Małgorzata J. Kursa

Nieboszczyk wędrowny
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - LITERATURA DLA KOBIET
http://nk.com.pl/literatura-dla-kobiet/9/kategoria.html

Poznaj inne książki z serii BABIE LATO
http://nk.com.pl/babie-lato/174/seria.html

W serii Babie lato

W serii:

Małgorzata Gutowska-Adamczyk
Serenada, czyli moje życie niecodzienne
Romuald Pawlak Póki pies nas nie rozłączy
Romuald Pawlak Związek do remontu
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak Niebieskie migdały
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak Przebudzenie
Katarzyna Zyskowska-Ignaciak
Ucieczka znad rozlewiska
Karolina Święcicka Lalki
Małgorzata Maciejewska Zemsta
Kasia Bulicz-Kasprzak
Nie licząc kota, czyli kolejna historia miłosna
Kasia Bulicz-Kasprzak Nalewka zapomnienia,
czyli bajka dla nieco starszych dziewczynek
Izabela Sowa Zielone jabłuszko
Magdalena Witkiewicz Ballada o ciotce Matyldzie
Iwona Banach Szczęśliwy pech
Iwona Banach Lokator do wynajęcia
Iwona Banach Klątwa utopców
Liliana Fabisińska Z jednej gliny
Małgorzata Thiele
Trzy panie w samochodzie, czyli sekta olimpijska
Anna M. Brengos Scenariusz z życia
Małgorzata J. Kursa Nieboszczyk wędrowny

Dedykacja

Ze specjalną dedykacją dla Frania – kociego redaktora Książki zamiast Kwiatka, utalentowanego czworonożnego inżyniera o wybitnych zdolnościach rozbiórkowych, który był moim natchnieniem przy tworzeniu postaci Belzebuba.

PRZEDMOWA BELZEBUBA

Od razu powiem, że jestem kotem, żeby Wam nic głupiego do głowy nie przyszło. Bez fałszywej skromności mogę dodać, że wszyscy doceniają moją wyjątkową urodę. Na mój widok nawet nie bardzo pobożny ojciec Marylki przeżegnał się i jęknął:

– Innego nie było? Toż to istny Belzebub!

No i w ten sposób zostałem Belzebubem. Bo czarny jestem jak smoła, a oczy mam jak złociste gwiazdki (tak mówi Marylka, bo Sławek się upiera, że czarny jestem jak diabeł, a oczy mam gadzie). Podobno właśnie to moje złociste spojrzenie tak ją zafascynowało, że przestała widzieć inne koty i wybrała mnie. Bo wzięła mnie ze schroniska. Ja sam tych czasów nie pamiętam. Byłem wtedy smarkaty, a teraz jestem całkowicie dorosły – mam trzy lata, ważę jedenaście kilo, poruszam się dostojnie i z gracją, choć refleksu też mi nie brakuje. No i swoich ludzi zdążyłem sobie wychować, choć i Marylce, i Sławkowi wydaje się, że to oni mnie okiełznali. Ha! Trzeba było nadać mi jakieś bardziej neutralne imię. Chcieli Belzebuba, to mają!

Historia, którą znajdziecie na tych kartkach, pewnie nigdy by się nie wydarzyła, gdyby los nie skrzyżował mojej kociej drogi z drogą pewnego dwunożnego drania. A gdybym jeszcze mógł przewidzieć, co z tego wyniknie, chyba dałbym sobie spokój.

A zaczęło się tak…

***

Marylka i Sławek Lipscy siedzieli na nieco zdezelowanej wersalce i z widoczną niechęcią spoglądali na piętrzący się przed ich oczami stos kartonów wypełnionych rozmaitymi rzeczami przeznaczonymi do wyrzucenia. Drugi stos, ustawiony w eleganckie słupki, zasłaniał jedyną wolną ścianę w pokoju. Ten zawierał ich osobisty dobytek, przewieziony z mieszkania, które do wczoraj wynajmowali w Lublinie. Niewiele tego było, bo – oboje zajęci zarabianiem na czynsz – nie zdążyli się dorobić niczego poza najpotrzebniejszymi rzeczami.

– Jak myślisz – zapytał Sławek niemrawo – do czego twojej ciotce był potrzebny wałek bez rączki?

– Może to ten ślubny, co go na wujka dostała od babci – odparła jego żona bez przekonania. – Kiedyś takie prezenty chyba były normalne…

– Lała go? – Sławek z nagłym respektem przyjrzał się solidnemu drewnianemu wałkowi pozbawionemu z jednej strony uchwytu. – A wiesz, że to możliwe… Tę drugą rączkę sama mogła ukręcić, bo jej przeszkadzała w wymierzaniu kary. On pił podobno, tak?

– Podobno. – Marylka była tak umordowana kilkugodzinnym doprowadzaniem kuchni do stanu używalności, że nawet mówić jej się nie chciało. – Nie wiem dokładnie. Ciotka nie utrzymywała kontaktów z rodziną… Słuchaj, czy my musimy dziś jeść? Może zrobimy sobie dietę oczyszczającą?

– Patelnią go chyba nie tłukła… – Sławek wyraźnie nie mógł się oderwać od tematu. – Rączki też nie ma, nie było za co złapać. Najwyżej mogła mu za karę na łeb nasadzić.

– Spadłaby – powiedziała słabo Marylka. – Za płytka, a wujek był łysy… Sławuś, odczep się od tych rupieci! Ja już padam na pysk! Oświadczam ci, że nie mam siły, żeby zrobić coś jadalnego! W tym domu nic nie ma, a ja nie pójdę do sklepu, bo jestem brudna i zmęczona! I nie mam pojęcia, gdzie tu w ogóle jest jakiś sklep! – dodała z rozpaczą w głosie.

Mąż przyjrzał się jej z uwagą, sięgnął po podartą ścierkę leżącą na wierzchu jednego z pudeł, delikatnie starł ciemną smugę kurzu z policzka połowicy i oznajmił pogodnie:

– Przecież nie jesteśmy na pustyni. Jacyś ludzie tu mieszkają. Pójdę i poszukam tego sklepu. Najwyżej kogoś zaczepię na ulicy. To chyba nie tajemnica państwowa… – Nagle zesztywniał i rozejrzał się wokół w popłochu. – Marylka, nie chcę cię denerwować, ale… Widziałaś ostatnio Belzebuba?

Marylka natychmiast zapomniała, że jest śmiertelnie zmęczona. Belzebub bez wątpienia był największym kocim łajdakiem na świecie, ale wybaczała mu każde przestępstwo, kiedy wbijał w nią złociste oczy, których spojrzenie wyraźnie mówiło, że jest dla niego najważniejszą osobą na świecie, owijał się wokół jej szyi i zaczynał mruczeć. Nie przyszło jej nawet do głowy, że tę samą sztuczkę stosował wobec Sławka, kiedy jej nie było w pobliżu. A magister Lipski, choć nigdy by się głośno do tego nie przyznał, traktował Belzebuba jak członka rodziny oraz antidotum na stresy, których ostatnio nie brakowało.

Ten dom spadł im jak z nieba. Wedle wspólnych wyliczeń musieliby oboje w ogóle nie jeść i żyć przez jakieś dwieście lat, żeby wybudować własny. Najlepiej osobiście, by ominąć koszty robót budowlanych. A tu jeszcze razem z domem dostali rzecz najcenniejszą – miejsce pracy dla obojga. Własna apteka śniła im się po nocach (oboje mieli tytuł magistra farmacji), ale byli pewni, że na zawsze pozostanie w sferze marzeń. W Lublinie Marylka pracowała na jednym końcu miasta, Sławek – na drugim. Codzienne dojazdy, opłaty za wynajęte mieszkanie, nagminny brak czasu dla siebie sprawiały, że powoli ogarniało ich zniechęcenie. Nie tak wyobrażali sobie dorosłe życie. Znajomi ze studiów przeważnie pochodzili z rodzin, które od lat były dobrze zakotwiczone na rynku. Przejmowali apteki po rodzicach lub wżeniali się w majątki, na wakacje wyjeżdżali do egzotycznych krajów, dysponowali eleganckimi apartamentami lub domami i drogimi samochodami, słowem: życie specjalnie ich nie uwierało. Sławek i Marylka czuli się przy nich jak ubodzy wyrobnicy, więc z ulgą zasłonili się brakiem czasu i odpuścili sobie te znajomości. A z pełnym zachwytu niedowierzaniem i wielkimi nadziejami powitali nieoczekiwaną wiadomość od kraśnickiego notariusza, który telefonicznie oznajmił im, że Maryla Lipska otrzymała spadek po Teresie Zawilskiej. Umówili się na oficjalną wizytę, po czym Marylka natychmiast zadzwoniła do ojca.

– Tato! Siedzisz? Bo jak nie, to usiądź na wszelki wypadek! Muszę ci coś powiedzieć! Ważnego! – oznajmiła radośnie. – Pamiętasz ciotkę Teresę? Zapisała mi dom i aptekę w Kraśniku! Tatku, będziemy mieli coś własnego! Jutro mam się spotkać z notariuszem. Zawieziesz mnie?

Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza, a potem usłyszeli pełen niedowierzania głos Jakuba Tańskiego:

– Teresa?! Przecież ona… Dlaczego tobie? Syna miała! Marylko, trzeba się temu dobrze przyjrzeć. Może tam jakieś długi ciążą na spadku albo podatek was zje? Teresa uwielbiała tego swojego ancymonka. Jeśli nie zrobiła zapisu na niego, coś w tym musi być! Oczywiście, że cię zawiozę! I dokładnie o wszystko wypytam!

W efekcie wspólnej wycieczki do Kraśnika ojciec i córka dowiedzieli się, że przewidująca krewna pomyślała o wszystkim. Podatek spadkowy miał zostać zapłacony przez notariusza natychmiast po podpisaniu przez siostrzenicę stosownych papierów. Zmarła zostawiła pieniądze na ten cel na specjalnym koncie, do którego prawnik miał upoważnienie. Zostawiła również dodatkowe pismo, wykluczające Roberta Zawilskiego z udziału w spadku, i tajemniczą, zaklejoną kopertę, która miała być użyta w sądzie jedynie w przypadku, gdyby syn zgłosił jakieś roszczenia.

Marylka podpisała, co trzeba, wzięła ze sobą segregator zawierający dokumentację dotyczącą działalności apteki i obiecała, że w ciągu tygodnia zjawi się ze ślubnym małżonkiem po klucze. Do Lublina wróciła w euforii, którą udało jej się zarazić Sławka, i oboje energicznie przystąpili do likwidacji swojej dotychczasowej egzystencji. A po rzeczonym tygodniu wylądowali w Kraśniku, odebrali klucze od domu i apteki i natychmiast rozpoczęli porządki, wypuściwszy pierwej z przenośnego transportera śmiertelnie obrażonego Belzebuba, który nie lubił jeździć samochodem.

Teraz, odkrywszy brak ulubieńca, popatrzyli na siebie z popłochem i rzucili się na poszukiwania. Marylka pognała do kuchni, nawołując pieszczotliwie, lecz bez rezultatów. Sławek zajrzał do wszystkich pokoi, w końcu zszedł na parter i spojrzał na zrozpaczoną żonę, ale – nim zdążył otworzyć usta – Marylka załamała ręce i jęknęła boleśnie:

– A jeśli on się jakoś wymknął na zewnątrz? To obcy teren! Zgubi się! Może tu blisko jest pies?! Belzebub nigdy nie widział psa! Może będzie chciał się zaprzyjaźnić i ten pies go zeżre?! Belzebub!!! – Z tym dramatycznym okrzykiem na ustach wypadła na podwórko.

Sławek był zdania, że gdyby nawet w pobliżu znalazł się jakiś pies, Belzebub z pewnością dałby mu boleśnie do zrozumienia, że nie uważa siebie za przekąskę. Ponieważ jednak z doświadczenia wiedział, że małżonka w tym stanie ducha jest odporna na wszelkie argumenty, porzucił myśl o jej uspokajaniu i pobiegł za nią.

Marylka stała na podjeździe przed domem, rozglądała się na wszystkie strony, kręcąc głową jak zepsuty peryskop, i usiłowała wypatrzeć pupila.

– Belzebub! – wrzasnęła łzawo. – Tu jestem! Wracaj! Belzebub!

Sławek, nieco stropiony, rozejrzał się czujnie wokół. Na ulicy było pusto. Lipcowy upał nie zachęcał do spacerów, a ruch samochodowy istniał tu o tyle, o ile mieszkańcy wyjeżdżali lub wracali do swoich domów. Lipski nie był jednak pewien, czy ktoś z sąsiadów nie ma przypadkiem małego dziecka, które akurat zażywa popołudniowej drzemki. W Lublinie pod wynajmowanym przez nich lokalem mieszkała kobieta, której przeszkadzało wszystko. Wydawało się, że spędza całe dnie na nasłuchiwaniu i wyłapywaniu każdego szmeru. Powoli oboje zaczynali czuć się jak pod stałą obserwacją. W małym miasteczku mogło być jeszcze gorzej.

Jakby przywołana Sławkową rozterką, z domu naprzeciwko wyszła niska, ciemnowłosa kobieta w średnim wieku. Zahaczyła wzrokiem o stojącą jak zrozpaczona Niobe Marylkę, musnęła przenikliwym spojrzeniem spłoszonego Sławka, uśmiechnęła się z rozbawieniem i bez wahania przecięła ulicę.

– Dzień dobry! – zawołała, wchodząc na wiodący ku domowi chodnik. – Kupiliście dom Zawilskich? To jesteśmy sąsiadami przez ulicę. Nazywam się Marta Artymowicz. Przeważnie nie zaczepiam obcych, ale mam wrażenie, że potrzebujecie szybkiego wsparcia. Co się stało?

Marylka rzuciła wokół rozbieganym wzrokiem i oświadczyła tragicznie:

– Zginął nam Belzebub! W domu go nie ma, sprawdzaliśmy… Piekło i szatani! Nie daruję sobie, jeśli coś mu się stało! Tak się cieszyłam, że wreszcie nie będzie się z nami kisił w jednym pokoju!

Marta parsknęła śmiechem i uspokajająco położyła dłoń na poszarzałym od kurzu ramieniu nowej sąsiadki.

– Nic w przyrodzie nie ginie – stwierdziła rezolutnie. – Jeśli drzwi i okna były zamknięte, to ten wasz Belzebub przez ściany chyba jednak nie przenika… Piekło, szatani i Belzebub… Ciekawe. Wnioskuję, że czarny. Kot czy pies? – Nagłym ruchem zadarła głowę i uśmiechnęła się szeroko. – A, kot… Piękny… A jaki olbrzymi… No, rzeczywiście prawdziwy Belzebub…

– Skąd pani wie? – Marylka wpatrzyła się w nią podejrzliwie.

– Stąd. – Marta wskazała dłonią okno na piętrze, na parapecie którego siedział wielki czarny stwór i spokojnie przyglądał się zbiegowisku na dole.

– Belzebub! Kochany! Już idę! Zaraz dam ci jeść! – Uszczęśliwiona Marylka zakręciła się na pięcie i pognała do domu, zapominając o reszcie świata.

– No proszę – westchnął Sławek z głębi serca. – Belzebub dostanie michę, a ja muszę dopiero… Gdzie tu jest najbliższy sklep? Usiłowaliśmy odgruzować kuchnię, bo ta ciotka chyba przez całe życie niczego nie wyrzuciła… A – zreflektował się – przepraszam za żonę, ale ona ma bzika na punkcie Belzebuba. Wzięła go ze schroniska… Rany, nie przedstawiłem się… Sławomir Lipski, a ten postrzeleniec to moja żona Maryla. Odziedziczyła ten dom po ciotce. Dom i aptekę, ale do apteki jeszcze nie dotarliśmy. Bardzo byłbym…

– Mam propozycję – przerwała Marta, patrząc z sympatią na jego spoconą i zakurzoną twarz. – Napracowaliście się dzisiaj oboje. Wytłumaczę ci… Przepraszam, ale ja prawie wszystkim mówię po imieniu. Jeśli sobie życzysz inaczej, powiedz od razu…

– Nie życzę sobie. – Coś takiego było w tej nowej sąsiadce, że Sławek poczuł się, jakby odnalazł kogoś bliskiego.

– W takim razie chodź ze mną. – Marta pociągnęła go za ramię. – A do mnie możesz mówić: Maminka. Wszyscy młodzi tak mnie nazywają… Trochę was zaprowiantuję, żebyś już nigdzie nie musiał chodzić. Wykąpiecie się, zjecie kolację i odpoczniecie sobie. Czeka was sporo roboty, bo to już ze dwa miesiące, jak Zawilska nie żyje…

Potulnie poszedł za nią, a kiedy po półgodzinie wracał, niosąc wyładowane siaty, był już świetnie zorientowany w topografii Kraśnika i wiedział, gdzie znajduje się najbliższy sklep spożywczy oraz apteka odziedziczona przez Marylkę. Solennie obiecał Mamince, że w razie problemów zgłosi się po pomoc, a w zamian usłyszał, że ona będzie rekomendować zakupy u nich swoim stałym klientom. Zajmowała się medycyną naturalną, więc ta obietnica była na wagę złota. Ktoś, kto przyjdzie po maść czy ziółka, może przy okazji przypomnieć sobie o uzupełnieniu domowej apteczki.

Sławek uznał, że Kraśnik to wspaniałe miejsce do rozpoczęcia nowego życia.

* * *

Noc pachniała zupełnie inaczej niż w Lublinie. Przez zabezpieczone siatką okno (Sławek znalazł zwiniętą rolkę w komórce pod schodami, odciął odpowiedni kawałek, przy okazji kalecząc się w palec, i zamocował prowizorycznie na ramie, bo przy zamkniętym spać się nie dało, a przy otwartym Marylka warowałaby do rana, pilnując kota) do pokoju płynęło rozgrzane powietrze, niosąc ze sobą jakieś słodkie ogrodowe wonie. Z daleka dochodziło pojedyncze poszczekiwanie nocnych psich włóczęgów, a poza tym trwała cisza, która wreszcie obudziła Belzebuba.

Nocny Lublin gadał warkotem przejeżdżających samochodów, charakterystycznym odgłosem trolejbusów, sygnałami karetek czy radiowozów, pokrzykiwaniami młodych wracających z knajp, dyskotek i barów. Tu było inaczej.

Belzebub ziewnął serdecznie, demonstrując imponujące kły, po czym z politowaniem spojrzał na dwoje ludzkich osobników zapętlonych na wielkim materacu rozłożonym pod oknem.

Uparli się na ten materac, jakby nic wygodniejszego na świecie nie istniało, a przecież osobiście sprawdził wielką kanapę w salonie na dole, podwójne małżeńskie łoże w sypialni na górze i tapczan w pokoju obok. W porządku, niech tam sobie śpią, gdzie chcą. W nocy są ciekawsze rzeczy do roboty i wszystkie koty doskonale o tym wiedzą. Te dwie ludzkie niedojdy obeszły dom pobieżnie i cały dzień spędziły w kuchni. W kuchni, w której nie było żadnych zapachów kojarzących się z jedzeniem! I żadne nie pomyślało, że nieznany teren należy dokładnie zbadać przed zasiedleniem. Nic dziwnego, że Marylka darła się wniebogłosy, kiedy w czasie kąpieli odkryła w łazience pająka. Gdyby wcześniej wszystko dokładnie obejrzeli, nie byłoby przykrych niespodzianek.

Cóż, Belzebub zamierzał nadrobić to ludzkie niedopatrzenie. Usiadł, przeciągnął się rozkosznie, opuścił swoje ulubione legowisko, które Marylka ustawiła obok materaca, i ruszył na obchód.

To nieprawda, że koty zawsze poruszają się bezszelestnie. Owszem, zdarza im się, kiedy polują lub gdy przemieszczają się po naturalnym podłożu. Jednakże w warunkach domowych, gdzie pełno jest rozmaitych sprzętów, gdzie są parkiety, skrzypiące schody i drzwi, trudno uniknąć efektów akustycznych. Wystarczy, że porządny kot, lubiący wszak wysokości, zechce zeskoczyć z jakiegoś mebla na podłogę, a postawi na nogi cały dom. Wystarczy, że zapragnie sobie pobiegać po dostępnym mu metrażu, a domownicy będą mieli wrażenie, że zamieszkało z nimi stado słoni. Belzebub jednakże do perfekcji opanował bezszelestne chodzenie, ponieważ w lubelskim mieszkaniu zapewniało mu jedyną dostępną rozrywkę. Zakradał się mianowicie do kuchni i beztrosko konsumował wszystko, co znajdowało się w zasięgu jego wzroku i łap. Uwielbiał mięso i wędliny, ale nie gardził również resztkami jajecznicy, żółtym serem, twarogiem czy gotowanymi warzywami. Zdarzało mu się niekiedy sprawdzać organoleptycznie zawartość rondelków, o czym Marylka i Sławek nie mieli pojęcia. Co ważne, nigdy nie zostawiał śladów swoich złodziejskich wyczynów. Marylka co prawda przyglądała mu się rano podejrzliwie, gdy stwierdzała ubytki w zaprowiantowaniu, ale kiedy Belzebub odsypiał nocne wyprawy, wyglądał niewinnie, słodko i czysto. Zawsze długo i dokładnie mył się po każdej uczcie.

Drzwi pokoju były otwarte na oścież, bo Lipscy mieli nadzieję na choćby cień przewiewu. Belzebub przemknął po schodach jak czarna zjawa i zastygł w bezruchu w hallu. Musiał zdecydować, od czego zacznie zwiedzanie. Kuchnia nie wydawała mu się interesująca, bo dostarczone przez Sławka pożywienie zostało pochłonięte w całości. Marylka wprawdzie nie zjadła wiele, ponieważ była zbyt zmęczona, ale jej małżonek bez problemu poradził sobie z resztą. Uczciwy kot nie miał już tam czego szukać.

Z czujną uwagą przyjrzał się drzwiom wejściowym, lecz okazały się zamknięte na trzy spusty. Obok schodów, które przed chwilą pokonał, dojrzał jednak inne drzwi. Smętnie zwisała na nich zasuwa, ale miały też zwykłą klamkę. Naciskanie klamek nie stanowiło problemu. Wystarczyło podskoczyć, uderzyć mocno łapą i sprawa załatwiona. Jedenaście kilo kota swoje robiło.

Belzebub ostrożnie podszedł do intrygujących go drzwi i powęszył z ciekawością. Nie miał pojęcia, co to za dziwny konglomerat woni, ale na nic podobnego w ciągu trzech lat swego żywota nie trafił. Postanowił osobiście sprawdzić, co też się za tajemniczymi drzwiami znajduje.

Klamka puściła po pierwszym solidnym pacnięciu. Belzebub wetknął łapę w szparę i drzwi uchyliły się z lekkim skrzypieniem. Za nimi znajdowały się schody prowadzące na dół. Kot wciągnął w nozdrza kompletnie obce, nieznane zapachy i bezszelestnie, z czujnie nastawionymi uszami, przystając co kilka stopni, zaczął schodzić. Zatrzymał się w małym korytarzyku, z którego widoczne były trzy pomieszczenia. Powęszył przy pierwszym, ale zawartość go nie zainteresowała. Wielkie oczy, żarzące się w ciemności jak dwie żaróweczki, zarejestrowały bezładne składowisko bezużytecznych przedmiotów. Pogardliwie minął pomieszczenie i przeszedł dalej. Kolejne wydzielało woń, która go zafascynowała. Wsunął się do środka i zamarł w bezruchu. Pod ścianą stała wysoka na kilkadziesiąt centymetrów drewniana skrzynia. Podszedł niepewnie, oparł przednie łapy o jej brzeg i zajrzał do środka. Dostrzegł jakieś pojedyncze nieforemne bulwy. Z bulw wyrastało coś białego – ni to odnóża, ni korzenie, a na dnie skrzyni było coś, co Belzebub uwielbiał. Sypki piasek.

Tylko raz w życiu udało mu się zażyć piaskowej kąpieli, kiedy Marylka przyniosła do domu torbę wypełnioną suchym piachem. Dostarczyła go jej koleżanka z pracy, a miał zostać użyty do przesadzania domowych sukulentów. Nie został, albowiem przedsiębiorczy Belzebub natychmiast zrobił w torbie dziurę; pomagając sobie łapami, błyskawicznie rozprowadził zawartość na wykładzinie przedpokoju i zaczął się tarzać, pomrukując z zadowolenia.

Bulwy dodawały piaskowi upojnej, gnilnej woni, ale przeszkadzały w rozrywce, zatem Belzebub postanowił je usunąć. Wlazł do skrzyni i najpierw spróbował nabić jedną na pazur. Była lekka, nieco wysuszona, ale nie chciała dać się strząsnąć na cementową posadzkę. Musiał sobie pomóc zębami, ciągnąc za owe białe wypustki. Szybko sobie poradził. Po chwili kilka zapomnianych przez byłą gospodynię ziemniaków potoczyło się w ciemne kąty piwnicy, a zachwycony kocur radośnie tarzał się w woniejącym stęchlizną i pleśnią piasku.

Zabawę przerwał nagły brzęk, który poderwał Belzebuba do pionu. Kot gwałtownie wyskoczył ze skrzyni, ciągnąc za sobą smugę osypującego się z futra piasku, i przywarował na posadzce. Wyczulony słuch zarejestrował niepokojące szmery w ostatnim pomieszczeniu. Działo się tam coś, co z pewnością o tej porze dziać się nie powinno.

Belzebub majtnął niezdecydowanie ogonem, po czym wstał i jak duch przemknął do ostatniej komórki. Była właścicielka najwyraźniej używała jej jako pralni, bo pralka automatyczna stała tuż przy wejściu obok starej, wysłużonej frani. Kot zastygł i wbił oczy w piwniczne okienko. Koniuszek ogona drgał w napięciu. W wybitej szybie pojawiła się ludzka łapa i zaczęła obmacywać ramę w poszukiwaniu klamki. Intruz najwyraźniej zamierzał dostać się do środka.

Belzebub podszedł bliżej, zawęszył i uznał, że zapach nocnego gościa wcale mu się nie podoba. Piwnica należała do niego i postanowił dać to natrętowi do zrozumienia. Zjeżył futro, położył płasko uszy, wydał z siebie głośny, przerażający warkot i jednym susem skoczył na starą komodę stojącą tuż pod okienkiem. Wspiął się na dwie łapy i z furią wbił kły w nagle znieruchomiałą obcą kończynę.

Intruz wydał z siebie zduszony jęk i szarpnął się gwałtownie, usiłując uwolnić rękę. Nie poszłoby mu łatwo, gdyby nie to, że Belzebub uznał woń rywala za obrzydliwą i sam rozwarł paszczę. Pozostał jednak na posterunku, zwiększając natężenie warkotu. Natręt, pewny, że natknął się na agresywnego psa, sromotnie podał tyły, a pełen satysfakcji kot opadł na blat komody, zamaszyście przejechał jęzorkiem po łapce, zeskoczył na posadzkę i z tryumfalnie zadartym ogonem powędrował do pokoju, w którym spali Lipscy, by odpocząć po przeżyciach.

* * *

Uliczka, przy której stał odziedziczony przez Lipskich dom, znajdowała się pośrodku sporego osiedla domków jednorodzinnych. Ruch samochodowy był tu niewielki, przeważnie panował spokój. Przeważnie, choć nie zawsze. Mieszkańcy do dziś pamiętali emocje, jakich dostarczyli im lokatorzy sąsiadujący z posesją Lipskich z lewej strony. Dwie nieboszczki w odstępie kilku miesięcy pod tym samym adresem nie zdarzają się często. A już na pewno nie w Kraśniku.

Przez jakiś czas upiorna posesja była atrakcją dla kraśnickich plotkarek, które z nieustającą gotowością nadkładały drogi, by przejść obok, a potem snuć nieprawdopodobne opowieści, ubarwiając je zapamiętanymi szczegółami. Stefanek Farfel, przejąwszy ją legalnie w testamencie, żywił początkowo nadzieję, że wynajmie dom jakiejś rodzinie. Owszem, ogłoszenie w miejscowych mediach cieszyło się dużym zainteresowaniem, lecz głównie dlatego, że pod pozorem ewentualnego wynajmu można było obejrzeć wnętrze i osobiście zerknąć na mordercze schody. Chętnych do zamieszkania w miejscu, gdzie zginęły dwie osoby, jednak brakowało.

Stefanek, który nie lubił, gdy coś się marnowało, i był człowiekiem rodzinnym, przypomniał sobie, że w pogrzebie nielubianej ciotki Matyldy uczestniczyły jej siostry, bliźniaczki Waleria i Leokadia. Obie były wdowami, obie dobijały siedemdziesiątki, obie były bezdzietne i mieszkały daleko od siebie, nad czym bardzo ubolewały. I obie zachowywały się podczas uroczystości pogrzebowych nieco dziwacznie, co Anię, małżonkę Stefanka, skłoniło do przypuszczenia, że mogą to być pierwsze oznaki demencji. Bratanek natychmiast wyobraził sobie skutki, jakie mogą się objawić, jeśli demencja się pogłębi, policzył koszty dwóch pogrzebów w dwóch różnych miastach, przed oczami przedefilowała mu ilość spraw, które przy tej okazji będzie musiał sam pozałatwiać, i postanowił przekonać ciotki, by zamieniły dwa samotne mieszkania na jeden porządny dom opieki, gdzie wspólnie mogłyby spędzić resztę życia. Odmówiły zgodnie i stanowczo, odsądzając go od czci i wiary i podnosząc lament, że chce im owo życie skrócić. Młodsze są od Matyldy, a wszak ona do końca ciężko pracowała. One nie pracują, po mężach mają renty i nie życzą sobie, żeby ktoś je traktował jak istoty niespełna rozumu. Stefanek wspomniał upiorną Matyldę, która za życia zdążyła napsuć całej rodzinie sporo nerwów, pomyślał, że może niedaleko pada jabłko od jabłoni, i dał sobie spokój.

Kiedy jednakże odziedziczony po wujostwie dom wciąż świecił pustkami, a obie ciotki co jakiś czas telefonicznie podawały niepokojące komunikaty typu: „Oj, Stefanku, ta moja głowa! Wyobraź sobie, że zapomniałam dziś wyłączyć gaz przed wyjściem z domu i musiałam potem cały dzień wietrzyć”, Farfel zmobilizowany przez żonę uznał, że lepiej będzie mieć je w pobliżu i pod kontrolą. Zaproponował, by sprzedały swoje mieszkania i przeniosły się do Kraśnika. Co, o dziwo, zostało przyjęte bez sprzeciwu i wykonane tak szybko, jak tylko się dało.

Waleria Lewicka i Leokadia Wolska były do siebie podobne jak dwie krople wody. Obie miały siwe włosy i nieśmiertelną trwałą. Obie tę siwiznę starannie ukrywały pod farbą koloru blond. Kształtami przypominały szafy gdańskie, uwielbiały ciuchy z odzysku i przyglądały się światu niebieskimi, świdrującymi oczami. Nawet zmarszczki miały identycznie rozmieszczone. Jednakże charakterami różniły się jak woda i ogień. Waleria była spokojna, wyciszona, trochę przewrażliwiona na punkcie swojego zdrowia i nieco bojaźliwa. Siostra w chwilach irytacji często nazywała ją Walerianą. Leokadia bowiem, zwana w rodzinie Lodą, była osobą zdecydowaną i władczą. Jeśli coś jej się nie podobało, natychmiast zaprowadzała swoje porządki. Były jednakże ze sobą ogromnie zżyte i choć kłóciły się często, wypominając sobie wzajemnie wszelkie przewinienia z przeszłości, jedna za drugą skoczyłaby w ogień. Łączyło je jeszcze jedno – obie serdecznie nie znosiły zmarłej Matyldy. Terroryzowała je, kiedy były dziećmi, gdy wyszły za mąż, wytykała im rozrzutność i głupotę, a od kiedy zaczęła pracować w Stanach, w ogóle przestała się z nimi kontaktować. Myśl, że zamieszkają w kupionym przez nią domu, do którego nigdy wcześniej nie zostały zaproszone, sprawiała im przewrotną przyjemność.

