Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Od autora

Prolog

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: WHERE THERE’S SMOKE

Redakcja: Ewa Kaniowska

Projekt okładki: Leon Dufour/TW

Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Zdjęcie autorki na okładce: © Jill Battaglia/Arcangel Images

Korekta: Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © Hunter Publications Limited, 1997, 2015 By arrangement with the Proprietor. All rights reserved. Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-389-9

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

DLA HILARY

Od autora

Pierwsze wydanie Zimnych ogni przypada na rok 1997. Na pomysł wpadłem, przeczytawszy w gazecie artykuł o matce zastępczej, która nie chciała oddać niemowlęcia prawowitym rodzicom. Zacząłem się zastanawiać, co by się stało, gdyby to kobieta zapłaciła mężczyźnie za pomoc w spłodzeniu dziecka. Odniosłem wrażenie, że krył się tu spory potencjał dramatyczny.

Zimne ognie były moją trzecią powieścią, ale pierwszą, która wymagała ode mnie szeroko zakrojonych badań nad poruszonym w niej tematem. Nigdy wcześniej nie napisałem też książki, której główną postacią była kobieta. Moim celem było napisanie porywającego thrillera o zwyczajnym życiu zamieniającym się stopniowo w koszmar. Chciałem, żeby ta książka była równie interesująca dla mężczyzn, jak i kobiet.

W 2009 roku dokonałem małej redakcji na potrzeby wydania niemieckiego, ale wtedy postanowiłem, że nie będę uwspółcześniał treści. Jednym z powodów był fakt, że od pierwszego wydania zmieniło się prawo w kwestii anonimowości dawców. Poza tym, kiedy pisałem tę książkę, internet, poczta elektroniczna i telefony komórkowe były wciąż nowymi wynalazkami, a media społecznościowe nie istniały w ogóle. Dodanie tych elementów do fabuły gruntownie by ją zmieniło, a wplecenie ich bez ingerencji w strukturę powieści byłoby zbyt trudne.

Kiedy mój wydawca w Transworld, Simon Taylor, zapytał mnie, czy nie zechciałbym zredagować swojej powieści, miałem wątpliwości. Gdy tylko zabrałem się do pracy, zmieniłem zdanie. Zdałem sobie sprawę, że jest to nie tylko sposób na uwspółcześnienie jednej z moich wczesnych książek, ale i okazja do tego, żeby ją ulepszyć.

Sądzę, że się opłacało. Mam nadzieję, że efekt wam też się spodoba.

Simon Beckett, lipiec 2015

Prolog

Niektóre chwile wrzynają się w pamięć na zawsze.

Jest ciemno. Światło wpada przez okno na drugim końcu podestu i starcza go akurat, żeby się nie potknąć. Oddech przychodzi z trudem. Od schodów dobiegają ciężkie kroki. Kobieta stoi pod ostatnimi drzwiami na piętrze. Nie ma już dokąd biec, myśli tylko o tym, żeby się ukryć.

W pokoju jest jeszcze ciemniej, jakby się szło przez atrament. Wyczuwa dłońmi słabo znane elementy wystroju: krawędź łóżka, półki z książkami. W końcu dochodzi do ściany. Przyciska się do niej i próbuje stłumić charczący oddech. Serce wali jej jak młotem. Z rany wypływa lepka krew, a kiedy się tam dotyka, przeszywa ją ból tak ostry, że robi jej się jasno przed oczami.

Wreszcie słychać kroki, są coraz bliżej. Ktoś otwiera kolejno wszystkie drzwi, aż zostają już tylko jedne. Słodki zapach benzyny wisi w powietrzu jak ciężka groźba. Kobieta obejmuje swój brzuch i czuje delikatne tętno rodzącego się życia, zwiniętego w kłębek, bezbronnego. Kroki milkną. Szept uchylanych drzwi. Jej imię.

– Kate.

Światło.

Niektóre chwile wrzynają się w pamięć na zawsze.

1

Magazyn płonął całą noc. Dym ciągnął się ciemną chmurą po szarym niebie, a jego zapach napełniał wiosenne powietrze przedwczesnym smakiem jesieni.

Ludzie wychodzący razem z Kate ze stacji metra odwracali głowy w stronę czarnej kolumny. Dym górował nad dachami budynków, ale chwilę później biurowce całkiem go przesłoniły.

Kate ledwo go zauważyła. Ból głowy zaczynał wspinać się po jej czaszce. Właśnie rozgryzała aspirynę, krzywiąc się od goryczy, kiedy skręciła za róg i zobaczyła pożar prosto przed sobą.

Zatrzymała się, przestraszona jego bliskością, ale gdy tylko się okazało, że ulica nie jest zamknięta, ruszyła dalej. Z każdym krokiem coraz lepiej słyszała trzask buchających płomieni. Dookoła magazynu panował chaos mundurów, żółtych kasków, białych samochodów policyjnych i czerwonych wozów strażackich. Ich węże leżały na jezdni i pluły w dym strumieniami wody. Płomienie zdawały się nic sobie z nich nie robić i wystrzeliwały w górę w bezładnych eksplozjach koloru.

Gorący podmuch uderzył Kate w twarz i pokrył ją popiołem. Odwróciła piekące oczy i ze zdziwieniem stwierdziła, że stanęła w miejscu. Zła na siebie, że bezmyślnie się gapi, znów ruszyła i ominęła tłum, który zebrał się za policyjnym kordonem.

Kiedy dotarła do georgiańskiego szeregowca kilka przecznic dalej, nie pamiętała już o płonącym magazynie. Większość domów składających się na ten kompleks była w ruinie, ale jeden rzucał się w oczy dzięki świeżej farbie i złotym literom w oknie na parterze, ułożonym w napis: „Powell PR i Marketing”.

Kate weszła do środka. Niewielki gabinet zajmowały trzy biurka ustawione przodem do siebie. Za jednym z nich stał ostrzyżony na łyso, wysoki mężczyzna o afrokaraibskiej urodzie i nalewał wodę do ekspresu do kawy. Szeroko się uśmiechnął.

– Czołem, Kate.

– Cześć, Clive.

Ekspres zasyczał i zabulgotał. Clive wlał resztkę wody i odstawił dzbanek.

– Wielki dzień.

W jego głosie pobrzmiewały delikatne naleciałości z okolic Newcastle. Kate podeszła do jednego z dużych regałów na dokumenty i wysunęła szufladę.

– Nawet mi nie przypominaj.

– Denerwujesz się?

– Powiedzmy, że chciałabym już poznać wynik, jakikolwiek będzie.

Syczący ekspres nagle ucichł. Clive nalał kawę do dwóch kubków i podał jeden Kate. Zatrudnił się u niej zaraz po tym, jak założyła swoją agencję, i jeśli kogokolwiek miałaby mianować wspólnikiem, to tylko jego.

– Widziałaś pożar?

– Mmm. – Kate przeglądała teczki.

– Podobno wybuchł jeszcze w nocy. Straszne z tym dzieckiem, co?

Spojrzała na niego.

– Jakim dzieckiem?

– Jacyś ludzie mieszkali tam na dziko, jedna para miała niemowlaka. Uciekli wszyscy, ale mały został w środku. W wiadomościach mówili, że jego matka się poparzyła, próbując go uratować. Dwumiesięczne dziecko.

Kate odstawiła kubek z kawą. Ciągle czuła na sobie zapach dymu. Spojrzała na swoje ubranie i zobaczyła malutkie płatki popiołu. Przypomniała sobie ich delikatny dotyk na twarzy i łaskotanie w krtani, kiedy mimowolnie je wdychała. Znów poczuła tamten ostry smak.

Wsunęła szufladę, nie wyciągając żadnej teczki.

– Będę na górze.

Swój gabinet miała na pierwszym piętrze. Zamknęła za sobą drzwi i strząsnęła popiół ze spódnicy i żakietu. Wiedziała, że nie będzie się w nim dobrze czuła, dopóki nie zaniesie go do pralni. Zawiesiła żakiet za drzwiami i podeszła do okna. W szybie pokazało się jej słabe odbicie. Dym pożaru zabarwiał niebo na szaro i na jego tle jej ciemne włosy były niewidoczne. Widziała tylko swoją twarz, wiszący w powietrzu blady owal.

Odwróciła się i podeszła do biurka. Z dołu dobiegały ją głosy kolejnych osób stawiających się do pracy. Biuro było za ciasne dla Clive’a i dwóch dziewczyn, ale sąsiednie pomieszczenie wymagało kosztownego remontu. Kate westchnęła i włączyła komputer. Czekając, aż się uruchomi, szybko sprawdziła firmowe konta na Facebooku i Twitterze, żeby zobaczyć, ile miały wejść przez noc. Odpowiedź była przygnębiająca, ale przynajmniej recenzja nowej restauracji, którą zamieścili na blogu minionego dnia, dostała pięć nowych polubień. Lepsze to niż nic, pomyślała. Ktoś zapukał do jej drzwi.

– Tak?

Do gabinetu weszła dziewczyna z bukietem czerwonych róż owiniętych w celofan. Podała je Kate z pytającym wyrazem na twarzy.

– Właśnie przyszły.

Między łodygi wetknięta była mała koperta. Kate ją otworzyła i wyjęła z niej białą kartkę, na której widniało czyjeś odręczne, pochylone do przodu pismo. Przeczytała wiadomość i włożyła kartkę z powrotem do koperty. Podała kwiaty dziewczynie.

– Dzięki, Caroline. Wyjdź z nimi na ulicę i daj pierwszej starszej pani, jaką zobaczysz, okej?

– Co mam jej powiedzieć? – zapytała, zdziwiona.

– Cokolwiek. Po prostu, że to prezent od nas. – Kate nerwowo się uśmiechnęła. – Pamiętaj: im starsza, tym lepiej.

Uśmiech zniknął z jej twarzy, gdy tylko Caroline zamknęła za sobą drzwi. Jeszcze raz przeczytała liścik. „Z góry współczuję, Paul”.

Kate podarła kartkę na strzępy i wyrzuciła do kosza. Musiała użyć całej siły woli, żeby rozluźnić napięte mięśnie.

Zabrała się do przeglądania e-maili, ale po chwili rozproszył ją dźwięk stacjonarnego telefonu. Podniosła słuchawkę.

– Tak?

– Mam na linii Paula Sutherlanda z CNB Marketing – powiedział Clive. – Mam mu powiedzieć, że jesteś zajęta?

Na chwilę się zawahała.

– Nie, połącz go.

W słuchawce kilka razy kliknęło. Kate zamknęła oczy.

Sekundę później usłyszała znajomy głos.

– Cześć, Kate. Pomyślałem, że zadzwonię i spytam, czy kwiaty dotarły.

– Owszem, chociaż trochę przedwcześnie. – Cieszyła się, że głos jej nie drży.

– Błagam, chyba nie sądzisz, że naprawdę macie szanse?

– Poczekamy, zobaczymy.

Usłyszała westchnięcie.

– Kate, Kate, Kate. Przecież wiesz, co będzie. Zaszliście daleko, przyznam. Ale nie oszukuj się.

– To wszystko? Bo jeśli tak, to mam sporo pracy.

W odpowiedzi usłyszała chichot.

– Oj, nie bądź taka. Chyba mogę ci czasem doradzić, co? Jako stary kumpel.

Kate zacisnęła zęby.

– Kate? Jesteś tam?

– Nic się nie zmieniłeś. Zawsze byłeś dupkiem.

Od razu pożałowała swoich słów. Znowu usłyszała śmiech. Paul był z siebie wyraźnie zadowolony.

– Nie mów, że ci się to nie podobało. Ale okej, widzę, że tracę czas, próbując ci przemówić do rozumu. Mała Kate musi robić wszystko po swojemu, nawet jak dostaje przez to po głowie. Rozczarujesz się, ale postaraj się tym zbytnio nie przejąć.

Rozłączył się. Kate uderzyła słuchawką w aparat.

Sukinsyn.

Cała się trzęsła, wzbierały w niej dawne uczucia. Zdała sobie sprawę, że zaciska dłonie w pięści. Rozluźniając je, wzięła pierwszy głęboki wdech, potem drugi. W końcu jej oddech się uspokoił.

Przestała też dygotać, ale za to znów dał o sobie znać ból głowy. Kate żałowała, że rano upięła włosy w tak ciasny kucyk. Delikatnie pomasowała skronie. Warto było się w to pakować?

Kiedy sześć tygodni wcześniej na jej biurku wylądowało zaproszenie do przetargu na reprezentowanie funduszu Parker Trust, przystępowała do konkursu bez większych nadziei na sukces. Firma specjalizowała się w dyskretnym inwestowaniu pieniędzy zamożnych klientów, wpłacając dostatecznie dużo na „Szczytne Cele” (w briefie przetargowym te słowa wydrukowali dużymi literami), by zapewnić sobie status organizacji charytatywnej. Kate dziwiła się, że w ogóle słyszeli o jej agencji, a tym bardziej że gotowi byli powierzyć jej nadzór nad długotrwałą, kosztowną kampanią.

Tym większe było jej zaskoczenie, kiedy Powell PR trafiło do finału. Ciągle jeszcze się z niego nie otrząsnęła, kiedy dowiedziała się, z kim przyjdzie jej w tym finale konkurować.

Od tego momentu praca nad ofertą dla Parker Trust przesłoniła jej wszystko inne. Clive żartował, że Kate powinna postawić łóżko w swoim gabinecie i w ten sposób oszczędzić czas, który zabierały jej powroty do domu. Jesteś szczęśliwa, tylko jak pracujesz, mawiał, na co ona się uśmiechała, ale pod tym uśmiechem czaił się paniczny strach. Szczęśliwa? Tego wieczora ćwiczyła na siłowni, aż każdy mięsień ją palił. Chciała się pozbyć niepokoju jak zbędnych kalorii.

A teraz zostało już tylko parę godzin czekania. Redwood, prezes zarządu funduszu, uprzedził Kate, że ostateczna decyzja zostanie podana do wiadomości przed południem. Zwycięstwo oznaczałoby finansowe bezpieczeństwo, może nawet większą siedzibę. Agencja zyskałaby renomę i dostęp do klientów z wyższej półki.

Kate nie chciała nawet myśleć o tym, czym byłoby dla niej przegranie przetargu.

Zdała sobie sprawę, że bezmyślnie naciska guzik długopisu. Odłożyła go w końcu i znów zajrzała do skrzynki pocztowej. Wkrótce pochłonęła ją praca, choć od czasu do czasu Kate nadal spoglądała na wiszący na ścianie zegar.

Poranek się przedłużał. Na każdy dźwięk telefonu Kate tężała, ale nie dzwonił nikt z Parker Trust. Za cztery dwunasta nawet już nie udawała, że pracuje. Siedziała w ciszy swojego gabinetu, patrząc na zegar i czekając na wiadomość. Długa wskazówka pełzła po cyferblacie i leniwie zbliżała się do dwunastej. Wreszcie wszystkie trzy wskazówki ustawiły się w jednej, pionowej linii, a po chwili sekundnik rozpoczął kolejny minutowy marsz.

Kate poczuła, jak uchodzi z niej całe napięcie, a pustkę po nim zapełnia głęboki zawód. Ludzie z Parker Trust byli zawsze do bólu punktualni. Gdyby wygrała przetarg, już by wiedziała. Siedziała bez ruchu, a świadomość porażki powoli w nią wsiąkała. Nie była już ewentualnością, ale faktem, z którym trzeba się było zmierzyć. Nagle Kate się otrząsnęła. To tylko przetarg. Nie wygrałaś, trudno. Będą następne.

Wyprostowała się i wróciła do czytania e-maili.

Zadzwonił telefon.

Kate się wzdrygnęła. Po kolejnym dzwonku podniosła słuchawkę.

– Tak?

– Pan Redwood z Parker Trust – powiedziała Caroline.

Mimo że wiedziała, co usłyszy, Kate poczuła, że serce zabiło jej mocniej. Odchrząknęła.

– Połącz go.

Po dłuższej niż zwykle serii głuchych kliknięć w słuchawce odezwał się męski głos.

– Panna Powell?

– Miło pana słyszeć – odparła z ledwie zauważalną nutą sarkazmu.

– Przepraszam za opóźnienie. Zdaję sobie sprawę, że czekała pani na mój telefon.

Głos doskonale do niego pasował. Redwood był Szkotem, szczupłym, cierpkim i drętwym. Clive uważał go za robota i Kate przyznawała mu rację.

– Tak – powiedziała.

– Proszę mi wybaczyć – odparł tonem niewyrażającym ani trochę skruchy. – Mamy w zwyczaju najpierw informować stronę przegraną – ciągnął – żeby niejako skrócić jej cierpienie. I trwało to trochę dłużej, niż sądziliśmy.

Chwilę zajęło Kate zrozumienie sensu jego słów. W końcu wyjąkała:

– Nie rozumiem. Rozmawialiście państwo z CNB?

Redwood niecierpliwie westchnął.

– Może zacznę od początku. Jest mi niezmiernie miło poinformować panią, że jej firma wygrała przetarg. Zarząd postanowił zlecić pani agencji prowadzenie naszej kampanii.

Kate miała wrażenie, jakby opuszczała własne ciało. Za oknem wyła syrena.

– Panno Powell? Wszystko w porządku?

– Tak, tak! Bardzo się cieszę. Dziękuję.

– Jeszcze raz przepraszam za spóźnioną wiadomość. – W jego głosie zabrzmiała nuta gniewu. – Obawiam się, że w CNB nasza decyzja nie spotkała się z aprobatą. Osoba, z którą się kontaktowaliśmy, była nad wyraz… nieustępliwa. – Redwood w ostatniej chwili ugryzł się w język. – W każdym razie gratuluję. Cieszę się bardzo na naszą współpracę.

Kate coś odpowiedziała, ale sama nie była pewna co. Umówili się na spotkanie przed końcem tygodnia i Redwood się rozłączył. Ona wsłuchiwała się jeszcze przez chwilę w sygnał w słuchawce, zanim ją odłożyła. Na dole mruczała rytmicznie drukarka, ktoś się śmiał. Kate wyjrzała przez okno. Z początku myślała, że czarna plama na niebie to deszczowa chmura, ale w końcu sobie przypomniała.

Wreszcie zeszła na dół, żeby powiedzieć reszcie o wygranej.

Autobus zatrzymał się niedaleko jej mieszkania w Fulham. Wysiadając, Kate zdała sobie sprawę, że teraz mogła już sobie pozwolić na wzięcie taksówki od stacji metra. Z nawykami ciężko walczyć. W azjatyckim supermarkecie kupiła mleko i paczkę ryżu. Po chwili wahania dorzuciła jeszcze do koszyka butelkę białego wina.

Na ulicy owiało ją zimne powietrze, jakby dla przypomnienia, że wiosna na razie dotarła tylko do kalendarza. Zaczęło trochę padać, więc Kate przyśpieszyła kroku, żeby zdążyć przed większą ulewą. O mały włos nie nadepnęłaby na dziecięcą rękawiczkę leżącą na krawędzi kałuży i świecącą jaskrawą czerwienią na tle brudnego chodnika. Musiała niedawno komuś upaść, bo ciągle była czysta.

Kate ją podniosła i rozejrzała się za matką z wózkiem, a nie widząc nikogo w pobliżu, poszukała widocznego miejsca, gdzie mogłaby położyć zgubę. Nie znalazła nic lepszego od zabłoconego chodnika, ale nie chciała zostawiać rękawiczki na ziemi. Była nie większa od jej dłoni. Patrząc na nią, nagle przypomniała sobie o płonącym magazynie. Poczuła, jak zaciska się jej krtań. Bez zastanowienia włożyła rękawiczkę do kieszeni i poszła dalej.

Tymczasem przestało padać. Żelazna brama przed wiktoriańskim szeregowcem była otwarta, jak zwykle odkąd odpadły zawiasy. Poprzedni lokator położył płyty chodnikowe w malutkim ogródku, ale zostawił na środku trochę miejsca na krzewy róży. Przydałoby się je przyciąć, pomyślała Kate, po czym weszła na niewielką werandę i otworzyła drzwi.

Na podłodze w przedpokoju leżała sterta kopert. Kate je podniosła i wybrała te, które były zaadresowane do niej. Tylko dwie – jakiś rachunek i wyciąg z konta bankowego. Listy z ulotkami reklamowymi podzieliła na pół i część odłożyła na wycieraczkę sąsiadki z parteru. Właśnie prostowała plecy, kiedy staruszka otworzyła drzwi.

– Tak mi się zdawało, że kogoś słyszę.

Kate zmusiła się do uśmiechu.

– Dzień dobry, pani Willoughby. Jak się pani miewa?

Ze zgrozą zobaczyła, że sąsiadka wychodzi za próg mieszkania, opierając się ciężko o laskę. Jej ciemnozielona sukienka była idealnie wyprasowana, jak zawsze, a niebiesko-szara peruka przypominała bardziej czapkę niż włosy.

– Bardzo dobrze, dziękuję. – Spojrzała na swoją wycieraczkę. – To do mnie?

Kate podniosła koperty z ziemi i podała je kobiecie.

– Obawiam się, że nic ciekawego.

Pani Willoughby nigdy nie dostawała listów, ale zawsze wychodziła na klatkę, żeby przywitać swoją młodszą sąsiadkę. Kate wiedziała, że poczta była tylko wymówką, i na ogół chętnie zamieniała ze staruszką kilka zdań. Ale tego wieczora nie miała ochoty na rozmowę.

Pani Willoughby przeglądała ulotki i kupony zniżkowe i Kate na chwilę uwierzyła, że uda jej się uciec. Zaczęła iść w stronę swoich drzwi, ale sąsiadka podniosła głowę.

– Nie, żadnego listu. Jednak nigdy nie wiadomo, prawda?

Kate się uśmiechnęła, a pani Willoughby oparła się o laskę obiema rękami, co oznaczało, że szykuje się na dłuższą rozmowę. Zanim jednak znowu otworzyła usta, jej uwagę odwróciło jakieś szare stworzenie przechodzące przez otwór w drzwiach wyjściowych.

Kocur zamiauczał i zaczął się ocierać o nogę Kate, a po chwili ruszył w kierunku otwartego mieszkania sąsiadki.

– O nie! – zawołała Kate i chwyciła go wpół. Kot jęknął z niezadowoleniem. – Lepiej już go zabiorę. Jak wbiegnie do pani, to do wieczora go nie złapiemy.

Pani Willoughby nawet na chwilę nie przestała się uśmiechać.

– No tak, rozumiem. Nie chcę pani zatrzymywać. Pewnie obydwoje jesteście głodni.

Pożegnała się i weszła do środka, a Kate podeszła do swoich drzwi. W nich też był otwór dla kota, ale Dougal nie miał zamiaru z niego korzystać, skoro jego pani była na miejscu i za chwilę miała mu otworzyć. Zamknęła je za sobą i dopiero wtedy wypuściła go z rąk. Czmychnął po schodach do kuchni na piętrze. Kate poszła za nim wolnym krokiem. Było jej trochę głupio, że zbyła staruszkę. Zdjęła żakiet, krzywiąc się od niewywietrzonego wciąż zapachu dymu. Zawiesiła go na wieszaku, żeby nazajutrz zabrać do pralni, i na widok zgrubiałej kieszeni przypomniała sobie o rękawiczce.

Zaniepokoił ją ten irracjonalny odruch, żeby ją zabrać. Zdecydowanym ruchem wyjęła rękawiczkę z kieszeni z zamiarem wyrzucenia jej do śmieci. W kuchni otworzyła pokrywę kosza, uwalniając słodkawy zapach psującej się żywności. Przez chwilę trzymała rękawiczkę nad skorupkami jajek i skórkami obranych warzyw, ale nie była w stanie wykonać decydującego ruchu. Zamknęła kosz i poszła do sypialni. Otworzyła szufladę i wrzuciła rękawiczkę za stertę ręczników.

Wróciła do przedpokoju i z ulgą rozpuściła włosy. W telefonie mrugała lampka, ale okazało się, że osoba, która dzwoniła, rozłączyła się bez nagrywania wiadomości.

Kate przeszła boso do salonu. Jak w całym mieszkaniu tu też ściany były pomalowane na biało. Lubiła proste kolory, a poza tym do domu nie wpadało naturalne światło. Nawet kiedy na dworze było jasno, w środku panował półmrok.

Kate włączyła lampkę stołową. Meble w dużym pokoju były oszczędne i nowoczesne, z wyjątkiem sosnowej skrzyni, która służyła za stolik do kanapy. Na ścianie wisiał abstrakcyjny obraz, który kupiła na wystawie, jedyny barwny element wystroju. Mieszkanie było bardziej przytulne zimą, kiedy w długie wieczory zaciągała zasłony i wypełniała rogi pokoju sztucznym światłem. Teraz, chociaż było dość ciemno, włączona lampa jakoś jej nie pasowała.

Zgasiła ją i włączyła telewizor. Bezmyślnie przełączała kanały i nic jej nie interesowało, ale ekran rozjaśniał nieco pokój, a dźwięki z głośnika zmniejszały wrażenie pustki.

Kate usłyszała miauknięcie i poczuła, że Dougal ociera się o jej nogę i szturcha głową o kostki.

– Głodny?

Wzięła go na ręce. Był duży i miał blisko osadzone oczy, które dawały mu niezbyt wyrafinowany wyraz nieustającego zdziwienia. Dostała go w zestawie z mieszkaniem. Agentka nie wspomniała o kocie, kiedy Kate podpisywała umowę kupna. Ludzie, którzy mieszkali tu przed nią, nie zabrali swojego kota ze sobą. Kate nie chciała kota, ale Dougal był albo zbyt tępy, albo zbyt uparty, żeby to zaakceptować.

Wyrwał się z jej uścisku i zeskoczył na podłogę, głośno miaucząc.

– No dobrze, rozumiem. Pora kolacji.

Kate poszła do kuchni i wyjęła z szafki puszkę kociej karmy. Kot wskoczył na blat i próbował dobrać się do mięsa, jeszcze zanim je wygrzebała widelcem do miski. Zepchnęła go na dół.

– Poczekaj, głodomorze.

Postawiła jego miskę na ziemi i patrzyła, jak Dougal pożera jedzenie. Pomyślała, że sama powinna coś zjeść. Otworzyła lodówkę, zajrzała do środka i znów ją zamknęła. Z salonu dobiegł sztuczny śmiech. Wróciła tam i zobaczyła, że leci teleturniej. Wyłączyła telewizor. Śmiech gwałtownie ucichł.

Pokój wypełniła cisza, zdawał się teraz jeszcze ciemniejszy, ale nie chciało jej się wstawać, żeby włączyć lampę. W kuchni kot szurał miską o kafelki.

Co się ze mną dzieje?

Wygranie przetargu dla Parker Trust było jej największym sukcesem zawodowym. Powinna być w euforii, a tymczasem czuła tylko pustkę. Żadnej satysfakcji, żadnego spełnienia. W sumie nic się nie zmieniło. Rozejrzała się po ciemniejącym salonie. Czy to wszystko? Nic więcej mnie w życiu nie czeka?

Usłyszała klapkę w drzwiach. Dougal napełnił żołądek i znowu wyszedł na dwór. Kate została sama. Mrok i cisza wokół niej nagle stały się uciążliwe. Włączyła światło i uruchomiła wieżę, nie dbając o to, jaka płyta jest w odtwarzaczu.

Pokój wypełnił głos Toma Jonesa śpiewającego It’s Not Unusual. Kate wyszła do przedpokoju i podniosła słuchawkę telefonu. Nie umawiała się z nikim na wyjście, bo wiedziała, że po przegranym przetargu będzie wolała zostać w domu, ale teraz samotny wieczór był wykluczony. Po dwóch sygnałach w słuchawce odezwał się kobiecy głos.

– Halo?

– Lucy, cześć, to ja.

– Kate, cześć! Poczekaj.

Jej przyjaciółka odłożyła słuchawkę i słychać było, jak podnosi głos. Zneutralizowała dziecięcy sprzeciw i wróciła do telefonu.

– Przepraszam. Mały spór o to, co oglądać w telewizji.

– Kto jest górą?

– Ja. Powiedziałam jej, że albo obejrzy ze mną EastEnders, albo pójdzie do łóżka. Okazuje się, że jest wielką miłośniczką EastEnders. Jak poszło?

– Wygraliśmy.

– Kate, to wspaniale! Pewnie zwariowałaś ze szczęścia.

– Chyba jeszcze to do mnie nie dotarło.

– Dotrze. Rozumiem, że wychodzisz na miasto świętować?

Kate przełożyła słuchawkę do drugiego ucha, żeby lepiej słyszeć Lucy niż Toma Jonesa.

– Niezupełnie. Słuchaj, nie chciałabyś gdzieś ze mną wyskoczyć? Ja stawiam. O ile Jack zgodzi się poniańczyć.

– Dzisiaj? Nie mogę. Jack późno wraca.

Kate nie dała po sobie poznać, jak bardzo jest zawiedziona.

– Nie ma sprawy. Wiem, że późno daję znać.

– Ale fakt, że strasznie dawno nigdzie razem nie wyszłyśmy. Mam pomysł. Wpadnij do nas. Przynieś dwie butelki wina i przy odrobinie szczęścia może uda nam się ubzdryngolić przed przyjściem Jacka.

To podniosło Kate na duchu.

– Ale nie będę przeszkadzać?

– No co ty! Najwyżej będziesz musiała położyć małe spać, jeśli wcześniej nie zasną.

Kate uśmiechnęła się na myśl o dzieciach Lucy.

– Z dziką rozkoszą.

Powiedziała, że przyjedzie za godzinę, i rozłączyła się w znacznie lepszym nastroju. Znów była zajęta, miała dokąd iść. W myślach już widziała, jak bawi się z Emily i Angusem, a potem upija trochę z Lucy i zapomina o głupich smutkach. Tom podkręcił tempo i Kate zakołysała biodrami.

Zadzwoniła po taksówkę i nalała sobie kieliszek wina z lodówki.

– Na zdrowie – powiedziała do siebie.

Zabrała kieliszek do łazienki, postawiła go na krawędzi wanny i rozebrała się. Czekając, aż woda się nagrzeje, przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze. Jak zwykle żałowała, że nie jest wysoka i elegancka, ale chwilowo płynęła na wysokiej fali, więc za bardzo się nie przejmowała.

Wzięła szybki prysznic, gorącą wodą zmywając z siebie męczący dzień. Wytarła się ręcznikiem i właśnie zaczęła się ubierać, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Taksówka przyjechała za wcześnie. Cholera. Kate wahała się, czy ubrać się do końca, ale drugi, przeciągły dzwonek pomógł jej podjąć decyzję. Narzuciła na siebie szlafrok i pobiegła na dół.

Przez matową szybę w drzwiach widać było męską sylwetkę. Kate przekręciła zamek i uchyliła drzwi.

– Jest pan za… – zaczęła, ale szybko przerwała.

Na werandzie stał Paul i szeroko się uśmiechał.

– Za jaki?

