Początkowo główną bohaterką powieści miała być Ewa. Pozostałe osoby jednak wymknęły

się spod mojej kontroli i zaczęły żyć swoim życiem. Mieć własne przemyślenia i przygody.

Także poznajcie też inne bohaterki. Oto Natalia, Stanisława, Kasia, Nicolle.

Na czym polega życie?

Na ciągłych zmianach, wychodzeniu ze strefy komfortu,

Realizacji marzeń i wymyślaniu nowych celów

Być może nie jesteś dziś gotowy, odpuść, poczekaj, ale gdy nadejdzie moment, że poczujesz -

mogę spróbować jeszcze raz, nie zatrzymuj się - zrób to.

To Twoje życie, zmieniaj się, rozwijaj, podejmuj wyzwania

Chcę podziękować osobom, które mnie tego nauczyły:

Synowi - Kamil, jesteś i byłeś moim największym i najlepszym Przyjacielem

Justynie Głażewskiej - za zachęcanie do pisania

Elżbiecie Wierzbickiej - za wiarę we mnie i w moje pisanie

Hubert - za to, że powtarzałeś, że dam radę, bo jestem silna

Sówce - za trzymanie kciuków i zadawanie przydatnych pytań

I każdej innej osobie, która była dla mnie wsparciem

Moim rodzicom, siostrze - mam nadzieję, że będziecie ze mnie dumni.

- Mam tego dosyć!!

Z tą myślą powitała kolejny dzień. Codziennie od dwóch miesięcy budziła się z tym samym

przeświadczeniem. Popatrzyła na stojący budzik, który od paru dobrych minut piszczał

niemiłosiernie.

Nienawidzę tego budzika! Nienawidzę swojego życia. Nienawidzę tego mieszkania!

Najwyraźniej nie była dziś w nastroju. Wczoraj miało być tak pięknie. Kolacja przy świecach,

czerwone wino. W planach wszystko wychodziło idealnie. Jednak wybitny brak talentu

kulinarnego spowodował kolejną lawinę nieszczęść. Tak pięknie wyglądały na zdjęciu

szparagi zapiekane pod beszamelem z szynką. Jedyne, co się zgadzało, to fakt, że były tam...

szparagi. Rozgotowane warzywa, które wyglądały i smakowały jak rozklepany kapeć.

O szynce zapomniała. W desperacji sięgnęła po kiełbasę. Sos beszamelowy, kompletna plajta.

Wino, jak stwierdził Igor, kompletnie niedobrane. Może to prawda. Jak powiedziała Iwona,

słodkie wino nie pasuje do szparagów. Skąd miała to wiedzieć? Przecież ona nie pije wina.

Przynajmniej nie piła do wczoraj. Kiedy po ostrej sprzeczce Igor, wbrew jej oczekiwaniom,

nie został na noc, w samotności wypiła dwie butelki słodkiego wina pod kiełbasę, która jako

jedyna nadawała się do zjedzenia.

Zasnęła tam gdzie siedziała. I teraz ten dzwoniący budzik. Sięgnęła ręką, żeby go wyłączyć.

Jednak źle wymierzyła odległość. Z wielkim hukiem spadła z łóżka, co tylko spotęgowało ból

głowy . O rany!! Nigdy więcej nie wezmę do ust alkoholu. Nie wiedziała, że tak bardzo będzie

cierpiała. To było gorsze niż odejście Igora. Tak, o wiele gorsze. Chyba już gorzej być nie

może.

A jednak może… Do zamroczonej Ewy dotarł nowy dźwięk. Mocny, natarczywy i stanowczo

za głośny. Dziewczyna nie wiedziała, że tak głośno dzwoni jej telefon. Co za licho dobija się

o tej porze? A może to Igor? Może chce przeprosić? Powiedzieć, że w życiu nie jadł tak

pysznych szparagów i nie pił tak pysznego wina? Zerwała się do telefonu. Oj! Stanowczo za

szybka była ta akcja. Zatoczyła się i ściągnęła telefon na podłogę.

- Halo! Halo! Krzyczała do telefonu. Jednak daremnie. Połączenie zostało przerwane.

Powlokła się do łazienki starając się nie patrzeć na resztki zimnego jedzenia na stole.

Popatrzyła na siebie w lusterku. O rany!!! Jak ja wyglądam?!

Z rozpaczą patrzyła na czerwony nos. Rozmazany tusz namalował na jej twarzy czarne

krechy. Pomadka, która kosztowała majątek, bo była całuśna, mówiono, że nie ścierała się od

pocałunków (niedane było jej tego sprawdzić) utworzyła oryginalny wzór na jej ustach.

Włosy stały na wszystkie strony. Pociekły jej łzy. Nagle znów usłyszała dźwięk telefonu.

Tak! To na pewno dzwoni Igor.

Muszę się szybko umyć! On nie może mnie takiej zobaczyć! Muszę być świeża i kwitnąca. Igor

zawsze to podkreślał, że lubi takie kobiety. Sięgnęła po mleczko.

Co ja robię! Przecież nie zobaczy mnie przez telefon. Chyba zwariowałam.

Wybiegła z łazienki mało przy tym nie tracąc życia potykając się o leżącą na podłodze

butelkę po winie. W ostatniej chwili dopadła telefonu.

- Halo! Z niepokojem powitała ciszę, ale nie… słyszy czyjś oddech.

- Halo! Igor? Kochany mój odezwij się! Nie gniewam się na ciebie. Kocham Cię! Halo!

Już straciła nadzieję. Nagle usłyszała speszony męski, obcy głos.

- Dzień dobry. Dzwonię z telekomunikacji. Sprawdzamy, czy Pani telefon jest sprawny.

Ktoś zgłosił uszkodzenie linii.

Co? Ewa nic nie rozumiała. To przecież miał zadzwonić Igor. Kto zgłosił uszkodzenie?

Kto to dzwoni?

- O Matko! Zrobiło jej się słabo. Co ja zrobiłam? Właśnie wyznałam miłość obcemu facetowi

z telekomunikacji. Spłoszona odłożyła słuchawkę. Już nigdy w życiu nie odbiorę telefonu.

Co za dzień. Co za straszny dzień. Zaraz! Jaki dzisiaj jest dzień? Och nie!

Poniedziałek, najgorszy dzień w redakcji. Wszyscy w pieskich humorach po weekendzie.

Która godzina? Już po 9.00?! Już dawno powinnam być w pracy!!! Naczelny mnie zabije!

Dziś nie przeżyję jego wrzasków. Nie, moja głowa tego nie wytrzyma. Zaraz, zaraz spokojnie.

Ewa spokojnie. Nie panikuj.

Uspokajała sama siebie. Hm.. Nie bardzo to działało. Wskazówki zegara niemiłosiernie

przesuwały się do przodu.

Ewka, weź się w garść! Najpierw ukochana Celine Dion. Włożyła płytę do odtwarzacza.

Tak, to stanowczo najlepsza piosenka. Rozległy się pierwsze dźwięki Titanica. Chwilę

napawała się muzyką. Głos Céline zawsze działał na nią jak balsam na duszę.

Ok. Teraz łazienka i szybki zimny prysznic. Za chwilę przypominała już człowieka.

No, może nie do końca. Stanowczo za mocno podpuchnięte oczy. Ale włosy już świeże

i uczesane. Na szczęście farba orzechowy brąz jeszcze ciągle wyglądała świetnie na

półdługich, falowanych włosach. Ta fryzura to wynik pracy niestrudzonej pani Basi, fryzjerki,

która zawsze robiła cuda. W rzeczywistości Ewa miała włosy proste jak drut o bliżej

nieokreślonym kolorze. Jakby ktoś się uparł można nazwać je ciemnym blondem.

Najszybciej przypominały kolor polnej myszy. Na szczęście na drodze życia spotkała panią

Basię. Szybki przegląd szafy. Kurcze, nie ma nic wyprasowanego. Nie wypada, żeby poszła

do redakcji w dżinsach i koszuli po Igorze. Jako szanowana redaktorka pisząca felietony o

podróżach i podróżnikach musi wyglądać profesjonalnie . Oj, znów zabolało. Choć lubiła

swoją pracę, to tak naprawdę chciała opisywać wrażenia ze swoich podróży . Nie, nie mogę się

znów nad tym roztkliwiać. Muszę zapomnieć o swoich marzeniach. Nie, nie. Dosyć!

Nie teraz! Teraz muszę być pro-fes-jo-nal-na. Bez achów i ochów. Podróże w wyobraźni

odbywa zawsze wieczorem przed zaśnięciem. Czasem nawet jej się śnią przedłużając miłe

chwile. Tylko wtedy… tak ciężko się obudzić i wrócić do rzeczywistości. Co się ze mną dziś

dzieje? Czy to odejście Igora rozstroiło mnie tak wewnętrznie, czy sprawy kobiece? Po co ja

tu przyszłam? Ach tak! Przydałoby się ubrać przed wyjściem do pracy. No i umalować.

Wyciągnęła z szafy długą granatową spódnicę i białą bluzkę . O Boże! Wyglądam jak

pierwszoklasistka. Tylko tarczę doczepić. Pięknie. Dwudziestosiedmiolatka z tarczą. Pierwszy

raz tego dnia się roześmiała. Dobra, teraz makijaż. Szybka piłka. To zrobię w ciągu pięciu

minut. Nie rozumiem jak kobiety spędzają w łazienkach godzinę, żeby wyglądać naturalnie.

Ironia losu, nie? Poświęcać godzinę dziennie na makijaż, żeby wyglądać naturalnie. Zamiast

wyglądać naturalnie bez makijażu. Ech, kobiece triki. Komu to potrzebne? Najchętniej w

ogóle by się nie malowała, ale mama stanowczo na to naciskała. Zresztą Igor nie cierpiał

kobiet bez makijażu. Mówił, że makijaż jest seksi. No, może i seksi, ale Ewa mimo swojego

wieku, nie umiała opanować sztuki malowania się. Pewnie dlatego faceci nie pchali się do

niej drzwiami i oknami. O to całe życie miała pretensje jej matka. O tak! Matka. Wiecznie

piękna, uwielbiana przez mężczyzn. Od zawsze rywalka. Wszyscy jej koledzy podkochiwali

się w jej matce, a Ewa była tylko Ewą.

Nie, nie, nie. Nie pora na rozważania o mamie.. W ciągu godziny muszę dotrzeć do pracy.

Naczelny tolerował najwyżej dwie godziny spóźnienia. Po tym czasie robił się siny i osadzał

spóźnionego delikwenta na znanym już wszystkim karnym krzesełku w jego wypasionym

gabinecie. Po piętnastu minutach wysłuchiwania druzgoczącego monologu przełożonego

spóźnialski miał ochotę wyskoczyć przez okno. Życie, bowiem stawało się zbyt okrutne, żeby

dalej żyć.

Dobra, gotowe. Wychodzę. Spojrzała na zegarek. Zdążę. Tylko… Jasny gwint, gdzie są

kluczyki od samochodu? Przecież zawsze leżą na miejscu. A teraz diabeł ogonem nakrył.