Teraz siedziały na tarasie przylegającym do kuchni i, umoszczone wygodnie w rattanowych fotelach, popijały poranną kawę, co zostało im surowo zakazane przez lekarza rodzinnego. Zakaz nawet Waleria potraktowała jako zamach na należną każdemu obywatelowi wolność wyboru i obie codziennie z satysfakcją udowadniały doktorowi, że lepiej wiedzą, co jest dla nich dobre.

Popijając kawę drobnymi łyczkami, Waleria przeglądała jakieś kolorowe pismo kobiece. Bez specjalnego entuzjazmu, za to z dużą ulgą. Uświadomiła sobie bowiem, że właściwie ma szczęście – młodość już za nią, męża miała jednego, drugiego łapać nie zamierza, więc kompletnie nie musi przejmować się tym, co modne. Wiotka i chuda nigdy nie była, dobór ciuchów mógłby dziś stanowić problem. Za czasów jej młodości stroje i makijaż były dość kobiece, żeby wabić mężczyzn. Wystarczyło mieć dobrą krawcową i znajomości w sklepie tekstylnym. Ona miała, bo mąż pracował w masarni.

– To nieuczciwe – mruknęła, patrząc na zdjęcia najnowszych celebrytek. – Wszystkie na jedno kopyto. Chybabym się załamała…

– Co tam mamroczesz? – zagadnęła Leokadia, przyglądając się z namysłem sąsiedniemu domowi. – Ci młodzi to teraz lubią pospać. Ósma dochodzi, a tam cisza jak w grobie.

– Jacy młodzi? – Waleria spojrzała na nią ze zdziwieniem.

– Ci, co się wczoraj wprowadzili tu obok. Mam nadzieję, że nie będą uciążliwi. Przez te dwa miesiące przyzwyczaiłam się, że jest spokój… Popatrz, jak się ta Zawilska szybko zawinęła… – Leokadia westchnęła. – Tak o siebie dbała, własną aptekę miała, to i na lekach się znała, a tu masz: była kobita, nie ma kobity.

– Nikogo nie minie – ucięła Waleria, bo nie lubiła rozmów o śmierci.

– Nikogo – zgodziła się siostra i w oczach błysnęła jej mściwa satysfakcja. – Nawet Matyldę dopadło, choć charakter miała taki, że powinna żyć dwa razy dłużej niż reszta ludzkości.

– Myślisz, że ci ze złym charakterem żyją dłużej? – zwątpiła Waleria.

– Pewnie! Żeby mieli czas się poprawić! Zobacz sama, jak szybko naszych chłopów zmiotło. A dobre z nich chłopiny były – pili w miarę, nie pyskowali, pieniądze zarobić umieli i o dom dbali… No, co prawda twój Alfred to pewnie dlatego kojfnął, że tłuste lubił jeść. Teraz każą pilnować cholesterolu…

– A twój Heniek na okrągło rąbał słodkie! – obraziła się Waleria.

– Bo w cukierni pracował, to jakie miał wyjście? – Leokadia wzruszyła ramionami. – Ale dobre z nich były chłopy. Ta Zawilska też była sympatyczna. Pamiętasz, jak pierwszy raz kupowałyśmy u niej leki? Sama zaproponowała, żeby jej dawać recepty, a ona przyniesie, bo to po sąsiedzku przecież. Coraz mniej dziś takich życzliwych osób. Tylko ten synuś to jej się nie udał. Pamiętasz, jak się pokłócili, kiedy tu był ostatni raz? A na pogrzebie udawał takiego przybitego…

– Skąd wiesz, że udawał? Może naprawdę był przybity. W końcu matkę ma się tylko jedną – pouczyła ją Waleria.

– Udawał. Specjalnie mu się przyglądałam w kościele. Ja drania wyczuję na kilometr. Wcale go nie obeszło, że matkę chowa. Przez cały czas nie spuszczał oczu z takiego elegancika w drogim garniturze. Stefanek mi potem powiedział, że to tutejszy notariusz…

– Jeden jest na całe miasto? – zdziwiła się Waleria.

– Czy ja mówię, że jeden? – zirytowała się Leokadia. – Myślisz, że każdy notariusz lata na pogrzeby? Ten był, bo podobno Zawilska u niego testament obstalowała… Zobacz, jak szybko mu się udało sprzedać ten dom. Nasz Stefanek nie dał rady, a ten cwaniak ledwo odziedziczył, od razu znalazł nabywców. Ewentualnie najemców… Patrz, a tam ciągle cisza. Może to i dobrze. Choć wczoraj ta młoda wrzasku narobiła na całą ulicę…

– Coś o Belzebubie wykrzykiwała – przypomniała sobie z niesmakiem Waleria i nagle pobladła. – Loda, może tam u nich straszy?

Leokadia spojrzała na nią z politowaniem i popukała się w czoło.

– A u nas straszy? Matylda była gorsza, a nic się nie dzieje. – W niebieskich oczach błysnęła mściwa uciecha. Pochyliła się ku siostrze i ściszyła głos: – Ty sobie wyobrażasz, jak święty Piotr się zdziwił, kiedy się tam u niego znienacka zameldowała taka rozdarta? Bo Ania mówiła, że zleciała w trakcie awantury… Oj, miał się z nią ten biedny Lucjan… Dobrze, że Stefanek wymienił balustradę na schodach na normalną…

– Nie masz wyrzutów sumienia? – zapytała niepewnie Waleria, też szeptem.

– A powinnam? – prychnęła Leokadia. – Sama wymyśliła te metalowe gałki przy poręczy. I nie musiała latać jak torpeda po tych schodach. Ale ona jak się wściekła, to amoku dostawała i tylko to ją interesowało, żeby ofierze dokopać. Wcale mi jej nie żal. Lucka to mi szkoda. Mógł jeszcze, chłopina, pożyć na swobodzie.

– Ja nie o tym. – Waleria pokręciła głową. – Nie masz wyrzutów sumienia, że oszukałyśmy Stefanka i Anię?

– Iii tam, zaraz oszukałyśmy. Wszystko jest, jak trzeba. Stefanek zadowolony, że ma rodzinę pod nosem, a my wreszcie mieszkamy razem i nie musimy wydawać majątku na telefony… Pamiętasz, jak się przeziębiłaś w marcu? Kto by ci herbatę podał, jakbyś sama mieszkała? Leżałabyś jak kłoda, dzwoniła do mnie i jęczała, że umierasz. Musiałabym do ciebie jechać, a to i kosztuje, i męczące jest w tym wieku.

– Ale on myśli, że my mamy… no, że chyba stuknięte jesteśmy – wyszeptała Waleria z wyraźną urazą.

– Niech sobie myśli. – Leokadia wzruszyła ramionami. – Przecież się o to postarałyśmy! – Zachichotała z satysfakcją. – Jak zapytałam, czy aby Matyldzie w tym grobowcu będzie wygodnie, to Ania o mało się nie potknęła z wrażenia. A przecież tam ciasno, bo już mamusia i tatuś leżą. Też im krwi napsuła, zaraza… I jak Ania tak dziwnie na mnie spojrzała, to właśnie mi przyszło do głowy, że możemy udawać stare wariatki. Brat był w porządku, a Stefanek poszedł w ojca, więc tak myślałam, że się przejmie naszą kondycją psychiczną.

– No i przejął się – mruknęła zgryźliwie Waleria. – Mało brakowało, żeby nas zamknął w jakimś domu opieki.

– Przecież nie dopuściłybyśmy do tego – odparła Leokadia, przyglądając się z namysłem drożdżowej bułeczce, która kusząco pachniała na talerzyku obok. – Chyba jednak ją zjem… Kiedy się śpieszyłam przed wyjazdem i na powieki nałożyłam puder, a twarz pomalowałam niebieskim cieniem, Ania się jeszcze bardziej przestraszyła…

– Też się przestraszyłam! – fuknęła Waleria i zdecydowanym gestem usunęła talerzyk z zawartością z zasięgu rąk siostry. – Zjadłaś już dwie! Chcesz wyglądać jak Matylda? Tu masz truskawki prosto z krzaka! Nie wiem, co za odmianę Lucjan posadził, ale są słodkie jak miód… Jak mi po pogrzebie wytłumaczyłaś, o co chodzi, to ja już specjalnie włożyłam ten idiotyczny szaliczek. Nie mam pojęcia, skąd mi się wziął w torbie, ale uznałam, że zrobi wrażenie. Dobrze, że Ania tak szybko zareagowała i mogłam go zdjąć, bo gryzł i grzał niemiłosiernie.

– No, ja myślę! Szaliczek w sierpniu! A najbardziej się przestraszyli, kiedy zaczęłyśmy im donosić, że zapominamy o różnych rzeczach… Co tam! Najważniejsze, że zadziałało i postawiłyśmy na swoim – uznała Leokadia. – Grzech, żeby się taka duża chałupa marnowała. A Lucjan też pewnie zadowolony, bo o ogródek dbamy uczciwie.

– Lucjan tak, ale Matylda… – Waleria westchnęła. – Mściwa była zawsze. Wiesz, boję się, że w końcu nie wytrzyma tego naszego szczęścia i coś wykombinuje, żeby nam dokopać…

– Straszyć się nie pozwolę! – oświadczyła bojowo Leokadia. – Niech tylko spróbuje, a tak jej dam popalić, że nie zatrzyma się bliżej niż w piekle!

* * *

Kiedy Marylka zdecydowała się wreszcie otworzyć oczy, była dziesiąta. Sławek gdzieś zniknął, za to obok niej spał w najlepsze rozwalony jak basza Belzebub. Popatrzyła na kocura z czułością i nagle stwierdziła, że jego diabelska uroda doznała poważnych uszczerbków: na futrze widniały dziwne, szarawe smugi, gdzieniegdzie pałętały się resztki pajęczyn i drobiny kurzu. Gdzież on, na litość boską, mógł nabyć tych wątpliwych ozdób? Owszem, dom był zaniedbany, ale w żadnym pomieszczeniu nie widziała niczego, co przypominałoby ten szary pył. Odkrył jakąś farbę w proszku czy co? Trzeba go będzie doczyścić, zanim sam się wymyje. W dodatku wydzielał mało przyjemną woń zgnilizny. Czort wie, co to za świństwo. Jeszcze mu zaszkodzi…

Marylka wstała ostrożnie, by nie obudzić ulubieńca, i poszła do łazienki. Umyta i ubrana zeszła do kuchni z nadzieją, że w jednym z przywiezionych z Lublina kartonów znajdzie puszkę z kawą. Dopiero po zażyciu odpowiedniej dawki kofeiny była w stanie stawić czoła kolejnemu dniu.

– Co ci się śniło na nowym miejscu? – powitało ją pytanie małżonka, który raźno uwijał się przy kuchence, pogwizdując wesolutko. – Już wszystko wiem. Najbliższy sklep jest zaraz za rogiem ulicy i zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Kupiłem bułki, twarożek, wędlinę, jakieś smarowanie i jajka. Na razie. Po resztę możemy potem pojechać do supermarketu. Też wiem, gdzie jest, bo mi kasjerka wytłumaczyła… Co chcesz na śniadanko?

– Kawy! – jęknęła Marylka, osuwając się na krzesło. – Królestwo za kawę!

– Aż tyle nie oczekuję – stwierdził Sławek skromnie – ale wdzięcznością nie pogardzę. Proszę bardzo. – Podsunął żonie termosik, w którym mieściła się zawartość niewielkiego kubka. – Znalazłem i zaparzyłem, bo wiem, że najpierw trzeba cię zatankować, żeby mieć z ciebie pożytek.

– Jaki pożytek? – zapytała niemrawo Marylka, odkręcając pośpiesznie zakrętkę. – Daj mi jakieś naczynie. Gorące to, poparzę się.

– Mówiłaś, że u notariusza została jeszcze część papierów dotyczących apteki. – Sławek podał jej czerwony kubek w groszki. – Ja bym je chciał przejrzeć. Pewnie trzeba się umówić telefonicznie na spotkanie. Gdzieś widziałem wizytówkę.

Marylka zgodnie pokiwała rozczochraną głową i ostrożnie upiła łyk kawy. Poczuła, jak rozlewa się w niej błogie zadowolenie. Życie jest piękne! Za oknem słońce, ptaszki śpiewają, siedzi we własnej kuchni, a niedługo stanie za ladą własnej apteki… Czy może być coś cudowniejszego?

– Zadzwoń – powiedziała, jeszcze nie do końca przytomna, i omiotła wzrokiem jasne pomieszczenie, zastanawiając się w duchu, gdzie też Belzebub mógł się tak uświnić. Wlała w siebie kolejną porcję życiodajnej kofeiny i ożywiła się nieco. – Wiesz, tata mi powiedział, dlaczego ciotka zerwała z nami wszelkie kontakty. To było jeszcze przed śmiercią mamy. One były siostrami. Mama wyszła za mąż i zamieszkali z ojcem w Lublinie, a ciotka Teresa została tutaj. Pracowała w aptece, a potem poślubiła wujka, który był jej przełożonym. Potem urodził się Robert, a wujek zaczął pić i po pijanemu rąbnął w drzewo. Zginął na miejscu. Ale wcześniej zmienił się ustrój i zdążyli przejąć aptekę na własność. – Zmarszczyła brwi i westchnęła rzewnie, wspominając matkę, którą bardzo kochała. – Ciotka Teresa nie dawała sobie rady z Robertem i tata zaproponował, żeby przyjechał do nas na lato. Mnie wtedy nie było, pojechałam na jakiś obóz. Robert przyjechał, od razu spiknął się z jakimiś łobuzami, a którejś nocy wrócił pijany…

– Ile miał lat? – Sławek słuchał z uwagą.

– Piętnaście. Tata próbował z nim rozmawiać, ale jak go przyłapał na kradzieży… Mama zawsze trzymała zaskórniaki w takim glinianym dzbanuszku w kredensie. Wiesz, na czarną godzinę, gdyby coś nagle wypadło. No i tata przydybał Roberta, jak te pieniądze wyciągał. Wkurzył się wtedy strasznie, zapakował go do samochodu i odwiózł do Kraśnika. Powiedział ciotce, że nie weźmie odpowiedzialności za złodzieja, a bił nie będzie, bo już na to za późno. Poradził jej, żeby go krótko trzymała, a najlepiej posłała do jakiejś szkoły o ostrym rygorze. No i ciotka się wtedy śmiertelnie obraziła, bo Robercik to było jej oczko w głowie. Mama próbowała z nią rozmawiać, ale ciotka odkładała słuchawkę. Nie wybaczyła tego mamie. Nawet na pogrzeb nie przyjechała, choć tata wysłał telegram.

Sławek w zamyśleniu pogryzał bułkę z szynką.

– Ciekawe… A nie wydaje ci się, że ten cały Robercik musiał coś większego zmalować, jeśli go matka zupełnie pozbawiła spadku? Ciekawe – powtórzył. – O pogrzebie nikt nie zawiadamiał… Mówiłaś, że jakiś tajemniczy list zostawiła… Wiesz może, na co ona zmarła? Chorowała?

– Nie mam pojęcia – wyznała nieco speszona Marylka. – Mnie kompletnie oszołomił ten spadek i fakt, że ciotka sama pomyślała o podatku…

– Jakby jej cholernie zależało, żebyś na pewno przejęła aptekę – wymamrotał zadumany Sławek.