Na jego widok zamarła. Próbowała otrząsnąć się z szoku.

– Co tu robisz?

– Przyszedłem ci pogratulować.

Uniósł butelkę szampana, którą trzymał za szyjkę. Czuć było od niego piwem i papierosami. W jego uśmiechu było coś, co Kate nie do końca pasowało. Nie otwierała szerzej drzwi.

– Wychodzę – powiedziała.

Wyszczerzył się jeszcze bardziej i obejrzał ją od stóp do głów. Kate zdławiła impuls, by zasunąć poły szlafroka.

– Za chwilę mam taksówkę. Muszę się ubrać.

Przesunął wzrok z jej piersi na twarz.

– Nie przejmuj się mną. Nie zobaczę niczego, czego już bym nie widział.

Kiedy tylko spróbowała zaprotestować, zrobił krok do przodu, a ona odruchowo się cofnęła. Stworzyła mu tym samym dostatecznie dużo miejsca, by mógł wepchnąć ramiona między drzwi a framugę. Zmusił Kate do zrobienia jeszcze jednego kroku w tył i nagle stał w środku.

– Paul! – zawołała, ale on przeszedł obok niej.

– No, Kate. Ruchy. Mówiłaś, że się śpieszysz.

Wszedł ciężkim krokiem na górę, obijając się niezdarnie o ściany. Kate zatrzymała się w korytarzu, a on wlazł do salonu. Nie wchodź na górę, zostaw go, nie wchodź, mówił jej wewnętrzny głos. Ale nie wiedziała, co robić. Zamknęła drzwi wejściowe, ale te do mieszkania zostawiła otwarte, i pobiegła za nim.

Paul leżał na kanapie z rękami rozłożonymi na oparciu. Miał czerwoną twarz. Niewiele się zmienił od ich ostatniego spotkania. Urosły mu włosy i wyraźnie przytył, ale w jego zachowaniu była wciąż ta sama arogancja.

– Ładne mieszkanie – powiedział z uśmieszkiem.

– Skąd masz mój adres?

– Jeśli chcesz go trzymać w tajemnicy, powinnaś się wykreślić z książki telefonicznej. I na twoim miejscu nagrałbym nową wiadomość na sekretarkę. Masz strasznie znudzony głos.

Kate stała w drzwiach.

– Chcę, żebyś wyszedł.

– Nawet mi nie zaproponujesz drinka? – Zamachał butelką szampana. – Nie? – Upuścił ją na kanapę. – Marnie nam idzie to świętowanie.

– Po co przyszedłeś, Paul?

Na jego twarzy zarysowała się niepewność, jakby sam nie wiedział, co nim kierowało. Chwilę później już jej nie było.

– Żeby cię zobaczyć. Co, już nie jestem godny twojej uwagi?

– Nie mamy o czym rozmawiać. Zresztą powiedziałam ci, że wychodzę.

– Dokąd?

– Do Lucy.

Odpowiedziała odruchowo, zanim zdążyła się powstrzymać. Była na siebie wściekła.

Paul przypomniał sobie swój nieprzyjemny uśmieszek.

– Ciągle się spotykasz z tą głupią krową?

– Lucy nie jest krową i tobie nic do tego, z kim się spotykam.

Nagle spoważniał.

– Już zapomniałem, jaka jesteś zarozumiała.

Kate nic nie odpowiedziała.

– Oj, już nie patrz na mnie takim zranionym wzrokiem – rzucił i spojrzał na nią z wyrzutem. – Nic się nie zmieniłaś. Święta, nieskazitelna Kate. – Niespodziewanie pochylił się do przodu. – Nie mów mi, że cię to nie bawi. Udało ci się! Pokonałaś mnie. Możesz się nade mną poznęcać, nie mam nic przeciwko.

– Wolę, żebyś już poszedł.

– Co? Tak po prostu? – Spojrzał na nią z udawanym zaskoczeniem. – To przecież twoja wielka szansa. Nareszcie ten wstrętny Paul Sutherland dostał za swoje! Na pewno nie chcesz się na mnie powyżywać?

Kate już czuła pierwsze ukłucia skruchy. Pokonanie Paula nie dało jej aż takiego zastrzyku radości, jakiego się spodziewała, ale nie mogła zaprzeczyć, że chęć odegrania się na nim stanowiła część jej motywacji. Do szału doprowadzała ją potrzeba przeproszenia go za to i przyznania mu racji.

– Skąd to przekonanie, że jesteś dla mnie aż tak ważny?

Uśmiechnął się od ucha do ucha, bo wiedział, że udało mu się ją sprowokować.

– Bo cię znam. Wiem, jaka jesteś. Nic dziwnego, mieszkając z tobą, miałem dużo czasu, żeby ci się przyglądać. – Jego gniew zaczynał coraz mocniej dawać o sobie znać. – Wystarczy raz spojrzeć. Panna Doskonała. Pewnie myślisz, że jesteś ode mnie lepsza, co?

– W ogóle o tobie nie myślę.

– Nie? – Parsknął. – Zawsze była z ciebie niewdzięczna suka. Zapomniałaś już, że podałem ci twoją karierę na tacy.

Riposta wyszła z jej ust, zanim zdążyła pomyśleć.

– Nie tylko to mi dałeś, o ile pamiętam.

– Co to ma znaczyć?

Kate uciekła wzrokiem.

– Paul, to nie ma sensu. Przykro mi, że jesteś zawiedziony, ale…

– Zawiedziony? Niby czemu miałbym być zawiedziony? Bo jakaś dwulicowa suka wyruchała mnie na przetargu, nad którym harowałem jak wół?

– Na niczym cię nie wyruchałam.

– Nie? To kogo? Cały ich zarząd czy tylko Redwooda?

Kate otworzyła drzwi.

– Wyjdź.

Paul się zaśmiał, ale bez humoru.

– Śmiało, Kate. Możesz mi powiedzieć. Dotykał cię tak dobrze jak ja?

– Wynoś się!

Wstał z kanapy, zanim zdążyła wykonać ruch. Jedną ręką chwycił ją za gardło, a drugą podparł o jej podbródek, przechylając jej głowę w tył.

– Nie mów mi, kurwa, co mam robić!

Kate poczuła na policzkach kropelki jego śliny. Z ust ziało mu alkoholem. Próbowała się uwolnić, ale był zbyt silny. Wykrzywił wściekle twarz.

– Myślisz, że jesteś taka mądra, co?

Przycisnął ją do drzwi. Klamka wbiła jej się w kręgosłup. Nagle dostrzegła zmianę w jego oczach i od razu wiedziała, co ją czeka. Jakby jej myśl miała moc sprawczą, dłoń Paula powędrowała w dół i odchyliła połę szlafroka. Nie zwracając uwagi na jej sprzeciw, złapał Kate za pierś. Mocno.

– Paul! Nie!

Przydusił ją drugą ręką, żeby nie mogła krzyczeć. Wsunął nogę między jej uda i jeszcze mocniej przycisnął całą do drzwi. Nie miała jak go kopnąć, próbowała oderwać jego dłonie. Zaczęło jej błyskać przed oczami. Paul zsunął dłoń niżej i zaczął ciągnąć za pasek od szlafroka. Chryste, nie!

W jednej chwili przestała walczyć. Paul spojrzał na nią zdziwiony, a ona się uśmiechnęła.

– Sypialnia – wycharczała.

Przez chwilę się nie ruszał i wydawało się jej, że w jego stanie nic do niego nie dociera. Ale w końcu się rozluźnił i zrobił krok wstecz. Kiedy tylko puścił jej gardło i zabrał nogę spomiędzy jej ud, z całej siły kopnęła go kolanem w krocze i odepchnęła od siebie.

Zrobiła to za wcześnie. Kolano zsunęło się po jego udzie i jeszcze zataczając się do tyłu, znowu próbował ją złapać. Kate wybiegła z pokoju i ruszyła korytarzem, czując, że Paul jest tuż za nią. Kiedy była przy schodach, chwycił jej szlafrok i przyciągnął do siebie. Widziała na dole otwarte drzwi i rozpaczliwie wyszarpnęła materiał z jego rąk.

Uderzyła plecami o ścianę, a on poleciał w drugą stronę i stoczył się niezdarnie ze schodów. Sekundę później leżał bezwładnie na podłodze przedsionka.

Kate zbiegła za nim. Miał zamknięte oczy i usta wykrzywione w bólu. Przeszła nad jego bezwładnym ciałem i otworzyła drzwi na ulicę. Nie stawiał oporu, kiedy wzięła go pod pachy i zaczęła wyciągać z mieszkania. Był ciężki, ale nie miała dużo do przejścia. Dopiero kiedy uderzył biodrami o stopnie werandy, zdał sobie sprawę, co się dzieje.

– Eeeej – jęknął i cały zesztywniał.

Upuściła go.

Uderzył głową o płytę chodnika, ale jego okrzyk nie zatrzymał Kate, która biegła już z powrotem do wejścia. Zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie plecami, chwytając łapczywie powietrze. Mięśnie jej rąk i barków wyły z bólu.

Przez dłuższą chwilę na zewnątrz było cicho. W końcu usłyszała jego jęki i przekleństwa.

– Kurwa! – zawył. – Co za suka!

Zrobił parę kroków w kierunku werandy.

– Jak wejdę na górę, a ty nadal tu będziesz, dzwonię na policję! – zawołała.

Owinęła się mocniej szlafrokiem i wbiegła na piętro.

Trzymając się blisko ścian, podeszła do okna i wyjrzała na ulicę. Paul stał przed furtką, pocierał dłonią tył głowy i gapił się na drzwi wejściowe. Potem podniósł wzrok. Kate cofnęła się gwałtownie, ale nie wyglądało na to, żeby ją zobaczył. W końcu się odwrócił i poszedł.

Kate go obserwowała, aż zniknął jej z oczu. Wtedy zeszło z niej napięcie. Nogi się pod nią ugięły i ledwo zdołała dojść do najbliższego krzesła. Cała się trzęsła.

Na dźwięk dzwonka do drzwi aż podskoczyła. Boże, co znowu? Ostrożnie podeszła do okna, ale nikogo nie widziała. Ten, kto zadzwonił, musiał stać na werandzie. Zawahała się, ale w końcu zeszła na dół. W połowie schodów prawie się potknęła, słysząc drugi dzwonek. Otworzyła drzwi mieszkania. W zapadającym zmroku sylwetka człowieka za matową szybą była jeszcze wyraźniejsza niż poprzednio.

Zapytała łamiącym się głosem:

– Kto tam?

– Taksówka. Nazwisko: Powell.

To nie był głos Paula i Kate z ulgą oparła głowę o ścianę. Była o krok od powiedzenia taksówkarzowi, że zmieniła zdanie, tak silną czuła potrzebę zamknięcia się w domu i schowania pod kołdrą.

– Dziesięć minut, dobrze? – zawołała i wbiegła na górę, żeby się ubrać.

2

Dziewczynka przegrywała walkę ze snem. Powieki jej ciążyły, próbowała je otworzyć, ale znów opadły. Tym razem już ich nie podniosła. Kate odczekała chwilę, upewniając się, że Emily śpi, po czym zamknęła książkę i wstała. Mała wyczuła ruch materaca, przekręciła się na bok i zanurkowała pod kołdrę tak, że widać było tylko kępkę jej jasnych włosów.

Kate po cichu odłożyła książkę na półkę. Na łóżku obok młodszy o dwa lata brat Emily leżał na plecach w beztroskiej pozie, rozkopawszy pościel. Kate go przykryła i zgasiła światło. W sypialni został już tylko słabiutki blask nocnej lampki z Myszką Miki.

Dzieci posapywały cichutko w półmroku. Kate była wniebowzięta, kiedy oboje zażądali, żeby to ona położyła ich do łóżek. Najpierw Angus, pół godziny później jego siostrzyczka. Patrząc teraz, jak oboje śpią, poczuła przypływ miłości. Delikatnie zamknęła drzwi ich pokoju i zeszła na dół.

Ich dom był rozlatującą się, wolnostojącą willą w Finchley, z wysokimi sufitami, poręczami z mahoniu i małym ogrodem, który Lucy nazywała dżunglą. Farba na sufitach odpadała, a poręcze trzeszczały, ale i tak było tu lepiej niż w ciasnej, zimnej norze, w której Lucy i Jack mieszkali wcześniej. Dom dostali kilka lat temu w spadku po ciotce i do dzisiaj nie rozpakowali wszystkich rzeczy. Zabawki, papiery i ubrania leżały na krzesłach, podłodze i na kaloryferach. Kate zawsze żałowała, że nie wychowywała się w takim domu. Zrobiła krok nad rowerkiem leżącym na boku na dole schodów i przecisnęła się obok sterty pudeł, które stały pod ścianą. Jack prowadził swoją małą firmę wydawniczo-drukarską w przerobionym garażu, ale jego rzeczy walały się po całym parterze.

Lucy dokładała drewno do kominka. Zamknęła drzwiczki nogą i wytarła dłonie w szmatę. Słysząc Kate, podniosła wzrok. Miała niezwykle żywe oczy. Niebieskie, prawie fioletowe.

– Zasnęła?

– Jak kamień.

– Powinnaś częściej przychodzić. Przy tobie są takie grzeczne.

Kate się uśmiechnęła i usiadła na podłodze. Polana przygniotły ogień, ale płomienie zaczęły już migotać za szybą. Salon był duży i przewiewny, więc Lucy i Jack palili w kominku codziennie, z wyjątkiem najgorętszych nocy. Kate podwinęła nogi i oparła się o kanapę. Na stoliku przed nią leżały resztki chińszczyzny z dostawy, smażony ryż i makaron zastygały w plastikowych pojemnikach. Między nimi stała opróżniona do połowy butelka białego wina.

Lucy odgarnęła z czoła kosmyk włosów i usiadła obok Kate. Wzięła do ręki zimną krewetkę.

– Wiedziałam, że powinnam była to posprzątać – powiedziała. – Do jutra utyję ze trzy kilo.

– Możesz ze mną chodzić na siłownię.

– Nie, dziękuję. Gdyby Bóg chciał, żeby kobiety były szczupłe, nie stworzyłby czekolady. – Włożyła sobie do ust kolejną krewetkę. – Zresztą pamiętaj, co się stało, jak ostatni raz odwiedziłam siłownię. Poznałam Jacka.

Kate nalała im obu więcej wina. Zrobiła się śpiąca i było jej dobrze. Znała Lucy od siedmiu lat, ale wydawało się jej, że ich przyjaźń trwa znacznie dłużej. Lucy pracowała jako recepcjonistka w agencji PR, w której Kate dostała swoją pierwszą pracę, a w której dyrektorem marketingu był Paul Sutherland. Jej szczupła sylwetka i upodobanie do ciasnych strojów przykuwały uwagę mężczyzn. Dwójka dzieci i słabość do słodyczy wszystko zmieniły, ale jeśli Lucy tego żałowała, to nie dawała tego po sobie poznać. Czasem Kate jej zazdrościła. A właściwie często.

Lucy oblizała palce.

– Czyli co, nie pójdziesz na policję?

– Chyba nie ma po co. Mieliby tylko moje słowo przeciwko jego. – Kate sięgnęła po kieliszek. – Poza tym nic się w końcu nie stało.

– Bo go powstrzymałaś. Skąd wiesz, że nie spróbuje jeszcze raz?

– Będę ostrożniejsza. Ale wątpię, żeby próbował. Był pijany i wkurzony, że nie wygrał przetargu. Chyba nawet on nie zrobi z tego wielkiej afery. Nie wyobrażam sobie, żeby był aż tak głupi.

Lucy zachichotała.

– A ja owszem.

Kate tego nie skomentowała. Lucy od samego początku ostrzegała ją przed Paulem, ale ona nie słuchała.

– To co teraz, jak już wygrałaś ten przetarg? Zajmiesz się sobą i będziesz trochę mniej pracowała?

– Fajnie by było. Ale właśnie teraz zacznie się harówa.

Lucy złowiła jeszcze jedną krewetkę.

– W takim razie deleguj. Zawsze chwalisz Clive’a za jego pracę.

– Bo jest świetny, ale nie mogę zwalić wszystkiego na jego barki.

– Więc będziesz wszystko robić sama, aż dostaniesz… – przerwała. – Aż padniesz z wycieńczenia.

Płomienie obejmowały zwęglone drewno, ogień zaczął płonąć na dobre. Kate patrzyła w kominek.

– Lubię pracować – powiedziała.

– To nie znaczy, że nie możesz mieć też życia towarzyskiego.

– A nie mam?

Lucy parsknęła.

– Chodzisz na siłownię. Ja mam na myśli wychodzenie do ludzi.

Kate potarła dłonią kark. Kolejny ból głowy zapowiadał swoje rychłe nadejście.

– Już daj spokój.

– Wybacz, Kate, ale nie mogę stać i patrzeć, jak zapracowujesz się na śmierć. – Ogień z kominka nadawał jej włosom czerwonawego blasku. – Wiem, że niełatwo jest prowadzić firmę. Jack też haruje jak wół. Ale musisz mieć jakieś życie poza biurem.

Zupełnie niespodziewanie oczy Kate zaszły łzami. Zamrugała i odwróciła głowę.

– Kate? Co się dzieje?

– Nic, nic.

Lucy oderwała i podała jej kawałek bułki.

– Nieprawda, że nic. Cały wieczór masz jakiś dziwny nastrój. – Poczekała, aż Kate wydmucha nos. – Chodzi o to, co zrobił Paul?

– Nie. Po prostu jestem głupia i tyle.

Lucy spojrzała na nią zdziwiona.

– Naprawdę nie wiem, co mi jest – ciągnęła Kate. – Powinnam się cieszyć, ale czuję się… Nie wiem, jak się czuję.

Patrzyła w milczeniu na płomienie. Znad jednego z polan unosiła się cienka strużka dymu. Kate odwróciła wzrok i nieświadomie potarła dłonią o rękaw.

– Potrzebujesz wakacji – powiedziała Lucy i wzięła łyk wina.

– Nie mam czasu.

– To go znajdź. Wiem, że otworzenie własnej agencji było najlepszą decyzją po tym, co przeszłaś z Paulem, ale praca nie może być całym twoim życiem. Gdybyś była zadowolona, to jeszcze pół biedy, ale najwyraźniej nie jesteś.

– Mam małego doła, to wszystko.

– Błagam, Kate. Dobrze wiesz, że to nieprawda. – Lucy westchnęła i postawiła swój kieliszek na stoliku. – Słuchaj, nie chcę cię zanudzać, ale nie możesz pozwolić, żeby jedno przykre doświadczenie odebrało ci chęć do życia. Pora zostawić to za sobą i iść do przodu.

– Przecież zostawiłam.

– Nieprawda. Zanim poznałaś Paula, ciągle gdzieś wychodziłaś, ale od tamtej pory kompletnie się odcięłaś od świata.

Kate wzruszyła ramionami.

– Ludzie czasem tracą kontakt ze znajomymi.

– Jeśli sobie na to pozwalają. Ilu osobom powiedziałaś o swoim nowym mieszkaniu? Założę się, że większość nie ma pojęcia, gdzie teraz mieszkasz. – Lucy czekała, aż Kate zaprzeczy, ale ona milczała. – Od rozstania z Paulem nie wyszłaś nawet na drinka z facetem. To już ponad trzy lata.

– Nie poznałam żadnego, z którym bym chciała.

– Bo nie próbowałaś. Widzę, jaka jesteś, kiedy razem wychodzimy. Wysyłasz sygnał „nie dotykaj”.

– To co mam robić? Rozkładać nogi dla każdego napotkanego faceta?

– Nie, ale zakonnicy też nie musisz odgrywać. Powiedz szczerze. Naprawdę nie brakuje ci seksu?

Kate unikała jej wzroku.

– Nie zastanawiam się nad tym.

– To nie jest szczera odpowiedź.

– No dobra: niespecjalnie, nie. Zadowolona?

– W takim razie coś jest z tobą nie tak. – Lucy podniosła kieliszek do ust, ale nagle przyszedł jej do głowy kolejny argument. – Wiem, że niektórym kobietom pasuje stawianie pracy na pierwszym miejscu, ale nie wierzę, że jesteś jedną z nich. Poza tym czas mija.

– Dzięki.

– A co, nie mam racji? Za rok kończysz trzydzieści cztery lata. Możesz się uważać za wyjątkową, ale twój zegar biologiczny tyka w takim samym tempie jak u wszystkich. Nie uważasz, że powinnaś zacząć myśleć o założeniu rodziny i…

– Błagam!

Kate wylała trochę wina, stawiając kieliszek na stoliku.

– Wysłuchaj mnie do…

– Nie muszę słuchać. Wiem dokładnie, co powiesz. Powinnam wyjść za mąż, ustatkować się i zamieszkać w kuchni. Wybacz, ale ja tak nie uważam. Może ty jesteś szczęśliwa w takiej roli, ale dla mnie życie to trochę więcej!

Zaskoczył ją jej własny gniew. Lucy patrzyła na nią przez chwilę, po czym podciągnęła kolana do piersi i wbiła wzrok w kominek.

– Może masz rację, ale to nie ja mam łzy w oczach.

Płomienie trzaskały w ciszy.

– Przepraszam – odezwała się Kate. – Nie to chciałam powiedzieć.

– Nic nie szkodzi – odparła Lucy. – Ja powiedziałam dokładnie to, co chciałam. Możesz tupać nogami i krzyczeć, że nie masz ochoty na związek i nie zamierzasz się ustatkować, ale ja widzę, jaka jesteś przy Angusie i Emily, więc nie próbuj mi wmówić, że nie chcesz mieć dzieci, bo i tak ci nie uwierzę.

Kate chciała zaprotestować, ale nie przychodziła jej do głowy żadna linia obrony. Lucy przytaknęła, jakby uznała to za dowód swojej racji, ale zanim mogła cokolwiek dodać, z holu dobiegł dźwięk otwieranego zamka w drzwiach.

– Najwyraźniej spotkanie skończyło się przed czasem – powiedziała Lucy. Pochyliła się i położyła dłoń na kolanie Kate. – Chodzi mi tylko o to, żebyś zadała sobie pytanie, czego naprawdę pragniesz. A potem coś z tym zrób.

Rzuciła przyjaciółce surowe spojrzenie i wstała, słysząc zbliżające się kroki. Kate wzięła do ręki kawałek bułki.

– Mam czerwone oczy?

Lucy się przeciągnęła, wykręcając ręce nad głową.

– Nie, zresztą nie przejmowałabym się – powiedziała i ziewnęła. – Po paru głębszych Jack nie zauważyłby nawet, gdybyś siedziała tu na golasa.

Drzwi do salonu się otworzyły i do pokoju wszedł zwalisty mężczyzna z szerokim uśmiechem na twarzy. Jego czarne włosy były gęstsze na rękach niż na głowie. Nachylił się, żeby pocałować Lucy.

– Wszystko dobrze? Czołem, Kate.

Kate się do niego uśmiechnęła, a on zaglądał po kolei do pustych pojemników po jedzeniu, masując się po wydatnym brzuchu. Wreszcie usiadł na fotelu za plecami Lucy, która oparła się o jego nogi.

– Jak poszło spotkanie?

– Nieźle. Gavin ma nowy zbiór poezji i chce go wydać. Sally wymyśliła nowy system dystrybucji…

Kate przestała słuchać. Mimo że przebywanie w towarzystwie Jacka i Lucy było dla niej jak włożenie wygodnych kapci, wiedziała, że niedługo sobie pójdzie. Przygnębiała ją myśl o powrocie do pustego mieszkania, ale w takich sytuacjach jak ta czasem czuła się jak wyrzutek, dodatkowe nakrycie przy stole pełnym gości.

Gapiła się w ogień, a dookoła niosły się odgłosy rozmowy Lucy i Jacka. Jakiś węgielek głośno trzasnął, a płomienie tańczyły i drgały, przybierając kształty, których Kate nie potrafiła rozpoznać.

3

Ilekroć później wracała myślami do tego dnia, zastanawiała się, co by było, gdyby nie natknęła się na to czasopismo. Redwood znów zadzwonił, żeby omówić zmiany w kampanii. Dwa tygodnie po rozstrzygnięciu przetargu wciąż przekazywał jej swoje uwagi. Kiedy wreszcie się rozłączył, Kate była wyczerpana. Otworzyła teczkę z materiałami na temat Parker Trust, patrzyła na nie przez chwilę, wreszcie rzuciła je na biurko i opadła na oparcie krzesła.

Chrzanić to.

Zeszła do kuchni w piwnicy i zamiast kawy tym razem postanowiła zaparzyć sobie herbatę. Czajnik był wypełniony do połowy. Kate go włączyła i wrzuciła torebkę herbaty do kubka. Na blacie leżał egzemplarz „Cosmopolitana”. Nie myśląc, wzięła go do ręki. Błyszcząca okładka reklamowała standardową mieszankę wywiadów z gwiazdami i porad seksualnych. Jedno z haseł pytało: „Komu są potrzebni mężczyźni?”, a pod spodem, mniejszymi literami: „Zapłodnienie przez dawcę: macierzyństwo przyszłości?”. Kate przewertowała numer.

I zaczęła czytać.

Po chwili czajnik buchnął parą i sam się wyłączył, ale ona nawet nie drgnęła. Stała z biodrem opartym o blat, nieruchomo, chyba że przewracała stronę. Poza tym ruszały się tylko jej oczy. W pewnym momencie cofnęła się, żeby przeczytać jeszcze raz akapit z poprzedniej strony. Zatrzymała się nad nim, ale w końcu wróciła do lektury w miejscu, w którym przerwała. Właśnie przewracała kartkę, kiedy ktoś otworzył drzwi.

Kate poderwała głowę, w progu stała Josefina. Hiszpanka trzymała w dłoni pusty kubek i uśmiechała się nerwowo.

– Nie chciałam cię przestraszyć.

– Nie przestraszyłaś. Robiłam sobie herbatę.

Speszona odwróciła się w stronę czajnika i zobaczyła, że był wyłączony. Jeszcze raz nacisnęła guzik, a Josefina podeszła do zlewu. Kate widziała kątem oka, że dziewczyna spogląda na czasopismo, więc pośpiesznie je zamknęła.

– Przepraszam. To twoje?

Josefina odgarnęła z twarzy gęste włosy.

– Tak, ale nie szkodzi. Możesz przeczytać.

– Już skończyłam, dzięki.

Kate położyła pismo na blacie, a Josefina nalała wody do dzbanka na kawę. W uśmiechu dziewczyny nie było złośliwości – powiedziała sobie. Niby czemu miałaby z niej drwić? W końcu nie było nic złego w czytaniu kolorowego czasopisma. Ale w takim razie dlaczego cała się rumieniła?

Woda zawrzała. Kate zajęła się zalewaniem torebki w kubku.

Po drodze do domu kupiła w kiosku egzemplarz „Cosmopolitana”.

Kiedy Kate dotarła do kawiarni, Lucy już na nią czekała. Była pora lunchu i knajpa pękała w szwach, ale Lucy udało się znaleźć stolik na chodniku, pod czerwoną markizą. Miała włosy odgarnięte okularami słonecznymi i akurat flirtowała z kelnerem. Chłopak odszedł z szerokim uśmiechem na twarzy.

Kate odsunęła krzesło i usiadła. Plastik był nagrzany słońcem.

– Nie przeszkadzam?

Lucy wzruszyła ramionami.

– Drobne przyjemności. Za godzinę muszę odebrać dzieciaki z szopki.

Otworzyły karty dań. Kate zamówiła sałatkę grecką, nawet nie patrząc, co ma do wyboru. Lucy wzięła musakę i dziękując kelnerowi, rzuciła mu jeszcze jeden uśmiech. Zabrał karty zręcznym gestem. Lucy odprowadziła go wzrokiem.

– Zauważyłaś, że Grecy mają cudowne tyłki? – Spojrzała na Kate i westchnęła. – Zaskoczyłaś mnie. Nie sądziłam, że się jeszcze zobaczymy po tym, jak dostałaś to zlecenie. Jak ci idzie?

– Nie pytaj.

Lucy posłuchała. Zresztą bardziej ją interesowało zdanie relacji ze swojej kłótni z Jackiem na temat kupna nowego sprzętu do jego firmy. Kate nakręcała jej monolog, potakując i uśmiechając się od czasu do czasu, ale większość wylatywała jej drugim uchem. Trochę dalej grupa robotników rozkopywała jezdnię. Policjant zatrzymał samochód i spisywał jego numery rejestracyjne. Parę metrów za jego plecami mężczyzna w łachmanach grzebał w koszu na śmieci. Kate patrzyła, ale nie widziała. Spojrzała z powrotem na Lucy i spróbowała się skupić. Chwilę później zorientowała się, że owija palec serwetką, rozkłada ją i znowu zawiązuje na palcu. Zmusiła się, żeby przestać.

Tymczasem kelner postawił ich dania na stole. Kate dłubała bez apetytu w ociekającej oliwą sałatce z białymi kostkami fety. Nagle zdała sobie sprawę, że Lucy patrzy na nią z wyczekującym wyrazem twarzy.

– Słucham?

– Pytam, jak sałatka. Te bakłażany są przepiękne! Ostatnio wypróbowałam przepis na musakę z jakiegoś czasopisma i nie wyszła mi tak dobra jak ta.

Kate wyczuła swoją szansę i momentalnie się przebudziła.

– Parę dni temu czytałam artykuł – powiedziała z wystudiowanym luzem – o sztucznym zapłodnieniu.

– Tak? I co? – Lucy nawet nie podniosła wzroku.

– Zdziwiłam się, ile kobiet się na to decyduje.

Lucy miała usta pełne jedzenia.

– Kuzynka Jacka to zrobiła. Jej mąż był impotentem. Jakiś okropny wypadek czy coś. Tylko tak mogli mieć dzieci.

Kate trochę się uspokoiła.

– Ale z jego spermą czy od dawcy?

– Jezu, Kate! Nie przy jedzeniu. – Lucy wykrzywiła twarz. – Nie znam szczegółów. Wyemigrowali.

Pochyliła się znów nad talerzem, ale nagle przerwała jedzenie i spojrzała na Kate.

– Czemu tak cię to zainteresowało?

Kate zaatakowała sałatkę widelcem.

– Nie aż tak. Jakoś nie wiem… Ciekawy temat.

Doskonale wiedziała, że Lucy nadal nie je. Zapadła cisza, w której Kate skupiała całą uwagę na swoim talerzu. W końcu Lucy się odezwała.

– Nie!

– Co „nie”?

– Nie myślisz o tym.

Kate spróbowała parsknąć śmiechem.

– Ja? Nie żartuj.

– Tak, tak! Chcesz to zrobić!

– Absolutnie nie! – Chciała spojrzeć Lucy w oczy, ale nie potrafiła. – W każdym razie nie jakoś na serio. Po prostu wiesz… Ej, przestań się tak na mnie gapić.

– Wybacz, ale trochę mnie zszokowałaś. – Lucy odłożyła sztućce i zapomniała o musace. – Skąd ten pomysł? Chyba nie przez to, co ci ostatnio nagadałam?

Kate czuła ulgę, że wreszcie temat został otwarty.

– Częściowo tak. Zastanawiałam się nad tym i w sumie miałaś rację. Powinnam coś w końcu postanowić.

– Tak, ale nie chodziło mi o to, żebyś podejmowała decyzję od razu. – Patrzyła na nią z troską w oczach. – A już na pewno nie taką.

– Wiem. Ale jak zobaczyłam ten artykuł, jakoś to do mnie dotarło. – Pochyliła się lekko do przodu, coraz bardziej przekonana do swojej racji. – Bo ja faktycznie chcę mieć dzieci. Nawet myślałam o tym, jak byłam z Paulem, Boże uchowaj. Od tamtej pory za bardzo się nad tym nie zastanawiałam, bo… No nie wiem, jakoś uznałam, że to nierealne. Ale niby czemu?

– O cholera, ty to mówisz na serio!

Entuzjazm Kate trochę osłabł.

– Jeszcze niczego nie postanowiłam. Chciałam tylko zobaczyć, co powiesz.

Lucy opadła na oparcie.

– Chryste, Kate, nie wiem, co ci powiedzieć. Nie zrozum mnie źle, nie mam nic przeciwko sztucznemu zapłodnieniu. Dla par, które nie mogą mieć dzieci, to dar od Boga. Ale nie dla ciebie.

– Dlaczego?

– Naprawdę muszę ci tłumaczyć? Wychowanie dziecka jest dostatecznie trudne dla dwojga ludzi, co dopiero dla jednego.

– Wiele kobiet daje sobie radę. Do tego jeszcze pracują. Ja przynajmniej nie mam nad sobą szefa.

– I myślisz, że to odpowiedni moment? Od lat gonisz za tym jednym, dużym zleceniem. Co powiedzą ci z Parker Trust, jak im teraz powiesz, że idziesz na urlop macierzyński?

Kate zauważyła, że kobieta przy sąsiednim stoliku siedzi bez ruchu, z głową przechyloną lekko w ich stronę. Nachyliła się bliżej Lucy i powiedziała:

– Mogę pracować w domu. Poza tym takie rzeczy trwają, na pewno nie zrobiłabym tego za miesiąc. Jeszcze niedawno mówiłaś, że powinnam zadbać o życie poza firmą. Zastanowić się, czego pragnę, i coś z tym zrobić.

– Owszem, ale w granicach rozsądku! Okej, mogę zrozumieć, że chcesz mieć dziecko. Ale nie sądzisz, że to trochę pochopne? Dlaczego nie chcesz spróbować tradycyjnej metody: najpierw mąż, potem dziecko?

– Nie chcę męża. Ani partnera. Nie zamierzam się zamykać w poważnym związku tylko po to, żeby urodzić komuś dziecko. Na świecie jest dostatecznie dużo patologicznych rodzin. – Kate spojrzała na kobietę obok, która przysunęła krzesło bliżej ich stolika. – Nie jestem jakąś naiwną nastolatką, umiem o siebie zadbać. Lubię być niezależna. Jeśli mnie na to stać, to dlaczego miałabym nie spróbować?

Lucy kręciła głową, zrezygnowana.

– Nawet nie wiem, od czego zacząć. W tych klinikach nie mówią, kto jest ojcem, prawda?

– Nie, ale są ostrożni. Dokładnie sprawdzają wszystkich dawców.

– Mam nadzieję, ale to nie zmienia faktu, że nie będziesz wiedziała, kto jest ojcem.

– Zgadza się. Jeśli skorzystam ze standardowej procedury, to nie. Ale są też strony internetowe, przez które można poznać potencjalnego dawcę.

Lucy zrobiła wielkie oczy.

– Czyli portale randkowe ze spermą zamiast randki, tak? Serio rozważasz zajście w ciążę z obcym facetem, który reklamuje swój towar w internecie? Chryste, Kate! Czyś ty oszalała?

– Nie powiedziałam, że to rozważam – powiedziała Kate, wiedząc, że to nie do końca prawda.

Zajrzała na kilka tego typu portali. Okazało się, że nie są w żaden sposób nadzorowane przez państwo i mają różne standardy dotyczące sprawdzania dawców. Niektóre z nich były podejrzanie otwarte na „naturalne zapłodnienie”, co kazało jej wątpić w ich altruizm.

– Chciałam ci tylko pokazać, że jest dużo różnych opcji.

– Wiem. Na przykład taka, że poznajesz miłego mężczyznę, budujecie razem dom i zakładacie rodzinę tak jak wszyscy. – Bez najmniejszego ostrzeżenia Lucy odwróciła się w stronę kobiety przy sąsiednim stoliku. – Może powie nam pani, co o tym sądzi, skoro najwyraźniej tak panią ta sprawa interesuje. Woli pani spermę na ciepło czy na zimno?

Kobieta oblała się rumieńcem i szybko odwróciła głowę. Lucy spojrzała na Kate ze słodkim uśmieszkiem na ustach.

– O czym to ja mówiłam?

Kate zakryła oczy dłonią, powstrzymując się od śmiechu.

– O tym, że to bardzo zły pomysł.

Lucy wzruszyła ramionami.

– Co innego mogę powiedzieć? Nie wierzę, że w ogóle bierzesz to pod uwagę. Przepraszam, ale pytałaś, co myślę, więc ci mówię.

– Okej.

Kate nabijała sałatkę na widelec i próbowała ukryć swoje rozczarowanie. Lucy westchnęła.

– Najwyraźniej nie to chciałaś usłyszeć.

– Chciałam tylko poznać twoje zdanie.

Lucy spojrzała na przyjaciółkę swoimi ciemnoniebieskimi oczyma.

– Nie wiem, po co, skoro i tak zrobisz, co chcesz. – Przez chwilę patrzyła na swój talerz, rozdarta między dalszym przekonywaniem Kate a stygnącą musaką. – Jeśli naprawdę chcesz to zrobić, to przynajmniej z kimś porozmawiaj. Pewnie usłyszysz to samo co ode mnie, ale przynajmniej pozbędziesz się wątpliwości. – Rozłożyła ręce. – Proszę. Tego chciałaś?

Kate się uśmiechnęła, ale Lucy jeszcze nie skończyła.

– Mam tylko nadzieję, że nie zrobisz czegoś, czego potem będziesz żałowała.

Nie czekając na odpowiedź, odwróciła się w kierunku kelnera, który sprzątał sąsiedni stolik. Uśmiechnęła się do niego szeroko i podała mu talerz.

– Będziesz tak miły i wrzucisz to do mikrofalówki na dwie minuty?

Poszły pieszo do metra. Kawiarnia była przy bocznej uliczce niedaleko Oxford Circus, czyli w miejscu, które im obu pasowało. Lucy o czymś mówiła, ale Kate słuchała jednym uchem. Była tak podekscytowana, że czuła mrowienie nawet w opuszkach palców. Dzięki rozmowie z przyjaciółką zrzuciła wielki ciężar z barków.

Kiedy zaczęły schodzić pod ziemię, Lucy wciąż mówiła, ale nagle chwyciła Kate za rękę.

– O cholera.

Kate podniosła wzrok. Całe jej podniecenie w jednej chwili zgasło.

W ich stronę szedł Paul Sutherland.

Zauważył je i przez ułamek sekundy Kate miała wrażenie, że widzi w jego oczach niepokój. Szybko jednak zamaskował go typowym dla siebie bezczelnym wyrazem twarzy. Kate chciała się zatrzymać, ale Lucy popchnęła ją do przodu.

– Chodź, na to już za późno.

Paul stanął tuż przed nimi, blokując przejście.

Kate ignorowała wściekłe spojrzenia ludzi, którzy szli za nią i musieli ją omijać. Miała wysuszone usta.

– Cześć, Paul – rzuciła wesoło Lucy. – Napastowałeś kogoś ostatnio?

Spojrzał na nią bez emocji.

– Przytyłaś.

– Tak to jest, jak się ma dwoje dzieci. Jaką ty masz wymówkę? Nadal karmisz się butelką?

Mięśnie jego twarzy mocno pracowały, ale Paul nic nie odpowiedział. Spojrzał na Kate.

– Zniszczyłaś mi koszulę i o mały włos nie rozbiłaś głowy. Mam nadzieję, że jesteś z siebie zadowolona.

Odruch, by go przeprosić, prawie wziął górę. Kate czuła, że balansuje na krawędzi i jest o krok od wejścia w swoją dawną rolę. W ostatniej chwili obudził się w niej gniew.

– A czego się spodziewałeś?

– Na pewno nie ataku histerii. – Aż za dobrze znała ten jego oskarżycielski ton. – Powinnaś iść do psychiatry.

Kate nie wiedziała, co odpowiedzieć, ale Lucy ją wyręczyła.

– Któreś z was na pewno, ale nie ona. Zresztą próba gwałtu to bardziej sprawa dla policji.

Mijający ich przechodnie odwracali głowy. Paul rzucił Lucy zabójcze spojrzenie.

– Nie wtrącaj się.

Kate odzyskała panowanie nad sobą.

– Tym bardziej że nie ma w co się wtrącać. Szkoda na ciebie czasu.

Zeszła o jeden stopień w dół i teraz prawie się dotykali.

Spojrzała mu prosto w oczy.

– Odsuń się.

Przez chwilę żadne z nich się nie ruszało. W końcu Paul zrobił krok w lewo. Kate przeszła obok, nawet na niego nie patrząc. Szła w napięciu i czuła na sobie jego wzrok. Lucy była tuż za nią. W końcu weszły do cienia chłodnego tunelu metra, po którym poniósł się podniesiony głos Paula.

– Pieprzona suka!

Kate szła dalej ze wzrokiem utkwionym przed siebie. Krzyk odbijał się od ścian dookoła niej.

– Myślisz, że jesteś taka mądra? To zapytaj swoją przyjaciółkę, kogo bzykała. Śmiało, nadęta suko! Zapytaj ją!

Im bardziej się oddalały, tym jego wołanie stawało się mniej wyraźne. Kate nie patrzyła na Lucy. Obie milczały. Przecisnęły się przez tłum i zatrzymały przy niedziałającym automacie z biletami. Parę metrów dalej pasażerowie wchodzący na peron trzaskali metalowymi bramkami. Lucy odchrząknęła.

– Kate…

– To prawda?

Lucy przytaknęła. Kate jak dotąd trzymała się prosto, ale teraz zeszło z niej powietrze.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś?

– Bo to było na długo, zanim zaczęłaś się z nim spotykać. Nawet cię wtedy nie znałam. Jacka też. To nie było nic poważnego.

– Skoro tak, to czemu milczałaś?

– A co miałam zrobić? – zapytała Lucy zbolałym tonem. – Jak już zaczęliście ze sobą chodzić, było za późno. Pomyślałabyś, że mówię ci to na złość.

– A później?

– Kiedy? Jak byłaś wrakiem po rozstaniu?

– Lucy, to było trzy lata temu! Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?

Lucy kręciła bezradnie głową.

– Wiele razy chciałam, serio. Ale im dłużej czekałam, tym to się robiło trudniejsze. Jakoś nigdy się nie zebrałam. Naprawdę mi przykro.

Kate odwróciła wzrok. W połączeniu z wcześniejszą ekscytacją rewelacja o Lucy i Paulu kompletnie ją wyczerpała. Kiedy pierwszy wstrząs minął, zdała sobie sprawę, że gdyby Lucy jej o wszystkim powiedziała, zniszczyłoby to ich przyjaźń. Kate nie umiałaby się z tym pogodzić. Lucy postąpiła słusznie, nic jej nie mówiąc. Skoro romans z Paulem Lucy miała, zanim się poznały, to ona w ogóle nie powinna się nim interesować. Nagle wszystko wydało jej się jakąś prehistorią. Większości osób z tamtego okresu nawet nie pamiętała.

Lucy przyglądała się jej z niepokojem w oczach. Kate wreszcie się uśmiechnęła.

– Nie bój się. Nie rzucę na ciebie klątwy.

Nie do końca ją to przekonało.

– Nie jesteś zła?

– Nie.

Twarz Lucy momentalnie rozjaśniała.

– Uff, co za ulga! Gdyby ten sukinsyn wbił klin w naszą przyjaźń, chybabym go ukatrupiła. – Nagle jakby straciła pewność. – Bo nie wbił, prawda? Szczerze?

– Oczywiście, że tak.

Mówiąc to, Kate zastanawiała się, czy to prawda. Faktycznie nie czuła zazdrości ani żalu, ale pogarda Lucy dla Paula była zawsze mocnym fundamentem w jej życiu. Teraz ten fundament zadrżał. Kate zapragnęła być sama.

– Słuchaj, lepiej już idź – powiedziała. – Spóźnisz się do dzieciaków.

Lucy ją przytuliła.

– Zadzwonię do ciebie.

Kate odprowadziła ją wzrokiem i przeszła przez bramkę swojej linii metra. Stanęła na ruchomych schodach i poczekała, aż zaniosą ją na peron, choć zwykle schodziła sama. Lucy i Paul. Nawet ich imiona do siebie nie pasowały.

Kątem oka zauważyła jakiś ruch. Schodami obok jechał na górę brodaty mężczyzna z dzieckiem w nosidełku na plecach. Maleństwo gapiło się na ludzi po drugiej stronie i Kate się do niego uśmiechnęła. Odwróciła za nim głowę, ale nagle spoważniała, bo do głowy przyszła jej niespodziewana wizja.

Mogła zajść w ciążę z Paulem.

Na samą myśl przebiegł ją dreszcz. Dotarła na peron i zeszła ze schodów. Dookoła niej ludzie śpieszyli się do pociągu, który właśnie wjechał na stację, ale Kate nie zwracała na niego uwagi. Szła wolnym krokiem pochłonięta myślami o katastrofie, której cudem uniknęła. Jeżeli postanowi urodzić dziecko, mówiła sobie w duchu, to na pewno z lepszym ojcem, nawet jeśli będzie nieobecny. Może i dawcy nasienia są anonimowi, ale zamierzała dopilnować, żeby nie trafić na kolejnego Paula. Jeden taki błąd wystarczy.

Tym razem będzie ostrożniejsza.

4

Kiedy była dzieckiem, niedaleko jej domu stało stare kino. Już wtedy walczyło o przetrwanie, a budynek się sypał. Niedługo potem na jego miejscu pojawił się supermarket, a na koniec wielopoziomowy parking. Ale dla Kate, która nigdy wcześniej nie widziała innego kina, podłoga upstrzona zaschniętą gumą do żucia i wytarte fotele nie miały większego znaczenia. Składały się tylko na atmosferę tego miejsca, tak jak szelest torebek z czipsami i zapach dymu papierosowego, który snuł się w świetle projektora. Obrazy rzucane na ekran były oknem na inny świat i gdy już dała im się ponieść, nędzna sala kinowa, szkoła i nawet jej rodzinny dom – wszystko to przestawało się liczyć.

Rzadko tam chodziła, ale tym bardziej sobie ceniła te rzadkie wizyty. Kiedy dowiedziała się, że kino będzie wyświetlać Małą syrenkę, dotarcie na seans stało się najważniejszą misją w jej życiu. Matka powiedziała, że pójdą „niedługo”, co mała Kate nauczyła się już rozumieć jako „nigdy”, chyba że by ją naciskała. Tak też robiła, aż uzgodniły, że wybiorą się w sobotę rano.

Najpierw jednak musiał się odbyć rytuał weekendowych zakupów. Matka Kate upierała się, że najlepsze kawałki mięsa na kolację dla ojca i na lunch następnego dnia (kolejny rytuał, przestrzegany z nie mniejszym nabożeństwem) znikną ze sklepu, zanim film się skończy. Mała Kate posłusznie za nią maszerowała i cierpiała katusze, patrząc, jak uważnie bada każdy artykuł przed kupieniem albo przejściem do następnego.

Kiedy wreszcie dotarły do kina, film już się zaczął i matka Kate oznajmiła, że nie zamierza płacić za coś, czego nie obejrzy w całości. Kasjerka zaproponowała, żeby przyszły na następny seans, ale ona szła już w swoją stronę. Próba została podjęta, obowiązek spełniony.

Wróciły do domu, gdzie mogła dalej zajmować się kolacją dla ojca. Szatkowała warzywa i starannie odkrawała od mięsa najmniejsze kawałki tłuszczu, żeby jej mąż nie musiał tego robić sam na talerzu. Kate poczekała, aż gotowanie pochłonie jej matkę bez reszty, a wtedy wymknęła się z domu i poszła na przystanek autobusowy.

Kasjerka, rumiana kobieta ze źle ufarbowanymi włosami, rozpoznała Kate, kiedy ta wsuwała przez okienko banknot wyjęty ze skarbonki.

– Pozwoliła ci przyjść samej, co? – zapytała przez zaciśnięte usta.

Kate odpowiedziała milczeniem. Kobieta podała jej bilet.

– Niektórzy nie zasługują na dzieci – usłyszała za sobą Kate, gdy wchodziła do środka.

Do domu wróciła wczesnym wieczorem. Rodzice byli na nią wściekli. Po latach Kate przyznała, że musieli się martwić, ale wtedy tego nie okazywali. Bił od nich tylko gniew. Ojciec ją uderzył i odesłał do łóżka bez kolacji. Matka nie mogła uwierzyć w nieposłuszeństwo córki i jak zwykle wtórowała mężowi.

– Zepsułaś ojcu kolację! Jak mogłaś? – warknęła przed zamknięciem drzwi sypialni.

Kate płakała w poduszkę. Była głodna, a na jej nodze czerwieniał ślad po klapsie wymierzonym przez ojca.

Ale przynajmniej zobaczyła film.

Z czasem całe zajście przeobraziło się w rodzinną legendę, temat żartów i anegdot. Zostało zbagatelizowane, ale nie zapomniane.

– Po prostu wyszła z domu, nikomu nic nie mówiąc – opowiadała matka podczas rodzinnych spotkań. – Typowa Kate. Już wtedy była uparciuchem. Robiła, co chciała.

Kate patrzyła jej w oczy i za woalem beztroski widziała wciąż żywą konsternację.

Ciekawa była, co by sobie pomyśleli jej rodzice, gdyby wiedzieli, nad czym się teraz zastanawia. Kazała taksówkarzowi zatrzymać samochód, gdy tylko zobaczyła w oddali zbiornik na paliwo, który podano jej jako punkt orientacyjny. Wiedziała, że zachowuje się irracjonalnie, ale nie chciała, żeby wiedział, jaki jest cel jej podróży. Kierowca, Hindus w średnim wieku, zapytał przez ramię, kiedy podawała mu banknot:

– Chce pani paragon?

To przez garnitur, pomyślała. Garnitur i skórzaną aktówkę. Musiała wyglądać jak prawdziwa bizneswoman. Zdała sobie sprawę, że jej strój jest kamuflażem. Ubrała się tak, żeby nadać swojej wizycie pozory podróży służbowej.

– Nie, dziękuję.

Chciała już tylko znaleźć się poza taksówką cuchnącą fast foodem i wytartą skórą. Wysiadła szybko i z portfelem w dłoni wygładzała spódnicę, aż samochód ruszył z klekotem starej rury wydechowej. Niebieskawe spaliny zawisły w nieruchomym powietrzu.

Kate rozejrzała się, mrużąc oczy. Ulica była opustoszała. Nieopodal stał kiosk gazetowy. W jego drzwiach kołysały się na wietrze kolorowe, plastikowe paski. Dalej zobaczyła warsztat samochodowy. Z ocienionego wnętrza dobywały się dźwięki radia, ale poza tym żadnych oznak życia.

Klinika była po przeciwnej stronie drogi niż zbiornik z paliwem. Stała w pewnej odległości od chodnika, miejsce przed budynkiem służyło za niewielki parking. Ceglana konstrukcja z płaskim dachem wyglądała niepozornie jak magazyn.

Z każdym krokiem Kate czuła coraz większe napięcie. Do podwójnych drzwi ze szkła prowadził pojedynczy stopień. Przed wejściem wisiała tablica z napisem „Centrum leczenia bezpłodności”.

Co ja wyprawiam? – zapytała się w duchu, jakby nagle zrozumiała niedorzeczność całej sytuacji. Rozejrzała się ze wstydem, ale nikt na nią nie patrzył. Ulica była wciąż pusta. Drzwi zaskrzypiały, kiedy je otwierała.

Zamknęły się za nią z piskiem. Kate stanęła w małym holu. Podłogę pokrywała żółta winylowa wykładzina, porysowana, ale czysta. W powietrzu wisiał duszny zapach typowy dla wszystkich budynków publicznych. Tabliczka z napisem „Recepcja” kierowała w stronę korytarza. Po chwili wahania Kate ruszyła z miejsca.

Drzwi do gabinetu były uchylone. Zapukała lekko i weszła do środka. Dwie kobiety odwróciły się w jej stronę. Jedna, w średnim wieku, siedziała za stołem. Druga, młodsza, stała obok z otwartą teczką w dłoniach.

– Dzień dobry… Byłam umówiona – powiedziała Kate. – Kate Powell.

Ta młodsza się uśmiechnęła i podeszła z wyciągniętą ręką. Kate ją uścisnęła.

– Nazywam się Maureen Skinner. Rozmawiałyśmy przez telefon.

Swoim przyjaznym nastawieniem sprawiła, że Kate momentalnie ulżyło. W jednej chwili budynek przestał się jej wydawać obskurny i chłodny. Odwzajemniła uśmiech.

Maureen Skinner powiedziała do starszej koleżanki:

– Będziemy w gabinecie. – A do Kate: – Napijesz się herbaty? Mamy też wodę. Ekspres do kawy niestety się zepsuł.

– Może być herbata – odparła Kate.

Mówiąc to, zdała sobie sprawę, że wcale nie chce jej się pić, ale druga kobieta już wychodziła.

– Chodź, zaprowadzę cię.

Kate szła tuż za Maureen. Ich kroki wybijały na podłodze trochę nierówny rytm. Na końcu korytarza kobieta otworzyła drzwi i przytrzymała je dla Kate, która weszła do środka. Powietrze w gabinecie było gorące i nieruchome. Dookoła niskiego, drewnianego stolika stało kilka plastikowych krzeseł. Pomieszczenie wyglądało jak pokój nauczycielski.

Maureen Skinner podeszła do okna i zaczęła się z nim siłować.

– Przyda się trochę świeżego powietrza – powiedziała. – Usiądź, odpręż się.

Czując wszystko, tylko nie odprężenie, Kate wybrała najbliższe krzesło. Pod jej ciężarem poduszka z tworzywa sztucznego cicho zasyczała.

Okno wreszcie dało się otworzyć i kobieta odwróciła się, otrzepując dłonie.

– Teraz lepiej.

Usiadła i uśmiechnęła się do Kate.

– Znalazłaś nas bez trudu?

– Tak, tak. Ze stacji przyjechałam taksówką.

– Słusznie. Nie jestem najlepsza w dawaniu wskazówek.

Kate wiedziała, że ta niezobowiązująca rozmowa miała ją uspokoić, ale efekt był przeciwny do zamierzonego. Czuła rosnący niepokój.

Maureen Skinner położyła teczkę na stoliku.

– To twoja pierwsza wizyta w takiej klinice?

– Tak. – Kate miała nadzieję, że nie widać po niej stresu.

– Czyli nie rozmawiałaś z nikim o zapłodnieniu przez dawcę?

– Zgadza się.

– Okej, nic nie szkodzi. Powiedz, co na ten temat wiesz.

– Tylko to, co udało mi się znaleźć w sieci. – Kate zdała sobie sprawę, że nerwowo zaplata dłonie. Wzruszyła ramionami i dodała: – Jakieś podstawowe informacje.

– Okej, ale i tak je sobie powtórzymy, dobrze? Najpierw…

Przerwało jej pukanie do drzwi. Starsza kobieta z recepcji weszła do środka, niosąc tacę. Położyła ją na stoliku i wyszła. Kate robiła, co mogła, żeby się nie wiercić. Odpowiedziała „tak” na mleko, „nie” na cukier i dostała filiżankę z herbatą. Napiła się, ale czuła tylko temperaturę i delikatną kwaskowatość mleka.

Maureen wzięła łyk ze swojej filiżanki i postawiła ją na stoliku.

– Na początek powinnaś wiedzieć, że nie jestem lekarzem, ale doradcą, i dzisiaj odbędziemy wstępną rozmowę. Jeśli masz jakieś pytania, to mów.

Kate trochę się odprężyła.

– Jak rozumiem, obecnie nie jesteś w związku, tak?

– Czy to problem? – zapytała Kate i odstawiła herbatę.

– Nie, zupełnie nie. Aczkolwiek jesteśmy zobowiązani brać pod uwagę dobro dziecka. Więc trochę później będę chciała cię zapytać, jak widzisz siebie w roli osoby, która łączy macierzyństwo z pracą. Porozmawiamy też o plusach i minusach ujawnienia dziecku, jak zostało poczęte. Zgadzasz się?

Powiedziała, że tak. Słowo „dziecko” wybrzmiewało w jej głowie tak mocno, że musiała się skupić na odpowiedzi.

– Sama procedura zapłodnienia jest dość prosta – ciągnęła doradczyni. – Przed zamrożeniem sperma dawcy jest filtrowana i czyszczona. W odpowiednim momencie ją rozmrażamy i aplikujemy do macicy za pomocą cewnika. Nic to nie boli, nie stosujemy znieczulenia, a ryzyko poronienia jest takie samo jak przy tradycyjnej ciąży. Nie musisz się nawet rozbierać. Wystarczy, że zdejmiesz spodnie lub rajstopy. Potem możesz normalnie funkcjonować, jak po zwyczajnym stosunku.

– Jak ustalacie odpowiedni moment?

– Wszystko musi być skoordynowane z twoim cyklem, który będziesz sama monitorowała. Kiedy przyjedziesz na zabieg, jeszcze się upewnimy, że komórka jajowa jest bliska uwolnienia. Jeśli uznamy, że wszystko jest w porządku, przeprowadzimy zabieg.

– Ile takich zabiegów trzeba wykonać?

– Różnie bywa. Niektóre kobiety zachodzą w ciążę po pierwszym, ale możemy przeprowadzić sześć. Maksymalnie. W innych klinikach ta liczba może być większa, ale my uważamy, że jeśli za szóstym razem się nie udało, to prawdopodobnie już się nie uda. Przy cenie pięćset funtów za zabieg nie byłoby fair ciągnąć sprawy w nieskończoność. – Spojrzała na Kate przepraszająco i dodała: – Powinnaś wiedzieć, że jako samotna kobieta raczej nie zakwalifikujesz się do zabiegu z państwowej puli. Zdajesz sobie z tego sprawę, prawda?

Kate powiedziała, że tak. Zresztą nie zamierzała korzystać z pomocy.

– W takim razie przejdźmy do kwestii dawców.

Kate poczuła, że wcześniejsza nerwowość powoli do niej wraca.

– Po pierwsze chcę cię zapewnić, że dokładnie sprawdzamy każdego dawcę pod kątem historii zdrowotnej jego rodziny, przeprowadzamy testy na HIV, wirusowe zapalenie wątroby i inne choroby przenoszone drogą płciową. Po zamrożeniu nasienia poddajemy je kwarantannie i przechowujemy przez co najmniej sześć miesięcy. Potem dawca jeszcze raz przechodzi wszystkie testy.

Kate słuchała uważnie.

– I wszyscy dawcy są anonimowi?

– Z twojego punktu widzenia tak. My oczywiście znamy ich tożsamość. Wprawdzie nie mają żadnych praw ani obowiązków, jeśli urodzisz, ale kiedy twoje dziecko skończy osiemnaście lat, będzie miało prawo się dowiedzieć, kto jest jego ojcem.

– To znaczy, że ja nie będę wiedziała, kim jest dawca?

– Zgadza się. Prawo zabrania nam ujawnienia jego tożsamości.

– A jeśli coś pójdzie nie tak?

Doradczyni była najwyraźniej przyzwyczajona do podobnych pytań.

– W przypadku jakichkolwiek wątpliwości w stosunku do któregoś z dawców jego nasienie nie zostanie użyte. Właśnie dlatego tak dokładnie ich sprawdzamy i konsultujemy się z ich lekarzami. Ale musimy też dbać o ich interes. Nie wolno nam ujawniać ich tożsamości, tak jak i twojej. Z pewnością nie chciałabyś, żeby któregoś dnia pod twoimi drzwiami pojawił się obcy mężczyzna i zażądał części praw rodzicielskich.

Kate zawahała się przed zadaniem kolejnego pytania.

– Ile będę wiedziała na temat ojca?

– Lepiej o nich myśleć jak o dawcach, nie ojcach – powiedziała doradczyni z uśmiechem. – Mamy prawo ujawnić pewne ogólne informacje, jak na przykład kolor włosów i oczu, zawód i zainteresowania. Wszystko inne stanowiłoby zagrożenie dla anonimowości dawcy.

– W takim razie kto decyduje, czyje nasienie zostanie wykorzystane? Bo to chyba nie loteria?

– Ależ skąd. Używamy wyłącznie dawców z tej samej grupy etnicznej co pacjentka, o podobnym typie budowy i zbliżonej karnacji, i staramy się jak najlepiej dobrać grupy krwi, chociaż nie gwarantujemy, że uda nam się je dopasować idealnie.

Mimo jej zapewnień niepokój Kate rósł.

– A jeśli wolałabym mężczyznę w innym typie niż mój? Nie mogę sprecyzować, jaki dawca mnie interesuje?

– Postaramy się uwzględnić twoje preferencje, ale w granicach rozsądku. Mamy tu pewne ograniczenia. Po pierwsze dysponujemy określoną liczbą dawców. Gdyby w trakcie terapii konieczna była zmiana dawcy, może się okazać, że znalezienie takiego samego typu jest niemożliwe.

– Jak to? Wykorzystujecie plemniki od więcej niż jednego dawcy?

Z tego sobie nie zdawała sprawy.

– Staramy się tego nie robić, ale czasem to nieuniknione. Na przykład gdyby wyczerpały się próbki od jednej osoby. – Maureen Skinner spojrzała badawczo na Kate. – To dla ciebie problem, tak?

Kate nie umiała dłużej ukrywać rozczarowania.

– Wiedziałam, że dawca będzie anonimowy, ale myślałam, że będę mogła wybrać, kto zostanie ojcem. Nie miałam pojęcia, że ktoś zdecyduje za mnie.

– Obawiam się, że nie możemy dać tutaj pacjentkom wolnej ręki – w jej głosie słychać było autentyczne współczucie. – To trochę co innego niż agencja randkowa. Obowiązują nas bardzo rygorystyczne zasady.

Kate nie była w stanie spojrzeć jej w oczy.

– Nie wiem… Jakoś wydaje mi się, że to za duże ryzyko.

– Naprawdę starannie wszystkich sprawdzamy.

– Wiem, nie o to chodzi. Po prostu nie wyobrażam sobie, że rodzę dziecko mężczyzny, o którym tak mało wiem. Przepraszam, zmarnowałam twój czas.

– Daj spokój. Właśnie temu służą wstępne rozmowy. To bardzo ważna decyzja i musisz mieć absolutną pewność, że chcesz ją podjąć.

– I domyślam się, że w każdej klinice jest tak samo? – spytała bez większej nadziei Kate.

– Mniej więcej. Na pewno nie dostaniesz więcej informacji o dawcach. Chyba że wyjedziesz za granicę. Zdaje się, że w niektórych krajach można nawet wybrać dawcę z właściwym rozmiarem buta i ilorazem inteligencji. Nie żebym coś takiego rekomendowała – dodała pośpiesznie.

Kate uśmiechnęła się na siłę. Sprawdzała już oferty zagranicznych klinik, ale nawet gdyby było ją stać na zabieg w innym kraju, to przepisy i normy bezpieczeństwa wszędzie były różne. Zaczęła się zbierać do wyjścia, ale zanim wstała, Maureen Skinner, która przyglądała się jej z niepokojem, podjęła decyzję.

– Oczywiście – powiedziała ostrożnym tonem – niektórzy w ogóle nie korzystają z usług klinik. – Patrzyła badawczo na Kate. – Nie polecam tego, ale całkiem często kobiety, którym nie udaje się zakwalifikować do zabiegu w lecznicy, wykonują go samodzielnie. Oczywiście pod warunkiem, że mają znajomego, który jest chętny do współpracy. – Na chwilę przerwała, żeby jej słowa dotarły do Kate. – Jak się nad tym zastanowić, to wcale nie takie trudne. Wystarczy plastikowy kubeczek i strzykawka.

Kate musiała wyglądać na zaskoczoną.

– Nie twierdzę, że powinnaś to zrobić – dodała szybko. – To by oznaczało wykorzystanie świeżego nasienia, czyli brak medycznych i prawnych zabezpieczeń, które oferuje klinika. Ale pomyślałam, że ci o tym powiem.

– Tak, ale nie sądzę…

– Oczywiście. Przepraszam. Nie powinnam była nic mówić. – Ewidentnie żałowała, że to zrobiła. Nastąpiła cisza i po chwili doradczyni westchnęła. – Tak czy inaczej, może jeszcze się nad tym wszystkim zastanów – powiedziała.

Już na peronie metra Kate wyraźnie posmutniała. W pociągu usiadła przy oknie i patrzyła zamyślona w czerń tunelu. Jej odbicie w szybie znikało, ilekroć wjeżdżała na kolejną stację, a zaraz potem znów się pojawiało. W pewnym momencie dosiadła się do niej smutna, młoda kobieta z marudnym dzieckiem, któremu rzuciła przez zaciśnięte zęby jakieś ostrzeżenie. Potrząsnęła nim, co tylko wzmogło jego płacz, więc przez resztę drogi ignorowała je, patrząc przed siebie, jakby nie istniało.

Kate odwróciła wzrok.

Wyszła ze stacji King’s Cross i w słabym, popołudniowym słońcu ruszyła w stronę agencji. Spalony magazyn stał na swoim miejscu, ale okna niższych pięter zabite były deskami. Osmolone belki dachowe odbijały się od błękitnego tła nieba i wyglądały jak palce złożone w kopułkę. W powietrzu wciąż unosił się zapach zwęglonego drewna. Kate już do niego przywykła, ale dzisiaj minęła magazyn szybkim krokiem, jak dziecko przechodzące obok cmentarza.

Na resztę dnia rzuciła się w wir pracy i przynajmniej na jakiś czas udało jej się zapomnieć o przeżytym tego dnia zawodzie. Ale rozczarowanie tylko na nią czekało. Słysząc, że inni szykują się do powrotu do swoich domów, poczuła ukłucie w żołądku i wiedziała, że przygnębienie prędzej czy później ją dopadnie. Odpierała je jeszcze, kiedy do jej gabinetu wszedł Clive.

– Idziemy na szybkiego drinka – powiedział. – Dołączysz do nas?

– Nie, dzięki, ale dzisiaj nie skorzystam.

Clive przytaknął, ale nie odszedł.

– Słuchaj, nie chcę cię krępować, ale czy wszystko w porządku?

– Tak. Czemu?

– Ostatnio wydajesz się jakaś nieobecna.

O mały włos wszystko by mu wyśpiewała.

– Cały czas próbuję zgadnąć, co nowego Redwood wymyśli tym razem. To pewnie dlatego. Ale dziękuję, że pytasz.

Patrzył na nią jeszcze przez parę sekund, ale w końcu ustąpił.

– Okej. Do zobaczenia jutro.

Kate się pożegnała i Clive zszedł na dół. Chwilę później usłyszała zamykane drzwi frontowe. Biuro pogrążyło się w doskonałej ciszy pustego budynku. Próbowała pracować, ale co rusz łapała się na tym, że wsłuchuje się w bezruch i zaczyna nim nasiąkać. Wreszcie zebrała rzeczy z biurka i pojechała do domu.

Słońce zachodziło, kiedy dotarła na miejsce. Pod domem po cichu wyjęła klucze z torebki. Miała nadzieję, że choć raz uda jej się wejść nienękanej przez panią Willoughby. Ale wkładając klucz do zamka, zobaczyła, że drzwi są lekko uchylone.

Otworzyła je do końca i z ulgą stwierdziła, że drzwi do jej mieszkania są zamknięte. Przypominając sobie potem ten dzień, miała do siebie żal, że w pierwszym odruchu myślała tylko o sobie. Weszła do sieni i zauważyła uchylone drzwi do mieszkania sąsiadki.

– Pani Willoughby? – Zapukała ostrożnie. – Jest tu kto?

Przywitała ją cisza. Kate delikatnie pchnęła drzwi i odsłoniła przedpokój, który prowadził do salonu. Dobiegał stamtąd szmer, niewyraźny, ale ciągły.

– Pani Willoughby, słyszy mnie pani?

Nikt nie odpowiedział. Kate stała niepewnie w progu. Wahała się, czy zamknąć drzwi frontowe. Z jednej strony chciała zostawić sobie drogę ucieczki, a z drugiej wolała, żeby do środka nie wszedł nikt z ulicy. W końcu je zamknęła i weszła do mieszkania staruszki, gdzie otulił ją zatęchły zapach gotowanych warzyw i kamfory. Ruszyła bardzo powoli w kierunku dużego pokoju. Tuż przed progiem zatrzymała się i nagle uderzyła ją niedorzeczność całej sytuacji. Chyba lepiej pobiec na górę i zadzwonić na policję, pomyślała, ale od razu skarciła się w duchu za tchórzostwo. Zrobiła krok do przodu i otworzyła drzwi do salonu.

Dźwięki, które słyszała wcześniej, dobiegały z telewizora, w którym na pełny regulator leciał jakiś teleturniej. Blask ekranu oświetlał ciemne meble i liczne rośliny doniczkowe. Było ich tyle, że Kate dopiero po chwili zauważyła pootwierane szuflady starej komody. Drzwiczki kredensu też były rozchylone, a jego zawartość leżała na podłodze.

– Pani Willoughby?

Dał się słyszeć cichy jęk. Kate odwróciła się w jego stronę i zobaczyła dwie nogi wystające zza stołu z opuszczanym blatem.

Natychmiast tam podbiegła.

Staruszka leżała na plecach, z głową przekręconą na bok, z krwią na czole i policzkach. W ciemnym pokoju wyglądało to, jakby ubrudziła sobie twarz czarnym olejem. Jedno oko miała opuchnięte. Peruka ześliznęła jej się z głowy, z której wyrastały pojedyncze siwe włosy. Sąsiadka Kate wyglądała jak pisklę, które wypadło z gniazda.

Kate uklękła przy niej, a wtedy staruszka otworzyła zdrowe oko. Wymamrotała coś niewyraźnie.

– Niech pani nic nie mówi – powiedziała Kate.

Na poważnie się przestraszyła, że z wysiłku kobieta może przestać oddychać. Rozejrzała się po mieszkaniu, żeby upewnić się, że nikt nie stoi za jej plecami. Nikogo nie zobaczyła, ale i tak trzęsła jej się dłoń, gdy wyciągała telefon z torebki.

5

Furkot elektrycznej bieżni zareagował podwyższonym tonem, kiedy Kate nacisnęła guzik zwiększający prędkość. Gumowy pas szarpnął mocniej i prawie zwalił ją z nóg. Przyśpieszyła kroku i z wypiętą piersią, wymachując rękami, zaczęła ostatni sprint.

Ze wszystkich urządzeń na siłowni najbardziej lubiła bieżnię. Było coś absurdalnego w pełnym biegu bez ruszania się z miejsca. Ćwiczenie przypominało trochę chomika w kołowrotku, było zredukowane do absolutnego, bezsensownego minimum, a mimo to Kate czerpała z niego satysfakcję. Powtarzalność ruchów ją uspokajała, usuwała z głowy myślowe zatory.

W pierwszych dniach po rozstaniu z Paulem próbowała różnych technik medytacyjnych, od prostych oddechów po jogę. Ze wszystkich w końcu rezygnowała, bo nie potrafiła wysiedzieć w miejscu. Za to tłukąc kilometr za kilometrem, była w stanie spędzić na bieżni całe kwadranse albo nie myśląc absolutnie o niczym, albo skupiając się na jednym problemie, podczas gdy jej ciało ćwiczyło formę.

Teraz jednak jej to nie pomagało. Za dużo wątków ciągnęło ją jednocześnie w różne strony. Minionej nocy źle spała po znalezieniu sąsiadki w jej mieszkaniu. Nad ranem dowiedziała się w szpitalu, że pani Willoughby nie tyko przeżyła psychiczny wstrząs, ale w dodatku ma złamane biodro, pęknięty nadgarstek i wstrząśnienie mózgu. Policja ustaliła, że do drzwi staruszki zapukało dwóch młodych mężczyzn, biały i czarnoskóry – jeden z nich rzekomo źle się poczuł. Kiedy byli w środku, jeden z nich uderzył ją w twarz, a następnie obaj przeszukali wszystkie szuflady w mieszkaniu. Prawdopodobnie szukali pieniędzy na narkotyki.

Kate biegła zapamiętale i próbowała wypocić przynajmniej część zjadającej ją złości. Już sama wizyta w klinice dostatecznie zaciemniła jej emocjonalny krajobraz. Wciąż nie mogła się pogodzić z myślą, że miałaby zajść w ciążę z kimś, o kim nie wiedziałaby praktycznie nic. Próbowała sobie wytłumaczyć, że nie ma wyboru, że jeśli myśli poważnie o urodzeniu dziecka, to powinna z chęcią przystać na warunki stawiane przez klinikę.

Ale tego też nie chciała przyjąć do wiadomości.

Maszyna piknęła na znak, że trening dobiegł końca. Kate zmniejszyła prędkość do lekkiego truchtu. Biegła tak jeszcze parę minut i stopniowo zatrzymała urządzenie. Oddychała głęboko, ale bez trudu. Napiła się wody ze zbiornika i poszła do szatni, gdzie zdjęła z siebie przepocony kostium. Stała pod prysznicem aż do momentu, kiedy woda zaczęła ją parzyć, a wtedy wyłączyła strumień, przebrała się w strój kąpielowy i weszła do sauny.

Gorąco otuliło ją jak nagrzany ręcznik. Przepełnione ostrym zapachem sosny, rozpalone powietrze gryzło wnętrze jej nozdrzy przy każdym wdechu. Na najniższej z trzech ławek siedziała inna kobieta. Uśmiechnęła się do Kate, kiedy ta zamknęła za sobą drzwi i weszła na najwyższy poziom. Kate odwzajemniła uśmiech i rozłożyła swój ręcznik na nagrzanych deskach.

Para wnikała w jej skórę. Kate usiadła wygodnie, z ramionami opartymi o gorące drewno. Niemal od razu woda z prysznica zaczęła schnąć na jej skórze. Na jej miejsce pojawił się pot. Zza ściany słychać było szum agregatu, ale poza nim sauna była ciemna i cicha, kompletnie odcięta od zewnętrznego świata. Kate zamknęła oczy i pozwoliła swoim myślom odpłynąć.

– Najlepsza część treningu, co?

Kate otworzyła oczy i uśmiechnęła się do kobiety w kabinie, ale nic nie powiedziała. Nie miała ochoty na rozmowę. Jej towarzyszka najwyraźniej tak.

– Mogę polać kamienie wodą?

Kate znów otworzyła oczy.

– Tak, tak. Proszę.

Kobieta wstała z ławki i podeszła do drewnianego wiadra, które stało obok pieca. Wyjęła z niego chochlę i polała wodą rozgrzane, szare kamienie. Para wystrzeliła z głośnym sykiem i Kate poczuła na skórze nową falę ciepła. Kobieta usiadła na najniższej ławce. Była mniej więcej w wieku Kate, ale większa, z ciężkimi piersiami i luźno zwisającym brzuchem, który rozciągał materiał jej kostiumu.

– Jeszcze dwie minuty i będę miała dość – powiedziała z przyjazną zaczepką w głosie. Nadęła policzki i odgarnęła z czoła kosmyk mokrych włosów. – Można by pomyśleć, że od samego siedzenia tutaj człowiek zrzuca parę kilogramów.

– Fajnie by było – odparła Kate, na co jej rozmówczyni uniosła brwi.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto musi schudnąć. – Poklepała się po brzuchu, który zafalował. – Dopiero z takim bagażem trzeba o tym myśleć. A myślałam, że po urodzeniu odzyskam dawną figurę. – Uśmiechnęła się szeroko. – Bez szans.

– Chłopiec czy dziewczynka? – zapytała Kate.

Niechęć do kontaktu momentalnie ją opuściła. Próbowała patrzeć nowej znajomej w oczy, ale nie mogła oderwać wzroku od jej zwiotczałego brzucha.

– I to, i to. Bliźnięta, sześć miesięcy. Wszystko sobie zaplanowaliśmy. Chcieliśmy poczekać do trzydziestki i wtedy zrobić sobie jedno. – Zachichotała. – My swoje, rzeczywistość swoje. Na domiar złego dostałam tę oto pamiątkę.

Skinęła na fałdy skóry.

– Nazywają to „fartuchem”. Niezła kpina, co? Lekarze mi powiedzieli, że mogę sobie zrobić operację plastyczną, ale uznałam, że najpierw spróbuję siłowni. Czasem mam ochotę stanąć na ulicy i krzyczeć: „Nie jestem gruba! To nie moja wina!”. – Znów się zaśmiała. – Chociaż nie wiem, czy to prawda. Pokarało mnie, zachciało mi się dzieci. Żałuję, że nikt mnie nie ostrzegł, czym to się może skończyć. Byłabym ostrożniejsza.

– Jesteś pewna?

Kate poczuła ukłucie lęku, ale bardziej niż myśl o zmienionej figurze przestraszyła ją wizja poporodowego żalu do samej siebie.

Kobieta wytarła pot z czoła.

– Nie, raczej nie. W końcu wiedziałam, na co się decyduję. Ale na twoim miejscu korzystałabym z płaskiego brzucha, ile tylko się da. Potem już nigdy nie wraca, choćby nie wiem co ci mówili. – Zamilkła i nagle baczniej się jej przyjrzała. – Błagam, nie mów mi tylko, że masz dzieci.

Kate cieszyła się, że w saunie może się swobodnie rumienić.

– Nie, jeszcze nie.

– Dzięki Bogu. To by było naprawdę nie fair.

Po chwili wstała, a jej brzuch zwisał przed nią jak sflaczała piłka.

– Mnie wystarczy. Na razie.

Kate uśmiechnęła się do niej na pożegnanie. Przez otwarte drzwi do środka dostało się zimne powietrze, ale zaraz potem znów zrobiło się gorąco. Spojrzała na swój płaski, gładki brzuch i spróbowała sobie wyobrazić, jak by wyglądał rozciągnięty po ciąży.

Zamknęła oczy i chciała się odprężyć, ale spokój po treningu z niej uleciał. Kiedy do sauny weszła kolejna kobieta, Kate wzięła prysznic i poszła się ubrać.

Szpital był tylko dwie stacje metra od siłowni. W środku przywitała Kate mieszanka nagrzanego powietrza i środków do dezynfekcji. Do tego towarzyszyła jej dobrze znana nerwowość. Oboje jej rodzice umarli w szpitalu – najpierw ojciec, po nim matka. Ojciec długimi tygodniami leżał w śpiączce po urazie głowy. Kiedy wreszcie odszedł, jego żona powoli gasła, aż jej serce w końcu dało za wygraną. Umarła niecały rok później, na tym samym oddziale intensywnej opieki. Od tamtej pory długie korytarze i mocno naświetlone poczekalnie we wszystkich szpitalach wydawały się Kate odrębnymi światami. Myślała o nich jak o ślepych zaułkach życia, w których czaiły się złe wieści i śmierć. Wchodząc do windy, zdała sobie sprawę, że jedynym wyjątkiem były oddziały położnicze. Ta myśl na chwilę ją pocieszyła.

Oddział, na którym leżała pani Willoughby, składał się z jednej, długiej sali. Środkiem biegło przejście, a po jego obu stronach stały długie rzędy łóżek jak w wojskowym baraku. Kate o mały włos przeszłaby obok sąsiadki. Ledwo ją rozpoznała. Połowa jej twarzy była sina, a przez czoło i policzek biegły szwy. Oko, które minionej nocy spuchło, dzisiaj przybrało rozmiary śliwki i wyglądało makabrycznie na tle bladej skóry i siwych włosów. Peruka została w domu, bez niej pani Willoughby była jakaś skurczona i ograbiona z godności.

Kate patrzyła na nią, stojąc w nogach łóżka. Widok staruszki nią wstrząsnął, mimo że wiedziała, czego się spodziewać. Kobieta spała i przez ułamek sekundy Kate zastanawiała się, czy nie pójść, ale zanim zdążyła zdecydować, pani Willoughby drgnęła i otworzyła zdrowe oko.

– Dzień dobry! – zawołała Kate z wymuszonym entuzjazmem.

Sąsiadka wyraźnie jej nie poznawała, ale po chwili na jej twarzy zagościł uśmiech.

– Niepotrzebnie się fatygowałaś.

Mówiła głosem zmiękczonym środkami przeciwbólowymi. Spróbowała usiąść, ale bez skutku.

Kate wyciągnęła w jej stronę bukiet kwiatów, który kupiła po drodze.

– Mam nadzieję, że lubi pani chryzantemy. – Zobaczyła, że staruszka nie może ich wziąć w zabandażowane dłonie. – Włożę je do wody.

Na końcu sali znalazła przy zlewie kilka pustych wazonów. Ułożyła w jednym z nich bukiet i zaniosła go z powrotem pani Willoughby. Przy łóżku po drugiej stronie przejścia grupka gości zebranych wokół starszej pacjentki nagle wybuchnęła salwą śmiechu. Staruszka siedziała wsparta na poduszkach, otoczona kartkami i kwiatami. Kate postawiła wazon na szafce przy łóżku pani Willoughby. Oprócz niego stały na nim tylko szklanka i dzbanek z wodą.

– Jak się pani czuje?

Wiedziała, że w tej sytuacji pytanie jest niedorzeczne, ale nic innego nie przychodziło jej do głowy.

– Całkiem znośnie. – Z trudem trzymała otwartą powiekę i poruszała wargami, jakby była spragniona. – Nastawili mi biodro, to mnie cieszy. Oko trochę boli.

Kate spojrzała na jej opuchniętą twarz. Wyglądała makabrycznie.

– Pamięta pani, co się stało?

Staruszka się zasępiła.

– Pamiętam dwóch młodych chłopców w drzwiach. Byli bardzo uprzejmi. Jeden z nich źle się poczuł. Chciał się napić wody, więc ich wpuściłam. Zapytałam, czy coś zjedzą, i któryś z nich musiał mnie popchnąć.

Kate nie była w stanie wypowiedzieć nawet słowa. Pani Willoughby kiwała głową na boki.

– Nie rozumiem. Kiedyś byłam nauczycielką, ale wtedy nie było aż tak źle. U mnie nie ma czego ukraść. Zrobić coś takiego dla kilku funtów…

– Nie wiedziałam, że pani uczyła – powiedziała szybko Kate, czując, że wzbiera w niej złość.

Twarz staruszki wypogodniała pod wpływem przyjemniejszych wspomnień.

– Prawie czterdzieści lat. W jednej szkole. Dla dziewcząt.

Jej zdrowa powieka w końcu się osunęła i Kate myślała, że pani Willoughby zasnęła, ale za chwilę kobieta znów się odezwała.

– Gdzie się podziały te wszystkie lata?

Po tych słowach przysnęła. Sąsiednia grupka znów się z czegoś śmiała. Kate patrzyła przez chwilę na przekrój pokoleń: od starszej pani w łóżku po niemowlę, któremu dziewczynka pomagała stać na materacu. Kobieta w średnim wieku uśmiechnęła się do Kate, która odwzajemniła uśmiech i odwróciła głowę.

Po cichu odsunęła krzesło i wstała, ale pani Willoughby znów się obudziła.

– Muszę uciekać – powiedziała Kate, czując się, jakby ją przyłapano.

Staruszka przytaknęła.

– Dziękuję, że przyszłaś – powiedziała jeszcze bardziej sennym głosem niż wcześniej. – Miło było cię zobaczyć.

Kate miała wyrzuty sumienia.

– Jeszcze przyjdę. Coś pani przynieść? A może chce pani, żebym do kogoś zadzwoniła?

– Nie, nie. Dziękuję. – Nagle coś ją zmartwiło. – Moje rośliny. Trzeba je podlać.

– Zajmę się tym, proszę się nie przejmować.

Pani Willoughby wyraźnie ulżyło.

– Tam jest klucz.

Skinęła dłonią na szafkę. Kate ją otworzyła i znalazła breloczek na stercie ubrań.

– Niedługo wrócę – powiedziała, ale nie była pewna, czy sąsiadka ją słyszy.

Przy drzwiach na oddział Kate spojrzała za siebie. Goście stojący przy drugim łóżku też szykowali się do wyjścia. Wkładali kurtki i po kolei się żegnali. Starsza pani wszystkich wycałowała. Parę metrów dalej pani Willoughby leżała całkiem sama. Wazon chryzantem na gołej szafce wyglądał jak wykrzyknik.

Kate poszła do windy.

6

Już na pierwszy rzut oka Kate widziała, że z Lucy jest coś nie tak. Umówiły się w parku w porze lunchu. Mogły tam zjeść kanapki, pilnując bawiącego się Angusa. Lucy siedziała na ławce i choć miała na sobie okulary słoneczne, to Kate zobaczyła z daleka jej zarumienioną twarz i niechlujnie zebrane włosy. Emily była w żłobku, a Angus siedział sam na trawie przy nogach mamy. Miał spuchnięte oczy i pociągał nosem. Bawił się wozem strażackim bez większego entuzjazmu.

Spojrzał na Kate spod mokrych rzęs i nawet się nie uśmiechnął, kiedy się z nim przywitała i usiadła na ławce. Miała przyjaciółce mnóstwo do powiedzenia, ale widząc jej stan, zdecydowała się na powściągliwość.

– Co się stało? – spytała.

Lucy tylko pokręciła głową. Jej oczy były prawie całkiem niewidoczne zza ciemnych okularów.

– Nawet nie pytaj. Angus się nad sobą użala, bo dostał klapsa.

Chłopiec spojrzał płaczliwie na mamę. Kate patrzyła zdziwiona to na czerwony ślad dłoni na jego nodze, to na Lucy. Jej przyjaciółka rzadko kiedy karała swoje dzieci, a jeśli już musiała, to na ogół ograniczała się do surowej reprymendy.

– Co zrobił? – spytała. – Zamordował kogoś?

Chciała w ten sposób rozluźnić atmosferę, ale Lucy zacisnęła usta i nie odrywając wzroku od Angusa, odparła:

– Prawie. Byliśmy nad stawem i jakaś dziewczynka chciała się z nim pobawić, więc zdzielił ją w buzię swoim wozem strażackim.

Kate to rozbawiło, ale widziała, że Lucy nie jest do śmiechu.

– Nie zrobił jej krzywdy, mam nadzieję?

– Oczywiście, że zrobił! – Lucy nachyliła się w stronę chłopca i podniosła głos. – Rozciąłeś jej skórę do krwi. Taki łobuz!

Angus znów się rozpłakał i zakrył oczy dłońmi.

– Och, Lucy… – powiedziała Kate.

– Tylko mu nie współczuj. Łobuzy na to nie zasługują.

Ostatnie zdanie skierowała do synka.

Ze łzami w oczach podniósł się z ziemi i ruszył w ich stronę z wyciągniętymi rękami.

– Nie, odejdź ode mnie. Nie chcę mieć nic wspólnego z łobuzami.

Angus rozpaczliwie zawył i objął rękami nogę cioci. Kate czuła, że chłopiec cały drży, i choć wiedziała, że Lucy się to nie spodoba, nie mogła się powstrzymać i wzięła go na ręce. Jego małe ciałko było ciężkie i promieniowało ciepłem. Ukrył mokrą, rozgrzaną twarz w jej szyi.

– Daj spokój – powiedziała Kate. – Chyba trochę przesadzasz.

Lucy przez chwilę nic nie mówiła i wyglądało na to, że zeszło z niej napięcie.

– Dobra, daj go tu.

Angus wyczuł zmianę nastroju u matki i odwrócił się w jej stronę, wyciągając ręce. Lucy posadziła go sobie na kolanach. Kate zabolało uczucie straty, ale trwało to tylko ułamek sekundy. Potem patrzyła już bez żalu, jak mały tuli się do swojej mamy.

– Jest ci przykro? – spytała Lucy tonem, w którym nie było już jadu. – Nie będziesz więcej łobuzował?

Angus pokręcił głową. Jeszcze trochę czkał, ale szloch powoli go opuszczał. Lucy odgarnęła mu z czoła wilgotne włosy i uśmiechnęła się do Kate.

– Masz gluta na ramieniu.

Kate wytarła go chusteczką. Nadal czuła na sobie ciężar dziecka, jak fantomowy ból po amputacji.

– Co się tak naprawdę dzieje? – zapytała.

Przez promienie słońca odbijające się w jej okularach nie widziała oczu Lucy.

– Jeden z klientów Jacka zbankrutował. Jest nam winien dwadzieścia tysięcy. – Na chwilę zamilkła i odwróciła głowę. – Nie stać nas na takie straty. Zwłaszcza że Jack właśnie kupił nowe sprzęty do biura. Wydał fortunę na skaner i drukarkę. – Pokręciła głową, ciągle nie patrzyła na Kate. – Nie wiem, co zrobimy. Niewykluczone, że będziemy musieli sprzedać dom.

– Och, nie!

Lucy wzruszyła ramionami.

– Może uda się go ocalić. Jack ma dzisiaj wizytę w banku. Jak mu nie pójdzie…

Nie dokończyła myśli.

Kate przeanalizowała szybko własną sytuację finansową.

– Mogę wam coś pożyczyć. Na pewno nie dwadzieścia tysięcy, ale coś na przetrwanie.

Wiedziała, jak bardzo Jack i Lucy kochają swój dom. Gdyby musieli go sprzedać, już nigdzie nie czuliby się tak dobrze.

Lucy uśmiechnęła się ponuro.

– Dzięki, Kate. Doceniam gest, ale i tak może się okazać, że dom będzie trzeba sprzedać. Uwielbiam go, ale jest za duży i za stary. Ledwo nas stać na ogrzewanie, a co dopiero na naprawy. Jack liczy na to, że nowe inwestycje się opłacą, ale jeśli nie… No nic, zobaczymy, co mu powiedzą w banku.

– Lucy, tak mi przykro. Nie miałam pojęcia.

– Skąd miałaś wiedzieć? W każdym razie rozumiesz, że nie byłam w najlepszej formie, więc jak jeszcze ten mały potwór – uszczypnęła lekko Angusa – zamienił się w Hannibala Lectera, to przepełniło czarę goryczy. – Uśmiechnęła się szeroko. – Dobra, to tyle w kwestii moich bolesnych przeżyć. Co z twoją sąsiadką?

– Bez większych zmian.

Kate jeszcze raz odwiedziła panią Willoughby w szpitalu, ale stan staruszki się nie poprawił.

– A złapali tych pętaków, którzy ją napadli?

– Ciągle ich szukają. Pani Willoughby nie podała im dobrych rysopisów, więc jeśli nie przyłapią ich gdzieś indziej na gorącym uczynku, to szanse, że ich znajdą, są raczej nikłe.

Lucy pokręciła głową.

– Coś strasznego. Zasługują na chłostę. Osiemdziesięcioletnia kobieta, w dodatku samotna. Co za parszywy koniec.

Kate milczała. Pomyślała o mieszkaniu sąsiadki, w którym nie było żadnych pamiątek. Jedyne zdjęcia, jakie w nim widziała, to oprawione fotografie przedstawiające budynek szkoły i wyblakłe kadry z panią Willoughby w towarzystwie cudzych dzieci, dziś już od dawna dorosłych. Ciekawe, czy którekolwiek pamiętało o swojej nauczycielce.

– Znalazłam klinikę – powiedziała.

Nagła zmiana tematu zaskoczyła Lucy.

– Co?

– Znalazłam klinikę, która przeprowadza sztuczne zapłodnienia.

– Myślałam, że zrezygnowałaś.

– Nie, po prostu nie podobała mi się myśl o anonimowym dawcy. Ale w niektórych miejscach można skorzystać z nasienia osoby, którą się zna. Kogoś, kogo samemu się wybrało.

– Błagam, tylko mi nie mów, że znalazłaś kogoś przez internet.

– Oczywiście, że nie. Mogę wybrać dobrego znajomego, któremu ufam. To znacznie lepsze rozwiązanie, nie sądzisz?

Lucy prychnęła z niezadowoleniem.

– Na przykład kogo?

– Nie wiem. Ale przynajmniej będzie to moja decyzja.

– Myślałam, że chciałaś właśnie nie znać ojca.

– I to się nie zmieniło, ale wolę wiedzieć, kim jest.

– Problem w tym, że wtedy on też będzie wiedział, kim ty jesteś. Z anonimowym dawcą masz pewność, że w przyszłości nic cię nie zaskoczy. Co zrobisz, jak ten ktoś zmieni zdanie i uzna, że to też jego dziecko? Wystawiasz się na najróżniejsze komplikacje.

– Chyba że będę bardzo ostrożna w wyborze. Poza tym taki dawca ma podobny status prawny jak anonimowy. Formalnie nie będzie uznany za ojca, więc nie będzie mu przysługiwało prawo do opieki. Po prostu muszę mu to na samym początku jasno przedstawić.

Lucy powstrzymała się przed powiedzeniem tego, co przyszło jej na myśl, i zamiast tego spytała:

– I co, znalazłaś miejsce, w którym pomogą ci to zrobić?

– Jest jedno w Birmingham.

– Birmingham?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki