NIECH TEN, KTÓRY SZUKA, NIE USTAJE W POSZUKIWANIU, AŻ ZNAJDZIE. I GDY ZNAJDZIE, ZADRŻY, A JEŚLI ZADRŻY, BĘDZIE SIĘ DZIWIŁ I BĘDZIE PANOWAŁ NAD PEŁNIĄ.

Ewangelia Tomasza

Prolog

Do pokoju sypialnego, przez szeroko uchylone okno, wpadały pierwsze, szorstkie promienie wschodzącego słońca. Mętny chłód, o kształtach porannej rosy, do tej pory gęsto wypełniający pomieszczenie, zdawał się teraz ginąć pod naporem wpadającej do pokoju fali światła.

Resztki poblakłych, tańczących na suficie, smukłych cieni poczęły rozpływać się w bladym półmroku poranka. Na ścianach, meblach i przedmiotach, głucho wypełniających przestrzeń pokoju, bezszelestnie zdawały się konać ostatnie ślady rozpadającej się nocy.

Na biurku, tuż pod oknem, leżała teczka pełna niedbale porozrzucanych arkuszy papieru w kolorze écru. Nieopodal niej znajdowało się stare, zabytkowe pióro o złotej stalówce zdobionej linią latorośli.

W tle unosił się dym z na wpół wypalonej już fajki, której wiśniowa woń, pomimo otwartego okna, zdawała się wypełniać każdy, nawet najmniejszy fragment pokoju…

Część I

ROZDZIAŁ 1

Po raz kolejny, spoglądając przez nieco oddalone od biurka okno, staram się odszukać to pierwsze słowo…

Obserwując z pewną nieświadomością toczące się na zewnątrz życie, strzeliste, geometryczne ułożenie chmur, delikatne gałęzie drzew poruszane wiosennym wiatrem, staram się ze wszystkich sił stworzyć, odkryć… bądź odnaleźć, w owym chaosie myśli, wspomnień i obrazów, to pierwsze słowo, ową pierwszą myśl, która umożliwiłaby mi rozpoczęcie historii, którą pragnę się z wami podzielić.

Historii pewnego człowieka, którego postępowanie od zawsze wydawało mi się czymś nad wyraz godnym uwagi. Owa fascynacja (która, wierzcie mi, i mnie niejeden raz wydała się dziwaczna, wręcz niestosowna)… zrodziła się kilkanaście lat temu, zupełnie przypadkowo, gdy pewnego upalnego popołudnia, w rodzinnym mieście Terrazan, po raz pierwszy dane mi było pochwycić spojrzenie, jakże jeszcze wtedy młodego i zupełnie niewyróżniającego się spośród swoich rówieśników, chłopca.

Przyznaję, iż był to jeden z tych momentów mojego życia, w których wiek mój, dotychczas podążając leniwie w cieniu chłodnej ignorancji, nagle począł nerwowo przyspieszać, bojąc się jakoby zupełnego zapomnienia.

I to wtedy… gdy wszechogarniająca przestrzeń codzienności, wypełniająca każdą, nawet najmniejszą fibrę mojego życia, zdawała się sięgać mi już do ust, ku memu zdziwieniu, jak i ku zdziwieniu najbliższych, zrodziło się we mnie to swoistego rodzaju dziwaczne pragnienie.

Nawet teraz, patrząc z perspektywy czasu, nie potrafię opanować zdenerwowania na myśl o tych wszystkich staraniach, o tych niekończących się dniach spędzanych na wielogodzinnych obserwacjach, które poczyniłem względem chłopca.

Sam przed sobą, nawet w obecnej chwili, nie potrafię dokładnie określić, od czego się to wszystko zaczęło. Dlaczego pomimo tylu sprzeczności i dysonansów słów i myśli, w pewnym momencie życia, jedna zagubiona, oddalona od siebie jednostka ludzka może zupełnie bezpodstawnie zapragnąć zbliżyć się do innej, jakże różnej, jakże odmiennej…

Ariss Kath, bo tak brzmi jego imię, odkąd sięgam pamięcią, był niesamowitym i tajemniczym młodzieńcem. Nad wyraz inteligentny, wrażliwy, bystry i – jak większość chłopców w jego wieku – niesłychanie nieprzewidywalny.

Pomimo widocznego podobieństwa do swoich rówieśników było w nim jednak coś, co dla mnie diametralnie odróżniało go od innych. Od najmłodszych lat mianowicie zdawała się go nieustannie otaczać jakaś swoista „niewyrażalna niewytłumaczalność”…

Historia Arissa, dla mnie osobiście, jest historią chłopca zadziwiającego w swoim sposobie rozumowania i postrzegania świata. Nieświadomie kroczącego drogą swojej, hm…, jak to później on sam miał w zwyczaju mawiać, „poszarpanej egzystencji”. Egzystencji, która nawet teraz, wciąż nieustannie mnie frapuje.

Ariss urodził się w małym miasteczku Terrazan, na południu kraju, w rodzinie mieszczańskich kapitalistów. Ojciec jego, rosły brunet o usposobieniu wojskowym, właściciel niedużego warsztatu stolarskiego, w którym zatrudniał własną żonę. Posiadający jakże odmienny temperament i charakter od syna, zdawał się być wiecznie pochłonięty pracą. Po latach ciężkiej choroby, wywołanej nadmiernym spożywaniem alkoholu, zmarł na atak serca, gdy chłopiec miał 10 lat. Matka, kochająca, nad wyraz wrażliwa kobieta, o częstych skłonnościach do histerii, wpajająca od najmłodszych lat ogromne pokłady nadwrażliwości i ciepła, zdawała się być w owym czasie jedynym autorytetem, który Ariss szczerze gloryfikował.

Lata wczesnego dzieciństwa upłynęły mu na beztroskich zabawach, skąpanych w słonecznych promieniach gorącego, południowego lata, w towarzystwie rówieśników, jezior, rzek i lasów.

Na długo jeszcze przed okresem dojrzewania i – według relacji jednego z jego przyjaciół – właśnie pod wpływem śmierci ojca Ariss odkrył w sobie tajemniczy, do tej pory nieznany, pociąg do kobiet.

Trzeba wam wiedzieć, iż Ariss w swych młodzieńczych latach, dzięki charyzmie, uprzejmości i nieustannemu optymizmowi, zdawał się być tym elementem rzeczywistości, który nieustannie ją rozświetlał. W oczach wielu był on skazanym na sukces młodzieńcem, który niczym meteor, przelatując nad tysiącami istnień ludzkich, będzie w stanie rozświetlić drogę nawet najbardziej zagubionym wędrowcom tego świata.

Ów idylliczny stan, w którym znajdował się chłopiec, potęgowany nieustannie przez bliskich mu ludzi, wydawał się trwać nieprzerwanie… aż do pewnego sierpniowego poranka, w którym ku mojemu zdziwieniu, jak i ku zdziwieniu najbliższych, Ariss zaledwie kilka dni po zakończeniu studiów, bez zbędnych wyjaśnień, postanowił spakować się i udać w podróż za granicę kraju. Nie zastanawiając się ani przez moment, przy zupełnym sprzeciwie i niezadowoleniu najbliższej rodziny, 30 sierpnia chłopiec przekroczył granicę państwa.

I w tym momencie, mój drogi Czytelniku, powinieneś wiedzieć, iż pierwszy etap moich obserwacji uległ tymczasowemu zakończeniu.

Ze szczątkowych informacji, które do mnie docierały w postaci fragmentów plotek zasłyszanych w miasteczku, wiem, iż miał on dość poważne trudności ze znalezieniem pracy. Podczas dorabiania w barach, tudzież w różnego rodzaju fabrykach i magazynach, ponoć jego życiowy optymizm i dotychczasowa niezachwiana osobowość znacznie się skurczyły.

Podmuch gwałtownego i niespodziewanego realizmu ponoć doszczętnie roztrzaskał o skały życia dotychczasowe pogodne usposobienie chłopca.

Jak głosi plotka, powiększające się poczucie alienacji i samotności doprowadziło go nawet do ostatecznych kroków.

Według relacji Kristofa, jednego z bliższych mu przyjaciół z tamtego okresu, Ariss w pewien samotny, wypełniony butelką whisky, listopadowy wieczór postanowił targnąć się na swoje życie.

Z ust innych świadków dotarły do mnie informacje, iż szczęśliwie skończyło się jedynie na pijackim, całonocnym bełkocie oraz sporej, nieudolnie sobie zadanej, kilkucalowej ranie lewego nadgarstka.

Wkrótce po tym zdarzeniu Arissowi wpadła w ręce dość przyzwoita oferta pracy w jednej z kancelarii prawnych, gdzie poznał pewną dobrze urodzoną kobietę, z którą po jakimś czasie zamieszkał.

Po błyskawicznym powrocie (jak to miał w zwyczaju określać) na bieżnię życia w jego rodzinnym miasteczku pojawiły się nawet pogłoski o rzekomym ślubie.

Przyznaję, plotki te, pomimo już wcześniejszych podejrzeń, wywołały u mnie dość spore zaskoczenie. Nie skłamię, jeśli stwierdzę, że to właśnie pod ich wpływem, jak również pod wpływem ekspansji (w przerażającym tempie) mego wolnego, wypełnionego pustką czasu, postanowiłem udać się do Melashurej, miasta, w którym mieszkał Ariss.

W niedługim czasie po moim przybyciu, zaledwie po kilkudniowych obfitych w łapówki poszukiwaniach, szczęśliwie udało mi się zamieszkać naprzeciw jego mieszkania, na Rue Rossa, zwanej również potocznie przez mieszkańców Station View. Ariss, muszę to przyznać, zajmował dość obskurne mieszkanie znajdujące się w starej kamienicy tuż nad zakładem fryzjerskim pewnego Sycylijczyka.

Już po kilku dniach pobytu dane mi było poznać… (a raczej zobaczyć) wybrankę serca, z którą Ariss zamieszkał.

Naturalnie, znając preferencje, z jakimi Ariss dotychczas dobierał sobie płeć przeciwną (które nie ukrywam, często pokrywały się z moimi), podejrzewałem, że będzie to kobieta niesłychanej urody.

Cóż mogę rzec więcej… Nie pomyliłem się…

Alicja ujęła mnie już od pierwszego momentu. Delikatna, młodzieńcza budowa ciała, naturalność zmieszana z dziewczęcym powabem szły w parze z nad wyraz dojrzałym, jak na jej wiek, opanowanym i opiekuńczym charakterem.

Anielskie rysy twarzy owej dziewczyny, jej nieskazitelnie szmaragdowe oczy, gęste, falowane włosy koloru kasztanowego i mały lekko zadarty nosek wydawały się zdolne zawładnąć moją uwagą równie mocno, jak i uwagą Arissa…

Po kilkutygodniowym pobycie spostrzegłem, że są w sobie szalenie zakochani. Każdy czas wolny od pracy spędzali razem.

Tydzień za tygodniem, miesiąc za miesiącem, dni wypełniało im wspólne poznawanie siebie oraz wchłanianie się, coraz to dogłębniej, w otaczającą ich rzeczywistość. Barwne życie towarzyskie Melashurej, z każdym tygodniem nabierając coraz to większego tempa i intensywniejszych kolorów, w pewnym momencie zdawało się wręcz eksplodować, rozrywając przeszłość i każdy nawet najmniejszy ślad dotychczasowego życia.

Pamiętam teraz dobrze, iż owo miasto, w którym również i mnie dane było zamieszkać, po pewnym czasie wybuchło, również w moją stronę, czarem swojej różnorodności miejsc, smaków, zapachów, barw i kobiet.

Zatracając się w nim zupełnie, przyznaję, na pewien czas, pod wpływem świeżości owego miejsca, zaprzestałem swoich obserwacji i jak to mawiał w swych dziennikach Grusse: „(…) rozkoszując się całkowitą amnezją zapomnienia, usiadłem na czarującej tętnicy owego miasta, na której, niczym tania dziewka, począłem oddawać się na każdym kroku to życiu, to owemu miastu, to atmosferze, jakiej ono zradzało (…)”.

Pamiętne noce, pełne czaru rozpusty i owego wypełnionego młodym winem lata, zdają mi się teraz, z perspektywy czasu, zlewać w jakąś bezkształtną, krystalicznie czystą, niewyrażalną całość.

Oczywiście skłamałbym, gdybym rzekł, iż zupełnie utraciłem kontakt z chłopcem. Czasem widywałem Arissa, mijając go gdzieś na ulicy, lub spostrzegałem zupełnie przypadkiem przez szybę księgarni bądź to restauracji, w której jadałem.

Przyznaję jednak z całą szczerością, że intensywność barwy jego osobowości, pod wpływem życia, jakie wtedy toczyłem, z czasem poczęła blaknąć. Moja skryta fascynacja Arissem, z każdym dniem nabierając coraz to bardziej mglistego i trywialnego odcienia, z czasem prawie zupełnie zniknęła z mego umysłu.

Pamiętam, że trwało to aż do pewnego wieczoru, kiedy podczas lektury fragmentu opowiadania Leśny atrament, w jednej z kawiarni, wydarzyło się coś dziwnego. I tu wybaczcie mą pamięć, ale pokuszę się o sięgnięcie do mego dziennika z tamtych czasów, w którym to dokładnie opisałem całą sytuację.

Sobota, 23 stycznia

Ostatnio zainteresowanie owym chłopcem na nowo wtargnęło do mojego umysłu. Stało się to pod wpływem spojrzenia, jakie dane mi było pochwycić na rogu ulicy Dworskiego. Cóż mogę rzec, ułamek sekundy… subtelny przeskok myśli. Siedziałem w jednej z kawiarni, nieopodal fontanny, zaciągając się papierosem i czytając Leśny atrament, gdy nagle przez szybę dostrzegłem znajome mi spojrzenie.

Pomimo oślepiającego słońca zauważyłem, iż zaledwie parę cali od mego prawego ramienia opartego o szybę kawiarni przemknęła postać przypominająca Arissa, która później podążyła w stronę muzeum dzwonów i fajek. W jednej sekundzie, rozchylając szerzej powieki, rozpoznałem szary płaszcz i chód, który tak często dane mi było obserwować. Wstałem przerażony… wręcz spacyfikowany niewytłumaczalnym lękiem. Jakimś cudem ten chłopak po takim czasie znalazł się w tym samym miejscu co ja. Gdy tak stałem nieruchomo, owładnęła mną myśl, że przecież mógł mnie dostrzec. Po chwili zawieszenia ruszyłem, podążając w kierunku mostu za oddalającą się postacią. Schodząc aleją w dół, obok Galerii Współczesnej, czułem, jak z każdym krokiem pojawia się w mej głowie nieznany mi dotąd ból wywołany jakimś dziwnym lękiem.

Pamiętam, iż chwilę później siedziałem na ławce, chowając twarz w dłoniach. Zdezorientowany, nie potrafiłem określić, czy to pod wpływem wirujących myśli ból głowy stawał się coraz trudniejszy do zniesienia czy to myśli, pod wpływem bólu, stawały się coraz bardziej chaotyczne.

Nagle, pchany jakimś przymusem, powstawszy w jednej sekundzie, ruszyłem przed siebie. Wiedziałem, że postać Arissa nie może być daleko.

Chciałem się upewnić, czy aby nie była to jakaś swoista gra świateł, czy naprawdę mogła to być jego twarz. Przyspieszając kroku, pchany jakimś potwornym przymusem, skręciłem nagle w boczną Portland i w momencie gdy uświadomiłem sobie, że przecież pogoń ta nie ma zupełnego sensu…

Zobaczyłem go.

Stał pod gmachem Teatru Współczesnego zupełnie odmieniony… Wychudzony, zarośnięty (co przy jego dotychczasowym narcyzmie wydało mi się bardzo dziwne), nerwowo przestępujący z nogi na nogę. Lewa kieszeń poszarpanego płaszcza zdawała się wypchana jakimś materiałem szarego koloru, którego kawałek niedbale wystawał.

Prawa ręka, którą poprawiał włosy, miała na sobie fragmenty obtartej, poranionej skóry. Pamiętam pierwszą myśl, jaka mi wtedy przyszła do głowy. Myśl, pod której wpływem na chwilę zastygłem w bezruchu…

Po chwili, wraz z zapaleniem się zielonego światła zawieszonego nad ulicą, Ariss ruszył szybkim krokiem, oglądając się co jakiś czas za siebie. Nie zastanawiając się ani przez moment, zupełnie instynktownie ruszyłem w ślad za nim. Przyspieszając kroku, zacząłem potrącać nadchodzących z naprzeciwka przechodniów. Z każdą chwilą tłum stawał się coraz większy, szedłem, stopniowo zwalniając tempo pod wpływem napierających na mnie ludzi. Za wszelką cenę starałem się nie stracić go z oczu.

Przez moment, na rogu King Street, zupełnie zniknął mi z pola widzenia, jednak wskoczywszy na pobliską ławkę, po chwili dostrzegłem go ponownie. Biegnąc i potykając się o połamane gałęzie w parku, starałem się za wszelką cenę utrzymać tempo i równowagę. Jednocześnie, słysząc głośne bicie swego serca i mając nieustannie przed oczyma ów wyraz twarzy, starałem się nie upaść. Z każdym krokiem wsłuchując się coraz bardziej w swój nerwowy, nieregularny oddech, czułem, jak strach wypełnia całe moje ciało. Po raz pierwszy wtedy przemknęła mi myśl, czy aby Ariss nie domyślił się, że jest tu ktoś, kto może mu się bacznie przyglądać.

W momencie gdy znajdowałem się zaledwie kilkanaście metrów od jego postaci, sam nie wiedząc czemu, nagle zatrzymałem się…

Przyznaję, dłuższą chwilę zajęło mi, zanim zupełnie oprzytomniałem.

Sięgając do prawej kieszeni marynarki, wyjąłem papierośnicę, w której pozostał mi ostatni papieros. Starając się uspokoić oddech, zmusiłem płuca do powolnego zaciągnięcia.

Stałem w jakimś dziwnym, nieznanym mi dotąd zamroczeniu. Każda myśl, pojawiająca się teraz w mej głowie, zdawała się ginąć, deformować pod naporem lęku, który wypełniał moje ciało.

Stojąc tak i prowadząc konwersację z samym sobą, dopiero po chwili poczułem krople deszczu na twarzy.

Zaśmiałem się…

Po chwili, przyspieszając kroku, skręciłem w Princess Street i niezwłocznie ruszyłem w stronę swojego mieszkania…

ROZDZIAŁ 2

Po kilku dniach od pamiętnego popołudnia postanowiłem, przynajmniej na jakiś czas, zerwać wszelkie kontakty towarzyskie.

Owo tajemnicze, pulsujące spojrzenie, które dane mi było pochwycić tamtego dnia, sprawiło, iż osoba Arissa na nowo pochłonęła całą moją uwagę.

Śledząc go przez tych ostatnich kilka dni, spostrzegłem, iż po mej dłuższej nieobecności tak naprawdę na pierwszy rzut oka wiele się nie zmieniło. Mieszkał nadal z Alicją, pracował w tej samej kancelarii prawnej. Poza czasem pracy, w którym utrzymywał drobne kontakty towarzyskie, przestał jednak zupełnie wychodzić z mieszkania, co, przyznaję, utrudniało mi obserwacje i wzbudziło pewne podejrzenia.

Po kilkuletnim okresie, w którym zdawał się być zupełnie pochłonięty przez tętniące życiem miasto, nagle nastał moment, w którym Ariss począł istnieć gdzieś jakby na marginesie wielkomiejskiej egzystencji. Zaprzestał przesiadywania w kawiarniach, w których jeszcze niedawno tak często bywał. Upojne noce, dotychczas przepełnione mieszaniną żądz, smaków, zapachów oraz różnego rodzaju trunków, teraz zdawały się być wypełnione pustymi butelkami martwego czasu. Sporadycznie tylko mogłem zaobserwować go siedzącego w parku, zawiniętego w swój szary, poszarpany płaszcz, nieustannie mamroczącego do siebie. Zazwyczaj całymi wieczorami przesiadywał zamknięty w swym pokoju, znajdując się jakby w stanie dziwnego zawieszenia, bądź to rozmyślając, bądź czytając.

Oprócz zmian w zachowaniu zaobserwowałem również zmianę w jego wyglądzie. Lewa strona jego twarzy wydawała się być nieco zapadnięta, skóra pod lewym okiem – lekko pomarszczona. Pomimo młodego wieku jego włosy poczęły zupełnie wypadać. Na skroniach pojawiły się delikatne ślady siwizny.

Pamiętam, iż po kilku dniach moich obserwacji w jego zachowaniu wydarzyło się coś, co jeszcze bardziej wytrąciło mnie z równowagi.

Poranek ów początkowo zdawał się być zupełnie zwyczajnym, jednym z wielu.

Jak zawsze Ariss obudził się koło dziesiątej.

Rozlegający się dźwięk budzika wydawał się delikatnie przeszywać w jego umyśle na wpół senną, zanikającą już nieświadomość przebudzenia.

Czuł, jak wraz z każdym drażniącym tonem potężne i zaspane tryby jego ciała zaczynają się poruszać. Jak owa machina zaklęta w jego ciele, zwana świadomością, uruchamiając się, wysyła ten pierwszy spazm istnienia. Wydawało się, że każdy nerw, każda nawet najmniejsza cząstka jego ciała zaczyna przesyłać te niechciane, przerażające wibracje do mózgu. Starając się leżeć tak w bezruchu, rozkoszował się owym swoistym porannym orbitowaniem wokół siebie, w którym ciało, będąc już prawie zupełnie świadome swego przebudzenia, pozostaje jeszcze w swoistej niewiedzy miejsca i czasu, w którym się znajduje. Wydawał się trwać w miejscu, gdzie świadomość ludzka, jakby unosząc się w próżni nierzeczywistości, bez kształtów, płaszczyzn, zapachów, smaków i grawitacji, zdaje się swobodnie pływać w tej nieograniczonej, nieogarniętej nieokreśloności. Gdzie niepoddany jeszcze żadnym siłom fizycznym umysł odbiera ten pierwszy skurcz istnienia w postaci zapachu, temperatury i grawitacji…

Zazwyczaj o tej porze, kiedy był sam w mieszkaniu, w owych pierwszych chwilach doświadczanej teraźniejszości powracała do niego jego przeszłość.

Osoby, miejsca, zapachy…

Zaszywając się w gęstych zakamarkach swych wspomnień, Ariss nieustannie rozwijał wątki owych pojawiających się w głowie myśli, przyjaciół, kobiet, wracał do pamiętnych nocy, w których panował jeszcze ów niczym niezmącony, młodzieńczy spokój.

Do wszechpanującej ciszy, w której miasto jego przeszłości spokojnie jeszcze śpiąc, rozpływało się w błyszczącym, zaspanym, bladym świetle wielkomiejskich latarni.

Do ciszy, w której nawet gwałtowna rzeka Kardemon zdawała się płynąć zgodnie ze srebrzystym i mglistym rytmem jego duszy.

Delikatne obrazy opustoszałych ulic snujących się wokół miasta, przykrytych miękkim całunem dżdżystego mroku, gładko wypełniały teraz czarę wspomnień…

Po chwili jednak do pokoju, niczym granat, wpadła rzeczywistość. Unosząc głowę, zaspanym ruchem ręki Ariss przesunął ciężką, beżową zasłonę okna. Po chwili nerwowo spojrzał na zegarek, który wskazywał już prawie jedenastą. Gwałtownie zeskoczywszy z łóżka, pobiegł w stronę łazienki. W umyśle automatycznie wystrzeliła seria rutynowych pojęć, boleśnie zalewając rzeczywistość i resztki wspomnień.

Prysznic

mydło

gąbka

woda

ręcznik

pasta do zębów

szczoteczka

szafka

aspiryna

spodnie

koszula

krawat

skarpetki

buty

płaszcz

klucze

papierosy

zapalniczka

bilet

pieniądze

klamka

klucz

schody

drzwi

autobus

11:53

Praca…

…

Nie lubił jej, jak to miał w zwyczaju mawiać, odwalał ją jak prostytutkę.

Nigdzie indziej nie odczuwał tak szczerego i intensywnego wstrętu do ludzi, jak w momentach gdy był w niej, gdy każdego ranka dane mu było do niej wchodzić. Z sapiącym, porannym, przepoconym oddechem. Z owym wytryskiem złości i szczerej nienawiści do wszystkich i wszystkiego, co się w niej znajdowało.

Stop…

Tego dnia wszedł do biura szybkim, zdecydowanym krokiem. Przechodząc przez kolejne pomieszczenia, przypatrywał się owym twarzom zastygłym w bolesnej pozie wymuszonego uśmiechu. Wypowiadając pod nosem szereg bluźnierstw, spostrzegł, że wszystko, co go otaczało, nagle wydało mu się czymś zgoła innym, nowym. Po chwili, zupełnie pozbawiony złości, z zaskoczeniem przyglądał się znajomym twarzom i pomieszczeniom. W tym jednym krótkim momencie całe otoczenie nagle nabrało niesłychanej przejrzystości…

Przeszedł obok recepcji, widząc Iwon, skinął głową, nieznacznie się przy tym uśmiechając. Pomimo delikatnego potknięcia i zachwiania na wprost drzwi do gabinetu Emmy ani na ułamek sekundy nie stracił pewności siebie.

– Ariss, to ty?

– Tak. Dzień dobry, Emma.

– Czy wiesz, która jest godzina?

– Tak, wiem, przepraszam.

– To już kolejny raz w tym tygodniu, Ariss. Wiesz, że za jakiś czas będziesz miął rozmowę o podwyżce. I niestety twoje ostatnie spóźnienia oraz te twoje dziwne zachowania, zdaje się, mogą na nią bardzo negatywnie wpłynąć.

– Już powiedziałem, Emma, że przepraszam.

– Czy coś się stało, Ariss?

– Nie, po prostu spałem trochę dłużej niż zazwyczaj.

Siedzący obok Emmy Nicholas spojrzał na Arissa z przerażeniem.

– Po prostu pospałeś dłużej? I ty to mówisz z takim spokojem. Czy ty się słyszysz, Ariss?

– A jak mam mówić, Emma?

Kilkusekundowa cisza zdawała się rozrywać rosnące w pomieszczeniu poddenerwowanie.

– Dobrze, wracaj do pracy, twoi ludzie czekają już na ciebie.

– OK, Emma.

– A, jeszcze jedno, tak w ogóle to gdzie ty masz krawat?

– Emma, przecież ja już od miesiąca nie noszę krawa… tu… ta.

Gwałtownym krokiem ruszył w stronę drzwi. W ostatniej chwili powstrzymał się jednak, żeby nimi nie trzasnąć.

– Odwal się, głupia cipo – wymamrotał sam do siebie.

Wszedłszy do swojego biura, rzucił na podłogę torbę, pochwycił krzesło i usiadł za biurkiem. Przez chwilę trwał tak w zawieszeniu, wpatrując się w czerń stojącego przed nim monitora. Dopiero w jakimś momencie dotarła do niego świadomość obecności innych ludzi w pomieszczeniu.

– Nie mogę – wyszeptał ledwie słyszalnym głosem.

– Co ci powiedziała?

– To co zawsze.

– A ty co na to?

– To co zawsze… Chociaż nie do końca – zaśmiał się Ariss.

Dopiero teraz spojrzał na Damiena. Nagle w jego świadomości rozległa się pierwsza fala odgłosów dochodzących z innych biurek, które mieszając się z dźwiękami klawiatur komputera, faksów, telefonów, zdawały się rozsadzać resztki wewnętrznego spokoju.

Starał się nie wsłuchiwać, o czym owe głosy rozmawiały, jednak sama ich barwa… natężenie, artykulacja, częstotliwość już po kilkunastu sekundach wywoływały ból w skroniach. Ów nędzny fragment ludzkości, jak to podsumował w myślach, docierający zza biurek, jego przerażający oddech, szept, pojedyncze sapnięcia, poczęły powodować mentalne drżenie.

W pewnym momencie wstał i wolnym krokiem ruszył w stronę tylnych drzwi biura.

– Ariss, gdzie idziesz?

– Damien, nie teraz, naprawdę.

– Ariss, a co z twoimi urodzinami? Ariss!!!

Odgłos zatrzaskujących się drzwi rozbrzmiewał jeszcze jakiś czas w uszach Arissa. Stał na chwiejnych nogach, rękami opierając się o umywalkę. Po chwili kolejna fala wymiocin uderzyła z impetem o posadzkę.

– Nie mogę – wyszeptał.

Zanurzył dłonie w lodowatej wodzie i przetarł nimi twarz. Spojrzał w lustro. W jej odbiciu zarysował się jakiś dziwny, demoniczny grymas…

Po chwili powrócił do swego biura.

– Ariss, co się stało?

– Właściwie to nic takiego. Ja dopiero co zwymiotowałem… na podłogę.

– Ha, a mówiłem, nawet założyłem się z Laurą i Helen, że to twoje dzisiejsze spóźnienie to na pewno efekt wczorajszego chlania.

– Wiesz co, Damien. Mnie się nawet nie chce odpowiadać na twoje komentarze… Wiesz co, spierdalaj.

– Ariss, wyluzuj.

Zza przeciwległego biurka włączyła się do dyskusji Rachela.

– Jaki tekst!

– Nie wtrącaj się – wymamrotał Ariss.

W tym samym momencie na jego twarzy pojawił się tajemniczy uśmieszek.

– A w ogóle to odjebcie się wszyscy. Mam was już dość. Naprawdę… Dlatego właśnie chwilę temu musiałem wyjść do łazienki. Po prostu przychodzę tutaj i widzę wasze mordy, i rzygać mi się chce. Całe moje ciało dostaje jakiegoś szału, gdy na was patrzę.

Damien zerwał się z krzesła i ruszył w stronę Arissa. Nagle, zupełnie zaskoczony, padł powalony silnym ciosem. W całym biurze zrobiła się cisza. Odgłos klawiatur, faksów i telefonów w jednej sekundzie ucichł zupełnie.

Ariss spojrzał po raz ostatni na leżącego na podłodze Damiena, po czym ruszył w stronę frontowych drzwi biura.

– Ariss, twoja torba! – krzyknęła Monika.

Ariss odwrócił się, jego oczy błysnęły, po czym z szyderczym uśmiechem wyszeptał:

– Jaka torba… Żadnej torby nie ma…

Z kieszeni płaszcza wyjął papierosa i odpaliwszy go, ruszył w stronę wyjścia. Z chwilą otwarcia się drzwi od windy w budynku uruchomiła się syrena przeciwpożarowa. Mijając ochronę budynku siedzącą przy wejściu, Ariss wyszeptał z uśmiechem:

– Panowie, nie musicie wstawać, do zobaczenia.

Po raz pierwszy, po trzech latach, trzech miesiącach i trzech dniach pracy, gdy opuszczał mury budynku, kształt jego myśli wydał mi się być czymś zgoła nowym. Przerażająco innym, wręcz niezrozumiałym. On sam, idąc chodnikiem, miał wrażenie, że jeszcze nigdy nie czuł się tak… tak… inny…

Ta nowa forma, zrodzona pod wpływem chwilowej konfrontacji z neurotycznym fragmentem rzeczywistości, wydała mu się tak przedziwnie błoga. I własna. Jego myśli, mieniące się jeszcze przed chwilą kształtem nocnego sztormu, z każdą sekundą zdawały się zmieniać w kojący emocjonalny dryf.

– Stać się!… Jedynie w tak brutalny sposób – wyszeptał cicho do siebie. – Ani przez moment nie wzbraniać się przed pełną paletą swoich jaskrawych możliwości – wycedził przez zęby.

– Powietrza!

…

Owego pamiętnego dnia, w którym Arissowi po raz ostatni było dane być w biurze, dokonała się jakaś swoista nieodgadnięta jeszcze przeze mnie zmiana. Po tamtym wydarzeniu, zachowanie jego poczęło zupełnie odbiegać od dotychczas mi znanego. Jego gesty, pozy stały się nad wyraz teatralne, wręcz szalone. Częste napady śmiechu powodowały, że już nie tylko przypadkowi ludzie, ale nawet najbliższe mu osoby zaczynały spoglądać na jego zachowanie jak na objawy jakiejś rodzącej się choroby.

Naturalnie zmianę, która dokonała się w Arissie, najtrudniej znosiła Alicja. W dniu, w którym rzucił pracę, praktycznie przestał się zupełnie do niej odzywać. Zastanawiająca cisza i jakiś swoisty demon nieobecności zdawały się nieustannie szybować nad Arissem, nie opuszczając go nawet na krok.

Już wtedy miałem nieodparte wrażenie, że traci kontakt ze światem, ludźmi i wszystkim, co się wokół niego działo. W owym autystycznym zachowaniu zdało się czasem widzieć jakieś dziwne rozchylenie charakteru. Jakby swoiste przekwitanie tożsamości, w którym z każdym dniem nieustannie zdawały się odpadać płatki jego wegetatywnej osobowości. Zdarzało się, iż podczas snu godzinami mamrotał coś w niezrozumiałym języku.

Wtedy to po raz pierwszy w mej głowie pojawiła się myśl o chorobie. Owa wszechogarniająca cisza, która wywiązała się pomiędzy… poczęła mnie niesłychanie martwić. Cisza myśli, gestów, zachowań… do których żadnym sposobem nie potrafiłem dotrzeć…

ROZDZIAŁ 3

Wszechogarniający zapach świeżo palonej kawy zdawał się wypełniać poranek. Promienie porannego słońca, zmieszane z wonią perfum, muskały przyciemniane okulary dopiero co nabyte u jednego z przydrożnych kioskarzy. Delikatny smak mlecznego papierosa, uwalniany z niechęcią, mieszał się z wonią świeżo pieczonych croissantów. Poranne miasto, tętniąc jeszcze leniwie w żyłach rzeczywistości, powoli zdawało się nabierać aglomeracyjnego tempa…

Szedłem bulwarem Wiśnieckiego w stronę mieszkania. Upał o tej porze stawał się już powoli nieznośny. Przyspieszając, z każdym krokiem starałem się znaleźć jak najszybciej na chłodnej klatce schodowej prowadzącej do mojego mieszkania. Wchodząc na schody, po chwili spostrzegłem kopertę leżącą na jednym ze stopni tuż nieopodal moich drzwi. W ułamku sekundy rozpoznałem charakter pisma. Czułem, jak nogi uginają się pode mną, krew napływa do głowy…

***

Wtorek, 28 marca

Dzisiejszego popołudnia, wracając z spaceru, odnalazłem na schodach kamienicy kopertę z moim imieniem. Po chwili dopiero, wpatrując się w szary papier, rozpoznałem pismo. Stałem w zupełnym osłupieniu, gdy znów pojawił się znajomy mi ból głowy. To już czwarty raz w tym tygodniu. Jedna myśl nieustannie pojawia się w mym umyśle i nie daje mi spokoju.

Czyżby on wiedział, że go śledzę?

***

Piątek, 30 marca

Około trzynastej znów pojawił się ból głowy.

Przerażony wbiegłem do mieszkania. Fotografie leżały nietknięte, notatki i gazety również. Po chwili dopiero uspokoiłem się.

Przecież to zupełnie niemożliwe.

Spoglądając teraz na karty mego dziennika, zastanawiam się, czy ta moja paranoja nie jest wynikiem owego bólu głowy. A może ból głowy jest właśnie wynikiem owej paranoi.

Wizyta u lekarza wydaje się konieczna.

***

Poniedziałek, 33 marca

Przypatruję się listowi, który znalazłem kilka dni temu na klatce schodowej. Pisownia „y”, zakończona długim ogonkiem, wydaje się bardzo zastanawiająca.

***

Poniedziałek, 26 kwietnia

Dziś umówiony byłem na obiad z pewną damą, od której regularnie kupuję hiszpańskie papierosy, te z nadrukowanymi cytatami z Biblii. Siedząc przy stoliku, z niecierpliwością szesnastolatka starałem się zająć czymś, aby tylko nie myśleć o spotkaniu. Oczywiście znałem tę osobę… powiedzmy: dobrze. Prawie codziennie bywałem w sklepiku prowadzonym przez jej brata i prowadziłem krótkie, aczkolwiek bardzo przyjemne konwersacje. Postanowiłem, że dla rozluźnienia zamówię pięćdziesiątkę czystej wódki. Pomimo zastrzeżeń lekarza wydało mi się to teraz doskonałym pomysłem. W momencie gdy odstawiałem kieliszek na tacę, znowu go zobaczyłem, siedzącego cztery stoliki dalej.

Dostrzegłem tę pobladłą twarz z podkrążonymi oczami… Odpalał papierosa. Zimny dreszcz przebiegł mi po plecach. W momencie gdy nasze spojrzenia spotkały się, poczułem, jak ładunek stężonego, czystego przerażenia eksploduje w okolicach przedsionka mego serca. Spojrzenie jednak, którym mnie obdarował, nie trwało dłużej niż sekundę. Spostrzegłem z ulgą, że takim samym, dogłębnym co prawda, spojrzeniem przeszywa innych siedzących wokół ludzi. Po chwili, gdy salwa przerażenia ucichła, zobaczyłem w jego popielniczce drugiego do połowy tlącego się jeszcze papierosa. Po raz pierwszy od tamtego momentu w biurze przyjrzałem mu się dokładnie, zmiany na twarzy i ciele były bardzo widoczne.

Siedział skurczony na krześle, nieustannie mamrocząc coś do siebie, niczym skrępowane swym ciałem niemowlę, przerażone wizją narodzin, faktem, iż za chwilę będzie zmuszone zaistnieć w strugach rzeczywistości i odnaleźć się w potopie światła, jaki towarzyszy narodzinom.

?!

***

Na powrót Ariss Kath wdarł się zupełnie nieproszony do mojej świadomości. Czułem, jak nieodparta pokusa wyjaśnienia powodów jego kondycji ogarnia mnie coraz bardziej, zaciskając się na mym umyśle niczym pętla na szyi. Powróciłem jednak myślami do stolika, uświadamiając sobie, iż zupełnie zapomniałem o spotkaniu z kobietą od hiszpańskich papierosów.

Po chwili wstał od stolika, pozostawiając na nim garść monet, i ruszył w stronę stacji kolejowej. W tej samej chwili spostrzegłem zbliżającą się kobietę w długiej, czerwonej sukni. Wyglądała olśniewająco, długie, czarne, rozlewające się na ramionach w jakimś matematycznym, uporządkowanym chaosie, włosy poruszały się z gracją w strugach promieni rdzawego słońca.…

Krótki moment zawahania…

Powstałem w ułamku sekundy i opuściwszy restaurację, ruszyłem za znikającą w oddali sylwetką Arissa.

***

Czwartek, 12 maja

W poniedziałek rano, tuż po moim niedoszłym spotkaniu z kobietą od hiszpańskich papierosów, otrzymałem list od mojej siostry, w którym prosiła mnie o niezwłoczne stawienie się w mym rodzinnym domu, aby odwiedzić naszego ojca, który po niedawno zdiagnozowanym nowotworze popadł w depresję. Naturalnie zakupiłem bilet na najbliższy pociąg i jeszcze tego samego dnia udałem się w rodzinne strony. W domu spędziłem niecałe dwa tygodnie. Przyznaję, były to dla mnie dość ciężkie dni, które zupełnie wytrąciły mnie z równowagi. Obraz mego ojca, przedwcześnie zawieszonego gdzieś na krawędzi dwóch światów, zupełnie zdewastował wnętrze mego samopoczucia. Następstwem tego było oczywiście to, iż sama postać Arissa zupełnie straciła dla mnie znaczenie. Blednąc i rozpadając się pod wpływem każdej godziny spędzonej przy mym ojcu, w końcu zupełnie zniknęła z mojej pamięci.

Dopiero ostatniego dnia mego pobytu, gdy siedziałem już w powrotnym pociągu do Melashurej, o uszy obiło mi się coś, co przypomniało mi o jego osobie. Mianowicie wpadła mi do ręki gazeta, w której na stronie szóstej była wzmianka o pewnych aktach wandalizmu, które miały miejsce na terenie miasta. Zdewastowane dzieła sztuki i zniszczone zabytki wczesnej architektury spędzały sen z powiek lokalnym służbom porządkowym. W artykule tym wspomniano o trzecim incydencie, który wydarzył się w tym tygodniu. Wszczęte dochodzenie, mające na celu ujęcie sprawcy(-ów), jak na razie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Lokalne władze proszą o kontakt każdą osobę, która posiada jakiekolwiek informacje i mogłaby przyczynić się do ujęcia sprawcy(-ów). Gdy czytałem tę informację, zupełnie powierzchownie, dopiero po chwili wzrok mój przykuło zdjęcie jednego ze zdewastowanych pomników, na którym białą farbą nakreślone było coś, co dane mi było widzieć już kiedyś, dawno temu, w szkolnych zeszytach Arissa.

Przyjrzałem się dokładnie fotografii, jednak kiepska jakość druku uniemożliwiała mi jednoznaczny osąd. Owo podobieństwo jednak sprawiło, że przez chwilę moje myśli wydały się zapaść pod własnym przerażającym ciężarem.

Nie miałem pewności co do kształtu emocji, które zalewały wtedy moje ciało. Do końca podróży siedziałem wciśnięty w fotel, próbując wywołać choćby najmniejszy uporządkowany łańcuszek myśli…

Po takim wieczorze, jak ten spędzony wtedy w pociągu, w człowieku zaczynają rodzić się pewne wątpliwości i potrzeba dość sporo czasu, by na nowo uświadomić sobie, iż pewne rzeczy po prostu nie mają prawa się wydarzyć.

Youniwers

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-828-1

© Grzegorz Łyko i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Małgorzata Nowak

KOREKTA: Paulina Klas

OKŁADKA: Wytwórnia Przecinków

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.