Copyright © Anna Kasiuk

Copyright © Wydawnictwo Replika, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

Joanna Pawłowska

Korekta

Katarzyna Dobicka

Projekt okładki

Iza Szewczyk

Zdjęcie na okładce

Copyright © depositphotos.com/ Margo1956

Copyright © depositphotos.com/ jeneva86

Copyright © depositphotos.com/ aprilphoto

Skład, łamanie przygotowanie wersji elektronicznej

Maciej Martin

Wydanie I

ISBN 978-83-7674-381-3

Wydawnictwo Replika

ul. Wierzbowa 8, 62-070 Zakrzewo

tel./faks 61 868 25 37

replika@replika.eu

www.replika.eu

Robertowi,

gdyby nie jego wyobraźnia, moja z pewnością tkwiłaby wciąż za zamkniętymi drzwiami

Przynoszę nieskalane ziarna radości, nieskończonego dążenia do siebie.

Więc lećmy. Nasz czas wyrasta z wczorajszego jutra.

Szybujemy łagodnie w naszą skrytą przeszłość.

Lećmy razem.

– William Wharton

Ptasiek, 1978 r.

PROLOG

Za oknem budził się kolejny dzień. Niebo powoli nabierało rdzawo-cynowych barw. Kobieta siedziała z podkurczonymi nogami w fotelu. Brodę oparła na kolanach i wpatrywała się w niebo za oknem. Nie zmrużyła oka tej nocy. Powietrze w pokoju było ciężkie, przesiąknięte wilgocią i zapachem wtopionej w asfalt ropy.

Nagle niebo rozbłysło. Jej pokój rozjaśniła blada poświata, a szyby w oknach starej kamienicy zadrżały od przemierzającego niebo grzmotu. Podskoczyła, słysząc wtórujący grzmotom coraz silniejszy wiatr. To był pierwszy raz, kiedy burza obudziła w niej tak dziwne uczucie pustki, i to we własnym mieszkaniu. Poczuła się obco. Bezgłośnie opuściła stopy na rozgrzaną podłogę, a wzrokiem powiodła po szarych, uśpionych jeszcze ścianach pokoju. Entuzjazm i euforia, które od jakiegoś czasu wypełniały jej życie, uleciały gdzieś nagle i szybko jak spłoszony ptak.

Skąd ta nagła zmiana, kiedy w końcu znalazł się przy jej boku mężczyzna, z którym gotowa była pójść bodaj na koniec świata, który fascynował ją i jednocześnie wciąż trochę przerażał? Skąd to zwątpienie i nieznośnie kołaczące się wewnątrz przeczucie, że w życiu nie można liczyć na szczęśliwe zakończenia?

Podniosła się z rattanowego fotela i powoli podeszła do szerokiego łóżka, w którym spał on. Jej mężczyzna. Przysiadła na krawędzi i z nieukrywaną przyjemnością wpatrywała się w jego bladą twarz. Wyciągnęła rękę, chcąc go obudzić, jednak zaniechała tego zamiaru. Porozmawia z nim jutro, mimo nieopisanej potrzeby usłyszenia jego głosu, jakby w obawie, że może to już więcej nie nastąpić. Delikatnie odsunęła lekką narzutę, omiatając jego nagie ciało spojrzeniem, i wsunęła się do środka. Poczuła gorące, stalowe piersi, które przycisnęły się do jej pleców. Okryła się jego ramieniem i mocno zacisnęła powieki. Chciała zasnąć. Za wszelką cenę pragnęła, żeby te wątpliwości odpłynęły i pozwoliły jej dalej cieszyć się tym, co otrzymała od losu.

I

Głośny dźwięk niemal wwiercał się w skronie. Majka powoli otworzyła oczy, ostatkiem sił starając się zatrzymać uciekający sen. Dzwonił telefon. Sięgnęła ręką i przysunęła aparat do ucha:

– Halo?

– No hello, śpiąca królewno! Czyżbym cię obudziła? – Rozszczebiotany głos dźwięczał w słuchawce.

– Ewciu, jest piątek. Mam dziś drugą zmianę. Zapomniałaś? – Majka zacisnęła powieki w nadziei, że uda jej się jeszcze wrócić w ciepłe objęcia snu, a jej przyjaciółka wspaniałomyślnie przeprosi i rozłączy się.

– Kochanie, wiem, wiem. Ale nie mogłam się doczekać, żeby ci powiedzieć, że mam ją. Mam tę pracę!

– No nie mogę w to uwierzyć! Jak ty to robisz, dziewczyno? – Majka usiadła na łóżku, a resztki snu bezpowrotnie rozpierzchły się gdzieś między zacienionymi jeszcze zakamarkami jej szarego pokoju.

– Kochana, zawsze powtarzam, że trzeba iść do przodu za wszelką cenę. A ty wciąż uparcie bronisz się przed światem, który cię przecież potrzebuje!

– Jasne. Nie jestem taka jak ty. Nie potrafię tak.

Dziewczyna sięgnęła pamięcią do zdarzenia sprzed kilku miesięcy, kiedy to dostała świetną propozycję pracy, za rewelacyjne pieniądze, ale… No właśnie, ale propozycja wiązała się jeszcze z przebrnięciem przez łóżko kochliwego personalnego, a to kłóciło się z podejściem Majki do osiągania postawionych sobie zawodowych celów. Wzdrygnęła się na samo wspomnienie jego tłustych włosów i pewności siebie, z jaką przedstawiał jej możliwości kariery w prywatnej klinice, pracy, o której tak marzyła. Wciąż widziała obleśne spojrzenie niemal wpijające się w jej cycki.

Podniosła się z łóżka i wyjrzała przez okno. Brudny szary śnieg zalegał jeszcze na dachach pobliskich kamienic, długie, ciężkie sople zwisały niebezpiecznie z rynien i dachów. W oknach mieszkań, które zawsze obserwowała, kiedy wieczorami siadywała przy biurku, wisiały smutne szare firanki. Nigdy nie widziała w tych oknach ludzi. Nikt nie wyglądał przez nie, nigdzie nie stały doniczki z kwiatami. Kamienice były smutne, naznaczone dziurami po kulach jeszcze z okresu wojny. Ich szare okna wyglądały jak wielkie oczy potworów, które wciągnęły swoich mieszkańców w przepastne i smutne wnętrza, pamiętające jeszcze lata świetności, kiedy warszawska Praga lśniła niczym kryształ w koronie stolicy.

Majka mieszkała w starej kamienicy, odkąd pamiętała. Zawsze ponure i pozbawione wyrazu otoczenie było jej domem. Domem, który kochała i do którego była przywiązana. Jednak całą sobą pragnęła wyrwać się stąd. Przeniosła wzrok dalej i wyżej, na drugi brzeg Wisły, skąd rzucały swój blask złote kopuły zamku królewskiego i pięknie odrestaurowane kolorowe kamienice starego miasta. Zaczerpnęła głęboko powietrza i uśmiechnęła się do swoich marzeń. Wszystko miała zaplanowane i zamierzała trzymać się tego planu za wszelką cenę. Bo to dzięki niemu jej życie miało nabrać barw i miało toczyć się tak, by dawało poczucie spełnienia i satysfakcji.

– Majka? Jesteś? – Z zadumy wyrwał ją głos Ewy, przyjaciółki, która była zawsze obecna w jej życiu. Znały się od przedszkola. Od dnia, kiedy wprowadziły się do starej dzielnicy, stały się nierozłączne.

– Jestem. Zamyśliłam się.

– Jasne. Znowu wizje twojej świetlanej przyszłości w praskiej przychodni? Kochanie, obudź się. Kokosów nie zbijesz, a pomagać przecież możesz i za pieniądze.

– Wiem, Ewa, ale poczekam na swoją kolej. Nie będę pchała się do łóżka tego wieprza. To nie w moim stylu. Zobaczysz, ja też kiedyś zarobię, kupię piękny dom i będę miała gromadkę dzieci. I oczywiście mojego księcia…

– Ja nie poszłam do łóżka z tym wieprzem. Przynajmniej na razie… – Ewa wybuchła gromkim śmiechem.

– Jesteś okropna. Jak możesz się z tego śmiać? – Majka wsunęła stopy w puchowe papcie i otuliła się ciepłym swetrem taty. Jedynym, który zrobiła mama. W mieszkaniu było chłodno.

– Słuchaj, jutro powinnyśmy uczcić mój mały sukces. Koniecznie. Wyjdźmy gdzieś, może do klubu?

– Oj, Ewa, ja nie lubię takich tłumów. – Dziewczyna skrzywiła się na samą myśl o tłocznych, zadymionych pomieszczeniach. Ciasne miejsca od zawsze budziły w niej lęk.

– Matko, przecież nie musimy pchać się w najciemniejsze dziury. Chodźmy do tego nowego klubu w centrum. Posiedzimy, porozmawiamy. To już pół roku, jak utknęłaś w tej przychodni. Nigdzie nie wychodzimy. My też musimy się rozerwać! Coś nam się od życia należy!

– Masz rację. Niech będzie. Pójdziemy do klubu i uczcimy twój, wcale niemały, sukces. Złapiemy się później. Ach, i jeszcze jedno: gratuluję nowej posady! – Majka rozłączyła się i rzuciła przelotne spojrzenie za okno. Moja Praga jest jednak najpiękniejsza latem, pomyślała i uśmiechnęła się. Przeczesała palcami krótkie kasztanowe włosy i wyszła z pokoju. Oczywiście była zadowolona z powodu pracy, którą dostała Ewa. Wiele starań kosztowało ją zdobycie tej posady. Ale Ewa była osobą zdolną do nie lada poświęceń w imię dotarcia do postawionego sobie celu. Szła przez życie jak burza, do tej pory nie wydarzyło się nic, co mogłoby pokrzyżować jej plany. Była osobą żywiołową, pogodną i potrafiła każdą porażkę przekuć w sukces. Takich umiejętności brakowało Majce. Mimo że były dla siebie jak siostry, nie udało jej się do tej pory przyswoić podobnego postępowania. Owszem, Majka również uparcie dążyła do osiągnięcia swoich celów, ale stawiała raczej na ciężką pracę i cierpliwość, w nadziei, że jej starania zostaną kiedyś przez kogoś zauważone, podczas gdy Ewa głośno komentowała poczynione zabiegi i wysiłek, który wkładała we wszystko, co robiła.

Weszła do łazienki i puściła do wanny gorącą wodę. Spojrzała w lustro i szeroko uśmiechnęła się do swojego odbicia:

– I co, mój ty kopciuszku? Znowu zostałaś krok w tyle?

Wyszczotkowała zęby i nastroszyła niesforną krótką czuprynę. Zrzuciła piżamę i stanęła przed lustrem. Nie lubiła oglądać swojego ciała, nie była z niego zadowolona. Oceniała swój wygląd bardzo krytycznie z powodu niskiego wzrostu i pokaźnych rozmiarów biustu, który rzeczywiście przykuwał uwagę. Biust odziedziczyła po mamie, wzrost niestety również. Choć Ewa wciąż powtarzała, że to same atuty, kiedy przed kobietą pierwszy wkracza jej biust i zapiera dech w piersiach, Majka skrzętnie ukrywała go pod luźnymi koszulami i całym naręczem chust i apaszek, które wręcz przepełniały jej szafę.

Pochyliła głowę w lewo, potem obróciła się bokiem i uniósłszy dwie krągłe piersi w dłoniach, ułożyła usta do pocałunku i wypięła lubieżnie kształtną pupę.

– Wybacz, wieprzu, ale nie będziesz mnie miał. Nie tym razem. – Potrząsnęła piersiami i w geście rezygnacji przewróciła oczami.

Zanurzyła się w ciepłej wodzie i jeszcze na chwilę wróciła myślami do rozmowy telefonicznej z Ewą. Może tym razem, może w ten właśnie weekend pozna swojego księcia? Już pół roku minęło, odkąd przestała spotykać się z Tobiaszem. Wystarczająco dużo czasu, by stanąć na nogi po tym, co się stało, i pozapychać wszystkie luki, które do tej pory wypełniał on. Po tym, jak zdradził ją z koleżanką z pracy, Majce przeszła ochota na mężczyzn. Czuła się oszukana, jej poczucie wartości zachwiało się u podstaw. Ale nie na długo, powoli zaczęła stawać na nogi, jako że przyświecała jej w życiu wiara w człowieka i dobrą stronę jego natury. Wystarczy po prostu rozmawiać i poznawać się. Tobiasz był niestety ewenementem, który niefortunnie stanął na jej drodze, ale dzięki któremu równowaga między upadkami a wzlotami w jej życiu pozostała zachowana.

– Maju, zasnęłaś? – Z pokoju rodziców dobiegł ją słaby głos taty. Już się obudził. Dziewczyna powoli zmyła z siebie resztę snu, otrząsnęła się ze wspomnień.

– Nie, tatku, nie zasnęłam. Już do ciebie idę.

Zrobiła delikatny, prawie niewidoczny makijaż, poprawiła włosy i wyszła z łazienki. Było wcześnie, miała więc wciąż sporo czasu. Wciągnęła czarne jeansy i białą bawełnianą koszulę. Poczuła się świeża i gotowa stawić czoła kolejnym wyzwaniom, jakie niosła jej praca dziecięcego psychologa w przychodni mieszczącej się zaledwie dwie przecznice dalej.

– Dzień dobry, tato. Już się obudziłeś? – Z nieukrywaną miłością pocałowała starszego mężczyznę w czoło. Był taki delikatny i kruchy. Wyciągnęła jego stare skórzane kapcie spod łóżka i delikatnie wsunęła w nie pergaminowe stopy. Kochała swojego ojca nad życie. Był dla niej obojgiem rodziców, odkąd zabrakło przy niej mamy. Zawsze cierpliwy, opanowany. A teraz, gdy zachorował, zdawał się powoli kurczyć w sobie. Serce Majki przeszywało ukłucie żalu, ilekroć wracała pamięcią do czasów, kiedy biegał za jej rowerkiem, żeby jej pierwsze lekcje jazdy nie zakończyły się fiaskiem. To było nie tak dawno. Poprawiła mu szlafrok i ujęła pod ramię, prowadząc do kuchni.

– Wiesz, tato, Ewa dostała dobrą pracę. W tej prywatnej klinice na Ochocie – rzuciła i omiotła ciepłym spojrzeniem jego profil. Spokojne rysy taty rozciągnęły się w uśmiechu.

– No widzisz, Maju? A ty? Długo będziesz pracowała w naszej przychodni? Marnujesz się tutaj.

– Tato, tu też są ludzie, którzy potrzebują pomocy. Wiesz, ile dzieciaków do mnie przychodzi? Jestem tu potrzebna. – Odsunęła nogą taboret stojący w drzwiach do kuchni i ponownie wywróciła oczami. Podeszli do fotela stojącego pod oknem i pomogła tacie usiąść wygodnie. – Zrobię ci kawę, chcesz?

– Tak, proszę. A ciotka zajrzy dziś do mnie?

– Właściwie już powinna tu być. – Majka wcisnęła włącznik elektrycznego czajnika i wsłuchała się w coraz intensywniej brzmiący szum. Podeszła do okna i przytuliła czoło do szyby, próbując wypatrzeć siostrę taty, która zawsze o tej porze przychodziła do nich, by pomóc mu w codziennej walce z chorobą. To wspaniała kobieta, oddana bratu do tego stopnia, że jej życie prywatne zajęło drugi plan.

Ciepły oddech Majki rysował na szybie mgliste kształty. Dziewczyna kreśliła palcem góry, wzniesienia. Ostatni raz była w Zakopanem jeszcze z Tobiaszem…

– Jesteś zupełnie jak twoja matka. – Tata westchnął głęboko, a ton jego głosu zdradzał tęsknotę. Zniechęcona porównaniem odwróciła się do niego i usiadła na taborecie stojącym obok.

– Wiem, tato, wiem. Przypominam ci ją w każdym calu. – Uśmiechnęła się z wyrozumiałością i położyła rękę na jego chłodnej, pokrytej bladą skórą dłoni. – Tyle czasu minęło od jej odejścia, a ty wciąż tak ciepło ją wspominasz. Ja nawet nie pamiętam, jak brzmiał jej głos. – Właściwie Maja nie pamiętała nawet dobrze, jak jej matka wyglądała, ciężko zatem mówić o jakiejkolwiek tęsknocie. Pamiętała fakt istnienia kobiety, która była jej mamą, ale na tym koniec.

– A ja całe życie ją słyszę. Wyobrażam sobie, że rano wstanę, a z kuchni będzie dobiegał jej głos, kiedy komentuje wiadomości zasłyszane w radio.

– Brakuje ci jej, tato? – Uniosła wzrok ku jego twarzy i napotkała smutne i pełne rezygnacji spojrzenie. Tato czekał na powrót matki przez całe życie, a kiedy w końcu zdał sobie sprawę, że ona do niego nie wróci, poddał się. Uległ umykającemu czasowi i dlatego siedział teraz tak biernie, pokąsany chorobą.

– Tak. Brakuje mi jej. Ale popatrz na mnie, po co miałaby teraz wracać? – Rozłożył szeroko ręce i spojrzał na nie, potem przeniósł wzrok na córkę. – Jestem stary, chory. Takiego mnie na pewno nie chciałaby widzieć. – Z głuchym dźwiękiem opuścił ręce na poręcze fotela i odwrócił twarz w stronę okna. To było jego ulubione miejsce, kiedy pozostawał w domu sam. Siadywał wtedy w fotelu i spoglądał za okno, z którego roztaczał się widok na sąsiednie ramię kamienicy oraz wybrukowane podwórko ze stojącym pośrodku starym, obdrapanym z farby i powykrzywianym trzepakiem. Widok wypisz, wymaluj z filmów o starej, szarej Pradze. Jednak jeśli unieść ciężki, przygnieciony trudnym życiem wzrok wyżej, ponad dach kamienicy, ujrzeć mógł błękitne, osnute białymi chmurami niebo nad Wisłą oraz ociekające przepychem i tętniące lepszym życiem dachy zachodniej strony Warszawy. Często obydwoje z Majką siadywali wieczorami w oknie i przyglądali się samochodom mknącym Wisłostradą. Wystarczyło im samo przyglądanie się, jakby wszystko między nimi zostało już powiedziane. Majka podniosła się z taboretu i nalała wrzątku do kubków. Zaparzyła świeżą kawę i głęboko wciągnęła jej elektryzujący zapach.

– Jestem pewna, tato, że z mamą czas obszedł się jeszcze okrutniej niż z tobą. Jeszcze trochę, a poczujesz się lepiej, twoje dolegliwości ustąpią. Przyjdzie wiosna i będziemy spacerowali po parku, jak co roku. – Odwróciła się w jego stronę i obdarowała go szczerym uśmiechem. Kochała tego człowieka. Był taki cierpliwy i dobroduszny. Nigdy nie okazywał zniechęcenia czy złości. I te cechy odziedziczyła po nim. Nawet wtedy, kiedy Tobiasz przespał się z tamtą dziewczyną, nie umiała okazać mu swojej złości. Bardzo spokojnie, choć serce pękało jej na tysiące kawałków, a dusza aż wyła z bólu, położyła mu dłoń na ramieniu i bez zbędnych scen wyszeptała: „Przykro mi”. Odwróciła się na pięcie i wyszła z jego mieszkania. Podobnie jak tata, nie potrafiła przejść obok krzywdy ludzkiej niewzruszona. Dlatego tak wiele znaczyła dla niej praca w pobliskiej poradni. Tu, gdzie nie było oszałamiających perspektyw, byli ludzie, dzieci, którzy jej potrzebowali i dla których tak wiele znaczyła. To była dla niej druga rodzina.

– No, to jest argument. Muszę tylko wyzdrowieć, robaczku mój. – Uśmiechnął się tata i wyciągnął swoje szczupłe, odziane w pasiaste spodnie od piżamy nogi.

– Aha, zapomniałabym powiedzieć, że wychodzimy jutro z Ewą do miasta. Idziemy uczcić jej nową pracę. Myślisz, że będziesz mógł posiedzieć sam?

– To bardzo dobry pomysł. Dawno już nie wychodziłyście. Mną się nie przejmuj. Coś tam pooglądam i położę się. Spokojnie, dam sobie radę. Nie jestem przecież niedołężnym dziadkiem. – Obydwoje się roześmiali, a za ich plecami rozległo się pukanie do drzwi i po chwili stanęła w nich starsza kobieta, siostra taty.