– No właśnie. A tata wypytywał głównie, jak to wygląda od strony prawnej, bo bał się, żebyśmy potem nie mieli kłopotów… Gdzie widziałeś tę wizytówkę? Zadzwonię do tego notariusza – zdecydowała Marylka. – Sprawiał wrażenie, że wie o wiele więcej, niż mówił. Pojedziemy razem. Może tobie uda się go pociągnąć za język…

* * *

Konstanty Wilczyński, nobliwy starszy pan, siedział za ogromnym biurkiem i z sympatią przyglądał się swoim gościom. Sławomir Lipski nie przypominał amanta filmowego – twarz miał okrągłą z rozrzuconymi tu i ówdzie piegami, do tego rudawe, kędzierzawe włosy i szare oczy, w których błyszczała ciekawość. Nie grzeszył wzrostem, lecz miał w sobie coś, co pozwalało domniemywać doświadczonemu obserwatorowi, że zaczepiony nie da sobie w kaszę dmuchać. Jego żona, z burzą blond włosów, które sprawiały wrażenie artystycznie rozczochranych, z nieco zadartym nosem i uroczo kobiecymi kształtami, w których – na szczęście – nie było nic płaskiego poza brzuchem, wlepiała w tej chwili w mecenasa „ócz swych błękity”, siedząc nieruchomo na krześle, choć widać było, że energia w niej kipi.

– Kiedy po raz ostatni widziała pani kuzyna? – zapytał notariusz, pochylając się ku niej.

– Oj, dawno. – Marylka zmarszczyła brwi. – Chodziłam jeszcze do gimnazjum. Przyjechaliśmy wszyscy na imieniny ciotki Teresy. Wujek Zenek wypił za dużo i ciotka była zła, a Robert specjalnie wylał mi na sukienkę sok porzeczkowy, który dostaliśmy oboje zamiast wina…

– Skąd pani wie, że specjalnie? – zainteresował się Konstanty. – Może przypadkiem?

– Akurat! – fuknęła ze złością Marylka i oczy jej pociemniały. – Od małego był złośliwy i nie znosiłam go jak zarazy. Kiedy miał pięć lat, znienacka skoczył mi na plecy i prawie oskalpował, bo nie chciałam go wziąć ze sobą nad staw u dziadków. A mieliśmy z dzieciakami popływać łódką i baliśmy się, że nam się smarkacz utopi! Nie potrafił usiedzieć na miejscu… Na mojej komunii wywalił mi na sukienkę lody. Też specjalnie, bo nie chciałam mu pokazać komórki, którą dostałam od chrzestnych… Nie lubiłam Roberta i unikałam go z całych sił. Na szczęście rzadko się widywaliśmy. Pewnie bym go teraz nawet nie poznała. Choć może… Miał takie znamię na czole. Wyglądało jak półksiężyc. Zakrywał je grzywką… Wie pan, nie mogę zrozumieć, dlaczego ciotka zapisała wszystko mnie – wyznała z wahaniem. – Syn to syn, a przecież tata panu powiedział, dlaczego nie utrzymywaliśmy kontaktu. Ciotka zawsze uważała, że Robercik to dobre dziecko, tylko reszta świata robi mu kuku. Co się z nim w ogóle dzieje? Jest w Kraśniku? – Marylka wzdrygnęła się lekko. – Kurczę, jeśli wie, że to ja… Ale musi być wściekły. Chyba że dorobił się na tyle, że mu wisi taki spadek…

– Kochana, nie zauważyłaś jeszcze, że im ktoś ma więcej, tym szybciej łapę wyciąga po jeszcze? – wtrącił Sławek półgłosem.

– Obawiam się, że może pan mieć rację – stwierdził Wilczyński bardzo poważnym tonem. – Pani Zawilska zostawiła mi dokładne rozporządzenie w sprawie pogrzebu…

– To ona wiedziała, że umiera? – Marylka wyglądała na wstrząśniętą. – Dlaczego nie zadzwoniła? Przecież przyjechałabym, żeby jej…

– Pani Marylo – łagodnie przerwał notariusz – pani ciotka zmarła nagle. Na serce. W ostatnich miesiącach przed śmiercią leczyła się u kardiologa i z tego, co mi wiadomo, regularnie zażywała leki. Pani Zawilska bardzo o siebie dbała.

– Ale… Wie pan, ludzie chorują latami, a nikt nie myśli zaraz o… No dobrze. Spisują testamenty, ale żeby pogrzeb… Miała przeczucie?

– Odniosłem wrażenie, że graniczące z pewnością – odparł sucho Wilczyński. – Nigdy nie podjąłbym się tak skomplikowanej usługi, gdyby nie fakt, że wiele zawdzięczam pani Zawilskiej. Moja córka kiedyś poważnie zachorowała. Potrzebowała drogich, zagranicznych leków, o które było wtedy bardzo trudno. Proszę mi wierzyć, poruszyłem niebo i ziemię, by je zdobyć, ale dopiero pani Teresa mi pomogła. Nie wnikałem, jak jej się udało, dość, że córka wyzdrowiała, a ja zostałem z ogromnym długiem wdzięczności… Przyjmuję niewiele spraw. Powoli szykuję się do przekazania kancelarii zięciowi, który już jest moim wspólnikiem. Ale kiedy pani Zawilska poprosiła o przysługę, nie zastanawiałem się ani chwili.

Sławek gwałtownie wyprostował się na krześle i zapytał z niepokojem w głosie:

– Czy ten Robert może obalić testament? Bo my, kurczę, już nie mamy do czego wracać. No, ja wiem, że w razie katastrofy teść nas u siebie przechowa. – Poklepał pojednawczo żonę, która aż podskoczyła. – Tylko… Bo, wie pan, ja mam taką głupią ambicję, żeby nie siedzieć nikomu na głowie…

– To akurat chwalebne. – Notariusz uśmiechnął się z aprobatą. – Nie sądzę, żeby Robert Zawilski mógł zakwestionować testament. Dokument został sporządzony zgodnie z wszelkimi przepisami, notarialnie potwierdzony w obecności świadków, a poza tym… Cóż, w razie problemów mamy jeszcze tajną broń.

– Dlaczego ciotka sądziła, że umrze? – Widać było, że Marylkę mocno gnębi ta zagadka. – Coś mówiła na ten temat?

– Nic nie mówiła. – Wilczyński pokręcił przecząco głową. – Umiem jednak słuchać, a czasem słyszę i to, co nie zostało powiedziane. Po śmierci pani Zawilskiej porozmawiałem z kilkoma osobami. Wnioski pewne wyciągnąłem, ale dopóki Robert Zawilski niczego od państwa się nie domaga, nie będę o nich mówił. Chciałbym dotrzymać obietnicy danej pani Teresie. Zależało jej na dyskrecji.

– A jeśli… – zaczęła niepewnie Marylka.

– Wtedy zaczniemy działać – przyrzekł solennie notariusz i posłał jej pełen otuchy uśmiech. – Proszę się nie martwić na zapas. Z Robertem Zawilskim spotkałem się po pogrzebie matki i objaśniłem mu, jak wygląda sytuacja. Zgodnie z prawem i życzeniem pani Teresy otrzymał zachowek, podpisał stosowne dokumenty i został powiadomiony, że niczego więcej nie dostanie. Dom i apteka prawnie należą do pani, pani Marylo. Proszę się niczego nie obawiać i pamiętać, że stary Wilczyński trzyma rękę na pulsie… Aha! – Uniósł palec. – Na wszelki wypadek zalecałbym jeszcze jedno. Wiem, że państwo muszą uporządkować dom, żeby się wreszcie poczuć u siebie. Radziłbym jednak dokładnie wszystko przeglądać i odkładać to, co wyda się państwu podejrzane, dobrze?

– O matko – powiedziała słabo Marylka. – Może pan jakoś przybliżyć ten temat? Jak ma wyglądać to „podejrzane”?

– Przykro mi, ale nie mam pojęcia – odparł przepraszająco notariusz. – Sugerowałbym ostrożne obchodzenie się z ewentualnymi produktami żywnościowymi, które zostały po zmarłej, jeśli takie w ogóle państwo znajdziecie. Wspominałem o tym przy pierwszej pani wizycie…

Owszem, Marylka pamiętała, że starszy pan niejasno napomykał o ostrożności, ale była wtedy tak zaaferowana, że nie zwróciła na to uwagi. Uznała wówczas, że chodzi mu o jakieś bardzo stare, zepsute przetwory…

– Czy ja wiem, co jeszcze…? – myślał głośno notariusz. – Po zmarłej zostały leki, które zażywała. Dobrze by było odstawić je gdzieś, ale nie wyrzucać. Tak na wszelki wypadek. Jak powiedziałem, wyciągnąłem wnioski z tego, co usłyszałem. Państwo oboje jesteście farmaceutami i pani Zawilska o tym wiedziała. Niewykluczone, że miała specjalny powód, by właśnie pani zostawić spadek…

* * *

Lipscy późno poszli spać, bo resztę dnia poświęcili na zakupy i porządkowanie pokoju, w którym chcieli urządzić sypialnię. Zgodnie z ostrzeżeniem notariusza wszystko, czego mieli zamiar się pozbyć, oglądali z taką dokładnością, jakby spodziewali się znaleźć co najmniej resztki Bursztynowej Komnaty. Sławek odkrył w piwnicy pralkę, więc Marylka od razu zarządziła wielkie pranie. Sznury też tam były, z wielką przyjemnością zatem powiesili „pierwsze pranie we własnym domu”, co z dumą oznajmiła gospodyni, i uznali, że otworzą okienko na noc, by szybciej przeschło. Sławek zapowiedział, że następnego dnia obejrzy porządnie ogród i wybierze miejsce, gdzie będzie można urządzić suszarnię na łonie natury. Przy okazji zanotował w pamięci, że trzeba wstawić nową szybę.

Belzebub cierpliwie odczekał, aż zasną, po czym powędrował na dół. Najpierw zajrzał do kuchni. W miseczce na podłodze stało kocie jedzenie, ale to w końcu żaden cymes. Wolał niespodzianki. Wskoczył zatem na ladę, którą tworzył rząd przykrytych wspólnym blatem szafek, i doleciał go zapach, który z niczym mu się nie kojarzył. Na szklanym spodeczku dojrzał resztki jakiejś ostro woniejącej substancji przypominającej przezroczyste gluty. Obwąchał ją ostrożnie, kichnął, zastanawiał się przez chwilę, w końcu zaryzykował. Wziął odrobinę na język i odskoczył jak oparzony, przy okazji zrzucając naczynie z blatu. Tfu! No jakżeż można zostawiać takie świństwo na wierzchu?! Chcą go otruć czy co?

Śmiertelnie obrażony opuścił nieprzyjazne pomieszczenie i powędrował do piwnicy. Wytarza się w piasku z przyjemnością. Niech się potem Marylka dziwi do upojenia, czemu taki upaprany. Znowu go będzie musiała wyczesywać i dobrze jej tak. Belzebub lubił, kiedy go obsługiwała, bo robiła to delikatnie i poświęcała mu całą swoją uwagę. W takich momentach czuł się panem świata.

Zanim dotarł do skrzyni, w jego nozdrza uderzył zapach nocnego powietrza, przesyconego wonią kwitnącej obficie w ogrodzie maciejki. Zatrzymał się i postanowił zrobić sobie wycieczkę na zewnątrz. Piasek poczeka, a może tam, na dworze, odkryje coś jeszcze bardziej rozrywkowego?

Wszedł do pralni, ocierając się grzbietem o wiszące prześcieradła i poszwy (bo Marylka poprała głównie pościel), i ruszył w kierunku okna. Wskoczył na komodę i stwierdził, że któreś z Lipskich zostawiło na niej zamknięty wiklinowy kosz na brudy. Poczciwe gapy. Znakomicie ułatwili mu zadanie. Piwniczne okienko było otwarte na całą szerokość, a kiedy Belzebub znalazł się na wierzchu kosza, wystarczyło wystawić łapę, by znaleźć się na wąskim chodniczku otaczającym budynek. I właśnie miał zamiar to zrobić, gdy dobiegł go ostrożny szmer, a po chwili przed okienkiem pojawiły się nogawki ciemnych spodni. Nim zaskoczony kocur zdołał sprawdzić, czy w nogawkach jest jakaś zawartość, widok uległ zmianie i Belzebub zobaczył kompletnie obcą, niesympatyczną mordę, która usiłowała zajrzeć do środka.

Przez chwilę człowiek i kot wpatrywali się w siebie, trwając nieruchomo. Belzebub wykazał się lepszym refleksem. Morda absolutnie nie przynależała do jego inwentarza ludzkiego i nie miała prawa plątać się po terytorium, które objął w posiadanie. Uniósł się nieco, oparł łapy o skamieniałe oblicze, po czym wbił w policzki pazury i bez namysłu dziabnął to, co było mu dostępne, czyli wystający nos.

Wrzask, jaki wydał z siebie intruz, nieco stłamszony kocim futrem, spłoszył Belzebuba i złoczyńcy udało się wyrwać z łap czworonożnego agresora. Rozległ się tupot nóg, stłumione przekleństwo, po czym zapanowała cisza. Kot wolał nie czekać, aż Lipscy się obudzą i odkryją jego nieobecność. Zapomniał o piaskowej kąpieli i pognał na górę. Zanim zasnął tej nocy, mył się długo i starannie, by pozbyć się obrzydliwego zapachu swojej ofiary.

* * *

Dwie starsze damy siedziały, jak co dzień, na tarasie i spożywały śniadanie. Spożywała właściwie tylko Leokadia, której uwaga całkowicie skupiona była na ostatniej kromce ciemnego chleba, ugarnirowanej przepięknym plastrem wiejskiej szynki. Jadła z prawdziwą przyjemnością, bo przypomniały jej się czasy nieszczęsnych kartek, kiedy to o porządnej wędlinie można było jedynie pomarzyć. Gdyby nie przekora, której jako naród Polacy zawsze mają w nadmiarze, i pożyteczne znajomości w pobliskiej wsi, w ogóle wtedy zapomniałaby, jak wygląda mięso.

Waleria, popijając kawę (była już po śniadaniu), rzucała siostrze pełne nagany spojrzenia, ale nie pouczała jej głośno, bo od rana dręczył ją pewien problem.

– Przestań na mnie patrzeć jak stara, przemądrzała pierdoła! – nie wytrzymała w końcu Leokadia, pośpiesznie przełykając ostatni kęs. – Będę jadła szynkę, bo lubię, i nic ci do tego. Jak ty rzucasz się na każde ciasto, to ja nie komentuję… Powinnyśmy były wymienić sobie chłopów. Wtedy ty byś mogła obżerać się słodkim do wypęku, a ja bezkarnie jadłabym tłuste…

– I obie już dawno wąchałybyśmy kwiatki od spodu – dopowiedziała zgryźliwie Waleria i ziewnęła rozdzierająco. – Nic mi ta kawa nie pomogła. Pół nocy nie spałam, tak się zdenerwowałam. Wczoraj krakałyśmy i wykrakałyśmy… Słuchaj, Loda, musimy dać na mszę. Jak najszybciej.

– Co niedzielę chodzimy do kościoła – stwierdziła spokojnie Leokadia. – Do następnej wytrzymasz.

– Ale to musi być specjalna msza – uparła się Waleria. – Intencyjna.

– Alfred ci się przyśnił i zażądał? Bo jeśli coś sama przeskrobałaś, wystarczy pójść do spowiedzi.

– Nie Alfred. – Przygnębiona Waleria potrząsnęła głową. – Matylda…

– Matylda ci się przyśniła?! – Leokadia zrobiła wielkie oczy. – I co mówiła? – spytała z zachłanną ciekawością.

– Nic nie mówiła. Obudził mnie taki straszny krzyk, że prawie zawału dostałam – wyznała Waleria i zadrżała. – Słuchaj, Loda, to brzmiało tak, jakby ona jakieś okropne katusze cierpiała. I wcale mi się nie śniło. Słyszałam ją na własne uszy. Mówię ci, Matylda tu straszy!

– Ja nic nie słyszałam. – Leokadia patrzyła nieufnie na siostrę.

– Bo śpisz jak kamień! Prędzej umarłego dobudzi niż ciebie!

