Tytuł oryginału:

Le avventure di Pinocchio

Projekt okładki i ilustracje:

Jarosław Żukowski

Przygotowanie wydania elektronicznego:

Michał Nakoneczny, 88em.eu

© Copyright by Siedmioróg

ISBN 978-83-7791-539-4

Wydawnictwo Siedmioróg

ul. Krakowska 90, 50-427 Wrocław

Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg

www.siedmiorog.pl

Wrocław 2016

Spis treści

1. Rozdział, w którym majster Wisienka znajduje klocek gadający jak dziecko

2. Rozdział, w którym właścicielem kawałka drewna zostaje Geppetto, przyjaciel majstra Wisienki

3. Rozdział, w którym Geppetto struga drewnianego pajaca

4. Rozdział, w którym Pinokio spotyka Gadającego Świerszcza i z którego dowiadujemy się, że niegrzeczni chłopcy nie lubią być pouczani przez tych, co wiedzą najlepiej

5. Rozdział, w którym głodny Pinokio szuka jajka, żeby zrobić sobie jajecznicę, ale kiedy już je znajduje i smaży, jajecznica wyfruwa mu przez okno

6. Rozdział, w którym nasz drewniany bohater zasypia z nogami przy piecyku i budzi się ze zwęglonymi stopami

7. Rozdział, w którym Geppetto wraca do domu, dowiaduje się, co stało się z nogami pajacyka, i oddaje mu śniadanie, które przyniósł dla siebie

8. Rozdział, w którym Geppetto dorabia pajacykowi nowe stopy i sprzedaje własny kaftan, żeby kupić elementarz dla Pinokia

9. Rozdział, w którym Pinokio sprzedaje elementarz

10. Rozdział, w którym marionetki rozpoznają w Pinokiu swojego brata i bawią się w najlepsze, gdy pojawia się pan Ogniołyk, dyrektor teatru

11. Rozdział, w którym Pinokio spotyka Kota i Lisa

12. Rozdział o gospodzie „Pod Czerwonym Rakiem”

13. Rozdział, w którym na Pinokia napadają rabusie i wieszają go na gałęzi dębu

14. Rozdział, w którym Piękna Dziewczyna o niebieskich włosach wzywa do Pinokia trzech lekarzy, a kiedy pajacyk zdrowieje, zaczyna kłamać i od tego kłamstwa rośnie mu nos

15. Rozdział, w którym Pinokio idzie zasadzić swoje dukaty, a potem je traci

16. Rozdział, w którym Pinokio chce wrócić do domu Wróżki, ale natrafia na strasznego Węża, a potem wpada w pułapkę

17. Rozdział, w którym Pinokio, schwytany w potrzask przez wieśniaka, służy jako pies łańcuchowy przy ochronie kurnika

18. Rozdział, w którym Pinokio nakrywa złodziei i w nagrodę za dobrą służbę odzyskuje wolność

19. Rozdział, w którym Pinokio opłakuje śmierć Pięknej Dziewczyny o niebieskich włosach, a potem wraz z Gołębiem leci nad brzeg morza, gdzie spieszy na ratunek swojemu ojcu

20. Rozdział, w którym Pinokio dociera do Miasteczka Pracowitych Pszczółek

21. Rozdział, w którym Pinokio idzie do szkoły, a potem wyrusza z kolegami nad morze, aby zobaczyć Rekina-Ludojada

22. Rozdział, w którym Pinokio znajduje się ponownie w niebezpieczeństwie i grozi mu, że zostanie usmażony na patelni jak ryba

23. Rozdział, w którym Pinokio wyjeżdża do Krainy Zabawek

24. Rozdział, w którym Pinokio, będąc już prawdziwym osłem, zostaje sprzedany do cyrku

25. Rozdział, w którym Pinokio trafia do brzucha Rekina-Ludojada i spotyka tam…

26. Rozdział, w którym Pinokio przemienia się w chłopca

1

Rozdział, w którym majster Wisienka znajduje klocek gadający jak dziecko

Pewnego razu był sobie…

– Król! – zawołają pewnie moi mali czytelnicy.

Otóż nie, drogie dzieci! Nie był to król, a drewniany klocek. Ot, zwyczajne polano, jedno z tych, którymi pali się w zimie w kominku. Nie wiem, jak do tego doszło, dość, że pewnego pięknego poranka klocek znalazł się w warsztacie starego stolarza, majstra Wisienki.

Na widok drewnianego klocka majster Wisienka ucieszył się mocno i zacierając z zadowolenia ręce, zamruczał pod nosem:

– Ten klocek zjawił się w moim warsztacie w samą porę. Zrobię z niego nogę do uszkodzonego stołu! Nie warto czekać ani chwili. Po pierwsze, trzeba zacząć, po drugie, należy siekierką ociosać klocek z kory. I raz…

Ale ręka zastygła mu w powietrzu. Oto przemówił do niego cieniutki błagalny głosik:

– Na Boga! Wszystko, tylko nie tak mocno! Aj, to boli!

Poczciwy majster Wisienka znieruchomiał. Badawczym wzrokiem powiódł po całym warsztacie. Nie dostrzegł jednak nikogo!

– Kto to powiedział? Jest tu kto? Halo!… Chyba pojmuję! – rzekł po chwili namysłu, śmiejąc się i drapiąc w perukę. – Dziwne, nie piłem ani kropelki… Najwidoczniej uroiłem sobie ten głosik. I tyle. I raz… – I wziąwszy siekierkę, wymierzył solidny cios w drewniany klocek.

– Ajajaj, boli, strasznie boli! – zakwilił żałośnie głosik.

Ki diabeł?! Tym razem majster Wisienka przeraził się nie na żarty. Stanął jak wryty nad tajemniczym klockiem, z wytrzeszczonymi oczami, szeroko otwartymi ustami i wywieszonym aż po sam podbródek językiem.