Dedykuję Czarkowi

La vie en rose – życie niezwykłe

Spis treści

Słowo wstępne

Ogród • przedstawienie Róż • Francja

Przyjacielska pogawędka powitalna

Chwilkę o Francji

Róże się rumienią • francuskie dzieci • Franciszek

Flaga i bajka z Marsylii • bajki francuskie

Chwilkę jeszcze o zwyczajach • chwilkę jeszcze o Franciszku

O szczypaniu samym • zwyczaje różne dzieci różnych • zamek w Bretanii

Ogród raz jeszcze • Paryż i pan Eiffel • trochę o francuskich dorosłych

Paryż

Pozytywka

Zwyczaje zamkowe • Róże kwitną • Franciszek płacze

Był pewien król – Król Słońce

Była pewna królowa – straciła głowę

Była pewna Bastylia

O Franciszku • dla Franciszka • Róże

Nuda i ogród

Jeszcze garść zwyczajów suchych bez różanej paplaniny • zrywa się wiatr • ogród drży

Słowo wstępne

Drogie Dzieci!

Jestem człowiekiem niezwykłym i wyjątkowym. Znam mowę kwiatów i piszę bajki. Sam nie wiem, jak to się stało, lecz stało się i już. Nie ma co długo nad tym rozprawiać.

Rozmawiam z kwiatami. Bez różnicy – róże, fiołki, bratki, lilie, kwiaty malin (truskawek, poziomek i innych owoców, jak wiśnie, czereśnie, a nawet dynie) czy magnolie. Nie ma się co zastanawiać również nad tym, gdzie nauczyłem się kwiatowych języków. Po prostu stało się i już. Przyjmijmy to jako coś pewnego, bo to jest pewne. Witam Was w mojej bajce.

Piszę dla Was książkę z bardzo prostego powodu. Wiem, że Wy również potraficie rozmawiać z przedmiotami, których dorośli zwykli nawet nie widzieć, zauważać lub słyszeć. Skąd to wiem? Już tłumaczę. Znałem kiedyś pewnego Czarka, który przyjaźnił się z muchą. Najchętniej prowadziłby ją na smyczy. Wyobrażacie sobie? Rozmawiał też z dmuchawcami. Nauczyłem mojego małego przyjaciela kilku słów w języku roślin. Potem z ogromną przyjemnością szeptał na przykład: „miłego lotu” bądź: „bywajcie zdrowe”, rozdmuchując włochate kulki dmuchawców. Ja w zamian znam teraz kilka muszych zwrotów grzecznościowych, które przedstawił mi mój mały przyjaciel.

Zrozumiecie moją opowieść już na samym początku, podczas gdy dorośli pomyślą: „zwariował”. Ci bardziej dorośli dodadzą w myślach: „głupiec”. Chciałbym Wam wytłumaczyć, że nikt nie jest głupcem, a tym bardziej nikt nie zwariował. Musimy bardzo uważać na dorosłych. Nie zawsze pamiętają, że można myśleć inaczej od nich. Szybciej lub wolniej. Mądrzej lub nie. O czymś lub o niczym. Zauważcie, że człowiek zawsze myśli. Potraficie przestać chociaż na chwilę? Mam nadzieję lepiej to wszystko przedstawić dzięki książeczce, którą napisałem specjalnie dla Was, więc słuchajcie cierpliwie.

Mówię (a raczej piszę) długo, kochane Dzieci. Ale nie zapominajcie, że jestem jednym z dorosłych. Potrafię rozmawiać ze starszymi ciociami, które mają osobne łyżeczki do herbaty, a osobne do cukru. Szalone.

Przechodzę do rzeczy. Chciałbym Wam podać jeszcze kilka ważnych informacji. Po pierwsze: potrafię rozmawiać z kwiatami (jak już wspominałem); po drugie: usłyszałem rozmowę Róż, gdy wyszedłem z porannej wizyty u cioci do ogrodu i z przyjemnością dołączyłem do pogawędki; po trzecie: Róże mówiły o zwyczajach dzieci francuskich i o Francji.

Ponieważ Róże, z którymi rozmawiałem, były dorosłe (młode pączki jeszcze nie rozkwitły), nie wszystko z mojej opowieści zrozumiecie. Bardzo za to przepraszam już na samym początku. Tak więc skoro wytłumaczyłem wszystko z grubsza, możemy zaczynać.

Kraków, 1 lipca 2012 r.

Ogród • przedstawienie Róż • Francja

Często podczas wizyt u cioci bardzo się nam wszystkim nudzi. Wiercimy się, kręcimy, a dorośli tylko jedzą i siedzą. Na stole pojawiają się rogaliki, ciastka z kremem i czekoladowe pralinki zawinięte w srebrzyste papierki, które niesłychanie szeleszczą przy odwijaniu. Niestety nie możemy zjeść wszystkiego, co chcemy. Potem będzie nas bolał brzuch czy też brzuszki (jak w Waszym przypadku). Nie wytrzymujemy, wychodzimy do ogrodu. Tutaj spotykamy zazwyczaj przygody przeróżne. Mówię Wam, uwielbiam ogrody, zwłaszcza te stare. Bardziej od parków i zieleni lubię tylko pisać bajki.

Bluszcz, marchewka ogrodowa, czasem pieczarki w cieniu drzew z obrośniętą mchem korą, mięta angielska – wysoka, o mocnych liściach. We francuskich ogrodach spotkałem Róże. Są to piękne kwiaty. Jeszcze piękniejsze, gdy otacza je blask mokro-słonecznego dnia i odbić światła z kałuży. Dni we Francji są bardzo często deszczowe rano, ale nie ma się co martwić. Przed południem zazwyczaj się rozpogadza. Wyobraźcie sobie dobrze aurę Francji, to bardzo ważne dla naszej historyjki. Pięknie wygląda francuski świat. Mokre chodniki, można oglądać swoje odbicia w kałużach. Człowiek nie wie, jak się ubrać w taką pogodę!

Tego dnia udało mi się, mimo wszystko, wybrać odpowiedni strój i ruszyłem do cioci na poranną wizytę. Założyłem nawet kapelusz. Lubicie kapelusze? U cioci zastałem jej koleżanki. Znacie koleżanki cioć. Szminki, koki, druty. To nie dla mnie, a ciocia mieszka w departamencie czterdziestym piątym (o tych numerach opowiem później).

Tak więc postanowiłem wyjść do ogrodu. Tam wszystko się świeciło i było niesamowicie żywe. No ale dobrze… przechodzimy obok bluszczu, delikatnie potrącamy listki, skapują zimne krople. One też potrafią być okropne. Te francuskie są słodkie, uwierzcie mi.

Wyobrażacie to sobie? Francuskie powietrze jest mokre, podobnie jak we wszystkich państwach nadmorskich. Musicie bowiem wiedzieć, że w krajach zachodnich, po których podróżowałem, panuje przeważnie klimat wilgotny. W przeciwieństwie do państw wschodnich. Nazywamy to klimatem morskim, w odróżnieniu od kontynentalnego.

Przypomnę Wam tylko (lub przedstawię, jeżeli ktoś jeszcze nie zna) kierunki geograficzne. Przydałaby się nam kartka, jakakolwiek. Południe na dole, północ ku górze. Zachód na lewo i wschód po prawej stronie. Podobno gdzieś na świecie jest worek, w którym kotłują się wiatry wszystkich czterech kierunków – ale to osobna bajka i nie moja, musiałbym więc zapytać autora, czy mogę Wam ją opowiedzieć. Myślę, że umarł dawno temu, więc musicie sami szukać w starych książkach, zakurzonych i o pożółkłych kartkach, z tuszowymi ilustracjami.

Tyle z geografii. Do rzeczy. Denerwowały mnie koleżanki i znajome cioci, więc wyszedłem do ogrodu. Ile zobaczyłem rosy wirującej w powietrzu i osiadającej na listkach! Można było zbierać ją do szklanki (nie polecam tego robić dzieciom przyszłości i teraźniejszym, lecz tego dnia świat był młodszy i deszczowa woda czystsza).

Wtedy natknąłem się na nie: Róże.

– Jesteśmy Róże. A pan?

– Ja jestem zdziwiony – odpowiedziałem bez zastanowienia.

Redakcja: Zuzanna Gościcka-Miotk

Korekta: Monika Pruska

Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska

Ilustracje: Olga Karczewska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka współfinansowana przez Warsztat Bajkopisarski NIC.

© Marcin Gołąbek i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-8083-052-3

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.