– To nie widzę powodu, żeby na mszę dawać. Mnie wrzaski Matyldy nie przeszkadzają. Może sobie wrzeszczeć do upojenia.

– Ale mnie przeszkadzają! – zdenerwowała się Waleria. – Poprzedniej nocy słyszałam jakieś jęki, teraz ten krzyk… Będę się bała zasnąć, póki czegoś z tym nie zrobimy!… Jak sobie chcesz. Sama dziś pójdę do proboszcza i zamówię mszę w intencji Matyldy!

– Ani mi się waż! – warknęła Leokadia. – Co mu powiesz? Że upiór naszej siostry lata po domu i straszy? Jak się wieść rozniesie, będziemy tu miały pielgrzymki! Nie pamiętasz, co Stefanek opowiadał? Nie życzę sobie, żeby się tu zaczęły pałętać wszystkie kraśnickie plotkary!

– Nikomu się nie będę opowiadać, tylko zamówię mszę w intencji zmarłej siostry! Nie wytrzymam nerwowo tych wrzasków zza grobu! – zbuntowała się Waleria. – Ze swoich zapłacę! Trzymaj sobie tę swoją rentę pod poduszką, ty szkocico!

– A z ciebie się zrobił stary moher! – odparowała Leokadia. – Naprawdę wierzysz, że jedna msza zamknie gębę Matyldzie? Lucjan przez całe życie nie dał rady tej zołzie! Musiałabyś majątek zapłacić, żeby podziałało!

* * *

Posesja z drugiej strony należała do młodych Szczęsnych, Lukrecji i Łukasza. Razem z nimi mieszkała Malwina, matka Luki, obecnie bizneswoman na urlopie. Zawsze w lipcu zamykała Domowe Jedzenie, rozpuszczała personel na miesiąc wakacji, a sama wraz z Elizą Barnabą, swoją księgową i przyjaciółką ze szkolnej ławy, zwiedzała kraj ojczysty. W tym roku wyjątkowo postanowiły zostać w Kraśniku. Lala i Piotruś, czyli synowa i syn Elizy, pojechali na miesiąc do Francji, dokąd zaprosiła ich Madzia, siostra Patryka Karwicza, obiecując odpoczynek i rozmaite atrakcje. Dzieci Malwiny również wydusiły od swoich pracodawców kilka dni wolnego i zrobiły sobie wycieczkę po Lubelszczyźnie, obie przyjaciółki rezydowały zatem w ich domu, doglądając ogródka i oddając się błogiemu lenistwu.

W tej chwili siedziały przy stoliku w cieniu dorodnej śliwy i popijały kompot z rabarbaru, cudownie kwaskowaty i zimny.

– Pyszny – sapnęła Eliza, mrużąc oczy z zadowolenia. – Gdzie kupiłaś rabarbar? Na targu już nie widzę od jakiegoś czasu.

– Nie widzisz, bo się skończył – mruknęła rozleniwiona Malwina. – Kupiłam więcej, jak jeszcze był, pokroiłam na kawałki, zawinęłam w wilgotne ściereczki i poutykałam do pojemników, a potem do lodówki. Długo nie poleży, ale jeszcze trochę wytrzyma…

– Wiesz co? Chyba się starzeję. Gnaty mnie bolą od klęczenia, ale tak mi przyjemnie, że wypieliłyśmy tę grządkę z ziołami… – Eliza pokręciła głową w zadumie. – Nigdy nie przepadałam za grzebaniem w ziemi, a dziś mi pachniało, jakbym była gdzieś we Włoszech, nikt mnie nie poganiał, teraz sobie odpoczywam…

– Odpoczywaj, póki możesz – poradziła Malwina. – Bo jak cię dzieci ubiorą w babciowanie, o odpoczynku będziesz mogła tylko pomarzyć. Pieluchy, kolka, karmienie… No nie – zreflektowała się. – Karmić to będzie Lala. Ale przy kolce i ty się przydasz… Co ja się nalatałam po pokoju z małą Lukrecją! Darła się strasznie, a mnie łzy leciały, bo nie było nikogo, kto by mi pomógł. Zanim trafiłam na jakiegoś przytomnego pediatrę, który mi poradził, żebym zmieniła mleko, swoje przeszłam – westchnęła.

– Ty faktycznie miałaś przechlapane – przyznała Eliza. – Sama byłaś jak kołek. Mnie przynajmniej Stasiulek pomagał przy Piotrusiu, choć teściowa się krzywiła, że dzieciak to babska sprawa…

– A! Właśnie! – przypomniała sobie Malwina. – Stasiulek dalej u niej mieszka? Teściowa już się nie domaga, żebyś go zabrała do siebie? Alimentami nie straszy?

Eliza zachichotała.

– Przeciwnie. Trzyma go pazurami i jest dumna jak cholera.

– Bo co?

– Bo pić przestał, a ona już połowę Kraśnika poinformowała, że Mateusz apostoł go z nałogu wyciągnął. Obrazek powiesiła nad łóżkiem, a święty zrobił resztę.

– I nie uświadomiłaś jej, czyja to zasługa? – prychnęła Malwina.

– Nie mogłam – wyznała Eliza z żalem. – Wyklepałaby wszystko Stasiulkowi i może znowu by zaczął pić. Wiesz, teraz to ja mam luz blues. Chłop siedzi u mamusi i tylko wizyty składa, karmię go raz na tydzień, jak przychodzi w niedzielę. W domu Lala pomaga, opłaty wszystkie Piotruś wziął na siebie, choć nie chciałam. Sama też zarabiam, bo mam stałych klientów – żyć, nie umierać. Jeszcze mi Stasiulek nadskakuje, bo się boi, żebym sobie zastępcy nie znalazła…

– A jak on sobie znajdzie zastępstwo, nie będzie ci żal?

– Nie ma takiej opcji. – Eliza pokręciła głową. – Teściowa nie lubi konkurencji. Stasiulek pospłacał te długi, co ich sobie przez niego narobiła, pracę ma dobrą, dokłada się do domowego budżetu… Nie, będzie go pilnować jak pies kości, żeby żadna obca baba go nie dopadła.

– A do ciebie przestała wydzwaniać? – zainteresowała się Malwina.

– Ja dla niej nie istnieję. – Eliza wzruszyła ramionami. – Najchętniej by mnie w ogóle wymiksowała z planety, ale że nie potrafi… Jest pewna, że Stasiulek składa wizyty tylko z powodu dzieci. Bo taki odpowiedzialny ojciec… Niech tam sobie myśli, co chce. Jak dla mnie, ona może żyć jak najdłużej. Po jej śmierci Stasiulek odziedziczy mieszkanie i wtedy nasze zostawię dzieciom, a sama się do niego przeniosę. Ale już na moich warunkach – dodała stanowczo.

Malwina milczała przez chwilę, wodząc wzrokiem po zadbanym ogrodzie. Potem westchnęła.

– Nudne te biznesy. Człowiek się naharuje jak wół, wszystkiego musi dopilnować. Kasa z tego jest, ale adrenaliny żadnej… Brakuje mi trochę tych naszych akcji. Szczególnie że wszystkie dały efekty. Obiło mi się o uszy, że tego twojego Skunksa zamknęli na trzy miesiące…

– Znowu kogoś okradł?! – zgorszyła się Eliza. – To mierne te efekty.

– No okradł. Ale od tamtej pory bał się łazić po nocach i unikał odludnych miejsc – powiedziała z satysfakcją Malwina. – Napadł w biały dzień na jakąś kobiecinę przy banku i próbował wyrwać jej torebkę. Babulka narobiła wrzasku, a tam z boku akurat stał ochroniarz, co wyskoczył na papierosa. Złapali go na gorącym uczynku. Łukasz mówił, że zaczęli się zgłaszać ci, których okradł wcześniej, i Skunks może dostać nawet parę lat. Uważam, że to nasza zasługa.

– No niby tak – zgodziła się Eliza. – Stasiulka też wychowałyśmy… A Irysek? Dalej taki praworządny?

– A jaki ekolog! – prychnęła Malwina pogardliwie. – Dwa pojemniki na śmieci ma u siebie i zrobił mi cały wykład na temat segregacji poszczególnych odpadów. Jakbym sama nie wiedziała! Też segreguję, ale o tym nie trąbię na cały Kraśnik. A on po prostu sobie skalkulował, że ekologia wychodzi taniej. Dzieci wypełniały deklarację dla śmieciarzy, to sama sprawdziłam.

Eliza napiła się kompotu i westchnęła.

– Masz rację, że nudno się zrobiło. Lubiłam te nasze akcje. Przynajmniej coś się działo. Brakuje mi tego.

– Mnie też – przyznała Malwina. – Ale muszę brać pod uwagę pracę zięcia. Wolałabym mu nie zaszkodzić. A bez Lali to już też nie byłoby to samo. Bo Piotruś…

– No wiem… – Głos Elizy był lekko rozżalony. – Jej nie puści na żadną akcję, a i nam więcej nie pomoże. Szkoda…

– Oj, szkoda. Kandydatów, którzy się kwalifikują do ukarania, znalazłybyśmy bez trudu…

– Kiedyś wezmę wnuczkę na spacer do parku i opowiem, jak babcia wymierzała sprawiedliwość – pocieszyła się Eliza. – Niech się dziecko uczy.

– A jak będziesz miała wnuka? – zainteresowała się Malwina.

– Tym bardziej niech się uczy. Żeby wyrósł na odpowiedzialnego człowieka.

* * *

Umyty i ubrany, choć jeszcze nieco zaspany, Sławek Lipski na bosaka wszedł do kuchni i z obrzydzeniem poczuł, że stopą dotyka czegoś ohydnie śliskiego i klajstrowatego. Błyskawicznie oprzytomniał, uniósł nogę, obrócił ku sobie i z uwagą obejrzał piętę. Zaleciało mu octem. Zmarszczył brwi, bo ocet kojarzył mu się li i jedynie z cieczą, ale nagle w oczy rzuciły mu się skorupy rozbitego talerzyka. Zdziwił się nieco, albowiem miał pewność, że talerzyk nie popełnił samobójstwa, rzucając się z blatu na podłogę. Nie miał zresztą powodu. Wczoraj spoczywały na nim marynowane podgrzybki, które Marylka odkryła w czeluści małej, zabudowanej półkami wnęce przy kuchni i na widok których dostała amoku. Oznajmiła mężowi, że ciotka robiła najlepsze marynaty na świecie, i zachęcała go serdecznie, by sam spróbował specjału. Widząc jednak jej rozanieloną minę, Sławek rycersko zrezygnował z przysmaku i pozwolił żonie na samodzielne unicestwienie zawartości słoiczka. Po kolacji oboje byli już tak wykończeni sprzątaniem sypialni, że darowali sobie zmywanie. Naczynia wstawili do zlewu i rąbnęli się spać.

„Ki diabeł? – zadumał się Sławek, patrząc na szczątki talerzyka. – Został na ladzie, bo o nim zapomniałem. UFO jakieś czy…”. Nagle włos mu się zjeżył na głowie, bo przypomniał sobie ostrzeżenia notariusza. Rany boskie, Marylka pożarła cały słoik! Grzyby! A jeśli to nie były podgrzybki, tylko jakieś trujące? Może ta ciotka wcale nie była taka święta? Może była pamiętliwa i zza grobu chciała się zemścić na siostrzenicy?

Sławek obrócił się na woniejącej octem pięcie i w panice pognał na górę. Padł na kolana przed materacem, który przywieźli ze sobą z Lublina, i bez miłosierdzia zaczął potrząsać śpiącą twardo Marylką.

– Marylka! Żyjesz?! Na miłosierdzie pańskie, obudź się, kochana! Marylka! Otwórz oczy! Błagam! O Jezu, pogotowie… Numer… Rany boskie, zapomniałem numeru!… Marylka! Żyjesz! – jęknął z ulgą, gdy zobaczył, że powieki żony drgnęły.

Belzebub ze swojego posłania (po nocnych przeżyciach postanowił, że dziś będzie najgrzeczniejszym kotem świata) z zainteresowaniem obserwował to dziwaczne przedstawienie. Do tej pory to Marylka miewała nietypowe pomysły. Kiedy jeszcze Belzebub był całkiem smarkaty, wydawało jej się, że jest kocią niemową. Owszem, mruczał, gdy był zadowolony, ale innych dźwięków z siebie nie wydawał. Marylka uznała, że to skutki osierocenia, i postanowiła wejść w rolę kociej mamy. Klęczała przed rozwalonym na materacu Belzebubem i do zachrypnięcia imitowała miauczenie. Dla wrażliwych kocich uszu dźwięki to były okropne, więc któregoś dnia katowany zwierzak nie wytrzymał i rozdarł się na cały głos w proteście. Marylka natychmiast się rozpromieniła i pewna, że swoją misję wypełniła, dała mu spokój. Od tej pory jednakowoż na wszelki wypadek Belzebub od czasu do czasu miauczał, żeby nie narażać się na powtórkę tortury. Z dzieciństwa też pamiętał, że woda mu najlepiej smakowała, kiedy spijał ją z własnych łap. Wtykał łapę do miski, wyjmował i z lubością wylizywał. Marylka postanowiła go zatem nauczyć kociego savoir-vivre’u. Wlewała do porcelanowej miseczki wodę, siadała przed kotem, wystawiała język i demonstrowała poprawne spożywanie cieczy, chlapiąc przy tym niemiłosiernie. Wobec tego dla świętego spokoju Belzebub pijał wodę normalnie, czasami jednak, gdy nikogo z dwunożnych nie było w pobliżu, wracał do swoich nawyków.

No, ale to Marylka była nietypowa. Sławek do tej pory wydawał się normalny.

Belzebub wstał, przeciągnął się porządnie i podszedł do materaca, by obejrzeć przedstawienie z bliska. Marylka, jeszcze mało przytomna, usiłowała wyrwać się z mężowskich ramion, które trzymały ją jak kleszcze.

– Sławek! – jęczała. – Puść mnie! Co ty wyprawiasz?!

– Grzyby! – Sławek rozluźnił trochę uścisk i z uczuciem pocałował ją w czoło. – Bałem się… Ten notariusz ostrzegał… Żarcie… A ty wczoraj cały słoik… O Jezu, jak się przestraszyłem…

– Bredzisz – stwierdziła Marylka schrypniętym od snu głosem. – Nie rozumiem, co do mnie mówisz… Nie chcę żarcia. Chcę kawy – zażądała.

– Zaraz ci zrobię! – Uszczęśliwiony Sławek ułożył ją z powrotem na posłaniu i poderwał się do pionu. – Idę nastawić wodę! A ty wstawaj, dziedziczko. Dziś obejrzymy aptekę!

Kiedy wyszedł, Belzebub usiadł przy Marylce i z gardłowym mruczeniem zaczął ocierać łepek o jej policzek. Tak, jak przewidział, natychmiast się rozmaśliła. Uznał, że odpracował przywitanie, dał jej na koniec buzi mokrym nosem i powędrował na dół na śniadanie.

* * *

W całym domu panowały cisza i spokój. Było późne popołudnie, żywej duszy wokół. Belzebub zwykle nudził się przeraźliwie w samotności, bo lubelskie mieszkanie było ciasne i znał je na pamięć. Teraz jednak rozlewała się w nim błogość wielka. Dawno już nie spędził dnia na tak interesujących zajęciach. Był zmęczony i musiał się zregenerować. Odbił się od starej singerowskiej maszyny do szycia, wskoczył na kobylastą szafę i zaległ jak worek węgla pomiędzy dwiema olbrzymimi paprotkami.

Lipscy najpierw dość długo zbierali się do wyjścia, bo Sławek oczywiście zapomniał o rozbitym talerzyku i pędząc do kuchni, by zaparzyć żonie kawę, skaleczył się w nogę. Zanim go Marylka opatrzyła i pocieszyła, zanim zjedli śniadanie, które sama zrobiła, trochę czasu minęło. Kiedy wreszcie zamknęły się za nimi drzwi, Belzebub odczekał chwilę, a gdy usłyszał warkot odjeżdżającego samochodu, popędził do piwnicy. Radośnie wytarzał się w piasku po kartoflach, po czym przeszedł do pralni z zamiarem wydostania się na zewnątrz przez otwarte okienko. Nic z tego nie wyszło. Okienko było zamknięte, a wybitą szybę Sławek zastąpił znalezioną w jakimś kącie tekturą. Rozczarowany kocur wrócił na górę i rozpoczął pedantyczny obchód domostwa z nadzieją, że znajdzie sobie jakieś przyjemne zajęcie.

W kuchni przedefilował po blacie przykrywającym szafki. Obwąchał kubek po kawie, ale ten zapach znał, bo Marylka każdego rana nim woniała. Na stole za to odkrył dwa talerze z pozostałościami jajecznicy. Przyłożył się porządnie i starannie wylizał resztki. Poprawił okruszynami bułki. Zajrzał do kubka, w którym Sławek zostawił niedopitą herbatę, i napił się z przyjemnością. Stwierdziwszy, że niczego więcej nie znajdzie poza kocim jedzeniem, zasiadł wygodnie na stole i zaczął się myć. Długo i dokładnie. Gdyby ktoś go teraz zobaczył, byłby zdumiony tą kocią ekwilibrystyką. Czarny jak smoła łepek Belzebuba obracał się na wszystkie strony, a różowy jęzorek metodycznie doprowadzał do porządku futerko, które aż lśniło. Na koniec wylizał łapy, umył nimi uszy i mordkę, zeskoczył na podłogę i pomaszerował do otwartej łazienki. Tu odkrył coś, co go zafascynowało. Było głębokie, duże i lśniło bielą.

W lubelskim mieszkaniu Lipscy mieli tylko kabinę prysznicową. Tu stała porządna, żeliwna wanna. W dodatku z powodu zepsutej uszczelki z kranu nad nią umieszczonego kapały pojedyncze krople wody. Belzebub przez chwilę wpatrywał się w nie jak zahipnotyzowany, siedząc na brzegu wanny. Ostrożnie zsunął się do wnętrza i zasiadł pod kranem, nie zważając na mokre dno. Najpierw obserwował z napięciem, jak kolejna kropla rozpryskuje się na białej powierzchni. Następnie postanowił sprawdzić, skąd ta ciecz się bierze, więc podstawił czarną łepetynę pod kran, zrobił straszliwego zeza i wbił spojrzenie w metalową dyszę armatury. Kiedy następna kropla pacnęła go prosto w wytrzeszczone oko, porzucił zajęcie i przeskoczył na pokrywę zamkniętego sedesu. Uznał, że powinien trochę rozprostować kości i ulżyć pazurom, ale drapak znajdował się w sypialni na piętrze. Za to przy sedesie tkwiła plastikowa rura doprowadzająca wodę do spłukiwania. Wystawały z niej strzępy starych pakuł, które Belzebuba zaintrygowały. Nie wyglądały zbyt estetycznie, zatem Marylka powinna być wdzięczna, jeśli przy okazji uda mu się je usunąć.

Zahaczył pazurem o wystający farfocel i wyciągnął parę kawałków, ale reszta dalej tkwiła w rurze. Belzebub zdecydował się wspomóc działanie zębami. Objął więc rurę obiema łapami i już miał zamiar użyć swego imponującego uzębienia, kiedy ciężar jego ciała sprawił, że pozbawione uszczelnienia ustrojstwo zrobiło mu siurpryzę, wyskakując z impetem z miejsca mocowania. Nim z łomotem poleciało na podłogę, przestraszony kot z fukaniem i prychaniem odskoczył i wypadł z łazienki jak pershing. Raz na zawsze uznał miejsce za obrzydliwe i postanowił nigdy więcej tu nie zaglądać.

Po tej stresującej przygodzie Belzebub musiał się zregenerować i właśnie dlatego znalazł się na szafie w kojącym towarzystwie rozłożystych paproci. Zmęczony i obrażony na głupią rurę, zasnął wreszcie.

* * *

Dochodziła siedemnasta. Na zewnątrz było gorąco jak w tropikach. Słońce wciąż prażyło niemiłosiernie, a od nagrzanego asfaltu uliczki i chodników buchał żar. Mieszkańcy osiedla tkwili w domach i chłodzili się w każdy dostępny sposób, czekając z nadzieją, że wieczór przyniesie choć odrobinę rzeźwiejsze powietrze.

Belzebuba obudziło pragnienie. Otworzył oczy, ziewnął przeraźliwie, po czym wstał i przeciągnął się rozkosznie. Już miał zeskoczyć i pójść do miski z wodą, kiedy dobiegły go czyjeś ostrożne, skradające się kroki. Dochodziły z hallu, gdzie znajdowało się zejście do piwnicy.

Kocur rozpłaszczył się pomiędzy doniczkami, nadstawił uszu i wbił złociste spojrzenie w drzwi pokoju. Coś skrzypnęło i na moment zapadła cisza. Potem z korytarza dobiegły odgłosy ostrożnego stąpania, a po chwili zza futryny wychynął kudłaty łeb niespodziewanego gościa. Łeb zdobiły na wierzchu zmierzwione czarne kłaki, natomiast front wyglądał jak oblicze Indianina na wojennej ścieżce – spuchnięty nochal oblepiony był plastrami, a po jego obu stronach, na bladych policzkach, ciągnęły się ślady zadrapań. Kiedy właściciel łba uznał, że nikogo poza nim nie ma w pomieszczeniu, i wszedł do pokoju, Belzebub poczuł znajomą woń. Zmarszczył nos z odrazą i już szykował się, by raz na zawsze przegnać natręta ze swojego terytorium, gdy ten zbliżył się do szafy. Kot na wszelki wypadek cofnął się głębiej między paprocie. Intruz rozejrzał się nieufnie, po czym opadł na kolana i wyciągnął zabandażowaną byle jak łapę w kierunku rzeźbionej w misterne szyszki kolumienki obramowującej róg mebla. W tym momencie zadzwoniła komórka. Kudłaty prawie podskoczył, a potem pośpiesznie sięgnął do kieszeni portek.

– No, co jest? Nie mogę… Dziś będziesz miał! – W jego głosie dźwięczała żarliwa obietnica. – Jestem na miejscu. Zabiorę, co trzeba, a wieczorem… No, trudności miałem! Dziś dostaniesz, mówię! O tobie gliny nie wiedzą, a ja za dwa dzionki wybywam z Kraś… Płyta ci się zacięła? Mówię, że wieczorem! I będziemy kwita! Potem pogadamy, bo muszę się stąd szybko zmyć!

Nim intruz skończył rozmowę i wetknął wyłączoną komórkę do kieszeni, Belzebub już rozpoczął działania wojenne. Początkowo miał ochotę skoczyć wrogowi na ten kudłaty łeb i nieco przerzedzić skalp. Jednakowoż wróg wydzielał obrzydliwą, duszącą woń, która zniechęcała do kontaktu osobistego. Postanowił zatem unieszkodliwić natręta, a potem niech Lipscy sami zdecydują, co z nim zrobić. Upoluje go porządnie i podaruje swoim dwunożnym w ramach wdzięczności. Myszy dostarczyć nie może, bo żadnej nie widział, ptactwo jest niedostępne, a na pająki Marylka reaguje histerycznie bez względu na ich kondycję zdrowotną. Taki duży łup powinien wystarczyć na długo.

Belzebub z uwagą przyjrzał się poczynaniom wroga, który ponownie pochylił się ku szafie. Kiedy kudłaty gadał do tego dziwnego małego pudełka, kocurowi udało się popchnąć jedną doniczkę ku krawędzi mebla. Teraz wystarczyło, że oparł się porządnie bokiem o ceramiczny pojemnik wypełniony ziemią i kupą zieleniny, by ten – posłuszny prawom grawitacji – poleciał w dół. Na wszelki wypadek Belzebub całym ciężarem ciała przepchnął drugą doniczkę i pośpiesznie spuścił w ślad za pierwszą. Po czym przywarł do wierzchu szafy i łypnął na intruza.

Kudłaty był schylony, kiedy dosięgnął go pierwszy pocisk. Dostał w potylicę i bez jednego jęku zaległ u stóp mebla. Druga donica trafiła w plecy i pękła na pół. Z obu wysypała się ziemia, szczątki pierwszego pocisku rozprysnęły się po pokoju, a stłamszone i połamane paprotki ozdobiły pobojowisko zielonym pióropuszem liści. Wyglądało to trochę tak, jakby leniwemu grabarzowi nie chciało się dokończyć roboty. Ewentualnie jakby nieboszczyk postanowił ożyć i próbował wydostać się z grobu, ale zrezygnował w trakcie.

Belzebub przyjrzał się znieruchomiałemu wrogowi i uznał, że musi zaakcentować swoje zwycięstwo. Porzucił bezpieczne wyżyny szafy, zeskoczył na maszynę do szycia, potem na podłogę i ostrożnie obszedł pobojowisko. Dojrzał wystające spod liści nogi obute w przykurzone adidasy. Ustawił się tyłem do nich i z satysfakcją oznaczył jedną z podeszew moczem. No. Teraz wszyscy powinni zrozumieć, kto w tej rodzinie jest najlepszym łowcą.

Majestatycznie ruszył do kuchni, by zaspokoić pragnienie i przegryźć co nieco. Później zamierzał pilnować łupu, a kiedy Lipscy wrócą, zaprezentować go Marylce i odebrać stosowne pochwały.

* * *

Marylka i Sławek wracali zmęczeni, ale bliscy euforii. Apteka była duża i świeżo po remoncie. Nie spodziewali się tego. Zarzucony telefonicznie pytaniami mecenas Wilczyński przyznał, że poprzednia właścicielka rozpoczęła remont tuż przed śmiercią, a on poczuł się zobligowany, by potem wszystkiego dopilnować.

Marylka była uszczęśliwiona, bo okazało się, że tylko pojedyncze opakowania leków są przeterminowane, co skrupulatnie oboje sprawdzili. W dodatku Teresa Zawilska wcześniej zatrudniała emerytki na pół etatu, więc Lipskim spadł kamień z serca – chcieli sami dobrać sobie personel, ale woleliby nie wyrzucać nikogo na bruk. Uzgodnili, że kierownikiem apteki będzie Sławek, ponieważ miał wymagany staż. Marylka i tak pozostanie prawną właścicielką. W zasadzie też mogłaby kierować apteką, bo przez ostatnie trzy lata pracowała w Lublinie jako technik farmaceutyczny. Marylka jednakowoż została wychowana przez wyjątkowo mądrą kobietę, której rady doceniała z każdym mijającym rokiem coraz bardziej. Matka wpoiła jej, że męskie ego to przedziwne zjawisko, które należy odpowiednio motywować i dopieszczać. Marylka szybko sprawdziła to w praktyce i już na studiach płeć męska pchała się do niej jak muchy do miodu. Wybrała Sławka i nie żałowała tego ani przez chwilę. Nawet jeśli zdarzało się jej napuszczać go na coś, na co nie miał ochoty, żył w błogim przeświadczeniu, że to on podejmuje decyzję i jest opoką dla kruchej małżonki. Opoką bywał rzeczywiście, a co do swojej konstrukcji psychicznej Marylka przezornie wolała go nie uświadamiać, dzięki czemu ich miłość małżeńska kwitła, a odziedziczony spadek pozwalał im snuć plany, że w najbliższych latach zaowocuje.

– Jak najszybciej musimy pozałatwiać wszystkie formalności – oznajmiła Marylka, wysiadając z samochodu. – Trzeba pojechać do Lublina i złożyć papiery w Izbie Aptekarskiej. I musimy zatrudnić choć dwie… nie, lepiej trzy osoby. Dwójkę farmaceutów i technika. Trzeba będzie dać ogłoszenie. I musimy się zastanowić, jakie zaoferować stawki, bo ciotka miała u siebie emerytki. I musi…

– Marylka, prrr! – Sławek przystanął i położył palec na ustach. – Nie wszystko naraz. Poradzimy sobie, tylko zwolnij. Na razie na pewno musimy się wykąpać i zjeść kolację, bo żołądek mi przyrósł do żeber, a na głodniaka nic mądrego nie wymyślę. Najważniejsze, że mamy kasę na wszystkie opłaty.

– Ależ jestem zmęczona – stwierdziła radośnie Marylka. – Jakie to cudowne uczucie być zmęczonym po pracy na własnym… Sławciu, sprawdzisz, czy nie ma pająków, zanim wejdę do łazienki?

– Sprawdzę. – Lipski naprężył muskuły. – Wymówię im lokal z natychmiastowym wypowiedzeniem – obiecał, otwierając drzwi wejściowe. – Gdzie chcesz się kąpać? Na górze czy na dole?

– Na dole. – Marylka weszła do hallu i zagruchała pieszczotliwie: – Belzebub! Kiciu, gdzie jesteś? Chodź do mamusi… Bel… – Stanęła w drzwiach pokoju i skamieniała. – Rany boskie! – jęknęła, kiedy ją odblokowało. – Coś ty zrobił, ty diable rogaty! Takie piękne paprotki zniszczyłeś! Zmęczona jestem, a ty mi jeszcze dokładasz! No i o kąpieli na razie mogę tylko pomarzyć. Najpierw trzeba to posprzątać – westchnęła żałośnie.

Marylka była krótkowidzem. Miała oczywiście okulary, ale wkładała je do pracy, a w domu jedynie wtedy, kiedy musiała. Z uporem twierdziła, że im rzadziej będzie je nosić, tym wolniej wada wzroku będzie się pogłębiać. Naprawdę zaś uważała, że w okularach jej nie do twarzy, i unikała ich, jak mogła, w związku z czym często popadała w przeróżne tarapaty.

– Marylka… – Sławek, który stanął tuż za nią i zajrzał do pokoju, miał dziwny głos. – Obawiam się, że sprzątanie tu nie pomoże…

– Nie martw się. – Żona uspokajająco poklepała go po ramieniu. – Zamiotę to piorunem. Tylko nie krzycz na Belzebuba, bo on jest bardzo wrażliwy. Od razu się stresuje. Chyba myśli wtedy, że go nie kochamy… – Przymrużyła oczy, by pośród pobojowiska wypatrzeć pupila, którego czerń zlewała się ze zwałami rozsypanej ziemi. Siedział nieruchomo pomiędzy niedobitkami dwóch paprotek i wyglądał jak czarny posążek. Przykucnęła. – No, chodź, malutki. Oj, narozrabiałeś… Jakoś strasznie dużo tej ziemi… Bardzo jesteś brudny? Pokaż mamusi.

Kocur łypnął na nią złocistymi ślepiami i wydał z siebie tryumfalne miauknięcie. Podszedł do Marylki z dumnie zadartym ogonem, po czym przymilnie otarł się o jej nogi.

– Nie martw się, kochany. Zaraz posprzątam i śladu nie…

– Marylka, obawiam się, że zanim posprzątasz, będziemy musieli zadzwonić po karetkę. – Sławek nie mógł oderwać oczu od wystających spod gruzowiska nóg.

– Do paprotek? – zdziwiła się jego żona. – To raczej ogrodnik, nie karetka.

– Na litość boską! – zniecierpliwił się Sławek. – Włóż te cholerne okulary i sama zobacz! Pod tym kurhanem leży jakiś facet! Nie wiem, może złodziej, ale i tak trzeba go ratować! I prosić Boga, żeby nas do sądu nie podał!

Marylka pośpiesznie wygrzebała z torebki okulary, nasadziła je na nos, spojrzała i zmartwiała na moment. Ale zaraz potem w jej oczach błysnął płomień i zrobiła wojowniczą minę.

– Do sądu? Ja mu dam „do sądu”! Włazi do cudzego domu i czego się spodziewa? Fanfar? Sławek, widzisz, jakie mamy szczęście? Mamy kota obronnego! Belzebub, jaki ty jesteś mądry! – zachwyciła się, schylając się i głaszcząc ulubieńca z uczuciem. – Mądry kotek. Upolowałeś złodzieja.

