Tytuł oryginału: Bourne Enigma

Copyright: Robert Ludlum’s™ BOURNE ENIGMA © 2016 by Myn Pyn, LLC

Copyright for the Polish edition © 2016 by Burda Publishing Polska Sp. z o.o.

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Tłumaczenie: Julita Mastalerz

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Maria Talar

Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Head of Zeus

Zdjęcia na okładce: Shutterstock

ISBN: 978-83-8053-131-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej:

Pierwszym odruchem zdrajcy jest zaprzeczać wszystkiemu.

JÓZEF STALIN

Prolog

Frankfurt, Niemcy

Gdy Jason Bourne przekroczył próg hotelu Royal Broweiser, cała obsługa od razu wzięła się do roboty. Nie to, że wcześniej wszyscy pracownicy siedzieli bezczynnie. Herr Hummel, dyrektor, szybko by ich zwolnił; byli zresztą zbyt dobrze wyszkoleni, aby zachowywać się w ten sposób. Herr Bourne był im dobrze znany jako dawca hojnych napiwków, więc natychmiast ruszyli, by przejąć od niego trzy piękne walizy, z których każda przypuszczalnie kosztowała tyle, co suma ich półrocznych pensji.

Bourne, barczysty mężczyzna, którego nienaganna garderoba i zwyczaje dobitnie świadczyły o grubości portfela, od trzech lub czterech miesięcy zjawiał się w Royal Broweiser często, choć nieregularnie. Pracownicy hotelu zgadzali się, że chociaż wygląda na biznesmena, po jego posturze widać, że sporo czasu spędza w siłowni. Zawsze sympatyczny i rozmowny, sypał lekko pieprznymi dowcipami, które bawiły hotelowych boyów do łez. Gotowi byli spełniać każdą jego zachciankę, choćby i uciążliwą. Bez oporów poddawali się urokowi Bourne’a.

Tym razem gościa zakwaterowano w ulubionym apartamencie na najwyższym piętrze, a Herr Hummel osobiście zaniósł mu powitalny poczęstunek. Gdy tylko Bourne został sam, podszedł do okna i nacisnął jeden z numerów z listy szybkiego wybierania w swojej komórce. Chwilę później w głośniku odezwał się damski głos.

– Jestem na miejscu – zakomunikował. – Długo mam czekać?

– Tylko parę dni. – Jej głos wywołał u niego falę ciepła. – Śledzimy jego ruchy. Niedługo będzie w drodze.

– Parę dni…

– Nie przesadzaj – ucięła. – Wiesz, ile było zachodu z przejęciem poufnej depeszy FSB i podmienieniem jej na naszą, żeby Wanow trafił do ciebie, a nie do Bourne’a?

– Któż wie lepiej niż ja, Irino? – Nie musiał długo czekać na znajome poruszenie w lędźwiach. – Ale tak czy owak, co ja mam tutaj robić?

– Wiem, że szczerze nie cierpisz Frankfurtu, Jasonie.

– Uwielbiam, jak mówisz do mnie Jason.

– No, ja myślę. – Zachichotała. – Za bardzo jesteś spięty. Znajdź sobie jakąś rozrywkę.

– Ciebie – rzucił z nutą tęsknoty w głosie. – Wystarczysz mi ty.

– Ech, zwierzaku… – wyszeptała. – Na pewno mógłbyś…

Chyba usłyszała jego jęk, choć starał się powstrzymać.

– Co ty tam robisz, Jasonie?

– Dobrze wiesz, co. – Rozpiął rozporek i ujął w prawą rękę nabrzmiały członek. – Znalazłem sobie rozrywkę.

– W takim razie – wymruczała Irina – pozwól, że ci pomogę.

***

Jakiś czas później przetarł szybę wilgotną szmatką, a potem przebrał się w aksamitny szlafrok i kapcie, po czym zjechał windą do hotelowego spa. Spędził dwadzieścia minut pod natryskiem, by oczyścić i ciało, i umysł.

Założył świeży garnitur i poszedł na obfity lunch do kawiarni na Römerbergu. Przespacerował się pod ołowianym niebem, zwiedził katedrę cesarską i kościół Świętego Pawła. Kolejny dzień spędził w zoo, obserwując samotnego lwa, który pachniał śmiercią. Bourne nienawidził ogrodów zoologicznych jeszcze bardziej niż samego Frankfurtu i Niemców jako narodu. Zamykanie takich stworzeń w klatkach wydawało mu się zbrodnią zasługującą na wieczne potępienie – o ile wierzy się w takie rzeczy. On sam, jako pragmatyk i ateista, nie wierzył.

Dziękował bogom i demonom, że Irina zadzwoniła już następnego dnia.

– Właśnie wylądował – rzuciła. – Za godzinę powinien być w hotelu.

Było szaro i paskudnie, jak zresztą i wczoraj, a do tego lało jak z cebra. „Zwariowałbym w tym mieście” – pomyślał, rozłączając się. Na szczęście to wszystko było już za nim. W żyłach znów poczuł adrenalinę.

Nadszedł czas zabawy.

***

Kapitan Maksim Wanow z FSB, chwilowo podróżujący jako attaché kulturalny, dotarł do hotelu w stanie kontrolowanego napięcia. Nigdy wcześniej nie był w Niemczech, które znał z historii jako wrogie Rosji. Jego dziadek walczył i zginął jako patriota w wielkim oblężeniu Stalingradu. Maksima nauczono pielęgnować pamięć o wojnie. Wchodząc do pokoju w Royal Broweiser, strzepnął z prochowca resztki wody. Boy hotelowy powiesił jego płaszcz w szafie, opisał wyposażenie apartamentu i snuł się po nim, dopóki gość nie wcisnął kilku euro w jego spoconą dłoń.

Wanow wyciągnął brązową monetę, którą generał przekazał mu osobiście. Przez cały czas nosił ja na szyi na łańcuszku. Przez chwilę obracał krążek w dłoniach, czując, jak staje się ciepły. Potem niechętnie schował go pod koszulę.

Nie chcąc tracić ani chwili, ujął słuchawkę hotelowego telefonu i zapytał o Jasona Bourne’a.

– Czy jest u siebie? – odezwał się całkiem poprawną niemczyzną.

– Zdaje się, że Herr Bourne zamówił śniadanie do pokoju. Mam pana zaanonsować?

– Proszę nic mu nie mówić! To mój stary znajomy, chciałem zrobić mu niespodziankę.

Entuzjazm w jego głosie chyba przekonał recepcjonistę, bo odparł tylko:

– Jak pan sobie życzy, Herr Wanow. Miłego dnia.

Wanow szybko podchwycił jego formalny styl, tak lubiany przez Niemców.

– Dla pana również.

Nie zwlekając ani chwili, wjechał windą na najwyższe piętro. Zawahał się dopiero przed drzwiami apartamentu Bourne’a, gdzie poczuł niepokój. Generał Karpow powierzył mu tajne i bardzo istotne zadanie, więc Wanow nie chciał niczego spieprzyć, skoro już zwrócił na siebie uwagę przełożonego. Wszystko musi pójść zgodnie z planem.

W odpowiedzi na jego lekkie pukanie drzwi się otworzyły i stanął w nich Jason Bourne we własnej osobie, ubrany w koszulę polo, dżinsy i mokasyny założone na bose stopy. Postura i rysy twarzy z grubsza zgadzały się z opisem.

– Panie Jasonie – odezwał się ostrożnie Wanow – pracuję z pana starym kumplem Borysem.

Generał polecił mu właśnie tak zacząć rozmowę.

Bourne zmarszczył brew.

– Borysem?

– Karpowem – uściślił Wanow. – Z Borysem Karpowem.

– A, tak. Proszę wejść. – Bourne gestem wskazał barek. – Napije się pan czegoś?

Wanow uniósł otwartą dłoń.

– Nie dzisiaj.

– A z kim mam przyjemność?

– Jestem kapitan Wanow. – Mówiąc to, rozejrzał się po pokoju, szukając śladu obecności drugiego lokatora, na przykład kobiety, nic jednak nie zauważył. – Mamy do omówienia ważne sprawy.

– Doprawdy? – Bourne uniósł brwi. – W takim razie proszę bardzo. Może usiądziemy?

Mówiąc to, ruszył w kierunku salonu.

– Postoję, jeśli panu to nie przeszkadza.

Bourne spojrzał na niego z zaskoczeniem, ale nie zaprotestował, tylko znów podszedł do Wanowa.

– Dlaczego Borys nie przyjechał osobiście?

– Żartuje pan? Przecież się żeni.

Wanow zaczął się śmiać, a Bourne od razu przeklął w duchu za tę gafę.

Tymczasem Wanow wyciągnął zza koszuli brązową monetę na łańcuszku.

– Przyjechałem przekazać panu to. – Zdjął wisior z szyi i opuścił go na otwartą dłoń Bourne’a. – Generał mówił, że będzie pan wiedział, o co chodzi.

– Obawiam się, że nie wiem. Może mi pan wyjaśnić?

Wanow już otwierał usta, by coś powiedzieć, ale gwałtownie je zamknął. Miał wrażenie, że coś tu nie gra, w zasadzie czuł to już w chwili, gdy Bourne otworzył drzwi. Tylko co?

– Coś nie tak, panie Wanow? – Bourne zrobił krok w jego stronę. – Wygląda pan, jakby zobaczył ducha.

– Niczewo. Moroz probrał mienia do kostiei¹.

– Prostitie mienia. No mnie każestja jeto wsie taki czto to² – odpowiedział Bourne bez wahania.

Wanow cofnął się tak gwałtownie, że aż się zderzył z kanapą.

– Ty nie jesteś Jason Bourne – rzucił. – Generał przekazał mi dokładne informacje. Bourne mówi z czystym moskiewskim akcentem. Twój rosyjski jest z Czertanowa.

Bourne uśmiechnął się szeroko.

– Po prostu spędziłem więcej czasu w slumsach Moskwy, między innymi na Czertanowie.

– Mnie tak nie oszukasz.

Wanow potrząsnął głową i chciał wyrwać monetę z ręki Bourne’a, lecz tamten był szybszy. Uderzył go pięścią prosto w tchawicę. Kapitan osunął się na ziemię, krztusząc się i trzymając za gardło. Oczy zaszły mu mgłą.

Bourne przykucnął i popatrzył na niego.

– Nie zamierzam tracić czasu na debatowanie nad tym, czy jestem dawnym przyjacielem generała, czy też nie.

Otworzył pięść, odsłaniając brązową monetę. Wanow kopnął go w tył kolana, przewrócił na ziemię i zdążył trafić trzy razy kantem dłoni, aż zadudniło mu w głowie. Potem jednak Bourne wyciągnął z kabury przy pasie stalową pałkę i zdzielił Wanowa w grzbiet dłoni, gruchocząc mu kości. Potem wymierzył nieco lżejszy cios w skroń.

– Proszę, nie róbmy z tego gorszej sceny, niż to konieczne. – Musnął monetę opuszkami palców. – Powiesz mi teraz, co o tym wiesz i jaką wiadomość miałeś przekazać Bourne’owi.

Wanow splunął krwią prosto na jego koszulę.

– Niczego się ode mnie nie dowiesz.

– Przykro mi, kapitanie – westchnął Bourne, a potem błyskawicznie chwycił Wanowa za ubranie, podnosząc go z podłogi. – Obawiam się, że trzeba będzie użyć nieprzyjemnych sposobów. Nieprzyjemnych dla pana, dodajmy. – Uśmiechnął się. – Ja się tylko ubawię.

Zawlókł słaniającego się Wanowa do wyłożonej glazurą łazienki. Bez ostrzeżenia strzelił go pałką w twarz, przecinając policzek. Wanow zatoczył się i byłby upadł, ale Bourne złapał go, postawił na nogi i uderzył jeszcze raz, dokładnie w to samo miejsce. Zgrzytnęła kość. Nad głęboką raną zatańczyła karmazynowa mgiełka.

– Wie pan, kapitanie, z płytek znacznie łatwiej zmywa się krew. – Uśmiech Bourne’a stał się znacznie bardziej okrutny. – A jeśli nie odpowie pan na moje pytania, będzie jej dużo więcej.

A potem już tylko odmierzał cios za ciosem, obryzgując płytki na czerwono.

***

Bourne siedział na brzegu wanny, przyglądając się temu, co zostało z kapitana Wanowa z FSB. Po chwili podszedł do umywalki i starannie umył ręce.

– I jak poszło? – zapytała Irina, kiedy się do niej dodzwonił.

– Złe wieści – rzucił. – Nie było wiadomości jako takiej.

– Nie rozumiem…

Z głosu Iriny znikła zalotna nuta.

– Dostałem za to monetę.

– Monetę? – zapytała niskim, złowróżbnym tonem.

– To wszystko. Za całą wiadomość miała służyć moneta. Stara, może nawet starożytna.

– A co ci powiedział na temat jej znaczenia?

– Nic. Nie chciał gadać.

– Kompletnie nic?

– To kapitan pieprzonej bezpieki – warknął Bourne. – Uczyli go, jak znosić przesłuchanie.

Irina westchnęła z rezygnacją.

– No to plan B. Musisz oddać monetę Bourne’owi i spiknąć mnie z nim.

– Żaden problem.

– Nie mów hop.

– Jeśli hop, to tylko z tobą.

– Słuchaj uważnie. Jeśli przecenisz własne możliwości, Bourne powyrywa ci wszystkie członki, a tego bardzo bym nie chciała.

– A ja jestem gotów spełnić każdą twoją prośbę.

Rozłączył się, zostawił w łazience pochlapane krwią buty i przeszedł boso do sypialni. Z jednej z trzech walizek wyjął piłę oscylacyjną na przedłużonym kablu, rolki grubej folii, taśmę izolacyjną i solidne nożyce. Wróciwszy z tym do łazienki, na powrót wsunął stopy w mokasyny. Jedną z rolek folii rozwinął w wannie, zatykając otwór kanalizacyjny. Chwilę pomajstrował przy telefonie i po chwili całe pomieszczenie wypełniła głośna muzyka. Bourne podłączył piłę do kontaktu, przyłożył zębate ostrze do prawego ramienia Wanowa i patrzył, jak wgryza się w skórę, ścięgna, mięśnie i kości.

Dwadzieścia minut później ciało leżało w niedużych kawałkach ciasno owiniętych folią i taśmą izolacyjną. Głowę zostawił sobie na koniec. Nim wrzucił ją do foliowego worka, popatrzył w nieruchome oczy kapitana, zastanawiając się, co takiego widziały w chwili śmierci. Kolejne czterdzieści minut spędził, usuwając z łazienki opiłki kości, krew i ślady DNA za pomocą chemikaliów, które przywiózł ze sobą. Podśpiewując, wepchnął poćwiartowane zwłoki do dwóch walizek. Później rozebrał się do naga, położył na łóżku i zasnął.

***

Obudził się po godzinie i ze smakiem zjadł powitalny posiłek przyniesiony wcześniej przez Herr Hummla. Wytarłszy starannie usta i palce, otworzył trzecią z walizek, pełną strojów na różne okazje. Musiał wybrać zestaw najbardziej przypominający to, co miał na sobie Wanow.

Półtorej godziny później zadzwonił po portiera, każąc znieść na dół wszystkie trzy lśniące walizy. Wymeldowywał go sam Herr Hummel, któremu wylewnie podziękował za miły poczęstunek.

– Fantastisch! Doceniam pański gest – powiedział, odbierając kartę kredytową na nazwisko Bourne’a.

Rozpromieniony Herr Hummel mało nie strzelił obcasami z zadowolenia.

– Z niecierpliwością oczekujemy pana kolejnej wizyty, Herr Bourne.

Człowiek, który do niedawna podawał się za Jasona Bourne’a, a teraz niepostrzeżenie dla hotelowej obsługi przeistoczył się w Maksima Wanowa z FSB, opuścił Royal Broweiser w towarzystwie portierów, którzy ciągnęli jego walizki. Zapakował bagaż do samochodu, nie zapominając o hojnym napiwku, i odjechał.

Zatrzymał się dopiero na przedmieściach, przy zarośniętym stawie, o którego istnieniu wiedział od Iriny, i wyrzucił obie walizki ze zwłokami prawdziwego kapitana Wanowa. Poszły na dno w chmurze bąbelków, jakby pod powierzchnią bawiło się małe dziecko. On tymczasem wytarł nogi, naciągnął skarpetki, opuścił podwinięte spodnie i zawiązał buty. Wrócił do miasta i tuż po siódmej zajechał pod hotel Meisterstuck przy Stresemannallee. Wszedł do środka jako Maksim Wanow, attaché kulturalny.

