Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Poznaj naszą ofertę - FANTASTYKA I HORROR
www.nk.com.pl/fantastyka-i-horror/3/kategoria.html

W serii

W serii:

Asystent czarodziejki

Utracona Bretania

W przygotowaniu kolejny tom

Amandine, Kathryn i Lily

Amandine, Kathryn i Lily

Utracona Bretania, 6 Mai 753 AG

W powietrzu unosił się kurz. Bryka podskakiwała na wybojach, a przy każdym wstrząsie konopny powróz, przywiązany do filarów płóciennej budy, ranił otarte do krwi ręce Amandine.

Ołowiane, okute cyną bransoletki, które zatrzaśnięto jej na nadgarstkach, w porównaniu z więzami prawie nie zawadzały. Przesuwała je wzdłuż ramion na postojach, zmieniając obciążenie. Ciężki metal odciskał się na bladej, poznaczonej złotawymi piegami skórze.

Droga wydawała się trochę równiejsza niż do tej pory, więc Amandine skorzystała z okazji, zaparła się stopą o brzeg bryki i przeniosła ciężar ciała na prawą stronę. Lewą nogę od czubków palców aż do pośladka miała już zupełnie zdrętwiałą. Związano im ręce z przodu – nie żeby jakoś szczególnie dbano o ich komfort, po prostu było to dogodniejsze dla oprawców. Bali się ich dotykać, co zapewne uchroniło dziewczyny przed znacznie gorszym losem.

Nie miała siły się zastanawiać, skąd ci ludzie wiedzieli o potrzebie kwarantanny. Na dobrą sprawę nie była nawet przekonana co do ich człowieczeństwa. Nie znała też celu podróży. Wyglądało na to, że utknęły we trójkę w obcym świecie, uwięzione przez oddział dowodzony przez potwora, skażone nieznaną dawką energii Pustki i całkowicie bezradne. Nie miała pojęcia, co się z nimi stanie. Nie żeby przypisywała temu jakiekolwiek znaczenie. Vincent prawdopodobnie i tak już nie żył. Czy tego właśnie chciała Trzecia Wyrocznia, szalony konstrukt sprzed tysięcy lat? Dlaczego Weyland nie przewidział, że magiczne dzieła, które miały zapewnić wyprawie bezpieczeństwo, popsują się wskutek podróży? Powinien wiedzieć, od tego przecież był Arcymagiem.

Kathryn i Liliana leżały bezładnie na podłodze bryczki, podobnie jak ona przywiązane do budy. Nie wiedziała, czy spały, czy straciły przytomność. Ołowiane bransoletki, które jej przeszkadzały tylko ze względu na ciężar, sprawiały czarodziejkom fizyczny ból. Próbowała sobie przypomnieć, co Vincent mówił o wygłuszaczach. Nie tłumią Źródła, twierdził, ale utrzymują całą moc w jego rdzeniu. W normalnych warunkach ciało czarodzieja zużywa kwanty energii magicznej nawet bez rzucania zaklęć. Odnawia ona i wzmacnia tkanki albo po prostu wydziela się przez skórę. To niewielki ubytek, niezauważalny, bo Źródło uzupełnia go na bieżąco, bez potrzeby snu. Zablokowanie tego procesu jest bardzo bolesne.

Jak szybko po śmierci Vincenta czarodziejki utraciłyby moc? Może jednak przeżył. Może…

Zacisnęła powieki. Niemal go usłyszała. Prawie zmaterializował jej się przed oczami. Optymistyczny, zawsze ciekawski, pełen chłopięcego uroku. Z sercem, które ogrzewało jak kaflowy piec. Z tym szerokim uśmiechem i ofermowatym spojrzeniem, kiedy się zamyślał. Miał mocne, duże dłonie, zniszczone przez lata pracy z odczynnikami i ziołami. Nigdy puste. Jeśli nie czytał ani nie szkicował w notatniku, to zapewne wyklejał zielnik, majsterkował albo po prostu gotował i sprzątał. Nie potrafił siedzieć bezczynnie, ale nie dostrzegało się nerwowości w jego krzątaninie. Porządkował świat, dłubał i tworzył, bo to lubił. Pod tym względem mieli ze sobą dużo wspólnego.

„Mogłeś chociaż raz w życiu nie być taki obowiązkowy” – pomyślała gorzko, a spod jej powiek popłynęły łzy. Czy Gildia nie miała innego personelu do ratowania świata przed Rozdarciem? Nie mogli wyłożyć na taki ważny cel więcej automagii? Albo wprowadzić powszechnego obowiązku testowania nastolatków, żeby znaleźć Maga Pustki już całe lata temu? Czy Weyland musiał przeprowadzić całą akcję pod stołem?

I dlaczego Vince, ten cholerny pracoholik, nie chodził do lekarza i nie uzupełniał uroków ochronnych? Margueritte w pełni zasługiwała na karę, najlepiej dożywotni zakaz brania uczniów i asystentów…

Nieważne.

Za każdym razem, kiedy jej myśli zaczynały biec utartym torem, Amandine przypominała sobie, że świat się rozpadł. I że Margueritte też utknęła gdzieś w Bretanii i może walczyła o przetrwanie w tym obcym, przeklętym miejscu. „To wszystko wina Czarnej Meg – pomyślała – zasłużyła na wszystkie nieszczęścia, jakie Utracona Bretania ma do zaoferowania. Czarodzieje. Zbyt wielcy, aby myśleć o takich detalach jak na przykład ludzkie życie”.

Bryka nieco się zachwiała i jakby zwolniła. Chociaż trzęsło znacznie mocniej niż w dyliżansie, Amandine wyczuła, że skręcają gdzieś na postój. Rzeczywiście, kiedy uniosła głowę i wyjrzała z tyłu budy, zobaczyła, że niebo z wolna przybiera intensywny brzoskwiniowy odcień. Całe spektrum barw, włącznie z zachodami słońca, było w tym obcym świecie lekko przesunięte w stronę żółci. Mimo dramatycznej sytuacji instynkt artystki działał niezawodnie; półświadomie zastanawiała się, jak mieszałaby farby, aby odzwierciedlić ten krajobraz. Miała ręce otarte do krwi, prawdopodobnie połamane żebra, sińce na całym ciele, jej żołądek zaciskał się z głodu i z całą pewnością cuchnęła, a i tak myślała o sztalugach.

A przecież mogła zostać w Arborii i malować. Czekać z zapasem medykamentów i domową atmosferą jak narzeczona żołnierza albo marynarza. Tymczasem nalegała na uczestniczenie w misji z pełną świadomością, że będzie bardziej ryzykowna niż wszystko to, w czym jej narzeczony do tej pory brał udział. Chciała mu towarzyszyć. Jeśli trzeba, zginąć razem. Jeśli można, ochronić go.

Przejechali jeszcze krótki dystans; tym razem trzęsło inaczej, podobnie jak na bruku. Wreszcie pojazd zatrzymał się ze skrzypieniem. Sznur, którym przytroczono ręce Amandine do budy, zwiotczał – znów odwiązywano jeńców. Wreszcie do bryki zajrzał żołnierz, jedyny, który miał bezpośrednio do czynienia z więźniarkami. Amandine szybko się zorientowała, że znajdował się najniżej w hierarchii; pewnie dlatego, że nie było po nim widać żadnych deformacji. Bezustannie starał się przekazać mową ciała, słowem i czynem, że nie obawia się niczego ani nikogo, a zwłaszcza zarazy, którą mógł złapać od czarodziejek. Twarz miał nijaką, usta wąskie, spod rozłożystego hełmu z piórem spoglądały tępe oczy bandyty. Jak wszyscy prócz dowódcy był spowity w pelerynę barwy zaschniętej krwi.

Chętnie by na niego napluła, ale jej żebra już znajdowały się w kiepskim stanie i nie chciała go prowokować.

– Wychodzić! – Żołdak skierował w stronę jeńców ostrze piki. – Już!

Amandine zerknęła z niepokojem na Kathryn i Lily, ale jak się okazało, obydwie zaczynały się podnosić. Kat miała podkrążone oczy; na tle ziemistej cery bardzo wyraźnie odznaczały się czerwone, zaognione pryszcze. Poruszała się mechanicznie, z widocznym przymusem. Lily zdawała się bardziej przytomna, a nawet czujna. W jej spojrzeniu czaiły się strach, cierpienie, ale i ślady agresji. Robiła wrażenie schwytanego dzikiego zwierzątka. Amandine przypomniała sobie, jak wyglądała, kiedy po raz pierwszy spotkały się w kuchni składanego domu, i ogarnął ją lęk, że szok odebrał małej, wrażliwej dziewczynce rozum.

Wygramoliły się z wozu przy akompaniamencie krzyków i przekleństw. Inni żołdacy trzymali się na dystans, równocześnie zachowując czujność na wypadek oporu. Ten z wężowym okiem i łuską po prawej stronie twarzy ostentacyjnie bawił się nożem. Pozostałych trzech, dzierżąc piki, nonszalancko opierało się o murek.

Znajdowały się w ruinach zajazdu.

Rozpoznała charakterystyczny kształt budynku, podobny do otwartego prostokąta. Ceglane ściany jeszcze stały, pokryte smolistą czernią. Nadwęglone drewniane filary w dwóch czy trzech miejscach wspierały połowę ocalałego dachu. Ze stajni zostało tylko solidne dębowe rusztowanie; takie drewno słabo się paliło. Czego nie strawił pożar, zniszczyły mrozy i ulewne deszcze; tłusty popiół wżarł się w łączenia między kamieniami bruku.

Pośrodku dziedzińca stała szubienica, a na niej wisiały trzy wyschnięte, poczerniałe trupy. Każdemu brakowało prawej dłoni. Amandine przelotnie zastanowiła się nad makabryczną zagadką – czy ucięto je przed egzekucją, czy potem. Bretańczycy mogli hołdować przesądom związanym z częściami ciała wisielców.

Dowódca przez dłuższą chwilę stał w miejscu, jakby pogrążony w transie. Ani razu, odkąd czarnoksiężnik doścignął je, pokonał i pojmał przy gospodarstwie zielarki, Amandine nie udało się dostrzec jego twarzy. Starannie otulony brunatnym płaszczem, przygarbiony, kulejący, poruszał się jak człowiek dotknięty ciężką chorobą. Ale w jego gestach i mowie ciała dało się dostrzec coś nieludzkiego – stawy wyginały się trochę za daleko, głowa obracała swobodniej, niż powinna. Kiedy się skupiał, tężał bez ruchu. Potrafił w takim stanie trwać godzinami.

Człowiek czy potwór, bardzo sprawnie rzucał zaklęcia.

Kathryn twierdziła, że to nie magia, tylko dziwnie ukształtowana, nieprzetworzona moc Pustki. I że gdyby chciał je zabić, mógłby tego dokonać, wystawiając je na śmiertelną dawkę skażenia. Amandine nie dbała o takie szczegóły. Najbardziej interesowała ją automagiczna laska, którą przywłaszczył sobie czarownik: długi kij z czarnego, lekkiego tworzywa, pokryty ledwo widocznymi symbolami. Wojskowy prototyp, jedno z najnowocześniejszych arboriańskich dzieł magicznych. Nie potrafił jej używać, ale to mu nie przeszkadzało się z nią obnosić.

– Nikogo – warknął wreszcie czarnoksiężnik, z czegoś niezadowolony. – Baby do środka, wy dwaj na straży. Rozpalić ogień.

Chwilę później siedziały na osmalonych, wilgotnych deskach w niewielkim pomieszczeniu, które kiedyś mogło być kuchennym składzikiem. Jeden ze strażników otworzył drzwiczki w podłodze i zszedł do piwnicy. Po dłuższym czasie wyniósł stamtąd dwa krzywe zydle i zardzewiały rondel, który po krótkiej dyskusji z towarzyszem odrzucił na bok. Po jego kwaśnej minie dało się wywnioskować, że liczył na lepszy szaber.

Zjedli suchy prowiant, więźniarkom dali tylko wody ze śmierdzącego skórzanego bukłaka. Wyprowadzili pod bronią jedną po drugiej na zewnątrz, żeby ulżyły pęcherzowi. Usadzili się wreszcie na zydelkach, popijając z manierek płyn o intensywnym ziołowym zapachu. Rozmawiali krótkimi, urwanymi zdaniami. Nie wymieniali anegdot, nie żartowali. Po żołnierzach albo i zwykłych bandytach Amandine spodziewałaby się odrobiny koszarowych dowcipów. Ci ludzie zachowywali się tak, jakby chirurgicznie wycięto im poczucie humoru.

Amandine skuliła się na deskach. Obolała, głodna, bezradna. Z podsłuchanych rozmów wywnioskowała, że zostaną w gospodzie do piątej klepsydry po świcie. O ile się orientowała – długo jak na popas. Postanowiła jak najlepiej wykorzystać ten czas, żeby trochę dojść do siebie. Przynajmniej nie musiała się martwić wygłuszaczami Źródła.

* * *

Kilka dni wcześniej

Ściółka szeleściła pod stopami. Słońce nierówno przeświecało przez korony drzew, wskazując wąską ścieżkę między spróchniałymi pniakami i gęstym leśnym poszyciem. Amandine nie odróżniłaby duktów wydeptanych przez dzikie zwierzęta od tych, których używali ludzie, ale Vincent – zanim jeszcze zachorował – zapewniał, że zbliżają się do wsi.

Nie chcieli roznosić zarazy. Amandine planowała poruszać się po obrzeżach gospodarstw, kradnąc żywność, odzież i inne drobiazgi konieczne do przetrwania. Na razie szli powoli, noga za nogą. Kathryn niosła chorego na plecach, regularnie rzucając na siebie zaklęcia wzmacniające, nieprzeznaczone do używania przez cały dzień na okrągło. Co jakiś czas korzystała też z prostego czaru transmutacyjnego do obniżania gorączki. W zamyśle miał służyć do chłodzenia lub podgrzewania posiłków i na pewno nie wolno go było stosować na ludziach, musiała więc zmodyfikować wzór. Wszystko to pochłaniało sporo mocy, ale Kat zapewniała, że jej Źródło wystarczy do wieczora. Gdyby zabrakło kilku jednostek, zawsze mogła uzyskać je od Liliany.

Do Amandine nie docierało, że Vincentowi grozi śmierć. Przyglądała mu się niemal bez ustanku i powtarzała sobie, że gorączkuje, ale przecież Kat zbija gorączkę. Widziała, że Vince ma przekrwione oczy i dziąsła, że każdy mocniejszy chwyt zostawia sińce na jego skórze, ale przecież nadal od czasu do czasu odzywał się przytomnie. Był młody, w dobrej formie fizycznej, w dodatku niedawno przeszedł transformację. Wszyscy wiedzieli, że czarodzieje chorują rzadziej i lżej.

Wyszli wreszcie na porębę. Pniaki wyglądały na ledwo kilkuletnie, a młode drzewka rosły w niskich, wiotkich kępach. Całą polanę porastał dywan borówkowych krzewinek. „Na porębach można znaleźć żmije” – przypomniała sobie Amandine i przygotowała magiczną laskę. Mama kiedyś ją uczyła, że w celu odstraszenia żmij trzeba iść przed siebie, tupiąc i zamiatając roślinność kijem.

– Ktoś tutaj ciężko pracował – sapnęła Kathryn, poprawiając Vincenta na plecach. – Może nie wszystkie ludzkie osady wyglądają jak po apokalipsie. Wyjmij mi z kieszeni licznik skażenia, co?

Amandine spełniła prośbę i wyłuskała znajome pudełeczko o miedzianym połysku, ze wskazówką za kwarcową szybką. Przekręciła okrągły przełącznik, podobny do tego w zegarku naręcznym. Wskazówka drgnęła, wskoczyła ledwo powyżej zera i już tak została. Skala nie sprawiała trudności w odczytaniu, zwłaszcza jeśli ktoś wcześniej obserwował innych użytkowników. Licznik cykał leniwie.

– Siedem mikromerlinów – powiedziała wreszcie. – Czyli normalnie.

– Tam ktoś jest – szepnęła Liliana. – Słyszę kogoś. Tam, za krzakiem.

Za kępą leszczyny poruszyła się wysoka postać w brązowym płaszczu. Amandine poczuła, że coś w niej pęka. Nachyliła magiczną laskę, odbezpieczyła odpowiednią kombinację symboli i posłała cienki lodowy sopel w ziemię tuż obok nieznajomego.

– Wychodzić! – zawołała. – Jeśli uciekniesz, strzelę w plecy!

Liliana wydała z siebie zduszony pisk i w Amandine wezbrało poczucie winy, jakby kopnęła kocię. Ryzyko, że przypadkowo napotkana osoba będzie jednym z mnichów, dryfowało przecież w okolicach zera, zwłaszcza biorąc pod uwagę lokalny poziom skażenia.

Tymczasem postać w płaszczu wyłoniła się zza leszczyny z rękami uniesionymi w geście poddania się. Słońce oświetliło pooraną zmarszczkami twarz starszej kobiety, włosy okryte spłowiałą chustą, wiklinowy kosz na plecach. Z drugiej chusty, przewiązanej na ramieniu, wystawały ukwiecone gałązki borówek. Staruszka wydawała się bardziej zmęczona niż przerażona i Amandine znów poczuła się winna. Uznała jednak, że trzeba postępować konsekwentnie.

