Pomóc tacie krawat wiązać.

I na siostrę się nie dąsać.

Kiedy auto się zepsuje,

Tata też je zreperuje.

Chcę jak tata wszystko umieć.

Dużo wiedzieć i rozumieć.

Maj i wiosna

Jak przyjemnie i cudownie,

kiedy młoda trawka rośnie,

kiedy słonko złoci drzewa,

słowik jak w operze śpiewa.

Dojrzewają krzaków pąki,

kwieciem bielą się jabłonki.

Zieleń kładzie płachtę swoją,

już świerszczyki skrzypki stroją.

Wiosna z majem idą w parze,

światu kwiaty niosą w darze.

Hej wiosenko! ciepły maju,

Tutaj z wami jest jak w raju.

Sen o wiośnie

Tyle wdzięku, tyle ciepła

pani wiosna w sobie ma,

w zeszłym roku już przyrzekła,

że ukarze mi się w snach.

Tak się stało, jak mówiła,

pewnej nocy się przyśniła.

Miała długie, złote włosy,

jak na polu zboża kłosy.

Lazur nieba w słońcu błyszczał,

kos na drzewie cicho gwizdał.

Na skrzypeczkach grał radośnie,

świerszczyk polny pani wiośnie.

Sen przerwany niespodzianie,

mama woła na śniadanie,

a za oknem śnieżek prószy,

przyjścia wiosny nic nie wróży.

Mój pies Azorek

Dobry to piesek z tego Azorka,

merda ogonkiem, gdy chce jedzonka.

Gdy mi smutno jest i źle,

zaraz mnie pocieszyć chce.

Na spacer razem chodzimy,

przy tym się świetnie bawimy.

Rzucam piłkę mu daleko,

szybko za nią pies ucieka.

Gdy popełni jakąś gafę,

zaraz mi podaje łapę.

Na nagrodę też zasłuży

i dostaje kostkę dużą.

Bo Azorek fajny pies,

to przyjaciel wierny jest.

Roztańczona kuchnia

Czarna miotła w kącie stała,

zatańczyć oberka chciała.

Więc po kuchni się rozgląda,

tu spoziera, tam zagląda.

Szepce cicho do wiaderka:

– Zatańcz ze mną dziś oberka.

Więc wiaderko, jak nie skoczy,

w stronę miotły się potoczy

i już poszło szybko w tany,

tańczy jak zaczarowane.

Miotła wzięła się pod boki,

w tańcu liczy wszystkie kroki.

Skacze w górę aż wiruje.

Zupa w garnku się gotuje,

kipi cała aż ze złości,

chce być smaczna dziś dla gości.

Lecz zatańczyć też by chciała,

więc się na głos rozpłakała.

Oni tańczą, ja się duszę,

w ciasnym garnku siedzieć muszę.

Miotła z wiadrem aż stanęli,

problem zupy wnet pojęli.

Jak nie złapie wiadro garnek:

– Twoje życie teraz marne!

Spróbuj nie zatańczyć z zupą,

będzie z tobą zaraz krucho!

Garnek trochę przestraszony,

nawet nieco zawstydzony,

porwał zupę raz, dwa, trzy,

tańczą razem aż się skrzy.

Wszystko teraz roztańczone:

garnek z zupą, wiadro z miotłą

i szufelka wraz ze szczotką.

Raz oberka, raz kankana,

tańczą do białego rana.

A nad ranem nagle cisza,

gospodyni już się zbliża

i pod pachę garnek bierze

aż zatrzęsły się talerze.

Wszyscy pracą pochłonięci,

w rytm muzyki jak zaklęci,

żwawo, skrzętnie się ruszają

i po sobie znać nie dają,

że są bardzo przemęczeni,

nikt tu w kuchni się nie leni.

Choć muzyka wciąż tu gra,

wszystko swoje miejsce ma.

Nadejście wiosny

Śpiewa już pierwszy skowronek,

dobry przyjaciel wiosny,

wcześnie się budzi dzionek,

z ziemi stokrotki wyrosły.

Drzemkę przerwały zwierzęta,

zima się jeszcze pałęta.

Uwolnione z lodów rzeki,

wypełniają się po brzegi.

A wiosenka dumnie kroczy,

choć się zima na nią boczy,

kwiatów woń po świecie niesie,

z żółtych mleczy wianki plecie.

Idzie maj

Idzie maj, idzie maj!

Zazielenił cały kraj.

Kwiaty po łące rozsypał,

na miesiąc do nas zawitał.

Czas wyruszyć na majówkę,

zabrać plecak i wałówkę.

Niech nam słowik głośno śpiewa,

słonko z góry świat ogrzewa.

Leniwy kotek

Był raz sobie kotek mały,

nic nie robił przez dzień cały.

Podkulony miał ogonek,

leżał sobie cały dzionek.

Narzekały inne koty,

że wciąż stroni od roboty.

W wiosnę, lato, w cieple słońca

wylegiwał się bez końca.

Przyszedł wreszcie miesiąc wrzesień,

a z nim zimna, mokra jesień.

Nie przywykł kotek do takiej pogody,

nie znał jeszcze szarej słoty.

Chodzi pani po podwórku:

– Gdzie ty jesteś, mój kocurku?

Przemoczone masz futerko,

w domu ogrzejesz się prędko.

Ciepłą miskę mleka

ode mnie dostaniesz,

czeka już na ciebie

mięciutkie posłanie.

Wagary

Nie poszedł Jaś do szkoły,

bo słonko świeciło.

W dzień taki wesoły

spacerować miło.

Nieważna klasówka,

nieważna fizyka,

lepiej pójść na łąkę

posłuchać świerszczyka.

Jak tu nie witać

pierwszego dnia wiosny?

Więc pomysł Jasia

był na to prosty.

Zamiast do szkoły,

pójść na wagary,

zwyczaj ten bardzo

jak świat jest stary.

Komar

Usiadł komar na poręczy

i cichutko sobie brzęczy,

bo nadeszła wielka burza

i wygnała go z podwórza.

Cały biedak przemoczony,

ledwie uciekł wystraszony.

Lecz nie zaznał tu spokoju,

musiał ruszać znów do boju.

Ktoś na niego się zamierzał,

w jego stronę z klapką zmierzał.

Okno było uchylone,

komar szybko w jego stronę,

leci jakby oszalały,

ledwie z życiem uszedł cały.

I poleciał gdzieś do lasu,

żyć w spokoju, bez hałasu.

Zwierzęca orkiestra

Co za orkiestra niesamowita,

Należy do niej zwierząt elita.

Pies Burek głośno na trąbce gra,

Bo bardzo silne płuca ma.

Kotka Adela ma ładny głos

Lecz często śpiewa jakby przez nos.

Krowa Łaciatka do taktu muczy

Aż na widowni od tego huczy.

Słoń Benio dobrze uszami wachluje,

Do rytmu nogą hej! przytupuje.

Zaś lisek Rudzik na saksofonie

Chce jak najlepiej pokazać się żonie.

Jeszcze jest baran, gra na organach,

Nową melodię ma zawsze w planach.

A przy tym beczy jak oszalały,

Wszystkie zwierzęta aż oniemiały.

Na taki koncert każdy chce przyjść,

A gdy się kończy, to szkoda wyjść.

Bo to jest właśnie orkiestra dęta,

Należą do niej zdolne zwierzęta.

Psotny Jaś

Mały Jaś to psotnik jest,

czy to słońce, czy to deszcz,

on zabawę zawsze znajdzie,

aż za skórę mamie zajdzie.

Krzyczy mama wciąż na Jasia:

– Bądź dziś grzeczny, nie przesadzaj.

Lecz nie słucha Jaś mamusi,

bałagani, ciągle brudzi.

Maże po książeczkach, maże po stoliku,

a mamusia krzyczy:

– Ty mały psotniku!

Złapał muchę i ją męczy,

że aż biedna z bólu jęczy.

Obciął włosy lalce Hani,

biega, krzyczy, bałagani.

Smutna teraz jest siostrzyczka,

że ma tak psotnego braciszka.

Więc spotkała Jasia kara,

musiał sprzątać cały dzień,

mama teraz go zachwala,

bo Jaś bardzo zmienił się.

Hałaśliwy dzięcioł

Stuka dzięcioł hałaśliwie,

aż się z drzewa kora sypie.

Oburzyła się wiewiórka:

– Zaraz wyrwę panu piórka!

bo niemiły z pana gość,

czasem tego mam już dość.

– Niechże pani nie przesadza!

to jest przecież moja praca.

Niedaremny jest mój trud,

korniki narobiły szkód,

ja kornikom mówię precz!

to co robię – dobra rzecz.

Muchomor

Pan muchomor w lesie stoi,

coś go bardzo niepokoi.

Nikt go nie chce zerwać wcale,

a wygląda tak wspaniale.

Wszystkie grzybki już w koszyku

oprócz muchomora.

Może to na niego nie jest jeszcze wcale pora?

Jaki piękny ma kapelusz, duży i czerwony

i do tego w białe kropki cały ozdobiony.

Stoi w lesie sam jak palec, jest mu bardzo smutno,

przecież dojrzeć go z daleka wcale nie jest trudno.

Inne grzyby dobrze mają,

wszyscy chętnie je zjadają.

A ja co mam począć biedny,

czuję się niepożyteczny.

Lecz pomyślał za chwil parę,

że mu nie jest źle tak wcale.

Bo przynajmniej się nie boi,

że go w zupie ktoś pokroi.

Stoi w lesie już spokojny,

elegancki i dostojny.

I nikt wcale go nie ruszy,

bo czerwony jest po uszy.

Chory ząbek

Płacze, szlocha mały Grześ,

nic nie może dzisiaj zjeść.

– Ząbek boli – głośno krzyczy,

to z pewnością od słodyczy.

Strach obleciał Grzesia blady,

nie ma na to innej rady,

już najwyższa temu pora,

by popędzić do doktora.

Co się dobrze zna na rzeczy,

chory ząbek w mig wyleczy.

Straszne męki Grześ przeżywał,

pot po czole mu aż spływał,

w oczach rozpacz, wielki strach,

kiedy z mamą stanął w drzwiach.

Ku zdziwieniu pani miła,

mocno Grzesia przytuliła:

– Siądź na fotel, mój kolego,

tu nie spotka Cię nic złego,

szybko temu zaradzimy,

chory ząbek wyleczymy.

Trwało wszystko tylko chwilę:

– To by było już na tyle,

wielką dziurę w ząbku miałeś,

ale strach swój pokonałeś.

Dbaj o ząbki swe, kolego,

bo słodycze nic dobrego.

Choć tak bardzo nam smakują,

wszystkie ząbki bardzo psują.

Pociąg

Jedzie pociąg do Wyszkowa,

Za zakrętem już się chowa.

Mija miasta, mija wsie,

Gdzie ma jechać, dobrze wie.

Żadnej stacji nie ominie,

Bo on z tego właśnie słynie.

I zabiera wszystkich ludzi,

Bo to wcale go nie trudzi.