Sławka, którego od początku niepokoił całkowity bezruch spoczywającego pod paprotkowo-ziemnym kurhanem złoczyńcy, nie zachwycił fakt, że jest współwłaścicielem kota obronnego. Odsunął żonę na bok i pośpiesznie podszedł do pobojowiska. Przyklęknął, ostrożnie usunął szczątki doniczki z głowy poszkodowanego i zaczął go obmacywać w poszukiwaniu pulsu.

– Fakt – oznajmił po chwili grobowym głosem. – Mamy kota obronnego. Nie tylko upolował złodzieja – od razu go ukatrupił. Karetkę możemy sobie odpuścić. Trzeba dzwonić po gliny.

Marylka patrzyła na niego bez słowa i nagle do niej dotarło.

– Jakie gliny?! – krzyknęła dramatycznie. – Zamkną Belzebuba!

– Belzebuba? Nie bój się. Temu czarnemu diabłu nic nie zrobią. Za to nas mogą wsadzić, jak najbardziej.

– Nas? Za co? – oburzyła się Marylka.

– Za posiadanie kota obronnego – wyjaśnił nieco zgryźliwie Sławek. – My jako właściciele odpowiadamy za wszystko, co ten czort zmaluje… Wiedziałem, że to zbyt piękne, żeby się udało – westchnął. – W życiu nie ma tak łatwo… Trudno. Jeśli gliny się przyczepią, wezmę wszystko na siebie. Nie chcę, żeby twój spadek szlag trafił. Ściągniesz do Kraśnika ojca i we dwoje dacie radę. Kiedyś w końcu wyjdę. Nie mam pojęcia, ile dają za nieumyślne spowodowanie śmierci…

Marylce ciemno się zrobiło przed oczami na myśl, że rozmaite bandziory chodzą luzem po ulicach i kpią sobie ze sprawiedliwości, a jej ukochany małżonek ma siedzieć za niewinność.

– Zaraz! – powiedziała gwałtownie. – Jak już mamy siedzieć, to oboje. Wolałabym jednak przedtem wiedzieć, czy w ogóle znamy tę naszą ofiarę. Lubię być doinformowana… Sławuś, kochany, już i tak mamy przechlapane. Możesz jakoś odwrócić tego złodziejskiego cymbała, żebym przynajmniej osobiście zobaczyła, czy mi go żal?

Nieco pocieszony akcesem małżonki do współudziału w zbrodni, Sławek odsunął przeszkadzającą mu zieloną wiąchę paprotki i jednym niezbyt delikatnym szarpnięciem obrócił nieboszczyka. Pokrywające go zwały ziemi osypały się na parkiet i kawałek dywanu. Marylka podeszła i zajrzała mężowi przez ramię. Widok nie był przyjemny. Zmarszczyła brwi.

– Chyba już go gdzieś widziałam – oznajmiła niepewnie. – Ale nie wiem… Strasznie kudłaty i jeszcze te plastry na gębie… Zaraz! – pisnęła podekscytowana. – Sławek, odsuń mu te kłaki z czoła! Przyjrzyj się dobrze! Ma bliznę? Taki półksiężyc?

– Ma – przytaknął Lipski i jęknął głośno, bo przypomniała mu się rozmowa z notariuszem. – Karrrtofelki niekopane! To ten twój kuzyn, tak? Syn ciotki? To od razu ci mówię, że mamy przerąbane! Nikt nie uwierzy, że to nie my go utłukliśmy! Przyszedł z wizytą, pokłóciliśmy się o spadek i go załatwiliśmy!

– Przecież byliśmy cały czas w aptece! – zaprotestowała Marylka.

– A widział nas tam ktoś?

– Dzwoniliśmy do Wilczyńskiego. Mówiliśmy, że…

– Właśnie! Dzwoniliśmy! On nas tam nie widział! Mogliśmy sobie zapewniać w ten sposób alibi… Mamy przerąbane, kochana…

Marylka poczuła, jak rośnie w niej potężna uraza do nielubianego kuzyna. Od dziecka robił, co mógł, żeby jej dokuczyć, ale tym razem przegiął. Co się stanie z Belzebubem, jeśli oboje ze Sławkiem trafią do pudła? Znowu wyląduje w schronisku? Nie ma mowy! Nigdy na to nie pozwoli!

– Nie życzę sobie mieć przerąbane! – oznajmiła twardo. – Użerałam się z nim, kiedy był rozpuszczonym bachorem, więcej nie będę! Szkoda, że go wtedy nie utłukłam, mielibyśmy teraz spokój!

– Zapuszkowaliby cię…

– Dzieci nie wsadzali, a o mordercze skłonności nikt mnie nie posądzał. Uznaliby to za wypadek… Nie możemy pójść do pudła, bo Belzebub zostanie sierotą!

– Marylka! Coś musimy zrobić! – Sławek poderwał się do pionu i z rozpaczą popatrzył na żonę. – Mamy w domu rodzinnego nieboszczyka! Żeby choć, kurza twarz, obcy był, może byśmy się jakoś wyłgali…

– Musimy się go pozbyć! – zdecydowała Marylka.

– Jak? Zakopiemy w piwnicy czy w ogródku?

– W piwnicy jest cementowa posadzka, nie da się bez kilofa albo czegoś podobnego. – Marylka pokręciła głową. – Ogródek…

– Jasne – przerwał jej sarkastycznie Sławek. – Powiedzmy, że go zakopię pod jakimś krzaczkiem. Wystarczy, że wypuścisz Belzebuba, i po zawodach. Koty mają węch. Poleci za zapachem i dokona ekshumacji, a wtedy to już pewnie dostaniemy dożywocie.

Plączący się wokół nóg Marylki Belzebub rzucił mu pogardliwe spojrzenie i miauknął głośno.

– Nie pyskuj chociaż – zwrócił mu uwagę Lipski. – To przez ciebie mamy teraz problem. Musiałeś go od razu ubijać? Niechby i chłopina co nieco wyniósł, w końcu tu się wychował… Szkoda, że nie mamy jeszcze w Kraśniku żadnego wroga…

– Jednego nie mamy na pewno – zgodziła się Marylka i zapytała: – A do czego nam ten wróg?

– Moglibyśmy mu podrzucić twojego kuzyna i mielibyśmy obu z gł…

– Sławek! Jesteś genialny! – Oczy jej błysnęły. – Trzeba go gdzieś podrzucić! A ponieważ nie znamy jeszcze dobrze Kraśnika, nie będziemy jeździć z trupem w bagażniku, tylko wywalimy go gdzieś obok. Najbliżej, jak się da.

Mąż spojrzał na nią z wyraźną zgrozą. Szybko jednakże doszedł do wniosku, że dla Belzebuba Marylka jest gotowa na największe poświęcenie, i trochę mu ulżyło. Zaczął się zastanawiać nad tym, co przed chwilą powiedziała, i nagle coś mu się przypomniało.

– Słuchaj, Maminka mówiła, że ten dom po lewej tutejsi uważają za przeklęty – powiedział powoli. – Ona się z tego śmiała, ale tam podobno dwie kobiety zginęły. I wszystkie plotkarki w mieście są święcie przekonane, że w nim straszy… Cholera, jakoś nie zwróciłem uwagi, czy tam ktoś mieszka…

– Mieszka. Widziałam wczoraj, że się świeciło w oknach.

– Może porządnym ludziom świństwo zrobimy…

– Co ty? – Marylka wzruszyła ramionami. – Jak są porządni, to nikt niczego im nie udowodni, a jak nie, to zasługują na karę. Poza tym w nawiedzonym domu trupy to normalna rzecz. Jeden więcej nie robi różnicy… Wiesz co? Nakarmię Belzebuba, a my z kolacją musimy poczekać. Najpierw zrobimy porządek z Robertem. Te paprotki może jakoś uda się ocalić, a ziemię i donice wetkniemy do worka i wy…

– Nie do naszego śmietnika! – zaprotestował Sławek, który wreszcie zaczął myśleć logicznie.

– Dobra. – Marylka też czytywała z upodobaniem powieści kryminalne. – Podrzucimy do jakiegoś innego, jak będziemy jutro jechać do sklepu. A Roberta musimy trochę uporządkować zewnętrznie, żeby policja nie miała pewności, od czego zginął. Zawiniemy go w coś, a potem przerzucimy na sąsiednie podwórko… Chodź, Belzebub. Mamusia da jeść, bo na pewno zgłodniałeś po tych przeżyciach.

Kiedy wyszła z kotem do kuchni, Sławek westchnął, spojrzał z niechęcią na rodzinnego nieboszczyka i zabrał się do ratowania niedobitków paprotek. Przyniósł z hallu brezentową płachtę, która w zamierzchłych czasach była prawdopodobnie częścią namiotu, i przełożył na nią smętne resztki roślin. W schowku pod schodami obok piwnicy znalazł zmiotkę i delikatnie zaczął usuwać ziemię z ubrania denata. Żeby jednak zlikwidować ślady po kocim przestępstwie, należało przesunąć ciało. Sławek nie miał ochoty dodatkowo poniewierać – było, nie było – kuzynem żony. Uznał, że we dwoje muszą przenieść zwłoki na kanapę, a wtedy będzie można bez problemu uprzątnąć ziemię i pozostałości doniczek. Już miał zawołać Marylkę, gdy dobiegł go jej przeraźliwy krzyk. Dochodził z łazienki. Zmiotka wyleciała mu z rąk, a przez głowę przemknęła myśl, że jeśli to kolejny niespodziewany kuzyn, zabije go osobiście. Z bojowym okrzykiem na ustach rzucił się na pomoc.

Marylka stała przy wannie z rozwścieczoną miną, przyciskając rękę do walącego serca. Z jej niebieskiego podkoszulka kapała woda.

– Co się stało, na litość boską?!

– Zobacz! Ochlapało mnie! Ten wyrodek urwał rurę od kibla! – Błękitne oczy Marylki ciskały błyskawice. – Mówiłam, że zawsze był złośliwy!

– Może czegoś szukał… – Sławkowi ulżyło. – Zostaw to na razie. Potem wetknę tę rurę z powrotem. Na razie będziemy korzystać z łazienki na górze… Wytrzyj się i chodź. Pomożesz mi go przenieść. Sam nie dam rady, ciężki jest jak ołów. To znaczy… Mógłbym go przeciągnąć jakoś na tę kanapę, ale po pierwsze: jeszcze bardziej naświnię, a po drugie: wolałbym uniknąć profanacji twojego kuzyna… We dwoje przeniesiemy zwłoki bez problemu. Chodź, kochana.

Zwłoki… Z Marylki nagle zeszło powietrze jak z pękniętej dętki. Przed oczami stanęła jej sekcja, na którą w ramach koleżeńskiego zakładu wkręcił ją na studiach znajomy medyk i po której całkowicie przeszła jej chęć zostania anatomopatologiem. Bo wcześniej, naczytawszy się kryminałów, rozważała taką możliwość. Nie zdzierżyła wtedy. Uciekła, sromotnie przegrywając zakład. A przecież tamte zwłoki były zupełnie obce, tu zaś chodziło o nieboszczyka z rodziny.

– Marylka? – Sławek dojrzał, że jego żona zbladła jak ściana, i poczuł dziwną ulgę. No proszę. Taka niby nieustraszona, bez krzty miłosierdzia, a przecież po ludzku przerażona całą tą nieoczekiwaną sytuacją. Dzięki Bogu, nie poślubił mściwej herod-baby, tylko normalną kobietę. – Jak nie dasz rady, spróbuję sam jakoś…

– D-dam – wycedziła Marylka przez zaciśnięte zęby, bo usiłowała opanować latającą szczękę. – T-tylko… W spiżarni… – Wzięła głęboki oddech i wyrzuciła z siebie: – Coś na wzmocnienie ducha… W-wino jakieś tam widziałam…

Sławek kiwnął głową i bez słowa ruszył do znajdującej się obok kuchni spiżarni. Z doświadczenia wiedział, że po małym drinku dla jego żony przestają istnieć wszelkie zakazy i przeszkody. Wstępuje w nią siła i odwaga lwa, a przy tym wszystko ją bawi. Należało jedynie pilnować dawki, bo jeden łyk za dużo powodował, że Marylka natychmiast zasypiała.

Na półce, wciśnięta w kąt, stała ciemna butelka z nalepką, której nazwa nic mu nie mówiła. Sławek, pomny przestróg notariusza, obejrzał ją z uwagą. Widać było, że korek nie jest oryginalny, więc odkręcił go i powąchał zawartość. Pachniało porzeczkami. Przy okazji dostrzegł, że na wierzchu korka wydrapano liczbę 1999. Pomyślał przez chwilę i uznał, że to nie ilość, bo zmarła ciotka gorzelni nie prowadziła, tylko rok produkcji. No to już nieźle dojrzało. Będzie musiał działać ostrożnie, bo Marylka padnie po pierwszym łyku. Chociaż… Wino chyba takie znowu mocne nie bywa… I z pewnością niczym go nie zaprawiono, bo nie było otwierane. Na wszelki wypadek nalał odrobinę do kieliszka i spróbował. Dech mu zaparło. Nie było to żadne wino, tylko prawdopodobnie nalewka porzeczkowa na uczciwym spirytusie. Musiał zachować ostrożność, jeśli chciał mieć pomocnika.

Po głębokim namyśle z aptekarską precyzją odmierzył jedną trzecią kieliszka, sam się pokrzepił drugim i poszedł do łazienki.

– C-co tak mało? – zaszczękała zębami Marylka, wycierając się ręcznikiem. – D-dawaj! – Nieco trzęsącymi się rękami chwyciła naczynie i wypiła jednym haustem. Oczy jej stanęły w słup, otworzyła usta, łapiąc rozpaczliwie powietrze. – O Jezu! – sapnęła, kiedy głos jej wrócił. – To nie wino!

– Nalewka. Chyba produkcji twojej ciotki. Całkiem niezła. – Sławek przez chwilę obserwował żonę z niepokojem, zastanawiając się, czy nie przesadził z dawką. Odetchnął, gdy na jej policzki wystąpiły rumieńce, a w oczach błysnęły znajome chochliki. Pomocnik był gotowy do działania.

– No dobra. – Marylka wzięła się pod boki i rzuciła mężowi pytające spojrzenie. – To co mam robić?

– Najpierw go przełożymy na kanapę, żeby posprzątać ten kurhan – zarządził Sławek po namyśle. – Potem będziemy kombinować, jak się drania pozbyć. I tak musimy odczekać, aż się ściemni.

– Kurhanek Maryli – zachichotała Marylka i energicznie wymaszerowała z łazienki.

Po chwili cielesna powłoka kłopotliwego kuzynka znalazła się na kanapie, a Sławek zabrał się do zmiatania ziemi i skorup. Marylka pokłusowała do kuchni, przyniosła foliowy worek na śmieci i przytrzymywała go, kiedy małżonek usuwał z podłogi pozostałości kociego morderstwa.

Z wysokości szafy przypatrywał się wszystkiemu Belzebub, mrużąc pogardliwie swoje złociste oczy.

* * *

Było po dwudziestej. Państwo Lipscy spożywali w kuchni późną kolację. Marylka co prawda z początku dość niemrawo grzebała w talerzu (sałatka z makaronem, którą wczoraj zrobiła, nagle przestała być atrakcyjna), ale przyśpieszyła, kiedy mąż zaordynował jej kolejną dawkę nalewki. Sławek jadł, nie przywiązując wagi do tego, co ma na widelcu, bo jego umysł zajęty był obmyślaniem sposobu pozbycia się z domu ofiary Belzebuba. Chwilę wcześniej naocznie stwierdził, że gdyby nawet na całą okolicę spłynęły egipskie ciemności, nie dadzą rady przerzucić nieboszczyka na sąsiednią posesję. Ogrodzenie miało metr osiemdziesiąt, a ciało lekkie nie było. Prawie pożałował, że nie dysponuje katapultą.

– Już się ściemnia – stwierdziła Marylka beztrosko. – Nie mogę się doczekać, kiedy się go pozbędziemy. Zasługuje. Za tę rurę, co mnie ochlapała. I za mój strach – dodała bez odrobiny miłosierdzia.

– To nie rura cię ochlapała, tylko jej brak – poprawił odruchowo Sławek i westchnął. – Marylka, ja już patrzyłem. Przez płot nie da rady. Za wysoki. Musielibyśmy z jakiegoś podwyższenia… Cholera, nie mam pojęcia, jak to zrobić. Mógłbym ostatecznie wyciąć dziurę w tej siatce. Gdzieś w składziku widziałem nożyce do cięcia drutu. Przepchnęlibyśmy go. Ale ktoś może zajarzyć i szybko do nas dojdą. Krwi niby nie było, ale czort wie, jakie ślady zostały…

– No, popatrz, jaki ten nasz Belzebub czyścioch jest – pochwaliła Marylka i dodała z ożywieniem: – Z podwyższenia? Może przez okno? Tylko musielibyśmy zataszczyć Roberta na piętro…

Mąż spojrzał na nią ze zgrozą, jęknął i, nieco zgryźliwie, zapytał:

– Jak to sobie wyobrażasz? Rozbujamy nieboszczyka i majtniemy do sąsiadów? Nie zmieści się w oknie. Chudy jest, ale długi.

Marylka zmarszczyła brwi, zadumała się na chwilę, po czym oświadczyła radośnie:

– Widziałam drabinę w hallu! Wniesiemy ją na piętro, spuścimy z okna, oprzemy o siatkę i już!

Sławek znowu jęknął, złapał się za głowę, wziął głęboki oddech i prawie spokojnie spytał:

– Co: już? Uważasz, że to nieboszczyk wędrowny i sam zlezie po tej drabinie na posesję sąsiadów?

– No co ty? – Marylka zachichotała. – Pomożemy mu! Na moje aptekarskie oko ta drabina jest wystarczająco długa, żeby dosięgnąć ogrodzenia. Jak się Roberta po niej spuści, powinien wylądować akurat w tych tujach, co rosną przy siatce sąsiadów!

Zdesperowany mnożącymi się trudnościami Sławek zaczął się w końcu zastanawiać nad pomysłem dumnej z siebie połowicy.

– Ile ma ta drabina? Długości, znaczy?

– Nie mam pojęcia, bo kawałek leży za szafą, a reszta wzdłuż ściany – wyznała Marylka uczciwie. – Ale wygląda na długą…

– Dobra. – Sławek wstał energicznie. – Pójdę sprawdzić.

Po chwili z hallu dobiegł szurgot, a potem rozległ się nieco zdyszany głos Lipskiego:

– Chyba wystarczy, ale na wszelki wypadek zerknę, jaka jest odległość między domem a ogrodzeniem. Zaraz wracam.

Marylka z niechęcią odsunęła talerzyk i przeszła do pokoju. Omiotła złym spojrzeniem spoczywającego na kanapie nieboszczyka, po czym przysiadła na fotelu i zapatrzyła się przed siebie niewidzącym wzrokiem. Przed oczami miała ścianę obudowaną regałami. Regały zapchane były książkami, a jedyne wolne miejsce pośród nich zajmował duży plazmowy telewizor.

Marylka poderwała się raptownie, bo stwierdziła, że na siedząco źle jej się myśli, i zaczęła wędrować tam i z powrotem. Miejsca miała dość, pokój ciągnął się przez całą szerokość domu.

– Ciekawe, czy… – mamrotała do siebie. – Najlepiej by było, żeby poleciał po tej drabinie jak po torze saneczkowym. Jeden ślizg i sprawa załatwiona… A jak się gibnie i zleci na nasze podwórko? – medytowała sfrustrowana. – Zawsze był, podlec, złośliwy… Chyba będę musiała mu pomóc osobiście. Ciekawe, czy ta drabina utrzyma tego kurhanka i mnie naraz… Oj, Belzebubciu kochany, że też nie poprzestałeś na porządnym przestraszeniu. Przecież wiem, że potrafisz… – Zatrzymała się, spojrzała na tkwiącego na szafie ulubieńca i powiedziała karcąco: – Jak zrobiłeś z siebie szczotkę do butelek i zwiększyłeś gabaryty, to ta wredna sąsiadka z dołu od razu przestała kłapać i uciekła. Nie mogłeś takiego widoku zaserwować Robertowi? Też by zwiał. I nie musielibyśmy teraz się męczyć… – Westchnęła ciężko.

Belzebub, zniecierpliwiony wyrzutami, rozdziawił paszczę i ziewnął serdecznie. Uznał, że ludzie są dziwni. Dostarczył im łupu, a oni – zamiast okazać wdzięczność – sprawiają wrażenie, jakby nie mieli pojęcia, co z tym łupem zrobić.

– Marylka! – W drzwiach pokoju stanął Sławek. – Damy radę! Twoja ciotka była genialna i zostawiła nam lekkie, aluminiowe, rozsuwane cudo. Drabina powinna bez problemu sięgnąć siatki. Kąt też chyba będzie odpowiedni, żeby ten twój kurhanek łagodnie zjechał. Może się uda bez efektów akustycznych… Dobra. Ciemno się robi. Musimy go zataszczyć na górę. Potem wniosę drabinę i odczekamy jeszcze trochę… Jest tu gdzieś może jakaś gazeta z programem?

– Po co ci program? – zainteresowała się Marylka. – Masz nadzieję, że gdzieś pokazują instrukcję, jak się pozbyć nieboszczyka?

– Nie. Mam nadzieję, że dają dzisiaj coś, co nasi sąsiedzi oglądają tak namiętnie, że reszta świata ich nie obchodzi. Wolałbym pozbywać się trupa bez świadków – wyznał Sławek melancholijnie.

– Nie zapeszaj! Zero hałasu i żadnych świadków. Osobiście tego dopilnuję! – oświadczyła stanowczo Marylka i zażądała: – Na wszelki wypadek nalej mi jeszcze tego ciotczynego dopalacza.

Lipski bez słowa poszedł do kuchni. Ponieważ obawiał się, że małżonka mu padnie w czasie wykonywania zadania, nalał trunku jedynie na dno kieliszka. Uznał, że kiedy będzie już po wszystkim, zaordynuje Marylce większą dawkę, by mogła spokojnie zasnąć.

* * *

Było parę minut po dwudziestej drugiej. Lipscy zdążyli już wnieść nieboszczyka na piętro i ulokować na podłodze pokoju, gdzie oczekiwał na eksmisję. Sławek przytaszczył drabinę, choć kosztowało go to trochę nerwów, bo o mały włos nie zbił przy tym żyrandola w hallu. Marylka przywlokła z kuchni worki na śmieci i przystąpiła do działania, które zaskoczyło małżonka.

– Co ty robisz? – zapytał z osłupieniem, kiedy nasunęła worek na koniec drabiny.

– Ślizgawkę – wyjaśniła nieco zadyszana. – Żeby się gładko zsunął i nie zaczepił na szczeblach. Ubiorę w worki całą drabinę, tylko muszę w paru odciąć dno, żeby wlazły. Pomóż mi, będzie szybciej.

Sławek bez słowa przytrzymał drabinę. Nie był przekonany do tego pomysłu, ale wolał nie hamować dobrych chęci żony.

Kiedy drabina przypominała już dziwną, nietypową szynę, ostrożnie oparli ją o ścianę.

– O cholera! – jęknęła Marylka. – One się zsuwają!… Poczekaj! Polecę na dół po plaster!

Wróciła po chwili, a za nią przywędrował Belzebub. Bardzo go intrygowało to zajęcie, które sprawiło, że domownicy nie poświęcali mu należytej uwagi. Na widok poniewierającego się po podłodze łupu wygiął grzbiet i prychnął wrogo, po czym zasiadł na biurku naprzeciwko okna i zaczął z zainteresowaniem śledzić poczynania swoich dwunożnych.

Marylka posklejała worki eleganckimi krzyżykami z plastra i zadowolona przyjrzała się efektowi końcowemu.

– No. Teraz się trzyma… Słuchaj, jesteś pewien, że po ciemku trafisz tą drabiną na ogrodzenie? Tak, żeby się porządnie oparła? Bo może powinnam zleźć na podwórko i dopilnować?

– Marylka, jest ledwo po pełni, a na niebie ani chmurki – powiedział Sławek spokojnie. – Przestań kombinować. Stań tu obok. Widzisz? Tam jest góra siatki. – Pokazał palcem. – Ta szyna. Tak musimy opuścić, żeby końcówka drabiny znalazła się po drugiej stronie. Na tamtym podwórku…

– W tujach, znaczy – uściśliła Marylka.

– No, w tujach, ale one mają giętkie gałęzie i ten twój kurhanek powinien się po nich osunąć na ziemię bez specjalnego hałasu… Jak już ustawimy drabinę, musimy go podnieść i na niej ułożyć. Głową w dół, to szybciej zmieni miejsce pobytu… Szczerze mówiąc, mam go już powyżej uszu – wyznał Sławek z westchnieniem. – Strasznie jest męczący.

– Mówiłam! Zawsze był męczący… Dobra. To jak go bierzemy? Za co mam łapać? Za łeb czy za nogi?

Sławkowi przemknęło przez myśl, że lepiej trzymać Marylkę z daleka od okna, bo nie wiadomo, jaki nowy pomysł wpadnie jej do głowy, więc krótko oświadczył:

– Za nogi.

Oparł drabinę o parapet i z niechęcią podszedł do nieboszczyka.

Belzebub, nieruchomy jak hebanowa figurka, przyglądał się z uwagą, jak Lipscy z wysiłkiem podnoszą z podłogi jego łup i stękając (Marylka) oraz klnąc pod nosem (Sławek), umieszczają go na przedziwnym pomoście. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie przenieść się na parapet, aby być bliżej nietypowej rozrywki, ale zrezygnował. Zniechęcił go wątpliwy aromat pokonanego wroga.

– To co? Spuszczamy? – wydyszała Marylka, kiedy Sławek, ułożywszy głowę nieboszczyka na odzianej w foliowe worki drabinie, podszedł do niej, by pomóc wsunąć resztę ciała.

– Jeszcze nie. Trzymaj, kochana. Momencik. Nie chcę, żeby u nas zleciał. – Sławek jeszcze na dole, zaraz po przeniesieniu ciała na kanapę, przezornie ułożył ręce denata na piersiach i splótł mu palce z nadzieją, że pozostaną w tej pozycji.

Marylka potulnie wykonała polecenie, ale słowa męża wzbudziły jej niepokój. Na myśl, że musieliby oboje lecieć na podwórko i ponownie taszczyć upiornego kuzyna na piętro, ciemno jej się przed oczami zrobiło.

– Spuszczamy! – zakomenderował ściszonym głosem Sławek. – Teraz! Tylko ostrożnie!

Z wysiłkiem wysuwali obciążoną drabinę, starając się utrzymać ją w poziomie. Dopiero gdy sięgnęła sąsiedzkiego ogrodzenia, zgodnym ruchem przechylili ją w dół. Nieboszczyk z cichym szelestem folii przesunął się do połowy długości drabiny i znieruchomiał. Sławek jęknął ze zgrozą. Marylka przez chwilę stała jak kamień, a potem bez namysłu wlazła na parapet i wsunęła się na drabinę głową w dół.

– Rany boskie! Co ty robisz?! – Sławek złapał ją za nogę.

– Puść! – wysyczała wściekłym szeptem i warknęła mściwie: – Raz na zawsze chcę się pozbyć tego cholernego kurhanka! Nie chce sam, to mu pomogę! Sławek, puść, mówię!

– Marylka, złaź! – błagał cicho Sławek. – Spadniesz!

– Nie mam zamiaru! – wycedziła Marylka z furią, próbując się jakoś ustabilizować na nieco chwiejnej drabinie. – Zepchnę tego cholernika i wracam! Odczep się od mojej nogi i trzymaj drabinę!

Sławek nie miał wyjścia. Z doświadczenia wiedział, że upór małżonki przerasta najwyższe góry świata. Chwycił oba końce drabiny i w napięciu przyglądał się, jak Marylka pełznie ku nieruchomemu ciału. Złapała kurczowo za oplecioną workiem pionową belkę, a drugą ręką z całych sił pchnęła obute w adidasy nogi uciążliwego nieboszczyka. Pomogło. Ciało dostało nagłego przyśpieszenia i pomknęło w dół jak po zjeżdżalni. Na chwilę zawisło pomiędzy gałęziami dwóch dorodnych tui rosnących na sąsiedniej posesji, po czym łagodnie ześlizgnęło się i z głuchym łupnięciem wylądowało na ziemi.

Marylka struchlała. Była święcie przekonana, że owo łupnięcie usłyszeli wszyscy w promieniu kilometra. Musiała natychmiast wrócić do pokoju, ale sparaliżowane zgrozą ciało odmówiło współpracy, a zdolność do logicznego myślenia gdzieś się ulotniła. Marylka zaległa na drabinie i stwierdziła, że bez pomocy męża prawdopodobnie zostanie w tym miejscu na zawsze, bo odwrócić się nie zdoła, a tyłem i w dodatku pod górę nie wlezie za skarby świata.

– Sławek! – jęknęła rozpaczliwie. – Ciągnij! Ciągnij to cholerstwo, bo ja się nie mogę ruszyć! Coś mi się zrobiło! Ciągnij, na miłosierdzie Pańskie!

Sławek nie dyskutował i nie wypytywał głupio, co jej się stało, tylko polecił krótko:

– Trzymaj się mocno, kochana! – i zaczął ostrożnie wciągać drabinę, błogosławiąc w duchu przezorność, która wcześniej kazała mu do ostatniego segmentu przymocować sznurek. Teraz nie musiał się obawiać, że zabraknie mu miejsca w pokoju i Marylka spadnie.

Siedzący na biurku Belzebub z fascynacją przyglądał się, jak Lipski cofa się od okna, starając się utrzymać drabinę w poziomie. Kiedy dotarł do przeciwległej ściany, obejrzał się, przesunął nieco w bok, koniec drabiny oparł na biurku, tuż obok Belzebuba, i ostrożnie pociągnął za sznurek. Ostatni segment złożył się posłusznie i przestał tak okropnie wystawać. Wtedy Sławek oparł ustrojstwo o podłogę i powiedział z ulgą:

– Koniec podróży. Możesz zejść.

– Chyba nie – odparła żona niemrawo. – Ręce mi do tego przyrosły na amen… Wiesz co? Zostaw mnie tutaj. Dziś będę spała na drabinie. Do rana może się jakoś odlepię…

– Nie będziesz spała na drabinie. – Sławek podszedł do niej i delikatnie odgiął zaciśnięte na belce palce. – Zaraz dam ci coś na poprawę samopoczucia, ale najpierw cię od tego odkleję. To cholerstwo jeszcze trochę wystaje. Muszę je złożyć, całkiem wciągnąć i odnieść na miejsce, żeby nikt się nie zorientował, do czego nam było potrzebne. I jeszcze te worki muszę zdjąć. Jeśli my słyszeliśmy ten grzmot, inni też mogli. Lepiej dmuchać na zimne… Chodź, kochana… – Pomógł jej zejść i posadził na stojącym obok biurka fotelu. – Poczekaj tu chwilę, a ja już się wszystkim zajmę…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Text © copyright by Małgorzata Kursa, 2016
© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Layout okładki Olga Reszelska
Projekt okładki Karia Korobkiewicz
Zdjęcie autorki z archiwum rodzinnego

Zdjęcia na okładce:
© iStockphoto.com/ dzika_mrowka
© elnavegante/Depositphotos.com

Redaktor prowadzący Joanna Wajs
Redakcja Magdalena Korobkiewicz
Korekta Agnieszka Rybczak-Pawlicka, Zofia Kozik, Roma Sachnowska
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13100-3

Plik wyprodukowany na podstawie Nieboszczyk wędrowny, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.