Tytuł oryginału: CHARLOTTE’S WEB

Opieka redakcyjna: DOROTA WIERZBICKA

Redakcja: ANNA RUDNICKA

Korekta: ANNA DOBOSZ, EWA KOCHANOWICZ, MAŁGORZATA WÓJCIK

Ilustracja na okładce: GARTH WILLIAMS

Opracowanie graficzne na podstawie oryginału: MAREK PAWŁOWSKI

Redakcja techniczna: ROBERT GĘBUŚ

Skład i łamanie: Infomarket

Copyright © 1952 by White Literary Llc
Illustrations copyright © Garth Williams
All rights reserved
© Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2016

Wydanie pierwsze w tej edycji

ISBN 978-83-08-05880-0

Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o.
ul. Długa 1, 31-147 Kraków
tel. (+48 12) 619 27 70
fax. (+48 12) 430 00 96
bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40
e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl
Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl

Konwersja: eLitera s.c.

1. Przed śniadaniem

– Gdzie tatuś idzie z tą siekierą? – spytała mamę Frania, kiedy nakrywały razem do śniadania.

– Do chlewika – odparła pani Arable. – W nocy urodziło się kilka prosiąt.

– Nadal nie rozumiem, po co mu siekiera – drążyła Frania. Dziewczynka miała dopiero osiem lat.

– Widzisz, jedna ze świnek jest cherlawa – wyjaśniła mama. – Jest mniejsza od pozostałych i słabiutka. Nic z niej nie będzie. Tatuś uznał, że lepiej będzie się jej pozbyć.

– P o z b y ć?! – krzyknęła Frania. – To znaczy, że chce ją z a b i ć? Tylko dlatego, że jest mniejsza od reszty?

Pani Arable postawiła na stole dzbanek ze śmietaną.

– Przestań krzyczeć, Franiu! – upomniała córkę. – Tatuś ma rację. Świnka i tak prawdopodobnie nie przeżyje.

Frania odsunęła krzesło zagradzające jej drogę i wybiegła na zewnątrz. Trawa była jeszcze mokra, a ziemia pachniała wiosną. Pantofle Frani przemokły, zanim zdążyła dogonić ojca.

– Proszę cię, nie zabijaj jej! – płakała. – To niesprawiedliwe.

Pan Arable zatrzymał się.

– Franiu – odparł łagodnie. – Musisz zacząć nad sobą panować.

– Panować?! – wrzasnęła Frania. – To jest sprawa życia i śmierci, a ty mi mówisz o p a n o w a n i u nad sobą?

Po policzkach dziewczynki płynęły łzy. Chwyciła za siekierę, usiłując ją wyrwać z rąk ojca.

– Franiu – odezwał się znów tata. – Na temat chowu prosiąt wiem trochę więcej od ciebie. Taki słabeusz to same kłopoty. A teraz zmykaj stąd!

– Ale to jest niesprawiedliwe! – szlochała Frania. – To nie wina świnki, że urodziła się mała, prawda? A gdybym j a się urodziła malutka, też byście się m n i e pozbyli?

Pan Arable uśmiechnął się.

– Oczywiście, że nie – powiedział, patrząc czule na córkę. – Ale to co innego. Mała dziewczyna to nie mała, słaba świnka.

– Nie widzę różnicy. – Frania w dalszym ciągu zaciskała dłonie na trzonku siekiery. – To największa niesprawiedliwość, o jakiej w życiu słyszałam.

Twarz Jana Arable przybrała dziwny wyraz. Przez chwilę wydawało się, że jemu też zbiera się na płacz.

– Dobra – odezwał się po chwili. – Wracaj do domu. Zaraz przyniosę tego prosiaka. Możesz go karmić butelką jak niemowlę. Sama wtedy zobaczysz, ile kłopotu może być z jedną świnką.

Kiedy pół godziny później pan Arable wrócił do domu, pod pachą niósł pudełko. Frania była na górze – poszła przebrać przemoczone buty. Stół kuchenny był już nakryty do śniadania, a w pokoju unosił się zapach kawy, boczku i płonącego w piecu drewna.

