Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Epilog

1

Kostki od kurczaka potoczyły się po kamiennym stole.

– Zdrada – powiedziała, obserwując uważnie wróżbę. – Ale co potem?

Kości stanęły, a ona rozszerzyła oczy z przerażenia.

– Tasak, krew i zemsta.

Zamilkła na chwilę, wsłuchując się w bicie własnego serca. To będzie dopiero początek. Dopiero wtedy wszystko się zacznie.

Nagły impuls kazał jej wyjrzeć przez firanki kuchennego okna. Południowe słońce oświetlało rzędy takich samych domów. Blask ją oślepił.

*

– Pa, kochanie – zagruchała Patsy Simpson, gdy opuszczała bieloną werandę domu Robertsonów, przytrzymując się poręczy, by nie stracić równowagi.

Stacy Robertson stała w drzwiach, patrząc na postać Patsy malejącą na jej podwórku – na jej natapirowane blond włosy i spodnie w kolorze wściekłego różu opinające szerokie biodra i jędrne pośladki. Każde stuknięcie jej wysokich obcasów było jak wbicie szpilki w mózg. Niby przyszła tylko po mąkę, a odstawiona jak do kościoła – pomyślała ze złośliwością Stacy. Twarz już jej zdrętwiała od szerokiego fałszywego uśmiechu.

Patsy odwróciła się w bramie, by pomachać przyjaciółce, i zniknęła za żywopłotem. Stacy zamknęła drzwi i rozluźniła twarz. W drodze do kuchni zerknęła przelotnie w lustro. Musiała przyznać, że wciąż prezentowała się nieźle. Może nie tak dobrze, jak Patsy, ale całkiem, całkiem. Nie miała tak zgrabnych pośladów, jak sąsiadka. Ani tak dużych piersi. Ani tak ładnych włosów, jej były nijako brązowe i matowe. No, może Patsy miała też nieco ładniejszą cerę. Ale tylko troszkę. Muszę po prostu nakładać więcej makijażu – stwierdziła Stacy. Dostrzegła coś na policzku.

– Wymazała mnie, suka – mruknęła do siebie i z pieczołowitością zmazała ślad różowej pomadki.

Idąc do kuchni, poprawiła porcelanową figurkę, która w dziwny sposób zmieniła swoje miejsce na serwetce.

– Patsy – mruknęła pod nosem Stacy.

Potem oderwała martwy listek z wielkiego bukietu kwiatów przy telefonie i weszła do kuchni, która jak zawsze lśniła czystością. Wprawnym okiem obejrzała wszystkie blaty, żeby upewnić się, że są absolutnie czyste, choć i tak przejechała szmatką stół. Później, nucąc pod nosem „Secret Love” Doris Day, naciągnęła na dłonie żółte rękawiczki i zabrała się za zmywanie naczyń. Przez lata wyćwiczyła już w sobie podzielność uwagi. Mycie talerzy i szklanek nie przeszkadzało jej w uważnym obserwowaniu podwórka i sąsiedztwa. Ustawienie zlewu pod oknem było nad wyraz dobrym posunięciem.

Południe na przedmieściach Tametown snuło się swoim spokojnym rytmem. Gospodynie pielęgnowały domowe zacisza, mężowie ciężko pracowali. Nie działo się tam nic godnego uwagi. Ulice były zupełnie puste. Od czasu do czasu można było dostrzec samotnego zbłąkanego psa, ale szybko pozbywano się problemu. W Tametown zwierzęta nie mogły biegać na wolności. Wszystko miało swoje miejsce i określony porządek.

W Tametown wszystko było idealne.

Mimo to Stacy regularnie wyglądała przez okno. Nie tylko ona to robiła. Zerkając na podwórko spomiędzy swoich zielonych zasłon, dostrzegła w oknie domu naprzeciwko Melanie Higgins, tę pulchną sknerę, która wykłócała się o każdego centa w Puffy&Fluffy, jakby nikt nie wiedział, że jej mąż zarabia ciężkie pieniądze. Ostatnio Higginsowie remontowali sypialnię. Kupili nowe meble i udawali, że nie mogą ich wstawić, a wszystko po to, by zainteresować ludzi. „Wyjątkowo tandetne” – skwitowała to później ze swoim zachodnim akcentem Sandy Clifford, kiedy wraz z Patsy Simpson i Amandą Johns zasiadły w salonie Stacy, by sączyć poranną kawę. Otrzymała za to wielki kawałek pysznego ciasta czekoladowego, specjalność Patsy.

Stacy prychnęła z niesmakiem, zastanawiając się, czy Melanie ją widzi. Na wszelki wypadek uśmiechnęła się promiennie, ale zaraz złapał ją skurcz policzków, więc pospiesznie zasłoniła firankę, chowając się przed wścibskim wzrokiem sąsiadki.

Rozległ się dzwonek. Stacy odrzuciła szmatkę na wypolerowany blat stołu, poprawiła włosy i zamaszystym ruchem, ze sztucznym uśmiechem przyklejonym do ust, otworzyła drzwi. Na widok chudej, przerażonej dziewczynki w szarym mundurku z wielkim koszem w dłoniach, kąciki ust rozluźniły się, opadając swobodnie, i zastygły w grymasie nazywanym podkówką. Dziewczynka wystrzeliła potokiem słów, prawie nie biorąc między nimi oddechu.

– Dzień dobry, zbieram pieniądze na szczytny cel, jeśli chce pani nas wspomóc, proszę kupić ciastko.

Przez jedną chwilkę w sercu Stacy drgnęło współczucie dla tej drobnej, zestresowanej dziewczynki, która uginała się pod ciężarem zbyt dużego kosza. Ale wtedy dostrzegła jej piegi, jej włosy, które wymykały się spod gumek spinających niedbałe warkocze, kropelki potu na czole. I poczuła obrzydzenie.

– Poczekaj, dziecinko, pójdę po pieniądze.

Dziewczynka odetchnęła z ulgą i zaczęła grzebać w koszyku, żeby wyciągnąć pudełko ciasteczek, wyraźnie ożywiona. Naiwna – pomyślała Stacy – w Tametown nikt nie kupi od niej tanich ciastek pieczonych przez skautki albo, co gorsza, kupionych w podrzędnym supermarkecie. Nikt nie skusi się na coś, czego w Tametown, królestwie gospodyń domowych, było pod dostatkiem i to w znacznie lepszej jakości. Poszła jednak po portfel, a kiedy wróciła, zastała dziewczynkę z wielkim wdzięcznym uśmiechem na ustach, trzymającą w wyciągniętej ręce liche pudełeczko równie lichych ciasteczek z dodatkiem czekolady, jak dumnie głosił napis na kartoniku.

– Jak się nazywasz, kochanie? – zapytała słodko Stacy.

– Amelia, proszę pani.

Amelia, no proszę, jak sprzedawczyni z kwiaciarni na rogu, która oszukała kiedyś Stacy na pięćdziesiąt centów.

– Posłuchaj, Amelio – powiedziała tym samym słodkim głosem Stacy, na co uśmiech dziewczynki znacznie się poszerzył. Nie zyskała na tym urody. – Niestety, nie mam pieniędzy na twoje ciasteczka.

– Może pani podpisać mi karteczkę, a pieniądze przynieść później do siedziby skautów na Różanej – wystrzeliła dziewczynka tym samym automatycznym głosem.

– Nie, nie rozumiesz mnie, kochanieńka – powiedziała łagodnie Stacy. – Mam pieniądze, mam dużo pieniędzy, być może więcej niż ty kiedykolwiek będziesz miała. Po prostu nie chcę kupić od ciebie tych żałosnych ciasteczek, które pewnie ty i twoje koleżanki wymiętosiłyście swoimi paluchami, i Bóg wie, co jeszcze. Idź do Higginsów, oni lubią takie obrzydliwe rzeczy, ty z tymi twoimi ciasteczkami idealnie wkomponujesz się w ich nowy zestaw salonowy.

*

– Amelia, proszę pani – dobiegł z daleka dziewczęcy głos.

Stacy zamrugała.

– Kupi pani ciastka?

Stacy kupiła. I nie jedno, ale dwa opakowania ciasteczek, a kiedy zamykała drzwi za rozradowaną dziewczynką, wciąż miała przed oczami zgnębione, przerażone dziecko, jakie przed chwilą widziała w wyobraźni. Nigdy wcześniej nie przydarzyła jej się podobna sytuacja. Chwilowy zawrót – stwierdziła Stacy – na pewno.

Schowała ciastka w kuchennej szafce, zerknęła jeszcze raz przez firanki, żeby upewnić się, czy nie dzieje się nic godnego zainteresowania, a potem poszła do sypialni na górze, gdzie czekał na nią stos ubrań męża do wyprasowania.

Stacy już dawno przestała czuć się niewolnicą we własnym domu. Czerpała radość z tych prostych domowych czynności, których wykonywanie nie wymagało od niej odpowiedzialności i przy których mogła ograniczać swoje myślenie do minimum. Gdyby zobaczyła ją teraz matka…

Stacy zamachnęła się rozpalonym żelazkiem. Nie myśleć o matce, nie myśleć o matce. Nie myśleć o tym, co zrobiła dwadzieścia lat temu.

Nigdy.

Chrząknęła i całą swoją uwagę skupiła na leżącej na desce koszuli. Tak było bezpieczniej. Tak było dobrze.

Michael miał wrócić o piętnastej. Do tego czasu dom musiał lśnić, nie było więc czasu na myślenie o głupstwach. Trzeba było jeszcze wyprasować górę ubrań, zrobić obiad, upiec coś na deser, wypucować podłogi. A po tym wszystkim wykrzesać z siebie wdzięk, żeby ładnie wyglądać podczas wspólnego posiłku z mężem.

Stacy zaczęła nerwowo nucić Doris Day. Miała tyle do zrobienia. Starała się nie myśleć o Patsy, która nie dość, że zawsze nadążała z wszystkimi pracami domowymi, to jeszcze znajdowała półtorej godziny na odprężającą kąpiel w wannie pełnej piany, tak że na spotkanie z mężem o piętnastej wychodziła czysta, pachnąca, wymalowana.

Idealna.

Stacy nie mogła uwierzyć, że ktoś może być tak perfekcyjny. W dodatku Patsy nigdy ciasto nie wyciekło poza blachę. Stacy zdarzało się to regularnie i musiała wtedy poświęcać kolejne pół godziny na czyszczenie piekarnika, a kiedy Michael wracał do domu, zastawał ją spoconą, spracowaną i śmierdzącą spalenizną. Dzisiaj musiało być inaczej.

Zebrała ubrania – miękkie i ciepłe od żelazka – i poukładała je starannie na półkach, wiedząc doskonale, że Michael poczułby się zdezorientowany, gdyby, szykując się do pracy, nie znalazł odpowiedniej koszuli we właściwej szafce. Wszystko miało swoje miejsce. Kiedy Stacy uporała się z prasowaniem, zeszła schodami na dół, do kuchni, gdzie, przywdziawszy fartuch, zabrała się do przygotowywania obiadu. Zamierzała podać mężowi kurczaka ze złocistą, spieczoną skórką, tak żeby zapach pysznego, ciepłego obiadu powitał go u progu. Kiedy tylko kurczak się zarumieni, zabierze się do pieczenia ulubionego ciasta Michaela – jabłecznika.

Jabłecznik!

Nie miała jabłek.

Spojrzała podejrzliwie na piekarnik. Chyba nic się nie stanie… to tylko parę minut. Sklep był dwie ulice dalej.

Stacy zdjęła fartuch, pośpiesznie poprawiła włosy przy lustrze w przedpokoju i wyszła z domu. Popołudnie było stosunkowo ciepłe. Starała się nie biec, mając na uwadze fakt, że sąsiadki na pewno obserwowały ją zza firanek swoich salonów. Szła jednak tak szybko, jak pozwalały jej na to buty na lekkim obcasie. Ktoś pomachał jej z oddali. Zmrużyła oczy i dostrzegła rude włosy Claudii Marryweather. Odwzajemniła gest i przyspieszyła kroku, modląc się jednocześnie, żeby jej kurczak miał się dobrze.

Mijała takie same schludne domki, identyczne zielone trawniki, rzędy białych płotków i żywopłotów. Wszystko piękne, czyste – i sztuczne.

Żadnego psa na ulicy, żadnej porzuconej na równo przyciętej trawie zabawki.

Kiedy Stacy doszła do zakrętu, spojrzała z niepokojem w niebo. Nie dostrzegła czarnego dymu, więc się uspokoiła.

Sklepik pani Rowl był mały i uroczy, ze skrzynkami kwiatów na parapetach. Stacy wpadła do środka, z ulgą stwierdzając, że była jedyną klientką. Powitała panią Rowl, która jak zwykle miała na sobie kwiecistą sukienkę i czerwony fartuszek. Stacy sięgnęła po torbę i nazbierała do niej jabłek.

– Pani Robertson, jak miło panią widzieć.

Oczywiście, że miło – pomyślała Stacy – zaraz zabierzesz mi pieniądze.

– Co u pani słychać? – zapytała pani Rowl z wielkim uśmiechem na twarzy.

Stacy podała jej torbę wypełnioną jabłkami, zastanawiając się, co mogło się zmienić od zeszłego południa, kiedy to ostatni raz odwiedziła sklep.

– Wszystko dobrze – odpowiedziała Stacy niecierpliwie. Uśmiechnęła się jednak promiennie – musiała spełnić sąsiedzki rytuał.

– Słyszała pani o Donnie Lorenz? – zapytała konspiracyjnym tonem pani Rowl. Plotki ewidentnie cisnęły się jej na język.

Stacy miała teraz gdzieś, co stało się Donnie (choć w innych okolicznościach chętnie by tego wysłuchała), musiała wrócić do domu. Uznała jednak, że sama stanie się tematem rozmów, jeśli opuści w pośpiechu sklep pani Rowl. Zrobiła więc zaciekawioną minę, powiedziała „Nie, nie słyszałam!” i leciutko przesunęła się w kierunku okna, obserwując kątem oka niebo.

Pani Rowl wyraźnie się rozpromieniła.

– Oooch, to straszne, co też się jej przydarzyło – powiedziała właścicielka sklepu, starając się zrobić smutną minę, co ostatecznie jej nie wyszło, bo na jej twarzy malowała się jawna ekscytacja. – Donna Lorenz, biedna istotka, od zawsze chciała mieć psa. Żaliła mi się nie raz, że jej mąż, Walter, wie pani, ten od śrub, ten czarny…

Stacy przytaknęła gorliwie, by jak najszybciej opuścić sklep.

– Tak, tak, znam Waltera.

– Tak, w każdym razie on nigdy nie chciał psa, miał alergię na psy, w dodatku to dodatkowy obowiązek, wiadomo. No ale Donna błagała, błagała, wszyscy wiedzieli o jej marzeniu, chociaż na moje oko to nie powinna narzekać, ma ładny dom.

– Ale nie ma dzieci – wtrąciła Stacy, nie mogąc się powstrzymać. Sama miała ten problem.

– No, to może jakieś wytłumaczenie. Pani też nie, prawda? – zapytała pani Rowl, chociaż doskonale znała prawdę. Stacy nie zamierzała odpowiadać. – Moja córka wyszła bogato za mąż. Bardzo miły chłopak ten George, będzie doskonałym politykiem.

Stacy przywołała na twarz uprzejme zaskoczenie, chociaż z trudem powstrzymywała się od prychnięcia. Wszyscy wiedzieli, że Laura Rowl-Ferguson była regularnie bita przez swojego bardzo miłego męża.

– Co z Donną? – wtrąciła Stacy, coraz częściej zerkając na okno.

– Ach, no więc w końcu Walter postanowił kupić jej psa.

Pani Rowl ucichła na moment, prawdopodobnie, aby dać Stacy chwilkę na przetrawienie informacji. Stacy nie zamierzała niczego przetrawiać, chciała jedynie opuścić ten sklep.

– No i wynikło z tego nieszczęście – podjęła znowu pani Rowl, opierając głowę na ręce tak, że jej trwała znalazła się na poziomie nosa Stacy. Włosy sklepikarki pachniały lakierem. – Pies, jak to pies, plątał się pod nogami. Walter jakoś to znosił, skoro Donna była wniebowzięta. Miała kim się opiekować. No ale w końcu doszło do wypadku. Pies wbiegł Walterowi pod nogi, kiedy ten schodził ze schodów, no i Walter złamał trzy żebra i kostkę. Sama widziałam, jak zabierała go karetka. Cały posiniaczony, z zakrwawioną głową, biedactwo… krzyczał coś o cholernych psach. Donna we łzach, a to z powodu męża, a to z wściekłości na psa. Najgorsze – pani Rowl ściszyła głos, jakby ktoś mógł to podsłuchać w pustym sklepie – że Walter miał umówiony wyjazd służbowy, no a z powodu pobytu w szpitalu, wiadomo. I mówią, że stracił lukratywny kontrakt. Jaki efekt? Psa już nie ma i podobno Donny też zaraz nie będzie. Biorą rozwód – zakończyła dramatycznym tonem pani Rowl.

– Nie! – wykrzyknęła Stacy, szarpnięciem ściągając torbę z jabłkami z blatu.

– Tak! – odparła pani Rowl, wyraźnie uradowana.

– To straszne – westchnęła Stacy, patrząc w okno. Zdawało jej się, że widzi dym na niebie. – Może powinnam do nich zajść.

– Tak, tak! I proszę koniecznie mi opowiedzieć!

Niedoczekanie, pomyślała Stacy, opuszczając w pośpiechu sklep. Z ulgą stwierdziła, że niebo było tak samo błękitne, jak przedtem, i nie zasnuwał go dym. Patrząc w górę, nie zauważyła kobiety, która nagle stanęła jej na drodze. Omal się nie zderzyły.

– O, najmocniej przepraszam – wymamrotała Stacy zamyślona, po czym wyminęła kobietę, nawet na nią nie spojrzawszy.

*

Miranda szła ze wzrokiem wbitym w biały i nienaturalnie czysty chodnik, z rękami głęboko zanurzonymi w kieszeniach płaszcza. Prawą dłonią ściskała kostki od kurczaka, rozmyślając o wróżbie.

Nagle ktoś wypadł ze sklepiku pani Rowl i prawie się z nią zderzył.

– O, najmocniej przepraszam – powiedziała tamta kobieta.

Miranda rzuciła jej przerażone spojrzenie, kiedy kostki od kurczaka ożyły i zaczęły skakać, próbując wydostać się z zaciśniętej dłoni.

Tasak, krew i zemsta.

*

Kiedy Stacy wróciła do domu, od razu dopadła do piekarnika. Westchnęła głęboko, kiedy zauważyła, że kurczak był w sam raz. Skórka lekko przypieczona, może trochę za bardzo brązowa, ale zachowała złocisty kolor. Stacy naciągnęła czerwone łapki i wyjęła blachę. Położyła ją delikatnie na kuchence. Poczuła się lepiej, choć wiedziała, że zostało jej mało czasu na przygotowanie jabłecznika i dokończenie prac. Owinęła kurczaka folią aluminiową, żeby nie stracił za dużo ciepła. Wiedziała, że Michael nienawidzi gorących potraw, ale nie mogła się zgodzić, żeby jadł całkiem zimny obiad.

Kiedy placek z jabłkami został już umieszczony w piekarniku, Stacy mogła zabrać się za sprzątanie. W pocie czoła myła okna, zlewy, wannę. Ledwo wyszła z łazienki, zabrzęczał dzwoneczek. Jabłecznik był gotowy. Pachnący i aromatyczny, jak z dumą stwierdziła, stawiając go na kuchence obok owiniętego w folię kurczaka. Jeszcze raz zaciągnęła się zapachem świeżego ciasta, po czym sięgnęła do szafki pod zlewem po szmatę.

Nagle zamarła, przyciskając szmatę do podłogi. Nie zdążyła. Michael właśnie wrócił do domu, usłyszała samochód na podjeździe i chwilę później trzask zamykanych drzwi.

Poderwała się i cisnęła szmatę na swoje miejsce. Złapała kurczaka i niemal rzuciła go na stół. Prędko wyciągnęła dwa talerze, sztućce i szklanki.

Dom wypełnił dźwięk dzwonka.

Stacy, wściekła na siebie, odwiesiła fartuch na haczyk w spiżarni ukrytej za białymi drzwiczkami w kuchni. Biegiem pokonała korytarz, przeczesując jednocześnie palcami włosy. Starając się nie myśleć, jak idealnie musiała wyglądać teraz Patsy, gdy witała swojego męża, otworzyła drzwi.

Michael był przystojny jak zwykle: wysoki, ciemnowłosy, z ciemnymi oczami spoglądającymi na nią spod czarnych regularnych brwi. I choć z jego wzroku wyzierało zmęczenie, a zarost zdążył trochę odrosnąć od czasu, kiedy rano wyszedł pachnący i świeżo ogolony z łazienki, to na jego widok Stacy drgnęło serce. Poczuła łzy cisnące się jej do oczu, że on – tak przystojny i pociągający – musi patrzeć na nią – zmęczoną, z włosami w nieładzie. Miała nadzieję, że chociaż jej perfekcyjny makijaż, jaki zrobiła sobie po jego wyjściu do pracy, wciąż tkwił nienaruszony.

– Michael, kochanie – powiedziała z czułością i szerokim, wyćwiczonym uśmiechem. Pocałowała go w policzek i wzięła od niego teczkę.

Michael też się uśmiechnął. Zdawał się doskonale ukrywać rozczarowanie, że jego żona nie wygląda jak ponętna gospodyni domowa z Tametown. Zresztą, tylko on widział ją w takim stanie, tylko on znał prawdę. Reszta mieszkańców miała ją za równą sobie. Zwykle pokazywała się w idealnym ubraniu, z idealną fryzurą i idealnym makijażem, jako godna mieszkanka spokojnego miasteczka bez skaz.

– Co tak cudownie pachnie? – zapytał Michael, a Stacy z dumy urosło serce.

– Kurczak i jabłecznik, kochanie, to, co lubisz.

Stacy szła pierwsza, szybko omiotła wzrokiem kuchnię i stwierdziła, że – dzięki Bogu – była czysta. Wszystko oprócz jej wyglądu było takie, jakie być powinno.

– Musiałaś się przy tym napracować – powiedział Michael, zasiadając do stołu na swoim krześle. W domu Robertsonów nie tylko koszule musiały znajdować się na odpowiednich miejscach.

Stacy uśmiechnęła się wdzięcznie, nakładając mężowi przygotowane wcześniej ziemniaki, które posypała szczyptą koperku.

– Skądże znowu – odparła lekko i sama zasiadła na swoim krześle. Krojenie mięsa należało do obowiązków męża.

Patrzyła na napinające się muskuły Michaela, kiedy wbił nóż w złocistą skórkę i zagłębił ostrze w miękkim białym mięsie. Buchnęła para.

– Jak ci minął dzień? – zapytała Stacy, uważnie obserwując wyraz twarzy Michaela, który właśnie spróbował mięsa. Ku jej zadowoleniu mąż nie skrzywił się, co oznaczało, że kurczak był przynajmniej znośny. Sama ugryzła kawałek. Mięso było delikatne, a skórka przesiąkła wonią ziół, w jakich piekła kurczaka.

– Całkiem dobrze – powiedział Michael. W jego oczach odbijało się zmęczenie. – Tylko stary Doodins mruczał coś o cięciu etatów.

– Nie sądzę, żeby ciebie to dotknęło – odparła Stacy łagodnie, sięgając przez stół, żeby położyć swoją dłoń na ręce męża, w której ściskał nóż. Prawdę mówiąc, żywiła głęboką nadzieję, że go to nie dotknie. Nie mogli zubożeć.

– Ja też nie, kochanie – zapewnił ją Michael z delikatnym uśmiechem.

– Wiesz, co przydarzyło się Donnie Lorenz? – zapytała, puszczając jego dłoń.

– Tak, coś słyszałem. Walter się wściekł.

Przez chwilę jedli w milczeniu, a potem Michael odezwał się:

– Czy miałabyś coś przeciwko, żebyśmy urządzili dzisiaj grilla? Taka ładna pogoda – szkoda byłoby ją zmarnować.

Stacy zmroziło. Grill. Dzisiaj. Oznaczało to nic innego, jak kolejne godziny przygotowań, kolejne ciasto, sałatki, przekąski. Mnóstwo pracy. W dodatku teraz musiała zdążyć na czas – nie pokaże się znajomym w takim stanie.

– Bardzo chętnie – powiedziała, mając nadzieję, że chłód jej myśli nie przesiąknął do słów i że zabrzmiała odpowiednio entuzjastycznie. – Kto miałby wpaść?

– Stała, stara paczka: Cliffordowie, Johnsowie, Simpsonowie.

Stacy ponownie starała się odrzucić od siebie wizję idealnej w wyglądzie i umiejętnościach Patsy. Postanowiła zabrać się do pracy z jeszcze większym zacięciem i poświęceniem. Dom i ona sama musieli być idealni. (Dziwna to była zależność, ale dom był jednością z gospodynią – albo oboje wyglądali doskonale, albo żadne z nich).

Wzięła się więc do roboty. Znowu przywdziała swój fartuszek, zajrzała do lodówki. Na szczęście miała wystarczającą ilość produktów, żeby zrobić koreczki i sałatkę. O ciasto nie musiała się obawiać – Michael nie tknął jabłecznika. Zresztą Patsy na pewno przyniesie swoje pyszne i idealne w każdym calu ciasto czekoladowe.

*

Patsy spojrzała na swoje odbicie. Obiad jej dziś nie wyszedł, widziała zawód w oczach Gregora. Ostatnio coraz częściej jej się to przydarzało. Nigdy nie była perfekcyjną gospodynią, ale umiała to ukrywać pod maską pewności siebie. Dotychczas udało jej się utrzymać pozory, choć wprowadziła się do Tametown dopiero pięć lat temu. Inne gospodynie miały to we krwi, ona nie. Wiedziała, że braki nadrabia wyglądem, dlatego musiała dopieścić każdy najdrobniejszy szczegół tej powłoki.

Wzięła szybki prysznic, a potem pospiesznie nałożyła makijaż. Nie mogła czuć się gorsza od Stacy, która niemal zawsze wyglądała dobrze. Patsy poprawiła biustonosz, żeby piersi leżały odpowiednio wysoko i wyraźnie rysowały się pod bluzką, którą zamierzała nałożyć. Wykorzystała jedną trzecią opakowania lakieru do ułożenia włosów w misterne, zaczesane do tyłu loki, które spięła u góry szeroką opaską. Wybrała jedne ze swoich najbardziej opinających spodni, a potem zbiegła do kuchni, żeby wyciągnąć przygotowane wcześniej ciasto czekoladowe – jedyną rzecz, która naprawdę jej wychodziła.

2

Mężczyźni ciasnym splotem otoczyli grilla, przy którym królem był Michael, pan domu. Cała czwórka beztrosko popijała sobie piwo i gawędziła, wybuchając od czasu do czasu śmiechem. Kobiety natomiast, ze Stacy na czele, zasiadły w salonie, przy stole zastawionym filiżankami ze świeżo zaparzoną kawą, talerzykami do kompletu, jabłecznikiem Stacy i czekoladowym ciastem Patsy.

Stacy dwoiła się i troiła, żeby wszystko wypadło znakomicie. I chyba jej się udało. Dom lśnił, ciasto wyglądało zachęcająco, a ona sama zauważyła, że Roger Clifford, niewierny mąż Sandy, pożerał ją wzrokiem, gdy się z nim witała.

– Słyszałyście o Donnie Lorenz? – zapytała taktycznie Stacy.

Wszystkie trzy pokręciły głowami z zaciekawieniem, złaknione nowych plotek, a Stacy w głębi ducha podziękowała pani Rowl. Zaczęła opowiadać to, co zapamiętała. Nie musiała niczego ubarwiać, z doświadczenia wiedziała, że im dalej pójdzie plotka, tym dalsza od prawdy się stanie.

Kobiety były zaintrygowane historią sąsiadki. Rozgorzała dyskusja, podczas której koleżanki pomstowały na psy, roztrząsały przykrą sytuację Donny, a Sandy Clifford dodała: „Ale Walter to też niezłe ziółko”, co z jej zachodnim akcentem zabrzmiało wyjątkowo przeciągle.

– Chodzi ci o tę aferę hazardową? – zapytała sceptycznie Patsy, podnosząc się z kanapy i pochylając nad stolikiem, żeby pokroić ciasta.

Stacy przymknęła oczy, żeby nie patrzeć na rażący dekolt sąsiadki.

– Też o tym słyszałam – wtrąciła gorliwie Amanda słynąca ze swojego mocnego głosu i wyjątkowego daru do przewracania różnych rzeczy. Podała Patsy talerzyk i otrzymała w zamian wielki kawał jabłecznika.

Stacy śledziła całą drogę, jaką pokonało ciasto od talerzyka do ust Amandy. Dopiero, gdy upewniła się, że ani jej dywanowi, ani kanapie nie grozi ubrudzenie, wypiła łyk z kurczowo trzymanej filiżanki pełnej kawy.

– Jak myślicie, Donna po rozwodzie dostanie coś z majątku Waltera? – zapytała.

Wszystkie milczały, rozwód w Tametown był tematem wyjątkowo drażliwym.

– Z takimi cyckami znajdzie bogatszego – rozległ się wesoły męski głos.

– Roger! – fuknęła ze swoim zachodnim akcentem oburzona Sandy.

Stacy poderwała się, czując na sobie natarczywy wzrok pijanego już Clifforda.

– Kochanie, kiełbaski gotowe? – zapytała męża, rzucając mu porozumiewawcze spojrzenie.

– Tak, prawie – odparł Michael, na co Stacy zawołała entuzjastycznie:

– Cudnie! Zapraszam wszystkich do jadalni!

Poprowadziła gości do przestronnego jasnego pokoju z dużymi oknami wychodzącymi na ogród. Przez uchylone szklane drzwi wdzierał się przyjemny chłodny wiatr.

Długi stół, stworzony specjalnie z myślą o przyjęciach, uginał się pod ciężarem sałatek, pieczywa, przypraw, sosów i dodatków. Stacy z satysfakcją dostrzegła zachwyt i zazdrość w oczach przyjaciółek. Uśmiechnęła się tryumfalnie, gdy zobaczyła, że Patsy, zapominając się na widok stołu, rozchyliła lekko usta ze zdumienia.

Michael wszedł do jadalni z tacą pełną gorących, dymiących kiełbasek i mięsa. Rozległ się szmer rozmów, w których Stacy tylko pozornie brała udział. W rzeczywistości spoza muśniętych tuszem rzęs rzucała długie spojrzenia na zgromadzonych.

Widziała swojego męża, przystojnego i ożywionego – jak zwykle, gdy znajdował się wśród znajomych. Widziała Sandy, jedzącą kiełbaskę z dużą ilością sosu meksykańskiego, co chwilę zerkającą w bok, na swojego coraz głośniejszego i coraz bardziej czerwonego na twarzy męża. Widziała Amandę Johns, patrzącą bezmyślnie na mięso przed sobą. Widziała Gary’ego Johnsa, śmiejącego się z Michaelem z jakiegoś wybornego dowcipu.

Spojrzenie Stacy przyciągnął drugi koniec stołu. Patsy, nawet nie ruszywszy kawałka swojej karkówki, wyginała się w kierunku męża, gładząc jego rękę i muskając ustami jego skroń. O dziwo, Gregor Simpson siedział sztywno, nawet gdy Patsy miętosiła wargami jego policzek. Był zadziwiająco nieczuły na wdzięki ponętnej żony. Dopatrując się w tym czegoś wartego zgłębienia, Stacy postanowiła przez całą kolację nie spuszczać z Simpsonów oka.

Z kolei między małżeństwem Cliffordów dało się wyczuć narastające napięcie. Roger przekrzykiwał obecnych sprośnymi uwagami. Sandy coraz mocniej zaciskała dłonie na sztućcach – palce jej zbielały, ale wciąż zachowywała pozory. To wymagało od niej sporej samokontroli. Zdawało się, że nikt nie zwracał uwagi na Cliffordów, z wyjątkiem Stacy i Amandy, nieprzerwanie pochylającej się w milczeniu nad swoim talerzem, ale zerkającej na Sandy zaniepokojonym wzrokiem. Inni wciąż rozmawiali. Patsy porzuciła daremne próby zwrócenia na siebie uwagi ponurego męża i włączyła się do wesołej rozmowy z Michaelem i Garym Johnsem.

Nagle Roger wstał i całym ciałem naparł na stół. Naczynia i sztućce zadygotały. Stacy oczyma wyobraźni widziała, jak Clifford strąca wszystko na jej drogocenny dywan, jak wino i tłuszcz ochlapują ściany, jak ona sama zostaje oblana sosem czosnkowym, jak makijaż spływa jej gęstymi strugami, jak staje się pośmiewiskiem…

Ale Roger nie runął. Zachwiał się tylko, czerwony i spocony na twarzy, i mruknął:

– Muszemsiemwysikać – i przytrzymując się po kolei krzeseł, ruszył w trudną drogę do łazienki.

Jego stan wywołał wesołość w Michaelu, Garym i Patsy, będącą jedyną kobietą, którą to rozbawiło. Ani Amanda, ani Stacy, która nie paliła się specjalnie do sprzątania ewentualnych wymiocin Rogera, nie widziały w tym nic śmiesznego. A już na pewno nie do śmiechu było Sandy. Ona była blada i upokorzona. Tak mocno ściskała dłonie, że paznokcie rozerwały jej skórę i na obrus kapnęła pojedyncza kropla krwi. Stacy przymknęła na to oko, ze względu na jej stan. Zresztą, jak każda gospodyni domowa, doskonale wiedziała, jak spiera się krew.

Chwilę później drzwi od łazienki trzasnęły, ale trzasnęło też coś jeszcze. Stacy poderwała się na dźwięk tłuczonej porcelany.

– Michael – powiedziała z naciskiem – pomóż koledze.

Michael, wciąż się śmiejąc, posłusznie podniósł się z miejsca i poszedł po Rogera. Razem weszli do jadalni. Roger wspierał się na ramieniu Michaela, ale zanim doszli do właściwego krzesła, Clifford wypsnął się Michaelowi z uścisku i opadł na Patsy. Objął ją pijackim gestem, pocałował w policzek i pochylając się tak nisko, że jego głowa niemalże znajdowała się na jej głębokim dekolcie, powiedział lekkim bełkotem:

– Wracasz ze mną, kochanie, czy zostajesz?

Patsy chichotała, próbując jednocześnie odepchnąć głowę Rogera od swoich piersi. Żyłka na skroni Gregora zaczęła pulsować.

W tym momencie Sandy straciła panowanie nad sobą. Zerwała się ze swojego miejsca, a biło od niej gorąco i niebywała wściekłość. Nóż, który wciąż trzymała w zaciśniętej, zabarwionej krwią dłoni, wycelowany był w Rogera.

Wszyscy zamarli, wpatrując się w Sandy Clifford – tę drobną blondynkę z zabawnym akcentem. Patsy siedziała z szeroko otwartymi oczami, ze wzrokiem wbitym w ostrze noża.

– Kochanie – powiedział roześmiany od ucha do ucha Roger, który zdołał już podnieść się z piersi Patsy i wrócić do pionu. – Kochanie, daj spokój…

– Zamknij się! – krzyknęła Sandy, a po jej twarzy spłynęły łzy. Ręka z nożem zadrżała. – Myślisz, że nie wiem?! Myślisz, że nie wiem, gdzie chodzisz, kiedy nie ma cię całymi godzinami?! Wszyscy wiedzą, wszyscy gadają! A ja to znosiłam, zawsze udawałam, zawsze cię broniłam! Kiedy wracałeś do domu od tych suk, zawsze czekał na ciebie obiad! – głos jej się załamał, kiedy zalała się łzami. Nie opuściła jednak noża. – Gotowałam całymi dniami, stroiłam się – powiedziała o wiele ciszej, prawie szeptem. Z każdego słowa wyzierał ogromny ból. – Miałam nadzieję, że w końcu dasz sobie spokój, że mnie zauważysz, ale nie… nawet dzisiaj, nawet teraz. Za długo to znosiłam…

Nigdy się nie dowiedzieli, czy była w stanie zadać cios, bo zanim zdążyła wykonać jakikolwiek gest, została obezwładniona przez Michaela, który zamknął ją w stalowej obręczy swojego uścisku. Przez chwilę się szarpała, ale w końcu zawisła bezwładnie w jego ramionach.

Stacy stała na środku, a wokół panowała wywołana szokiem cisza. Pierwsza poruszyła się Patsy. Nieznacznie wyprostowała się na krześle i z przerażonym wyrazem twarzy poprawiła ramiączko swojej bluzki.

Roger przełknął ślinę i lekko chwiejnym krokiem wyszedł z jadalni, nie wyrzekłszy ani słowa. Usłyszeli trzask drzwi wejściowych. Michael ostrożnie puścił Sandy, która wyprostowała się, a potem przepraszająco spojrzała na Stacy.

– To nic, kochanie – powiedziała Stacy, obchodząc stół, żeby przycisnąć przyjaciółkę do piersi.

Sandy pociągnęła nosem i podobnie jak jej mąż w milczeniu opuściła dom Robertsonów. W niezręcznej ciszy Johnsonowie i Simpsonowie spojrzeli po sobie. Chwilę później wyszli i oni.

– No ładnie – tylko tyle powiedział Michael, kiedy zostali ze Stacy sam na sam. – Jestem padnięty…

– Idź spać – powiedziała szorstko Stacy. – Idź spać, a ja posprzątam.

– Kochana jesteś – Michael pocałował ją w czoło i ruszył w stronę sypialni.

Stacy sprzątanie zajęło nieco ponad godzinę. Musiała pozmywać, pozbierać szczątki swojej porcelanowej figurki z korytarza, na wszelki wypadek odkurzyć dywan, żeby wyeliminować zagrożenie skaleczenia jakimś zabłąkanym ostrzem. Im dłużej sprzątała, tym stawała się spokojniejsza. Pod koniec z jej rozdrażnienia nie pozostał nawet ślad, wręcz przeciwnie. Uznała to wydarzenie za świetną reklamę. Znajdzie się na ustach Tametown i to wcale nie w negatywnym świetle. Była pewna, że jej znakomite przygotowanie do przyjęcia – dom lśniący czystością czy zastawiony stół – również zostaną wspomniane przy okazji historii Cliffordów. W dodatku ta opowieść na pewno nie zejdzie z ust mieszkańców na długo. W końcu mogło dojść do morderstwa.

No i cała ta sytuacja pokazywała, że pod maską idealności krył się potwór, gotowy w każdej chwili wyzwolić się z więzienia. Obojętność Gregora, nienawiść buchająca od Sandy, zdrady Rogera. Wszystko to poprawiło humor Stacy na tyle, że nieomal wybuchnęła śmiechem, kiedy godzinę później zmierzała już do sypialni.

Michael leżał na boku, ale choć miał zamknięte oczy, nie spał. Stacy stała przez chwilę w drzwiach, obserwując jego piękny profil, muskularne ramię i zarys ciała pod kołdrą, a potem wślizgnęła się na swoje miejsce i od razu przylgnęła do jego pleców. Zaczęła muskać palcem skórę wzdłuż jego kręgosłupa, ale nie reagował. Podniosła się więc na rękach i dosięgła wargami jego ust. Delikatnie przekręcił głowę tak, że nie mogła go pocałować. Zaczęła więc gładzić go po uchu.

– Przestań – wysapał z zamkniętymi oczami, odsuwając się od niej. – Chcę spać.

Stacy opadła bezsilnie na poduszkę. Cała radość wyparowała. Poczuła się, jakby cień sprzeczki między Cliffordami i chłód w relacjach Simpsonów wdarł się nagle do jej małżeństwa. Zanim zasnęła, zdążyła zmoczyć pół poduszki łzami.

Redakcja: Paweł Pomianek

Korekta: Aleksandra Tykarska

Okładka: Pamela Jaworska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Bartosz Kaiser i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-8083-034-9

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.