Rodzicom autora, a nie rodzicom jego fikcji.

Bratu autora.

Jej.

Tobie.

Uroczej Fikcji.

W imię prawdy, której mnie często brak.

W imię zdrady, z którą nie ma jak…

W imię Zasady, z którą raz jest Tak, raz tAK.

O czym jest ta książka?

Freelance to marzenie o wolności, byciu wolnym, niezależnym w życiu, czyli w pracy (…). Poznanie się na freelansie to poznanie się na własnym życiu (…). To śmierć idei.

Tylko chwile przełomów, mniejszych czy większych, mają w życiu jakiś głębszy sens. Momenty stabilizacji są dobre jedynie wtedy, gdy prowadzą do przełomu.

O tym i tego typu Pierdołach jest ta książka.

Część 1

Nie było łatwo otrząsnąć się z uroku ostatnich dni sierpnia. Od czasu końca dzieciństwa wakacje przestały naprawdę cieszyć. Dni nie były tak ciepłe i słoneczne. Skracały się proporcjonalnie do wzrostu tempa upływu czasu. Lata mijały, rozumiałem, że zacząłem tracić Cel. Z drugiej strony to, że tak silnie związałem się z celowością, przerażało znacznie bardziej. Tak bezsensownie, po prostu, poczułem, że nic nie ma dla mnie sensu. To było złe i musiało się zmienić, choć nie miało przecież sensu… Podświadomie zrozumiałem, że nie mogę być kolejną nudną historią, której nikt właściwie nie opowiedział. Gdzie logika? Logiki brak. Liczy się opowieść. Że jest. Opowiada się. I tylko to Znaczy. Naprawdę.

W czerwcu zwolniłem się z pracy. Opuściłem dolnośląskie miasto, w którym spędziłem rok życia. Wsiadłem w pociąg i skierowałem się na północ. Miałem dwadzieścia sześć lat.

Zatrudniłem się jako barman w Międzyzdrojach. Lałem browar podczas Festiwalu Gwiazd w lipcu, lałem w sierpniu. Z początkiem września nie było komu polewać poza wycieczkami starych ludzi z Polski; starych z Niemiec i Skandynawii. Od kilku lat nie mieszkałem w domu rodziców. Od tamtego czasu kontakty z ojcem i matką były sporadyczne i chłodne. Zresztą nigdy nie należały do najgorętszych. Mieliśmy problem z poprawną komunikacją. Nie mieliśmy sobie nic miłego do powiedzenia, to wszystko.

Koniec września przyniósł zakończenie letniego sezonu nad Bałtykiem. Każdego ranka musiałem zamiatać suche, szare liście z piwnego ogródka. Nadszedł martwy sezon. Nie było łatwo otrząsnąć się z uroku tych ostatnich dni września. Zadzwoniłem do rodziców i spytałem, czy nie mają nic przeciwko temu, bym ich odwiedził i został na kilka tygodni. Nie mieli.

Był piątek. Szef przyszedł do restauracji o dziesiątej. Zwykle nie widywaliśmy go z rana. Ja i dwie inne osoby postanowiliśmy odejść tego dnia. Puste stoliki i krzesła nie dawały nam zresztą większego wyboru. Szef siedział przy barze. Zapraszał nas kolejno i wręczał koperty z wypłatą. W gastronomii, jako branży, bywa zwykle tak, że większość personelu – kucharzy, barmanów, kelnerów, tych ze zmywaka i tak dalej – pracuje na czarno. Przynajmniej mnie nigdy nie zdarzyło się dostać etatu. Mieliśmy pięć złotych za godzinę pracy. Średnio wyrabiałem sześćdziesiąt godzin tygodniowo plus napiwki od dwudziestu do osiemdziesięciu złotych dziennie, które poświęcałem na codzienne wydatki, czyli alkohol i imprezy w Copacabanie. Był to lokal wybudowany w całości z drewna. Stał nad samym morzem. Copa to filia słynnego ponoć sopockiego klubu o tej samej nazwie. W Międzyzdrojach spędziłem niejeden mocny wieczór. Niestety, z napiwkami bywało różnie, częściej było mniej niż więcej. Dlatego kwota w kopercie, którą podał mi szef przy barze, była uszczuplona o kilka setek, które pożyczyłem w ciągu miesiąca akonto wypłaty. Szef dał mi niecałego tysiaka i życzył szczęścia w przyszłości. Podziękowałem, lecz on już na mnie nie patrzył. Ruszył do wyjścia i zniknął w dużym, srebrnym, eleganckim aucie zaparkowanym przed lokalem. Wszedłem za bar i zostawiłem zapaskę. Pożegnałem się z ludźmi, z którymi spędziłem ostatnie miesiące lata, i poszedłem do wynajętego pokoju pakować klamoty.

Zapachy smażalni i budek z goframi wędrowały ze mną, gdy po raz ostatni przechadzałem się nadmorską promenadą. Smaki i wonie gastronomii napadły jak złe wspomnienia szczęścia z przeszłości. Najgorzej jest pamiętać to, co było dobre. Przyjemne obrazy, które nie wrócą, od zawsze były moim największym dramatem.

Praca nad morzem w sezonie była moim nastoletnim marzeniem od czasu, gdy całą ekipą z dzielnicy naszego miasta ruszyliśmy na parę dni nad Bałtyk. Do małej, lecz niezwykle żywej wiosenki o nazwie…

PE

→ Paweł R. – pseudo Maru, Don Maru;

→ Hubert Ha – Webster, jak z tego serialu o karle Afroamerykaninie;

→ Witek K. – po prostu Witek, miejscowy małolat;

→ Ja – Iks Igrek.

Postaci dramatu było więcej, lecz grały jedynie w epizodach.

Jaki to był rok? Chyba początek okresu, gdy w kraju nastała moda na anaboliki, odżywki i siłownię. Może 1999? Może wcześniej, może później. Znajomi dzielili się na tych, co często i intensywnie pakowali, na tych, co brali dragi, na tych, co dilowali dragami, na tych, co dilowali i ćpali, oraz na tych, co dilowali, ćpali i pakowali. Podziałów było jeszcze kilka, jednak starałem się nie klasyfikować znajomych z prostego powodu – wcale nie byłem lepszy. Należałem raczej do tych gorszych… Wszyscy jednak byliśmy, jak to często się w młodym wieku zdarza, sportową młodzieżą. Lubiliśmy grać i ćwiczyć. W kosza, w nogę, w siatkę, dużo czasu spędzaliśmy na boisku. W podstawówce część z nas uwielbiała jeździć na rolkach, później na desce. Wtedy to była dla nas najlepsza zabawa. Nie alkohol, nie dragi, nie panienki czy ciągłe gadanie o nich, tylko rolki, deska, kosz – szwendanie się po dzielnicy i całym mieście ot tak, by tylko się spotkać i spędzać wspólnie wolne godziny w towarzystwie kumpli. Trawka, mocniejsze narkotyki, alkohol, imprezy – to wszystko dla mnie zaczęło się w liceum, u innych w zawodówce, technikum czy nawet OHP. Jasne, że byli też tacy, co zaczynali nawet w wieku dziesięciu, jedenastu lat albo jeszcze wcześniej. Klej, rozpuszczalnik, papierosy – standard. Jednak dla nas oni byli patologią, sami siebie uważaliśmy za dzieciaki z dobrych, niebiednych domów w lepszej dzielnicy PogoDno miasta Esz. Dla większości koniec podstawówki oznaczał początek ery siłowni. To nie był mój klimat. Prawie codziennie grałem w kosza i to pozwalało utrzymać formę. Inni znajomi chcieli być napakowani albo po prostu wyrzeźbieni. Jedni brali tylko odżywki, białko, kreatynę, HMB, aminokwasy i co tam jeszcze było, drudzy walili mocniejsze tabletki, hormony, zastrzyki (tym wcześniej czy później cała zabawa odbijała się wyraźnie na psychice). To tyle, jeśli chodzi o krótką historię wstępną.

Aha! I to wcale nie jest opowieść o tym, co właśnie zostało wyżej napisane, ani też o tym, co (jeśli w ogóle!) zostanie przeczytane na kilkudziesięciu kolejnych stronach. Tu chodzi o coś więcej, niż… no… właśnie! Co więcej? To Coś!

Przed przyjazdem do Pe zrobiłem prosty rachunek swoich zasobów finansowych. Wystarczyłoby na skromną zabawę, nocleg i wyżywienie przez siedem, osiem dni. Tyle planowałem zostać. Pomyślałem jednak, że warto się zabezpieczyć. Mogło wyjść tak, że zapragnąłbym pozostać nad morzem dłużej niż tych parę dni. Miałem kilku zaprzyjaźnionych dilerów jazzu, jak się u nas na Pomorzu mówiło na skuna i trawę. Wybrałem względnie najlepszego, ponieważ z tym akurat kumplowałem się ładnych parę lat. Mikołaj alias Miki załatwił pakiet[1] pięćdziesięciu gramów. On i kierowca podjechali na miejsce spotkania białym rozklekotanym maluchem. Otworzyły się drzwi, Miki wyciągnął dużą plastikową torbę, którą położył na wadze wcześniej umiejscowionej na chodniku. Wyświetlacz pokazał pięćdziesiąt. Wziąłem, schowałem do plecaka, zostawiłem pieniądze, które miałem na wyjazd, plus drugie tyle, wzięte od kolegi brata. Jemu oddawałem połowę pakietu, wcześniej uszczuplonego o trzy gramy. Interes był fair, ponieważ brałem tylko procent za fatygę.

W drodze do domu czułem, że woń wydostaje się z plecaka. Musiałem towar szczelniej zapakować, ponieważ nie było mowy o przejściu obok starych. Byli podejrzliwi, nie chciałem problemów. Wskoczyłem do sąsiada. Tam podzieliłem wszystko, zabierając swoje trzy i oddając jednego sąsiadowi za udostępnienie miejsca do podziału.

Rafał, koleś brata, był zadowolony ze swojej połowy. Godzinę później odjeżdżał bus nad morze. Spakowałem się i wskoczyłem do tramwaju jadącego na dworzec. Dwie godziny później stałem w Pe. Bez trudu znalazłem salon gier, w którym od początku wakacji pracowali Webster i Maru. Z pierwszym byłem dogadany, że on daje połowę kasy za trawę, którą przywiozłem, a zyskiem ze sprzedaży dzielimy się fifty-fifty.

Różnica pomiędzy dilowaniem w małej miejscowości nad morzem a w większym mieście polegała na tym, że na wioskach kupowano mniejsze ilości, towar był słabszy, a cena wyższa. Przynajmniej w tamtych czasach. Dla przykładu:

→ W mieście Esz w detalu płaciliśmy 25-30 zł za 1 g;

→ W Pe 30-35 zł za mniej więcej pół grama z wagi, który szedł jako 1 g. Oczywiście mowa o cenach detalicznych. Biorąc 50 g, pojedynczego grama miałem za, powiedzmy, 18-20 zł.

Jednak ryzyko w małej miejscowości było większe. Teren nieznany, my obcy, miejscowi bardziej agresywni i zdeterminowani. Dlatego interes trzeba było załatwić szybko i wyciągnąć z niego jak najwięcej, angażując w to jak najmniej lokalnych. Kwestia wydawała się mało skomplikowana, a plan dobry. Przystąpiliśmy z Websterem do jego realizacji.

W kanciapie na zapleczu salonu gier nie znalazło się dla mnie wolne łóżko. Po drugiej stronie ulicy było jednak pole namiotowe i jeden budynek mieszkalny. W drewnianym domku wynająłem pokój na poddaszu. Miałem pryczę, szafę i miejsce na postawienie butów. Wszystko to za cenę piętnastu złotych dziennie.

Usiadłem na łóżku i zacząłem dzielić. Z dwudziestu pięciu gramów zrobiłem ponad pięćdziesiąt woreczków. Zgodnie z umową, którą zawarłem z Websterem, każdą porcję mieliśmy sprzedawać za trzydzieści lub trzydzieści pięć złotych. Zawartość woreczków wyglądała naprawdę dobrze, jak z wagi. Schowałem je do pudełka po butach, które znalazłem w szafie wynajętego pokoju, zostawiając jeden z nich w dłoni. Należało jeszcze sprawdzić jakość towaru.

Przed wyjazdem kupiłem paczkę moich ulubionych bibułek marki OCB. Wyjąłem je z kieszeni torby i wyłuskałem jeden papierek. Połowę zawartości torebki zmieszałem z tytoniem z ułamanej połowy papierosa. Z paczki Marlboro Lightów wyrwałem kwadratowy kartonik i skręciłem go w małą rurkę – tak zwany dyfer, czyli ustnik. Dziesięć sekund później ubijałem skręconego jointa. Po odpaleniu zapalniczki zaciągnąłem się głęboko…

Szeroko uśmiechnięty wróciłem do salonu. Nikt nie zauważył, że paliłem. Jak zwykle. Moje oczy miały jedną, dość niekonwencjonalną, zaletę: bez względu na ilość wypalonego skuna białka pozostawały czyste. Dzięki temu mogłem wówczas jarać codziennie ładnych parę lat bez większych problemów z rodzicami, nauczycielami w szkole, dziewczynami, które nie tolerowały narkotyków, narkomanów, bla-bla-bla.

Od dziecka, gdy było mi źle, wchodziłem do pustej wanny i puszczałem ciepłą wodę. Jej strumień leciał mi na twarz. Całe ciało przeszywał chłód, lecz oczy, nos, czoło, usta, policzki, uszy znajdowały się pod bezpieczną powłoką płynnego jedwabiu. Wtedy czułem, że gdy zasnę, będę spokojny… w śmierci. Gdy się obudzę – będę spał dalej, więc nadal będę bezpieczny. Coś podobnego przeżywałem, paląc. Zacząłem chyba w wieku piętnastu lat, dopiero w liceum. Miałem problemy z bezsennością. Natłok myśli prześlizgujących się przed oczami na parę chwil przed nadejściem snu wydłużał te momenty w nieskończoność, przemieniając je w godziny. Wtedy ktoś poczęstował mnie nabitą szklaną lufką. Później następną. Od tamtego momentu zacząłem robić to codziennie. Nie żebym to specjalnie lubił. Jednak dawało mi to dziwne poczucie bezpieczeństwa pomieszanego z ryzykiem. Podobnie jak kąpiele z twarzą pod kranem.

Websterowi przekazałem kilka worków, by miał dla klientów, którzy nie będą chcieli czekać, aż się pojawię. Schował je do szuflady, gdzie trzymał pieniądze z dziennego utargu z żetonów. Przy okazji pokazał mi coś interesującego. W tej samej skrytce gromadził fanty, które niemal codziennie przynosili mu zaprzyjaźnieni miejscowi. Była to głównie drobna biżuteria i telefony komórkowe. Banda małolatów niemal każdego wieczoru robiła wypad w poszukiwaniu grubych Niemców. Brali kije bejsbolowe i szli szukać łosia. Gdy go znaleźli, kasę brali dla siebie, a to, czego nie dało się upłynnić bez przypału, przynosili do salonu gier. Jak na jarmarku. Webster i Maru oceniali skarby i albo brali dla siebie, albo zostawiali w szufladzie, by ewentualnie puścić innym. Głównie znajomym z miasta, którzy – podobnie jak ja – mieli się zjawić na parę dni wypoczynku nad morzem.

W te same wakacje, tylko parę tygodni wcześniej, byłem na wycieczce w Hiszpanii. Przywiozłem stamtąd bongo wodne. Wyjąłem je i pokazałem Websterowi. Spodobało mu się. Spytałem, czy chce je przetestować. Wahał się, był przecież w pracy, a do zamknięcia salonu zostało kilka godzin. Powiedziałem, by się nie przejmował. Przekonałem go. Spojrzeliśmy na wnętrze i podpierające ściany automaty do gier. Stały samotne. Było pusto.

– Dobra, dawaj na zaplecze – rzucił.

Uśmiechnąłem się. Zobaczyłem plecy Maru golącego się przy miniaturowym zlewie przed szarym, zniekształconym lustrem. Odwrócił się w naszą stronę.

– Co jest? Czemu nie pilnujesz sali? Wracaj za biurko – rozkazał Websterowi.

– Wyluzuj – padła odpowiedź. – Zastąp mnie na chwilę.

– Czemu?

– Bo tak.

– Co tak?

– Nie ciśnieniuj. Proszę cię o coś, to mógłbyś to zrobić.

– A co? Będziecie jarać, tak? – cisnął agresywnie.

– Może.

Dyskutowali do momentu, w którym Maru zmył resztki piany z twarzy i poszedł za biurko. Wyciągnąłem ziele z woreczka, pokruszyłem i zmieszałem z tytoniem. W tym czasie Webster nalał wody do bonga.

– Ty pierwszy – powiedział.

– Czemu?

– Bo to twoje. Wpierw chcę zobaczyć, jak to trzeba palić.

– Przecież wiesz – zdziwiłem się.

– Pal, nie marudź.

Nabiłem metalowy cybuch po brzegi. Odpaliłem ogień…

Pierwszy raz na obóz do Hiszpanii rodzice wysłali mnie pomiędzy drugą a trzecią klasą liceum. To był jeden z dwóch razów w życiu, gdy nie wyjechałem sam. Rodziców bliższych kumpli i przyjaciół nie było stać na zagraniczne podróże. Dlatego przynajmniej przez dwa tygodnie lipca lub sierpnia wypoczywałem z nowo poznanymi ludźmi. Nigdy tego nie żałowałem. Nigdy też po powrocie nie utrzymywałem z nimi kontaktu.

Lloret de Mar. Nadmorskie miasteczko położone na Costa Brava, do którego trafiłem po raz pierwszy w wieku szesnastu lat. Wsiadając do autokaru, spotkałem dwójkę znajomych ze szkoły. Adam z równoległej klasy i Wirus, rok młodszy. W LO widywaliśmy się na przerwach w kiblu podczas palenia papierosa. Czasem oni jarali też jointy lub lufki.

Wylądowaliśmy w hotelu z niewielkim basenem. Morze bezgłośnie zieleniło się w zasięgu wzroku. Ogrom wrażeń przytłaczał jak w mistycznym widzeniu nie-świętych. Przynajmniej tak to sobie wyobrażałem. Jawna projekcja marzeń dzieciństwa przepuszczona przez głowę nastolatka. Wówczas wszystkie wrażenia przyjmowane były jako pierwsze i nie miały rodowodu przeszłości. Były tylko nowe, świeże. Nic podobnego nie istniało w żadnym ze wspomnień. Tamten obraz innego niż Bałtyk morza pozostał na zawsze paradygmatem kolejnych odczuć lokowanych w pamięci. Niczego już nigdy nie porównałem (po prostu nie potrafiłem!) z tamtym pierwszym razem nad śródziemnomorskim brzegiem, w tamtym hotelu, Hiszpanii tamtych lat, końca XX wieku.

Dostaliśmy klucze do pokoi. Zamieszkaliśmy na najwyższym piętrze, w narożnym pomieszczeniu z balkonem. Ja, Adam, Wirus i jeszcze jeden, którego poznaliśmy w autokarze. Diabeł miał dwadzieścia lat. Jak się okazało, w kraju mieszkał niedaleko od domu moich rodziców, na osiedlu Kalina. Było to blokowisko położone o przecznicę od willowej dzielnicy PogoDno. Dwa różne światy, dwie rzeczywistości dorastania. Gość kreował się na gangstera i może faktycznie nim był. Tyle że takim nie do końca. Coś pomiędzy pozerem a twardzielem. Na obóz młodzieżowy trafił przez pomyłkę – tak przynajmniej twierdził. Planował spędzić wakacje z przyjaciółmi z osiedla, lecz coś poszło nie tak. Wyjechał do Lloret. Stając w progu autokaru, pożałował podjętej decyzji. Przekroczył granicę wiekową grupy obozowej co najmniej o dwa lata. Najstarszy uczestnik – według regulaminu biura podróży – nie mógł mieć więcej niż osiemnaście lat. Diabeł miał dwadzieścia jeden (rocznikowo). Pocieszał się jedną tylko myślą. Wiózł w torbie sporą ilość używek: parę gramów amfetaminy, LSD, haszysz i skuna. Podobno Hiszpania jest dobrym miejscem do zakupu haszyszu za małą kasę, „Więc na nudę” – jak zauważył, leżąc w pokoju na łóżku – „nie będę aż tak bardzo narzekał; po prostu dam wam żyć w spokoju, bez marudzenia, dzieciaki”.

– Coś ty, przestań – opowiedzieliśmy mu. – Będzie fajnie, zobaczysz.

– Pierdolcie się – uciął. – Muszę zapalić. Całą drogę nie jarałem.

Z torby leżącej na łóżku wygrzebał pustą litrową butelkę po coca-coli, metalową, chromowaną rurkę (upiłowany fragment kranu), rolkę szerokiej jak dłoń taśmy klejącej oraz grubą czerwoną świecę. Następnie zabrał się do pracy. Płomieniem zapalniczki rozgrzał ściankę butelki, aż zaczęła topnieć. Wbił rurkę, przebijając rozpalony plastik pod kątem mniej więcej czterdziestu pięciu stopni. Odczekał chwilę, aż przedmioty się skleją. Taśmą kilkakrotnie owinął butelkę i rurę, by wzmocnić konstrukcję, którą w miejscu przebicia zalał rozgrzanym woskiem. Dzięki temu miał pewność, że jego sprzęt będzie szczelny. Wtedy po raz pierwszy w życiu widziałem, jak ktoś robi tak zwany jednostrzał, czyli jednoosobowe bongo.

Dla zupełnych amatorów palenia trawy, którymi wówczas jeszcze byliśmy, pierwsza pokruszona kostka haszyszu ułożonego na urwanym kawałku papierosa była jak pierwszy raz z kobietą albo pierwsza nieudana próba samobójcza. Pamiętam, że żaden z nas nawet się nie zakrztusił. Na dźwięk hasła: „Teraz, wciągaj!”, wypowiedzianego przez Diabła, zrobiliśmy, co kazał, i cała jasność śródziemnomorskiego słońca zalała powierzchnię gałek ocznych, skóry twarzy i wreszcie wnętrze umysłu. Kolejno wciągaliśmy dym w płuca, opadaliśmy na łóżka i znikaliśmy w samotnym półśnie. Każdy we własnej, prywatnej sferze marzeń i półcieni. Po raz pierwszy zrozumiałem, czym jest ucieczka. Wtedy jednak nie była mi ona potrzebna. Nauczyłem się jej zbyt wcześnie… Czy było warto? Pewnie nie. Było jednak bardzo jasno i pięknie…

Obudziłem się dwie, może trzy godziny później. Słońce zdążyło wdepnąć w godzinę piątą po południu. Na pościeli, w miejscu, gdzie leżałem, była ciemna plama potu. Wciąż czułem upał i szum w głowie. Rozejrzałem się po pokoju. Diabeł zniknął. Adam i Wirus chrapali po cichu, przykryci pościelą. Wstałem i podszedłem do drzwi balkonu. Rozsunąłem je i zrobiłem krok naprzód. Było cieplej niż w pokoju. Kilka pięter niżej dostrzegłem – małe z tej wysokości – oczko basenu. Większość ludzi z wycieczki kąpała się albo opalała na białych plastikowych leżakach. Zauważyłem Diabła. Siedział sam, z dala od reszty. Pił coś. Pewnie piwo.

Przebrałem się w spodenki kąpielowe i wyszedłem. Windą zjechałem na parter. Minąłem recepcję i znalazłem się naprzeciwko basenu.

– Co tam, młody?

Diabeł siedział na białych schodach, prowadzących z wejścia do hotelu prosto na brzeg błękitnego basenu.

– OK – odparłem. – Gdzie kupiłeś browar?

Pokazał palcem furtkę w metalowym płocie i rzucił, że sklep znajdę za rogiem. Miałem w kieszeni pesety, więc poszedłem. Kupiłem litrowego San Miguela i wróciłem na schody. Opiekun obozu, stojący nad basenem, spojrzał na mnie, lecz nie powiedział słowa. Otworzyłem piwo i pociągnąłem łyk.

– Widzę, że jesteś przywiązany do swojej ksywki – powiedziałem do Diabła, wskazując jego tatuaż na nodze.

– Jak widać.

Ciemnogranatowa twarz demona oplatała łydkę i piszczel chudej, owłosionej kończyny. Kreski rysunku były toporne, kontury i cienie zlewały się nieładnie. Ten, kto robił to Diabłowi, nie miał talentu albo się nie starał. Jednak całość paradoksalnie nie wyglądała źle; z pewnością intrygowała, szczególnie dzieciaki, które na co dzień nie miały do czynienia z dziarami[2]. Wtedy byliśmy bardziej na etapie fascynacji graffiti i breakiem[3].

– Gdzie tamci? – spytał.

– Śpią.

– To też idę – rzucił, wstał, dopił piwo i poszedł.

Siedziałem sam, gapiąc się na dwie dziewczyny w kostiumach kąpielowych. Pływały w basenie. W tę i z powrotem.

– Co, dopiero przyjechałeś i już pijesz?

Obok mnie stanął opiekun z długimi, kręconymi, niewyjściowymi jak cholera włosami. Ten sam, który gapił się, gdy szedłem z butelką. Nie odezwałem się. Właściwie nie wiedziałem, co mam mu odpowiedzieć. Miałem szesnaście lat, nie wolno mi było pić; nie na widoku, nie w pierwszy dzień, nie przy tym gościu.

– Nie przejmuj się – przerwał milczenie. – Nie powiem twoim starym. Przekaż tylko kolegom z pokoju – i ty też pamiętaj, żeby z tym nie przesadzać. Szczególnie wieczorami. Mogę na ciebie liczyć?

– Jasne, że tak. Dzięki.

Siedział dalej ze mną i zagadywał. Starał się być miły. Sam nie wiem dlaczego. Możliwe, że był po prostu w porządku i lubił gadać ze szczeniakami. Mógł mieć też inne, ukryte powody. Właściwie nie miało to żadnego znaczenia. Nie byłem w nastroju do rozmowy. Zamulony drzemką, haszyszem i piwem, zaczynałem z wolna odpływać. Dziewczyny wyszły z basenu i suszyły ciała na glazurowym brzegu. Nasze oczy spotkały się. Uśmiechnęliśmy się jednocześnie.

– Widziałeś już miasteczko? – Do moich uszu dotarł głos opiekuna.

– Nie było kiedy – odpowiedziałem.

– Wybierzcie się. Jest na co popatrzeć.

– OK. Idę do pokoju. Na razie.

Wstałem, wziąłem pustą butelkę i poszedłem.

Chłopaki nie spali. Diabeł chciał wyjść z hotelu. Paliliśmy jego haszysz, mówił, więc nadszedł czas na rewanż. Nie znaliśmy lokalnych cen towaru i nie mieliśmy pojęcia, gdzie można go było dostać, lecz to nie stanowiło problemu. Podczas ostatnich wakacji pojechałem na obóz do Grecji. Tam co chwilę ktoś zaczepiał na ulicy, szepcząc: „Haszisz? Haszisz? Extasy?”. Wtedy nie chciałem mieć z tym nic wspólnego. W Hiszpanii byłem jednak inny. Pragnąłem próbować. Czuć wszystko, co nowe i świeże. Dlatego powiedziałem Diabłowi, że wystarczy się pokręcić po mieście, a jaranie samo się znajdzie. Nikt nie oponował. Co nam szkodziło spróbować, skoro nie mieliśmy innych pomysłów na zabicie chwili?

Jakiś czas później wylegiwaliśmy się zmęczeni na grubym piasku plaży. Po kilkudziesięciu minutach pływania w słonej jak pot wodzie oczy piekły, a mięśnie napinały się mimowolnie. Czekaliśmy na dilera. Każdy zamówił po jednej pięciogramowej kostce Golden Maroko[4]. Miejscowy nie miał przy sobie odpowiedniej ilości haszyszu, gdy zaczepił nas na szerokiej, usianej palmami daktylowca promenadzie Lloret. Przy następnym dużym zamówieniu obiecał dorzucić kilka tabletek extasy gratis. Nigdy ich nie próbowałem, więc powiedziałem mu: „Sure, why not!”. Diabeł był zadowolony.

Opaleni plażowicze, ze skórą gładko brązową lub błyszcząco zarumienioną, zaczęli opuszczać plażę. Kobiety, leżące nieopodal pod błękitnym parasolem w białe pasy, otrzepywały się z piasku, spoglądając w naszą stronę. Wypięły jędrne, sterczące piersi i puściły do nas oko. Jedna z nich schyliła się i podała koleżance stanik. Obie opalały się topless. Uśmiechnęliśmy się do siebie, po czym ruszyliśmy na promenadę, gdzie już czekał Hiszpan. Wszedłem z nim w jedną z wąskich, zacienionych uliczek. W drodze dokonaliśmy wymiany – pieniądze za papierowe zawiniątko – i każdy poszedł w swoją stronę. Wróciłem do chłopaków.

Drepcząc w stronę hotelu, zahaczyliśmy o supermarket. Rzędy białych i kolorowych alkoholi błyszczały w świetle jaskrawych lamp sufitu. Było kilka minut przed 19, o której rozpoczynała się kolacja. Wszystkich aż skręcało z głodu, jednak nie mogliśmy wrócić bez kupienia czegoś mocniejszego na wieczór. Tej nocy planowaliśmy zrobić swoją pierwszą, inauguracyjną imprezę za granicą. Nie mogło być inaczej!

W sklepie obsługa ospale przechadzała się po ścieżkach wyznaczanych przez szafki i regały. Ci z kas drzemali lub zajęci byli klientami. Gdy pakowałem do koszyka półlitrową butelkę srebrnej tequili, naszła mnie dziwna, nieodparta chęć kradzieży. Nie zastanawiając się długo, rozejrzałem się i zrozumiałem, że nikt nie patrzy. Wyciągnąłem rękę po pierwszą z brzegu płaską butelkę. Rum. Zacząłem go oglądać. Z białej nalepki krwistą szminką uśmiechała się latynoska o bujnych kształtach. Raz jeszcze sprawdziłem, czy nikt nie patrzy, i błyskawicznie włożyłem alkohol za pasek spodenek kąpielowych. Miałem nadzieję, że T-shirt nie zdradzi wypukłości.

Diabła i resztę spotkałem przy lodówkach z piwem. Powiedziałem im o kradzieży. Uznali, że to dobry pomysł. Adam i Wirus ruszyli w stronę półek z mocnym alkoholem, a ja załadowałem kilka San Migueli i dwie cytryny do koszyka. Przeturlałem się do kasy, gdzie wziąłem jeszcze fajki. Kasjer spojrzał na mnie zupełnie obojętnie i zaczął nabijać rachunek. Nie byłem zdenerwowany, lecz pot samowolnie ściekał z czoła przez skroń, a potem na policzek i szyję. Nie śmiałem się poruszyć. To nie był zresztą pierwszy raz, kiedy pożyczałem na wieczne nieoddanie. Podczas wyjazdów zagranicznych była to swoista rutyna. Kiedyś ktoś mnie tego nauczył, a ja w trakcie kolejnych kolonii i obozów przekazywałem tę wiedzę innym. Nigdy jednak nie robiłem tego z chęci zysku, a tylko dla czystej emocji. To było jak zły nałóg, który pielęgnowałem tylko na wakacjach.

Kasjer skończył liczyć i wypluł, ile się należy. Nic nie zrozumiałem, więc uśmiechnąłem się głupkowato na znak, że nie mam pojęcia, o czym mówi. Pokazał palcem na zielone cyfry wyświetlone na kasie. Zapłaciłem i wyszedłem na zewnątrz. Wtedy odczułem gwałtownie ustępujące napięcie. Ulga opanowywała umysł, przywracając względny spokój. Przetarłem ręką mokre czoło. Przypomniało mi się, że kasjer nie spytał o dowód osobisty. Kupowałem alkohol. Powinien poprosić o dokument. Choć może zrobił to, lecz ja nie zrozumiałem… „Zresztą” – pomyślałem – „co za różnica?”. Udało się za pierwszym razem, więc uda się następnym – jutro, pojutrze, aż do końca obozu. Byłem szczęśliwy. To były chwile piękne i błogie jak zachody słońca w dniach awansów w pracy.

Paląc marlborasa, gapiłem się przez szybę marketu. Przy jednej z kas zapanowało niewielkie zamieszanie. Podszedł ochroniarz, który wcześniej stał znudzony, opierając się o jedną ze ścian. Z grupy wyłonił się Wirus. Kasjer wskazywał na niego jedną ręką, a w drugiej trzymał rudawozłotą butelkę Johnniego Walkera. „Co za dureń” – pomyślałem. „Schował alkohol do plecaka…”. W tamtych latach, a tym bardziej obecnie, istniała pewna niepisana zasada sklepowego złodziejstwa. Brzmiała ona: jak idziesz na jumę, nie bierz plecaka, torby, żarówiastych gaci, niczego, co mogłoby wzbudzać zainteresowanie pracowników sklepu. Nie ma sensu potwierdzać tej tezy przykładami, skoro najlepszym w tym wypadku dowodem jest obecnie powszechnie występujący obowiązek pozostawiania toreb i plecaków w przechowalni przy wejściu do marketów znajdujących się w centrach handlowych.

Parę minut później spotkaliśmy się przy wyjściu. Puścili ich. Okazało się, że kradzieże dokonywane przez obcokrajowców w sezonie zdarzają się codziennie. Informowanie policji nie miało sensu, ponieważ wykroczenie było zbyt błahe, a my za młodzi, by robić z tego aferę, która angażowałaby polski konsulat. Nie należeliśmy do miejscowych, więc nic nie mogli Wirusowi zrobić, poza zakazaniem mu wstępu do marketu. Polska nie należała jeszcze do UE.

– Zajebiście! – ucieszyłem się na wieść o tym. – A ty, Adaś, wziąłeś coś?

– No, kurwa… – rzucił i nie zatrzymując się, wyciągnął ze spodni półlitrową butelkę ginu. – Co ty, myślałeś, że nie dam rady?

Diabeł nic nie ukradł, lecz kupił taką samą tequilę co ja.

– Ty, czemu nic nie wziąłeś? – spytał go Wirus.

– Po co mam sobie robić problemy, jak mnie stać na alkohol? A w ogóle to się, dziecko, nie interesuj.

„W sumie racja” – pomyślałem. W tej samej chwili zza jednego z hoteli, którego nazwy sobie nie przypomnę, wyłonił się znajomy kształt budynku z basenem. Na zegarkach była 19:15. Cała wycieczka czekała tylko na nas. Wszyscy wyglądali na rozzłoszczonych. Kolacja – jak się zaraz okazało – miała być w innym, oddalonym o kilkadziesiąt metrów trzygwiazdkowym hoteliku.

– Ostatni raz się spóźniacie – wrzasnął jeden z opiekunów; jednak nie ten z obciachową fryzurą z loczkami. Właściwie nie był to żaden opiekun, tylko łysiejący grubas z wąsem, który był jednym z dwójki kierowców naszego autokaru (albo driverów, jak kazali na siebie mówić). Na imię miał Henryk, dla znajomych – Henio.

Hotelik okazał się kilkudziesięcioletnią kilkupiętrową budowlą z równymi rzędami balkonów, przeznaczoną pod eksploatację turystyczną. Wyróżniało ją jednak egzotyczne patio, w którym królowały drzewka pomarańczowe, palemki i kwiaty. W tak przyjemnej atmosferze nowości przysiadł się do naszego stolika driver Henryk. Przywitaliśmy go milczeniem. On jednak zauważył wystającą z kieszeni moich spodenek flaszkę i przebił ciszę głupkowatym: „Co to?”, po czym złapał za butelkę, która następnie stanęła przy jego talerzu.

– Oddaj – warknąłem, chwytając za szkło.

On jakby posmutniał i spytał, czy będę pił to sam. Odparłem, że nie jego sprawa. Odpowiedział, że może i nie jego, ale chciał być miły, więc spytał, i dodał, że dziś też by się czegoś napił. Zdziwił mnie bardzo. Myślę, że kumpli również. Nadeszła kolejna faza milczenia, którą skończył Diabeł, mówiąc:

– To wpadnij do nas do pokoju i napij się z nami.

– Nie wiem, czy mogę… – Henio udał nieśmiałość.

– Czemu? Przecież chcesz – wtrącił się Adam.

– Napiłbym się, ale miałem już małe problemy za to picie, wiecie…

– Jakie?

– No. – Henio wbił oczy w talerz. – Za dużo wypiłem parę razy na poprzednich turnusach.

– I co?

– I nic. Mam nie pić.

– Kto tak powiedział?

– Bogdan.

– Jaki Bogdan?

– No, mój zmiennik, driver.

– A co mu do tego?

– Właściwie to nic. Ale znamy się długo. Jeszcze od Solidarności, ze stanu wojennego.

– Naprawdę? – zainteresowałem się; historia to był mój konik w czasach liceum. – A co wy wtedy robiliście?

– Jak to co? Walczyliśmy o wolność!

– Ty? – rzucił Diabeł. – Na pewno…

Henryk tym ty nie poczuł się w ogóle urażony, co nie umknęło uwadze siedzących przy stole. Od tej pory nie mieliśmy problemu ze zwracaniem się do niego. Słowo pan nie pojawiło się ani razu, z czego driver wydawał się być zadowolony. Po kolacji związkowy wyzwoliciel bez krępacji wysępił ode mnie papierosa i wszyscy razem zadymiliśmy przestronny hall, leżąc na wygodnych kanapach i fotelach z brązowej skóry. To było coś! Spojrzenia niedowierzających dziewczyn i reszty wycieczki, widzących nas tak zrelaksowanych podczas łamania regulaminu biura podróży: „bezwzględny zakaz picia alkoholu i palenia tytoniu przez uczestników obozu poniżej osiemnastego roku życia”. Ja, Adam i Wirus nie spełnialiśmy tego kryterium w żadnym wypadku. Driver był z nami – szliśmy na żywioł.

Krwawy zachód słońca przeglądał się w szybie pokoju. Piliśmy srebrną tequilę. Pokrojone w ćwiartki cytryny stały w żołnierskim szeregu na stole. Obok kopczyk soli. My na łóżkach naokoło i Henryk z nami. Snuł swoją Solidarnościową opowieść. W osiemdziesiątym pierwszym poznał Wałęsę. Razem ich internowano. Mieli wiele czasu na rozmowy i snucie wspólnych planów. Henryk Lechowi podszepnął niejedno rozwiązanie, które w przyszłości przyczyniło się do wybuchu rewolucji, powstania okrągłego stołu, nadejścia wolności lub niby-wolności, czyli michnikowszczyzny (co kto woli), upadku czerwonych, tych złych, i tryumfu białych, iluminujących, tych dobrych. Z kolei Lechu opowiedział, co jest w życiu ważne, co w nim lepiej, a czego w ogóle nie, bo będzie be i źle, i jeszcze gorzej…

Pomiędzy jedną szklanką tequili a kolejnym papierosem zaintrygowani wypytywaliśmy drivera, dlaczego został internowany, jak bardzo uwikłany był w sprawy politycznego podziemia, jak wysoko stał w związkach, co takiego się stało, że nie przeszedł do historii Solidarności, że nigdy nikt o nim nie słyszał? Wówczas on pochylił się nad stołem, przyłożył palec do ust pokrytych czarnym włosiem wąsów i konfidencjonalnie szepnął:

– To tajemnica najwyższej wagi… Jakbym mógł wam powiedzieć, tobym powiedział, ale że nie mogę – nie powiem.

Następnie głośno beknął i poprosił o polanie jeszcze jednej kolejki. Wziąłem butelkę i zapełniłem szklankę do połowy. Obruszył się, że za dużo. My jednak zachęciliśmy go do wypicia na łyka:

– Za Wałęsę, za stare czasy, za Solidarność i III RP!

– A w dupie to mam! – odparł Henryk, zaciągnął się głęboko dymem i wlał płyn do ust, nie zagryzając cytryną, ponieważ… wydawało mu się to jakieś głupie i niesmaczne na pewno.

Na deser zaserwowaliśmy mu nabite bongo z haszyszem. Swoim zwyczajem Henryk opierał się, mówiąc, że kiedyś, podczas innej wycieczki, pewna Murzynka, którą spotkał na plaży, poczęstowała go ogromnym skrętem. Smakowało to jak papieros, mówił, ale jakoś inaczej. Tak sobie brał kilka machów i oddawał kobiecie, ona robiła to samo i on powtarzał swoją kolejkę, potem ona i tyle zapamiętał. Obudził się na ławce promenady, gdy wstawał świt. Dokumenty, pieniądze, grzebień, zdjęcie żony – wszystko! – pozostały na swoim miejscu. Mimo że nic mu nie zginęło, to w głowie miał burdel nie z tej ziemi. Wolał więcej nie powtarzać przygód z haszyszem i Murzynkami.

W końcu driver dał się przekonać. Przyłożył usta do szyjki butelki po coli. Diabeł podstawił płonącą zapalniczkę i siup! Henryk wciągnął wszystko naraz, po czym zakrztusił się i kaszlnął, co sprawiło, że cuchnąca woda wystrzeliła przez metalowy cybuch na zewnątrz.

– Jezu… – westchnął i opadł na łóżko.

Dość długo śmialiśmy się z tego Jezu i całej sytuacji. Wszyscy ucichli, gdy rozległo się głośne pukanie do drzwi, a po nim naciśnięcie klamki. Zapomnieliśmy przekręcić klucz w zamku.

Stanął nad nami opiekun o niewyjściowej fryzurze z lokami. Miał na imię Marek (Henryk nam powiedział przy kolacji).

– Panie Heniu, co pan tu robi? – spytał opiekun, starając się zapanować nad emocjami.

– Siedzę – odparł zapytany.

– To widzę. A co poza tym?

Henryk odwrócił się do okna i zrobił smutną minę.

– Zresztą… nieważne. Co tu tak cuchnie? – Marek rzucił badawczym wzrokiem.

– Co pachnie? – spytał Adam.

– To ja się pytam. Śmierdzi.

– Pewnie dym z papierosów – powiedziałem, wpatrując się w butelkę tequili.

– To na pewno Heniu – walnął nietrzeźwo Wirus. – Widziałem, że nie wziął prysznica po kolacji i mocno pocił się podczas jedzenia. O! – Wskazał palcem. – Nawet teraz widać, że nie może się powstrzymać. Proszę spojrzeć, jak się zmoczył pod pachami.

– Odczep się… – na pół agresywnie, na pół z rozżaleniem wymamrotał driver. Następnie padł twarzą na poduszkę i głośno sapnął. – Źle się czuję… brzuch boli.

– Jezu… – mruknął Diabeł.

– Co się tu dzieje? Czemu kierowca autokaru tak się zachowuje? – znużonym już głosem spytał opiekun Marek.

– To my powinniśmy pytać – rzucił Adam.

– Co? – Marek zbaraniał.

– Słyszał pan – odparł Diabeł. – On jest od was. My jesteśmy młodzież, nie? Powinniście nie dopuszczać do takich sytuacji.

– Kurwa… – opiekun nie wytrzymał. – Lepiej się nie odzywaj. Iks – zwrócił się do mnie – ciebie o coś prosiłem dzisiaj na basenie, pamiętasz?

– Mgliście… – odparłem.

*

Pomyśleć… Przez całe życie – krótkie, bo krótkie, ale zawsze – uczyłem się, by coś z tego mieć. Tak mi to przynajmniej tłumaczono. Rodzice, ludzie, media, każdy i wszystko podpowiadało, że wiedza to klucz do sukcesu w życiu. Nauka to przyszłość. Teraz, gdy mam już za sobą dwa fakultety, firmę, która upadła, pięć lat doświadczenia w branży… Wiem, że późno, ale zrozumiałem. Uczyć się trzeba w jakimś celu, a nie po prostu, by zdobywać wiedzę. Uczyłem się reklamy, dziennikarstwa, tego, jak komunikować, promować, jak tworzyć wizerunek firm, marek i produktów, by ktoś je zauważył, zaakceptował, polubił, pokochał. By każdy był na tak, garstka może na nie. Teraz wiem, że nie było warto. Idąc po linii najmniejszego oporu, zaszedłbym dalej, niż jestem dzisiaj, gdy nie mam nic, poza rodzicami, którzy mi pomagają, ponieważ tak wypada. Nie było warto, dlatego zacząłem tę historię ze wspomnieniami, która prowadzi do użalania się nad sobą. Do pragnienia powrotu w czasie, w egzystencji, powrotu do szansy na zmiany. Do płaczu po latach… i demotywacji, depresji podszytej absolutnym gniewem.

Ostatnio myślałem o tym coraz częściej. O tym, jak w młodości mieliśmy wszystko gdzieś. Jak jakoś tak samo się spełniało, a nawet jeśli nie, to co z tego? Miało się w nosie, nie pamiętało o niepowodzeniach, gwiżdżąc, szło się dalej. Wszystko miało swój luz. Każdy, znajomy lub nie, należał do określonej subkultury. Był skate’em, blade’em, skinem, punkiem, grunge’em, hip-hopowcem, technomanem, Mick Mackiem (oni później, powiedzmy, przeistoczyli się w dresów) albo po prostu zwykłym leszczem, lamusem, frajerem… W czasach liceum byłem najbliższy skate’om i hip-hopowcom, choć po zdaniu egzaminów wstępnych do szkoły średniej przez przynajmniej rok kontynuowałem moją przygodę z glanami, Nirvaną, Doorsami, Led Zeppelin itp., którą rozpocząłem w podstawówce. Tak. To miało sens. Wiedziałeś, z kim warto gadać, a z kim nie, po samym sposobie ubierania i guście muzycznym.

Jednak we wspomnieniach nie ma ukojenia, a tym bardziej ratunku. „Co w takim razie przynosi spokój?” – zadawałem sobie pytanie. Żyć chwilą? Trochę banalne… Zresztą, tak się przecież nie da na dłuższą metę. Podobnie jak patrzeć wyłącznie naprzód, nastawiać się na cel i jego osiągnięcie, na zadanie i jego realizację. Może wystarczy być – jak Kosiński. Może. Ale to nie byłoby dla mnie. Co w takim razie? Pewnie nic. Nie zastanawiać się. Nie nastawiać.

*

Opiekun zauważył bongo stojące u nóg łóżka, na którym leżał Henryk, ściskając tłusty, wydęty brzuch. Na chwilę przymknął oczy i spuścił głowę na pierś. Potem wziął głęboki oddech, usiadł ciężko na krześle i powiedział, żeby nalać mu kielicha. Skoczyłem do butelki. Wirus podał szklankę.

– Kieliszki się skończyły – powiedział trochę smutno.

– Trudno – odparł Marek. – Odmierz w swoim kielichu i nalej do szklanki.

Tequilą zmyliśmy smak soli z języka i zagryźliśmy cytryną. Następnie opiekun wstał i pożegnał się, życząc spokojnej zabawy. Zamykając drzwi, zatrzymał się i przez szparę zawołał:

– Panie Henryku, pan zostaje?

– Jeszcze chwilkę – padła odpowiedź. – Wychodzę zaraz za panem.

Henryk oczywiście kłamał. Zaraz dał się namówić na następną kolejkę. Później chwiejnym krokiem opuścił hotel w naszym towarzystwie. Zanim jednak to się stało, Diabeł wyłuskał coś ze swojej torby podróżnej. Obok kieliszków i pustej butelki na stole pojawił się przezroczysty woreczek z białym proszkiem. Nigdy wcześniej nie miałem styczności z amfetaminą. Wcale też nie korciło mnie, by jej spróbować. Diabeł przetarł dłonią skrawek stołu i wysypał część proszku. Banknotem, który wyjął z kieszeni krótkich spodenek, przygotował dwie kreski. Jedna była znacznie większa od drugiej. Banknot skręcił w rurkę, włożył do dziurki w nosie i wciągnął połowę dużej kreski. Druga dziurka sprawiła, że zniknęła reszta.

– Ale spływa! – krzyknął, pociągając nosem i trąc go palcami. – Kto chce małą?

– Ja! – wyrwał się Adam.

– Podziel się – zaskamlał Wirus.

– Zapomnij – odpowiedział Adam i wciągnął małą kreskę w całości.

– Została ostatnia kolejka. Potem zajaram i mogę lecieć – wypluł Diabeł.

Wirus przesiadł się na moje łóżko. Zaczął prosić Diabła, by mnie i jemu nasypał porcję. Wsłuchując się w słowa wypełzające z jego ust, poczułem, jak bardzo jestem zmęczony. Dotarło do mnie, że w tamtej chwili, tamtej rzeczywistości, wszyscy bohaterowie (opowieści/fikcji) musieli czuć się podobnie. Każdy z nich jest w pewnym sensie męczennikiem własnego losu oraz egzystencji innych, którzy o nim słyszeli i chcieli być wdzięczni za bohaterstwo. Pijany, zmęczony… poczułem się jak bohater powieści. Jak gówno.

– Ty, Diabeł. Weź nam też nasyp. Proszę.

– Co? Nie sądzę, młody. Mam mało.

– No weź. Proszę. Nigdy nie próbowałem. Masz dużo – błagał Wirus.

– To nie rób tego. Spodoba ci się i co wtedy?

– Poczęstuj – włączyłem się i zaraz tego pożałowałem.

– Ty też? Zapomnijcie, kolesie.

– Zajebiście – wyplułem.

– Co zajebiście? – spytał.

– Zajebisty z ciebie kumpel.

– Coś ci nie pasuje?

– Mógłbyś się podzielić… Pijemy razem i w ogóle – wtrącił się Wirus.

Diabeł zacisnął zęby i syknął coś na kształt: „Szczeniaki…”, lecz wykonał ruch w stronę torby i wyłuskał woreczek. Uśmiech wstąpił na twarz Wirusa. Ja żałowałem tego wszystkiego… jednak tylko przez chwilę. Zaczęło mi być niedobrze. Nigdy nie piłem tequili, a i z innymi alkoholami nie miałem wielu doświadczeń. W tamtym momencie procenty zaczęły działać nagle i z dużą siłą. Stół przede mną zlał się z bielą prześcieradeł i czernią nocy. Był drewniany, lecz nie przeszkodziło mu to w zmianie koloru na nieokreślony i rozpoczęciu pędu po rozpadającej się na cząstki elementarne rzeczywistości pokoju. Na szczęście równowaga była jeszcze względnie zachowana. Udało mi się wstać i nachylić nad malutką białą kreseczką, podobną do śladu zrobionego korektorem na ciemnej kartce. Wirus podał mi banknot, który zrolował. Nie wiem, czemu mnie puszczono na pierwszy ogień. Nie chciałem być pierwszy.

– Zbladłeś. – Echo czyjegoś głosu lekkim podmuchem owiało moje wrażliwe na dźwięk uszy.

Podniosłem głowę znad stołu i rozejrzałem się po twarzach. Z wolna, po kolei. Może chciałem znaleźć w nich osobę odpowiedzialną za moją bladość i mdłości? Może…

– Bierzesz czy nie? – Napotkałem szeroko rozwarte oczy Diabła.

Nachyliłem się i wziąłem.

*

Promenada błyszczała światłem gwiazd, neonów i blaskiem lamp ulicy. Kolory uderzały jaskrawością i żywiołami minionego upalnego dnia. Ludzie śmiali się głośno, rozmawiali w niezrozumiałych językach. Czasem słyszałem polski i angielski. Wówczas zaczepiałem mówiących i plotłem, co mi ślina na język przyniosła. Głównie były to dziewczyny. Do facetów starałem się nie zbliżać. Nie byli mi potrzebni. Czułem w sobie siłę i pewność siebie. Jak nigdy. Dwie-trzy dziewczyny z Polski i dwie Angielki obiecały oprowadzić nas po lokalach. Henryk starał się nawiązać z nimi dyskusję, lecz miał problemy z poprawną artykulacją. Właściwie ciężko było w ogóle go zrozumieć. Wlókł się więc za nami z głupawym uśmiechem przyklejonym w miejscu pomiędzy pulchnymi, nieogolonymi policzkami. Dziewczyny nie były ładne i widocznie od nas starsze, lecz to nam nie przeszkadzało. Ich barwne bluzki, odsłaniające zgrabne brzuchy, i spódniczki, szorty, pozwalały marzyć o cieple i gładkości ich opalonych ciał. Chłopaki nie pozwalali zamienić słowa z Polkami, dlatego zabrałem się za Angielki, lecz te przed jedną z dyskotek zniknęły bez pożegnania, porwane przez przejeżdżających terenowym autem Hiszpanów.

Weszliśmy do lokalu, którego nazwy sobie nie przypomnę. Powalał ogromem powierzchni. Wnętrze majestatycznej sali miało kilkadziesiąt metrów wysokości. Ściany pokrywały rzędy balkonów, sygnalizujących kolejne piętra przestrzeni. Z jednej ze ścian, wysoko ponad nami, zamajaczyła ogromna, krzywo uśmiechnięta głowa Jacka Nicholsona z Lśnienia. Puszczali film na ogromnej białej płachcie materiału. Jak w kinie. Bas mocno, agresywnie wybijał rytm naszych kroków podczas drogi do jednego z kilku barów. Wzięliśmy po piwie. Poza długą kolejką nie było problemu z kupnem. Nie zdążyłem się nawet dobrze pogapić na kręcące się tyłeczki dziewczyn z podestu, a już kufel był pusty. Poszedłem po następne piwo. Diabeł ruszył ze mną wziąć drinka.

– Jak po spidzie[5]?

– Fajnie – rzuciłem. – Dzięki za to. Bez nie wiem, czy w ogóle bym tu dotarł.

– Nie puszcza cię jeszcze?

– Nie wiem, chyba nie.

– Weź wódkę z red bullem. Poprawi efekt.

– OK.

Pierwszy raz piłem tego drinka. Jeden utwór później zobaczyłem dno szklanki. Kumple zniknęli mi z pola widzenia. Wszedłem na schody, by sprawdzić, co się znajduje na piętrach. Okazało się, że – poza paroma grupkami tańczących – na balkonach nie było niczego specjalnego: krwistoczerwona wykładzina pokrywająca ten swoisty szeroki korytarz zawieszony nad parkietem, alabastrowe ściany z półkolumnami oraz kilka automatów vendingowych. Dwa piętra wyżej znalazłem się na dachu. Zobaczyłem tam coś na kształt ogródka piwnego o rozmiarach połowy boiska piłkarskiego. Nie było wielu ludzi. Dzięki temu bez trudu wyłowiłem Adama i Wirusa. Popijali piwo z dwiema Polkami, które weszły z nami do lokalu. Przysiadłem się i spytałem, co słychać. Nie dosłyszałem odpowiedzi. Możliwe, że nawet nie padła. Szturchnąłem Wirusa i powiedziałem, że do spida można się przyzwyczaić. Wtedy zdjął wzrok z jednej z Polek, na którą gapił się przez cały czas, i odparł, że faktycznie jest super i ma ochotę na więcej proszku.

– Braliście coś? – padło pytanie. Zadała je jedna z dziewczyn. Wyglądało na to, że skierowała je do mnie.

– Co? – odparłem.

– Pytałam, czy coś braliście. Wyglądacie, jakbyście byli po efedrynie.

– Co to jest efedryna? – zainteresował się Wirus.

– Takie kapsułki. Można to tutaj legalnie kupić. Po drugiej stronie ulicy jest taki sklep. Smart shop. Czynny całą dobę. Tam to dostaniesz. My próbowałyśmy czerwone kapsułki. To się chyba nazywało Super Caps. Wyglądałyśmy po tym jak wy teraz. Fajnie się jednak gadało. Ale na drugi dzień źle się czułam.

– Idziemy! – rzucił Adam. Wstaliśmy i bez pożegnania ruszyliśmy do wyjścia.

Przy bramce otrzymaliśmy pieczątki upoważniające nas do powrotu. Kobieta w kasie poinstruowała, jak znaleźć sklep. Na zewnątrz stała grupka Murzynów. Wyglądali jak z hip-hopowego teledysku. Jeden z nich zagadał do nas. Spytał, skąd jesteśmy.

– Z Ameryki – odpowiedziałem zaczepnie.

Zaśmiał się i odwrócił do swoich kolesi, rzucając im kilka zdań po hiszpańsku. Również się śmiali. Spytał się, czy nie chcemy kupić haszyszu lub czegoś innego. Adam powiedział, że coś by z chęcią wziął, skoro nadarza się okazja. Ja podziękowałem. Wirus się nie odezwał, tylko gapił się na gruby złoty łańcuch wiszący na szyi Murzyna.

– Gdzie Diabeł? – Spojrzałem na chłopaków z przesadną w tej sytuacji obawą.

– Pewnie w klubie – odezwał się Wirus, nie spuszczając z oczu łańcucha. – Da sobie radę. Ale ciekawe, gdzie jest Heniek…

„Cholera!” – pomyślałem. „Faktycznie, gość kompletnie wyleciał mi z głowy!”.

Olaliśmy Murzynów i ewakuowaliśmy się omówić sprawę Henryka. Nie zaszliśmy daleko, gdy Wirus krzyknął imię naszego drivera. Pokazywał palcem. Idąc za miejscem, które wskazywał, dostrzegliśmy zgubę. Facet siedział na niewysokim murku oddzielającym promenadę od plaży. Wyglądał na zagubionego. Tarł oczy i co chwilę ciągnął się za wąsy. Przez moment myślałem, że płacze. Myliłem się. I to bardzo. Bo przecież chłopaki nie płaczą. Przynajmniej te Prawdziwe. Te z filmów.

– Co się stało?

– Nic takiego – odparł.

– To dlaczego nie wszedłeś z nami do klubu?

– Poznałem kobietę.

– Co ty gadasz? Jaką?

– Wspaniałą. – Rozmarzył się i zaczął opowiadać… – Tak… Całą drogę z hotelu szedłem z wami i myślałem. Właściwie nie pamiętam o czym, ale na pewno byłem bardzo zamyślony. Tak… Jak poszliśmy pod tę wielką dyskotekę, wy weszliście, a ja wolałem zostać na świeżym powietrzu. Zostałem. Potem chciałem wejść, ale nie potrafiłem się dogadać z pindą z kasy. Ten smoluch przy wejściu…

– Ochroniarz.

– Co? A tak, on. Wywalił mnie za drzwi. Nie wiedziałem, co dalej robić. Nie byłem pewny trasy do hotelu, nie chciałem się zgubić. Wtedy po drugiej stronie ulicy zobaczyłem kobietę. Piękną. Jej czarne, gęste włosy. Lakierowane. Babka wyglądała mi na taką w moim wieku. Stała sama, więc podszedłem. Powiedziałem „Dzień dobry”. Ona spojrzała na mnie i zaczęła się śmiać. „Was?” – zapytała się. Zrozumiałem ją. Umiem po niemiecku. Pogadaliśmy. Jest chyba na długich wakacjach albo nawet mieszka w Lloret. Nie ma męża. Dała mi adres i telefon.

– Jasne – rzuciłem. – Ściema.

– Myśl, co chcesz.

– Naprawdę ci dała? Po co?

– Mam dzisiaj przyjść. Po północy.

– To zostało ci dwadzieścia minut – powiedziałem, spoglądając na zegarek. – Na co czekasz?

– Nie wiem, jak tam trafić.

– Weź taksę.

– Nie mam przy sobie pieniędzy.

– Czemu?

– Zapomniałem, nie wziąłem.

– Trzymaj. – Sięgnąłem do kieszeni spodni i wręczyłem mu kolorowy banknot kilkudziesięciopesetowy. – Oddasz w hotelu.

– Dziękuję.

Zawołaliśmy taksówkę. Henryk wsiadł i pojechał.

– Farciarz – uzgodniliśmy wspólny pogląd.

Po drugiej stronie ulicy dostrzegliśmy szyld sklepu, którego szukaliśmy. Weszliśmy. Wnętrze wyglądało jak połączenie apteki ze stoiskiem z zabawkami. Masa kolorowych torebek i innych opakowań z kapsułkami, mieszankami ziół i tabletkami o jaskrawych barwach. Wszystko umieszczone za szybami białych gablot. W naturze tego rodzaju kolorystyka – czerwień, żółć, pomarańcz we fluorescencyjnych odcieniach – pełni funkcję ostrzegawczą. My natomiast przykleiliśmy się do szklanych półek jak dzieciaki do lizaków podarowanych przez mamę. Przez moment doznanie graniczyło z odczuciem młodzieńczej inicjacji w fizyczną dorosłość. Czego zresztą nie mogliśmy wtedy nawet wiedzieć. Żaden z naszej trójki nie miał jeszcze dziewczyny… tak do końca, tak naprawdę. W rogu sklepu, naprzeciwko lady, za którą stał sprzedawca – podejrzany typek w stylu hipisowskim – rosło w jasnym, punktowym świetle lampy drzewko canabis. Zainteresowaliśmy się nim. Chcieliśmy go dotknąć. Zaczęliśmy gładzić liście i wciągać intensywny zapach rośliny. Wtedy odezwał się sprzedawca. W języku angielskim. Zabronił dotykać drzewka. Spytał, czego sobie życzymy i skąd jesteśmy.

Zeszliśmy na plażę. Szum morskich fal, muzyka liści palm promenady, landrynkowy kolor świateł lamp ulicy, neony, pojedyncze postacie… nie miały znaczenia. Kupiłem opakowanie kapsułek Super Caps. Sto sztuk. Sprzedawca mówił, że dla dobrego efektu warto wziąć dwie naraz. Wysypałem więc odpowiednią liczbę na każdą z wyciągniętych dłoni. Wirusowi skóra błyszczała kroplami potu. Moja również, jak się okazało, gdy na nią zerknąłem. Wziąłem obie czerwono-czarne kapsułki i przełknąłem bez popijania.

W kieszeni krótkich spodenek miałem też dwie duże tabletki. Sprzedawca twierdził, że po ich zażyciu efekt porównywalny jest do haju na LSD. Kwas był pierwszym narkotykiem, jakiego spróbowałem w życiu. Miałem piętnaście lat. Byłem w pierwszej klasie liceum i ktoś mi polecił lekturę My, dzieci z dworca ZOO. Przeczytałem. Często bywa tak, że w zamierzeniu autora książka czy film mają przed czymś przestrzegać, lecz czytelnik lub widz odbierają je zupełnie inaczej. Tak było w moim przypadku. Świat małoletnich narkomanów dających sobie w żyłę zafascynował mnie bez reszty. Byłem na tyle niepoważny, że zapragnąłem stać się jego częścią. Zwróciłem się do jedynego kolegi, który miał odpowiednie kontakty. Heroiny nie było. Udało mu się jednak załatwić LSD. Wzięliśmy więc kwas na opuszczonej miejskiej stacji kolejowej. Równo po pół kwadratowego kartonika, na którym widać było rysunek. Przypominał czarną gwiazdę na czerwonym tle. Nigdy tego nie zapomnę. Mój kolega też nie. Poszliśmy do klubu dla długowłosych grunge’ów i metali. Był piątek. Było bardzo miło. Mój kolega lekko zwariował, lecz po paru godzinach mu przeszło…

Z Adamem i Wirusem wróciliśmy do klubu, w którym byliśmy wcześniej. Wystarczyło pokazać pieczątki, których obecność ujawniła się pod światłem ultrafioletu.

[1] Pakietami zwykle nazywało się większe ilości narkotyków w z góry ustalonej, zwyczajowej cenie, na przykład pakiet 5-gramowy, 10-, 15- itd. Taniej wychodziło kupowanie w pakietach, ponieważ im większą brało się ilość, tym niższa była cena za 1 g. Powszechna zasada charakteryzująca wymianę towarów w hurcie i w detalu (przyp. autora).

[2] Dziara – slangowe określenie tatuażu [przyp. autora].

[3] Break – potoczne, skrótowe określenie tańca break dance [przyp. autora].

[4] Odmiana haszyszu. Charakteryzuje się podobieństwem do smoły. Jest stosunkowo ciężka, elastyczna i miękka. Przynajmniej kiedyś była [przyp. autora].

[5] Spid (ang. speed) – tzw. twarde narkotyki o działaniu pobudzającym [przyp. autora].

Redakcja Zuzanna Gościcka-Miotk

Korekta Katarzyna Juszyńska

Skład Krzysztof Szymański

Projekt okładki Paulina Radomska-Skierkowska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Andrzej Te i Novae Res s.c. 2015.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-979-0

Novae Res — Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.