– Połóż to na jej krześle! – poleciła pani Arable. Jej mąż posłusznie postawił pudełko na miejscu, które zajmowała Frania, po czym podszedł do zlewu, umył ręce i wytarł je w ręcznik kuchenny.

Frania powoli zeszła na dół. Miała oczy zaczerwienione od płaczu. Kiedy podchodziła do swego krzesła, pudełko zatrzęsło się, a ze środka dobiegł odgłos drapania. Frania spojrzała na ojca, po czym podniosła wieczko. Ze środka patrzyła na nią nowo narodzona świnka. Była cała biała. Promienie porannego słońca prześwitywały przez małe uszka, które teraz wydawały się różowe.

– Proszę, prosiak jest twój – oznajmił pan Arable. – Ocalony od niechybnej śmierci. Mam nadzieję, że dobry Bóg wybaczy mi tę lekkomyślność.

Frania nie mogła oderwać wzroku od malutkiego zwierzątka.

– O rany – szepnęła. – Patrzcie tylko, jaki jest śliczny!

Ostrożnie zamknęła wieczko. Najpierw pocałowała tatę, potem mamę, a następnie znów otwarła pudełko, wyjęła prosiaczka i przytuliła go do policzka. W tej chwili do pokoju wszedł jej dziesięcioletni brat Antoś. Tego ranka był solidnie uzbrojony: w jednej ręce trzymał wiatrówkę, a w drugiej drewniany sztylet.

– Co to ma być? – spytał. – Co ona ma?

– Gościa – wyjaśniła pani Arable. – Umyj ręce i twarz, Antosiu!

– Chcę zobaczyć! – Chłopiec odłożył strzelbę. – To chucherko to ma być świnia? A to ci zacny wieprz – jest nie większy od białego szczura.

– Umyj się i siadaj do stołu! – upomniała go ponownie matka. – Autobus szkolny przyjeżdża za pół godziny.

– Czy ja też mogę dostać prosiaka, tato? – prosił Antoś.

– Nie. Prosiaki rozdaję tylko rannym ptaszkom – odparł pan Arable. – Frania wstała o świcie, chcąc wybawiać świat od niesprawiedliwości. Dlatego teraz ma świnkę. Małą, ale jednak świnkę. Widzisz, co można zyskać, jeśli się człowiekowi rano chce zwlec z łóżka. No dobra, jedzmy!

Frania jednak nie mogła nic przełknąć, dopóki nie nakarmi prosiaczka. Pani Arable znalazła butelkę do karmienia niemowląt i gumowy smoczek. Nalała do butelki ciepłego mleka, założyła smoczek i podała ją Frani.

– Proszę, daj śwince śniadanko!

Minutę później Frania siedziała na podłodze w kącie kuchni, trzymając na kolanach swojego małego podopiecznego, którego uczyła pić z butelki. Choć prosiątko było tycie, apetyt miało niczego sobie i szybko nauczyło się ssać smoczek.

Z ulicy dobiegł dźwięk klaksonu. To autobus szkolny.

– Lećcie już! – ponaglała dzieci pani Arable. Wzięła świnkę z rąk córki, w zamian podając jej pączka. Antoś chwycił strzelbę i drugiego pączka.

Siostra i brat wybiegli na ulicę i po chwili wsiedli do autobusu. Frania nie zwracała uwagi na pozostałe dzieci – zajęła miejsce i wyjrzała przez okno, myśląc, że świat mimo wszystko jest piękny, a ona sama ma mnóstwo szczęścia, mogąc samodzielnie opiekować się świnką. Kiedy autobus dojeżdżał do szkoły, miała już wymyślone imię dla prosiaczka – wybrała najładniejsze z tych, które przychodziły jej do głowy.

– Będzie się nazywał Wiluś – szepnęła do siebie.

Kiedy nauczyciel spytał ją, jaka jest stolica stanu Pensylwania, Frania wciąż jeszcze myślała o śwince.

– Wiluś – odparła rozmarzona. Pozostali uczniowie zaczęli się śmiać. Dziewczynka tylko się zarumieniła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki