Renata Grześkowiak

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2016

Renata Grześkowiak
„Na krawędzi słońca i cienia...”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016
Copyright © by Renata Grześkowiak, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Kamil Skitek

Redakcja: Andrzej Dębkowski

Projekt okładki: Andrzej Dębkowski

Zdjęcie na I stronie okładki: Andrzej Dębkowski

ISBN: 978-83-7900-636-6

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Mojej mamie

Nałóg

wyszedł po papierosy

za przysłowiowy róg

(oni tak wychodzą)

nie wiem czy kupił

nie wiem czy zapalił

zapałkami które po nim zostały

spaliłam drogę powrotną

niebo płacze

szyby zalane łzami połyskują

stoję i moknę

rzęsy opadają pod ciężarem wody

jak skrzydła motyla

suknia przylgnęła do ciała

warkoczami zakrywam sterczące...

drżę z zimna

po drugiej stronie szyby jest ciepło

wejdę

przylgnę ciałem do twego ciała

i zatańczy w nas rozbłyskujący promień słońca

niebo płacze...

a przecież tęcza stoi już

za progiem chmury

* * *

Mówię – mężczyzna:

Zawory uczuć

Kaskadami wyrzucają

Wezbrane pokłady doznań

Myślę – mężczyzna:

Ciężarami różnic

Drążę posady porównań

Czuję – mężczyzna:

Bezpieczeństwo ramion

Zapewnia spokojny sen

Poznaję – kobieta:

Otwieram tajemnicę

prozaiczny wieczór

trochę go namydlę

trochę potarmoszę

przegonię po podwórku

poczytam

posprzątam

pokrzyczę na dzieci

a przez cały czas będę

słuchać muzyki z komórki

na koniec zasnę

by śnić poezję

daj mi swoją rękę

i kawałek poduszki

wtedy zrozumiem

co to jest poezja

Prawdziwi Przyjaciele po prostu są

Piotrowi Romańskiemu

Z Wieży Ratuszowej

patrzę na Kraków.

Wielobarwna,

wielojęzyczna fala

przelewa się pod stopami.

Wpływa i wypływa,

przyssanymi do Starówki tętnicami

dotlenia Kościół Mariacki

Kościółek św. Wojciecha

Sukiennice...

Piotr zaraził mnie

tą miłością.

Złączył moje serce z miastem,

zaślubiny pieczętując drewnianą różą.

Patrzę na tłum przy fontannie
i na Piotrka z obiektywem  szukającego mnie
na firmamencie nieba.

Trębacz z wieży Mariackiej

czyni swoją powinność.

Czuję się trochę nieziemsko

...

patrzę w dół 

i uśmiecham się.

Gorycz

posadziłeś piołun

w centrum naszego życia

ani go obejść

ani przeskoczyć

gorzki smak pocałunku świadczy

że nie posadzimy już

wspólnego drzewa

Ciałokształtem...

ciałokształtem mówię do ciebie

cząstka  mnie

zaznacza obszar własności

 wijesz się pod meandrami 

dotyku ust

patrzę...

oczy mówią najgłośniej ciałami 

kształtujemy przyjemność

stymulując natężenie

do granic rozkoszy

 patrzysz...

oczy pieszczą duszę

Decyzje

Wydeptało się tyle dróg...

tyle ścieżek, ścieżynek,

naustawiało się tyle krzyży

na polach i rozstajach,

jakby Jezus Bolejący

miał być ambasadorem

każdej drogi prowadzącej

do rozczarowania.

Naszurało się kapciami

po wzlotach i upadkach,

powodzeniach i niepowodzeniach,

nakładło się do głów tyle

teorii o szczęściu i nieszczęściu,

o pojęciu i jego braku,

o dawaniu, ale i o braniu.

Nawyjmowało się tych gwoździ –

z butów, serc, stóp i nadgarstków

i nawbijało równie wiele

naszym przyjaciołom

i wrogom.

Im więcej dróg,

tym więcej podziałów –

między nami.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok