Tytuł oryginału: The Absolution

Projekt okładki: Kid-Ethic

Redakcja: Jacek Ring

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Renata Kuk, Elżbieta Steglińska

Copyright © 2015 by Jonathan Holt

All rights reserved.

For the cover illustration © Guenter Rossenbach/Corbis/Profimedia

© Jean-Pierre Lescourret/Corbis/Profimedia

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2016

© for the Polish translation by Piotr W. Cholewa

ISBN 978-83-287-0131-1

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2016

FRAGMENT

Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich.

List do Efezjan 6,12, Biblia Tysiąclecia

Bowiem to spowiedź, a nie kapłan, przynosi nam rozgrzeszenie.

Oscar Wilde

Prolog

Kandydat czekał w ciemności.

Usłyszał trzy głośne stuknięcia, kiedy dwaj ludzie po obu stronach zapukali do ciężkich drzwi.

– Kto idzie? – padło pytanie.

Usłyszał odpowiedź, udzieloną bez wahania; słowa rytuału zgodnym chórem popłynęły z ust jego towarzyszy.

Kierowany ich dłońmi na swych ramionach, przekroczył próg i wszedł do pomieszczenia. Niczego nie widział, wyczuwał jednak, że jest przestronne i chłodne. Czuł zapach płonących świec i zapach środka czyszczącego, którym przetarto kamienie pod jego bosymi stopami.

– Bracie, wysuń teraz lewą stopę, a piętę prawej ustaw we wgłębieniu lewej – nakazał spokojny, rzeczowy głos kogoś przed nim.

Wypełnił polecenie. Instrukcję powtórzono jeszcze dwukrotnie, zanim głos nakazał:

– A teraz złącz pięty.

Kandydat zachował nieruchomą twarz – wiedział, że obecni uważnie go obserwują. Jednak w głębi duszy czuł euforię. Polecenie, by wykonał trzeci krok, oznaczało, że osiągnął najwyższy poziom tego, co zwykle określali jako Kunszt. Wszystkie związane z tym tak zwane sekrety będą mu teraz ujawnione.

Ale – co najważniejsze – zyska absolutne zaufanie milczących obserwatorów, zebranych teraz w kręgu wokół niego. Może ich prosić o każdą przysługę, a jeśli tylko będzie to w ich mocy, spełnią prośbę.

Nareszcie był bezpieczny.

Niewiele brakowało. Zdarzały mu się już chwile, kiedy miał wrażenie, że patrzy w otchłań przerażenia i grozy. Teraz wreszcie zdobył coś na wymianę z tymi, którzy go ścigali.

Stał pokornie, kiedy wokół ramienia i barku owinięto mu powróz, szorstki i kłujący.

– Kandydat jest gotów, Czcigodny, i czeka na twoją wolę i chęć – oznajmił jeden z towarzyszy, kiedy skończyli.

– Niech uklęknie na nagich kolanach – polecił Czcigodny Mistrz.

Kandydat uklęknął. Kolana miał obnażone, ponieważ luźne bawełniane spodnie – jedyny element odzieży, jaki miał na sobie – podwinięto wcześniej aż po uda. Na podłodze leżała poduszka, a kiedy już zajął na niej pozycję, wyciągnął rękę, by chwycić blat ciężkiego dębowego stołu, o którym wiedział, że także tu będzie.

– Jak tu przybyłeś, kandydacie? – zapytał Mistrz.

– Przybyłem ani nagi, ani ubrany, ani bosy, ani obuty, pozbawiony wszelkich pieniędzy, środków, minerałów, z zawiązanymi oczami i ręką przyjaciela doprowadzony do drzwi – odpowiedział.

– Czy pragniesz przyjąć na siebie święty obowiązek i złożyć przysięgę?

– Pragnę gorąco złożyć przysięgę.

– Cofnij ręce i ucałuj księgę. A potem przysięgnij, pod okiem Wielkiego Architekta i nas wszystkich tu zebranych.

Gdy kandydat wypowiadał surowe słowa przysięgi, miał wrażenie, że przez maleńką szparkę w przesłaniającej mu oczy antycznej masce – „kapturze”, w tym sekretnym żargonie, który tak kochali – dostrzega płomyk niedalekiej świecy. Za kilka chwil, jak wiedział, zapytają go, czego najbardziej pragnie. „Więcej światła”, odpowie na to, a wtedy Mistrz naciśnie małą dźwignię w kapturze, odskoczą obszyte aksamitem osłony oczu i ujrzy przed sobą fotel z siedzącym ludzkim szkieletem – stare, przebarwione kości oświetlone płomieniami świec tuzina srebrnych kandelabrów. Dramatyczny element rytuału, symbolicznie przypominający konsekwencje zdrady braci.

Zdrada… Dla kandydata to pojęcie nie miało żadnego znaczenia. Każdy dba tylko o siebie. Nic więcej się nie liczy. Ale na jedną chwilę wypowiadane słowa – słowa szczegółowo opisujące karę za taką zbrodnię – nabrały sensu. Zająknął się mimowolnie.

W długiej chwili milczenia, jakie zapadło po złożeniu deklaracji, kandydat przesunął się niespokojnie na poduszce. Musi uważać, by więcej nie popełniać takich błędów. Jeśli jednak obecni coś zauważyli, nie pokazali tego po sobie. Nie wydali żadnego dźwięku. Przez chwilę zastanawiał się, ilu ich tu jest, tak naprawdę. Ale skoro już zdecydowali się na inicjację Trzeciego Stopnia, dlaczego mieliby nie zaprosić na nią pełnego zgromadzenia?

Uspokoił się z trudem.

Coś ostrego ukłuło go w prawą pierś.

– Bracie… – odezwał się Mistrz. – Kiedy wszedłeś tutaj po raz pierwszy, przyjęto cię ostrzem cyrkla dotykającym twej prawej piersi, czego znaczenie ci wyjaśniono. Kiedy wszedłeś po raz drugi, przyjęto cię kątem węgielnicy, co także ci wyjaśniono. Teraz przyjmuję cię obydwoma ostrzami cyrkla.

Ostry przedmiot odsunął się od jego piersi, a potem ukłuł znowu, piętnaście centymetrów na lewo. Wydawał się ostrzejszy i cięższy niż przy wcześniejszych okazjach. Musi pamiętać, by później o to zapytać, kiedy spotkają się przy drinku, jak zawsze po inicjacjach. Najbardziej na świecie, jak się przekonał, lubili dyskutować o szczegółach swoich ceremonii i o ich znaczeniu.

– Jak w piersi mieszczą się najważniejsze organy człowieka, tak i najważniejsze zasady naszego związku, dyskrecja i honor, zawarte są między tymi dwoma punktami.

Ostrze znów się cofnęło. Kandydat się przygotował. Wiedział, że teraz ostrze cyrkla ukłuje skórę tak mocno, by popłynęła krew. Wtedy rytuał będzie już prawie zakończony.

Na pewno się nie spodziewał długiego i prostego ostrza noża, które nagle wbiło mu się między żebra. Próbował odetchnąć i upadł na plecy, ale czujne ręce podtrzymały go i ustawiły pionowo. Sięgnął dłonią do piersi i wyczuł rękojeść; klinga tkwiła głęboko w ciele. Czuł, że skóra spływa już krwią, tryskającą rytmicznie z rany. Usiłował sięgnąć do głowy, zerwać z niej kaptur, ale ręce już go nie słuchały.

A potem, ku swemu przerażeniu, zorientował się, że krew przestała tryskać, i wiedział, że serce już nie bije.

Jeden

Zapowiadał się kolejny piękny dzień. Chociaż nie było jeszcze dziewiątej, słońce świeciło jasno na czystym niebie z ledwie kilkoma kłębkami chmur, uwięzionymi nad Dolomitami na północy. Motorówka carabinieri podskoczyła na fali i Kat Tapo poczuła na twarzy przyjemny chłód wodnego pyłu. Otworzyła mocniej przepustnicę.

Podporucznik Bagnasco na rufie pisnęła zaskoczona, kiedy zimna morska woda ochlapała jej twarz. Niepewnie przesunęła się do przodu, do stosunkowo bezpiecznego kokpitu. Poza tym, że mokra, wydawała się – zdaniem Kat – lekko zielonkawa. Wyglądała tak, zanim jeszcze zbliżyły się do Bocca di Lido, wąskiego korytarza czy „ust” w linii ławic i wysepek, oddzielających spokojną lagunę od bardziej wzburzonych wód Adriatyku.

– Jak długo jest pani w Wenecji, sottotenente? – spytała, przekrzykując warkot silnika.

– Miesiąc – odparła posłusznie kobieta, choć zdawało się, że nawet mówienie przychodzi jej z trudem.

– I wciąż dostaje pani morskiej choroby? Nawet kiedy woda jest tak spokojna jak teraz?

Bagnasco nie odpowiedziała. To nie fale były przyczyną jej mdłości, ale te bezsensownie ostre zakręty, jakie wykonywała przełożona, wymijając i wyprzedzając łodzie płynące w obie strony torem wodnym do San Marco. Wiedziała jednak, że nie warto tłumaczyć tego capitano. Tapo najwyraźniej świetnie się bawiła, mogąc włączyć niebieskie błyskające światło i łamiąc ograniczenia prędkości. Tak było od samego początku, odkąd zostawiły pomost na Rio dei Greci, obok komendy karabinierów w Campo San Zaccaria: Kat wskoczyła do motorówki pewnie jak gondolier i uruchomiła silnik, kiedy Bagnasco wciąż ostrożnie zsuwała się po stopniach.

Łódź skręciła ostro w prawo, mijając sztuczną wyspę na środku bocca. Powstała niedawno jako część MOSE, systemu gigantycznych podwodnych wrót, które – jeśli wierzyć politykom – miały chronić miasto przed zalaniem. Jak wielu wenecjan, Kat była sceptyczna. Jak dotąd czternaście osób związanych z konsorcjum budowlanym, w tym burmistrz Wenecji, zostało aresztowanych pod zarzutem korupcji, a sam projekt miał już wieloletnie opóźnienie i o miliardy przekroczył budżet.

Już poza bocca łódź skręcała dalej, aż popłynęła równolegle do piaszczystego brzegu Lido. Kat przy sterze obserwowała plażę. Choć były zaledwie kilka kilometrów od Wenecji, w tych ostatnich dniach sierpnia senne Lido wciąż sprawiało wrażenie kąpieliska z innego stulecia. Tutaj znajdowało się Nicelli, malutkie lotnisko, na którym Mussolini witał Hitlera we Włoszech, obecnie wykorzystywane tylko przez helikoptery i awionetki bogaczy. Tutaj wznosiło się wielkie kino z epoki faszyzmu, zbudowane, by gloryfikować ukochany festiwal filmowy włoskiego dyktatora – Kat zauważyła grupki ludzi przed wejściem, choć naprawdę nie miała pojęcia, czemu ktoś chciałby marnować na film tak piękny ranek. Tutaj stały na piasku nieskończone rzędy plażowych leżaków, ustawionych ciasno jak groby na cmentarzu, a na nich ciała we wszelkich odcieniach, od bladych jak czerwie po brązowe jak gąsienice. Tutaj także wyrastała fasada Hôtel des Bains z przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku, kiedyś najsłynniejszego w Wenecji, gdzie swego czasu Winston Churchill rozpoczynał każdy dzień od wyjścia nad morze w szlafroku i z cygarem i namalowania kolejnej akwareli. Hotel był obecnie zamknięty i przerabiany na apartamentowiec – kolejna ofiara globalnej recesji. Jego niegdyś ekskluzywną plażę zastawiono leżakami. Hotelowe capanne della spiaggia, edwardiańskie pasiaste namioty kąpielowe, między którymi Visconti kręcił końcowe sceny Śmierci w Wenecji, nadal stały w głębi plaży, choć obecnie tylko milioner mógłby wynająć na sezon jeden z nich.

Śmierć w Wenecji… Jakby na wezwanie, Kat zauważyła ustawiony dyskretnie na brzegu biały namiot, trochę tylko większy od capanne. Niebieska taśma otaczała spory teren wokół niego, od jednego falochronu do drugiego. W tej właśnie chwili postać w białym kombinezonie – kompletnym, z kapturem i goglami – wyprostowała się, przeciągnęła i znowu przykucnęła.

– Nasza ekipa z laboratorium – stwierdziła Kat.

Skierowała motorówkę do pobliskiego pomostu i zwolniła gwałtownie. Wiedziała, że doktor Hapaldi nie byłby zachwycony, gdyby kilwater zakłócił jego delikatne badania.

***

Minęło niecałe pół godziny od telefonu generała Saita.

– Jak bardzo jest pani zajęta, kapitanie? – zapytał bez wstępów.

– Pułkownik Piola i ja pracujemy nad końcowymi raportami ze sprawy Murano – odparła ostrożnie. – Myślę, że zajmie nam to jeszcze dwa, może trzy dni.

Nudna robota i prawdopodobnie bezcelowa. Od kilku miesięcy tanie barwione szkło z Chin pojawiało się w sklepach dla turystów na słynącej z produkcji szkła wyspie Murano. Fałszywe nalepki „Made in Venice” zwiększały jego cenę czterokrotnie. Rajd karabinierów na składy w Mestre ujawnił ponad pięćdziesiąt tysięcy sztuk szklanych produktów oraz pół miliona nalepek czekających na kolejne partie towaru. Nie warto nawet wspominać, że rodziny szklarskie, handlujące importowanym szkłem, tłumaczyły się „pomyłką administracyjną”.

– W porządku. Rozmawiałem z pułkownikiem Piolą i chętnie sam zamknie tę sprawę. Prawdę mówiąc, to prokurator zaproponował właśnie panią. Ale pułkownik i ja zgadzamy się, że jest pani gotowa, by samodzielnie poprowadzić trudne śledztwo.

– Mogę spytać, czego dotyczy, panie generale? – spytała, starając się nie zdradzać podniecenia.

– Chodzi o zabójstwo – odparł krótko Saito. To było zaskakujące: na wczesnych etapach śledztwa takie określenia poprzedzano zwykle takimi określeniami jak „prawdopodobne” czy „możliwe”. – Później omówimy budżet i zaangażowane siły, ale wyraźnie widać, że będzie to sprawa złożona i o szerokim zasięgu. Tymczasem przydzielam pani jako asystentkę sottotenente Bagnasco. Ma świetne rekomendacje, ale jest nowa w zespole, więc proszę mnie informować, jak sobie radzi, dobrze?

– Oczywiście, panie generale. – Kat zastanowiła się, czy wypada jej podziękować. – I dziękuję. Jestem wdzięczna za zaufanie.

Milczał przez chwilę.

– Wątpię, czy będzie mi pani wdzięczna, capitano – powiedział wreszcie Saito i rozłączył się, zanim zdążyła o cokolwiek zapytać.

***

Dobiła do pomostu i wyłączyła silnik. Większość młodszych oficerów wyskoczyłaby pewnie, żeby zawiązać cumę, ale Bagnasco wciąż czuła nudności. Trochę doszła do siebie, kiedy stanęła na stałym lądzie.

Zdawało się, że wszyscy plażowicze unieśli głowy, by obserwować dwie kobiety idące w stronę niebieskiej taśmy. Kat przyzwyczaiła się do takich spojrzeń – kobiety wśród carabinieri wciąż spotykało się rzadko. Jednak dziwnie się czuła w pełni ubrana, w dodatku w mundur, wśród tylu obnażonych ciał. Słońce i morderstwo – nic dziwnego, że dziś rano nikt na plaży nawet nie próbował czytać.

Przy taśmie zatrzymały się, by włożyć mikrofibrowe kombinezony, rękawiczki i maski, które nie dopuszczą, by ich włosy czy DNA skaziły miejsce zbrodni. Przy taśmach pełnili straż trzej umundurowani karabinierzy. Kat rozpoznała jednego z nich – maresciallo z posterunku na Lido od strony laguny, przy Riviera San Nicolò. Skinęła mu na powitanie, schyliła się i przeszła pod taśmą do namiotu techników. We wnętrzu panował przeraźliwy upał. W gorącym słońcu, pod plastikową powłoką namiotu i w kombinezonie, natychmiast zatęskniła za lekką bryzą wiejącą od strony morza. Poczuła ściekającą po plecach strużkę potu i z trudem zmusiła się do koncentracji.

Doktor Hapaldi, specjalista medycyny sądowej, zauważył ją i wstał, żeby odsłonić zwłoki. Ciało leżało na plecach, w połowie jeszcze w wodzie, na granicy zasięgu fal. Był to mężczyzna w średnim wieku, ubrany w zakrwawione bawełniane spodnie z nogawkami podwiniętymi powyżej kolan, jakby brodził w morzu. Powyżej pasa był nagi, tylko ramię miał owinięte jakimś powrozem. Ktoś poderżnął mu gardło, od jednego obojczyka do drugiego – głowa przechyliła się i spoczywała na uchu, więc rana otwierała się obscenicznie: Kat widziała przeciętą rurę przełyku, żebrowaną jak wąż odkurzacza i częściowo wypełnioną niesionym przez fale piaskiem. Ale choć widok był szokujący, jednak jej uwagę zwróciło coś, co zakrywało twarz trupa: pod mokrą grzywą siwych włosów miał dziwaczną maskę ze skóry i materiału, podobną do przedwojennych gogli motocyklowych, tyle że z metalowymi miseczkami w miejscu, gdzie powinny być szkła.

Obok, na płachcie białej folii, leżał zapiaszczony przedmiot wielkości piłki tenisowej. Hapaldi właśnie go badał, z sondą dentystyczną w dłoni.

– Co to za maska? – spytała Kat głosem stłumionym przez jej własną.

– Nazywa się kaptur – odparł Hapaldi. Normalnie nieczuły na obrazy i zapachy śmierci, dzisiaj sprawiał wrażenie niemal oszołomionego; nie wiedziała, czy to z powodu upału, czy stanu zwłok. – Rodzaj opaski na oczy. Proszę…

Wyciągnął rękę i nacisnął małą dźwignię nad osłonami oczu, które odskoczyły natychmiast. Z tyłu Bagnasco aż podskoczyła, gdy spojrzały na nich jasnoszare oczy zabitego.

– Kto go znalazł?

– Chyba młodszy z tamtej dwójki. – Hapaldi wskazał głową poza taśmy.

Przystojny dwudziestoparoletni chłopak rozmawiał z miejscowym carabiniere. Też był blady. Obok stał starszy mężczyzna i opiekuńczo obejmował młodszego za ramię. Pod pachą drugiej ręki trzymał niedużego psa, jakąś odmianę jamnika. Wyglądają na parę, uznała Kat. Nic zaskakującego: Lido od dawna znane było jako jedno z najbardziej przyjaznych gejom miejsc w Wenecji.

– Spacerował z psem. I to pies znalazł to i przyniósł swojemu panu. – Hapaldi wskazał zapiaszczony przedmiot.

Wciąż nie zdołała poznać, co to takiego.

– Co to? – spytała.

Hapaldi przykucnął i czubkiem sondy rozwinął dziwny obiekt.

– Prawdopodobnie język ofiary – wyjaśnił spokojnie. – Został wyrwany, zapewne obcęgami.

Kat usłyszała, że ktoś się krztusi. Obejrzała się i zobaczyła, że jakaś ciecz wypływa z obu stron chirurgicznej maski Bagnasco. Podporucznik zerwała ją z twarzy, zgięła się wpół i zwymiotowała do morza.

– Musi pani dać doktorowi próbkę DNA – oświadczyła Kat, kiedy było po wszystkim. – Dla eliminacji.

– Nie ma potrzeby – mruknął zrezygnowany Hapaldi. Wskazał leżące na mokrym piasku resztki śniadania Bagnasco. – Wezmę wymaz z tego, póki świeże.

– Przepraszam… – szepnęła kobieta. – Ja tylko…

– Gorąco tutaj. Proszę wyjść i odetchnąć świeżym powietrzem – poleciła jej Kat.

Kiedy tamta wyszła, Kat zwróciła się do doktora.

– Przepraszam za to. Myślę, że to jej pierwsze zwłoki. – Wskazała na ciało. – Można uznać, że zabito go gdzie indziej i dostarczono tutaj łodzią. – To tłumaczyło, czemu spodnie były pokrwawione, ale piasek nie. – I że język specjalnie umieszczono obok. Ale kiedy już mieli go w łodzi, czemu po prostu nie wyrzucili za burtę na głębokiej wodzie, żeby się pozbyć dowodów? Po co wyrzucać go na plaży, gdzie ktoś musiał go znaleźć?

– Z powodu przysięgi – odparł cicho Hapaldi.

– Przysięgi?

Lekarz otarł rękawem pot z czoła.

– Uroczyście ślubuję i przysięgam – wyrecytował posępnym tonem – bez żadnych dwuznaczności, zastrzeżeń czy wykrętów jakichkolwiek, pod karą następującą: niech przetną mi szyję i wyrwą język z korzeniami, a moje ciało pogrzebią w szorstkich piaskach przy niskiej wodzie, gdzie przypływ i odpływ sięga po dwakroć na dobę, jeśli słowo złamię, by nie wyjawiać nigdy żadnej rzeczy z tych, które mi powierzono do chwili obecnej i które zostaną mi powierzone w przyszłości. – Spojrzał na Kat i widziała, że jest niespokojny. – Nie wiem, kim był ten człowiek, capitano, ale mógłbym się założyć, że był też masonem.

Dwa

Daniele Barbo wszedł na balkon Pałacu Dożów. W dole, na placu Świętego Marka, tysiąc zamaskowanych twarzy zwróciło się ku niemu wyczekująco. Wiedział, że o wiele więcej obserwuje go teraz na komputerach i tabletach na całym świecie. Nigdy jeszcze w historii Carnivii jej twórca nie występował publicznie, a tym bardziej nie przemawiał. Od dwóch dni, odkąd ogłosił swój zamiar zwrócenia się bezpośrednio do użytkowników portalu, blogosfera pełna była spekulacji na temat przyczyn.

Wielu uważało, że Daniele ogłosi wreszcie sprzedaż Carnivii. Zarówno Google, jak i Facebook nie czyniły tajemnicy ze swojego zamiaru jej zakupu. Analitycy szacowali cenę na poziomie około pół miliarda dolarów; wskazywali, że chociaż w tej chwili Carnivia nie zamieszcza żadnych reklam, brak wpływów z tej działalności był raczej wynikiem idiosynkrazji jej założyciela niż wewnętrznej niemożności komercjalizacji. Zresztą same algorytmy szyfrujące warte byłyby niewielką fortunę dla przemysłu obronnego.

Inni uważali, że Daniele poinformuje o ograniczeniu tego, co uczyniło Carnivię tym, czym jest: anonimowości. Każda z zamaskowanych postaci na placu w dole była awatarem, sieciową reprezentacją indywidualnych użytkowników; ich prawdziwe tożsamości i lokalizacje znane były wyłącznie im samym. Co jednak wyjątkowe, anonimowość działała tylko w jedną stronę: sama Carnivia mogła uzyskać dostęp do wszelkich danych z list kontaktów użytkownika, pozwalając mu na interakcje z facebookowymi znajomymi, kolegami z klasy czy z pracy, tak by nie widzieli, z kim rozmawiają. Trudno się dziwić, że budziło to kontrowersje. Nie tak dawno czternastoletnia dziewczynka popełniła samobójstwo, gdyż dręczył ją gang anonimowych prześladowców. W podobnych sytuacjach większość serwisów przekazywała organom ścigania dane pozwalające na identyfikację złoczyńców. Jedynie Carnivia uparcie utrzymywała, że nawet właściciel portalu – Daniele Barbo – nie ma do tych informacji dostępu.

Spoglądając z balkonu – który był dokładną symulacją balkonu w prawdziwym Pałacu Dożów, aż do najdrobniejszych szczegółów kruszących się kamieni – Daniele się wahał. Zaplanował treść tego, co chce powiedzieć, ale nie zastanowił się, jak zacząć. Oczywiście, zdawał sobie sprawę, że zwyczajowo należy poprzedzić mowę jakimś pozdrowieniem. Ale jakim? „Moi współcarnivianie” nie brzmiało dobrze. Z drugiej strony „Hej” wydawało się zbyt swobodne.

Takie właśnie problemy, jak wiedział, były przyczyną, że wielu określało go jako osobnika społecznie dysfunkcjonalnego.

Cisza trwała.

Hello world, powiedział wreszcie.

Fala rozbawienia rozlała się wśród słuchaczy, przekazywana przez tweety, emotikony i szmery, jak nazywano wewnętrzną komunikację Carnivii. Dla tych, co znali się na rzeczy, Daniele wygłosił właśnie błyskotliwy żart. Program „Hello World” był dla hakerów sposobem ukazania swojej koncepcji na fragmencie kodu. Używając tych słów, Daniele nie tylko przypominał słuchaczom, że wszystko wokół nich jest jego dziełem, ale też przyznawał, że są dostatecznie wyrafinowani, by docenić takie nawiązania.

Stojąc na balkonie, Daniele dostrzegał niektóre pojawiające się wokół reakcje. Westchnął. Nie planował niczego takiego, oczywiście. Ale przynajmniej zaczął. Najtrudniejsze miał już za sobą.

Jak wielu z was zdaje sobie sprawę, ten portal powstał jako model matematyczny, który miał mi pomóc zrozumieć pewne aspekty złożoności obliczeniowej. Ale przez lata rozrósł się w coś, czego nie przewidywałem, mówił.

W rzeczywistości siedział przed komputerem i raczej pisał na klawiaturze, niż mówił, ale jedną z wielu niezwykłych rzeczy w Carnivii było to, że takie rozróżnienia straciły znaczenie. Szmery ucichły, gdy słuchacze skupili się na jego słowach.

Carnivia stała się społecznością.

Dziesięć lat temu, kiedy zbudował ten portal, niewielu dostrzegało sens wprowadzania tak dopracowanych protokołów szyfrowania. W końcu chyba sam internet jest już dostatecznie anonimowy? Jednak narastający ostatnio niepokój o prywatność danych i sieciową inwigilację oznaczał, że Carnivia nie była już przystanią hakerów, fanów kryptografii i kryptoanarchistów. Portal miał obecnie trzy miliony użytkowników, a liczba ta rosła z każdym dniem.

Ochrona tej społeczności, jej swobody, spokoju, bezpieczeństwa od działań rządów i ustawodawców, zajmowała mi coraz więcej czasu. Prawdę mówiąc, zbyt wiele. Prawie dziesięć lat nie wykonałem żadnej użytecznej pracy. W rezultacie uznałem, że ciężar prowadzenia Carnivii powinien zostać przekazany wam, użytkownikom. To wy zdecydujecie, na przykład, jaka jest właściwa proporcja między waszą prywatnością a odpowiedzialnością. Wy zdecydujecie, co można uznać za akceptowalne zachowanie i co się stanie z użytkownikami, którzy naruszą tę normę. Postanowicie, czy należy inwestować w ten portal, a jeśli tak, jak należy wygenerować środki. Wy też ustalicie – to wasze najpilniejsze zadanie – w jaki sposób takie decyzje będą podejmowane. Musicie wybrać własny system zarządzania, stosując w tym celu taką procedurę, jaką uznacie za odpowiednią. Poczynając od dzisiaj, nie będę już brał udziału w tych dyskusjach.

Spojrzał na zebrany tłum.

Czy macie jakieś pytania?

Zdawało się, że kilkuset ma. Z ogólnego gwaru wybrał jedno.

Tak?

Ale ty, jako właściciel, zawsze będziesz miał ostatnie słowo, prawda?

Nie. Prawo własności do portalu, razem z serwerami, zostanie przeniesione na ciało, które wskażecie wy, użytkownicy Carnivii. Nie będę już miał do niej żadnych praw.

Ale dlaczego? Dlaczego to robisz?

Chwilę trwało milczenie, kiedy Daniele usiłował jakoś sformułować odpowiedź.

Ostatnio, oświadczył wreszcie, zainteresowało mnie tworzenie oprogramowania upraszczającego usadzanie gości na weselach.

Znowu pojawiło się rozbawienie, ale tym razem mniej wyraźne. Żart Daniele nie był szczególnie śmieszny.

Czy sam nadal będziesz korzystał z Carnivii?

Nie wiem. Ale z drugiej strony użytkownicy Carnivii zawsze byli anonimowi. Zakładając, że zechcecie utrzymać tę zasadę, nigdy się nie dowiecie, czy jestem na Carnivii, czy nie. Cokolwiek się stanie, nie będę już administratorem ani nie zachowam dla siebie żadnych specjalnych uprawnień.

Publiczność wydawała się nawet bardziej oszołomiona przez tę końcową demonstrację szczerości zamiarów niż przez wszystko, co powiedział wcześniej. Zostanie administratorem Carnivii było przywilejem, o jakim większość mogła tylko marzyć. Zamilkły wszystkie tweety i szmery, z rzadka tylko jakiś wykrzyknik wzniósł się nad głowami tłumu i ginął w lekkiej bryzie, marszczącej wody Bacino di San Marco.

Życzę wam powodzenia, dodał jeszcze i cofnął się. Zamykając drzwi balkonu, wyczuwał, że w dole budzi się gwar – słuchacze zaczynali debatować, co to wszystko znaczy.

W dawnej sali koncertowej rzeczywistego Palazzo Barbo, gdzie stały potężne serwery Carnivii, Daniele odsunął fotel od ekranu i odetchnął z ulgą. Na ścianie przed nim, przyklejona taśmą, wisiała krótka lista zadań. Wyciągnął rękę i jednym pociągnięciem długopisu skreślił pierwszy punkt.

Opuścić Carnivię.

Kiedy wrócił do komputera i wyłączył program, pojawiło się okienko:

Jesteś pewien?

Kliknął „Tak” i poczuł, że z ramion spada mu wielkie brzemię.

Trzy

– Proszę przesłuchać świadka, który znalazł ciało – poleciła Kat. Stała obok Bagnasco, która płukała usta wodą z butelki. – Też posłucham, ale dla pani będzie to dobre ćwiczenie.

– Dziękuję. – Bagnasco wskazała namiot. – Za tamto… I przepraszam. To się więcej nie powtórzy. Trochę mi jeszcze było niedobrze po rejsie motorówką.

– Nie wracajmy do tego. Ale na przyszłość, lepiej uprzedzić i opuścić miejsce zbrodni, niż wymiotować na wszystko. Gotowa?

Podeszły do młodego człowieka. Bagnasco dobrze sobie radziła, uznała Kat – chłopak wyraźnie się rozluźnił. Podporucznik od czasu do czasu zwracała się do jego partnera, by włączyć go do rozmowy, a nawet pogłaskała psa, choć otrząsnęła się mimowolnie, kiedy spróbował wilgotnym, szorstkim językiem polizać jej palce. Okazało się, że młody człowiek jest aktorem i przyjechał do Wenecji na festiwal, a jego partner to reżyser, który szuka środków, by sfinansować swój następny film.

– Przywiozłem ze sobą gwiazdę – wtrącił starszy mężczyzna, ściskając młodszego za ramię.

Aktor spojrzał na niego z oddaniem i mówił dalej:

– Nie mogłem zasnąć. Dauphin też nie spał, więc pomyślałem, że wezmę go na spacer.

– Wziąłem tabletkę nasenną – oświadczył starszy mężczyzna. – Powiedziałem: David, może dać ci jedną? Ale ty nie lubisz tabletek.

Chłopak kiwnął głową.

– Źle się po nich czuję. W każdym razie kiedy wracaliśmy, Dauphin znalazł ten… tę rzecz… i zobaczyłem, że leży tam ciało.

Otrząsnął się, a starszy mężczyzna poklepał go po ramieniu.

– Ciała nie było, kiedy pierwszy raz pan przechodził? – upewniła się Bagnasco, pisząc coś w notatniku. – Dopiero kiedy pan wracał?

– Tak myślę. Wie pani, było jeszcze prawie ciemno.

Kat zaczekała, aż Bagnasco skończy. Dopiero wtedy wtrąciła uprzejmie:

– Czy mogłabym prosić, żeby któryś z panów przyniósł z hotelu jakieś dowody tożsamości?

Tak jak liczyła, zareagował starszy z mężczyzn:

– Ja pójdę. Zresztą dla Dauphina i tak jest tu za gorąco.

Kiedy odszedł, Kat zwróciła się do młodszego.

– A teraz powie nam pan, co zdarzyło się w nocy?

Zamrugał.

– Nie rozumiem, o co pani chodzi.

– To był poranny spacer czy nocna impreza? – Bagnasco patrzyła na nią zaskoczona. – Niech pan posłucha: wiem, co się dzieje nocami w lesie koło Alberoni – ciągnęła Kat. – W porządku. Ale muszę się dowiedzieć, kiedy porzucono tutaj ciało.

Chłopak chyba się zawstydził.

– Powiedziałbym od razu, ale Milo słuchał… Pomyślałem, że jeśli wezmę psa, nigdy się nie dowie. Zresztą planowałem wyjść tylko na godzinę, może trochę więcej. Ale… byłem zajęty i nagle zdałem sobie sprawę, że już po czwartej. Poszedłem z powrotem i wtedy Dauphin znalazł język.

– Czyli było ciemno, kiedy przechodził pan tędy za pierwszym razem? To znaczy, że mógł pan przejść obok ciała?

Przytaknął.

– Dziękuję. Przygotuję pańskie zeznanie na piśmie, żeby pan podpisał.

Kiedy zostały same, Kat spojrzała na Bagnasco.

– Nie uczyli pani, że przesłuchujemy świadków pojedynczo?

Sottotenente była załamana.

– Tak, ale…

– Więc czemu nie?

– Chciałam… to znaczy…

– Chciała pani pokazać, że nie jest homofobem – domyśliła się Kat. – No więc oto lekcja druga: proszę z tym skończyć.

***

Podeszła do pilnujących terenu miejscowych karabinierów.

– Dzień dobry, chłopcy – przywitała ich uprzejmie. – Proszę, powiedzcie mi, że przesłuchaliście już wszystkich na plaży, bo liczyliście, że trafi się świadek.

Trzej mężczyźni wymienili spojrzenia.

– No więc? – ponagliła.

– Rozmawialiśmy z ludźmi, którzy rozstawiają leżaki – odparł maresciallo, którego rozpoznała wcześniej. – I z kierowcą traktora, który o świcie sprząta plażę. I z robotnikami pracującymi w hotelu.

– I?

– I nikt niczego nie widział. Więcej: nikogo tu nie było. Ci od leżaków chorowali. Kierowca miał problemy z silnikiem traktora. A ci z budowy nie byli na tej zmianie, chociaż nie potrafili wskazać, kto był.

– A ci tutaj? – Wskazała plażowiczów. – Może ktoś zjawił się tu wcześnie?

– To sami turyści – wyjaśnił maresciallo. – Jeśli byli tu jacyś miejscowi, postanowili się zwinąć.

Dopiero teraz Kat zauważyła, jak wiele leżaków jest pustych. I z każdą chwilą zwalniało się więcej. Jak stado szpaków uciekających przed dalekim jastrzębiem, ludzie na plaży uznali, że lepiej zrezygnować z dnia na słońcu, niż zostać zamieszanym, choćby i bardzo luźno, w to, co tu się wydarzyło.

Westchnęła.

– Sprawdźcie hotelowe pokojówki, dobrze? I wróćcie wieczorem; może ktoś, kto wychodzi nocą na plażę, był tu też wczoraj.

Jednak wieczorem, jak podejrzewała, fala milczenia przetoczy się przez Lido i dotrze do samej Wenecji. Mimo to warto spróbować.

***

Kiedy zespół techników zakończył pracę, Kat z Bagnasco popłynęły motorówką do sosnowego lasu na południowym końcu Lido. Teren – znany jako Alberoni albo po prostu „wydmy” – był nieoficjalną wenecką plażą nudystów albo też jedyną gejowską – linia demarkacyjna między nimi przesuwała się tak płynnie jak same piaski.

Nie miały szczęścia. O tej porze las był prawie pusty. A widok dwóch umundurowanych karabinierów nawet tych nielicznych pozostałych skłonił do ucieczki w gęstwinę.

Głęboko wśród drzew Kat zauważyła plamę czerwieni: namiot. Poza oficjalnym kempingiem przy San Nicolò biwakowanie było nielegalne. Ale nie zdziwiła się, że znowu ktoś łamie przepisy.

Podeszła.

– Jest tam kto?! – zawołała.

Po chwili ktoś rozsunął zamek klapy i wyjrzała twarz pod siwiejącą czupryną.

– Carabinieri – poinformowała chyba niepotrzebnie. – Zechce pan wyjść na zewnątrz? – A kiedy mężczyzna posłuchał, dodała szybko: – Ale może najpierw pan coś na siebie włoży?

– A po co? – zapytał niechętnie.

Kat chciała już wyjaśnić, że dopuszcza się obrazy moralności, nie mówiąc o obrazie funkcjonariusza karabinierów, ale postanowiła rozegrać to inaczej.

– Tak się pan czuje swobodniej?

– Tak. O co chodzi?

– Niech będzie – ustąpiła. – Próbujemy ustalić, czy wcześnie rano krążyły tu jakieś łodzie. Powiedzmy: około czwartej.

Mężczyzna się zastanowił.

– Tak się składa, że dziś o tej porze nie spałem. Widziałem taki wielki statek wycieczkowy, ale daleko od brzegu. I jeszcze motoscafo.

– Wodną taksówkę? Jest pan pewien?

– Raczej tak. To była któraś z tych staroświeckich motorówek, taka ładna i drewniana, z kokpitem i długim kadłubem.

– Jakaś flaga? Znaki na burcie?

– Nic nie zapamiętałem.

– Gdyby pan sobie jeszcze coś przypomniał, proszę zadzwonić. To jest mój numer. – Kat wręczyła mu wizytówkę. A potem spytała jeszcze: – Ten wycieczkowiec… W którą stronę płynął?

– Tam. – Mężczyzna wskazał północ.

Kat spojrzała. W kanale żeglugowym zobaczyła dwa, może trzy statki. Poza nimi morze aż po horyzont było puste.

Po raz pierwszy, odkąd dziś wyszła zza biurka, w pełni uświadomiła sobie wagę tej sprawy. Ktoś z zimną krwią zamordował człowieka, ale to nie wszystko. Porzucenie ciała na plaży miało być wiadomością dla wszystkich. Kimkolwiek byli zabójcy, najwyraźniej uważali, że mogą ją przekazać bezkarnie.

„…pod karą następującą: niech przetną mi szyję i wyrwą język z korzeniami, a moje ciało pogrzebią w szorstkich piaskach przy niskiej wodzie…”

Mimo upału dreszcz przebiegł jej po plecach.

***

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz