Dedykuję bohaterom tej opowieści.

Bez was nie byłaby tak kolorowa.

Dziękuję Łukaszowi „Orthezie” Matuszkowi

za namalowanie Stalowego Orła.

Stworzyłeś historię, przyjacielu.

Wszelkie podobieństwo do żyjących i nieżyjących osób jest przypadkowe i niezamierzone, więc proszę niczego nie insynuować i nie imputować. I niech Perun nas wszystkich piorunem trzaśnie, jeśli jest inaczej!

Autor

Dramatis personae

BATALION „ORZEŁ BIAŁY”

Piechota

Major Sergiusz „Orzeł” Orłowski

Sierżant Monika „Zdzira” Frenkiel

Sierżant Ewelina „Runa” Wiechucka

Sierżant Mardok „Dziki” Jary

Szeregowy Dawid „Ktara” Zgud

Zbrojowiec

Chorąży Dariusz Samul

Szpieg

Chorąży Thomas „Fraydey” Piatkovsky

Oko

Sierżant Mateusz „Wampir” Gadziński

Plutonowa Zuzanna „Zadra” Poniatowska

Perun (Dzik)

Kapitan Mariusz „Niania” Krawczyk

Porucznik Kamil „Wolf” Tyszkiewicz

Rujewit (Husarz)

Sierżant Andrzej „Andrus” Jarota

Plutonowy Mariusz „Jastrząb” Wojteczek

Plutonowa Alicja „Alka” Górniak

Dażbog (Obcy)

Porucznik Klaudia „Ripley” Heintze

Sierżant Joanna „Kalina” Malik

Kapral Lenny „Choina” Hadder

Swaróg (Kocur)

Porucznik Małgorzata „Kicia” Gwara

Sierżant Radek „Flaszka” Raczkiewicz

Kapral Arkadiusz „Dziad” Brzeziński

Kapral Kamil „Tygrzyk” Muzyka

DOWÓDZTWO PIĄTEJ BRYGADY

generał Robert „Wiedźmin” Woźniak

sierżant Małgorzata „Brzytwa” Pacholczyk

Artyleria

Major Witold „Szaman” Siekierzyński

Chorąży Marcin Rewucki

GOŚCIE SPECJALNI

(Najpierw kobiety. Jesteśmy w Twierdzy).

Gata Kinga Kowalewska

Magdalena Kozak

Dominika Węcławek

(I faceci).

Michał Cholewa

Witold Jabłoński

Radosław Kot

Justyn Łyżwa

Arkady Saulski

Robert Szmidt (uk, uk!)

Simon Zack (hausen)

* * *

I wielu, wielu innych cudownych bohaterów, których nie możemy tutaj ujawniać, bo byłby to za duży spoiler.

Świętowid nam świadkiem!

Sztandar 1

Zdania historyków są podzielone. Jedni twierdzą, że 23 czerwca 2057 roku o godzinie dziesiątej trzydzieści przed południem major Sergiusz Orłowski, dowódca Batalionu „Orzeł Biały” Piątej Brygady Piechoty Zmotoryzowanej Armii „Zachód” Twierdzy Polska, na widok hord Zielonoskórych zgromadzonych po przeciwnej stronie rozległych szmaragdowych łąk, stojąc pod łopoczącym sztandarem Stalowego Orła, powiedział:

– Dużo, kurrrrwa…

Inni utrzymują, że Sergiusz syknął po prostu:

– Na stanowiska!

Jeszcze inni dowodzą, że legendarny przywódca Orłów nic nie powiedział, zamiast niego zaś odezwał się jego adiutant, sierżant Mardok „Dziki” Jary:

– Sfilcowały mi się włosy między pośladkami. To z braku higieny.

Zachariasz Smętny, historyk raczej alternatywny, uważa, że w tym momencie nie odezwał się ani Sergiusz, ani Mardok, natomiast głos zabrała Monika „Zdzira” Frenkiel. Obnażyła lewą pierś, nad którą pysznił się fragment wytatuowanego czarnym gotykiem słowa „Independence”, i wysapała:

– Chłopaki, jak któryś chce mnie w dupę pocałować, to za późno, ale w cycek jeszcze zdąży.

Są też tacy, którzy uważają, że wszystkie te kwestie padły jednocześnie, oczywiście przy akompaniamencie łopotu gargantuicznej flagi Stalowego Orła, dumnego godła Twierdzy Polska, dzierżonej przez Zbrojowca Dariusza Samula, a zaraz po wyżej wymienionych frazach rozległa się komenda majora Orłowskiego:

– Cisza, bez nerwów. Czekamy.

Po czym nastąpiła długa, męcząca pauza, a było to oczywiście na polach wsi Cybinka.

Są też inni badacze historii, którzy uważają, że rozpoczynanie relacji z tych pamiętnych wydarzeń bez nakreślenia odpowiedniego tła mija się z celem, bo czytelnik nie będzie wiedział, ani czym są Zielonoskórzy, ani dlaczego Armia „Zachód” toczyła jakiś bój, ani czym, do diabła, jest Zbrojowiec!

Rys historyczny (czytać szybko, z emfazą)

W roku 2039 z laboratoriów firmy StarGlax wykradziona została przez Henriettę Globe próbka preparatu N-Gen, który, jak twierdziła, był działającym, sprawdzonym już przez kilkudziesięciu wpływowych obywateli Stanów Zjednoczonych Ameryki lekiem hamującym zespół genów starzenia się. Dzielną, chorą na astmę, drobną acz okrągłą Henriettę usiłowano zwolnić za naruszenie tajemnicy handlowej, grożono jej więzieniem i torturami, lecz związki zawodowe ją wybroniły, opinia publiczna wsparła, a sąd (nie mając wyjścia) uniewinnił, twierdząc, że działania laborantki miały na uwadze dobro ludzkości. Kierownictwo firmy zostało potępione, podobnie jak pierwsi użytkownicy leku (których personaliów jednak nie ujawniono), a co do N-Genu, rozpoczęły się potężne debaty, jak lek wprowadzić do użytku, nie rozbijając nim tkanki gospodarczo-społecznej planety.

Pierwszym krajem, który wprowadził N-Gen do sprzedaży, był nowoczesny Urugwaj. Ustalono arbitralnie wielkość populacji, obwieszczono, że po jej osiągnięciu dzieci będą mogły przychodzić na świat pod warunkiem zgonu kogoś z rodziny (był to zapis kontrowersyjny, ale że nikt nie wpadł na nic lepszego, zatwierdzono go), zniesiono emerytury na rzecz wydłużonych okresów urlopowych i po kilku karczemnych awanturach w parlamencie ustawę klepnięto, a lek wprowadzono do użytku. Urugwaj stał się najbardziej obleganym krajem na świecie. Nie trwało to jednak długo, bo dwa miesiące później podobną ustawę uchwalił parlament holenderski, potem słoweński, szwajcarski, brazylijski i tak tsunami nieśmiertelności ogarnęło cały glob.

Cały?

No nie, nie cały. Było wciąż kilka wysp, gdzie rządy nie mogły się dogadać z narodem, zbyt wiele bowiem miały do stracenia. Tak się działo w Katarze, Arabii Saudyjskiej, Sudanie, Syrii i Korei Północnej, niejasna sytuacja była w RPA oraz Chinach, a już zupełny burdel panował w Polsce, bo w niej lewica kłóciła się z prawicą, lewacy z narodowcami, lesbijki z moherami, a geje ze skinami. Fala szła za falą, pyskówka za pyskówką i nic nie wskazywało na to, że ktokolwiek z kimkolwiek się dogada.

Po tym, jak z impasu niemałym wysiłkiem i po kilku skandalach wybrnęły kraje arabskie, potem południowa Afryka i wreszcie Chiny, ojczyzna nasza została ostatnim skrawkiem Ziemi, w którym ustawa wciąż była dyskutowana, Kościół się burzył, politycy obrażali, patrioci klęli, a naród cierpiał, zazdroszcząc innym nacjom zanurzenia się w wonnej Erze Nieśmiertelności. Emigracja się nasiliła, protestom i demonstracjom nie było końca, kraj ogarnęły anarchia i przemoc. Rozbijano szyby, wyrywano bruk, podpalano samochody, na ulicach padły strzały i polała się krew.

A ustawa stała. Profesor Edmund Kopacz z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego ostrzegał, że N-Gen powinien zostać lepiej przebadany, biskup Alfons Piorunek grzmiał, że wydłużanie życia jest niezgodne z naturą (mimo że Watykan nie ogłosił oficjalnego stanowiska), środowiska prawicowe z Hansem Kurwinem-Makiem na czele utożsamiały Erę Nieśmiertelności z Armagedonem i tylko słaba lewica usiłowała przekonać naród, że to nie Antychryst i nie koniec świata, ale świetlana przyszłość czeka nasz kraj i okolice także. Trudno w to uwierzyć, ale po roku od momentu, w którym ustawę o nieśmiertelności przyjęło ostatnie oporne państwo, czyli Chiny, w Polsce wciąż gotowało się i grzmiało. Kraj nad Wisłą został obśmiany przez wszystkie demokracje tudzież dyktatury. Nawet Somalijczycy i ocaleńcy z krwawego Konga opowiadali dowcipy o nieumiejących się pogodzić Polakach. Słowem, wstyd i hańba.

Incydentem, który zwiastował koniec znanego świata, była tajemnicza choroba papieża Hildebranda II. W maju 2041 roku biskup Rzymu przestał się pojawiać na oficjalnych spotkaniach, a jego osobisty lekarz Mario Visconti, zapytany o przyczynę absencji, oświadczył:

– Papież cierpi na grypę układu pokarmowego.

Jednak żadna grypa nie trwa trzy tygodnie, w każdym razie nie bez powikłań, więc wkrótce grypa zamieniła się w zapalenie płuc, to przeszło w nieżyt kiszki stolcowej, zapalenie jądra lewego, potem prawego i tak dalej. Tajemniczości tej historii dodawał fakt, że Hildebrand oraz jego lekarz wzbraniali się przed wizytami innych medyków i nie zgadzali na hospitalizację.

Gdyby ktoś wtedy uważniej czytał gazety, być może połączyłby dziwną chorobę papieża ze zniknięciem z posiedzeń zarządu firmy Exxon George’a Rothschilda, prezesa tej szacownej korporacji, z ulotnieniem się z życia publicznego Fredericka Hasenblata, szefa United Bank of America, z zapadnięciem się pod ziemię Jurgena Mc’Namury, dyrektora Oil Holding Ltd., z niewytłumaczalnym wyparowaniem z dobroczynnych rautów i wszelkich innych eventów Jonathana Pricke’a, założyciela Monsanto, oraz ze zniknięciem szefów i wysoko postawionych oficjeli kilkudziesięciu jeszcze międzynarodowych korporacji, wliczając w to seniora StarGlax, Hardy’ego Hooja. Prezesi przestali oficjalnie bywać, a przyczyną była uparcie trzymana w tajemnicy dolegliwość.

Co było potem – wszyscy wiemy. Papieża Hildebranda II sfilmowano, jak wybiega w koszuli nocnej ze swoich komnat z obłędem w powiększonych, przekrwionych oczach. Z jego zielonkawego pyska ozdobionego czterema nienaturalnie powiększonymi kłami spływała czerwona posoka, a w szponiastych, także zielonkawych łapskach tkwiła głowa biednego Maria Viscontiego. Mordercę schwytano i przewieziono do szpitala imienia świętej Andżeliki, lecz tam bestia, niedostatecznie pilnowana, zabiła dwóch policjantów i sanitariusza, dwie opiekujące się nią pielęgniarki zaś najpierw brutalnie zgwałciła na wszystkie możliwe sposoby, a następnie rozerwała na strzępy, pożywiając się wątrobą i cynaderkami, co zarejestrowały szpitalne kamery. Potwór wyrwał się na wolność i dopiero seria z ciężkiego działka transportera piechoty BTR „Tigre”, oddana przez sierżanta Blasko Pietkunellego, zakończyła jego życie, przebijając prawe płuco, serce i wątrobę oraz wwiercając się w nienaturalnie pogrubioną czaszkę.

Tak właśnie wyglądał początek końca świata.

Akty przemocy dokonane przez korporacyjnych tuzów były nie mniej wyszukane, a w wielu przypadkach wydawały się bardziej spektakularne niż to, co zaprezentował Hildebrand. Dla przykładu, mieszkający na najwyższym piętrze Star Tower Plaza George Rothschild uciekł ochroniarzom do prywatnego helikoptera, zaopatrzywszy się w pokaźny arsenał zapakowany do worka na kije golfowe (wykonanego ze skóry aligatora prezentu na pięćdziesiąte urodziny od żony, Sary Rothschild, którą – po tym jak także przemieniła się w zielonoskórą bestię – sponiewierał własnym narządem i rozerwał na strzępy). Prezes Exxonu wylądował na dachu Cloud Tower w Nowym Jorku, po czym, schodząc piętro po piętrze, dokonał rzezi pracowników Umber Holding, Stanton Electrics oraz Blunt Goods. Zużył przy tym z górą czterysta sztuk amunicji małego i średniego kalibru, a gdy zabrakło mu kul, posłużył się potężnymi zębami wystającymi z powiększonych szczęk, szponami wyrosłymi na sękatych łapskach oraz nienaturalnie silnymi muskułami. Nim został rozsiekany zmasowanym ogniem małokalibrowej broni automatycznej Gwardii Narodowej, której żołnierze zabarykadowali wejście na czterdzieste drugie piętro wieżowca, zdążył odebrać życie dwustu trzydziestu dwóm pracownikom i pracowniczkom, a zgwałcił i wybebeszył cztery najbardziej atrakcyjne urzędniczki Umber Holding i Stanton Electrics oraz przedstawicielkę terenową Blunt Goods, która akurat tego dnia odwiedziła biuro.

Historie innych prezesów były mniej więcej podobne i jeden element miały nieodmiennie wspólny: przywódcy międzynarodowych firm byli zieloni, zdeformowani, spotworniali, niezwykle agresywni, zupełnie niepodatni na perswazję czy próby negocjacji oraz względnie odporni na najsilniejsze nawet środki uspokajające wystrzeliwane przez służby mundurowe, nim te otrzymywały rozkaz użycia ostrej amunicji.

Casusów papieża i prezesów nie zbadano dokładnie z uwagi na powagę piastowanych przez nich stanowisk tudzież ograniczony dostęp do zmasakrowanych ciał. Pogrzeby odbyły się szybko, bez sekcji zwłok (rodziny stanowczo odmówiły), i był to kolejny błąd, bo skurwysynów należało rozpruć, posiekać i zbadać każdą komórkę ich spotworniałych ciał, jak często powtarzał Dariusz Samul obsesyjnie wracający do tych dni. Ale cóż, ale cóż.

W świecie mediów zawrzało. Nikt nigdy nie widział czegoś podobnego, przypadki te były spektakularne, dziwne, niesłychane (prawda?) i prasa brukowa dość szybko połączyła ludzkie mutacje z N-Genem, ale plotki te były natychmiast gaszone przez inne media, z pewnością hojnie dotowane przez StarGlax i rodziny zmarłych (jak dzisiaj wiemy, Associated Press oraz Reuters należały do dwóch dobrze znanych w tamtym czasie rodów). W tych ostatnich zaś, jak donosili paparazzi, zaczęły się dziać podejrzane rzeczy. Generalnie całe familie jakby zapadły się pod ziemię: ktoś gdzieś widział dziwną szarpaninę, ktoś słyszał awanturę, podczas której rozlegały się nie tylko krzyki i płacz, ale także złowrogie porykiwania, gdzieś ktoś się utopił w uroczym basenie, ktoś tam się potknął i nadział na kuchenny nóż…

Mimo że sugerowaną przez brukowce korelację oficjalnie odrzucano, miała ona sens. N-Gen został uzyskany między innymi dzięki badaniom nad pierścienicami, które, jak wiadomo, posiadają zieloną krew, oraz eksperymentom nad biochemią topoli osikowej – organizmu, którego nieśmiertelność w świecie nauki nazywana jest „zaniedbywalnym starzeniem się”. Zielonkawe zabarwienie skóry szaleńców wiązano z chlorofilem i chlorokruoryną, nośnikiem tlenu pierścienic, a powiększone szczęki i dłonie z akromegalią – wzrostem kości zdolnych do powiększania swojej objętości przez całe życie człowieka (należą do nich także kości stóp, powiększone u Hildebranda II i jemu podobnych). Deformacje ciał kojarzono również z zespołem Proteusza – rzadką chorobą genetyczną objawiającą się między innymi znacznym rozrostem kończyn dolnych oraz, co musiało naukowców szczególnie interesować, zdolnością organizmu do regenerowania amputowanych fragmentów.

Zatem generalnie łączono lek gwarantujący nieśmiertelność tudzież nieustającą regenerację organizmu z tymi dziwnymi, przypominającymi Hulka lub orków stworami, ale świat nauki nabrał wody w usta, a mainstreamowe media pracowicie tuszowały sprawę.

I, jak się można domyślić, wkrótce było za późno. Zanim ktokolwiek cokolwiek wymyślił, by katastrofę zatrzymać, ludzkość oszalała, zamieniając się w zielonoskórą hordę, dziką, nieokiełznaną, agresywną i szaloną. Kto był świadkiem tych wydarzeń, a sam w Zielonoskórego się nie zamienił, zabrał swoje wrażenia do nieba, bo tego piekła nie miał prawa przeżyć nikt.

Czytamy z emfazą

Najpierw Zielonoskórzy zaczęli wyrzynać tych obywateli, którzy jeszcze nie zmutowali, w tym, niech się niebiosa nad nimi zlitują, dzieci. Potem, gdy zabrakło Różowoskórych, zabijali się wzajemnie, a gdy nasycili żądzę mordu, poczęli ustalać swoistą hierarchię i strukturę społeczną, oczywiście pełną przemocy i chaosu, jednak już nie tak autodestrukcyjną jak na początku.

Takie są w każdym razie hipotezy.

Jeśliby ktoś myślał, że w tym czasie w naszym kraju panowały sielanka i harmonia, bardzo by się pomylił. Najpierw zanotowano rosnącą absencję w obu izbach parlamentu oraz pogłębiające się pustki w pałacu prezydenckim, zniknęli też gdzieś biskupi i księża, o kardynale Adolfie Uszatym nie wspominając, a następnie, co inteligentny czytelnik z pewnością już wydedukował, pojawiły się przerażające doniesienia: a to o prezydencie Dadzie, który w samych gaciach pędził chodnikiem luksusowej dzielnicy willowej Złote Topole, wywijając na lewo i prawo zielonym brzuszyskiem i tocząc ślinę z krwawego pyska, którym rozerwał dwójkę swoich ochroniarzy, a to o księdzu Maślaku, który porzucił radio Marry Jazz i przy akompaniamencie warkotu tudzież charknięć wtargnął do Wyższej Szkoły Aktów Medialnych i Społecznych, po czym rozniósł na strzępy sześćdziesięcioro studentów i studentek, nie zapominając zgwałcić i wytrzewić dwóch najlepiej rokujących chłopców – Krzysia i Jasia, których słodkie głosy nieraz można było usłyszeć w toruńskiej rozgłośni. Zanim Maślak został osaczony, zdążył przejechać swoim luksusowym wozem cztery kilometry, miażdżąc kilkudziesięciu przechodniów, a skonał po uderzeniu w słup, przeleciawszy przez przednią szybę i spocząwszy na wężowisku kabli wysokiego napięcia. Świadkowie mówili, że swąd był straszny, słychać było śmiechy diabelskie, a i siarką ciągnęło okrutnie, i to mimo opinii biegłych, że rzekomym zapachem siarki był metan, a jego źródłem rectum księdza…

Strasznych owych wydarzeń było bez liku, ofiar tysiące, przerażenie ogromne, a rezultat jedyny możliwy: kraj stracił w ciągu kilkunastu dni oparcie w rządzie i parlamencie, zniknęło osiemdziesiąt procent duchowieństwa i podobny odsetek posadowionych na wysokich stolcach szefów wielkich firm. Wróciliśmy do wspólnoty pierwotnej, pozbawieni administracji, kleru i prezesów. Filie międzynarodowych firm straciły kontakt z centralami, a choć internet wciąż jako tako działał, aktualizowały się jedynie polskie strony. Pojawiły się kłopoty z prądem i ropą naftową. Słowem, z platformy porządku stoczyliśmy się w otchłań chaosu. Historycy opisują z detalami poszczególne stadia, jakie umęczony naród polski przeszedł, usiłując dać sobie (głównie mentalnie) radę z rozbiciem dotychczasowych struktur, ale nie będziemy ich tutaj cytować, bo zamienilibyśmy opowieść Orzeł Biały w dokument historyczny, a nie o to przecież chodzi, czyż nie? Zatem ciekawskich pozwolę sobie odesłać do źródeł, a tutaj nadmienię tylko (skandalicznie skrótowo), iż ostatecznie… Ogólnie daliśmy radę, chociaż na początku było ciężko.

Tymczasem całe zagraniczne gówno zaczęło się obracać przeciwko nam, ostatniej enklawie ludzkości. Polacy zaś, jak wiemy, całkowicie dają dupy w czasach pokoju, jeśli natomiast chodzi o wojnę, nie mają sobie równych.

Z emfazą, z emfazą!

Ale nie tak zaraz ten ambaras z tą wojenką, bo wielu armijnych tuzów także uległo zielonej zarazie. Jeden z nich, generał broni Zbigniew Ziebro, dorwał się nawet do Eurofightera i zdołał wystartować. Zanim go zestrzelono, rozwalił pół Pułtuska, co zamieniło śliczne to miasto, jak żartowano, w Ćwierćtusk. Inny, generał brygady Antoni Maciar, próbował uprowadzić czołg, ale że był w za dużym szoku albo mocno uderzył się w głowę w niezbyt obszernym wnętrzu Leoparda, ruszył na wstecznym, rozwalił filar garażu, na pojazd zawalił się dach, a gdy spanikowany wódz strzelił raz i drugi, zapalił rumowisko i upiekł się niczym kurczę w piekarniku.

Tyle że nikt nie chciał go jeść.

Tak czy owak, po tym jak wierzchnia część armii zakończyła życie przy akompaniamencie ryku i świstu kul, dowodzenie przejął generał Krzysztof Wąs, a gdy dwa dni później kipnął na zawał wskutek nadmiernego stresu, zastąpił go generał brygady Ignacy Ćwok.

Na początku całego tego pandemonium hordy germańska, czeska, słoweńska, ukraińska, białoruska, litewska i ruska nie ciągnęły na nasz kraj ani dużymi grupami, ani w sposób zorganizowany. Oddziały szybkiego reagowania wojska polskiego reagowały, zgodnie ze swoją nazwą, szybko i wycinały Zielonoskórych zapuszczających się w granice Polski z zerowymi stratami. Orkopodobne stwory były wrażliwe na strzały z broni wielkokalibrowej i nie podnosiły się na podobieństwo zombi po ustaniu akcji serca tudzież mózgu. Generał Ćwok, jedyny człowiek, który miał jakąkolwiek władzę w państwie, zarządził nasłuch radiowy oraz loty zwiadowcze nad tereny sąsiednich państw, by ustalić, czy rzeczywiście Polska jest jedynym krajem, w którym żyją ludzie. Zdjęcia, które dostarczyli piloci, przedstawiały dymiące ruiny w miejscach miast, płonące zakłady produkcyjne, rzeki spływające zanieczyszczeniami, wywrócone pociągi i samochody. Radio zaś ujawniło… ciszę.

Ku rozpaczy speców od komunikacji falowej byliśmy na Ziemi sami.

Usłyszawszy te nowiny, Ćwok nielicho zapił, zapewne by zmniejszyć obciążenie układu nerwowego, lecz na skutek tego zapicia doznał masywnego udaru krwotocznego i po trzech dniach przywitał się pod chmurką z generałem Wąsem. Z braku generałów (reszta zamieniła się wiecie w co) dowództwo objął zdolny, ale spychany dotychczas na margines pułkownik Tadeusz Kosa i, trzeba przyznać, był to szczęśliwy dzień dla naszego kraju.

Kosa zarządził dalsze zwiady lotnicze, ale nie chcąc uszczuplać zasobów ropy naftowej, zasugerował, by ktoś zajął się pozyskiwaniem gazu łupkowego i zastanowił się, jak ów gaz zamienić w paliwo do śmigłowców i odrzutowców. Kosa myślał strategicznie i dalekosiężnie. Wiedział, że skończą nam się nie tylko ropa, ale także części zamienne do sprzętu wojskowego, bo przecież, kurwa, niemal wszystko mieliśmy z zagranicy – z Francji, Niemiec albo innej Ameryki, która w obecnej sytuacji mogłaby się równie dobrze znajdować na Księżycu. W Polsce, oprócz radomskiego Łucznika, nie pracowała ani jedna fabryka broni, nie mieliśmy odwiertów, chociaż posiadaliśmy rafinerie ropy, słowem, byliśmy w czarnej dupie, chociaż z poprzednich akapitów można by wnosić, że urodziliśmy się w ślicznym koronkowym czepku. Nie, nie było różowo. Trzeba było wymyślić nowy sposób przetrwania i wojowania, a przede wszystkim nowe rodzaje broni – takie, które mogliśmy wyprodukować sami, które mogliśmy sami naprawiać i które bylibyśmy w stanie sami zasilać.

Zgłosił się wtedy do Kosy inżynier Stanisław Karwowski, a z nim zespół speców od łupków (chętnych do projektowania broni na razie nie było), i rozpoczęli badania, ale okazało się, że… nie wiadomo, jak je finansować. I czy w ogóle terminy finansowanie, pensja i pieniądz mają jeszcze jakiekolwiek znaczenie. Byliśmy odcięci od światowej sieci bankowej, papierowy i cyfrowy pieniądz straciły wartość, siedziby najpotężniejszych nawet banków stały się zwykłymi wydmuszkami, a ich pracownicy bezużytecznymi trutniami. Kosa zaproponował, by anulowano wszelkie długi, pożyczki i kredyty, słusznie uznawszy, że system monetarny, na którym dotychczas opierało się nasze państwo, przestał istnieć. Spotkało się to z protestami finansowych książąt, ale że ich plenipotenci, podobnie jak wierchuszki wszelkich innych piramid, zmienili kolor skóry (wspomniałem o Hannie Paciorkiewicz-Halsz, która po groteskowej pogoni ulicami Warszawy została rozniesiona krzyżowym ogniem broni automatycznej w kiblu Dworca Centralnego?), nikt ich nie słuchał i pomysł Kosy w sposób nieco nieformalny zaakceptowano.

A problemów przybywało – co jeść, gdzie się zaopatrywać w cukier, mąkę i tak dalej. Sieci domów handlowych, odcięte od importowanych towarów, straciły na wartości, ale na szczęście zaczęły ją zyskiwać lokalne sklepy. Kosa, stwierdziwszy, że sam tego wszystkiego nie udźwignie, postanowił odłożyć dylematy gospodarcze na bok, mając nadzieję, że albo naród poradzi sobie sam, albo pojawi się jakiś sensowny ekonomista, który ogarnie wywróconą do góry nogami gospodarkę.

Tymczasem hordy Zielonoskórych nasiliły ataki, bo najwyraźniej Homo sapiens smakował im bardziej niż pobratymcy koloru zielonego jabłuszka. Nie były to już grupy dziesięciu czy piętnastu potworów, ale watahy po sto i więcej osobników. Zielonym udało się zająć trzy wioski – dwie na wschodzie oraz jedną na zachodzie. Kosa uznał to za ważny sygnał i wysłał duże oddziały do obrony granic, słusznie zakładając, że bestie nie będą potrafiły obsługiwać samolotów czy skomplikowanych pojazdów i nie wedrą się znienacka w głąb kraju. Stwory miały broń palną, a na ciałach nosiły prymitywne, lecz w miarę funkcjonalne pancerze, czy raczej – by rzecz ująć dokładniej – luźne blachy dyndające tu i ówdzie na rzemieniach. Podczas operacji wypychania ich poza granice zginął kapral Jan Śmiechała, pierwsza ofiara oblężenia Polski.

W następnej dekadzie gospodarka kraju uległa przeobrażeniu. Rolnictwo zyskało proste zadanie – wyżywić naród. Zakłady produkcyjne także zajęły się oczywistym celem – produkcją broni oraz wszelkiej przydatnej (podkreślmy to słowo) technologii. Banki i zakłady ubezpieczeniowe popadły w ruinę, podobnie jak firmy finansowe (w tym giełda) i reklamowe (na chuj komu bilbordy z reklamą batonów, gdy trzeba się brać do roboty?). Żeby jednak oddać honor firmom reklamowym, nie zlikwidowano ich do końca. Najlepszych speców tej splugawionej dziedziny Kosa zatrudnił i stworzył Krajowe Biuro Propagandy, którego celem stało się podtrzymywanie narodu na duchu. Nie upadły zakłady naukowe i uniwersytety, chociaż popularne niegdyś kierunki typu politologia czy zarządzanie stały się reliktami minionej epoki. Teraz każdy chciał być inżynierem, lekarzem, rolnikiem albo żołnierzem.

U boku pułkownika Kosy pojawiła się doktor Elżbieta Sekunda (zwana przez niektórych Elżbietą Drugą). Była to specjalistka od ekonomii, która zaproponowała nowy ład gospodarczy oparty na zasobach i produkcji.

Żadnego marnotrawstwa!

Żadnych psujących się produktów!

Żadnych małych opakowań!

Tak brzmiało jej hasło, zwane w skrócie „Trzy Ż” albo po prostu „3Ż”. Razem z nią i KBP Kosa uchwalił nową nazwę kraju i tak powstała Twierdza Polska. Miano to podkreślało stan oblężenia, w którym się znaleźliśmy, ale jednocześnie dawało poczucie mocy. Polacy mieszkali w twierdzy, w twierdzy, a twierdz się łatwo nie zdobywa, o nie! Zatrudniony w KBP malarz i rzeźbiarz Łukasz „Ortheza” Matuszek stworzył nowe, agresywne godło – orła stalowego, nitowanego, potężnego i silnego, nie heraldycznego jak dotychczas, ale nowoczesnego i niezłomnego. Pięciometrowa metalowa konstrukcja zawisła na wszystkich czterech ścianach stołecznego Pałacu Kultury, a na jego szczycie została zatknięta dziesięciometrowa flaga. Od tej pory nasz kraj ochraniał dumny stalowy ptak, a nie pierzasty poprzednik, który, choć sympatyczny, na obecne czasy był stanowczo za miękki. Kompozytor Robert Letkiewicz (też z KBP) zaproponował odmianę hymnu z lekko zmienionymi słowami, nowym metrum, akordami i potężnymi kotłami, co przyjęto z wielkim entuzjazmem. Na koniec ogłoszono monarchię, na której czele stanął generał król Kosa Pierwszy, a u jego boku zasiadła królowa Elżbieta Druga, i była to, szczerze mówiąc, formalność. Odpowiedzialność spoczęła na jednym, w porywach na dwojgu ludzi, nie zaś na zgrai patałachów, więc teraz, jeśli coś się posrało, wiadomo było, kogo winić. Za radą Elżbiety Drugiej wycofano się z euro na rzecz złotego: mennica zaczęła bić nowe, ciężkie, grube monety (przyjemnie było je podrzucać i miętosić w garści), które odzyskały parytet złota. Sekunda wiedziała, że poważnym problemem są dobra naturalne – uran, złoto, srebro, cyna i inne rzadkie kopaliny, zarządziła zatem pozyskiwanie wszelkich możliwych cennych pierwiastków i układów elektronicznych z nadmiarowych komputerów, laptopów, telefonów komórkowych i innych pierdół, które zalegały w magazynach międzynarodowych firm. Ogólnie rzecz biorąc, recykling stał się jednym z priorytetów gospodarki, a gospodarka stała się gospodarką, nie antygospodarką – wszystko miało być solidne, trwałe, niepsujące się, a w razie zniszczenia odzyskiwalne. Howgh!

Inżynier Jan Mech zawiązał w tym czasie zespół projektowy, osiadł z nim w fabryce broni Łucznik w Radomiu i rozpoczął prace nad maszynami bojowymi, które spełnią obecne wymogi techniczno-gospodarcze. Urządzenia miały być odporne, proste w obsłudze i naprawialne w każdych warunkach.

Coś jak AK.

Był to okres wielkich reform i wbrew pozorom nie było w Polakach depresji czy smutku. Przeciwnie. Nigdy w naszym kraju nie panowały bardziej podniosły duch, większy entuzjazm i energia do działania. Wszyscy, którzy coś potrafili, rzucali dotychczasowe zajęcia i zgłaszali się do „punktów pomysłów”, gdzie organizowano zespoły mające wypracowywać innowacyjne rozwiązania. Nikt ich do tego nie przymuszał, nikt nie nakazywał. Każdy wiedział, co trzeba robić. W wielu sklepach obniżono ceny, a nierzadko rozdawano jedzenie za darmo, sklepy odzieżowe także stanęły na wysokości zadania i co bardziej wytrzymałe ubrania sprzedawcy po prostu dawali potrzebującym. Wkrótce powstała nowa polska sieć komórkowa, polski internet, lepsza organizacja połączeń kolejowych i lotniczych. Okazało się, że wiele rzeczy da się zrobić prosto, szybko i w zasadzie za darmo…

Aż przyszedł chaos.

Czytać szybko, z zadyszką, dramatycznie

30 sierpnia 2049 roku grupa szmatławców nieznoszących nowego porządku zorganizowała zamach na generała Kosę i Elżbietę Drugą. Zamach, niestety, się powiódł. Sekunda i Kosa zginęli podczas wspólnego obiadu w restauracji „Przyjaciele Sowy” wysadzeni w powietrze bombą podłożoną pod krzesło Elżbiety. Na tronie Twierdzy Polska zasiadł hegemon Alojzy Kaczucha, były wiceprezes Elektrobanku, okropnie niezadowolony z dotychczasowych reform sukinsyn, prącie złamane i odbyt zaropiały (zgodnie z oficjalnym historycznym nazewnictwem). Wlazł na tron po drabince, w obstawie dobrze zorganizowanej osobistej armii liczącej stu pięćdziesięciu drabów. Zarządził powrót do gospodarki sprzed przeobrażeń wprowadzonych przez Elżbietę (chociaż nikt za bardzo nie wiedział, jak to zrobić) i zagroził „sankcjami” tym, którzy się nie podporządkują.

Właśnie w tym okresie pierwsze większe hordy liczące ponad tysiąc ciężkozbrojnych Zielonych wdarły się na teren kraju od strony wschodniej oraz zachodniej, niszcząc kilkanaście siół i zabijając z górą stu cywili. Tydzień później najazdy powtórzyły się ze zdwojoną siłą, niosąc więcej zniszczeń tudzież ofiar, i nikt już nie miał wątpliwości: zielona zaraza nie zamierza oszczędzać naszego kraju, przeciwnie – ma ochotę go skonsumować. W ciągu kilku miesięcy wskutek chaosu organizacyjnego i ogólnej zarządczej rozpierduchy straciliśmy dziesięć procent terytorium, zwłaszcza od strony wschodniej, gdzie nie oddzielała nas od krajów ościennych żadna naturalna przeszkoda.

W tajemniczych, do dzisiaj niewyjaśnionych okolicznościach hegemonia cipogębego Alojzego Kaczuchy została zakończona równie brutalnie, jak się zaczęła. Jego opancerzony wóz został ostrzelany przez niezidentyfikowanego do dzisiaj pilota prowadzącego prototypowy śmigłowiec typu Perun. Ostrzał zamienił wnętrze pojazdu w coś z grubsza przypominającego misę pełną czerwonego barszczu. Z uszkami.

Na miejsce Kaczuchy wybrany został przez najwyższych oficerów Twierdzy Polska pułkownik Justyn Łyżwa, ten, który organizował obronę przed naciskającymi watahami wroga w obrębie Łobaczewa Małego i Terespola, człowiek o uczciwym, ale nie miękkim obliczu, szczerych oczach, potężnych mięśniach i wyszkoleniu w oddziałach specjalnych. Słowem, godny następca nieodżałowanego Kosy. Łyżwa niechętnie przyjął nominację, co dobrze świadczyło o jego charakterze, ale w końcu się zgodził, po czym przeorganizował świtę przyboczną tak, żeby następne zamachy nie mogły się udać. Na jej czele postawił Magdalenę Kozak, swoją ukochaną, żołnierkę i medyczkę o blond włosach, bujnym biuście i pewnej ręce, co niejednokrotnie udowodniła, używając karabinu wyborowego Tor. Jej, jak twierdził, powierzyłby nie tylko własne życie, ale i cojones, a to przecież dla mężczyzny najważniejsze. Powołał też król Łyżwa Wewnętrzną Służbę Bezpieczeństwa, która miała spenetrować społeczeństwo i wyeliminować z niego patologię.

No właśnie.

Niestety przewrót Kaczuchy i jego krótkie rządy miały o wiele poważniejsze konsekwencje, niż można by przypuszczać. Naród, rozkołysany jego plugawym uderzeniem, zwątpił w dotychczasową linię postępowania. Pojawili się szabrownicy, złodzieje, malwersanci, słowem, ci, którzy nie zamierzali dokładać wysiłku do wspólnej sprawy, marzyli za to o cichym, wygodnym życiu i szukali sposobów, jak na tej całej sytuacji po prostu skorzystać. Pojmujecie, Twierdza Polska to wbrew pozorom kawał ziemi. Były dzielnice miast i wiejskie rejony, gdzie na żywo nie widziano ani jednego Zielonoskórego, a incydenty związane z proboszczami bogobojny lud szybko wypierał z pamięci. Mimo telewizyjnych wysiłków KBP, pokazującego filmy ze starć naszych dzielnych wojsk z Zielonymi, w wielu ośrodkach nie do końca rozumiano konieczność wprowadzanych reform, ba, byli tacy, którzy uważali, że cała ta światowa zaraza to kolejny spisek i tak naprawdę wszystko na naszym globie toczy się tak jak dotychczas, a KBP to kolejny komunistyczny szwindel!

Wśród historyków toczy się w temacie malwersantów dyskusja. Zachariasz Smętny, wspomniany już historyk raczej alternatywny, utrzymuje, że spekulanci i byty pasożytnicze istnieli w Twierdzy od samego początku, a zamach Kaczuchy tylko unaocznił ich istnienie albo podłą tę egzystencję lepiej społeczeństwu uświadomił. Inni historycy twierdzą, że było odwrotnie – zamach spowodował, że duch w narodzie lekko, by tak rzec, podupadł. Jak było naprawdę, nie wiemy, możemy jedynie domniemywać, ale w sumie jakie to ma znaczenie? Ważne jest, że świadomość istnienia spekulantów miała zły wpływ na morale społeczeństwa, bo po co pracować i wspólnie się wysilać, gdy swołocz jedna z drugą kombinują, jak na tym wszystkim zarobić? Widzicie, WSB była naprawdę potrzebna. Zadanie tej formacji nie było jednak proste i do dziś nie zostało należycie wykonane, robak bowiem jest tak związany z jabłkiem jak jabłko z jabłonią i nawet ze Świętej Twierdzy wszystkich śmieci nie wymieciesz.

Siły zbrojne podzieliły się na Królewską Armię, Królewską Żandarmerię (która zastąpiła WSB) i Gwardię Królewską, której zadaniem było strzeżenie Wodza i Piastuna, króla Justyna Łyżwy i królowej Magdaleny Kozak. Ochrona granic przestała być tak prostym przedsięwzięciem jak na początku lat czterdziestych. W lutym 2051 roku odbyła się Pierwsza Kampania Zachodnia, w której Zielonoskórzy natarli na Kostrzyn nad Odrą i Górzycę. Niestety był to atak zorganizowany i, ku zaskoczeniu wojskowych, zmotoryzowany. Zieleni najechali Polskę, używając samochodów obłożonych blachami oraz cięższych pojazdów wywleczonych z baz wojskowych. Zanotowano dwa strzały oddane z działek na wieżach wozów bojowych. Ofensywę zatrzymano, a wroga odepchnięto, lecz nowy charakter natarcia dał do myślenia nie tylko Łyżwie, ale i wszystkim odpowiedzialnym obywatelom Twierdzy.

Zielonoskórzy rozwijali się.

Dalej, dalej!

Owszem, wciąż byli prymitywni i mało skuteczni, ale fakt użycia pojazdów i znajomości obsługi dział był niepokojący.

Wkrótce po Pierwszej Kampanii Zachodniej wprowadzono do użycia nowy typ wozu pancernego – Dażbog. Był to pojazd ośmiokołowy, przyzwoicie opancerzony i dość szybki. Miał fantastyczny zasięg siedmiuset kilometrów, olbrzymi zasób amunicji, mógł przewozić do sześciu żołnierzy piechoty, a jego działko kalibru 20 mm Siwa radziło sobie z każdym rodzajem zbroi Zielonoskórych. No właśnie. Dlaczego na Dażbogach zamontowano taki właśnie kaliber? Okazało się, że Zieleni są dość odporni na mniejsze pociski. Były to par excellence potwory, prawdopodobnie naprawdę nieśmiertelne. Jedni kojarzyli je z orkami z powieści fantasy, inni twierdzili, że bardziej przypominają komiksowego Hulka. Inżynierowie nie zastanawiali się, jakie stwory Zieleni przypominają najbardziej. Zamiast tego przystąpili do prac nad nowym rodzajem broni ręcznej dużego kalibru, która będzie na tyle lekka, że udźwignie ją każdy żołnierz, i na tyle potężna, że jednym strzałem powali wroga. Na cześć słynnego, niezawodnego AK-47 zasugerowano nazwę Akaji, ale rodzący się ruch powrotu do słowiańskich korzeni zaproponował nazwę Rod, od jednego z pogańskich bóstw. Gnat przypominał na pierwszy rzut oka dużą sztabę żelaza, miał grubą lufę, mocny chwyt przed półksiężycowatym magazynkiem, w którym mieściło się w dwóch rzędach dwadzieścia nabojów, wygodną rączkę, rozkładaną kolbę stabilizującą w razie potrzeby broń oraz mocowanie na długi bagnet.

Do dnia, w którym rozpoczęła się Druga Kampania Zachodnia, a było to w sierpniu 2051 roku, jedna czwarta polskich oddziałów wyposażona została w Dażbogi, czołgi typu Swaróg (konstrukcje te opuściły wytwórnię OBRUM w Gliwicach, która wznowiła działalność dwa lata po pełnym rozruchu Łucznika) i śmigłowce szturmowe Perun, także pionierskie maszyny zaprojektowane od zera przez polskich inżynierów. Chociaż horda Zielonych liczyła ponad pięć tysięcy osobników i sto wozów bojowych (w części sprawnych), została łatwo odparta skoordynowanymi działaniami z lądu i powietrza (śmigłowce zostały wsparte starymi Eurofighterami, na bardzo krótko, ale za to skutecznie. Był problem z ich konserwacją).

Przez kilka miesięcy panował spokój, dzięki czemu pierwszy oddział piechoty otrzymał prototypy Rod Mk 1. Był to Batalion „Orzeł Biały” Piątej Brygady Piechoty Zmotoryzowanej Armii „Zachód” Twierdzy Polska dowodzony przez Sergiusza Orłowskiego. Rod sprawdził się w boju znakomicie – Zieleni padali po jednym strzale, tak wielka była energia kinetyczna pocisku. Mocne łby rozpryskiwały się, żebra łamały, kończyny traciły sprawność, a brzuchy zamieniały się w zupę borowikową. Broń jednak miała wadę – zamek czasami się zacinał, choć nie miał prawa. Inżynierowie wzięli to pod uwagę i obiecali modyfikacje.

W Drugiej Kampanii Wschodniej, która odbyła się rok po tych wydarzeniach, nasi byli już w połowie uzbrojeni w Rody Mk 2 z niezawodnymi zamkami. Żołnierze mieli też na sobie pancerze chroniące przed salwami przeciwnika, niestety dość ciężkie i ograniczające ruchy. Horda liczyła piętnaście tysięcy wojów plus osiem czołgów, na nieszczęście dla naszych sprawnych. Zielonym po całym tym N-Genie musiało nieźle odbijać, bo zarówno ich samochody, jak i czołgi pomalowane były w jaskrawe barwy. Sami też ubierali się coraz cudaczniej i malowali ciała, więc łatwo było wyśledzić ich i ich machiny. Zdaje się, że w tym właśnie czasie ktoś wpadł na pomysł, by nazywać ich Engensami, od nazwy preparatu na nieśmiertelność, ale że język rządzi się swoimi prawami, nazwa ta szybko wyewoluowała i ochrzczono potwory Engelsami.

Straty po naszej stronie były niebagatelne (wysadzili most, który pokonywała kolumna zmotoryzowana), co zaalarmowało inżynierów i strategów. Pierwsi uznali, że armie Twierdzy powinny poruszać się szybciej, a obciążeni pancerzami żołnierze szybko się męczą, drudzy natomiast zaczęli podejrzewać, że Zieleni po pierwszym znaczącym ograniczeniu inteligencji coraz bardziej się wycwaniają, zaczęli bowiem stosować manewry pozorne, okrążające oraz finty.

Było nad czym myśleć.

Czytać tak szybko, jak to możliwe!

Rozpoczęto prace nad egzoszkieletami mocowanymi pod pancerzami. Dzięki nim woj mógłby poruszać się szybciej, nosić większe ciężary, masa Roda Mk 2 przestałaby stanowić problem, a pancerz mniej przeszkadzałby w ruchu. W ciągu następnych lat stopniowo modernizowano Armię „Wschód” i Armię „Zachód”, aż w końcu każdy żołnierz nosił pancerz wspomagany nazwany przez wojaków Chorsem, był wyposażony w Roda Mk 3 (z celownikiem optycznym) i miał pełną komunikację z oddziałem.

Był rok 2056.

Wtedy właśnie nastąpiła Pierwsza Ofensywa Południowa. Horda licząca pięćdziesiąt tysięcy Engelsów wyposażonych w bojowe motocykle oraz dziwacznie przerobione śmigłowce przedarła się przez Bieszczady i rozlała szerokim strumieniem ku najsłabiej bronionym Tylawie, Komańczy i Krynicy-Zdrojowi. Południowe watahy Zielonych były nie tylko skuteczniejsze od wschodnich i zachodnich, ale byli wśród nich także osobnicy więksi, odporniejsi i szybsi od zwykłych orków. Poległo trzystu osiemdziesięciu trzech dobrych żołnierzy, a front zatrzymał się na linii Jasło–Nowy Sącz. Dopiero zmasowany atak Armii „Wschód” wspartej częścią oddziałów Armii „Zachód” odparł Zielonoskórych, ale poniesiono znaczne straty i poderwano do lotu wszystkie sprawne Eurofightery.

Po odepchnięciu wroga ruszył projekt „Zbrojowiec” mający być odpowiedzią na potężniejszych Zielonych. Tak powstał pancerz wspomagany DPW Mk 1 nazwany Trojanem, przeznaczony dla wyjątkowo rosłych siłaczy. W Zbrojowcu mogłeś wyrwać z ziemi młode drzewo, wygiąć lufę AK-47 albo jednym stąpnięciem zmiażdżyć piłkę nożną. Specjalnie dla użytkowników tych pancerzy ruszył program „Nad-Rod” zmierzający do stworzenia cięższej wersji coraz bardziej popularnego karabinu.

I właśnie 23 czerwca 2057 roku Piąta Brygada Piechoty Zmotoryzowanej Armii „Zachód” Twierdzy Polska, uzbrojona w Dażbogi Mk 3, Rody Mk 3, Pancerze Wspomagane PW Mk 2 Chors, Duże Pancerze Wspomagane DPW Mk 2 Trojan, czołgi dalekiego zasięgu Swaróg oraz śmigłowce Perun Mk 2, stanęła na polach na południe od wsi Cybinka naprzeciwko wyłaniających się z lasów wielu tysięcy barwnych Engelsów, którzy – być może dzięki kontaktom z południowcami – mieli nie tylko czołgi, motory i wozy bojowe, ale także śmigłowce. I było wśród nich sporo tych dużych, trudnych do ubicia skurwysynów.

No dobrze. Już wiecie, czym są Zbrojowce?

Sztandar 2

Gdyby ktoś znalazł się wśród zgromadzonych na skraju lasu orków, a dobrze znał niemiecki, być może zrozumiałby powarkiwania Zielonoskórych. Piszemy „być może”, bo zniekształcone szczęki i wynaturzone uzębienie mocno upośledzały dykcję potomków Manna, Kanta, Goethego i Grossa (i jeszcze Marksa).

Usłyszałby wtedy, zgodnie z zapiskami Henryka Donieckiego, kronikarza specjalizującego się w Rubieżach Zachodnich, taki mniej więcej dialog:

– Przypierdolimy skurewensenom! – odezwał się potężnie zbudowany, większy od innych Engels należący do odmiany nazywanej przez zachodnich orków Wunderami.

Na łysej głowie czerniła się czapka z daszkiem wyciągnięta z muzeum poświęconego III Rzeszy Niemieckiej. Jej antracytowy otok zdobiła srebrna czaszka. Na ramieniu zwalistego woja szkarłaciły się wielkie, ukształtowane na podobieństwo piorunów litery „SS”, a z czarnego pasa o sprzączce z napisem „Gott mit uns” zaciągniętego dookoła szerokich bioder zwisała kabura dźwigająca świeżo naoliwione Parabellum.

Ktoś mógłby się zastanawiać, dlaczego ów nadork ubrał się właśnie w taki sposób. No cóż, naukowcy tamtych czasów twierdzili, że Engelsów ciągnie do wszelkich symboli zła, przemocy i zniszczenia. A te, które wybrał opisywany Zielony, wciąż były obecne w niemieckiej świadomości.

– Jebniem najpierw chłopakami, potem motorniakami, a następnie lotniakami – warknął.

– A Wielki Hans? – spytał niższy, można powiedzieć „normalny” ork stojący po jego prawicy. Był to Arthur Zhöbann, wojownik znany z sadystycznych skłonności i chwiejnej lojalności. Miał na głowie podobną czapkę, ale że jego czaszka była szersza, nakrycie zjeżdżało mu na bok i opierało się na długim uchu.

– Wielki Zimonie, czy nie powinniśmy najpierw przypieprzyć lotniakami, a dopiero potem motorniakami i piechurami? – odezwał się do wodza stojący po drugiej stronie wysoki, żylasty Engels, oczywiście nie tak wysoki jak Zimon. Ten dla odmiany miał na łbie indiański pióropusz, a jego muskularne ramiona zdobiły orle pióra. – Albo wszystkim naraz?

Wódz Hordy Überlandu, jak zachodni Zielonoskórzy nazwali swój ląd, sięgnął sękatą łapą w górę, zerwał kilka liści dębu i wsadził je do gęby. Żuł je długo i patrzył w zamyśleniu na ledwie widoczne na horyzoncie oddziały Różowych. W tym czasie stojący w pobliżu członkowie jego orszaku patrzyli w tym samym kierunku, bo oni generalnie starali się naśladować wodza, mając nadzieję, że pewnego pięknego dnia zaowocuje to tą samą cudowną mutacją, którą przeszedł święty Zimon, i sprawi, że staną się Wunderami. Do świty oprócz orlopiórego i niskiego hitlerowca należeli także Nikolai Käss, chudy Ulwar, były Czech Jakub Novacek i powabna Regina. Pierwszy był karłem sięgającym hersztowi dokładnie do pasa i to nawet jak na Engelsa egzemplarzem mocno niedorozwiniętym umysłowo, miał jednakowoż rzadką cechę odróżniania rzeczy wybuchających od niewybuchających i zupełnie niezrozumiałą umiejętność konstruowania tych pierwszych z tych drugich. Käss był lojalnym po grób arcyprzydatnym orkiem, dlatego Zimon trzymał go blisko łona, dosłownie i w przenośni. Drugi członek orszaku, Ulwar, był przeciwieństwem Kässa. Wysoki i kościsty, dzierżący w sękatych łapskach długi, ornamentowany topór, cechował się olbrzymim stężeniem rasistowskich i fanatycznych myśli w twardej mózgoczaszce. Niegdyś nauczyciel historii i członek grup rekonstrukcyjnych, dzisiaj głosił wyższość Zielonej Rasy nad wszelkimi innymi, czyli głównie nad Różową. Zimon, sam nadzwyczaj natchniony (wspomnimy o tym później), cenił go i na swój sposób miłował. Trzeci z wyżej wymienionych, Jakub Novacek, miał nieszczęście doznać przemiany podczas wycieczki do Niemiec, która służyła rozszerzeniu jego wiedzy na temat dzieł Tomasza Manna, trzeba bowiem wiedzieć, że Novacek był bibliofilem. Przepoczwarzenia w Grüna zaznał w berlińskiej bibliotece narodowej, skąd nie omieszkał, pożerając dwie bibliotekarki i strażnika, wywlec worka najcenniejszych woluminów. Był to Engels średniego wzrostu i postury, wyróżniał się natomiast skórzaną uprzężą poobwieszaną łańcuchami, z których zwisały jego najcenniejsze książki. Największą, oprawną w drewno, skórę i mosiądz, nosił zaś zawsze pod ręką, a kilka pochew dyndających mu u pasa zawierało nie noże, lecz długopisy, które Novacek kolekcjonował. Długopisami tymi spisywał w owej księdze wszystkie czyny Zimona i dlatego wódz darzył go bodaj najczulszym z uczuć. Co do powabnej Reginy, była to orczyca rosła, rozłożysta i oferująca wiele wdzięków. Nosiła spódniczkę w kratę i przykrótką białą koszulkę zawiązaną pod czymś przypominającym biust. Jej zadaniem było wachlowanie wodza, przynoszenie mu jedzenia tudzież picia i dodawanie splendoru orszakowi, bo Zimon splendor uwielbiał.

Jak pamiętamy, na wzmiankę Apacza o innej strategii Zakhausen począł żuć liść dębu. Gdy solidnie go przeżuł, jego lewa łapa bez żadnego ostrzeżenia wystrzeliła w bok i chwyciła za gardło niskiego zastępcę. Czapka SS Arthura Zhöbanna spadła z cichym szmerem na trawę, jednak szmeru tego i tak nikt nie usłyszał, bo miły ten odgłos zagłuszony został przez charkoty wydobywające się z miażdżonej krtani.

– Wwwwodzu, co wódz?! – zdołał wykrztusić nieszczęśnik, gdy druga łapa Zimona, ułożona w szponiasty klin, przebiła się przez jego nadbrzusze.

– Muskuły herszta napięły się – zachłysnął się Novacek i zafascynowany obserwował wodza, jego ręka zaś sprawnie zapisywała w wielkiej księdze czyny Zakhausena – i dłoń penetrująca flaki zastępcy sięgnęła wyżej. – Novacek spojrzał uważnie na ofiarę wodza, po czym wznowił pisanie. – W tym czasie oczy Zhöbanna zaczęły wyłazić na wierzch. Pięść Wielkiego Zimona szarpnęła, coś w piersi ofiary mokro trzasnęło i w ten elegancki sposób łapsko naszego ukochanego lidera… – Jakub popatrzył z niesmakiem na to, co napisał. Skreślił słowo „lidera”, wprowadził „Piastuna”, zerknął ponownie na rozgrywającą się przed nim scenę i wrócił do pisania, głośno je komentując: – …wyciągnęło z trzewi martwiejącego Arthura serce. Zaznaczyć należy, że gdy pięść wodza przechodziła przez przeponę, nastąpiło głośne chluśnięcie, a gdy wódz puścił umierającego poddanego, ten… – Kronikarz zerknął na zastępcę Zakhausena. – …był jeszcze całkiem żywy, bo wciąż połączony z mięśniem ssąco-tłoczącym aortą brzuszną i piersiową, których to elastycznych rur mocno się trzymał, jakby chciał swój najważniejszy mięsień wepchnąć z powrotem do klatki piersiowej…

Wódz spojrzał na kronikarza z mieszaniną rozbawienia i rozdrażnienia.

– Pisz, pisz, Jakub, ale nie rozpraszaj mnie podczas konsumpcji, dobrze?

– Oczywiście, wodzu.

Zimon Zakhausen, wyraźnie poirytowany oporem Arthura, sprawnie odciął bagnetem aortę piersiową. Siknęła gruba struga seledynowej, parującej krwi, a gdy podopieczny osłabł wskutek gwałtownego spadku ciśnienia, wódz odgryzł połączenie serca z aortą brzuszną, w zasadzie bez przyjemności, a de facto z lekkim niesmakiem, nie spodziewał się bowiem tak żenującej sceny.

Zakhausen spojrzał na pobladłego orka przyozdobionego orlimi piórami.

– Hertzburger time – oświadczył, zbliżając bijące jeszcze serce do kłów. – Zdenerwowałeś mnie, ale nie mogłem cię zabić, bo nie stać mnie na utratę najlepszego stratega. A tamten to był zwykły pierdziśmierdziel i mosznoliz. I obgadywał mnie za plecami.

– Rzekłeś, Zimonie.

– No – sapnął wódz, przeżuwając najsmaczniejszą lewą komorę.

– Dasz gryza? – spytał orlopióry.

– Nie spoufalaj się, Manitu. Masz jeszcze cynaderki.

– I wątróbkę – syknęła z apetytem Wielka Merüla, podkradając się od tyłu i sięgając do zewłoku.

– Won, dupodajko! – zagrzmiał Zimon.

– Właśnie, won – powtórzyła słowa wodza Regina, która Merüli nie lubiła. Zawsze się pinda wtrącała i próbowała ją wycyckać z funkcji.

– Nie w humorze? – Merüla rozmyślnie zignorowała okrzyk Reginy i zagadnęła Apacza.

– Przed walką zawsze marudzi – odparł Manitu i skrzyżował ręce na piersi, starając się nie zdradzać wyrazem mordy zawodu, jaki odczuł, gdy wódz odgryzł od serca drugą komorę, co prawda mniej mięsistą od lewej, ale wciąż lepszą od przedsionków.

Merüla, jak na Zielonoskórą wścibska i bystra, zauważyła niesmak na pysku rozmówcy.

– Widzę, Manitu, że miałbyś ochotę na serduszko.

– Zjeżdżaj, samico, bo w ryj przejadę.

– Jak byś przejechał, to Zimon by ci Maciusia z korzeniami wyrwał. – Zielona spojrzała słodko na wodza. – Co nie, Zimonku?

Grünka nazwała przyrodzenie stratega „Maciusiem” nie bez przyczyny. Naczelny taktyk Hordy był Polakiem z pochodzenia. Otrzymał N-Gen od proboszcza Gustawa Wciornastka, gdy obaj mieszkali jeszcze w Świecku. Proboszcz był mu wdzięczny za niewydanie go w sprawie molestowania seksualnego nieletnich. Wdzięczność to może niezupełnie adekwatne słowo wobec szantażu, jakiego Maciej Strzępa dopuścił się na duchownym. Tak czy owak, nasz rodak preparat otrzymał, przeobraził się mniej więcej w tym samym czasie co dobrodziej Wciornastek i spieprzył do pobliskich Niemiec wraz z duchownym, pożywiając się nim, gdy nie było już czego do gęby włożyć. Potem odbył długą i krwawą wędrówkę, oczywiście nie przyznając się, że pochodzi z kraju Marii Skłodowskiej oraz Norwida. Świetnie znał niemiecki, więc nie został zdemaskowany, poza tym wiecie, zmiana anatomii gęby mocno wpływała na dykcję, nikt się więc nie dziwił jakiemuś tam „akcentowi”. Gdy dotarł (nie pamiętał jak) do muzeum Karola Maya w Radebeul koło Drezna (a działy się tam przerażające rzezie, walki i wendety), doznał olśnienia. Był Indianinem. Wojownikiem. Nieśmiertelnym wcieleniem indiańskiego ducha. Zabrał ze sobą kilka eksponatów, a gdy los zetknął go z Zimonem Zakhausenem, przedstawił się jako Manitu. Potem zdarzyło się, że zostali we dwóch okrążeni przez jeden z ostatnich w Niemczech oddziałów Różowych. Walka była zajadła, okrutna i obaj odnieśli wiele ran. Ale wygrali. Podczas wspólnego konsumowania popijanych krwią Hertzburgerów adrenalina tak uderzyła Maciejowi do głowy, że przyznał się do polskich korzeni i zdradził prawdziwe nazwisko. Zimon był zdumiony, ale doszedł do jedynego słusznego wniosku, że narodowość w obecnej sytuacji nie ma znaczenia. Przed chwilą Polak i Niemiec walczyli ramię w ramię przeciwko Niemcom, więc dlaczego nie mieliby któregoś dnia zewrzeć szyków przeciwko Polakom? Zresztą wtedy nie było jeszcze Twierdzy Polska, frontu wschodniego i tak dalej. Nikt – ani Engels, ani człowiek – nie wiedział, jak to wszystko się potoczy. Tak czy owak, Manitu przystał do watahy Zimona i przez kilka lat umacniał z nim władzę, aż stali się jedną z głównych hord Überlandu. Z powodu dawnej hertzburgerowej słabości niektórzy wciąż pamiętali, że Manitu był przed przemianą Maciejem Strzępą, chociaż oficjalnie kazał do siebie mówić Matthias Schröder, co było niemal dosłownym tłumaczeniem polskiego nazwiska. W każdym razie gdy któryś z orków miał ochotę na złośliwość, przypominał Apaczowi jego pochodzenie. Tego w zaistniałej sytuacji militarnej nie lubił ani sam zainteresowany, ani Zimon.

Wódz zerknął z niesmakiem na Merülę, która patrzyła na niego przymilnie, niedwuznacznie sugerując, że powinien się z nią podzielić strawą.

Był to błąd.

Merüla nie rozumiała, że Zakhausen dzieli się burgerami tylko z Manitu. I z nikim innym. Wódz spojrzał na komilitona i przełykając lewy przedsionek, warknął:

– Chciałeś Hertzburgera? Się częstuj.

W oczach Merüli pojawił się zwierzęcy strach.

Całą tę scenę obserwowała Zuzanna „Zadra” Poniatowska, patrząc w potężną lunetę pomalowanego w ochronne barwy i owiniętego w siatki snajperskie karabinu Tor Mk 3. Zadra w swoim mniemaniu nie należała do żadnego oddziału, nawet do Orłów, chociaż oficjalnie podlegała Mateuszowi „Wampirowi” Gadzińskiemu, strzelcowi wyborowemu przydzielonemu do grupy Orłowskiego, a ich dwójka zwana Okiem była właśnie okiem i uchem Orłów. Wampir jednak zbyt dobrze wiedział, że z niezależnością Zadry nie wygra, więc pozwalał jej w zasadzie na wszystko oprócz grzebania w swej osobistej torbie taktycznej (gdzie trzymał zdjęcie zamordowanej przez orków ukochanej) i podglądania, co kryje pod czarną chustą zasłaniającą twarz.

Zadra przesunęła się o pół centymetra w lewą stronę, bo źdźbła trawy przesłaniały widok. Ubrana była, podobnie jak Mateusz, w materiałowy, poobwieszany siatkami mundur zwiadowcy, lekko tylko opancerzony. Rude, gęste włosy skrywała wielokrotnie pozawijana chusta moro, policzki wymalowane były zielono-czarną farbą, a liczne kieszenie uniformu wypełniały rozmaite przydatne przedmioty z przewagą… noży.

– Zadra do Wampira. Widziałeś to? – szepnęła.

Wampir leżał pośród ruin położonych na wzniesieniu sto pięćdziesiąt metrów na prawo i w tył od Zuzy, w najdalej wysuniętym punkcie prawego skrzydła oddziałów zgromadzonych na polach wsi Cybinka. W ten sposób miał podgląd na przyszły obszar bitwy i szansę osłonienia odwrotu podopiecznej, gdyby zaszła taka potrzeba. Ona sama nie dbała o życie, chociaż wielu wojaków rwało się, by je ratować, marząc skrycie o pomnażaniu go w naczyniu jej dorodnego, choć drobnego ciała. Jeśli chodzi o urodę, Zadra była perełką, tyle że podobnie jak Runa (którą za chwilę opiszemy), mężczyzn traktowała jak kolegów z pracy, nie zaś obiekty seksualne, co wielu amantów bardzo frustrowało.

– Wampir do Zadry. Widziałem konsumpcję.

– Chodzi mi o ich plan.

– Jestem za daleko. Widziałem, że ruszają pyskami, ale nie zrozumiałem, co mówią. Te ich mordy wachlują tak dziwnie, że nie dałem rady.

– Ja zrozumiałam. Lotnictwo, jezdni i piechota. W tej kolejności. Ewentualnie wszystko razem. Wspomnieli też coś o „grubym Hansie”.

– Co to jest?

– Nie mam pojęcia.

– Zadra, żadnych głupich pomysłów. Nie mamy w oddziale drugiej takiej interpretatorki jak ty. Cofnij się o dwadzieścia metrów, bo ich lewe skrzydło może cię zaczepić.

– Wyrżnę.

Wampir westchnął.

– Byłaś głupia, jesteś głupia i będziesz, z tym już się pogodziłem. Ale nie możesz narażać reszty oddziału na niebezpieczeństwo.

– To moje życie.

– Ginąc, osłabisz Orły. Osłabiając, narazisz.

– Taaa…

Mateusz uśmiechnął się pod chustą. Słowo to w ustach Zadry oznaczało: „Dobra, przekonałeś mnie, nie drąż”.

Zwiadowczyni stęknęła, poprawiła chwyt na rękojeści Tora i zaczęła leniwie przesuwać się w tył.

To, co nastąpiło po odzywce Zimona – przypomnijmy: „Chciałeś Hertzburgera? Się częstuj” – nie było już obserwowane przez Zuzę Poniatowską, a Mateusz Gadziński wspomina o tym niechętnie, zapewne z powodu zbyt wielkiego nagromadzenia drastycznych aktów. Przewińmy więc nieco taśmę historii i zatrzymajmy się w miejscu, w którym Merülę już odciągnięto, Zakhausen oblizywał palce po burgerze, a Manitu wgryzał się w prawą komorę serca (pożywiwszy się najpierw lewą), ku wielkiemu zawodowi karła Nikolaja Kässa, wysokiego toporodzierżcy Ulwara, Reginy i wiernego kronikarza Novacka, żadne z nich bowiem zasadniczo Merüli nie lubiło, ale jej burgerka, owszem, chętnie by zjedli.

Wejdźmy teraz do głowy Zakhausena i wczujmy się w jego psychikę (może z ominięciem wrażeń smakowych i charakterystycznych dla wodza rytów osobowościowych, którymi zajmiemy się później).

Spróbujmy zrozumieć, jak to jest być orkiem.

Wyobraź sobie, drogi czytelniku, że zażyłeś N-Gen, preparat drogi, ale mający ci dać w perspektywie raj na Ziemi, i to bez metafor. Widzisz oczami wyobraźni milion nowych dni, wieczną młodość, wschody i zachody słońca, radość przyjaciół, bliskich, ale też obcych zupełnie ludzi, widzisz świetlaną przyszłość, w którą wkracza ludzkość, a ty maszerujesz ramię w ramię ze wszystkimi uśmiechniętymi mieszkańcami globu. Już nigdy nie będziesz musiał się bać starzenia i śmierci. Czy to nie cudowne? Mija miesiąc, dwa, trzy, cztery, czujesz się lepiej, wstępuje w ciebie energia, młodniejesz. To efekt preparatu, myślisz sobie i cieszysz się coraz bardziej. Mija kolejny miesiąc czy dwa i przybywa ci sił. Poprawiają się wyniki sportowe, zwiększa wydolność i serce ci rośnie. Ale po kilku jeszcze tygodniach czy miesiącach (u różnych osobników okres ten trwał dłużej bądź krócej) coś zaczyna się psuć. Pojawiają się rzuty złego nastroju, pobolewania mięśni, rwanie w krzyżu, w piszczelach. To minie, mówisz sobie, to minie, może jakaś grypa mnie nawiedziła albo to efekt uboczny działania N-Genu. Ale to nie mija, przeciwnie: pojawiają się ostre bóle brzucha, duszności, napadowe boleści w klatce piersiowej, aż przychodzą ciągłe, nieustępujące nawet po najsilniejszych lekach bóle w miednicy małej, masz biegunkę, nawiedzają cię nudności, wreszcie wymiotujesz raz, drugi, nie wychodzisz z wucetu długimi godzinami, zaczyna ci się mącić w głowie, tracisz poczucie czasu, dni i tygodnie zaczynają się mieszać, a z twoim ciałem dzieją się dziwne rzeczy – brzydniesz, skóra staje się szorstka, znajdujesz na podłodze swoje zęby, w ich miejsce zaś pojawiają się nowe – większe, chropowate i jakby pozbawione szkliwa. Wyobraź sobie teraz swoje ręce – coraz większe, coraz bardziej zielone, wyobraź sobie stopy – szersze, grubsze, pokryte grubymi żyłami. Całe twoje ciało zmienia barwę z cielistej na zielonkawą, a nieustannie rosnąca żuchwa zaczyna się wysuwać przed górną szczękę i nie jesteś już w stanie schować dolnych kłów za wargami. Odtąd te zęby ciągle wystają poza obręb ust. Wyobraź sobie rosnący w tobie gniew, jakby pod wpływem narkotyków, jakby ktoś zespolił w twoim mózgu ośrodki przyjemności i agresji. Zaczynają się pojawiać wizje przemocy, gwałtów, morderstw, które coraz mocniej cię pociągają. W końcu dopada cię morderczy szał, który odbiera ci rozum, a nawet zdolność porozumiewania się. Ryczysz wniebogłosy i zabijasz wszystko na swojej drodze, czując wyłącznie podniecenie graniczące z nieprzytomną euforią.

Tak wyglądał pierwszy etap choroby Engelsów.

Potem wyobraź sobie miesiące wegetacji pełnej przerażających aktów bestialstwa, podczas których wybijałeś na swojej drodze wszystkich Różowych, gwałcąc ich i patrosząc, a gdy ich brakowało, zabijałeś Zielonych, zwłaszcza samice, bo ich mordowanie sprawiało ci więcej przyjemności. A potem imaginuj, że powoli dochodzisz do siebie, wraca cień dawnej inteligencji, zaczynasz zdawać sobie sprawę z tego, co robiłeś, ale twój mózg jest już inny: wciąż ciągnie cię do bitki, wciąż podniecają przemoc i gwałt. A teraz najważniejsze: uświadom sobie, że jako ork ciągle nie możesz zaakceptować swojego wyglądu, bo człowiek w twojej psyche jest zbyt mocno zakorzeniony. Zatem drażni cię cały świat, tak jak drażni osobę otyłą, która chciałaby schudnąć, a nie może, wkurwia cię do entej potęgi każdy Różowy, bo przypomina, jak mógłbyś wyglądać. A to wciąż jeszcze nic. Zapach Różowych, zwłaszcza kobiet, działa jak potężny afrodyzjak, narkotyk, od którego kręci ci się w głowie i łaskocze w kroczu. Tracisz zmysły i jedyne, czego chcesz, to gwałcić i mordować, mordować i gwałcić, a gdy brakuje Różowego pod ręką, musisz zamordować jakiegoś pobratymca (lub chętniej pobratymczynię) – bez wielkiej pasji jednakowoż, bo to jakbyś zamiast wymarzonych truskawkowych lodów z bitą śmietaną i czekoladową polewą miał zeżreć kawałek razowego chleba z masłem. Też pożywne i nawet bywa smaczne, ale jednak nie to samo.

Co do psychologii Engelsek, było podobnie, ale bez znaku przeciwnego, jeśli chodzi o ulubioną mordowaną płeć. Samice także nienawidziły samic, zwłaszcza odmiennego koloru skóry. Chyba dlatego, że przypominały im to, co utraciły. A utraciły o wiele więcej niż mężczyźni, czyż nie?

Dlatego właśnie Zielonoskórzy coraz mocniej parli na teren Twierdzy. Ciągnął ich miks nienawiści, zazdrości, chuci i żądzy mordu, w uszach im szumiało, wzrok zachodził czerwoną mgłą, a w głowie rozbrzmiewał potężny boski zew: „Morduj, gwałć, morduj, gwałć!”. Z wymienionych wyżej powodów działania orków były czasami nieprzemyślane, chaotyczne, a nawet śmieszne – oni po prostu nie mogli dać sobie rady z „różowym szałem”, który ogarniał ich zmysły. Była to jedna z przyczyn, dla których malowali i ozdabiali ciała tudzież pojazdy: nasycenie oczu barwami chwilowo koiło ich umysły, dawało ognisko koncentracji, powodowało, że zaczynali myśleć, i nie miało dla nich znaczenia, że brak barw obronnych wystawia ich na strzał. Nie obawiali się nadmiernie ani bólu, ani śmierci. To także różniło ich od Różowych.

Teraz, drogi czytelniku, gdy poznałeś już trochę psychologię Engelsów, nie dziwi cię cierpliwość majora Sergiusza Orłowskiego, wojownika doświadczonego w walce z Zielonoskórymi, który odziany w pancerz Chors Mk 2, dzierżący świeżo wypolerowany Rod Mk 3 o chwycie ozdobionym stalowym orłem, o godzinie dziesiątej trzydzieści 23 czerwca 2057 roku na polach wsi Cybinka obserwował przez lornetę Engelsów zgromadzonych na odległym skraju lasu. Schowany za umocnieniami na prawo od niego i nieco z przodu starszy szeregowy Dawid „Ktara” Zgud przeżegnał się szybko i z powrotem złapał rękojeść Roda.

– Co ty robisz? – warknął Dariusz Samul, wyciągając kędzierzawy łeb zza masywnej osłony szyi swojego Trojana.

– No… – jęknął Zgud.

– Żegna się, idiota – odezwała się Monika „Zdzira” Frenkiel, która zdążyła już schować ponętną pierś za pokrywę PW Mk 2, i splunęła na ziemię, wychylając się tak, żeby plwocina, porwana wiatrem, który tego dnia dął nadzwyczaj mocno, nie spadła ani na jej Roda, ani na żadną część pancerza.

– Młody – odezwał się Mardok „Dziki” Jary, starając się poprawić pokrywy Chorsa w okolicy mięśni pośladkowych – pamiętasz, co się stało z klerem w tym kraju?

– No… – stęknął Zgud, a sierżant wykorzystał ten czas, by przyjrzeć się najnowszemu nabytkowi Batalionu „Orzeł Biały”.

Ksywka Dawida wzięła się stąd, że odkąd przystał do Orłów (bez zgody Orłowskiego, bo Zgud był żółtodziobem) i ktoś go o coś prosił – na przykład: „Młody, podaj magazynek!” – odpowiadał: „Który?”, ale że miał lekką wadę wymowy z powodu nazbyt szerokich ust, często brzmiało to jak „ktara”. Zdzira podchwyciła to, zaczęła go przedrzeźniać „ktara, ktara, ktara!” i tak się przyjęło. Orły miały do niego stosunek ambiwalentny, bo stanowił najsłabsze ogniwo w oddziale. Należało go szybko „zinicjować”, jak mawiał Samul, a inicjacja na wojnie bywa bolesna. Mardok zatem tak mierzył go wzrokiem, jakby widział żółtodzioba po raz pierwszy. Ktara miał ciemne włosy, szeroko rozstawione oczy, krótki nos, usta przywodzące na myśl żabę szerokogębną oraz skróconą szczękę, co wywoływało u obserwatora przekonanie, że niedługo po porodzie jakaś niezdarna pielęgniarka upuściła go prosto na łeb, który mocno się spłaszczył. Dawid niestety wypadek ten przeżył i teraz oddział Orłów musiał ponieść tego konsekwencje.

– Czekaj, Mardok – wszedł w dyskusję chorąży Dariusz Samul, znany z jowialnego usposobienia i niedźwiedziego uścisku podczas powitania. Spojrzał na starszego szeregowego spokojnymi szarymi oczami okolonymi ciemnymi brwiami. Pod oczami tymi wisiały dwa ciężkie policzki stanowiące ramę dla wąskich ust skrywających mocne zęby. – Jesteś, Ktara, wśród myślących ludzi, w myślącym kraju. Ostatnim myślącym. Kler sam się z niego wyeliminował, bo sądził, że jest lepszy, i zażył N-Gen przed swoimi parafianami. Nielegalnie, kumasz? Więc zważaj na bajerę. – Samul przerwał, aby napić się ulubionego pałerdrinku Rłokiet zamkniętego w czarnej, ozdobionej czerwoną rakietą szklanej butelce. Łyknął, po czym gromko beknął. – I bacz, proszę ciebie, że rodzice i siostra Mardoka zginęli podczas mszy, gdy proboszcz…

Jary uniósł dłoń, a Dariusz Samul zamilkł. Dawid Zgud spojrzał na Dzikiego i struchlał. Jego twarz, zazwyczaj w miarę przystojna, okolona blond włosami, charakterystyczna za sprawą dużych ust skorych do uśmiechu i, co ciekawe, punktowana bardzo ciemnymi oczami, tym razem była zupełnie niepiękna. Skurczyła się, jakby Jary ściągnął wszystkie mięśnie mimiczne, stała się napięta i nieludzka. Zwiastowała szybką śmierć każdemu, kto przerwie ciszę. Nie wiedzieć czemu Ktarze rodzaj tej śmierci kojarzył się ze straszliwym kopem w krocze wyrywającym w okolicach karku kręgosłup razem z miednicą.

– Nigdy – warknął wreszcie przez ściśnięte gardło sierżant – nigdy się przy mnie nie żegnaj.

– Możesz się modlić do Swaroga, Peruna, do Matki Ziemi – wtrącił Dariusz Samul. – Wiesz, korzenie Polski są pogańskie, więc…

– Wystarczy, Dariusz – ucięła Monika. – Módl się, młody, do mnie. – Frenkiel splunęła drugi raz. – Albo do buta w moim plecaku.

– Ale nie do Jahwe i nie do Chrystusa? – usłyszeli jasny kobiecy głos.

Do grupki zgromadzonej wokół Sergiusza Orłowskiego dołączyła sierżant Ewelina Wiechucka. Sanitariuszka stanowiła tu przemiły kontrast. O ile Monika Frenkiel mogłaby być przez niektórych postrzegana jako ładna, gdyby przymknąć oko na nieco za bardzo wysuniętą szczękę, przydługi nos i skośne oczy, które to rysy powodowały, że przypominała czarownicę, i o ile Jary mógłby uchodzić za przystojnego mężczyznę, gdyby zapomnieć o jego wyjątkowo podłej posturze (był niski, barczysty i krótkonogi), o tyle Orłowski był już bezwzględnie brzydki: jego twarz przypominała skalny okruch, który ktoś parę razy rąbnął toporkiem i w ten sposób uczynił coś z grubsza przypominającego męskie oblicze ozdobione dwiema pionowymi bliznami biegnącymi od czoła przez policzki do obu gałęzi żuchwy. Orłowski rywalizował ze Zgudem i Dariuszem o palmę najbrzydszego wojaka Piątej Brygady, a cały oddział Orłów postrzegany był jako najszkaradniejszy w armii. Honor ratowały Zadra i Ewelinka, której nie nazywano „Evi”, odkąd raz zrobił to Dziki i dostał w ryj.

– Nigdy nie nazywajcie mnie „Evi”! – warknęła Wiechucka i był to jedyny raz, gdy Orły zobaczyły ją wściekłą.

– No to jak? – spytał Mardok, rozmasowując szczękę.

– Nie mam pojęcia i mam to w dupie – odparła sanitariuszka.

– Runa? – rzucił Orłowski, przyglądając się w milczeniu tej scenie.

– Dlaczego Runa? – spytał Jary.

Wtedy Sergiusz wskazał na dwa zawieszone na czarnych rzemykach ametysty, które wysunęły się przed osłonę gardła pancerza Eweliny. Na obu wyżłobione były pogańskie znaki pociągnięte złotą farbą. Jeden, sowilo, przypominał piorun, drugi, wunjo, kojarzył się z kanciastą literą „P”. Wiechucka schowała kamienie pod pancerz i machnęła ręką.

– Jak chcecie, mnie jest wszystko jedno.

I tak została Runą. Jak już wspomniano, był to jedyny przypadek, gdy Ewelinę widziano wściekłą, i nigdy już podobna furia jej się nie zdarzyła. Wiechucka była szatynką o tak łagodnych i pogodnych rysach, że gdy tylko pojawiała się w szeregach tych brzydali, obserwator miał wrażenie, że opromienia ich jakiś blask. Jak pisze o niej Zachariasz Smętny – był to anioł Orłów (Zadra zaś, o której wspomnieliśmy, była ich diablicą). Runa, jak wszyscy w oddziale, ubrana była w PW Mk 2 Chors, trzymała ciężki Rod Mk 3, ale oprócz standardowego plecaka taktycznego PT u jej boków dyndały torby medyczne BTM. Każdy w oddziale Orłów, z wyjątkiem Dawida, zawdzięczał Runie jeśli nie życie, to kończynę, bo sierżant Wiechucka była zawsze tam, gdzie jej potrzebowano, niezależnie od gradu kul i wrzasku Engelsów. Kochano ją miłością gorącą i absolutnie nieodwzajemnioną, bo Ewelina nie lubiła mieszać obowiązku z życiem osobistym. A całe jej życie było obowiązkiem.

Ujrzawszy ją, Mardok „Dziki” Jary poprawił tym razem płyty PW Mk 2 osłaniające krocze.

– Tak – chrypnął – nie do tych dwóch. Zrozumiałeś, młody?

– Zrozumiałem – wychrypiał Zgud. – Ale… – odezwał się po chwili ciszej i z wyraźnym lękiem spojrzał na Dzikiego.

Widząc, że młokos próbuje się odezwać, Mardok podjął próbę spiorunowania go wzrokiem, lecz nie udało mu się, bo Zgud miał charakterek. Nie był to zwykły żółtodziób, ale coś w rodzaju naukowca, którego nie wiadomo kto i nie wiadomo jak wraził do wojska. Irytował więc wszystkich pytaniami i natrętnym dociekaniem.

– Ale jak… Jak… Ale jeśli… to moja… prywatna sprawa? – wyjąkał wreszcie, a ostatnie słowa wypowiedział tak cicho, że Jary ledwie je usłyszał.

Jednak usłyszał. A gdy nerwy słuchowe przekazały brzmienia ze ślimaków obu uszu do mózgowych ośrodków interpretacyjnych, konkretnie do pól Wernickiego, te zaś odkodowały proste sygnały nerwowe i mózg Mardoka pojął ich sens, inne ośrodki mózgowe, konkretnie pola motoryczne znajdujące się przed bruzdą Sylwiusza na obu półkulach mózgowych, rozkazały jego mięśniom napiąć niskie ciało tak, by przygotowało się do skoku…

– Posłuchaj, gówniarzu – syknął Jary, ale nagły ruch ręki Orłowskiego przerwał jego wypowiedź.

Ewelina, Mardok, Dariusz i Dawid podnieśli wzrok i zastrzygli uszami. Od północy, czyli ich prawej, odsłoniętej strony nadchodził dźwięk gromu.

– Lecą, kurwie syny – syknął Orłowski.

Text copyright © by Marcin Sergiusz Przybyłek 2016

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach:

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Projekt i opracowanie graficzne okładki oraz opracowanie ilustracji: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Orzeł Biały, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-743-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl