Dla mojej mamy, która była moją największą fanką

i zawsze mnie wspierała.

Będę tęsknić i nigdy nie zapomnę.

Rozdział 1

Katy

Znowu płonęłam. Było gorzej, niż gdy przechodziłam mutację, gorzej, niż gdy spryskano mi twarz onyksem. Czułam się, jakby zmutowane komórki mojego ciała drgały, próbując uwolnić się przez skórę. Może tak było. Miałam wrażenie, że jakaś siła rozrywa moje ciało na strzępy. Policzki miałam mokre. Dopiero po chwili zrozumiałam, że płakałam z bólu.

Łzy bólu i gniewu – furii tak silnej, że smakowała krwią. A może to rzeczywiście była krew. Może tonęłam we własnej krwi.

Wspomnienia tego, co stało się po zamknięciu drzwi, były niewyraźne. Słowa Daemona nawiedzały mnie co chwila. Kocham cię, Katy. Zawsze kochałem i zawsze będę. Rozległ się syk zamykanych drzwi i zostałam sama z Arumianami.

Chyba próbowali mnie zjeść.

Wszystko zrobiło się czarne, a potem obudziłam się w świecie, w którym każdy oddech bolał. Trochę mniej cierpiałam, gdy przypominałam sobie jego głos, jego słowa. Jednak potem ożywał w pamięci uśmiech Blake’a trzymającego naszyjnik z opalem. Mój naszyjnik z opalem – ten, który dostałam od Daemona. Mój gniew zapłonął jeszcze bardziej. Zostałam porwana, ale nie wiedziałam, czy Daemonowi udało się uciec, czy reszcie udało się uciec.

Nic nie wiedziałam.

Otworzyłam oczy z wysiłkiem i zamrugałam, porażało mnie ostre światło. Przez chwilę nic poza nim nie widziałam. Wszystko miało świecącą aurę. W końcu wzrok mi się wyostrzył i dostrzegłam biały sufit.

– Dobrze, że już się obudziłaś.

Pomimo palącego bólu moje ciało napięło się na dźwięk męskiego, obcego głosu. Próbowałam znaleźć w sobie Źródło, ale przeszyła przeze mnie kolejna fala bólu. Nie mogłam się poruszyć.

Krew zamarzła mi w żyłach. Na szyi, nadgarstkach i kostkach dostrzegłam onyksowe opaski, które trzymały mnie nieruchomo. Panika ścisnęła mi płuca. Pomyślałam o siniakach, które Dawson widział na szyi Beth. Zalały mnie strach i odraza.

Usłyszałam zbliżające się kroki, a potem światło przesłoniła czyjaś twarz. Był to starszy mężczyzna – mógł mieć jakieś pięćdziesiąt lat. Jego ciemne włosy, obcięte krótko, były przyprószone na skroniach siwizną. Miał na sobie ciemnozielony mundur wojskowy. Nad lewą piersią dostrzegłam trzy rzędy kolorowych guzików i skrzydlatego orła na prawej. Mimo otępiającego bólu i zdezorientowania wiedziałam, że ten facet jest kimś ważnym.

– Jak się czujesz? – zapytał niskim głosem.

Zamrugałam powoli, zastanawiając się, czy żartował.

– Wszystko… mnie boli – wychrypiałam.

– To przez te opaski, chyba o tym wiesz. – Wskazał na coś lub na kogoś za sobą. – Musieliśmy przedsięwziąć wszelkie środki bezpieczeństwa, gdy cię przenosiliśmy.

Przenosili mnie? Moje serce zaczęło bić szybciej. Gdzie ja, u diabła, byłam? Czy ciągle w Mount Weather?

– Jestem sierżant Jason Dasher. Wypuszczę cię, żebyśmy mogli porozmawiać. Potem cię zbadają. Widzisz te czarne punkty na suficie? – zapytał. Podążyłam za jego wzrokiem. Dostrzegłam prawie niewidoczne punkty. – To mieszanina onyksu i diamentu. Wiesz, co może ci zrobić onyks. Gdy zaczniesz z nami walczyć, pokój się nim wypełni. Nieważne, jak bardzo się na niego uodporniłaś – będziesz cierpieć.

Cały pokój? W Mount Weather to było tylko psiknięcie w twarz, a nie niekończący się strumień.

– Czy wiesz, że diament najlepiej załamuje światło? Nie ma takich właściwości jak onyks, ale w wystarczających ilościach w połączeniu z onyksem ma zdolność osłabiania Luksjan, dzięki czemu nie są w stanie korzystać ze Źródła. Na ciebie zadziała tak samo.

Dobrze wiedzieć.

– Pokój jest wypełniony onyksem dla bezpieczeństwa – kontynuował, skupiwszy na mnie spojrzenie brązowych oczu. – W razie gdybyś jakimś cudem skorzystała ze Źródła lub zaatakowała kogoś z mojej załogi. Jeśli chodzi o hybrydy, nigdy nie mamy pewności co do rozpiętości waszych umiejętności.

W tej chwili nie byłam nawet w stanie usiąść bez czyjejś pomocy, nie wspominając już o zaatakowaniu kogoś.

– Rozumiesz? – Uniósł podbródek wyczekująco. – Nie chcemy cię zranić, ale unieszkodliwimy cię, jeśli zaczniesz sprawiać kłopoty. Rozumiesz, Katy?

Nie chciałam odpowiedzieć, ale jednocześnie chciałam pozbyć się tych onyksowych opasek.

– Tak.

– Dobrze. – Jego uśmiech był wyćwiczony, nieprzyjazny. – Nie chcemy, byś cierpiała. Nie o to chodzi w idei Daedalusa. Może jeszcze teraz tego nie rozumiesz, ale mamy nadzieję, że wkrótce zrozumiesz, jakie są nasze cele. Że pojmiesz prawdę o tym, kim jesteśmy i kim są Luksjanie.

– Jakoś trudno… mi w to teraz uwierzyć.

Sierżant Dasher chyba nie miał nic przeciwko takiej odpowiedzi. Sięgnął pod zimny stół. Rozległo się głośne kliknięcie i opaski same się otworzyły, po czym zsunęły się z mojej szyi i kostek.

Odetchnęłam z trudem i powoli uniosłam drżące ramię. Całe moje ciało było albo otępiałe z bólu, albo superwrażliwe. Skrzywiłam się, gdy położył rękę na moim ramieniu.

– Nie skrzywdzę cię – powiedział. – Ja tylko chcę ci pomóc usiąść.

Biorąc pod uwagę, że nie miałam zbyt wielkiej kontroli nad moimi trzęsącymi się kończynami, nawet nie próbowałam protestować. W jednej chwili sierżant posadził mnie do pionu. Chwyciłam za brzegi stołu dla stabilizacji i odetchnęłam kilka razy. Nie mogłam nawet utrzymać głowy prosto. Sama się pochyliła, a włosy na chwilę przesłoniły mi widok.

– Pewnie będzie ci się kręcić w głowie, ale to powinno minąć.

Gdy uniosłam głowę, dostrzegłam niskiego, łysiejącego mężczyznę w laboratoryjnym fartuchu, który stał przy drzwiach. Były one tak czarne i błyszczące, że odbijał się w nich cały pokój. W jednej ręce trzymał papierowy kubek, a w drugiej coś, co wyglądało na przyrząd do pomiaru ciśnienia krwi.

Rozejrzałam się po pokoju. Przypominał gabinet szalonego doktora. Były tu małe stoliki z różnymi przyrządami na blatach, szafki i czarne węże zwisające ze ściany.

Mężczyzna w fartuchu, przywołany gestem przez sierżanta, zbliżył się do mnie i ostrożnie przytrzymał kubek przy moich ustach. Wypiłam wodę łapczywie. Jej chłód łagodził podrażnione gardło, ale wypiłam ją tak szybko, że dopadł mnie kaszel, głośny i bolesny.

– Jestem doktor Roth. Jestem jednym w wielu lekarzy w bazie. – Odłożył kubek i wyciągnął z kieszeni stetoskop. – Posłucham bicia twojego serca, dobrze? Potem zmierzę ciśnienie krwi.

Podskoczyłam lekko, gdy przycisnął chłodny metal do mojej skóry.

– Oddychaj głęboko. – Gdy to zrobiłam, przysłuchiwał się mojemu sercu jeszcze przez chwilę. – Dobrze. Wyciągnij rękę.

Posłuchałam go i od razu zobaczyłam czerwony ślad wokół nadgarstka. Kolejny znajdował się na mojej drugiej ręce. Przełknęłam ślinę z trudem i odwróciłam wzrok, bo zaraz bym się rozkleiła. Szczególnie, gdy spojrzałam w oczy sierżanta. Jego wzrok nie był wrogi, ale nie znaliśmy się. Byłam kompletnie sama, pomijając obcych ludzi, którzy wiedzieli, kim jestem, i którzy porwali mnie w jakimś celu.

Musiałam mieć wysokie ciśnienie, bo czułam szybki puls. Ucisk w klatce piersiowej również nie mógł być dobrą rzeczą. Gdy opaska uciskowa się zsunęła, odetchnęłam głęboko kilka razy, a potem zapytałam.

– Gdzie jestem?

Sierżant Dasher złączył dłonie za plecami.

– Jesteś w Nevadzie.

Popatrzyłam na niego, oszołomiona. Miałam wrażenie, jakby ściany – wszystkie białe, z wyjątkiem tych czarnych punktów – zaczęły się kurczyć.

– Nevada? Ale to… po drugiej stronie kraju. W innej strefie czasowej.

Cisza.

I wtedy to do mnie dotarło. Zaśmiałam się.

– Jestem w Strefie 51?

Cisza się przeciągała, jakby nie mogli potwierdzić istnienia takiego miejsca. Chrzaniona Strefa 51! Nie wiedziałam, czy powinnam się śmiać, czy płakać.

Doktor Roth zdjął mi opaskę.

– Jej ciśnienie jest nieco podwyższone, ale to normalne. Chciałbym przeprowadzić dokładniejsze badania.

W moim umyśle pojawiły się wizje probówek, igieł i wszystkich nieprzyjemnych rzeczy tego rodzaju. Szybko ześlizgnęłam się ze stołu i wycofałam się na chwiejnych nogach.

– Nie. Nie możecie tego zrobić. Nie możecie…

– Możemy – wtrącił się sierżant Dasher. – Jak zakłada akt USA PATRIOT, mamy prawo schwytać, przemieszczać i przetrzymywać każdego, człowieka lub nie, który zagraża bezpieczeństwu narodowemu.

– Co? – Uderzyłam plecami o ścianę. – Nie jestem terrorystą.

– Ale stanowisz niebezpieczeństwo – odpowiedział. – Mamy nadzieję to zmienić, ale, jak widzisz, twoje prawo do wolności zostało ci odebrane wraz z mutacją.

Moje nogi się poddały i osunęłam się gwałtownie na podłogę.

– Nie… – Mój mózg nie chciał przetrawić tych faktów. – Moja mama…

Sierżant nic nie powiedział.

Moja mama… o mój Boże, mama oszaleje. Spanikuje i będzie zdruzgotana. Nie przeżyje tego.

Przycisnęłam rękę do czoła i zamknęłam mocno powieki.

– To nie w porządku.

– A myślisz, że co innego się stanie? – zapytał Dasher.

Otworzyłam oczy, oddychając płytko.

– Włamałaś się na teren ośrodka będącego własnością rządu. Naprawdę myślałaś, że tak po prostu stamtąd wyjdziesz i wszystko będzie dobrze? Że nie będzie konsekwencji za takie akcje? – Pochylił się nade mną. – Albo że grupa dzieciaków, kosmitów i hybryd, będzie w stanie dojść tak daleko bez naszego pozwolenia?

Poczułam chłód na całym ciele. Dobre pytanie. Co my sobie myśleliśmy? Podejrzewaliśmy, że to pułapka. Byłam na to mentalnie przygotowana, ale nie potrafiliśmy odejść i zostawić tam Beth. Żadne z nas by tego nigdy nie zrobiło.

Popatrzyłam na mężczyznę.

– Co się stało z… resztą?

– Uciekli.

Poczułam ogromną ulgę. Przynajmniej Daemon był wolny. To mi trochę poprawiło samopoczucie.

– Wystarczyło złapać jednego z was. Albo ciebie, albo tego, który cię zmutował. Mamy ciebie, więc ten drugi sam przyjdzie. – Zamilkł na moment. – Jak na razie Daemon Black zniknął z naszego radaru, ale jesteśmy pewni, że nie na długo. Badania pokazały, że więź między taką parą jak wy jest dość silna, szczególnie między osobnikiem męskim i żeńskim. A z naszych obserwacji wynika, że wy jesteście bardzo… blisko.

Mój spokój zniknął. Zastąpił go strach. Nie ma sensu udawać, że nie wiem, o czym mówił. Nigdy jednak nie przyznam, że Daemon mnie zmutował. Nigdy.

– Wiem, że jesteś przestraszona i zła.

– Tak, obie te emocje odczuwam dość intensywnie.

– To zrozumiałe. Ale nie jesteśmy tak źli, jak myślisz, Katy. Mieliśmy wszelkie prawo użyć tak skrajnych metod, gdy cię złapaliśmy. Mogliśmy zabić twoich przyjaciół. Nie zrobiliśmy tego. – Wstał i klasnął w dłonie. – Jeszcze zobaczysz, że nie my jesteśmy tymi złymi.

Nie są tymi złymi? Wręcz przeciwnie – są gorsi niż cała zgraja Arumian, bo mieli na skinięcie palca cały rząd. Bo mogli tak po prostu porwać ludzi, zabrać im wszystko – rodzinę, przyjaciół, całe życie – i uchodzi im to na sucho.

Miałam przerąbane.

Gdy dotarła do mnie powaga całej sytuacji, mimo wcześniejszego postanowienia, nie wytrzymałam już dłużej i kompletnie straciłam nad sobą kontrolę. Niewymowne przerażenie zamieniło się w panikę. Całość podsycała adrenalina i w końcu instynkt wziął górę – nie ten instynkt, z którym się urodziłam, tylko ten, który otrzymałam w darze, gdy Daemon mnie uleczył.

Zerwałam się na równe nogi. Napięte mięśnie protestowały, a w głowie zakręciło się od nagłego ruchu, ale nie upadłam. Pobladły doktor przesunął się pod ścianę. Sierżant nawet nie mrugnął. Nie bał się mnie.

Biorąc pod uwagę targające mną emocje, przywołanie Źródła powinno być łatwe… ale niczego we mnie nie było. Nie czułam nawet napięcia elektrycznego na skórze.

Nic.

Przez mgłę strachu i paniki otaczającą mój umysł przedarło się trochę zdrowego rozsądku. Przypomniałam sobie, że nie jestem w stanie używać tu Źródła.

– Doktorze? – odezwał się sierżant.

Potrzebowałam broni, więc ruszyłam do szafki z jakimiś przyrządami. Nie wiedziałam, co zrobię, jeśli uda mi się wyjść z tego pomieszczenia. Drzwi mogą być przecież zamknięte, ale w tej chwili nie myślałam jasno. Po prostu musiałam coś zrobić.

Zanim dosięgnęłam szafki, doktor uderzył dłonią w ścianę. Usłyszałam okropny, znajomy dźwięk rozpryskującego się onyksu. Nie było żadnego ostrzeżenia. Żadnego zapachu. Mimo to z małych punktów na suficie i ścianach wydostał się onyks. Nie było ucieczki. Przeszył mnie strach. Gdy odetchnęłam, poczułam pożerający mnie ból, zaczynający się w głowie i rozchodzący się po całym ciele. Jakbym została oblana benzyną i podpalona. Moje nogi się poddały, kolana uderzyły o podłogę. Powietrze wypełnione onyksem drapało mnie w gardło i paliło w płucach.

Zwinęłam się w pozycję embrionalną i zaczęłam drapać paznokciami po podłodze. Otworzyłam usta w niemym krzyku. Moje ciało trzęsło się spazmatycznie, gdy onyks atakował każdą komórkę. Nie było końca. Żadnej nadziei, że ogień minie dzięki przypominaniu sobie Daemona. Zawołałam go po imieniu bezgłośnie, powtarzałam to ciągle, ale nie było odpowiedzi.

Nie było nic poza bólem i nic więcej nie będzie.

***

Daemon

Trzydzieści jeden godzin, czterdzieści dwie minuty i dwadzieścia sekund minęło, odkąd drzwi się zamknęły i rozdzieliły mnie i Kat. Trzydzieści jeden godzin, czterdzieści dwie minuty i dziesięć sekund, odkąd ostatni raz ją widziałem. Od trzydziestu jeden godzin i czterdziestu dwóch minut Kat była w rękach Daedalusa.

Każda kolejna sekunda, minuta i godzina doprowadzały mnie do obłędu.

Zamknęli mnie w domku, który tak naprawdę był celą dla wkurzonych Luksjan, ale to mnie nie powstrzymało. Wysadziłem te przeklęte drzwi i posłałem strażnika do innej galaktyki. Czułem gorzki gniew, gdy mijałem kolejne domki i mieszkania, biegnąc prosto do linii drzew otaczających kolonię Luksjan pod górami Seneca Rocks. Nawet nie w połowie drogi dostrzegłem biały rozmazany kształt, biegnący wprost na mnie.

Chcą mnie zatrzymać? Niech próbują.

Zrobiłem unik. Światło mnie minęło i szybko okręciło. Miało kształt człowieka, znajdowało się dokładnie przede mną. Było tak jasne, że rozświetlało mroczny las za nim.

My tylko staramy się ciebie chronić, Daemonie.

Dawson i Matthew myśleli, że schwytanie mnie wtedy w Mount Weather i zamknięcie tu mnie ochroni. Ja im jeszcze pokażę, jak bardzo się mylili.

Nie chcemy cię skrzywdzić.

– A to szkoda. – Rozluźniłem mięśnie szyi. Tuż za mną pojawiło się kilku nowych. – Bo ja bez problemu mogę zrobić wam krzywdę.

Luksjanin przede mną wyciągnął ręce. Tak nie musi być.

Nie ma innego rozwiązania. Gdy moja ludzka forma się rozpłynęła, poczułem się, jakbym ściągnął z siebie za ciasne ubrania. Na trawie pojawiła się czerwona poświata, która wyglądała jak krew. Miejmy to już za sobą.

Żaden z nich się nie zawahał.

Ja też nie.

Luksjanin wystrzelił do przodu. Był jak rozmazana plama światła. Zanurkowałem pod jego ramionami i stanąłem za nim. Chwyciłem go za ramiona i kopnąłem w plecy. Gdy jeden zniknął, na jego miejscu pojawił się kolejny.

Odsunąłem się na bok i posłałem na ziemię kolejnego biegnącego Luksjanina. Ledwo uniknąłem kopnięcia. Podobała mi się ta walka. Przelałem w nią całą furię i frustrację. Pozwoliłem, by napędzały mnie, gdy pokonywałem kolejną trójkę.

Przez cienie przebił się pocisk światła lecący prosto na mnie. Pochyliłem się i uderzyłem pięścią w ziemię, która wyleciała w powietrze razem ze stojącym na niej Luksjaninem. Skoczyłem i chwyciłem jego intensywne światło. Przez moment noc zmieniła się w dzień.

Obróciłem się i rzuciłem nim jak dyskiem.

Uderzył w drzewo, a następnie opadł na ziemię, ale szybko się podniósł. Rzucił się przed siebie, promieniując białoniebieskim światłem. Był jak kometa. Rzucił w moim kierunku kulę energii z ogromną siłą i nieludzkim okrzykiem.

Ach, więc tak chciał się bawić?

Odskoczyłem na bok w chwili, gdy kula mnie minęła. Skorzystałem z mocy Źródła i również rzuciłem kulą światła. Tupnąłem aż zrobił się w ziemi krater. Wstrząs zachwiał Luksjaninem. Wyciągnąłem ręce przed siebie i uwolniłem Źródło. Kula energii uderzyła go prosto w klatkę piersiową.

Upadł – żył, ale nie mógł opanować drżenia.

– Co ty robisz, Daemonie?

Odwróciłem się, słysząc głos Ethana Smitha. Starszy w ludzkiej formie stał wśród pokonanych. Moim ciałem wstrząsnął przypływ mocy. Nie powinni byli mnie zatrzymywać.

Ethan klasnął w dłonie.

– A ty nie powinieneś poświęcać swoich dla ludzkiej dziewczyny.

Istniała spora szansa, że zaraz jego też pokonam. Nie mam zamiaru z tobą o niej rozmawiać.

– Jesteśmy tacy jak ty, Daemonie. – Zrobił krok w moją stronę. – Musisz zostać z nami. Jeśli pójdziesz po tę dziewczynę, to tylko…

Wyciągnąłem rękę i chwyciłem za szyję Luksjanina, który się do mnie podkradał. Odwróciłem go w swoją stronę i oboje przybraliśmy ludzką postać. Jego oczy błysnęły przerażeniem.

– Poważnie? – warknąłem.

– Cholera – wymamrotał.

Uniosłem go w powietrze, a potem rzuciłem nim o ziemię. Piach i kamienie wyleciały w powietrze. Wyprostowałem się i wróciłem wzrokiem do Ethana.

Starszy zbladł.

– Walczysz z własną rasą, Daemonie. To niewybaczalne.

– Nie proszę cię o wybaczenie. O nic cię nie proszę.

– Zostaniesz wygnany – zagroził.

– Wiesz co? – Cofnąłem się, zatrzymując wzrok na Luksjaninie, którym rzuciłem o ziemię. Już zaczął się podnosić. – Mam to gdzieś.

Ethanem wstrząsnął gniew i zniknął cały jego dotychczasowy spokój.

– Myślisz, że nie wiem, co zrobiłeś tej dziewczynie? Co twój brat zrobił tej drugiej? Sami się w to wpakowaliście. To dlatego nasza rasa nie może się zadawać z ludźmi. Przysporzysz nam problemów, sprawisz, że skupią na nas swoją uwagę. Nie potrzebujemy tego, Daemonie. Sporo ryzykujesz dla tego człowieka.

– To ich planeta – powiedziałem. Zaskoczyły mnie własne słowa, ale to była prawda. Kiedyś Kat to powiedziała i miała rację. – Jesteśmy tu gośćmi.

Ethan zmrużył oczy.

– Na razie.

Słysząc te dwa słowa, przechyliłem głowę na bok w zaciekawieniu. Nie trzeba geniusza, by wiedzieć, że to ostrzeżenie, ale nie to było teraz moim priorytetem. Kat była najważniejsza.

– Nie idźcie za mną.

– Daemon…

– Mówię poważnie, Ethan. Jeśli ty lub ktokolwiek inny pójdzie za mną, nie będę tak delikatny jak przed chwilą.

Starszy parsknął.

– Czy ona naprawdę jest tego warta?

Po moim kręgosłupie przeszedł dreszcz. Bez wsparcia Luksjan będę sam. Nie przyjmą mnie w żadnej kolonii. Ethan zadba o to, żeby wieść szybko się rozniosła. Mimo to nie zawahałem się z odpowiedzią.

– Tak – powiedziałem. – Jest warta wszystkiego.

– A więc niech tak będzie.

Odwróciłem się i zniknąłem między drzewami, biegnąc w stronę mojego domu. Miałem pustkę w głowie, żadnego planu. Wiedziałem tylko, że będę potrzebował kilku rzeczy. Pieniędzy. Samochodu. Bieg w stronę Mount Weather nie wchodził w grę. Powrót do domu będzie trudny, bo wiedziałem, że Dee i Dawson będą chcieli mnie powstrzymać.

Niech tylko spróbują.

Gdy mijałem kolejne pagórki, przypomniały mi się słowa Ethana. „Sami się w to wpakowaliście”. Czy to prawda? Odpowiedź była prosta i druzgocząca. Ja i Dawson naraziliśmy dziewczyny na niebezpieczeństwo tylko dlatego, że się nimi zainteresowaliśmy. Nie chcieliśmy zrobić im krzywdy, nie wiedzieliśmy, że uzdrowienie je zmutuje, ale znaliśmy ryzyko.

Przede wszystkim ja je znałem.

To dlatego od początku odpychałem od siebie Kat, robiłem najgorsze rzeczy, byle tylko trzymała się ode mnie i od Dee z daleka. Po części z powodu tego, co stało się z Dawsonem, ale głównie dlatego, że było to ryzykowne. A mimo to wciągnąłem Kat w ten świat. I co się z nią stało?

Nie tak powinno być.

Jeśli ktoś powinien zostać złapany, gdy nas nakryto w Mount Weather, to powinienem być ja. Nie Kat. Nie ona.

Zakląłem pod nosem i potknąłem się, wychodząc z lasu. Nieświadomie zwolniłem.

Spojrzałem na dom Kat i poczułem ucisk w klatce piersiowej.

W domu nadal było ciemno, jakby nigdy się tu nie wprowadziła. Był bez życia, pusty, jak muszla.

Zatrzymałem się przy aucie jej matki i odetchnąłem głęboko, ale nie poczułem ulgi. Wiedziałem, że w ciemności nie było mnie widać, ale jeśli DOD lub Daedalus mnie obserwowali, mogli mnie schwytać. To by mi bardzo ułatwiło życie.

Kiedy zamknąłem oczy, widziałem Kat wychodzącą ze swojego domu w tej głupiej koszulce z napisem „Mój blog jest lepszy niż twój vlog”. I w tych szortach. Co za nogi…

Ludzie, jakim ja byłem dupkiem. A mimo to nie wycofała się. Ani na chwilę.

W moim domu zapaliło się światło. Sekundę później odtworzyły się drzwi i na schodach pojawił się Dawson. Usłyszałem jego ciche przekleństwo.

Muszę przyznać, że Dawson wyglądał tysiąc razy lepiej, niż gdy widziałem go po raz ostatni. Cienie pod oczami prawie zniknęły. Trochę przybrał na wadze. Wyglądał prawie tak jak przed porwaniem przez DOD. Nie można nas było wtedy rozróżnić, choć jego włosy były dłuższe i bardziej zmierzwione. Wyglądał tak dobrze, bo odzyskał Beth.

Wiem, że wydaję się zgorzkniały, ale nie obchodzi mnie to.

Gdy tylko moje stopy dotknęły schodów, energia ze mnie wystrzeliła. Wstrząsnęła deskami podłogi na ganku i fundamentem.

Mój brat się cofnął. Krew odpłynęła mu z twarzy. Ogarnęło mnie chore poczucie satysfakcji.

– Nie spodziewałeś się mnie tak szybko?

– Daemon. – Dawson uderzył plecami o drzwi. – Wiem, że jesteś wkurzony.

Uleciała ze mnie kolejna porcja energii i uderzyła w sufit ganku. Drewno pękło. Gdy Źródło mnie wypełniło, świat pokryła biel.

– Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo, bracie.

– Chcieliśmy zapewnić ci bezpieczeństwo do chwili, gdy będziemy wiedzieć… jak odzyskać Kat. To wszystko.

Odetchnąłem głęboko i stanąłem oko w oko w Dawsonem.

– I myślałeś, że zamknięcie mnie w kolonii będzie dobrym rozwiązaniem?

– Myśleliśmy…

– Myśleliście, że możecie mnie powstrzymać? – Wystrzeliła ze mnie moc, która uderzyła w drzwi za Dawsonem. Posypały się w drzazgi. – Spalę cały świat, by ją uratować.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Origin

Copyright © 2013 by Jennifer L. Armentrout.

This translation published by arrangement with Entangled Publishing, LLC through RightsMix LLC.

All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2015 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2015

Projekt okładki: Liz Pelletier

Przekład: Sylwia Chojnacka

Redakcja, korekta, skład i łamanie: CAŁA JASKRAWOŚĆ, www.calajaskrawosc.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-123-1

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

www.wydawnictwofilia.pl

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres: czytelnicy@wydawnictwofilia.pl

Dołącz do nas na Facebooku!