Majka zabrała kubek z kawą i wróciła do swojego pokoju. Zawsze gdy w domu pojawiała się ciotka Basia, tata zachowywał się jak młody bóg. Miał świetny kontakt ze swoją siostrą, obydwoje siadali w kuchni i wspominali czasy, kiedy to byli młodsi, a jakie wtedy życie było wspaniałe, nie to, co dzieje się teraz. Nie chciała przerywać im rytualnych wspominek, bardziej zależało jej natomiast na przejrzeniu szafy w poszukiwaniu czegoś odpowiedniego, co mogłaby na siebie założyć w sobotni wieczór. Tym razem postanowiła zdać się na swoją kobiecą intuicję w sprawie dobrania stroju. Przypomniała sobie, kiedy jeszcze na studiach wybrały się z Ewą na imprezę do klubu studenckiego. Wtedy całkowicie zdała się na gust przyjaciółki, pomijając niefortunnie drobny fakt, że bardzo różnią się temperamentami. Impreza była piekącym wspomnieniem, na samą myśl o niej przebiegły jej po plecach dreszcze. Majka na każdym kroku miała składane jednoznaczne propozycje, a że towarzystwo składało się nie tylko z kolegów z wydziału, musiała po prostu wrócić do domu, by nie słuchać pogwizdywań i chamskich zaczepek.

Roześmiała się sama do siebie na wspomnienie miny Ewy, która czuła się winna całemu nieudanemu przedsięwzięciu oraz urażona prostackim zachowaniem chłopaków, którzy nie docenili jej stylizacji. A to z reguły wprawiało Ewę w nie lada niezadowolenie. Jednakże, jako że była ona osobą nad podziw cierpliwą i nie potrafiła długo chować urazy, natychmiast wyciągnęła z tego zdarzenia naukę na temat odpowiednich stylizacji swojej przyjaciółki. „Żadnych spódnic i opiętych bluzeczek, moja kochana. To absolutnie nie jest twój look” – skwitowała i uznała sprawę za zamkniętą. Żadna porażka nie zajmowała długo jej uwagi. Została przeanalizowana i wyrzucona w niepamięć.

Majka pokręciła głową na wspomnienie swojej naiwności i wyciągnęła z szafy zgrabny, zaledwie nieznacznie podkreślający jej sylwetkę sweterek i czarne rurki. No, w tym będę wyglądała dobrze, pomyślała i zadowolona z siebie rzuciła ubrania na stojący pod ścianą rozłożysty rattanowy fotel. Majka bardzo lubiła rattanowe meble, kojarzyły jej się z wygodą i dotykiem luksusu. Nie myślała o sobie jako o pustej panience z Warszawy, która ponad wszystko ceni komfort i wygodę. Prawdą jest, że miała swoje ulubione meble, które dla niej były luksusowe, ale nie stać jej było na nie. Nie znaczy to jednak, że nie mogła pozwolić sobie na odrobinę takiego luksusu w postaci chociażby drobnego elementu, jakim w tym wypadku był jej fotel. Jej tata na każdym kroku powtarzał, że przywiązuje wagę do rzeczy pięknych, jak jej matka. Jednak Maja nie była zachwycona, słuchając o cechach, które dzieliła ze swoją matką. Była otwarta i w życiu kierowała się głównie wiarą w człowieka. Jej matka natomiast nigdy nie kojarzyła jej się z niczym dobrym, ale nie chcąc sprawiać tacie przykrości, z przyklejonym do twarzy uśmiechem słuchała opowieści o niej, których snucie sprawiało mu wyjątkową przyjemność.

Wspomniana wiara w ludzi często napotykała utrudnienia, chociażby w postaci pacjentów, z którymi się spotykała. Nie zawsze były to bowiem małe dzieci, często gimnazjaliści potrafiący zachowywać się w sposób tak dojrzały, wyrafinowany, że trudno sobie wyobrazić, jak wiele złego nauczyło ich życie. Jednak wierzyła, że można im pomóc i należy zrobić wszystko, by ich twarze odwróciły się od marazmu i zwróciły ku lepszemu życiu. Tej wiary jednak Majka nie miała, jeśli chodziło o jej matkę. Ten rozdział jej życia uważała za zamknięty.

Spojrzała na zegarek stojący na stoliku przy łóżku i powoli nałożyła na siebie ciepłą parkę. Naciągnęła zieloną czapkę z nausznikami, spakowała do kieszeni komórkę i klucze do domu. Była gotowa pójść do pracy.

Popołudnie i wieczór mijały jej w pracy swoim stałym, spokojnym rytmem. Miała na dziś umówionych tylko kilka wizyt z dzieciakami z pobliskiej podstawówki. Wszystkie one, takie bezbronne i jeszcze niewinne, stanowiły dla swoich rodziców niemały problem. Nie potrafiły bowiem patrzeć na życie tak, jak ich rodzice. Często z rozbitych rodzin, gdzie przemoc i alkohol stanowiły jedyną odskocznię i lekarstwo na codzienne zmagania związane z pracą bądź jej brakiem, niewierną żoną czy też mężem stosującym przemoc. Majka podchodziła do tych swoich małych pacjentów jak do młodszego rodzeństwa, z którym znalazła wspólny język, w którym odkrywała wciąż nowe talenty i zdolności. Był to czas, kiedy mogła i starała się dać im tak wiele miłości i zrozumienia, by starczyło im siły do następnego spotkania. A spotkania miała umówione już na kilka miesięcy do przodu. Rodzice mieli czyste sumienia, bo nie musieli poświęcać dzieciom zbyt wiele swojego cennego czasu, a ich dzieci były szczęśliwe, bo miały na świecie kogoś, kto w nie wierzył i budził chęć do życia.

Po całym takim dniu Maja była bardzo zmęczona, oczy same jej się zamykały, kiedy piła ostatnią kawę w małej, pomalowanej na szaro kuchni mieszczącej się w połowie długiego korytarza poradni. Nad głową brzęczała zepsuta świetlówka, a migoczące światło podkreślało mroczną, nieprzyjemną atmosferę. Poza nią w poradni był jeszcze jej kolega, Marek, który podobnie jak ona był młodym psychologiem dziecięcym, jednak zajmował się dziećmi starszymi. Majka często słuchała, jak rozmawiał ze swoimi pacjentami. Ściany poradni były cienkie, więc siedząc w kuchni, z głową podpartą na dłoniach wsłuchiwała się w dźwięk jego spokojnego, niemal usypiającego głosu. Słuchając jego słów, nierzadko zaciskała powieki, zrozpaczona rozmiarem złości i krzywdy, jaką ludzie potrafili sobie nawzajem wyrządzać. W takich momentach czuła się bezradna. Ona, dwudziestoośmioletnia kobieta. Jak mogła wierzyć, że świat można uleczyć, kiedy on aż w szwach pękał od nienawiści i żółci toczącej jego niewyobrażalnie wielkie cielsko? Przychodziły momenty, kiedy była tak zrezygnowana i pełna wątpliwości w to, co robi, że nie myślała o niczym innym, tylko o ucieczce. Nieważne dokąd, chciała po prostu biec, najdalej od tego miejsca i krzywd, jakie przychodziło jej tu oglądać. Jednak za chwilę wracały do niej te momenty, kiedy czuła na twarzy bądź obejmujące ją w pasie drobne rączki jej pacjentów, ściskające ją mocno. Ich oczka, które mówiły same za siebie, a przepełnione po brzegi smutkiem wtłaczanym w ich małe serduszka przez najbliższe im osoby, były dla niej jak adrenalina w najczystszej postaci. Wstawała wtedy od biurka, odstawiała skrzypiące drewniane krzesło, brała głęboki oddech i już nie pamiętała o chwilach zwątpienia. Jej droga i cel na nowo tkwiły gdzieś daleko przed nią, jak mała plamka światła na końcu długiego korytarza.

Tego wieczora Majka wróciła później niż zwykle. Potrzebowała trochę czasu, by ochłonąć i zrzucić z siebie ciężar rozmów, które toczyła w pracy. Dlatego wybrała dłuższą drogę do domu. Było cicho. Wiatr, który przez cały dzień przygniatał niepokorne drzewa do ziemi i rytmicznie wystukiwał swoje nuty marznącym lutowym deszczem, ucichł. Majka słyszała tylko dźwięk swoich butów uderzających o nierówny chodnik. Przystawała przed witrynami starych sklepów i starała się w ten sposób uspokoić. Podświadomie szukała wytłumaczenia dla tego, co słyszała od dzieci. Starała się znaleźć równowagę pomiędzy tym, w co wierzyła, a tym, co widziała i słyszała każdego dnia w pracy. Nie było jej łatwo. Naciągnęła na głowę kaptur obszyty szarym sztucznym futerkiem, po czym wcisnęła ręce głębiej w kieszenie kurtki. Było jej zimno, chciało jej się spać i była bardzo samotna. Uświadomiła sobie, że przez cały dzień nie rozmawiała z Ewą. Czyżby nowa praca aż tak bardzo pochłaniała jej żywiołową przyjaciółkę? Możliwe. Majka sięgnęła do kieszeni po telefon, była godzina dwudziesta trzecia. Powoli skierowała się w stronę domu.

II

– Dzień dobry, panie Tomaszu! – z przedpokoju dobiegł Majkę głos Ewy. Mimochodem odwróciła się i rzuciła okiem na stojący na nocnym stoliku zegarek, była już dwudziesta trzydzieści. Ewa pojawiła się jak zwykle punktualnie. W tej kwestii, już kolejnej zresztą, nie miała sobie równych. Majka pospiesznie roztarła cień na powiece i spryskała się swoim ulubionym zapachem Elizabeth Arden. Piżmowa nuta podrażniła jej wyobraźnię. Przez chwilę patrzyła na siebie jak na symbol seksu, piękną panią doktor psychologii, ale w momencie, kiedy drzwi do łazienki otworzyły się i stanęła w nich Ewa, ten czar prysnął.

– No, moja droga, wyglądasz imponująco, tak świeżo. Jakiś nowy makijaż? – Ewa uniosła figlarnie jedną brew i przeniosła wzrok z przyjaciółki na swoje odbicie w lustrze, układając usta w gwiazdorski dziubek. – Ja przy tobie wyglądam jak marna replika van Gogha – rzuciła lekko.

– Bez przesady, Ewcia. Tobie również nie można niczego zarzucić – Majka oddała komplement i obydwie parsknęły śmiechem, rozbawione patosem prawionych uprzejmości. Stanęły obok siebie i jeszcze przez chwilę przeglądały się w lustrze. Jak dwie siostry, zawsze kiedy razem gdzieś wychodziły, stawały przed lustrem w domu Majki i dokonywały ostatnich poprawek, które oczywiście odbywały się pod ścisłym nadzorem Ewki.

Obie w doskonałych nastrojach, roześmiane, wybiegły z domu, Majka przelotnie uściskała jeszcze tatę stojącego w przedpokoju i cmoknęła blady policzek ciotki Basi, która postanowiła wspaniałomyślnie dotrzymać bratu towarzystwa w sobotni wieczór. Dzięki temu Majka miała pewność, że nic mu się nie stanie i nie będzie musiała wracać do domu zbyt wcześnie. Na dworze było zimno, aura lutego nie sprzyjała. Zamiast śniegu padał deszcz, zimne krople uderzały w dach przed drzwiami klatki schodowej, z której wyszły dziewczyny. Przy minusowej temperaturze można było spodziewać się, że deszcz zamarznie. I mimo że Ewa była również świetnym kierowcą, Majka poczuła przez chwilę piekący dyskomfort.

– Może lepiej pojedźmy autobusem? – rzuciła niepewnie i odwróciła się do koleżanki, która w tej chwili wyłoniła się zza drzwi wyjściowych.

– Byłybyśmy szybciej samochodem. A poza tym, sama wiesz… Autobusem będziemy jechały oblewać mój awans społeczny? – Ewa wykrzywiła przekornie twarz w grymasie udawanego niezadowolenia. Przez chwilę Majka pomyślała, że ta pewność siebie może okazać się kiedyś zgubna i utrze Ewie nosa.

– Jak chcesz, w nocy może być ślisko. I nie będziesz mogła się napić.

– To nic. Najwyżej zostawimy auto pod klubem. Koniec gadania, jedziemy. – Ruszyła w kierunku samochodu truchtem, starając się osłonić dłońmi upięte w warkocz włosy, które tworzyły na jej głowie coś, co wyglądało jak korona. Majka omiotła przyjaciółkę spojrzeniem. Była wysoką i szczupłą blondynką o nieskazitelnej, bladej cerze, którą podkreślała delikatnym podkładem dodającym jej jeszcze subtelności i kruchości. Ciemny cień na powiekach uwydatniał głębię jej piwnych oczu, a drapieżna czerwień szminki nadawała wyrazistości jej pełnym ustom. Ewa była pewna siebie, co widać było nawet w sposobie, w jaki się poruszała. Zdecydowanie i prężnie wyrzucała przed siebie długie nogi ubrane w dopasowane czarne kozaczki z lśniącej skóry i zamaszyście machała ręką, w której ściskała kluczyki do swojej toyoty. W ciemnym futrzanym płaszczu, przewiązana w pasie czarnym paskiem podkreślającym symetryczne i rozkołysane biodra, wyglądała po prostu rewelacyjnie. Ewa wywodziła się z rodziny lekarzy, jej matka była stomatologiem, a tata pracował jako anestezjolog w szpitalu na Mokotowie. Nigdy nie narzekała na nadmiar kontaktów z nimi. Wciąż zabiegani pomiędzy szpitalem a gabinetem, poświęcali jej niewiele czasu. Jednak była ich oczkiem w głowie, stąd zawsze spełniali jej kaprysy i pozwalali na więcej niż rodzice rówieśników. To jednak nie wpłynęło na jej sposób odbierania koleżanek i kolegów. Miała może i wysokie mniemanie o sobie, była jednak bardzo pilną uczennicą już w gimnazjum, potem na studiach, znała cztery języki i wciąż dążyła do perfekcji.

– Szybko, mała! Nie będziemy bały się małego deszczyku! – krzyknęła, siedząc już w samochodzie. Majka spojrzała z głębokim westchnieniem w ciemne, smutne i deszczowe niebo i naciągnęła kaptur swojej parki na głowę. Nie musiała martwić się o swoje włosy, zawsze wystarczyło jej kilka zgrabnych ruchów ręką i jej krótka, naturalnie kręcona ciemna fryzura nabierała oczekiwanych kształtów.

Mimo tak dużej różnicy temperamentów i zainteresowań dziewczyny doskonale się rozumiały, a wszystko to, co je różniło, traktowały jako element przyciągający je ku sobie. Były jak dwa bieguny. Majka żyła z tatą skromnie w małym mieszkaniu z niewielkim salonem i ciasną kuchnią. Jej tata był kierowcą ciężarówki, więc często przebywał poza domem i wtedy, jako dziecko, pozostawała pod opieką ciotki Basi bądź spędzała noce w towarzystwie przyjaciółki w mieszkaniu jej rodziców.

Maja często myślała o sobie i Ewie, o tym, jak wiele już razem przeżyły, i zastanawiała się, jak będzie wyglądało ich życie za kilka lat. Czy wciąż będą tak nierozłączne?

W ciszy podjechały pod klub. Było późno, więc musiały zaparkować całą przecznicę dalej i, otulone szczelnie, szybko przemierzały odległość dzielącą je od ciepłego lokalu. Obie milczały, jednak miały świadomość, że podróż samochodem zaliczała się do raczej kiepskich pomysłów. Wystarczyło wymienić porozumiewawcze spojrzenia, by Ewa westchnęła niezadowolona, a Majka wywróciła oczami, jak to zwykła czynić. Dopiero kiedy zrzuciły z siebie mokre kurtki i usiadły w ciepłych, wyściełanych zamszową skórą fotelach, pociągając pierwsze łyki zamówionych drinków, mogły rozluźnić się i przestać myśleć o paskudnej pogodzie.

Ewa zachłannie rozglądała się wokół, próbując określić, czy dokonała słusznego wyboru, idąc do nowo otwartego lokalu. Wewnątrz panował kameralny nastrój, jedynym oświetleniem były niewielkie lampki stojące na stolikach oraz bar z roziskrzonym oświetleniem ledowym. Całość zachowana w królewskim odcieniu szkarłatu, który złamano suchą szarością. Z głośników umieszczonych właściwie nie wiadomo gdzie, bo cicha muzyka dobiegała zewsząd, płynęły spokojne dźwięki. Na niewielkiej przestrzeni pomiędzy stolikami kołysało się kilka par mocno wtulonych w siebie. Majce bardzo odpowiadała taka atmosfera. Spokój, harmonia i nastrój, tak właśnie wyobrażała sobie miejsce, w którym będą mogły uczcić zdobytą posadę Ewy. Podciągnęła rękawy swojego swetra i dyskretnie obrzuciła spojrzeniem swoje piersi. Wszystko było w porządku, co prawda dekolt swetra był odważny, jednak piersi wciąż tkwiły w jego objęciach. Uśmiechnęła się zadowolona i przymknęła oczy. Z głośników dobiegł ją nieco chropowaty głos Selah Sue, poczuła przez moment przyjemnie spływające na nią odprężenie. Było jej już zupełnie ciepło, nastrój powoli robił się odpowiedni, jednak kiedy otworzyła ponownie oczy i spojrzała na przyjaciółkę, ta zdawała się nie podzielać jej zadowolenia.

– Ale masz minę – szepnęła rozbawiona.

– Nie tak sobie wyobrażałam ten lokal. – Ewa wydawała się być najzwyczajniej rozczarowana.

– Daj spokój, jest w porządku. Możesz posiedzieć i porozmawiać, a jeśli będziesz chciała potańczyć, to tam znajdzie się dla ciebie miejsce. – Majka wskazała ręką parkiet. – No dobrze. To ja proponuję wznieść toast za ciebie i twoją nową pracę. – Uniosła szklankę ze swoją tequilą sunrise i czekała na podobny gest ze strony Ewy. – Pyszności, moja kochana. Też sączyłabyś drinka, gdybyś nie uwiązała sobie dziś kuli u nogi. No, ale cóż, twoja strata – starała się rozładować niezadowolenie przyjaciółki. Ewa jednak miała skwaszoną minę i taksowała piorunującym wzrokiem zarówno lokal, jak i przebywających wewnątrz ludzi.

– Ewcia, dziś świętujemy. Dlaczego zamierzasz popsuć ten wieczór, hej? – Poklepała ją po zaciśniętej na serwetce dłoni. – Powiedz może, jak minął ci pierwszy dzień wczoraj? Byłaś chyba bardzo zajęta, co?

– Wiesz, jak jest. Zanim trafiłam do odpowiedniej sekcji i znalazł się ktoś, kto wskazał mi mój gabinet, minęła chwila. Teraz nikt na nic nie ma czasu, jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć, to musisz sama na to wpaść. Ale w końcu trafiłam, wiem już, gdzie będę przyjmowała moich pacjentów. Oczywiście na początek będę miała takie sesje zbiorowe ze swoim przełożonym, nie dostanę pacjentów od pierwszego dnia pracy, ale taki układ mi odpowiada. Tam pracuje się całkiem inaczej niż na Pradze. – Ewa, w miarę upływu czasu, który mogła poświęcić opowiadaniu o nowym zajęciu, o nowych celach i pięknym, zachowanym w modnej kombinacji szarości i zieleni gabinecie, promieniała. Majka, obserwując ją, czuła coś w rodzaju zazdrości. Zawsze wyobrażała sobie, że jej gabinet będzie miał pomalowane na biało ściany z dębowymi meblami i wygodnym skórzanym fotelem, na którym będzie siedziała, kiedy jej pacjenci będą mieli do wyboru wygodny rozłożysty fotel bądź obszyty ciemnym, grubym płótnem szezlong. Nawet wyposażenie gabinetów, o których marzyły, było całkiem inne. A jednak słuchała opowiadania przyjaciółki z ogromnym zainteresowaniem. Widziała, jak zmienia się jej twarz, kiedy zapomina o krótkim, ale nieprzyjemnym spacerze do klubu i rozczarowaniu, jakim okazał się dla niej wybór miejsca na świętowanie jej sukcesu. Ewa uwielbiała opowiadać o sobie, swoich osiągnięciach. Była więc w swoim żywiole. Wpatrzona w przyjaciółkę i rozpromieniona jej radością Majka przeniosła na chwilę wzrok tuż za głowę Ewy, gdzie po przeciwnej stronie, na podobnym fotelu, z ciężką szklaneczką whisky siedział mężczyzna i uporczywie patrzył w ich kierunku. Przełknęła nerwowo i objęła ustami słomkę swojego drinka. Przez moment czuła się zaniepokojona, jej wyobraźnia natychmiast podsunęła jej obrazy horrorów, których, przemknęło jej przez myśl, naoglądała się w nadmiarze. Delikatnie i, miała nadzieję, niezauważalnie odwróciła się za siebie, sądząc, że to nie ona jest obserwowana. Jednak za nią nie było już nikogo, fotele stały puste. Starała się nie patrzeć w tamtym kierunku, jednak świadomość, że ktoś obcy wpatruje się w nią nieprzerwanie, przyprawiała ją o dreszcze. Skupiła całą swoją uwagę na szczebioczącej Ewie i poczuła niesamowitą ulgę, że jednak przyjechały do klubu samochodem.

– Majka, czy wszystko jest w porządku? – spytała po chwili Ewa.

– Tak. Wszystko jest okej.

– Jakoś tak pobladłaś. Źle się czujesz? – dociekała nadal.

– Nie, jest okej. – Majka przeniosła wzrok ponownie na fotel za Ewą. Był pusty. Na stoliku stała tylko szklanka z ciemnym płynem. Dziewczyna odetchnęła z ulgą. – Powiedz mi, Ewa, co zrobisz z personalnym? Przecież nie oczekujesz, że zrezygnuje ze swojego trofeum? – Zmieniła temat, przekonana, że uda jej się ponownie nawiązać zerwany wątek rozmowy.

– Masz na myśli, czy pójdę z nim do łóżka?

Majka przytaknęła, rozciągając równocześnie usta w grymasie udawanego zażenowania.

– Wiesz, lubię seks i mam świadomość, że wiele spraw można załatwić w ten sposób, ale nie bardzo spieszy mi się, żeby iść do łóżka z nim. Jest obleśny. Czy sądzisz, że posunęłabym się tak daleko, by osiągnąć swój cel? – W jej spojrzeniu pojawiło się coś, co przypominało wątpliwość, ale po chwili umknęło i Ewa odzyskała pewność siebie. Majka nawet nie zdążyła udzielić jej odpowiedzi. – Nie, moja droga. Nie wydaje mi się, żebym postąpiła źle. Przecież mogę go unikać. Mogę wynajdywać wiele wymówek, które odsuną ten nieprzyjemny moment. A może po prostu powinnam wyjść z nim do łazienki i tam bzyknąć się na chybcika? Byłoby po bólu.

– Ewa, ale to nie jest w twoim stylu.

– Co? Na chybcika w kibelku? – Obie parsknęły śmiechem. Rzeczywiście, Ewa była bardzo otwarta, jeśli chodzi o sposób postępowania, ale załatwianie spraw przez łóżko stanowiło nawet dla niej coś, z zaakceptowaniem czego miała problem. Majka nie chciała oceniać jej ani drogi, którą kroczyła. To nie było w jej stylu. Właściwie, będąc psychologiem, nie mogła pozwolić sobie na tego typu zachowania, bo to czyniłoby ją stronniczą. A problemy jej pacjentów stanowiły przecież konsekwencję błędów ich rodziców i to przez nich Majka miała pełne ręce pracy. Nie mogła nikogo oceniać. Poza tym, jak powiedział kiedyś jej tata, nie należy nikogo oceniać, wtedy ocenianym się nie będzie. Poza małymi wyjątkami, jakim był na przykład Tobiasz, którego zachowanie absolutnie na ocenę zasługiwało.

– Pójdę potańczyć – rzuciła Ewa i uderzyła dłonią w stolik. – Nie będę już myślała o wieprzu i jego nieokiełznanej chuci. Zamierzam dziś dobrze się bawić, moja kochana Maju. Idziesz?

– Nie, ja popatrzę. Wciąż za mało wypiłam, żeby tańczyć. – Przewiesiła torebkę przez ramię fotela i rozsiadła się wygodnie, obserwując płynne i kocie ruchy Ewy na parkiecie. Oczywiście za chwilę wokół niej znalazło się już kilku chętnych mężczyzn do dotrzymania towarzystwa, co Ewa skwitowała rozłożonymi rękami i serdecznym uśmiechem w kierunku przyjaciółki. Ale są tacy, którzy tańczą, i tacy, którzy dla równowagi podpierają ściany, przyszło Majce do głowy i mimowolnie odwróciła twarz w kierunku, gdzie siedział nieznajomy mężczyzna. Fotel wciąż stał pusty. Prawdopodobnie poczuł zakłopotanie, kiedy Majka zorientowała się, że ją obserwuje, i wyszedł. Jednak dla upewnienia się, a może z czystej ciekawości, dziewczyna rozejrzała się po sali. Rzeczywiście, nie było go. Westchnęła i skinęła delikatnie głową w stronę kelnera, jej szklanka była bowiem pusta.

Odczekała chwilę, by Ewa spojrzała w jej kierunku, i wskazała palcem toaletę.

Za każdym razem, ilekroć Maja wybierała się do jakiegoś klubu bądź restauracji, zawsze ciekawa była, jak wyglądają toalety. Im bardziej stylowe były wnętrza, tym ich toalety były piękniejsze. Pamiętała dzień, kiedy jeszcze tato nie chorował i wybrali się do greckiej knajpy na Saskiej Kępie, gdzie wygląd toalety po prostu ją zachwycił swoją skromnością, a zarazem niesamowicie przemyślanymi łączeniami stylów. Idąc w kierunku łazienki, wróciła pamięcią do tamtego dnia. Tata, w pełni sił, zdrowy, zabrał ją na kolację po powrocie z tygodniowego wyjazdu. Ilekroć wracał po tak długim czasie, zawsze ją gdzieś zabierał. Chciał w ten sposób nadrobić czas, kiedy nie było go obok niej. Byli ze sobą bardzo zżyci i świadomi tej wyjątkowej więzi, która ich łączyła. Tato nie związał się bowiem z żadną kobietą po odejściu mamy. Cały swój czas i życie poświęcił wychowaniu córki i za swój obowiązek przyjął zastąpienie jej obojga rodziców. Gdyby rodzice pacjentów postępowali w myśl tej samej zasady, Majka nie miałaby co robić w poradni, a świat byłby pełen szczęśliwych ludzi. Nucąc pod nosem kawałek, który przed chwilą usłyszała, weszła do toalety. Spojrzała w lustro i roztrzepała burzę włosów na głowie. Musnęła usta delikatnym błyszczykiem i rozejrzała się wokół. Styl toalety wydał jej się chłodny. Ściany trochę przytłaczały tą samą królewską czerwienią w toalecie, która była w końcu miejscem niedorównującym przestrzenią sali piętro wyżej, jednak piękne duże umywalki wkomponowane w długi stół zrobiły na niej przyjemne wrażenie. Wymieniła grzecznościowy uśmiech z mijającą ją kobietą i ruszyła w kierunku schodów. Nawet nie zauważyła, kiedy tuż przed nią, widocznie wychodząc z sąsiadującej po lewej stronie toalety męskiej, wyrósł ten sam mężczyzna, który obserwował ją na sali. Majka wpadła na niego i obiema rękami oparła się o jego twarde, mocno zarysowane pod czarną koszulą piersi. Był od niej wyższy, co oceniła, kiedy uniosła przestraszone oczy i spojrzała w jego spokojną, aczkolwiek budzącą w niej niepokój twarz. Patrzył jej w oczy bez zawstydzenia, jakby chciał wedrzeć się do wnętrza jej duszy. Przeszył ją dreszcz, jednak nie potrafiła określić, czy przestraszyła się tak bardzo jego, czy też sam fakt, że się zamyśliła, wprowadził ją w ten chwilowy stan odrętwienia. Czuła jego twarde mięśnie, a z jej ust wyrwał się tylko cichy jęk. W jednej chwili zapragnęła być już na sali i siedzieć w swoim fotelu. Nie, zapragnęła być już w domu i popijać kawę z tatą w kuchni. Ale mężczyzna jakby zamarł, tak jak ona. Położył jej dłoń na przedramieniu i lekko odchylił głowę. Po jej ciele rozlało się przyjemne ciepło, kiedy zsunął dłoń i zatrzymał ją na wysokości jej łokcia.

– Przepraszam. Nie chciałem pani przestraszyć – powiedział, a Majka uświadomiła sobie, że czekała na moment, kiedy usłyszy jego głos. Był niski, trochę chropowaty. Zaschło jej w ustach, przełknęła więc ślinę, chcąc zwilżyć nieco nagle zaschnięte gardło. Starała się poczuć jego zapach, jednak nie mogła zmobilizować się do zaczerpnięcia głębszego haustu powietrza.

– To ja przepraszam. Nie spodziewałam się, że tu są kolejne drzwi. – Zorientowała się, że wciąż trzyma dłonie oparte o jego tors i czując rumieniec zalewający twarz, oswobodziła rękę z jego uścisku i potarła niezręcznie czoło.

– Nic się pani nie stało? – Przeniósł spojrzenie w kierunku jej dłoni, a potem lekko odsunął się od niej, chcąc przyjrzeć się jej dokładniej.

– Nie, nic mi nie jest. – Splotła ręce na wysokości piersi i czekała, aż jego wzrok zatrzyma się na nich. Zawsze tak było, pierwszą rzeczą, jaką faceci u niej zauważali, były jej duże piersi. A ona jeszcze postanowiła wskoczyć dziś w ten skąpy sweterek. Właściwie była pewna, że zauważy ten sam grymas na jego twarzy, który towarzyszył innym na ich widok. Poczuła, że robi jej się gorąco. On jednak tylko ogarnął ją wzrokiem i wskazał dłonią schody.

– Proszę. – Uspokojona ruszyła przodem, cały czas zastanawiając się, co on teraz robi. Może zaatakuje ją od tyłu. Odwróciła się lekko przez ramię i ich spojrzenia ponownie się spotkały. Uśmiechnął się ledwo zauważalnie, ale nie był to uśmiech mężczyzny, który zamierzał ją atakować.

Dopiero u szczytu schodów gorączkowo zaczęła zastanawiać się, co i czy w ogóle powinna jeszcze powiedzieć. Czuła się dosyć niezręcznie w tej sytuacji. Odwróciła się i zwyczajnie podała mu rękę.

– Miłej zabawy życzę. I przepraszam za tę wpadkę. – Uścisnęła jego dużą, chłodną dłoń. Jej uszu dobiegły znajome dźwięki ulubionej piosenki Ewy. Przez chwilę zapomniała o przyjaciółce. Powoli odwróciła głowę w kierunku ich stolika, fotele nadal były puste.

– Mam na imię Paweł.

– Przepraszam? – Zaskoczona zwróciła twarz ponownie w jego stronę.

– Paweł. Mam na imię Paweł.

– Oh, ja jestem Majka. Miło mi cię poznać. Ale muszę już iść. Nie jestem sama.

Majka nie była gotowa na jakieś przelotne znajomości zawarte w klubach. Takie raczej nie niosą ze sobą niczego dobrego, a już na pewno wartościowego. Poza tym, uznała, lepiej zakończyć tę rozmowę na tym etapie, niż później cały wieczór zastanawiać się, jak zgrabnie pozbyć się niepożądanego towarzystwa. Uśmiechnęła się zatem grzecznie i wyjęła dłoń z jego uścisku.

Dopiero kiedy usiadła w swoim fotelu i odnalazła wzrokiem roztańczoną Ewkę, poczuła się lepiej, spokojniej. Złapała kilka głębszych oddechów, pociągnęła łyk swojego drinka i zaczęła kręcić pierścionek, który dostała od taty z okazji wysokiej średniej na świadectwie maturalnym. Dotarł do niej słodkawy zapach wanilii wydzielany przez świeczkę stojącą na ich stoliku oraz ogarnął ją zewsząd szum rozmów i hałas grającej nieco głośniej muzyki. Ale mnie przestraszył, pomyślała i uśmiechnęła się na wspomnienie spotkania sprzed kilku chwil. Ponownie odwróciła głowę w stronę parkietu. Ewa powoli kierowała się w jej stronę. Jej policzki płonęły, w oczach widać było znajome ogniki zadowolenia, które zawsze towarzyszyły jej, kiedy znajdowała się w centrum zainteresowania. Majkę rozbawił widok przyjaciółki. Gdyby ona, wychodząc z toalety, znalazła się w sytuacji, w której znalazła się Maja, na pewno nie odeszłaby tak po prostu. Poświęciłaby zdecydowanie więcej czasu na poznanie tego człowieka. Majka pomachała jej i mimochodem przeniosła spojrzenie w kierunku jego stolika. Nie oczekiwała zobaczyć go, właściwie uznała, że nie powinno go już tam być. A jednak, wciąż siedział i uparcie, bez odrobiny onieśmielenia, wpatrywał się w nią. Tym razem nie miała wątpliwości, że patrzy na nią. Ciemne, krótko przycięte po bokach włosy niesamowicie kontrastowały z jego delikatną bladą twarzą, okoloną lekkim, kilkudniowym zarostem. Ciemna koszula opinała szczupłą sylwetkę. Czarne sztyblety zawiązane zaledwie do połowy oczek obejmowały nogawki jeansów. W sumie był przystojny. Paweł. Majka uśmiechnęła się w nadziei, że jednak tego nie zauważył, ale on uniósł nieznacznie szklankę i odwzajemnił jej uśmiech. W tym momencie stanęła nad nią Ewa.

– Hej, smutasku! Gdzie mi zniknęłaś przed chwilą? – Opadła ciężko na fotel i pomachała młodemu czarnoskóremu chłopakowi, który stał po przeciwnej stronie parkietu. – Już nie mam siły. Ale wspaniale się czuję! Nie będę myślała o tym wieprzu, kochana. Bawmy się, a on nie będzie nam psuł ani wieczoru, ani tym bardziej mojej kariery. Postanowiłam właśnie przed chwilą, że coś wymyślę, i nie zamierzam oddać mu, jak ty to nazwałaś…? Jego trofeum. – Pociągnęła solidny łyk soku i oparła się ciężko o fotel. Majka rzuciła okiem nad jej ramieniem. Pawła już nie było. Poczuła coś w rodzaju ulgi, choć nie potrafiła powstrzymać się od przeczesywania wzrokiem sali w poszukiwaniu znajomej sylwetki. Zaintrygował ją sposób, w jaki na nią patrzył. Zupełnie tak, jakby chciał tym spojrzeniem coś jej przekazać. Choć właściwie mogła tylko odnieść takie wrażenie.

– Dobrze się bawisz, Maju? – spytała Ewa.

– Wiesz, nawet mi się tu podoba. Musimy wpaść tu jeszcze kiedyś – szepnęła bardziej do siebie i wsunęła się głębiej w fotel. Ich waniliowa świeczka zgasła.