We Frankfurcie nie nastała jeszcze pora kolacji, więc kiedy zapukał do drzwi przy końcu korytarza na trzecim piętrze, zastał Bourne’a u siebie, zajętego pakowaniem walizki przed wyjazdem do Moskwy.

– Panie Jasonie – zaczął, kiedy drzwi się otworzyły – przysyła mnie Borys.

Bourne zmarszczył brew.

– Borys?

– Karpow. Borys Karpow. Pański dawny znajomy.

– Nie wiem, kim pan jest.

Bourne stał w drzwiach, zagradzając przejście.

– Kapitan Maksim Wanow z FSB, miło mi. Przychodzę z wiadomością od waszego przyjaciela. Mogę wejść? – odezwał się po rosyjsku morderca Wanowa. – Sprawa jest pilna, a tak rozmawiać w korytarzu…

– Dierżytie ruki, gdie ja mogu widiet ich³.

Wanow podniósł dłonie, a Bourne odsunął się na bok.

– Wasz russkij jazyk znamienityj, mnie goworili⁴.

– Ja imieł znamienitych priepodawatieli⁵.

Bourne stał w milczeniu, taksując przybysza wzrokiem tak metodycznie, że ukrywający się pod tożsamością Wanowa człowiek poczuł się nieswojo. Ostatni raz podobnie ścisnęło go w żołądku, kiedy napadli go w bocznej uliczce na Czernatowie. Świętował wtedy trzynaste urodziny, zalewając się w sztok dziewięćdziesięcioprocentową śliwowicą. Pięciu drabów otoczyło go i zaczęło mu ubliżać w fienia, przestępczej grypserze. Używając wyzwisk niczym broni, zapędzili go w ślepy zaułek; dopiero tam herszt bandy przeszedł do rękoczynów. On nie miał wtedy przy sobie nic wartościowego – żadnej obrączki ani zegarka, więc kolesie wściekli się i pewnie by go zabili, gdyby nie Irina. Zastrzeliła herszta na miejscu starym makarowem, którego jakimś cudem dostała na czarnym rynku, mimo młodego wieku. Nie wiedział, jak jej się to udało. Tak czy owak, reszta opryszków zniknęła niczym wczorajsze gazety. To właśnie wtedy, widząc Irinę po raz pierwszy przy pracy, zorientował się, że w tym życiu nie pokocha już nikogo tak mocno.

Bourne spojrzał na zegarek i rzucił:

– Spieszę się, kapitanie. Za niecałą godzinę muszę ruszać na lotnisko.

– Więc przychodzę idealnie w porę – odrzekł Wanow, tłumiąc nagły napływ wspomnień. Irina właśnie tak na niego działała, często w zupełnie nieodpowiednich chwilach. Nic nie mógł na to poradzić. Nie miał kontroli nad niczym, co jej dotyczyło, nawet nad własnymi wspomnieniami, jakby część Iriny na zawsze zagnieździła się w nim chwilę przed tym, jak rozdzielili się w łonie matki.

Na otwartej dłoni podał Bourne’owi brązowy krążek.

– Czy to się wam z czymś kojarzy?

***

Bourne przez chwilę przyglądał się monecie, po czym przeniósł wzrok na Wanowa, taksując jego twarz z uwagą zawodowca. Borys wspomniał, że Wanow się u niego odmelduje, kiedy dzwonił zaprosić Bourne’a na wesele.

„Jakoś nie cieszysz się moim szczęściem, przyjacielu”– powiedział wtedy. „Cieszę się, cieszę. Tylko jestem ciekaw, skąd ten pośpiech. Nigdy wcześniej nie wspominałeś mi o Swietłanie”. „Miłość przychodzi do każdego, jeśli mu się poszczęści. Nie jesteś wyjątkiem, Jasonie. Nawet ty”.

Bourne momentalnie zesztywniał, porażony myślą, że Borys jakoś się dowiedział o Sarze. Tylko jak? Oczywiście, spotkał ją, ale to było zanim cokolwiek zaczęło ją łączyć z Bourne’em. Jednak w kwestiach miłości paranoja wydawała się mu jak najbardziej wskazana. Obiecał sobie nie narażać Sary na większe niebezpieczeństwo niż to, do jakiego była przyzwyczajona, nawet jeśli musiałby przez to zrezygnować z uczucia. Tak już bywało. Z drugiej strony zaczynał zdawać sobie sprawę, że coraz trudniej mu zdusić sentymentalizm w zarodku. W jego zawodzie taka słabość mogła być powodem do niepokoju.

„Nie przejmuj się – ciągnął tymczasem Borys. – Wiem, że i tak wybierałeś się do Moskwy. Jakiś postęp w polowaniu na Iwana Borza?” „W przypadku Borza «postęp» to pojęcie względne”. „Ale znajdziesz go”. Nie, to nie było pytanie. Borys nigdy nie kwestionował talentów Bourne’a. „Znajdę”. „Tylko tym razem się upewnij, że go wykończyłeś. Skurwiel wymyka się śmierci prawie tak często jak ty. Jest tak śliski i chętny do zmian tożsamości, że można by pomyśleć, że sam go szkoliłeś”. „Wtedy to dopiero miałbym problem”. „Wysyłam do ciebie Wanowa z małym prezentem”. Coś w głosie Borysa powiedziało Bourne’owi, że oto przeszli do sedna. „Pilnuj go za wszelką cenę”. „A co to jest?” „Koło ratunkowe”. „Słucham?” „Koło ratunkowe na wypadek końca świata”.

Tym zagadkowym komentarzem Borys zakończył rozmowę.

Teraz, w hotelowym pokoju we Frankfurcie, Bourne wziął do ręki monetę od Borysa – jego koło ratunkowe. Obrócił ją w palcach, przyglądając się obu stronom.

– Starożytna, z czasów Cesarstwa Rzymskiego. Ale poza tym…

Potrząsnął głową, znów zerkając na Wanowa. Ten wyglądał na rozczarowanego i naprawdę tak się czuł.

– A to szkoda. Generał polecił mi przekazać ją wam. Mówił, że będziecie wiedzieć, co to znaczy.

Bourne pokiwał głową bez przekonania.

***

– Nie mieliście przekazać żadnej wiadomości słownie albo pisemnie? – zapytał.

– Na weselu będzie wiele nieznanych wam osób. Niektóre o was słyszały i mogą się nie ucieszyć na wasz widok. Mam was skierować do kogoś, kto może się wam przydać w tej sprawie, i w innych też. Zaoferuje wszelką pomoc. – Wanow podał Bourne’owi kawałek papieru. – Tu macie numer jej komórki. Zadzwońcie, jak wylądujecie na Szeremietiewie.

Bourne zmarszczył czoło.

– Kim jest ta kobieta cud?

– Na imię jej Irina. Irina Wasilijewna. Ma doskonałe dojścia do wielu moskiewskich siłowników i oligarchów. Poza tym świetnie się orientuje w… jakby to ująć… nieoficjalnych kręgach.

– Siedzi na moskiewskim czarnym rynku?

– Jej ojciec i brat siedzieli.

– Nie żyją?

Wanow skinął głową.

– Od trzech lat.

Zabawne, z jaką obojętnością myślał o śmierci ojca i brata. Zupełnie jakby chodziło o jakieś fikcyjne postaci, zmyśloną historię. Z Iriną oczywiście było inaczej. Ojciec zawsze mówił jej o wszystkim.

– Nie będzie mi potrzebna – rzucił Bourne.

– Generał bardzo chce, żeby całe wesele przebiegło w niezmąconej atmosferze. To jego wyraźne rozkazy.

Uśmiechając się przymilnie, Wanow ruszył do drzwi. Już z ręką na klamce odwrócił się i dodał:

– Życzę szczęścia, panie Bourne. Mam nadzieję, że spakujecie ciepły płaszcz. W Moskwie zima depcze człowiekowi po piętach.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Ze wszystkich afrodyzjaków świata
najpotężniejszym jest posiadanie bliźniaka.

IRINA WASILIJEWNA

1

– Gdzie byłeś, niedźwiadku? – zapytała Swietłana.

– W pracy, myszko.

Generał Karpow wynurzył się z łazienki reprezentacyjnego apartamentu w moskiewskim hotelu.

– Jak to w pracy? – Swietłana teatralnie wydęła usta. – Akurat dziś?

Karpow z westchnieniem zdjął z wieszaka świeżo wyprasowane spodnie.

– Niestety, świat jakoś nie chce stanąć w miejscu z okazji naszego ślubu.

Swietłana Nowaczenko miała twarz porcelanowej lalki – takiej z ostro zarysowanymi kośćmi policzkowymi, szmaragdowymi oczami i włosami koloru szampana. Fakt, że była w połowie Ukrainką, nie był dla Borysa Karpowa przeszkodą. Kierował przecież FSB, spadkobierczynią KGB, niesławnej Alma Mater obecnego prezydenta, i z tego tytułu miał w Federacji Rosyjskiej pozycję niezwykle uprzywilejowaną. Odznaczano go medalami, chwalono na Kremlu, zapraszano na każdą polityczną fetę organizowaną w ociekających złotem wnętrzach carskich pałaców. Ze dwa razy jadł obiad z prezydentem. Innymi słowy, mógł brać ślub, z kim chciał, dopóki wybranka nie była Żydówką.

Swietłana Nowaczenko nie była. Należała do majętnej i wpływowej ukraińsko-rosyjskiej rodziny przedsiębiorców przemysłowych, której rodowód sięgał cara Mikołaja I.

– A tak serio, to co robiłeś?

Leżała rozciągnięta na obitym aksamitem szezlongu, roznegliżowana i lśniąca. Szczupłe ramiona uniosła nad głowę, prowokująco naśladując Maję nagą Goi.

– Jeśli koniecznie chcesz wiedzieć – odpowiedział, zapinając mosiężne guziki marynarki z sześcioma rzędami medali na lewej piersi – w kairskim oddziale było trochę zamieszania, bo okazało się, że Izrael szpieguje ich elektronicznie.

– Kair, tak? To tak daleko od naszego gniazdka na podołku Mateczki Rossiji…

Rzucił jej kose spojrzenie.

– Nigdy nie wiem, kiedy się ze mnie śmiejesz…

– Oj, wiesz, wiesz, kochany. – Swietłana ukazała w uśmiechu białe ząbki. – Tylko nie chcesz się przyznać. – Przeciągnęła się mocniej, jeszcze bardziej eksponując piersi. – I na pewno nie realizujesz kolejnego etapu niezdrowej kampanii Samowładcy przeciwko Ukrainie?

Borys zmarszczył brew, usilnie starając się ignorować jej uwodzicielskie sztuczki.

– Nie wierzysz mi?

– Samowładca ze wszystkich sił stara się odebrać każdy kawałek ziemi, który kiedyś należał do Rosji. Nie uczestniczysz w tym?

– Nie gadaj bzdur.

– Nie zgadzasz się z tym, co ostatnio powiedział publicznie?

– On mówi publicznie wiele rzeczy.

– Tym razem wygłosił coś wybitnie podłego. Wczoraj wieczór pochlebnie wyrażał się o tej przedwojennej umowie między Związkiem Radzieckim a hitlerowskimi Niemcami, w której po cichu podzielili się Polską i innymi krajami jak rzeźnicy. Samowładca wcale nie jest lepszy niż Mołotow czy Ribbentrop, co niezbicie świadczy, że to szaleniec.

Borys się nie odezwał. Racjonalnie czy nie, poczuł się dotknięty, że rozsupłała węzełek obaw, które dusił w sobie od wielu tygodni. I to w dzień ich ślubu!

– I co ugrał na tej buńczucznej postawie? W kraju nędza przez zachodnie sankcje, rubel chyba nigdy nie stał tak nisko, a notowania giełdowe lecą na łeb na szyję. Nawet miliarderzy z dnia na dzień mają więcej powodów do zmartwień, bo widzą, że ich góry pieniędzy topnieją niczym lód. Przyznaj, że Samowładca wpakował się w kłopoty. Wepchnął kraj na śliski grunt.

– Jaki znów śliski grunt? – spytał, chociaż doskonale wiedział, o co jej chodzi.

Biust Swietłany zafalował kusząco, gdy wydała z siebie głębokie westchnienie.

– Wankor – rzuciła, a w oczach miała ten wyraz lisiego sprytu, którym podbiła jego serce.

– Co z Wankorem?

W trzewiach poczuł ukłucie strachu. Mieszanka inteligencji i intuicji przywiodła Swietłanę zdecydowanie zbyt blisko sedna sprawy.

– Myślisz, niedźwiadku, że nie wiem o zmianach w strategii energetycznej, które wprowadził Samowładca? Rosja ma pełną kontrolę nad złożami Wankor i dzięki infrastrukturze i doświadczeniu Wankornieftu może je eksploatować. A mimo to Samowładca właśnie podpisał z Chińczykami tajne porozumienie, dając im pozwolenie na wykup dziesięciu procent udziałów w Vankornefcie. – Ich spojrzenia się spotkały. – Dlaczego, u diabła, Samowładca odłupuje kawałek jednego z klejnotów koronnych Rosji?

Borys milczał, bo dobrze wiedział, że Swietłana lubi odpowiadać na własne pytania.

– Otóż, niedźwiadku, dlatego, że desperacko potrzebuje forsy. Stan gospodarki pogarsza się w zastraszającym tempie. Na utrzymanie armii poza granicami kraju trzeba wydać miliardy. Mateczka Rossija musi wykarmić wszystkich zbuntowanych separatystów we wschodniej Ukrainie, a do tego teraz trzeba słać dotacje na Krym. Rubel leci w dół, a giełda jest w takim stanie, że sam Apple był wczoraj wart więcej niż cały rosyjski rynek. Więc skąd się biorą pieniądze? W trudnych czasach cel uświęca środki, a ty jesteś wplątany w tę kabałę. I to mnie martwi najbardziej.

Źle odczytała jego zbolały wyraz twarzy.

– Niedźwiadku, zaprogramowali cię, żeby kłamać. Nawet mnie. Powiedziałabym nawet, że mnie w szczególności.

Odwrócił ku niej głowę.

– A to czemu?

– Czy te „ważne sprawy”, którymi musisz się zajmować w dzień naszego ślubu, to aby przypadkiem nie maskirowka?

Karpow roześmiał się. Czasami przerażała go jej inteligencja i intuicja. Na przykład teraz.

– Całe dorosłe życie zajmuję się wymyślaniem, czemu można zaprzeczyć, zatajaniem faktów i sianiem dezinformacji, która ma zmylić i otumanić wrogów, tak żeby nie byli w stanie przewidzieć naszych następnych posunięć, a co dopiero zareagować.

Swietłana opuściła ramiona i usiadła prosto.

– Niektórzy twierdzą, że cały nasz ślub to też tylko maskirowka.

– Co?!

– Z powodu mojej rodziny.

Patrzył na nią, jakby niespodziewanie znalazł w swoim łóżku węża.

– Mówią, że wcale mnie nie kochasz. Że zgodziłeś się na to małżeństwo z rozsądku.

– Hej… – Znów się roześmiał, ale jakby ostrzej, bez krzty radości. – Mam dojścia do prezydenta. Twoja rodzina mi niepotrzebna. – Spoważniał, widząc wyraz jej oczu. – Kto taki? Kto rozprowadza takie wstrętne informacje?

– Bo gdybyś wiedział, wyrwałbyś mu język?

– Co ja, Iwan Groźny? – mruknął Borys.

– Na ten temat też można polemizować.

Borys uniósł ciężkie brwi.

– Kto ci takie bzdury opowiada?

– Dobrze wiesz. Pierwszy minister Timur Sawasin. Ale nie martw się, kochany. Myślisz, że wychodziłabym za ciebie, gdybym wierzyła w choćby jedno jego słowo?

Z oczu Borysa wyzierał teraz prawdziwy smutek.

– Prawda, że masz dojścia do Samowładcy. Ale nie wierzę, że człowiek, który jest jego prawą ręką, sieje kłamstwa bez jego wiedzy i zgody. Musisz przyznać, że to niezły przypadek. Zachwyca się Hemingwayem, poluje, półnagi ugania się konno po lesie…

– Chciałby posklejać to, co kilkadziesiąt lat temu się rozpadło. Repatriować kraje, które należały kiedyś do Związku Radzieckiego.

– Zrujnowana gospodarka tych krajów była dla Moskwy takim obciążeniem, że trzeba było z nich zrezygnować. I bardzo dobrze się stało.

– Wiesz, Swietłano, Federacja Rosyjska zrobiła się za mała na obecny światowy porządek. Musimy rozwinąć skrzydła.

– Teraz to gadasz jak Hitler.

– Wypluj to słowo! Prezydent chce tylko odzyskać coś, co kiedyś do niego należało. Jak i wszyscy Rosjanie. Jego popularność cały czas rośnie.

– Co kiedyś do niego należało? Czy ty się w ogóle słyszysz? Ukraina, Litwa, Polska, Łotwa, Estonia i cała reszta zostały zajęte przez rosyjskie wojska pod koniec drugiej wojny światowej. Nigdy do Moskwy nie należały, a już na pewno nie do Samowładcy, naszego cara batiuszki.

– Mogłabyś go tak nie nazywać?

– A to czemu? To nie ja sprzedaję kłamstwa i mistyfikacje.

– Gdybym wiedział, że masz serce Ukrainki…

Rumieniec spłynął z policzków Swietłany, rozlewając się po szyi i ramionach.

– To co? Nasłałbyś na mnie któregoś ze swoich zakapturzonych terrorystów? Kazał mnie przejechać jednym z tych czołgów, co stoją na granicy? A może zaaranżował to małżeństwo? W końcu wrogie przejęcie cudzymi rękami to ostatnio ulubiona wojenna zagrywka Samowładcy.

Przewrócił oczami.

– Nie ma co z tobą rozmawiać, kiedy…

– Nie znoszę, gdy traktujesz mnie jak dziecko, Borysie Iljiczu.

Zrozumiał, że teraz naprawdę ją rozzłościł. Nazwiskiem patronimicznym nie nazywała go prawie nigdy. A mimo to słowa same cisnęły mu się na usta:

– Jeśli będziesz się zachowywać jak dziecko, to tak będziesz traktowana. Rzucasz się z pazurami na zmyślone potwory, które podsuwa ci wybujała wyobraźnia. W Rosji to niemal definicja paranoi. – Jego głos nagle zaczął brzmieć miękko, pojednawczo. – Jak doskonale wiesz, specjalizuję się w kwestiach Bliskiego Wschodu. Co to Ukrainy i innych krajów dawnego bloku wschodniego…

– A mimo to kwestionujesz moją lojalność.

– Nic takiego nie sugerowałem. Nasza dyskusja…

– Tak to nazywasz?

Znów przyjrzał jej się uważnie.

– Nasza dyskusja była czysto hipotetyczna.

– W gruncie rzeczy chodzi o ekonomię – ciągnęła. – Ekonomię pazernych. Samowładca i jego siłowniki zarobili na rosyjskiej ropie miliony dolarów. A teraz to wszystko się kończy. Skąd wezmą pieniądze na utrzymanie Federacji? I to z tej niepewności, z tej obawy, wynika ta cała gadka o repatriacji. Rosja potrzebuje krajów dawnego Związku Radzieckiego, żeby zachować co?

– Siłę.

– Tak, ale już raz niemal doprowadziły one Rosję do bankructwa.

Borys po raz kolejny z podziwem pomyślał o tym, jak doskonale ta kobieta orientuje się w meandrach ekonomii i geopolityki. Między innymi dlatego się w niej zakochał, chociaż jej umiejętności w sypialni też były imponujące. W tym przypadku również miała absolutną rację. Prywatnie Borys był zdania, że realizacja celów prezydenta może dla Rosji oznaczać ruinę. Państw satelickich trzeba było się pozbyć. Ciągnęły Moskwę w dół. Związek Radziecki był zbyt rozdęty i trudny w obsłudze, a do tego ostatnio Czeczenom i innym muzułmanom zaczęło się wydawać, że świat należy do nich… Nie pora na zaganianie uciekinierów z powrotem do zagrody. Te owieczki zostały stracone na zawsze.

– Sama widzisz, Łana, że się mylisz. Prezydent już ogłosił podpisanie umowy z Ukrainą, żeby gazociąg działał przez całą długą i mroźną zimę, która zawita do nas za parę miesięcy.

– Myślisz, Borys, że nie wiem, co planuje Samowładca? – odparła, kręcąc głową z dezaprobatą. – Rosjanie nie chcą wojny i nie chcą jego rządów. Zachodnie sankcje już dają się nam we znaki, a najbardziej cierpią na tym zwykli obywatele. Cała ta tak zwana umowa z Ukrainą spełznie na niczym, zanim ktokolwiek ją podpisze. Samowładca zrzuci winę na NATO, mówiąc, że miesza się do spraw Ukrainy. Już robi się coraz zimniej. Kiedy chwyci mróz, Samowładca zakręci kurek z gazem nie tylko Ukrainie, ale całej Europie Zachodniej, wywołując globalną falę recesji.

Borys zaśmiał się szczekliwie, a jego oczy pociemniały.

– Ależ ty masz wyobraźnię, myszko. Prezydent nie będzie ryzykował rozpoczęcia trzeciej wojny światowej. Może i jest wariatem, ale nie szaleńcem.

Teraz to ona zaczęła się śmiać.

– Masz rację, oczywiście. Trochę mnie poniosło. No już, kochanie, nie krzyw się tak. Wyglądasz jak naburmuszone dziecko. – Nawet w przytłumionym świetle jej uśmiech miał nieodparty urok. – Zresztą, w kobiecie bez ikry nigdy byś się nie zakochał.

Skinęła ku niemu palcem, uśmiechając się jeszcze szerzej. Błysnęły pomalowane na krwistą czerwień paznokcie.

– Chodź do mnie, niedźwiadku. Przystojnie wyglądasz w tym galowym mundurze.

Borys potrząsnął głową. Wyglądał, jakby ta sprzeczka popsuła mu nastrój, chociaż potyczki słowne należały do ich codziennej rutyny.

– Żadnego bzykania przed ślubem.

– A kto mówi o bzykaniu? – rzuciła Swietłana kokieteryjnie.

– Później. – Poprawił klapy marynarki, patrząc jej prosto w oczy. – Ile będzie się nam podobało, ale później.

– Masz strasznie burżuazyjne podejście, Borys.

– Nie, kochana, pragmatyczne. – Pochylił się i delikatnie pocałował ją w usta. – Pora, żebyś poszła się kąpać, malować czy co tam jeszcze kobiety robią przed ślubem.

– Głupek! – odcięła się, ale z ciepłym uśmiechem, a potem go pocałowała, otwierając miękkie usta i zaciskając dłoń na jego potylicy.

Gdy wreszcie go puściła, zakomenderowała drwiąco:

– A teraz idź precz! Zabawiaj naszych gości. Tylko bądź uprzejmy!

– Ja zawsze jestem uprzejmy.

Jeszcze na korytarzu słyszał jej zmysłowy śmiech.

***

Kiedy tylko za Borysem zamknęły się drzwi, Swietłana otuliła się długim szlafrokiem z połyskliwego jedwabiu. Z wąskiego przejścia łączącego salon z pokojem obok wysunął się Wieniamin Biełow. Był to niski, blady brunet w okrągłych okularach. Jego czarne oczy były wiecznie niespokojne, jakby przez cały czas szukały dróg ucieczki. Przespacerował się po pomieszczeniu, wymachując niedużym urządzeniem. Szukał pluskiew.

Upewniwszy się, że apartament jest czysty, podszedł do Swietłany.

– I jak? – odezwał się. – Zdeklarował się jakoś?

Kącik jej ust drgnął w półuśmiechu.

– Chcecie powiedzieć, Wieniaminie Nazarowiczu, że nie siedzieliście ze stetoskopem pod drzwiami?

– To nie jest zabawa, Łana. Ile razy mam ci to powtarzać?

– Chodź tu, mój drogi. – Wyciągnęła ku niemu ręce. – Krawat masz za ciasno zawiązany.

Potrząsnął głową.

– Chcesz, żebym pożałował…

– Czego? – W jej oczach pojawił się ostrzegawczy błysk. – Z tego planu nic by nie wyszło, gdyby nie ja.

Milczał przez chwilę, jakby starając się przywrócić atmosferę do poprzedniego stanu. W pokoju wyraźnie stało się chłodniej.

– Przepraszam cię, Łana – powiedział w końcu. – To chyba mój brak cierpliwości…

– …wychodzi na wierzch, jak halka spod spódnicy – ucięła. – I sprawia równie marne wrażenie.

– Mea culpa… – Złożył ręce jak do modlitwy. – Mea maxima culpa.

Ten widok wywołał na jej ustach uśmiech. Lekki, ale jednak.

– Z taką znajomością łaciny mógłbyś bez problemu zająć się infiltracją struktur Watykanu!

Biełow wyraźnie się rozluźnił.

– Podaj mi chociaż twoją ocenę stanu umysłu generała.

Swietłana zmarszczyła czoło.

– Szczerze mówiąc, sama nie wiem. Borys unika faktów. Wiecznie. – Oblizała wargi. – Opiewa strategie Samowładcy nawet przy mnie, prywatnie.

– Trochę to rozczarowujące. Ma reputację człowieka, który potrafi myśleć sam.

– Chociaż… – Swietłana uniosła palec. – Jeśli każesz mi zgadywać, to stawiam, że jego własne opinie są dokładnym przeciwieństwem oficjalnej linii.

– Innymi słowy, są zgodne z naszymi. – Biełow w zamyśleniu postukał się w brodę długim, szczupłym palcem. – Ile byłabyś skłonna postawić na generała?

– A jak myślisz? – Wzruszyła kształtnymi ramionami. – Wszystko.

Jakaś nuta w jej głosie obudziła jego niepokój.

– Nie mów mi, proszę, że się w nim zakochałaś…

– Nic ci do tego – odcięła się, o ułamek sekundy za szybko.

– Mylisz się. – Przysiadł obok niej na brzegu kanapy. – Miłość potrafi wykrzywić obraz rzeczywistości. Na pewno o tym wiesz. Przechodziliśmy już przez to z innymi. Sama widziałaś, do jakich porażek taki skrzywiony osąd prowadzi. Wszyscy na ciebie liczą. Jesteś jak wiosło, które mąci wodę. To cisza przed burzą. Nie możesz sobie pozwolić na żaden błąd.

Swietłana wyprostowała się dumnie.

– I tuż przed burzą straciliście wiarę we mnie, Wieniaminie Nazarowiczu?

– Chciałem się tylko upewnić.

– Możesz być pewny.

– Dobrze. – Biełow wstał. – Bo bez generała…

– Nie mów tego głośno – upomniała go, podnosząc się wreszcie z kanapy. – I nawet o tym nie myśl.

2

Borys przeszedł przez obity dekoracyjną tkaniną korytarz i otwarte na oścież podwójne drzwi, po obu stronach których stali żołnierze i agenci FSB. Jego oczom ukazała się sala balowa pełna elegancko ubranych gości. Poczuł nagły przypływ dumy. Zjawili się wszyscy: prezydent, premier, pierwszy minister, szef prezydenckiej administracji, szef sztabu, minister spraw zagranicznych i wielu innych. Cała ta śmietanka przyszła złożyć mu życzenia w dzień ślubu. Goście raczyli się już szampanem i kawiorem oraz potrójnie filtrowaną wódką, którą na srebrnych tacach roznosili umundurowani kelnerzy. Grał kwartet smyczkowy. Ich wersja symfonii Czajkowskiego wydała się Borysowi nadęta i wysilona.

W falującym oceanie urzędników z Kremla, oligarchów i elitarnej nomenklatury, ludzi żerujących na gospodarce Federacji, Borys odszukał wzrokiem swojego przyjaciela i towarzysza broni, Jasona Bourne’a.

Poddając się korowodowi uścisków dłoni, poklepywań po ramieniu, mamrotanych pod nosem gratulacji, kiepsko skrywanej zazdrości i strachu – bo przecież budził strach we własnym kraju i w miejscach bardziej odległych – Borys zarejestrował ze zdumieniem, że Bourne nie jest sam. U jego boku dostrzegł szczupłą kobietę o kociej gracji. Głęboki dekolt jej ciemnofioletowej sukni prowokacyjnie odsłaniał wewnętrzną stronę ciężkich piersi.

Borys szczycił się tym, że zna Bourne’a lepiej niż ktokolwiek inny, choć oczywiście nie do końca. Zdaniem Borysa akurat tego nie mógł powiedzieć nikt, nawet sam Bourne, nie odkąd stracił pamięć. Jednak jeśli czegoś mógł być pewien, to tego, że Bourne był podręcznikowym typem samotnika. Nie widywano go w towarzystwie kobiet, a jednak po tym, jak ta piękność wisiała na jego ramieniu, widać było, że nie ma zamiaru go puścić. Co dziwniejsze, Bourne zdawał się tego nie dostrzegać. Poruszał się, jakby w ogóle jej tam nie było. „A to zagadka” – pomyślał Borys i postanowił, że musi o to podpytać Bourne’a po ceremonii, kiedy wreszcie będą mogli się wymknąć na rozmowę w cztery oczy. Zrobiło mu się wstyd, że wysyłając mu zaproszenie, kierował się czymś więcej niż tylko pragnieniem spotkania z przyjacielem. „Wspaniale byłoby móc się z nim spotkać tylko po to, by uczcić moje wesele” – pomyślał. Cóż, może i tak, ale w jego życiu nie było miejsca na takie luksusy.

Przysunął się bliżej i na moment zamarł. Czy to… Jak to możliwe? Przez głowę przebiegła mu jasna smuga myśli: co u diabła Jason Bourne robi z Iriną Wasilijewną? Nie wiedział, że się znali. A jeśli tak, to czemu o niej nie wspomniał? Chyba wiedział? Oczy Borysa zwęziły się w szparki. Patrząc na zachowanie Bourne’a, Borys niemal zyskał pewność, że ten jednak nic nie wie.

Ojciec Iriny, Wasilij, należał do oligarchów. Jednak nawet wpływowi bogacze mogą wpaść w kłopoty, jeśli prowadzą interesy z niewłaściwymi ludźmi. To właśnie przytrafiło się jemu i jego najstarszemu synowi. To nie Borys wydał rozkaz ich eksterminacji; był wtedy z Jasonem w Damaszku, zajmując się sprawą, która interesowała ich obu. Jak mu potem powiedziano, polecenie wyszło od samego prezydenta. Borys wrócił na czas, by uchronić przed tym samym losem młodszego syna i jego bliźniaczą siostrę. Argumentował, że nie można ich winić za przewinienia ojca. Rodzeństwo nigdy się nie dowiedziało, kto je ocalił. Za to wiedział ich dziadek i był Borysowi wdzięczny.

Tytanicznym wysiłkiem Karpow zmusił się do uśmiechu. Uścisnęli się z Bourne’em nie tylko jak przyjaciele, ale jak bracia, którzy przeszli razem przez niejedno niebezpieczeństwo i wielokrotnie ratowali się nawzajem. W takim świecie żyli; ich uścisk wyrażał wdzięczność, że obaj dożyli tego podniosłego dnia. „Przynajmniej to jest szczere” – pomyślał Borys.

Ucałował oba policzki Bourne’a i wyszeptał mu do ucha:

– Dostałeś monetę?

Bourne nieznacznie skinął głową.

– To dobrze. Pilnie musimy pogadać. Znajdziesz mnie w hotelowej loggii, gdy tylko zaczną podawać przystawki – powiedział po arabsku.

Obaj doskonale znali ten język.

Minęła chwila bliskości. Odsunął się i przybrawszy na powrót oficjalny uśmiech, ruszył dalej ściskać ręce i przyjmować życzenia od gości, którzy podchodzili do niego z gratulacjami.

***

Fakt, że Irina przez cały czas kurczowo trzymała się jego ramienia, wyraźnie Bourne’owi przeszkadzał, nikt jednak się nie zorientował, co przechodzi – nawet jego przyjaciel Borys Karpow, a już na pewno nie sama Irina. Epatowała seksem. Pachniała, jakby właśnie się z kimś kochała lub była podniecona.

Zadzwonił do niej, kiedy przebił się przez kontrolę paszportową na Szeremietiewie. Chciała wysłać po niego samochód, ale Bourne nie miał w zwyczaju wsiadać do podstawionych aut, stwierdził więc, że spotka się z nią w centrum i podał adres. W Pierścień Sadowy wjechał taksówką.

Powitała go uśmiechem.

– Dobry wieczór – odezwała się moskiewską ruszczyzną i ucałowała go w oba policzki, jak starego znajomego. – Mam nadzieję, że lot był znośny.

– Nie narzekam – odparł Bourne, po raz pierwszy wdychając jej piżmowy zapach.

Zauważyła, że drgnęły mu nozdrza, a półuśmiech, który posłała mu w odpowiedzi, nie pozostawiał żadnych wątpliwości. Efekt był zamierzony.

– Kapitan Wanow opisał was bardzo trafnie – powiedziała, ujmując go pod rękę zaborczym gestem, który chyba leżał w jej naturze.

Nie ufał ani jej, ani Wanowowi, nie do końca. Po pierwsze dlatego, że Borys słowem nie wspomniał o tej kobiecie ani o tym, że ktoś miałby czekać na niego w Moskwie. Dla kogoś, kto znał go jako samotnika, takie zachowanie było nietypowe. Z drugiej strony Wanow przekazał mu monetę Borysa, a zatem już na starcie pojawiła się anomalia, którą wyjaśnić mógł tylko Borys. Uznał więc, że na razie poczeka na rozwój sytuacji i dowie się, czego tak naprawdę Irina od niego chce. W Moskwie, tak w polityce, jak i w biznesie, pod powierzchnią codziennego życia płynęły w rozmaitych kierunkach różne prądy, znacznie bardziej niebezpieczne niż na przykład w Waszyngtonie. Łatwo było się pogubić i wpaść w sieć uplecioną przez kogoś innego. Taka możliwość wydała mu się o tyle prawdopodobna, że Borys postanowił przekazać mu monetę, którą nazwał kołem ratunkowym, właśnie przy okazji swojego wesela.

Bourne obrzucił Irinę wzrokiem. Miała na sobie dopasowany w talii płaszcz w kolorze soczystej czerwieni i lśniące czarne kozaki na wysokim obcasie. Długie ciemne włosy okalały jej twarz, wręcz stworzoną do tego, by ją całować. Na przedramieniu czuł nacisk jej piersi, gdy prowadziła go przez czerwonawy moskiewski mrok, rozpraszany błyskami świateł i czujnymi spojrzeniami członków agencji rządowych.

Dwie przecznice dalej czekał na nich czarny range rover 5.0L SUV. Potężny ośmiocylindrowy silnik nawet na jałowym biegu dyszał niczym lew po udanym polowaniu. Kiedy podeszli bliżej, umundurowany szofer otworzył przed nimi tylne drzwi. Krój munduru nie był Bourne’owi znany; na pewno nie należał do żadnej z oficjalnych rządowych agencji. Zapewne pracował w prywatnej firmie albo dla jakiegoś bajecznie bogatego oligarchy.

Auto sunęło przez zatłoczone ulice, kierując się coraz dalej od serca miasta. Kierowca zjechał na północ, na – co w Moskwie należało do rzadkości – nienagannie utrzymaną szosę, ze szpalerem drzew. W dalekim planie było widać gęsty sosnowy las; droga wgryzała się weń niczym w tunel pod górą. Światła SUV-a przeszyły aksamitną ciemność, wyławiając z niej skupiska igieł i gałęzi. Nawet niebo było zupełnie zasłonięte.

Las wypluł ich równie nagle, jak wcześniej ich pochłonął. Z mroku wyłonił się połyskliwy zielony mur o wysokości przynajmniej sześciu metrów. Samochód zwolnił i wjechał przez bramę, która zamknęła się za nimi. Znaleźli się w innym, całkowicie odizolowanym świecie wystawnych willi. Rezydencje różniły się stylem – od wiktoriańskich i georgiańskich po japońskie i nawiązujące do art déco. Jedna przypominała nawet bawarski zamek.

Minęli te pałace próżności, skręcając na długi podjazd wysypany odłamkami marmuru, które skrzyły się w świetle reflektorów. Przejechali między parą kamiennych sfinksów w idealnie przystrzyżonym ogrodzie. Ich enigmatyczne uśmiechy dokładnie naśladowały egipski oryginał.

Sama willa, mocno oświetlona, została zbudowana w stylu art nouveau: kamienna fasada pełna dekoracji, rzeźbione kobiece twarze nad oknami w kształcie oczu, półkoliste balkony o balustradach z patynowanej miedzi, powykrzywianych i nadtopionych jak z obrazu Salvadora Dali albo narkotycznych wizji.

– Dwa tysiące dziewięćset metrów kwadratowych, kryty basen i lodowisko, dwa kina, sala balowa – wyliczyła Irina, jakby recytując tabliczkę mnożenia. – Co tam jeszcze? Chwilowo nie mogę sobie przypomnieć.

SUV wtoczył się na podjazd i zatrzymał przy frontowych drzwiach, a ona obróciła ku niemu uśmiechniętą twarz.

– To mój dom.

Teraz, podążając za tłumem do sali balowej, gdzie miała się odbyć ceremonia zaślubin, Bourne przypomniał sobie artykuł z gazety „Financial Times”, który czytał w samolocie. Pisano w nim nie tylko o tym, że w Moskwie mieszka więcej miliarderów niż w jakimkolwiek innym mieście, ale też o tym, że jedna trzecia gospodarki Federacji Rosyjskiej znajduje się w rękach i pod kontrolą zaledwie trzydziestu sześciu ludzi, z których każdy stoi w cieniu prezydenta. To właśnie z powodu tej koncentracji majątku relacje z członkami moskiewskiej nomenklatury bywały tak bardzo zdradliwe: ich wrogowie natychmiast stawali się twoimi.

Korowód gości wszedł między podwójny szpaler wartowników, posępnych i uzbrojonych. Taksowali wzrokiem każdego gościa, z wyjątkiem tych, których jedno słowo wystarczyłoby, by posłać ich wszystkich do piachu.

Mimo ogromnych rozmiarów, sala balowa była wypełniona po brzegi. Rozproszone światło z kryształowych żyrandoli rozniecało kolorowe iskry na ciężkiej biżuterii kobiet i na nasmarowanych brylantyną włosach ich mężów, kochanków i towarzyszy.

Kiedy ostatni goście zajęli miejsca, do sali wsunęło się dziesięciu strażników, ustawiając się pod ścianami. Pozostała szóstka nie ruszyła się ze swoich stanowisk w szerokim, wyłożonym boazerią korytarzu. Bourne nie musiał ich liczyć; umysł sam podsunął mu tę i szereg innych informacji, sortowanych z prędkością światła i gotowych do wykorzystania, gdyby tylko zaszła taka potrzeba.

Ten sam proces przeprowadził w rezydencji Iriny, analizując wszystko, od marmurowej kopii Dawida Michała Anioła, którego członek tryskał odfiltrowaną wodą do ustawionej o metr dalej alabastrowej misy, po leżący w gabinecie dywan z Isfahanu i tytuły książek na regałach z tekowego drewna.

Wskazała mu miejsce na jednej z dwóch kanap z ręcznie zszywanej włoskiej skóry. W międzyczasie kamerdyner przyniósł srebrną tacę z kawiorem i różnymi napojami, od herbaty po wódkę. Wszystko wokół pachniało pieniędzmi, górami pieniędzy. Bourne z rozbawieniem zestawił ten widok ze Sknerusem McKwaczem nurkującym w srebrnych dolarówkach.

Kiedy zostali sami, postanowił zagaić:

– Mieszka tu pani sama?

Uśmiech na jej twarzy był zarazem przebiegły i pożądliwy.

– Kapitan Wanow mówi, że nie wiecie, z jakiego powodu przysłano wam tę monetę – rzuciła, puszczając jego pytanie mimo uszu.

– To prawda.

Zauważył, że nie chciała rozmawiać o sobie i zachował tę informację do późniejszej analizy.

– Mogłabym ją zobaczyć? – zapytała i wyciągnęła wypielęgnowaną dłoń, przyglądając się mu z niezdrową fascynacją, niczym kolekcjonerka rzadkich motyli.

– To nie jest najlepszy pomysł.

Natychmiast się nadąsała, kokieterią próbując zamaskować zainteresowanie.

– Chciałam tylko popatrzeć. Komu to zaszkodzi?

– Opowiedzcie mi coś o tym domu – rzucił Bourne, lekko się uśmiechając.

Przez chwilę zerkała na niego spod rzęs, po czym wzruszyła ramionami.

– Jak sobie życzycie. Uszanuję waszą potrzebę prywatności. – Na czubku palca podsunęła mu porcję kawioru na malutkim blinie. – Opowiem wam, kiedy będziecie jedli. – Jej uśmiech znów stał się uwodzicielski. – Nikt nie będzie mógł mi zarzucić, że poszliście spać głodni.

3

– Szpetnie mieć szefa FSB za przyjaciela – zagaiła Irina.

– Słucham?

– Mówię, że zaszczytnie jest przyjaźnić się z generałem Karpowem.

– Powiedzieliście „szpetnie”.

Roześmiała się.

– Lapsus. Nie to miałam na myśli.

– Znamy się z generałem od dawna – rzucił Bourne. – Przynajmniej on tak twierdzi.

– Wierzycie mu?

– Owszem.

– Na jakiej podstawie? Ludzie w służbie rządu to zawodowi kłamcy.

– Też jestem częścią tego środowiska – skwitował. – Znam je na wylot.

Irina potrząsnęła głową.

– Dziwię się po prostu, że generał jest w tak bliskich stosunkach z Amerykaninem.

– Pokojowe współistnienie na poziomie osobistym. Obu nam to dobrze zrobiło.

– Nie spytaliście go o monetę.

„Ciekawe dlaczego aż tak bardzo cię to interesuje” – pomyślał Bourne, głośno zaś powiedział:

– Będzie na to czas po uroczystości.

Gwar rozmów przycichł. Miejsce kwartetu smyczkowego zajęła orkiestra. Zagrała coś, co brzmiało jak marsz wojskowy. Osobliwy dobór weselnego repertuaru, chociaż może nie akurat w Moskwie.

– Ale przyznacie, że Borys Karpow budzi strach? – odezwała się Irina półgłosem. – On i inni jego pokroju?

– On jest wyjątkowy – odparł Bourne.

– Nie jesteście z Rosji. Wy tego nie zrozumiecie.

– I tu się mylicie.

Spojrzała na niego ostrożnie, jakby dokonując powtórnej analizy.

– Mało to prawdopodobne, ale… macie z generałem podobne poglądy polityczne?

– Rozmawiamy o etyce, nie o polityce.

– Cieszy mnie to – powiedziała łagodnie, ale jej oczy pozostały czujne.

– Pomyślcie – rzucił Bourne. – Gdyby generał nie był moim przyjacielem, to czy siedzielibyście tu ze mną w otoczeniu moskiewskiej elity?

– Rozzłościłam was.

– Nigdy się nie złoszczę.

Irina westchnęła głęboko.

– Chyba po prostu trudno mi myśleć o was jako o kimś, kto przyjaźniłby się z tym człowiekiem, a w zasadzie z kimkolwiek z FSB.

Na moment obrócił ku niej twarz.

– W moim zawodzie spotyka się najdziwniejszych ludzi. A pomoc często przychodzi z nieoczekiwanej strony.

Zawahała się na moment.

– I tak było z wami i generałem?

– Wiele razy – potwierdził Bourne.

Wciąż wydawała się zafrasowana.

– Cóż, to mi daje do myślenia.

– Mnie zastanawia inna rzecz – odezwał się. – Jesteście tu z polecenia Borysa, ale nie macie o nim zbyt wysokiego mniemania.

Roześmiała się.

– Generał Karpow jest z FSB. O nikim z tych służb nie mam wysokiego mniemania, co nie znaczy, że nie potrafię z nimi współpracować. Czy jest jakiś sposób, żeby tego nie robić i przeżyć?

Zanim Bourne zdążył zareagować, orkiestra zadęła w rogi, sygnalizując początek uroczystości.

***

Trzymając Irinę w ramionach, Bourne zastanawiał się, jakie wrażenie wywarła na kremlowskich siłownikach prawosławna msza. W zasadzie nie był pewien, co myślał na ten temat Borys, bo jego przyjaciel nigdy wcześniej nie wyrażał zainteresowania żadną religią. Pomysł, by uczynić z ceremonii uroczystość kościelną, musiał zatem wyjść od panny młodej, której Bourne nie zdążył jeszcze poznać.

Orkiestra grała walca. Bourne i Irina wirowali pośród innych par pod skrzącymi się żyrandolami wielkimi jak meteoryty. Ceremonia dobiegła końca, ale nowożeńcy jeszcze nie pojawili się na sali. Zapewne robili sobie zdjęcia ślubne w innej części hotelowego kompleksu.

– Byłem tu kiedyś z Borysem – odezwał się Bourne. W tańcu minęli pułkownika FSB. Zauważył lubieżne spojrzenie, jakim tamten obrzucił Irinę. Miał chmurną urodę żołnierza i gesty arystokraty, które na pewno rzucały się w oczy w mieście pełnym hałaśliwych, nieokrzesanych zwierząt, a tym bardziej pośród sztywniaków z FSB. – Tropiliśmy wtedy przemytnika broni.

– I jak? Złapaliście go?

– Tak, ale konfrontacja była mało elegancka. Obsługa potrzebowała paru dni, żeby uporać się ze sprzątaniem.

– Niegrzeczne chłopaki.

Nie był pewien, co miała na myśli. Rozejrzał się po sali.

– Ten hotel był kiedyś pałacem cara, jednym z wielu – powiedział. – Ciekaw jestem, jak czuli się mieszkańcy. Choćby się miało tłum służących i potakiwaczy, takie życie zawsze jest samotne.

Przez twarz Iriny przebiegł cień. Trwało to zaledwie ułamek sekundy, lecz pozostawiło trwały ślad, jakby rysę na idealnej fasadzie.

– Zmęczyłam się. Pozwolicie, że usiądę?

Przecisnęli się przez rozkołysany tłum, kierując się ku oszklonym drzwiom prowadzącym na taras. Bourne zgarnął po drodze dwa smukłe kieliszki z szampanem. Irina wypiła już cztery, więc uznał, że nie zaszkodzi zatroszczyć się o następne. Alkohol w czarodziejski sposób rozwiązywał ludziom języki.

Otoczył ich zapach jaśminu i pomarańczy. Minęli dwóch strażników, którzy obrzucili ich przelotnym spojrzeniem, po czym wrócili do patrolowania rzęsiście oświetlonych terenów wokół hotelu. Gdzieś niedaleko zaszczekał pies.

– Ochrona jest tu bez zarzutu – rzuciła Irina tak cicho, że Bourne po raz kolejny odniósł wrażenie, że mówi do siebie.

Zapatrzył się na ogród, ale wszystkie pozostałe zmysły skupił na niej, starając się dociec prawdziwej natury ukrytej pod tą cudownie kuszącą fasadą.

– Samotność to element mojej codzienności – powiedział. – To mój świat, ale nie wiem nawet, czy sam go wybrałem, czy to on wybrał mnie. Zazwyczaj się nie zastanawiam nad tą kwestią, ale bywają chwile… – Rzucił jej szybkie spojrzenie – …kiedy do niej wracam.

Irina sączyła szampana z zamyśloną miną.

– To miał być komplement czy… – Wzruszyła kształtnymi ramionami. – W sumie nieważne.

Znowu dało się słyszeć psa, tym razem bliżej. Najpierw zauważyli jego cień, wielki i rozciągnięty, a potem z mroku wyłoniło się zwierzę trzymane przez strażnika na grubym łańcuchu. Ogar był potężny; ze zjeżoną sierścią buszował w zaroślach, szukając intruza. Wydawał się zupełnie skoncentrowany na obcym zapachu, dopóki się nie zatrzymał i bezceremonialnie nie nasikał na krzaki.

Irina zaśmiała się cicho.

– Szkoda zwierzaka, tak go trzymają na uwięzi.

Bourne nie odezwał się, czekał. Jego cierpliwość została nagrodzona, chociaż inaczej, niż się spodziewał.

– Powiedzcie mi… – rzuciła nagle Irina. – Byliście kiedyś zakochani?

Nie dał po sobie poznać, że jest zdziwiony.

– Czemu o to pytacie?

– Przez wczorajszą noc. Powtarzaliście w kółko jej imię.

– Nie wydaje mi się, bym wczoraj o kimkolwiek wspominał.

– Mylicie się. Mówiliście przez sen. Chyba śnił wam się koszmar.

– Ja nie miewam koszmarów.

Uśmiechnęła się do niego.

– Ja miewam. Każdy czasem je ma.

– Tak czy owak, na pewno nie powtarzałem żadnego imienia.

– Sama słyszałam.

– Nie wierzę.

– Sara. Wołaliście Sarę.

Bourne nie był zachwycony obrotem tej rozmowy. Czyżby rzeczywiście imię Sary wyrwało mu się przez sen?

– Nie znam żadnej Sary.

– Znasz. I kochasz ją.

Pociągnęła za napiętą strunę.

– Do czego zmierzasz, Irino?

Jej odpowiedź ponownie go zaskoczyła:

– Byłam w twoim pokoju zeszłej nocy. Słyszałam, jak ją wołasz. Powtarzałeś jej imię z taką czułością… Przyznaję, że poczułam zazdrość. Zawsze chciałam usłyszeć w głosie mężczyzny tyle miłości.

Cóż za dziwna kobieta… Miał wrażenie, jakby jej ustami ciągle przemawiał ktoś nowy.