Papier/osy.

Rozkołysałeś mnie do błogości,

Otworzyłeś Swoje skrzynie Mądrości,

Ozdobiłeś złotem i perłami moje wnętrze,

I dałeś skrzydła orła wielkiego.

Gdzie jesteś?

Czy mnie słyszysz?

Złoty puchar napełniony po brzegi…

Czas na żniwo i winobranie.

Już przyjdź i napełnij dzbany życia DNA.

Twoja radość jak piorun trzaska z jasnego nieba,

I niech leci do tych, którzy jej tak potrzebują,

Niech wyciera łzy,

Niech pożera trupy nierozumnych: „wodzów”, „mędrców”, i „mocarzy”…

Niech tłoczy Miłość Własną Swoim Kosztem i Miłość Wzajemną.

Książkę tę dedykuję Jezusowi Chrystusowi, mamie, sobie, a także ludziom, którzy chcą zmienić swoje życie – aby mieli dobry, Boży drogowskaz i nie błądzili – tak jak ja – w tym ziemskim chaosie – piekle.

Spis treści

OD AUTORKI

PODZIĘKOWANIE

ROZDZIAŁ I. DUCHOWY KOD WSZECHŚWIATA

ROZDZIAŁ II. KIM JA JESTEM? (ODPOWIEDZI NA TO PYTANIE SZUKAŁAM 58 LAT).

ROZDZIAŁ III. CO TO JEST „MIŁOSNE EGO”?

ROZDZIAŁ IV. LIST OTWARTY DO DWUNASTU KOŚCIOŁÓW [FIZYCZNYCH] W POLSCE

ROZDZIAŁ V. CAŁA PRAWDA O MIŁOŚCI

ROZDZIAŁ VI. JAK WYJŚĆ Z OFIARY LOSU?

ROZDZIAŁ VII. DODATKOWE RADY PROWADZĄCE DO SZCZĘŚCIA NA ZIEMI

ROZDZIAŁ VIII. DROGA JEZUSA CHRYSTUSA

ROZDZIAŁ IX. DEZYDERATY, KTÓRE POMOGĄ STWORZYĆ NOWE ŻYCIE

KONKLUZJA

Od autorki

Tyle mówi się o miłości bliźniego, a tak mało o miłości siebie samego. Dlaczego? Czy bliźni ważniejszy jest ode mnie? Czy mnie nienależna jest miłość? Przecież mamy kochać siebie samego jak bliźniego swego – a bliźniego swego jak siebie samego. Miłość jest dla wszystkich, a jak dla wszystkich, to dla nikogo.

Egoista to człowiek myślący tylko o sobie, stawiający własny interes nad dobra innych; samolub. Czy to źle, że myślimy o sobie? Czy to źle, że stawiamy własny interes nad interes innych? Czy to źle, że lubimy siebie? Odpowiedzi na owe pytania będą oczywiste dla tych, którzy otrzymali od losu dobre wychowanie ku zdrowej Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej. Poważny problem natomiast będą mieli jednak ci, których życie wykreowało na ofiary katów lub katów. Wbrew temu, co się ludziom obecnie wpaja, zdrowy egoizm oparty na Miłości Własnej Swoim Kosztem oraz na Miłości Wzajemnej jest dobry, konieczny i wskazany – to kamień węgielny życia każdego człowieka, jego dobra, godności, zdrowia i szczęścia… Mamy prawo i obowiązek kochać siebie. Egoizm swoim kosztem nie jest złem, jest nakazem. Złem jest natomiast skrajny egoizm kosztem drugiego człowieka.

Miłość to wszelkie dobro duchowe i materialne. Nie jest ono dane ludziom za darmo, należy je wypracowywać samemu – swoim kosztem lub we wspólnocie – na zasadzie Miłości Wzajemnej. Niektórzy zdobywają dobro własne nieuczciwą drogą – drogą wyzysku drugiego człowieka (kat). Są też i tacy, co nie dbają o własne dobro, zapominają o sobie, nie kochają siebie i oddają swoje dobro (życie) za darmo leniom i cwaniakom. Ofiara i kat ofiary to dwie ofiary losu, to odziedziczone – po przodkach – zło, które należy zniszczyć – pokonać. Każdy człowiek na początku jest grzesznikiem odłączonym od Boga, Jego Światła i Mądrości – wobec tego nie umie dobrze, czyli sprawiedliwie żyć. Ludzkość powołana jest przez Boga do dojrzewania intelektualnego – do wzrastania ku świętości, ku Miłości Własnej Swoim Kosztem oraz Miłości Wzajemnej. (Człowiek musi oddzielać światło od ciemności). Na tych dwóch miłościach opiera się cały sprawiedliwy ład wszechświata – Boża, Duchowa Energia. Te dwie miłości są ostatecznym zamysłem Boga wobec człowieka: Miłość Własna Swoim Kosztem dla jednostki, a Miłość Wzajemna we wspólnocie.

W zdrowych relacjach interpersonalnych nie chodzi tylko o dawanie dobra innym ani tylko o branie dobra od innych; chodzi o dawanie i branie dobra nawzajem, o Miłość Wzajemną. W zdrowej relacji z sobą samym chodzi o kochanie siebie przez siebie – zaspakajanie swoich potrzeb i przyjemności – o Miłość Własną Swoim Kosztem. W życiu szczęśliwym, sprawiedliwym idzie więc o Miłość Własną Swoim Kosztem, zdobywanie dobra dla siebie przez siebie oraz Miłość Wzajemną – obdarowywanie się dobrem nawzajem. Miłuj więc siebie swoim kosztem tyle, ile chcesz, a bliźnich kochaj z wzajemnością.

Ani Miłość Wzajemna, ani Miłość Własna Swoim Kosztem nie wykluczają ludzkiego, spontanicznego miłosierdzia, gdyż jest ono w ludzką naturę wpisane przez samego Boga, który też jest miłosierny; gdyby Bóg nie był miłosierny, to nie byłoby zbawienia i odkupienia ludzkości. Miłosierdzie jest swego rodzaju Miłością Własną Swoim Kosztem i przyjemnością dawania. Nikt nie powiedział też, że miłosierdzie nie będzie kiedyś zrównoważone przez osobę obdarowaną lub przez Boga; nie godzi się nadużywać miłosierdzia, a więc brać czyjeś dobro bez potrzeby.

Wielu ludzi mylnie uważa, że uzdrawiającą, a więc dobrą i ostateczną miłością jest miłość ofiarna, lecz tak nie jest; świat jest w błędzie. Ślepa, skrajna miłość ofiarna zabija Miłość Własną Swoim Kosztem – samodzielność, samorealizację, aktywność, wolność… i Miłość Wzajemną – dawanie i branie dobra nawzajem. Miłość ofiarna nie jest dobrem samym w sobie, jest jedynie narzędziem dobra, czyli Miłości. Samo dawanie nie jest dobrem, samo branie też nim nie jest – dopiero zrównoważone dawanie i branie to dobro.

Kiedyś byłam skrajną altruistką; zapominałam o sobie, dawałam dobro innym za darmo, a w zamian nic od nikogo nie otrzymywałam. Nie doświadczyłam nigdy Miłości Wzajemnej, bo ludzie ze swej natury nie odwzajemniają dobra. Taka chorobliwa, infantylna, charytatywna postawa nie wyszła mi na dobre. Nie skorzystali nawet ci, którym tak namiętnie służyłam, bowiem zniewoliłam siebie i innych. Od tej ofiarnej, bezwarunkowej miłości umierałam za życia, ponieważ nie miałam czasu dla siebie, musiałam służyć innym. Pewnego dnia uświadomiłam sobie, że wszystkich kocham, a nie kocham siebie. „Niekochanie siebie jest przecież złem” – pomyślałam. „Jestem powołana przez Boga do kochania siebie”. Zaczęłam radykalnie zmieniać swoje myślenie i działanie. Przestałam żyć dla leni i cwaniaków, a zaczęłam żyć dla siebie. Kiedyś moim głównym celem było tylko szczęście innych, swego szczęścia nie dostrzegałam, nie brałam go pod uwagę. Teraz jest inaczej, bo moim celem jest przede wszystkim moje szczęście. Dziś kocham siebie swoim kosztem, bez ograniczeń, a w relacjach międzyludzkich przestrzegam wzajemności w miłości; przyszedł wreszcie mój czas na branie dobra.

Komu zależy na tym, aby ludzie nie kochali siebie i nie byli zdrowymi egoistami? Chyba leniom i cwaniakom, którzy chcą żyć kosztem innych lub tym, którzy nie wiedzą, co czynią. Dlaczego naturalna potrzeba kochania siebie jest źle postrzegana przez ogół społeczeństwa? To skutki przeszłości: złego wychowania, złych nawyków, a przede wszystkim chorego postrzegania rzeczywistości, w której dobro nazywane jest złem, a zło dobrem oraz prawda nieprawdą… Dlaczego dumnie dziś brzmiąca cywilizacja „miłości” kamufluje zło i powiększa grono katów i ofiar katów? Miłość należy nazwać po imieniu. Dlaczego dajemy się tumanić i żyjemy w złym (ludzkim) świecie iluzji i fikcji? Co za paradoks! Czas na prawdę: Miłość ofiarna to pół prawdy, a Miłość Wzajemna – to cała prawda. Bóg chce Miłości Wzajemnej dla wspólnoty i Miłości Własnej Swoim Kosztem dla jednostki, a także racjonalnego miłosierdzia – tylko tym najmniejszym. Bóg chce, aby każdy człowiek miał wolność oraz pełną radość z życia. Miłość to wolność, nie zniewolenie.

Aby nie było zła na świecie, a ludzie byli szczęśliwi – zdrowi psychicznie i fizycznie – potrzebny jest nowy imperatyw ku Miłości Własnej Swoim Kosztem, Miłości Wzajemnej oraz racjonalnemu miłosierdziu. Trzeba przeto, abyśmy mądrze kochali siebie i innych. Uleczmy miłość, bo jest chora! Nie ma miłości darmowej na świecie; wcześniej czy później musi być ona odwzajemniona. Miłość musi uszczęśliwiać każdego z osobna, nie może nikogo krzywdzić, ani wykorzystywać. Włączmy myślenie i skorzystajmy z Chrystusowego, nowego Przykazania Wzajemnej Miłości – z wiecznej, boskiej, moralnej konstytucji ludzkości! Owe przykazanie to: „Przykazanie nowe daje wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak ja was umiłowałem; żebyście się i wy tak miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 34–35).

Moją ambicją jest głoszenie Ewangelii prawdziwej. Oto idę oświetlić człowieka Przykazaniem Wzajemnej Miłości. Trzeba zaufać Jezusowi Chrystusowi tak, aby On wypełnił nasze wnętrze swoją Mądrością, swoim Przykazaniem Wzajemnej Miłości. Życie bez Jezusa Chrystusa jest piekłem. Nie ma spokoju i pokoju bez Jezusa. Niech Światło Jezusa zagości w nas.

Niniejszą książkę przesyłam do wszystkich nieszczęśliwych ludzi, którym los „odebrał życie za życia”. Nieszczęśliwy człowiek to ten, który nie kocha należycie siebie samego, tylko służy irracjonalnie leniom i cwaniakom (skrajny altruista), a także ten, który kocha siebie nadto, ale nie swoim kosztem, tylko kosztem drugiego człowieka (skrajny egoista). Myślę, że owa książka sprowokuje wielu ludzi do poszukiwania dobra własnego – siebie – sprawiedliwą drogą, drogą Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej oraz racjonalnego miłosierdzia.

Ja dopiero w wieku dorosłym odnalazłam siebie, „zmartwychwstałam” pomimo poważnej indoktrynacji. Owe zmartwychwstanie zawdzięczam Jezusowi Chrystusowi, Jego Przykazaniu Wzajemnej Miłości i mamie, która tuż przed śmiercią podsumowując własne życie, wypowiedziała zdanie: „Żyłabym tak, żeby dla mnie było dobrze”. Połączyłam się duchowo z Jezusem Chrystusem, a Jezus Chrystus odwzajemnił moją miłość i połączył się ze mną.

Podziękowanie

Dziękuję Ci Ojcze za to,

że połączyłeś się ze mną

w Jezusie Chrystusie.

Dziękuję Ci Ojcze

za Ducha Świętego.

Dziękuję Ci Ojcze za to,

że jestem Twoim Drogim Dzieckiem.

Dziękuję Ci Ojcze za:

życie wieczne, chwałę, pełną radość,

i miłosierdzie…

Dziękuję Ci Ojcze

za wiarę i Królestwo Twoje.

Dziękuję Ci Panie Jezu

za przebłaganie grzechów i moje usprawiedliwienie.

Dziękuję Ci Panie Jezu

za Przykazanie Wzajemnej Miłości.

Dziękuję Ci Matko Boża

za pomoc w pokonywaniu zła – szatana.

Dziękuję Ci św. Antoni

za pomoc w odnalezieniu siebie – człowieka.

Alleluja! Alleluja! Alleluja!

Magnus Bóg. Magnus Człowiek.

Odnalezienie siebie – wejście na drogę Bożej Prawdy – jest trudnym procesem, ale możliwym i koniecznym, aby mieć radość z życia, a ja jestem tego dowodem. Nasza świętość (wiara) ma być pogodna, radosna, sprawiedliwa, a nie naiwnie ofiarna i smutna. Więcej ofiar już nie potrzeba – Jezus Chrystus był doskonałą ofiarą, bo zbawił i odkupił nas wszystkich, mówiąc: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary” (Mt 9, 13). „To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15, 11). „Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości” (J 10, 10). Prawdę mówiąc, Jezus nie był ofiarą; Bóg nie jest ofiarą. Jezus Chrystus był Bogiem, człowiekiem miłosiernym, radosnym dawcą dobra – z miłością przyjął swoją mękę, bo cel był szczytny – zbawienie, odkupienie i życie wieczne człowieka. Prawdziwy chrześcijanin jest człowiekiem usatysfakcjonowanym: wolnym, radosnym… Miej wiarę w Boga i siebie! Nie lękaj się życia! Żyj odważnie z podniesioną głową, bo w tobie jest sam Bóg; jesteś człowiekiem z Boga. Panuj nad swoim życiem – wewnętrznym i zewnętrznym. Bądź królową/królem swego losu i ziemi.

Rozdział I
Duchowy Kod Wszechświata

We Wszechświecie istnieją dwie rzeczywistości: rzeczywistość duchowa i rzeczywistość duchowo-materialna; wszelka materia jest uduchowiona, bo stworzona została przez Boga i w Bogu. Rzeczywistość duchowa działa na podstawie jednej, Pierwszej Energii (Pierwotnej) – Miłości Własnej Swoim Kosztem lub dwóch energii znajdujących się w Drugiej Energii: Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej. Na zasadzie dwóch energii działają wszystkie byty stworzone przez Boga, a nawet i sam Bóg, bo obecny jest w Drugiej Energii. Duchowy świat jest niewidzialny, ale istnieje i to on daje życie i swój ton wszystkiemu, co jest tylko duchowe i duchowo-materialne. Tak więc duch góruje nad materią, nie odwrotnie. Na początku był tylko świat duchowy – Duch Boży i nie było materii. Nikt nigdy Boga nie oglądał, bo Bóg jest Duchem – Duchem Osobowym, który posiada: świadomość – rozum, wolną wolę, emocje, i jest wieczny. Bóg jest również Bogiem Żywym w Drugiej Energii, w bytach stworzonych jako Osoba (w człowieku) lub Determinant egzystencjalny w innych bytach. Świat duchowy jest jedną wielką niewiadomą dla człowieka, bo jest niewidzialny, ale to u osoby wierzącej w Boga nie wyklucza istnienia owego tajemniczego świata, gdyż osoba ta uważa, że jest nie tylko to, co widzialne, ale i to, co niewidzialne, czyli to, w co się wierzy. Świat duchowy można także wytłumaczyć rozumowo, wystarczy tylko logicznie wgłębić się w istotę wszechświata. Trzeba szukać Boga, bo Bóg ukryty jest w bytach stworzonych. Poszukiwania rozumowe są jak najbardziej wskazane, aby wiara była świadoma, a nie ślepa. Bóg przemawia do człowieka również językiem fizyki i matematyki. Duchowości nie można dotknąć, zobaczyć, ale zdecydowanie da się ją sprawdzić i policzyć.

Jednostką miary duchowości jest sam Bóg. Bóg to jedno wielkie zrównoważenie brania i dawania dobra.

1 branie + 1 dawanie = 1 Bóg – 1 Miłość Własna

Swoim Kosztem – 1 Miłosierdzie.

Te dwa skrajne, zrównoważone elementy (branie i dawanie dobra) wspólnie tworzą wszechświat, byty lub części bytów; nie wolno tych dwóch elementów rozdzielać i doprowadzać do nierównowagi – dysharmonii.

Świat duchowy zbudowany jest tak jak świat materialny. Składa się z duchowych atomów – niepodzielnych, ruchomych cząstek duchowych, nieskończonych w ilości, różniących się tylko kształtem i ułożeniem. Duchowy atom to układ złożony z dodatnio naładowanego jądra – dawania dobra i powłok ujemnie naładowanych – brania dobra (elektronów); jądro atomu duchowego składa się z Boga, czyli dawania dobra (protonów) i części własnej bytu stworzonego, dodanej do bytu (neutronów); liczba dawania dobra w jądrze równa się liczbie brania dobra w powłokach i wyznacza miejsce danego atomu duchowego we wszechświecie.

Część własna bytu stworzonego, dodana do bytu w jądrze (neurony) to druga cząstka elementarna jądra, a jest elektrycznie obojętna i nietrwała. Część własna bytu stworzonego dodana do bytu (neurony) po pewnym czasie łączy się z Bogiem (protonami), emitując nowy byt (neutrino), dawanie dobra (dodatni pozyton) i branie dobra (ujemny negaton). Jest to swego rodzaju sąd Boży po śmierci człowieka, który nie ginie (jako niebyt), lecz staje się duchowym, zrównoważonym człowiekiem z Bogiem lub Bogiem z człowiekiem (neutrino).

Wśród bytów należy wyszczególnić byty osobowe, podobne do Boga: świadome, rozumne, wolne, emocjonalne i wieczne. We Wszechświecie cztery kategorie bytów osobowych: Bóg Ojciec, Bóg Syn - Jezus Chrystus, Aniołowie i Ludzie są zanurzone w Jednym Bogu - Duchu Bożym, w Całości. Stąd też we Wszechświecie jest pięć kategorii autonomicznych bytów osobowych. Byty osobowe z racji swej rozumności i wolności posiadają wewnętrzną moc zmiany energii w sobie i innych bytach. W przypadku Człowieka i Aniołów – ich działanie może zakłócać Boży ład, INACZEJ KOD WSZECHŚWIATA, i sprowadzać zło, gdyż owe byty nie posiadają pełnej mądrości. Dlatego obecnie żyjemy w złym świecie, bo wypaczonym przez Aniołów i Ludzi. Ludzki duch nie umie działać w duchu i materii, bo słaby jest intelektualnie. Bóg szanuje wolność owych bytów i przyzwala na zło, poprzez które uczy dobra, kształtuje świadomość, podnosi do wyższych wibracji – boskich. Wszystkie byty stworzone są do miłości, czyli dobra i do tych wartości zmierzają, nawet przez zło i ostatecznie osiągną dobro lub przybliżą się do niego, bo zło nie ma racji bytu we wszechświecie. Zło jako zło będzie istniało zawsze, ale w przyszłości nie będzie aktywne, gdyż zostanie unicestwione przez dobro. Wszystkie byty są dobre a priori oprócz Aniołów i Ludzi – te byty muszą się doskonalić.

Byty osobowe tworzą Duchową Wspólnotę z Bogiem w Bożym Królestwie (w Drugiej Energii). Byty osobowe, duchowo-materialne (Jezus Chrystus i ludzie) wywodzą się ze świata duchowego i po fizycznej śmierci do niego wracają, by tworzyć duchową wspólnotę osób – Królestwo Boże, jedność, całość: Ducha Bożego, Boga Ojca, Boga – człowieka, Jezusa Chrystusa, Aniołów i Ludzi. Wspólne obcowanie osobowych, duchowych bytów nie przekreśla odrębności żadnego bytu znajdującego się we wspólnocie, jego indywidualności, czy wolności, bowiem każdy byt w Bożym Królestwie jest autonomiczny; wszystkie byty osobowe są również wolne i na ziemi.

Na początku był, jest i będzie Bóg – Duch Boży, jedyna, niepowtarzalna, duchowa, świadoma, osobowa energia: „Ja jestem, który jestem”. Bóg jest, był i będzie zawsze: jednostkowy, jednostronny, jednoznaczny, niepowtarzalny, stały, niepodzielny, egocentryczny… Jaki był na początku, taki jest teraz i zawsze taki sam, na wieki wieków. Bóg jest Dobrem, Miłością Doskonałą, Miłością Własną Swoim Kosztem – wielkim, jednym, zrównoważonym braniem i dawaniem dobra sobie i przez siebie.

Bóg – Duch Boży, o którym mowa wyżej, żył tak do momentu stworzenia DRUGIEJ ENERGII, CZYLI MIŁOŚCI WZAJEMNEJ. W akcie stwarzania rozpadł się na dwie równe części: Boga Ojca i Boga Syna. Część – Boga Syna jest częścią wspólną dla Boga Ojca i dla bytu stworzonego. Z chwilą stworzenia Drugiej Energii – Miłości Wzajemnej – poprzez swoje wejście w połowie w nią uzyskał nową moc: moc Boga Żywego, wspólnotę, dwuznaczność, dwubiegunowość, dwustronność, sprzeczność, zmienność, możliwość zła… Stąd też Bóg może mieć dwie skrajne moce poprzez istnienie w dwóch Energiach: swojej własnej, Pierwotnej, Pierwszej Przyczynie – Miłości Własnej Swoim Kosztem oraz w Miłości Wzajemnej. Bóg w Drugiej Energii jest Bogiem Żywym (w bytach stworzonych), wspólnotowym, a w Pierwszej Energii – Bogiem duchowym, jednostkowym, samotnym. We wszechświecie liczy się Byt Pierwszy – Oryginał – Pierwsza Przyczyna, od której się wszystko zaczęło i której wszystko jest podporządkowane – i Jej służy. Bóg stając się człowiekiem – Bogiem w bycie, jednym z nas – nie przestał być Bogiem, czyli Jedynym Duchem Bożym. Bóg nadaje swój ton wszystkim stworzeniom, po cichu w ukryciu determinuje byty, daje im swoje łaski – inaczej dary, nie ograniczając przy tym wolności bytom.

Pierwotna Duchowa Energia ze swej istoty jest absolutnie czystą moralnie energią, gdyż w swym potencjale jest samodzielną energią i żyje sama przez siebie – swoim kosztem – nikogo nie krzywdzi, nikogo nie wykorzystuje. To aksjomat – pewnik dobra – prawda oczywista nie wymagająca dowodów; odkryta, stwierdzona w prostym, logicznym, dedukcyjnym systemie myślowym człowieka. Z tej Prawdy Absolutnej, z tego Absolutnego Twierdzenia wynikają wszystkie inne moralne twierdzenia wszechświata. Na tej prawdzie opierają się i do niej zmierzają oraz jej służą. Nie ma innej alternatywy niż ta, która czerpie życie z jednego źródła – Boga.

Pierwotna Energia (Pierwsza Przyczyna – Pierwszy Byt – Bóg) jest najważniejsza we wszechświecie, bo od niej się wszystko zaczęło, przez nią, z niej (w części) i do niej zmierza i jej służy. Ona jest we wszystkim (wszystkich stworzeniach) i wszystkiemu nadaje swój ton, wytycza słuszny, sprawiedliwy cel, sens i sposób istnienia każdemu bytowi. Pierwotna Energia – Bóg to Miłość Własna Swoim Kosztem, która nigdy nie zginie, jest wieczna, a na dodatek jest w każdym bycie i każdemu bytowi przewodzi – prowadzi do dobra ogólnego i własnego bytu – swoim kosztem.

Dlaczego i jak powstawała Druga Energia – Miłość Wzajemna? Pierwotny Byt (Duch Boży) NIE CHCIAŁ BYĆ SAM, CHCIAŁ WSPÓLNOTY – INNYCH BYTÓW, DLATEGO ROZPADŁ SIĘ NA DWIE RÓWNE CZĘŚCI I ZACZĄŁ STWARZAĆ INNE BYTY. BÓG ZAPRAGNĄŁ BYĆ TYM SAMYM, ALE INNY BOGIEM – BOGIEM ŻYWYM W BYTACH. CHCIAŁ DAWAĆ SIEBIE INNYM I BRAĆ DLA SIEBIE OD INNYCH, CHCIAŁ MIŁOŚCI WZAJEMNEJ, DLATEGO JĄ STWORZYŁ; PRAGNĄŁ RÓWNIEŻ DOZNAŃ ZMYSŁOWYCH, PRACOWAĆ, UCZESTNICZYĆ W MATERII, POWIĘKSZAĆ SIĘ…

Właśnie dlatego stworzył z siebie (1/2 części) i części dodanej Drugą Energię Duchową – Miłość Wzajemną. Dał nowej energii siebie – część (Miłość Własną Swoim Kosztem), a ta ją wzięła. Rzekł wówczas do nowej energii: „Skoro ja ci dałem siebie, a ty mnie wzięłaś do siebie, to ty też daj mi siebie, a ja też wezmę ciebie do siebie i nazwę cię MIŁOŚCIĄ WZAJEMNĄ – DAWANIEM I BRANIEM LUB BRANIEM I DAWANIEM”. Druga Energia zrobiła tak, jak chciała Pierwsza Energia: dała siebie (1/2 swojej części) dla Pierwszej Energii. I tak powstała DOSKONAŁA WSPÓLNOTA – ŚWIĘTA SYMBIOZA OPARTA NA MIŁOŚCI WZAJEMNEJ, na wzajemnym dawaniu i braniu.

Druga Duchowa Energia wszechświata to MIŁOŚĆ WZAJEMNA. To energia wszystkich bytów – wszystkich stworzeń Boga. Bóg jest w każdym bycie jako część wspólną – Boga i bytu. I jeśli Bóg jest w każdym bycie, to każdy byt jest ze sobą połączony częścią Boga. Stąd wszystkie byty tworzą całość, czyli Boży Wszechświat i mogą się ze sobą komunikować poprzez Boga. To doskonała symbioza Boga z każdym bytem, bytu z Bogiem, a także bytu z bytem.

Druga Energia z istoty swej, bo tak została stworzona – z dwóch energii, ma w sobie dwie możliwości: możliwość Pierwszej Energii, czyli Miłości Własnej Swoim Kosztem (Boga) i Drugiej Energii – Miłości Wzajemnej. Może być ona duchowa, samotna oraz żywa i wspólnotowa.

Miłość Wzajemna (Druga Energia) jest na usługach Miłości Własnej Swoim Kosztem (Pierwszej Energii), bo ile dajemy, tyle otrzymujemy; bo musimy dać, by otrzymać; bo jak otrzymamy, to musimy oddać to, co wzięliśmy; bo we wszechświecie każdy żyje swoim kosztem; nie ma niczego za darmo; jest równowaga – równość w miłości, w dobru, sprawiedliwość… Miłość jest należna wszystkim, a jak wszystkim, to dla nikogo za darmo. Każdy i wszystko musi żyć swoim kosztem. Pierwsza Energia nikogo nie wykorzystuje, żyje swoim kosztem, więc Druga Energia musi jej dorównać, honorować jej podstawową, istotną wartość – istnienie swoim kosztem, bo przez nią jest determinowana.

Druga Energia ze swej istoty jest dobrą energią, ale z natury złą, bowiem może być wypaczona poprzez własne narzędzia, jak miłość altruistyczną i miłość egoistyczną. Jeśli nie zostanie zachowana równowaga, dwustronność między owymi paramiłościami dojdzie do wypaczenia energii Miłości Wzajemnej; a jak Miłości Wzajemnej, to i Miłości Własnej Swoim Kosztem, bo wypaczona zostanie także jej istota.

DZIĘKI DRUGIEJ ENERGII POWSTAŁA PODSTAWOWA ZASADA (WARTOŚĆ) DZIAŁANIA BYTÓW WE WSZECHŚWIECIE – RELACJONIZM. TA ZASADA NAZYWA SIĘ Miłość Wzajemna. TO HANDEL WYMIENNY DOBREM: JEŚLI DAJESZ DOBRO, TO MUSISZ I BRAĆ DOBRO; JEŚLI BIERZESZ DOBRO, TO MUSISZ I DAWAĆ DOBRO. Dawanie determinuje branie, a branie determinuje dawanie – tak jak wydech determinuje wdech, a wdech determinuje wydech; jak życie determinuje śmierć, a śmierć determinuje życie; jak dzień determinuje noc, a noc determinuje dzień; jak wejście determinuje wyjście… Złamanie owej boskiej zasady wszechświata, inaczej kodeksu moralnego Miłości Wzajemnej powoduje chaos na świecie – zło. Między dawaniem i braniem dobra musi być zawsze zachowana równowaga – dawanie nie może być większe od branie, a branie nie może być większe od dawania. Na zasadzie wzajemnej miłości zbudowany jest cały kosmos. Wszystko z wszystkiego i każdy z każdego ma wzajemny zysk. Tej boskiej zasady (równowagi) ma pilnować człowiek, musi jej przestrzegać. Życie ludzkie jest zadaniem, dążeniem do poznania i przestrzegania Bożego porządku – Bożego Prawa. Nie ma we Wszechświecie innej społecznej, sprawiedliwej energii jak ta – MIŁOŚĆ WZAJEMNA. Logika sprawiedliwości nie pozwala inaczej myśleć i działać jak tak, że wszyscy i wszystko powinno dobrze żyć, WSZYSTKO JEST WAŻNE, POTRZEBNE… Pierwsza i Druga Energia to energie DOBRA I ŻYCIA DLA KAŻDEGO I WSZYSTKIEGO, NIE ŚMIERCI – CHOCIAŻ MAJĄ W SOBIE POTENCJAŁ ZŁA, CZYLI WŁAŚNIE ŚMIERCI.

Pierwsza Energia najpierw dawała, a później brała, Druga Energia najpierw brała, a później dawała, i jedna i druga dawała i brała, brała i dawała, wszystko działo się w pierwszym, świętym, logicznym, sprawiedliwym akcie relacji (symbiozie – zjednoczeniu) dwóch bytów. W pierwszej wspólnocie obie energie (dwa odrębne byty) były usatysfakcjonowane, bo jedna z drugiej miała zysk. Wartością (istotą) Drugiej Energii jest równość (symetria) w dobru własnym każdego bytu, czyli sprawiedliwość. Druga Energia ma w sobie dwa byty: byt Pierwszej Energii – Miłość Własną Swoim Kosztem i byt Drugiej Energii, czyli miłość altruistyczną (dawanie) oraz miłość egoistyczną (branie). Oba byty wzajemnie się warunkują we wzajemnej miłości, nikt nikogo nie wykorzystuje. Istotą Pierwszej Energii jest życie swoim kosztem, a Druga Energia tę istotę w pełni realizuje, zachowując równowagę między dawaniem a braniem dobra.

Pierwsza relacja we wszechświecie między dwoma bytami polegała na wzajemnym dawaniu i braniu dobra. Jest ona pierwotnym, idealnym wzorem istnienia społecznego, wspólnotowego RELACJONIZMU. Pogwałcenie owego Bożego Wzoru (Bożej Normy) KODU WSZECHŚWIATA – MIŁOŚCI WZAJEMNEJ – równowagi między braniem a dawaniem, czyli nachylenie się tylko w jedną stronę brania lub dawania; naruszenie złotego środka powoduje zło (grzech pierworodny).

Energia Wszechświata jest zrównoważona, a jak zrównoważona to sprawiedliwa. Bóg stwarzając wszechświat z siebie i części dodanej, zrównoważył się z człowiekiem i bytami. Wszystko jest sobie równe: IDEALNA HARMONIA WSZECHŚWIATA – ZDROWY RELACJONIZM – MIŁOŚĆ WZAJEMNA. Chociaż energie wszechświata z istoty są zrównoważone, to mogą zostać wypaczone przez niektóre byty, jak na przykład Aniołów i Ludzi. Tak właśnie było i tak jest. Energia wszechświata została wypaczona i nadal jest wypaczana, dlatego NA ZIEMI ISTNIEJE ZŁO – PIEKŁO.

Na ziemi powinno być tak:

dawanie = branie

branie = dawanie

Nie może branie być większe od dawania ani dawanie od brania.

Samo dawanie nie jest dobrem, samo branie nie jest dobrem – dopiero zjednoczone i zrównoważone dawanie i branie jest dobrem.

Nie ten jest święty, co daje i nie bierze ani ten, co bierze i nie daje, lecz tylko ten, co daje i bierze – po równo.

Bóg wyrównuje ową nierówność na ziemi – częściowo, a i w niebie – całkowicie; bo taka jest Boska energia – zrównoważona.

W wieczności wyrównywanie jest wieczne – taka jest Boża sprawiedliwość (tak myślę).

Ile dałeś, tyle weźmiesz; ile brałeś, tyle dasz.

U Boga liczy się ile się dało, ile się wzięło. Nie, co się dało, co się wzięło ani jak się dało i jak się wzięło.

Każdy ma tyle, na ile zasłużył – na ile miał chęć, na ile zapracował.

Boża Sprawiedliwość to równość między dawaniem a braniem dobra.

RÓWNOŚĆ W BRANIU I DAWANIU DOBRA

TO MIŁOŚĆ, PRAWDA, DOBRO, PIĘKNO,

SPRAWIEDLIWOŚĆ, RADOŚĆ, BÓG.

Boską podstawową wartością kosmosu jest równość w dawaniu i braniu dobra.

Aby tę równość utrzymać, trzeba mieć nie lada rozum.

To nie tak, że wszystkim po równo; to tak, że ile kto dał, to tyle może wziąć, a ile kto brał, to tyle musi dać. Dawanie musi = braniu, nie może być dawanie > brania lub branie > dawania.

W Piśmie Świętym – Biblii Tysiąclecia – o powstaniu Drugiej Energii oraz Duchowego Kodu Wszechświata czytamy: „Z Edenu [z Ducha Bożego] zaś wypływała rzeka, aby nawadniać ów ogród, i stamtąd się rozdzielała, dając początek czterem rzekom. Nazwa pierwszej – Piszon; jest to ta, która okrąża cały kraj Chawila [Pierwsza (Pierwotna) Energia – Miłość Własna Swoim Kosztem], gdzie się znajduje złoto. A złoto owej krainy jest znakomite; tam jest także wonna żywica i kamień czerwony. Nazwa drugiej rzeki – Gichon; okrąża ona cały kraj Kusz [Druga Energia – Miłość Wzajemna]. Nazwa rzeki trzeciej – Chiddekel [paraenergia – miłość altruistyczna]; płynie ona na wschód od Aszszuru. Rzeka czwarta – to Perat [paraenergia – miłość egoistyczna]” (Rdz 2, 10–14).

1. Kraj Chawila z rzeką Piszon to Miłość Własna Swoim Kosztem (dawanie Dobra sobie przez siebie i branie dobra od siebie dla siebie).

2. Kraj Kusz z rzeką Gichon to Miłość Wzajemna (zrównoważone i wzajemne dawanie i branie dobra ).

3. Rzeka Chiddekel to miłość altruistyczna (tylko dawanie dobra – narzędzie Miłości).

4. Rzeka Perat to miłość egoistyczna (tylko branie dobra – narzędzie Miłości).

Wszechświat zbudowany jest z dwóch duchowych miłości (energii): Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej. Są to dwie docelowe miłości Boga – jedna dla jednostki, druga dla wspólnoty. Miłość altruistyczna i miłość egoistyczna są narzędziami (środkami) owych miłości. Aby zaistniała Miłość Wzajemna, trzeba dawać i brać dobro nawzajem. Aby była Miłość Własna Swoim Kosztem, trzeba brać dobro od siebie i dawać dobro sobie.

Rys. 1. Obraz graficzny Duchowego Kodu Wszechświata

W = (1/2 A + (1/2 A) + B w…)

Wzór matematyczny Duchowego Kodu Wszechświata.

Duchowy Kod Wszechświata czytamy:

Miłość Własna Swoim Kosztem (A): 1/2A + 1/2A

Miłość Wzajemna (B): 1/2 A + B w…

Środkowe: 1/2 A (Bóg Syn) jest częścią wspólną, należy do A, czyli Miłości Własnej Swoim Kosztem i do B –

Miłości Wzajemnej.

Bóg jest i jedną i drugą nieskończoną Miłością.

1/2A z A wchodzi do B, a 1/2A z B wchodzi do A – powstaje część wspólna dla A i dla B;

Energie wzajemnie obdarowują się sobą – swoją energią – miłują się wzajemnie.

W – Duchowy Kod Wszechświata – Duch Boży

A – Pierwsza (Pierwotna) Energia – Miłość Własna Swoim Kosztem

1/2A (środkowe) – Bóg Syn; część wspólna dwóch energii

1/2A (boczne) – Bóg Ojciec

B – Druga Energia – Miłość Wzajemna

B w – część własna bytu stworzonego, dodana z niczego do bytu

c – miłość altruistyczna (narzędzie miłości)

d – miłość egoistyczna (narzędzie miłości)

Miłości (byty i ich części) nie mogą zaistnieć bez narzędzi (środków) miłości (bytów i ich części): miłości altruistycznej (c) i miłości egoistycznej (d).

Zrównoważona symbioza narzędzi (c + d) jest dobrem – miłością.

Niezrównoważona symbioza narzędzi (c + d) jest złem.

Pełny Duchowy Kod Wszechświata z narzędziami Miłości to:

W + c + d = (1/2A + c + d + (1/2A) + c + d + B w… + c + d)

Wszystko jest w Bogu, więc: W = A

A = (1/2A + (1/2A) + B w…)

A + c + d = (1/2 A + c + d + (1/2 A + c + d) + B w... + c + d)

Bóg jest niepodzielny, bo jest Jeden i nigdy nie przestał być Jednością. Bóg rozpadł się tylko na dwie równe części, by połączyć się z bytem stworzonym, a każda część jest autonomicznym bytem (c + d ) – takim jak Bóg.

Wszechświat – Jednego Boga – tworzą takie same, autonomiczne, niezliczone, nieskończone, niepodzielne, zrównoważone duchowe cząstki: (c + d).

(c + d) = (c + d) + (c + d) + (c + d...)

Wszechświat (byty i części bytów) z istoty jest zrównoważonym dawaniem i braniem dobra:

(c + d), ale może być wypaczony.

Do harmonii – Miłości Wzajemnej – potrzebna jest para; trzeba komuś lub czemuś dawać i trzeba od kogoś lub czegoś brać.

Parzysta suma bytów daje harmonię – Miłość Wzajemną, a nieparzysta suma bytów daje dysharmonię, bo brakuje wówczas Miłości Wzajemnej.

Wszechświat z istoty jest harmonijny, ponieważ ma w sumie cztery byty, a z natury jest dysharmonijny, gdyż trzy byty tworzą Jeden Byt – Ducha Bożego.

Parzysta natura determinuje nieparzystą istotę, a nieparzysta natura determinuje istotę parzystą.

Istota potrzebuje dysharmonijnej natury, aby mogła się zharmonizować.

Bóg – Trójca Święta – jest dysharmonijny, a z człowiekiem i innymi bytami harmonijny.

Nie oznacza to, że Bóg – Miłość Własna Swoim

Kosztem – jest dysharmonijny, bo jest Jeden. Nic podobnego – Bóg ze swej istoty jest harmonijny jako jednostka, jest zharmonizowanym, zrównoważonym braniem i dawaniem dobra, a także może istnieć jak najbardziej sam.

Bóg żyjąc we wspólnocie, jest Bogiem w Miłości Wzajemnej, a gdy żyje jako Jednostka, jest Bogiem w Miłości Własnej Swoim Kosztem.

Energie są wolne i mogą tworzyć różne kombinacje – a jak energie, to i byty, które z nich są stworzone. Z tego też powodu Duchowy Kod Wszechświata może być zmieniany a nawet wypaczony przez byty wolne i rozumne. Duchowy Kod Wszechświata, tak jak wszystko (oprócz Energii Pierwotnej – Boga) we wszechświecie, jest dwubiegunowy.

A (Miłość Własna Swoim Kosztem) może istnieć jako 1/2A – Bóg Ojciec lub 1/2A – Bóg Syn. 1/2A + B w – Bóg Syn w bycie, a także 1/2A + 1/2A – Bóg w całości pierwotnej, czyli Duch Boży.

B (Miłość Wzajemna) może istnieć jako (1/2A + B w) – z Bogiem lub B w bez Boga; Bóg pozornie odrzucony. W rzeczywistości Bóg nigdy nie może być odrzucony, bo tworzy całość z bytem, wspólnotę ze swoimi stworzeniami, ale może być jak najbardziej chwilowo oddalony przez byt, bo wszystkie byty osobowe są wolne. Energia B – Miłość Wzajemna jest energią wspólnoty, więc musi istnieć razem: B = 1/2A + B w. Człowiek bez Boga nie jest człowiekiem, bo nie stanowi całości bytu, jest atrapą człowieka. Człowiek z Bogiem jest harmonijny, a bez Boga dysharmonijny.

W = (1/2A + 1/2A) + ( B w…)

Wypaczony Duchowy Kod Wszechświata bez pełnej (pozornej) łączności z Bogiem.

Byt do bytu stworzonego ma się nijak, bo każdy byt jest autonomiczny, wolny, ale łączy ich Bóg.

To dzięki Bogu i przez Boga wszystkie byty mogą się ze sobą duchowo łączyć i komunikować; Bóg jest duchowym katalizatorem wszystkich bytów.

Przy stwarzaniu Drugiej Energii Bóg 1/2 swojej Energii (Miłość Własną Swoim Kosztem) dał Energii Drugiej – Miłości Wzajemnej, by być wszędzie i wszystko determinować. Druga Energia również dała 1/2 swojej Energii, by być w Bogu i z Bogiem. Z dwóch darowanych wzajemnie połówek powstała część wspólna dwóch energii – Boga i każdego bytu stworzonego. To doskonałe, nierozerwalne symbiozy – relacje: Boga i bytu, bytu i Boga. Bóg jest we wszystkich bytach. Bóg jest w bycie, a byt jest w Bogu, ale są to dwa odrębne, wolne byty. Dlatego też, Bóg może być tylko Bogiem lub Bogiem w bycie, a byt może być bytem z Bogiem lub bytem bez Boga.

Druga Energia (Miłość Wzajemna) – tak jak wszystko – nie może istnieć bez c i d, czyli swoich środków, narzędzi energetycznych, bo przez nich powstaje; musi być dawanie dobra i branie dobra.

Druga Energia – Miłość Wzajemna w całości: 1/2A + B w…

Druga Energia – Miłość Wzajemna może być dobra i zła. Wszystko zależy od sposobu jej użytkowania, czyli wykorzystania narzędzi tworzących Miłość Wzajemną: skrajnej miłości altruistycznej i skrajnej miłości egoistycznej. Oba narzędzia mają być zawsze w równowadze – ile dajemy, tyle bierzemy, ile bierzemy, tyle dajemy – aby zaistniała Miłość Wzajemna, inaczej zrównoważenie.

Po śmierci egzystujemy w tych samych energiach, w Bożym Królestwie Jezusa Chrystusa, a Jezus Chrystus siedzi po prawicy Ojca.

Druga Energia – Miłość Wzajemna to symbioza, korelacja dwóch energii, a nawet czterech.(Dochodzą jeszcze dwie paraenergie). Miłość Wzajemna powstała w połowie z Miłości Własnej Swoim Kosztem i w połowie z energii dodanej, własnej danego bytu oraz narzędzi miłości: miłości altruistycznej i miłości egoistycznej, które nakładają się na Miłość Wzajemną, zakrywają ją – kamuflują, czyniąc w ten sposób niezrozumiały świat. Jest to złożona i trudna energia dla człowieka. Druga Energia z istoty swej jest dobra, ale z natury ma dwa potencjały, jest więc energią ambiwalentną, zmienną; może łatwo ulec wypaczeniu. Druga Energia to energia pokuszenia, gdyż na swój sposób kusi człowieka do zła. „Z Tobą jest Mądrość, która zna twe dzieła, i była z Tobą, kiedy świat stwarzałeś, i wie, co jest miłe Twym oczom, co słuszne według Twych przykazań” (Mdr 9, 9). Z logicznego punktu widzenia nie można inaczej stworzyć Drugiej Energii, gdyż jest to energia wspólnoty, w której ma być zachowane dobro własne każdego bytu bez wyjątku. Bóg nie miał innej możliwości działania niż to, które jest.

Dwubiegunowość Drugiej Energii – Miłości Wzajemnej daje człowiekowi aż cztery możliwości działania, a tylko dwie (z istoty) są dobre:

1. Można dawać i brać;

2. Można nie dawać i nie brać;

3. Można tylko dawać;

4. Można tylko brać.

Dodatkowym utrudnieniem jest to, że Miłość Wzajemna może się realizować:

a) w jednym czasie – jest wówczas jednoczesne wzajemne branie i wzajemne dawanie, przykładowo akt seksualny;

b) w czasie odroczonym na przykład wychowywanie dzieci – najpierw jest tylko branie, a dawanie nastąpi w czasie późniejszym, opiekowanie się rodzicami. Miłość Wzajemna odroczona w czasie dla człowieka jest niezrozumiała i nieoczywista, wymaga też abstrakcyjnego myślenia, często wprowadza człowieka w błąd, wytwarza zło. Miłości Wzajemnej człowiek ma się uczyć, powinien ją kształtować podczas życia, bo ta miłość jest zadana – nie dana.

Wraz z Drugą Energią pojawiło się na świecie zło. Z chwilą stworzenia Drugiej Energii powstały: sprzeczność, dwuznaczność, dwubiegunowość, względność, zmienność, zło… Nie było innego wyjścia, gdyż Boża logika wspólnoty nie uznaje innej (Prawdy, Dobra) Sprawiedliwości niż ta, która wyraża się w Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej, czyli nie ma niczego za darmo – ile wypracowaliśmy, tyle weźmiemy, ile zostało wzięte, tyle musi zostać oddane, wszyscy i wszystko potrzebują tak samo dobra własnego, trzeba się obdarowywać dobrem nawzajem po równo, należy miłować się wzajemnie… Miłość Wzajemna nie wyklucza miłosierdzia – wręcz odwrotnie, determinuje do racjonalnego miłosierdzia skierowanego do tych najmniejszych – naprawdę potrzebujących w danym czasie. Miłość Wzajemna nie zamyka również drzwi do rewanżu miłosierdzia, czyli zrównoważenia brania i dawania dobra w przyszłości.

Bóg wchodząc w Drugą Energię, zgubił sam siebie, a wraz z sobą Aniołów i Ludzi (wolne osobowe istoty), ale tylko tymczasowo. Bóg nie miał innego wyjścia. „To ona ustrzegła Prarodzica świata – pierwsze, samotne stworzenie; wyprowadziła go z jego upadku i dała mu moc panowania nad wszystkim. A gdy od niej odpadł Niegodziwiec w swym gniewie, w bratobójczym szale zgubił sam siebie. Zatopioną z jego winy ziemię Mądrość znowu ocaliła, na lichym drewnie sterując Sprawiedliwym” (Mdr 10, 1–4). Narzędzia Miłości Wzajemnej wprowadzają chaos i zmuszają człowieka do logicznego myślenia, utrzymywania równowagi w dobru, sprawiedliwości.

Drugą Energię mogą zmieniać wszystkie byty osobowe (wolne): Duch Boży, Bóg Ojciec, Bóg Syn – Jezus Chrystus, Anioły i Ludzie. Człowiek nie może nikogo winić za swoje zło, złe decyzje, gdyż jest wolny, sam podejmuje decyzje i za nie sam odpowiada. Za niepodejmowanie decyzji również płacimy życiowe odsetki, bo człowiek jest powołany do wolności i aktywności umysłowej oraz fizycznej.

Od momentu powstania Drugiej Energii poprzez wzajemne zjednoczenie się, Pierwsza Energia może korzystać z dwóch energii: swojej, czyli Pierwotnej, jednostronnej ( jednostkowej) i dwustronnej (wspólnotowej, bo jest w Drugiej Energii – w Miłości Wzajemnej), chociaż ze swej istoty jest cały czas energią jednostronną, autonomiczną – samotną. Bóg może być więc: jednostronny – z istoty, a także dwustronny – z natury. Tak samo jest i z każdym bytem. Każdy byt może działać jednostronnie – poprzez obecność Boga oraz dwustronnie, bo istotą Drugiej Energii jest dwubiegunowość, dwuznaczność; a wszystkie byty egzystują na zasadzie Drugiej Energii. Wszystkie byty we wszechświecie posiadają w sobie dwie energie: jednostronną – branie siebie oraz dawanie sobie, a także dwustronną – dawanie komuś i branie od kogoś. Te dwie energie pozwalają wszystkim bytom być sobą (jednostką) i żyć we wspólnocie, czyli integrować się z innymi bytami. Wszystko we wszechświecie istnieje samo w sobie i we wspólnocie.

Dwie energie kosmosu wcale się wzajemnie nie wykluczają, chociaż są odmienne, przeciwstawne sobie; wręcz odwrotnie – uzupełniają się, wspierają, a nawet mają wspólny cel, a mianowicie dobro własne każdego bytu – równość, sprawiedliwość, wolność, dobro, radość, piękno… Energia Pierwotna – Miłość Własna Swoim Kosztem warunkuje Drugą Energię – Miłość Wzajemną. Pierwsza Energia jest Energią Nadrzędną.

Po stworzeniu Drugiej Energii, Bóg stworzył Aniołów i obdarzył ich osobowością rozumem, wolnością, emocjonalnością i wiecznością. Zaraz po Aniołach stworzył wszelką, użyteczną, potrzebną materię, ale nie obdarzył jej osobowością ani wiecznością. Wyjątek w materii stanowi Człowiek i Jezus Chrystus – te byty są osobowe i wieczne.

Jak już były Druga Energia, Anioły i wszelka materia, rzekł Bóg do Aniołów: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (Rdz 1, 26). „Kiedy zaś Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się” (Rdz 6, 5–6). Człowiek od samego początku nie radził sobie na świecie. Bóg nie opuścił człowieka, postanowił go ratować. Zrodził z Marii Dziewicy Jezusa Chrystusa (Boga Człowieka), wyjątkową Osobę Bosko-Ludzką. Jezus Chrystus zbawił i odkupił swoim ciałem i krwią wszystkich ludzi oraz przyniósł na ziemię nowe życie wraz z wiecznym Przykazaniem Miłości Wzajemnej (Nową Energię). Przez Jezusa Chrystusa możemy się połączyć z Bogiem już tu na ziemi, albo po śmierci w niebie, by żyć mądrością Boga, z Bogiem, w Bogu.

Bóg wchodząc w człowieka, stał się Bogiem żywym w materii, mającym takie potrzeby jak człowiek, a mianowicie konieczność: miłości, sprawiedliwości, jedzenia, ubrania, ciepła… Bóg jest z istoty samotnikiem, a z natury wspólnotą w Aniołach, Ludziach i Jezusie Chrystusie. We wszystkich bytach jest Bóg. W bytach osobowych jest osobą, a w innych bytach jest jako determinant egzystencji, inaczej instynkt samozachowawczy (natywizm). W człowieku są dwa duchy (bo są w nim dwa elementy): darowany człowiekowi Duch Boży („Miłosne Ego”) i autonomiczny Duch Ludzki również dany od Boga, ale powstały z niczego. Dwa duchy łączą się w jedną całość, jednego człowieka na ziemi i w niebie. Dopiero połączenie się tych dwóch duchów w materii (ciele człowieka) tworzą człowieka. Duch Ludzki jest wieczny, ale zmienny – najpierw jest w materii (ciele), a później bytuje w niebie. Duch Ludzki jest duchem grzesznym i w niebie musi być zrównoważony, aby połączyć się z Bożą – zrównoważoną – Energią (dawanie dobra na ziemi musi zrównać się z braniem dobra na ziemi). Duch Boski opuszcza chwilowo człowieka, wraca do siebie (w czasie śmierci człowieka) idzie do nieba, a tam czeka na człowieka – Ducha Ludzkiego, aby się z nim ponownie połączyć na wieczność. „Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat” (Rdz 6, 3). „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą” (Mt 10, 28).

Bóg stworzył człowieka jako osobę cielesno-duchową, rozumną, wolną, emocjonalną i wieczną. Człowiek podobny jest do innych osób tylko duchowych: Ducha Bożego, Boga Ojca, Aniołów. Różni się jedynie od Nich tym, że chwilowo osadzony został w materii – ciele i nie posiada takiej mądrości. Jezus Chrystus – Bóg – Człowiek tak jak człowiek osadzony był w materii.

Po śmierci człowiek łączy się z Osobową, Duchową Wspólnotą; z Duchem Bożym, Bogiem Ojcem, Bogiem – człowiekiem, Jezusem Chrystusem i Aniołami oraz przebywa wiecznie w przestrzeni duchowej – w Wiecznym Bożym Królestwie – Jezusa Chrystusa, po prawicy Ojca, czyli Boga. Człowiek już tu na ziemi, może łączyć się duchowo z: Duchem Bożym, Bogiem Ojcem, Bogiem – człowiekiem, Jezusem Chrystusem, Aniołami i innymi osobami duchowymi – już zmarłymi.

Człowiek składa się z dwóch Energii: Miłości Własnej Swoim Kosztem i Miłości Wzajemnej. Dwie rzeki Chiddekel i Perat (paraenergie) zakrywają Miłość Wzajemną i wprowadzają człowieka w błąd. Do Miłości Wzajemnej nie można płynąć tylko jedną rzeką – jedynie Chiddekel albo tylko Perat – należy płynąć dwiema rzekami; i jedną, i drugą na przemian, po równo, by była sprawiedliwość, by była Miłość Wzajemna. Miłość Wzajemną trzeba wypracowywać intelektem, gdyż powstaje ona z dwóch elementów – miłości altruistycznej (tylko dawanie dobra) i miłości egoistycznej (tylko branie dobra). Człowiek musi uświadomić sobie owe zależności w miłości między dawaniem i braniem dobra. Podstawowa zasadą (istotą) Miłości Wzajemnej jest równość między dawaniem a braniem dobra – ile się dało, tyle można wziąć, ile wzięto, tyle trzeba dać. Wszyscy jesteśmy powołani do dojrzewania ku Miłości Wzajemnej, ponieważ w niej żyjemy; wszyscy też jesteśmy zobowiązani do przestrzegania jej reguł.

Obliczanie miłości w Bogu Żywym i człowieku według duchowej jednostki miary – Miłości Boga (c + d).

1/2A + c + d + B w + c + d; (c + d ) + (c + d).

Bóg Żywy i człowiek mają w sobie: 2 Miłości Własne Swoim Kosztem; 2 Miłosierdzia; 1 Miłość Wzajemną; 2 miłości altruistyczne; 2 miłości egoistyczne.

Człowiek tak jak wszystkie byty ma w sobie dwie energie (dwa byty): jednostronną (Boga) i dwustronną własną. Te dwie energie muszą być aktywne w człowieku, by człowiek był pełnią. Energia jednostronna skłania człowieka do zdrowego egoizmu – brania siebie samego i dawania sobie przez siebie, a dwustronna do obdarowywania się dobrem nawzajem z innymi bytami – brania i dawania sobie nawzajem.

Człowiek dzięki dwóm energiom ma w sobie cztery głody:

– tylko głód dawania dobra innym

– tylko głód brania dobra od innych

– głód brania i dawania dobra wzajemnego (sobie nawzajem)

– głód nie brania dobra od innych i nie dawania dobra innym (głód życia swoim kosztem), inaczej brania siebie samego i dawania sobie dobra przez siebie.

Między dwoma głodami: tylko dawaniem i tylko braniem musi panować harmonia – równowaga tak, by nie naruszyć złotego środka Miłości Wzajemnej – swego i czyjegoś dobra własnego. W owych głodach (tylko dawaniu i tylko braniu) zakamuflowane jest zło. Człowiek nie może tylko dawać, nie może tylko brać; człowiek musi dawać i brać, dawanie ma się równać braniu, by nie stracić swego dobra własnego i by nie zabrać komuś dobra własnego. PODSUMOWUJĄC: CZŁOWIEK TO MIŁOŚĆ WZAJEMNA I MIŁOŚĆ WŁASNA SWOIM KOSZTEM. TO DWA W JEDNYM BYCIE – CZŁOWIEKU – W MIŁOŚCI WZAJEMNEJ.

Wszystko, co Bóg stworzył, jest dobre. Stworzony świat jest dobry, ale możliwy do wypaczenia przez byty osobowe Aniołów i Ludzi. Pierwsza relacja interpersonalna między ludźmi poszła w złym kierunku, czyli wyzysku człowieka przez człowieka. Między dawaniem dobra a braniem dobra została zachwiana równowaga – Miłość Wzajemna – wobec tego dobro świata zostało wypaczone, a nawet ukryte przed człowiekiem (zakamuflowane). Dlatego żyjemy dziś w złym świecie – w świecie kata i ofiary kata. Jest to świat iluzji i fikcji wymyślony przez człowieka. Takiego świata nie stworzył Bóg i takiego świata Bóg nie chce. Każdy człowiek (bez wyjątku) musi odszukać Boga (Dobro) i według niego żyć, by żyć w normalnym, szczęśliwym świecie. To wielkie wyzwanie dla każdego człowieka, po to tu jesteśmy, aby odszukać, zrozumieć Dobro, a także żyć nim. Wszechświat został stworzony jako dobry, ale z potencjałem zmienności (tendencją do zła lub dobra) i dlatego został wypaczony. Bóg świadomie ukrył przed człowiekiem dobro, bo u Boga nie ma niczego za darmo. ŻYCIE LUDZKIE JEST JEDNYM WIELKIM WYBOREM, A MOŻLIWOŚCI INTELEKTUALNE NIESTETY SĄ SŁABE. Człowiek został rzucony na głęboką, mętną wodę bez umiejętności pływania. Bóg nie zostawił jednak człowieka samego w ziemskim chaosie, już na samym początku postanowił zbawić człowieka i pomaga mu zgładzić zło. Boże zaangażowanie i miłosierdzie dla człowieka wciąż trwają, aż do całkowitego zbawienia każdego człowieka. Całe zło tego świata Bóg – po cichu – dźwiga razem z człowiekiem, bo w nim jest. Głupcem jest ten, kto myśli, że jest panem świata, że wszystko wie i wszystko może. Również głupcem jest ten, co myśli, że nie jest niczego wart, że nic nie wie i że nic nie może. Człowiek nie jest ani mądry, ani głupi. Jest tak, że człowiek jeśli chce i da z siebie wszystko, to odnajdzie Boga, Prawdę, Mądrość i Dobro – wszystko zależy od jego determinacji – siły woli – aktywności. To, że jest zło na świecie, oznacza, że człowiek jest całkowicie wolny w swych decyzjach. Człowiek sam wypaczył świat, bo nie umiał w nim żyć. Czyż nie możemy czynić tego, co chcemy? Bóg tak szanuje wolność człowieka, że dopuszcza nawet zło, z którego – w swoim czasie – wyprowadza dobro. Człowiek bez cierpienia nie zrozumie dobra i zła.

To nieprawda, że Kosmos, czyli Boży Świat jest w chaosie. Kosmos jest jak najbardziej uporządkowany i dobry, bo ma swój Boży, sprawiedliwy kod, według którego działa, a tym kodem jest: MIŁOŚĆ WŁASNA SWOIM KOSZTEM I MIŁOŚĆ WZAJEMNA. Wszystkie byty stworzone przez Boga, jeśli człowiek ich nie wypaczy, działają bardzo dobrze. „A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre” (Rdz 1, 31). To człowiek czyni zło – z pychy lub niewiedzy. Podstawową wartością (celem) Kosmosu – Boga jest równość w dawaniu i braniu dobra, z której wynika DOBRO WŁASNE KAŻDEGO BYTU – ŻYCIE. Zadaniem człowieka jest trzymanie świata w równowadze między dawaniem a braniem dobra, aby była sprawiedliwość. Człowiek ile bierze, tyle musi oddać, ile da, tyle musi wziąć. Nie ma niczego za darmo, nie wolno nikogo wykorzystywać i nie wolno zatracać siebie dla innych, czyli dawać dobro za darmo.

Owy porządek wszechświata jest skomplikowany, niezrozumiały dla człowieka, bo skomplikowana jest Druga Energia wszechświata – Miłość Wzajemna. Jest ona zakryta swoimi narzędziami – miłością altruistyczną i miłością egoistyczną. (Gdyby Bóg wszystko odsłonił przed człowiekiem, a także dał mu wszystko za darmo, to nie byłoby wolności i rozumu człowieka ani jego subiektywnej wiary w Boga). Aktywność psychiczna i fizyczna oraz wiara w Boga są wyzwaniami dla człowieka i warunkami zbawienia.

Świat duchowy jest dwubiegunowy i w sumie neutralny. Może być on dobry lub zły. Wszystko zależy od człowieka, jego podejścia do siebie samego i innych bytów. Człowiek jest wolny, wszystko mu wolno, ale nie wszystko przynosi mu korzyści. Należy uważać na zło. Lżej będzie się żyło ludziom, jeśli będą żyli według Bożych Przykazań. Jeśli człowiek nie żyje według Prawa Bożego, to wypacza siebie, innych ludzi oraz całe swoje otoczenie – żyje więc w ZIEMSKIM PIEKLE. Piekło, czyściec i przedsmak nieba są tu na ziemi. Na ziemi człowiek oczyszcza się z nabytego zła – dojrzewa do nieba. Od początków ludzkości wszyscy jesteśmy najpierw w ziemskim piekle, dlatego musimy się z niego wydostać. Powołani jesteśmy na ziemię do wzrastania, więc wzrastajmy. Czyńmy dobro sobie i innym i bierzmy dobro od siebie i innych. Możliwości intelektualne człowieka są ciągle słabe, trzeba się z tym pogodzić – tak chce Bóg, by człowiek w swoim czasie, w materii, sam i poprzez cierpienie wzrastał ku dobru. Ludzki Duch musi jeszcze dojrzewać, a przy tym błądzić i cierpieć. Najlepiej uczymy się na własnych błędach – cierpienie jest najlepszą lekcją życia. Tymczasem przyjmijmy do swego serca Jezusa Chrystusa, Jego Przykazanie Wzajemnej Miłości i razem z Nim wypłyńmy na głębię życia. Kroczmy Jego drogą! Nie lękajmy się życia! Prośmy Boga o mądrość, siłę, odwagę… Weźmy swój krzyż (ale tylko swój) i dzielnie nieśmy go do Boga – aby z Nim się zjednoczyć.

Porządek energetyczny Wszechświata (zrównoważonego wszechświata):

1. Jedyna Całość – samotny Duch Boży – Pierwsza Energia – Miłość Własna Swoim Kosztem ze zrównoważonymi narzędziami Miłości.

2. Stworzenie drugiej Energii – Miłości Wzajemnej (dwuznacznej).

3. Stworzenie Aniołów.

4. Stwarzanie materii.

5. Stworzenie Człowieka.

6. Bardzo dobry cały wszechświat, ale możliwy do wypaczenia.

7. Wypaczenie Pierwszej Energii, poprzez niekochanie siebie swoim kosztem, a kochanie siebie cudzym kosztem.

8. Wypaczenie Drugiej Energii, poprzez zachwianie równowagi między miłością altruistyczną i miłością egoistyczną – dawaniem a braniem dobra sobie nawzajem.

9. Naprawianie Drugiej Energii – posłanie na ziemię Jezusa Chrystusa z Przykazaniem Wzajemnej Miłości – zrównoważenie miłości.

10. Śmierć – koniec życia w materii. Nowe, duchowe, wieczne życie w Bożym Królestwie, w zrównoważonej Energii – Miłości Wzajemnej i Miłości Własnej Swoim Kosztem.

Redakcja: Daria Wolska

Korekta: Aleksandra Tykarska

Okładka: Aleksandra Ogórkiewicz

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Danuta Krupicka i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-931-6

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81–451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.