– Jak widzisz, jestem czarodziejką – zaczęła. Mówiła powoli, niepewna, czy jej starobretoński da się zrozumieć. – Dowiem się natychmiast, jeśli spróbujesz mnie oszukać albo pobiec po pomoc. Potrzebujemy noclegu, pożywienia, lekarstw. Zbierasz zioła. Potrafisz warzyć leki?

– Tak – odparła starsza kobieta. Głos miała niski i ciepły, włosy siwe, twarz koloru kawy z mlekiem. Tak jak w Arborii, w Bretanii też trafiali się ludzie o rozmaitym kolorze skóry. – Warzę leki. Nie odtrącam chorych i podróżnych w potrzebie. I pamiętam dawną magię, pani. Nie brukaj jej krwią maluczkich.

Amandine aż się zdziwiła, że tak dobrze ją rozumie. Obejrzała się na Kathryn. Młoda czarodziejka skinęła głową – tak, przed chwilą dyskretnie rzuciła zaklęcie tłumaczące.

Vincent poruszył się na plecach Kat, próbując podnieść rękę, i wymamrotał coś naglącym tonem. „Czyli cały czas zachowuje świadomość – pomyślała Amandine. – Wszystko wie, wszystko słyszy”. Ścisnęło jej się serce.

– Kat, proszę cię, rzuć na niego Złotą Rybkę. Może też chciałby się czegoś dowiedzieć.

Starowinka obserwowała, jak Kat wypowiada słowa zaklęcia, i powoli opuściła ręce. Westchnęła.

– Pani, ja swoje lata już mam. Śmierci się nie boję. Nie musicie mi grozić. Tak czy siak, ja nie zachorzeję, dzieckiem zmogła mnie wiosenna choroba i krwawicy nie dostanę. Szczęście macie, żeście mnie znaleźli. Ludziska nie wiedzą o tym i zabiliby go, a was spalili na dokładkę. Co by była szkoda. Bo jemu wiele nie pomoże. Ja to widziałam, nie raz i nie dwa. Wiem, który chory wydobrzeje, a który wybiera się na drugą stronę. On zemrze przed świtem.

Do tej pory Amandine nie odczuwała zmęczenia, ale po tych słowach zachwiała się i musiała się wesprzeć na lasce, żeby nie upaść.

– Ale zna się pani na ziołach… – zaczęła rozpaczliwie.

– Jaka ja pani… Prosta ze mnie kobieta, a nie czarodziej uczony. Żeby było na świecie ziele, co krwawicę leczy, jeszcze bym w litościwość Wędrowca uwierzyła. Ale jak stara wiara każe, kto wędruje, tego w dom przyjmuję. Podścielę mu słomy w stodole. Inne ziele mogę dać, coby długo nie cierpiał.

Niewiele brakowało, żeby Amandine wystrzeliła kolejny pocisk. Ale zacisnęła tylko do białości dłonie na lasce, a potem zabezpieczyła runy. Starowinka pokręciła głową, po czym dała znać, żeby szły za nią. Nie spieszyła się, spoglądała, czy nadążają.

* * *

Wdowa Solange gospodarzyła na niewielkim spłachetku ziemi na skraju lasu, z czego większość uprawy zajmował ogródek warzywny, reszta zaś, gęsto obsiana lucerną i owsem, dostarczała paszy dla dwóch łaciatych kóz o patykowatych nogach i rozdętych ciążą brzuchach. To, co Amandine wiedziała o życiu na wsi, pochodziło od Vincenta, ale pamiętała, że koza wyżywi się wszystkim, a zatem poletko przygotowano dla bardziej wymagającego zwierzęcia. Nie dostrzegła jednak w okolicy ani krowy, ani konia.

Przed schludnie pobieloną chatą leżał sędziwy pies o sierści tak skudlonej, jak obecnie włosy Amandine, a między grządkami przechadzało się kilka niedużych pstrokatych kur, wodzących stadko ledwo wypierzonych kurczaków. Obok stodoły, która miała oddzielne wejście do części przeznaczonej na obórkę, leżały przykryta sparciałym płótnem brona i stos drewna na opał.

Wnętrze stodoły pachniało nieco kozami, bo obórkę oddzielono tylko przepierzeniem, a nie pełną ścianą. Pod stropem wisiały dawno nieużywane uprząż i chomąto. Słomiany kurz wirował w powietrzu i lśnił w rozproszonym świetle padającym od drzwi jak rozpylone złoto; od strony obórki, zadzierając ogon, wyszedł im na spotkanie bury kocur, jednouchy weteran z lwią kryzą na szyi. Gdzieś pod ścianą leżały smętne resztki siana. Amandine nie mogła zrozumieć, dlaczego w środku jest tak pusto, ale potem sobie przypomniała, że dopiero niedawno skończył się przednówek.

Wdowa wzięła grabki i zaczęła zagarniać słomę na jeden stos.

– Siądźcie tutej – zakomenderowała. – Zaraz wszystko przyniosę. Musicie się obmyć. Wszystkie suknie, któreście splamiły jego krwią, trza spalić. Ja mam jedną, co mogę dać młodej pannie czarodziejce. Ale pani – zwróciła się do Amandine – nie przypasuje mój przyodziewek. Zostały mi tylko spodnie i koszula po mężu. Dziewczynko, jak się nazywasz?

– Liliana – powiedziała cicho Lily.

– Bardzo ładnie. – Solange na chwilę porzuciła pracę, przyjrzała się małej, wreszcie dotknęła ręką jej czoła. – Masz trochę gorączki, prawda?

– Na pewno nie zachoruję na to, co Vince – odparła Lily, zaciskając piąstki. Chyba powstrzymywała się od płaczu. – Wszystkie trzy jesteśmy odporne. Trochę się przeziębiłam i tyle.

Wdowa uniosła brwi.

– Ach. Rozumiem, że ciebie też uczą na pannę czarodziejkę. Chodź ze mną, pomożesz mi.

– Ale wrócę? – upewniła się Lily.

– Wolałabym, żebyś spała u mnie na izbie – odparła szczerze Solange. – Szanowna pani…

– Amandine.

– Szanowna pani Amandine, pani uczennica – widzę, że nie córka, z przeproszeniem pani, wcale niepodobna – musi odpocząć w łóżku. To wątłe dziecko, z przeproszeniem pani, a wędrówka dała się jej we znaki.

– Oczywiście. – Amandine sztywno skinęła głową. Wiedziała, że istnieje jeszcze jeden powód: wdowa nie chciała, żeby dziewczynka oglądała agonię Vincenta. Obejrzała się na Kathryn, która właśnie położyła czarodzieja na stosie siana, podścieliwszy własną pelerynę. Odetchnął głęboko i bolesnym tonem wymamrotał kilka niezrozumiałych słów.

– Mogę odjąć ból – zaproponowała znowu wdowa. Napięte linie wokół ust zdradzały, że sytuacja nie była dla niej tak obojętna, jak się zdawało.

– Też jest czarodziejem – szepnęła Amandine błagalnie. – Czarodzieje potrafią dużo wytrzymać. Może jeszcze wyzdrowieje.

Wdowa milczała przez chwilę.

– Magia powraca – rzekła wreszcie. – Kto wie, może zdarzy się inny cud.

* * *

Godzinę później Amandine siedziała przy sienniku chorego, co pewien czas zmieniając mu kompres na czole. Znalazła w bagażach relatywnie czystą suknię; ciężko westchnęła, orientując się, że w plecaku Vince’a pozostało jeszcze kilka książek i skrzętnie upchnięty na samo dno nikomu niepotrzebny balast, czyli składany dom Lucjusza Szalonego. Pomyśleć tylko, że Vince nawet w gorączce upierał się, aby go nieść.

Gospodyni i Liliana przyniosły stos wełnianych koców, miednicę z gorącą wodą, a także pół bochna chleba, gomółkę sera, miskę jajecznicy i ziołową herbatę w ceramicznym dzbanku. Kathryn trzymała kubek w dłoniach i wdychała napar, urwanymi zdaniami odpowiadając na liczne pytania wdowy. Zatem magowie wrócili – nie w tryumfie, jako władcy i zdobywcy, ale jako zdrożeni, schorowani i ubodzy podróżni. „W dzisiejszych czasach – stwierdziła ponuro Solange – nikt nie może być pewnym jutra”. Zwłaszcza Kathryn powinna uważać ze względu na niezwykłe podobieństwo do potomków królewskiego rodu. Prawdziwa czy nie, królewna byłaby łakomym kąskiem dla ludzi Arcydiakona czy też rebeliantów. (Solange nie wiedziała kogo w szczególności. Rebelie wybuchały w Bretanii i ulegały stłumieniu z pewną regularnością po zasiewach i przed żniwami, co kilka lat).

Amandine nie miała serca jej wyjaśniać, że według Weylanda tylko dzięki Vincentowi Kathryn i Liliana miały w Bretanii dostęp do Źródeł. Gdyby umarł – a zamierzała do tego nie dopuścić – sztuka magiczna ponownie zaginie. Może pominąwszy laskę, z której pomocą Amandine mogła jeszcze przez jakiś czas udawać czarodziejkę. Bretańczycy prawie na pewno nie znali technologii pozwalającej tworzyć tak potężne automagiczne przedmioty, możliwe do użycia przez nieutalentowanych. Kłopot w tym, że laska nie dysponowała własnym Źródłem; ktoś musiał ją ładować.

Ponownie zmieniła kompres, wrzucając poprzedni, przesiąknięty zabarwionym na różowo potem, do miednicy ze stygnącą już wodą. Vince nawet nie reagował. Jego oczy drgały pod powiekami, widocznie śnił lub majaczył w malignie. Kilka dni wysokiej gorączki zmieniło go w cień człowieka – serce jej pękało, gdy patrzyła na jego zapadnięte policzki, szare, spękane usta i ślady zaschniętej krwi w nozdrzach. Miała niejasną świadomość, że jej towarzyszki znajdują się niedaleko, że Kathryn spokojnym, poważnym tonem rozmawia z wdową, a Lily siedzi gdzieś obok, ale w tej chwili równie dobrze mogłyby być manekinami do nauki rysunku.

Poczuła dotknięcie dłoni na ramieniu.

– Amandine…

– Nie teraz, Lily.

– Amandine. – Głos małej brzmiał nagląco. – Chyba mamy kłopoty. Ktoś tutaj jedzie.

Odwróciła się. Jej towarzyszki popatrzyły po sobie. Kathryn rozłożyła ręce i pokręciła głową.

– Słyszę ich – wyjaśniła dziewczynka. – Sześciu… siedmiu ludzi. Konie… wóz…

Na podwórzu rozszczekał się pies, rozgdakały kury, tłumiąc wszystkie inne dźwięki, jakie mogły dobiegać z podwórza. Może zbliżał się jakiś powóz, ale zza ścian stodoły nijak się nie dało usłyszeć jeźdźców, a co dopiero ich policzyć. Amandine zmarszczyła brwi.

– Jak ty to robisz?

– Robi, jak robi, ma nadludzki słuch, nieważne. – Kat złapała magiczną laskę i wcisnęła ją Amandine do ręki. – Trzymaj. Poza Lodową Strzałą, której omal nie wpakowałaś we wdowę, nadal jest w pełni naładowana.

Artystka przez chwilę bezmyślnie wpatrywała się w przedmiot, po czym świat ją dogonił i z hukiem zderzył się z jej świadomością.

– Kathryn, ile ci zostało jednostek?

– Niecałe czternaście razem z tymi, które dostałam od Lily – odparła czarodziejka. – Jak się bardzo sprężę, mogę w tym zmieścić zaklęć bojowych na dwadzieścia. Więc wal precyzyjnie, bo jeśli nie damy rady, trzeba się będzie znowu ewakuować, a wtedy nie zabierzemy Vincenta. – Spojrzała jej prosto w oczy. – Amandine, miesiącami uczyłam się teorii zaklęć uzdrawiających. On ma szansę z tego wyjść. Jest poza punktem powrotu dla zwykłego człowieka, ale nie dla czarodzieja, ręce i stopy są ciepłe, serce działa prawidłowo…

– Zamknij się – syknęła Amandine.

– Zostańcie tutaj. – Solange podniosła się z klepiska. – Ja z nimi pogadam.

Amandine odetchnęła kilka razy, żeby się uspokoić.

– Ścigali nas mnisi posługujący się Pustką – powiedziała wreszcie. – Omal nie zabili. Może poszli naszym tropem. Mieli ze sobą potwora…

– Usłyszałabym tamtego potwora – wyszeptała Lily. – Właściwie nie tylko ja bym usłyszała. Ziemia by się trzęsła.

Wdowa uniosła dłoń.

– Kogo zbyt długo ścigają, ten wszędzie widzi pogoń – rzekła. – Królewskie patrole czasem przyjeżdżają do naszego sioła. – Splunęła. – Konia już mi ukradli. Może, łachudrom, spyży braknie i wrócili się po kozy. Niech ich Pustka weźmie.

Wyszła.

– Ja… przepraszam – szepnęła Kathryn. – Przepraszam, nie mam wyczucia. Wiem, że nie mam. Naprawdę uważam, że…

– Kat, błagam cię, kiedy indziej. – Amandine nerwowo regulowała laskę, symbole rozświetlały się jeden po drugim. – Lily, czy możesz nam powiedzieć, o czym rozmawiają?

Liliana ściągnęła usta.

– Spróbuję. – Podeszła do ściany i przytknęła do niej ucho. – Chyba o nas. Tak. Wypytują o grupę wyglądającą tak jak my. Że jesteśmy ścigani z królewskiego nakazu. Mówią, że niszczymy własność i zamordowaliśmy magicznego wierzchowca. Czyli smoczyca dała sobie radę z ksenowurmem, to dlatego tak długo nie mogli nas dogonić. Teraz grożą wdowie…

– No, pora zakasać rękawy – mruknęła Kathryn.

– Poczekajcie. – Liliana zamachała rękami. – Prawie ich przekonała. Przy odrobinie szczęścia…

Nagle Amandine usłyszała, jak Vince gwałtownie wciąga powietrze w płuca, i natychmiast się odwróciła. Jej narzeczony patrzył przed siebie niewidzącymi, podbiegłymi krwią oczami; kręcił głową na boki, jakby się rozglądał. Rozpostarł dłonie na sienniku i przez chwilę usiłował się na nich wesprzeć, może podnieść. Po chwili znów ciężko opadł na posłanie. Otworzył usta, zacisnął je w wąską linię; sprawiał wrażenie, że się koncentruje.

– Skażenie – wychrypiał. – Uważajcie.

I niemal równocześnie z podwórza dobiegł donośny głos, lekko nienaturalny, jakby wzmocniony megafonem:

– Czarodziejki! Widzę was! Wiem, że ukrywacie się w środku jak szczury! Wychodźcie i zabierzcie swoich uczniów, a może nie stanie im się krzywda!

– On myśli, że Vincent jest naszym uczniem. – Kathryn złapała Amandine za rękaw. – Na podstawie obserwacji kul ognia, które puściliśmy w ksenowurma, rozumiesz? Masz pojęcie, co to znaczy? W niczym się nie orientuje. Brakuje mu zmysłu magii.

Amandine zerwała się z miejsca. Gonitwa myśli prawie rozsadzała jej czaszkę. Przeciwnik posługuje się nieprzetworzoną Pustką i brakuje mu zmysłu magii. Jak wykorzystać taką przewagę? Nauczyła się, do czego służą zaklęcia Weylanda, nie znała jednak wzorów, szczegółów ich konstrukcji. Umykały jej subtelne różnice między czarami bojowymi. Mogła tłuc nimi jak cepem, ale nie potrafiła używać magii twórczo. Zacisnęła ręce na magicznej lasce. Obrona, atak, obrona. Sprawdzało się to w szermierce rekreacyjnej, którą trenowała kiedyś na uczelni, może się sprawdzić i tutaj.

– Osłaniaj mnie, Kat.

Światło raziło ją w oczy. Przyzwyczaiła się do nikłego oświetlenia w stodole, chyba lampki albo kaganka, który przyniosła wdowa. Na podwórzu stał mały oddział zbrojnych. Mieli ciemne, brunatnoczerwone peleryny, rozłożyste, przypominające kapelusze hełmy i miedziane symbole przedstawiające drapieżnego ptaka na ryngrafach. Ich dowódca, okutany od stóp do głów w brunatny płaszcz, owinął twarz chustą, zostawiając tylko wąską szparę na oczy. Coś było z nimi nie tak i Amandine zajęło dłuższą chwilę, zanim zaczęła dostrzegać deformacje. Przynajmniej część żołnierzy nosiła ślady Piętna. I to nie tej przewlekłej formy, wynikłej z długiego przebywania w słabo skażonej strefie. Chroniczne Piętno powodowało objawy chorobowe, nieraz drastyczne, ale w dużej mierze naturalne.

Wyższe stężenie energii Pustki w pełni ujawniało jej moc wywoływania zmian. Na ciele chorych pojawiały się narośla dziwnej barwy, zielonkawe, atramentowoczarne, opalizujące jak tęcza; przypominały wypustki, czułki lub miniaturowe dodatkowe kończyny. Skóra mogła pokryć się łuską lub sierścią. Niektórym wyrastały rogi, wilcze kły albo w najrozmaitszych miejscach dodatkowe oczy. To właśnie podostre Piętno, jak je fachowo nazywano, budziło taki zabobonny lęk i trafiało na karty opowieści. Chorym zostawało kilka miesięcy, najwyżej lat życia w bólu, i to pod warunkiem ciągłego zaleczania objawów.

Dlaczego ktoś zrobił z nich oddział? Może to był szwadron samobójców. Jeśli posługiwali się nieprzetworzoną mocą Pustki, a nie dysponowali wrodzoną odpornością…

Wdowa Solange stała bez ruchu, pobladła i przerażona. Bardziej, niż by się można spodziewać po tym, jak lżyła królewskie patrole.

– Kochane, uciekajcie – powiedziała, kiedy jej wzrok padł na Amandine i towarzyszącą jej Kathryn. – To są Jastrzębie.

„No dobrze – pomyślała artystka – fajnie się nazywają, i co z tego. Jak niby mamy uciekać, skoro Kat prawie skończyły się jednostki, a mój repertuar ogranicza się do szeroko pojętej obrony własnej?”. Wycelowała laskę magiczną w przywódcę. Trudno. Jak już ktoś posiada karabin, prędzej czy później go używa.

Dowódca ukłonił się, składając prześmiewczy, karykaturalny hołd.

– Zdumiewające. Oto baśnie i legendy wracają do życia – odezwał się chrapliwie. – Warto było poświęcić jednego łuskogrzbieta, żeby obejrzeć wasze buzie. Samozwańcza królewna d’Argent, jak mniemam? Białe włoski, parę kul ognia, wystarczy, aby podburzyć cały kraj. Z tobą, ruda, mam poważniejsze sprawy do obgadania. Jesteś jej Wielkim Magiem, prawda? Czy zmieniłaś jej wygląd tak, żeby pasowało?

– Nazywam się Amandine Cerise – wycedziła.

– De Branche d’Aure, ma się rozumieć. Córka? Prawnuczka? – dociekał przywódca Jastrzębi. – Cóż, Wielkiemu Lucjuszowi nie dorównujesz na pewno, tegom się już dowiedział. To żałosne, że dwójka magów tak się urządziła, ale widocznie baby to baby, dać im kulę magiczną, a zepsują albo zgubią. Mój pan bardzo chętnie z wami porozmawia, jeśli bez dalszych kłopotów udacie się z nami. Weźcie smarkulę. I tego waszego sługę, ucznia czy też kochanka.

– Dziękujemy za propozycję, ale wolimy pójść w swoją stronę – odparła Amandine. – W wybranym przez nas towarzystwie.

Jastrząb nie spuszczał z nich wzroku. Cały czas trzymała automagiczną broń w gotowości; symbole jarzyły się delikatnie. Kątem oka dostrzegła, jak Kathryn przypatruje się całej scenie, stojąc pozornie na luzie, ze swobodnie opuszczonymi dłońmi. Nie potrafiła tego wyczuć, ale wyobraziła sobie, że w powietrzu trzaskają iskierki mocy, gotowej do uwolnienia w każdej chwili.

Obrona, atak, obrona. Amandine nie zamierzała czekać, aż ich prześladowca zacznie strzelać. Szybkim gestem postawiła Dużą Bańkę Kinetyczną, obejmując siebie, Kathryn i wdowę Solange. Ostatnio zadziałało.

Niemal równocześnie renegat uniósł rękę. W stronę Amandine rzygnęła fala zagęszczonej, opalizującej, czarnej magmy. Widziała już to zaklęcie, poprzednim razem spłynęło po osłonach, ale mimo to przygniotło ich do dna bańki. W ostatniej chwili wzmocniła barierę dodatkowym symbolem i psychicznie przygotowała się na ból.

Czas zwolnił. Między dwoma uderzeniami serca Kathryn postawiła drugą osłonę. Skażona magia wirowała w powietrzu jak tornado, a cienkie strużki mocy, do złudzenia przypominające zgnieciony i rozsypany węgiel drzewny, odpływały od rdzenia czaru we wszystkie strony.

„Dziwne – zdążyła pomyśleć Amandine – im bliżej nas, tym słabsze się wydaje”.

Wreszcie zaklęcie dotarło do osłon w postaci rozproszonej chmury. Objęło bańkę, nie przeniknęło do środka i w przeciwieństwie do poprzedniego razu żadne niematerialne dłonie, główki ani inne kształty prosto z koszmaru nie otarły się o barierę. Nie zabolało. Osłony zadziałały w stu procentach.

Przez kilka oddechów stali naprzeciw siebie. Amandine miała pustkę w głowie. Niezupełnie rozumiała, jakim cudem tak łatwo się obroniła – ale w końcu Kathryn jej pomagała. Teraz zastanawiała się, jak rzucić Kulę Ognia; zapomniała, który to symbol.

– Oczywiście. Dziecinny błąd – zaśmiał się przeciwnik. – Spróbujemy inaczej.

Wzniósł ręce w dramatycznym geście. Ziemia zadrżała i zaczęła pękać. Ze szczelin, nad którymi unosił się pochłaniający światło dym, wyłaniały się obsydianowoczarne ważki o tęczowych skrzydłach, każda wielkości sporego kota. Amandine nagle sobie przypomniała, jak się rzuca ogniste kule. Kathryn, w lekkim rozkroku, wyprostowana i skupiona, ciskała nieduże kulki skwierczącej energii w kolorze lila róż. Metodycznie strącała pociskami tylko te ważki, które już dotarły do osłon i zaczęły się przez nie przegryzać. Dowódca Jastrzębi, który nie wiedział, że Kat dawkuje energię z precyzją właściwą tylko wyszkolonym czarodziejom, skupił całą uwagę na Amandine. Zmaterializował w powietrzu pięć nieforemnych kształtów z zielonkawej, szlamowatej substancji i kolejno posłał je na spotkanie artystki. W locie przybierały formę otwartych uzębionych paszczy, które połykały kule ognia, a następnie eksplodowały mieszanką iskier i zielonego błota.

Powietrze zgęstniało od magii. Spontaniczne wyładowania trzaskały w ziemię, a między dłońmi renegata tworzyły się elektryczne łuki. Lodowe Strzały, przed którymi się obronił, formowały zmrożone kręgi na ścianach budynków i klombach kwiatów. Dym wydobywał się z pęknięć w klepisku i zasnuwał okolicę gęstym ciemnym całunem. Całkowicie skupiona na lasce magicznej Amandine odliczała kolejne gasnące runy. Nie wiedziała, jak długo przeciwnik może odpierać jej ataki. Nie miała pojęcia, co robi Kathryn, chyba nadal rzucała różowymi kulkami w nowo powstałe ważki.

– Dobra – sapnęła Kat gdzieś za jej plecami. – Gotowe.

Wokół dowódcy Jastrzębi błyskawicznie zmaterializowało się półprzezroczyste błękitne pole siłowe. Ważki rozpadły się w powietrzu na tysiące obsydianowoczarnych płatków. Kolejny zielonkawy kształt, który właśnie frunął w stronę czarodziejek, rozbił się jak o ścianę i z plaśnięciem upadł na ziemię. Renegat znieruchomiał zaskoczony.

– Odwrócona wersja Ochrony Astralnej – poinformowała go spokojnie Kathryn. – Pewnie nic ci to nie powie, więc nadmienię, że jest całkowicie nieprzenikalna dla uformowanych zaklęć, niezależnie od tego, z jakiej energii je zrobiono. Ma także funkcję automagiczną i będzie za tobą chodzić, aż się rozproszy, a przez ten czas wystrzelamy twoich żołnierzy i zetniemy ci głowę kosą. Rzucałam to przez ostatnie pięć minut, bo każdy czarodziej wart tego miana, w przeciwieństwie do takich podróbek jak ty, potrafi wepchnąć moc w więcej niż jeden wzór naraz. No więc idź już sobie w cholerę, bo trzymam kosę.

Rzeczywiście trzymała.

Ich prześladowca założył ramię na ramię i rozejrzał się wokół, studiując barierę. Twarz miał zasłoniętą, więc trudno było ocenić jego reakcję. Po chwili jakby się rozluźnił.

– Sprytna sztuczka, księżniczko – powiedział wreszcie. – Nigdy zresztą nie podważałem umiejętności magów z Arborii. Ale nie wzięłaś pod uwagę jednego drobiazgu. Otóż nie przyszedłem tutaj sam.

W pewnej odległości od reszty grupy zza składziku z narzędziami wyłonił się jeden z żołnierzy. Jeszcze przed sekundą go tam nie było, a przynajmniej tak się wydawało. Teraz z Jastrzębia spływały maskujące barwy. Twarz z drewnianej ponownie stawała się cielista, rozłożysty hełm odzyskał metaliczny połysk, peleryna przybrała kolor brunatnoczerwony.

Okazało się także, że żołnierz trzyma jeńca. Liliana nie wyrywała się, zamarła w bezruchu z szeroko otwartymi oczami. Z wyczerpanym Źródłem – całą moc oddała przecież Kathryn – i tak nie mogłaby się obronić. Do jej gardła przytknięto sztylet; na skórze dziewczynki rysowała się cienka czerwona kreska.

Amandine zastanawiała się, czy dysponuje jakimś zaklęciem, które dałoby się dostatecznie szybko uruchomić. Sądząc po wyrazie twarzy Kat, młoda czarodziejka nie miała niczego odpowiedniego na podorędziu. Bardzo możliwe, że Ochrona Astralna pochłonęła resztkę jej energii. Z tego, co wiedziała, tego typu osłony wymagały regularnego zasilania.

– Zanim zdążycie cokolwiek rzucić, mała straci życie – odezwał się dowódca Jastrzębi. – Nie potrzebujemy jej do niczego. Pierre, gdzie ten drugi uczeń?

– Leży na sianie, chyba chory – odpowiedział tamten. – Nigdzie nie ucieknie.

– Umiera na bagienną gorączkę – syknęła Amandine. – A my wszystkie możemy już być zarażone. Życzę miłej plagi, może zabije was szybciej niż Piętno.

Kilku żołnierzy odruchowo położyło otwartą dłoń w okolicach serca. Amandine zacisnęła usta. Jak to jest, że takie kanalie, dręczyciele dzieci, wyobrażają sobie, że mogą liczyć na pomoc Wędrowca?

– Łatwowierne debile – zawarczał renegat. – Kto was uczył takiej naiwności? Michel, idź to sprawdzić, tylko niczego nie dotykaj. François, przygotuj kajdany. Wystawcie rączki, a ja sobie tymczasem popodziwiam twoje dzieło, królewno. Rzeczywiście bardzo staromagiczne. – Przesunął palcem po błękitnej barierze, a wokół jego stóp pojawił się krąg czarnego płynu i wzniósł na kilkanaście centymetrów na podobieństwo ścianki wody w miejskiej fontannie. – Widzicie, same tego nie wiecie, a jesteście przeżytkiem. Na co długotrwała nauka, kiedy ktoś taki jak ja może przy odrobinie pomyślunku skopiować zaklęcie? Po co komu kosztowne praktyki, księgi, szkoły? Moja magia jest tak samo skuteczna, a że brzydka i niezdrowa – trudno. Za to tania i dostępna dla każdego, kto złoży śluby. I żaden władca, co ma choćby kapkę rozumu, nie zechce wrócić do podlizywania się szlachcicom czarodziejom, którzy pragną sami wszystkim rządzić. Tak więc, pani Amandine Cerise de Branche d’Aure, nikt tutaj nie chce Wielkiego Maga ani jego eleganckiej arboriańskiej sztuki. Prowadzi nas łaska Cierpliwego Wędrowca i nie potrzeba nam żadnych zakurzonych ksiąg.

6 Mai 753 AG

6 Mai 753 AG

Obudziła się po godzinie albo dwóch i nie potrafiła już zasnąć. Od zimnej podłogi ciągnęło, nie umiała wygodnie ułożyć się na twardym, bolały ją kości. Znów odtwarzała w pamięci wydarzenia sprzed kilku dni, zastanawiając się, czy mogły postąpić inaczej, spróbować jeszcze jakiegoś podstępu. Nic nie przychodziło jej do głowy. Wbrew temu, co myślał człowiek, który ich pokonał, nie miała przecież żadnych talentów magicznych, nie udawały jej się nawet proste uroki, takie, które zna co druga zielarka na rogu i dzieciaki ze szkoły powszechnej.

Słabe światło kaganka, które pomagało strażnikom nie zapaść w sen, wydobywało z mroku rozbitą beczkę i puste, ponadrywane półki po zapasach. Mrużąc oczy, Amandine dokładnie oglądała pomieszczenie. Może coś się zawieruszyło w kącie; może przeoczono płócienny worek albo zwierzęcą skórę.

Tuż obok niej poruszyła się Liliana. Dziewczynka miała twarz ściągniętą z bólu, ale po raz pierwszy od dłuższego czasu spoglądała na nią przytomnym, skupionym wzrokiem.

– Hej – szepnęła. – Patrz, co znalazłam.

Podniosła ręce, odsłaniając schowaną w podołku kamionkową butelkę. Amandine popatrzyła na nią z niezrozumieniem.

– Jak…?

– Nie potrafią mnie porządnie związać – odszepnęła mała. Rozmawiały we współczesnym arboriańskim bretońskim, więc nie obawiała się, że strażnicy zrozumieją, co mówi. – Sznur jest za gruby. Wygłuszaczy też nikt nie zrobił na mój rozmiar. Kombinowali, żeby je przywiązać, ale i tak się rozluźniło w drodze. Teraz mam je na sobie, ale mogę zdjąć we właściwym momencie.

– Och, kochanie. – Amandine poczuła, że pod powiekami zbierają jej się łzy. – Myślałam, że nie masz już siły się odezwać.

– Zaziębiłam się. Chyba dostałam gorączki, na szczęście trochę mi przeszło. Te wygłuszacze bolą, ale przecież potrafię wytrzymać. No i mam nieduże Źródło, przed transformacją. Więc nie jest tak źle.

Widząc niedowierzanie malujące się w oczach Amandine, dodała:

– To zupełnie co innego znosić różne rzeczy, jeśli ci na kimś zależy. U hrabiny d’Opal nie miałam nikogo. Tutaj mam was.

Artystka zagryzła usta, żeby się nie rozpłakać. Dzieci powinny spać w swoich łóżeczkach, przykryte kołderką w misie, a nie tłumaczyć jak stare malutkie, że mogą wytrzymać tortury, że to nic takiego, bywało gorzej.

– A w ogóle – zniżyła jeszcze bardziej głos – Vincent żyje.

– Miło, że dajesz mi nadzieję, ale nie wiadomo, jak szybko gasną Źródła po… – zaczęła Amandine mechanicznym, płaskim tonem.

– Jestem całkiem pewna, bo przetwarzał magię Pustki, kiedy walczyłyście. Nie wchłonęłyśmy nawet mikromerlina – tłumaczyła Lily cichym, napiętym głosem. – Mówiłam, że wiem, kiedy to robi. I gdzieś się ta energia musiała podziać, więc chyba ją zużył na siebie. Skażony czarodziej myślał, że to ty mu zżerasz zaklęcia.

– Warto wiedzieć – rozległ się obolały głos Kat. – To znaczy, że normalnie skurczybyk zjadłby nas na drugie śniadanie. Nawet gdybym go zaatakowała z pełnym Źródłem. – Skuliła się w pozycji embrionalnej. – Au! Po co się odzywałam…

– Lily. – Amandine zmarszczyła brwi. – Znasz jakieś zaklęcie, które pomoże zdjąć wygłuszacze Kat?

– Jakbym znała, tobym zdjęła – odszepnęła pochmurnie dziewczynka. – Ale mogę was rozwiązać. No i mamy broń. Przy okazji, Jastrzębie są kompletnie naćpani. Uśmierzają ból Piętna. Wiem, co piją, moja „babunia” zażywa tego lekarstwa na migrenę.

– Nadal mamy do czynienia z grupą uzbrojonych mężczyzn o nieznanych zdolnościach magicznych – mruknęła Amandine. – Nie wspominając o ich dowódcy.

Liliana uśmiechnęła się krzywo.

– Czy powiedzieć ci, za co naprawdę po raz pierwszy założono mi wygłuszacze? Nie za zionięcie ogniem. Za jedyne zaklęcie, które mi wychodzi. Bo bardzo mi zależało, żeby się go nauczyć.

Pięć minut później Amandine z otwartymi ustami usiłowała przetrawić fakt, że drobna, jedenastoletnia dziewczynka ma za sobą próbę zamordowania własnej opiekunki poprzez Pomniejszą Transmutację – tymczasowe podwyższenie dawki składnika aktywnego w miksturze na ból głowy hrabiny d’Opal. Łatwo wykryć taką manipulację, kiedy jest się magiem, ale bez pomocy szóstego zmysłu…

– A czy mogłabyś ich tylko uśpić? – szepnęła bez tchu.

– Przecież chyba ich nie żałujesz…

– Jesteś stanowczo za młoda na zabijanie ludzi z zimną krwią – oznajmiła Amandine autorytatywnie. – Dojrzejesz, wyrośnie ci empatia i będziesz miała wyrzuty sumienia do końca życia.

Kaganek za progiem zamigotał. Jeden ze strażników poruszył się na swoim zydelku.

– Cicho tam, baby – rzucił. – Nie gdakać po nocy, bo kopniaka sprzedam.

– Jesteś całkowicie pewna, że chcesz ich tylko uśpić? – zapytała niemal bezgłośnie Liliana.

Amandine ściągnęła usta i ruchem głowy wskazała ku górze. Czarodziejki popatrzyły za nią. Pod strychem widać było małe okno, pierwotnie zasłonięte błoną z wyprawionego zwierzęcego pęcherza, obecnie zerwaną. Gdyby pozbyć się strażników, można by zyskać trochę czasu na ucieczkę z pominięciem obecnych lokatorów zajazdu.

Odczekały trochę, aby strażnicy się uspokoili, następnie Liliana ukradkiem wyśliznęła się z więzów. Ze spokojem i uwagą stuliła dłonie i wysunęła je z ołowianych bransoletek. Wymagało to od niej pewnej cierpliwości, zdarła sobie skórę na kciuku, ale zignorowała skaleczenie i zaczęła dłubać przy ciasno splecionych sznurach, które krępowały Amandine. Tutaj szło już trudniej. Drobne palce dziewczynki nie wystarczyły, żeby rozsupłać solidnie zaciśnięty powróz. Pomogła sobie wreszcie drzazgą z rozbitej beczki i po długiej, ostrożnej i powolnej pracy, aby nie zaalarmować straży, więzy się poddały.

Teraz Amandine mogła już pomóc Kat, a Liliana zamarła w skupieniu, medytując nad zaklęciem.

– Zagłusz mnie – poprosiła wreszcie. – Muszę jakoś je rzucić, i to możliwie blisko wejścia.

Kathryn zaczęła kaszleć i pojękiwać na przemian. Ból w jej głosie wcale nie był udawany, co niewątpliwie poprawiało efekt. Strażnicy starali się ją ignorować, wreszcie jeden nie wytrzymał.

– Nie wiercić się, bo zaraz będzie powód do jęczenia!

– Ciebie, Pierre, nawet pies nie posłucha – warknął drugi. – Czekaj, to je załatwię.

Zaświecił kagankiem w głąb składziku. Amandine półsiedziała w zbolałej pozie, maskując brak więzów i osłaniając Lily.

– A jeśli one tam właśnie dostają zarazy?

– Toby rzygały, poczułbyś. – Strażnik wzruszył ramionami, ale z powrotem zajął zydel i przestał się tak spieszyć do uciszania więźniarek. – Przyjdzie zmiana, niech się reszta martwi.

– Ja tam nie zamierzam ich dotykać. Przeżyją, to dostaniemy lepszą zapłatę. Świniaka może kupię… Nie przeżyją, to trudno.

– Zważ, bracie, że służymy chwale Cierpliwego Wędrowca. Porzuciliśmy dobra doczesne dla dotyku Zaświatów, aby zbliżyć się do aniołów i świętych. Bacz, aby nie posądzono cię o herezję.

– Ku chwale, ku chwale. – Ton strażnika wyraźnie sugerował, że nie obraziłby się za odrobinę doczesnych dóbr.

Mężczyźni zamilkli. Liliana rzuciła Amandine radosne spojrzenie. Zaklęcie się udało; teraz należało tylko czekać, aż napój zacznie działać. Nie minęło wiele czasu, a żołnierze osunęli się nieco na stołkach i oparłszy się o ściany, zapadli w narkotykową drzemkę.

– Ładnie – szepnęła Amandine, kończąc rozwiązywać Kathryn. – Zupełnie dobrze je kontrolujesz.

– Właściwie to prawie urok – wyjaśniła Lily. – Bardzo prosty wzór i tylko jedna różniczka do przesunięcia właściwości.

– Skoro tak mówisz… Kathryn?

Czarodziejka powoli rozcierała ręce.

– Ledwo się ruszam – jęknęła. – Nie przelezę przez to okno. Uciekajcie beze mnie, będę was tylko spowalniać.

– Nie gadaj głupot – ofuknęła ją Amandine. – Podsadź lepiej Lily, potem ty przejdziesz, a ja ostatnia, bo jeszcze jakoś się trzymam.

– Masz metr sześćdziesiąt w kapeluszu. Nie podsadzisz mnie, choćbyś skisła.

– Metr sześćdziesiąt pięć bez kapelusza. I ważę pewnie tyle co ty. Oprzemy się na tych półeczkach.

Liliana przyłożyła palec do ust.

– Sza…

Zamilkły. Dziewczynka zastrzygła uszami. Amandine pomyślała, że należało się tego spodziewać. Od dłuższego czasu zachowywały się zbyt głośno i ktoś pewnie chce już sprawdzić, co się dzieje z więźniami. Lily wciąż trzymała uniesioną dłoń, nasłuchując uważnie.

– Wychodzą na zewnątrz, na podwórze – powiedziała wreszcie. – Coś się stało.

– Brzydal cały czas za kimś się rozglądał – zauważyła Kathryn. – Może nasz pościg też złapał ogon. Powiedz mi, Lily, co tam widać.

Po chwili dziewczynka siedziała na ramionach Kat, wyglądając przez okno. Młoda czarodziejka zagryzała usta z bólu, pod jej oczami wyraźnie malowały się sińce, ale grała niewzruszoną.

– Toczy się walka – przekazała Liliana. – Dziesięciu… może więcej napastników, biją się na dziedzińcu. Hmm… ciekawe, dlaczego naczelny Jastrząb nie używa mocy…

– Pewnie ją oszczędza. – Amandine wzruszyła ramionami.

Ku jej zdumieniu z gardła Kathryn wydobył się wysoki chichot. Roześmiała się cicho i lekko upiornie, następnie jęknęła, otarła łzy i znowu zachichotała.

– Och, jasne – wykrztusiła wreszcie. – Au, moja głowa. Oczywiście masz rację. Słuchajcie, w przyrodzie nie istnieje żadne Źródło generujące energię Pustki. Pamiętacie, że renegaci przyjeżdżali nad rzekę po zapas mocy? Otóż on tego nie potrafi odespać. Wszystko na nas zużył i nie ma gdzie pobrać. Musiałby znaleźć rozpadlinę albo drugie takie miejsce, jak to z wodnym smokiem.

– A wtedy, kiedy sprawiał, że ziemia pękała i wyfruwały z niej ważki – zapytała niepewnie Amandine – nie stworzył przypadkiem miniaturowych rozpadlin?

– Nie, to tylko efekt specjalny. Ważki też nie były prawdziwymi pustkostworami. Przecież znikły, kiedy tylko rzuciłam Ochronę Astralną. – Kathryn ze świstem wciągnęła powietrze, pomasowała skronie. – Ale nie warto ryzykować, może coś sobie zachował na zapas. Nie czekajmy, kto wygra, lepiej wiać. W tych okolicznościach nie musimy już oknem. Spróbowałabym ukraść konia… Na Pustkę, chcę tej morfinki…

– Ani mi się waż. Może być skażona.

– Oddziel ból od siebie – zaproponowała Liliana. – Skup się na oddechu i na tym, co trzeba teraz zrobić. Przyjmij do wiadomości, że boli, nie walcz z tym, ale odłóż do osobnej szuflady.

– Dziecko nie powinno wiedzieć takich rzeczy – westchnęła Kat. – Dobrze. Ratujmy życie, na umieranie z bólu przyjdzie czas później.

Zatrzymały się przy strażnikach. Jeden z nich zsunął się ze stołka i teraz leżał na wznak pod ścianą; z jego ust wydobywał się bąbel śliny. Drugi chyba ostatkiem przytomności ułożył się przy zydelku w kłębek, podkładając pod głowę własny zwinięty płaszcz. Z bliska wyraźnie było widać twarz pokrytą zielonkawymi, kolczastymi naroślami, przypominającymi trochę łupiny kasztanów. Nie ryzykowały wyciągnięcia spod niego krótkiego miecza, jego kolega spał w pozycji znacznie łatwiejszej do obrabowania.

Amandine przywłaszczyła sobie jego pas razem z mieczem. Kathryn wybrała jedną pikę, natomiast Liliana wzięła długi, zakrzywiony nóż. Trochę miały stracha przed ograbianiem ich z reszty ekwipunku; kto wie, czy wszystko nie było skażone. Wzięły także kaganek, chociaż Amandine poleciła zgasić płomień.

– W najgorszym wypadku Lily go zapali – zakomenderowała. – Przyda się na przyszłość.

Minęły główną salę, gdzie w na wpół zburzonym kominku żarzył się jeszcze ogień. Zachowała się tylko część dachu i nad głowami podróżniczek widniało jasne rozgwieżdżone niebo z wielkim księżycem, jak to w Bretanii bardziej beżowe niż niebieskie, w kolorze kawy z mlekiem. Wokół leżały rozbebeszone wełniane śpiwory, w niezłym gatunku, chociaż długo używane i cuchnące niemytymi ludźmi. Obok nich porzucono manierki, jedną butelkę, otwartą sakwę – w sumie bałaganu niewiele, jak przystało na zdyscyplinowanych żołnierzy. Amandine rozejrzała się za magiczną laską, ale najwyraźniej przywódca nie chciał się z nią rozstawać. Tylko to zabrali z gospodarstwa Solange, obawiając się zarazy. W przypadku laski chciwość zwyciężyła strach przed śmiercią.

Amandine uniosła dłoń, prosząc towarzyszki o uwagę. Nie musiały uciekać przez okno, ale opuszczenie zajazdu głównym wyjściem nie należało do najmądrzejszych pomysłów. Wskazała drzwi do skrzydła sypialnego, obecnie wyważone i spalone prawie do cna. Tak się składało, że sąsiadowały z wyjściem na tyły gospody, gdzie według wszelkiego prawdopodobieństwa znajdowała się latryna.

Nie natknąwszy się na dalsze przeszkody, wszystkie trzy wymknęły się z karczmy i skierowały w stronę lasu. Minęły wygódkę i sparciałą górkę śmiecia, która kiedyś służyła za kompost. Gdy zbliżały się do niedużej, ocalałej z pożaru szopy, w cieniu poruszyła się wysoka sylwetka.

– Stać – odezwał się przyciszony męski głos. – Co wy za jedne?

– Spokojnie. – Amandine uniosła ręce. – Też jesteśmy wrogami Jastrzębi.

– Chyba brankami – wtrącił kpiąco drugi głos.

Wyłonili się zza ściany, obydwaj rośli, w skórzanych przeszywanicach i wełnianych płaszczach, z dobytymi mieczami i łukami przytroczonymi na plecach. Ten, który zaczepił je pierwszy, odznaczał się gęstą czarną brodą, garbatym nosem i brwiami jak szczoteczki do zębów. Głowę chronił kolczą misiurką. Drugi mężczyzna miał kapelusz z piórkiem i barwne spodnie, chyba ciemnoniebieskie w żółte wzory, trudno było rozróżnić w półmroku. Nie nosili żadnego umundurowania.

– Wrogami – powtórzyła twardo Lily i zanim ktokolwiek zdążył zareagować, plunęła pod ich nogi kulką rozżarzonej magmy. Odruchowo odskoczyli i stężeli w pozycjach obronnych, w każdej chwili gotowi uderzyć. Amandine wysunęła się naprzód, zasłaniając dziewczynkę.

– Spokój, mówię – syknęła. – Panowie, nie chcemy zwady. Udamy się spokojnie w swoją stronę, walczcie z Jastrzębiami na zdrowie, tylko przyklaśniemy. Dziękujemy serdecznie.

– Czym… czym jest ta dziewczynka? – zająknął się brodacz. – Nie wydaje się dotknięta mocą Zaświatów, chyba że…

– Swoją drogą, zabawnie mówicie – zawtórował ten w kapeluszu z piórkiem. – Nigdy nie słyszałem takiego akcentu. Ledwo idzie zrozumieć.

– Mnie się zdaje, że to właśnie ich kapitan poszukuje.

– Przecież to wszystko baby…

– Kiedy prawdziwa magia istniała, u czarodziejów zdarzały się i baby. Powiedzcie mi, czy przybyłyście razem ze spadającą gwiazdą? – Brodacz machnął ręką. – Zresztą nieważne, później się tym zajmiemy. Został tam kto w gospodzie?

– Śpią jak zabici – odparła Amandine.

Brodacz uniósł brwi i skinął głową.

– W takim razie nic tu po nas. Co szlachetne panie potrafią jeszcze wyczarować?

– Niewiele, dopóki mamy kajdany. – Amandine uniosła nadgarstki. Ryzykowała, okazując słabość, ale w głosie brodatego pobrzmiewał cień tego samego szacunku, który okazywali im ludzie w wiosce dotkniętej Piętnem. – Gdybym odebrała przywódcy moją laskę magiczną, osłabiłabym ich działanie. Ale jakby co – dodała szybko – dziewczynka zionie ogniem.

– Zionie ogniem. No dobra. – Mężczyzna podrapał się po zaroście. – Może się przydać.

* * *

Na dziedzińcu pod szubienicą nadal toczyła się bitwa. Jeden z wisielców kołysał się gwałtownie, uderzony przypadkowym ciosem. Tu i ówdzie płonęły strzały owinięte w szmaty nasączone olejem, wbite w belki dawno spalonej gospody. Metal zgrzytał o metal, różnobarwne tuniki mieniły się przed oczami. Dwóch obalonych napastników leżało już przy studni; krew nie chciała wsiąkać w uklepaną ziemię. Jastrzębie, sześciu żołnierzy włącznie z dowódcą, nadal skutecznie stawiali opór znacznie liczniejszemu oddziałowi. Porzucili piki; walka szła na miecze. Wydawało się, że każdy bez trudu daje sobie radę z dwoma lub trzema wyszkolonymi napastnikami naraz; poruszali się z morderczą zwinnością, a ich sylwetki, okryte kamuflażem, zamazywały się w cieniach. Dowódca, który zwykle sprawiał wrażenie kalekiego, był najszybszy ze wszystkich. Amandine kilka razy wyłowiła go z tłumu walczących. Wspomagał się narkotykami lub Pustką; innego powodu nie widziała. Laskę magiczną miał przypiętą na plecach.

Schowali się za rogiem zajazdu, świadomi, że kryjówka jest wyjątkowo marna. Lada chwila ktoś mógł spojrzeć w ich stronę. Należało działać, i to już.

Dwóch nowo poznanych żołnierzy popatrzyło po sobie.

– Szlag! – syknął ten w kapeluszu z piórkiem. – Kapitan nie powiedział, że mają Inkwizytora. Cud, że jeszcze nie usmażył naszych przekleństwem Zaświatów!

– Żaden cud – wtrąciła Kathryn. – Zużył większość mocy na nas. Nawet nie wiecie, jakie macie szczęście.

– Ktoś nas musi lubić tam na górze – mruknął brodacz. – Nie traćmy czasu. Skup się, mała. Jak daleko potrafisz zionąć ogniem?

– Chcecie, żeby go spaliła żywcem – wzburzyła się Amandine.

– No tak, właśnie taki mamy plan.

– Przecież Lily jest małą dziewczynką – zaprotestowała, wiedząc, że jej sprzeciw i tak nie odniesie skutku. – Małe dziewczynki nie powinny palić ludzi żywcem.

– Ja na przykład pierwszego trupa położyłem w wieku dziesięciu lat – wtrącił ten z wąsikiem.

– Nie wiedziałem, Gunther, że poczuwasz się do bycia małą dziewczynką.

– No, trochę przeszkadzały mi falbanki.

Obydwaj zarechotali. Amandine potarła brwi, przytłoczona lotnością ich dowcipu.

– Mnie dużo nie zaszkodzi, ja już i tak mam traumę – wtrąciła Liliana. – Muszę znaleźć się w zasięgu mniej więcej dziesięciu metrów… kroków… jakkolwiek to liczycie. Nie wiem, czy umiem dalej. No i muszę mieć otwartą przestrzeń, inaczej podpalę wszystkich po drodze. Zresztą pewnie go nie załatwię z tak daleka.

– Mnie naprawdę wystarczy, że mu zrobisz krzywdę – odparł brodacz. – Z resztą sami sobie poradzimy. Przy okazji, nazywam się Eugène.

– Miło pana poznać – odparła odruchowo Amandine.

– Wskakuj na plecy i trzymaj się mocno – zwrócił się Eugène do Liliany. – Na trzy biegniemy w stronę walczących. Gunther, na dwa zaczynasz szarżować. Możesz opętańczo wrzeszczeć, to zawsze pomaga. Panno czarodziejko, zanim zioniesz, krzyknij: „Ognia!”; staraj się nie osmalić mi głowy. Gunther, uskakujesz wtedy w prawo, jakby sama matka Aimée goniła cię z rózgami.

Wpatrzeni w walczącą grupkę wyczekiwali odpowiedniego momentu. Mimo pozornej nonszalancji znać było po nich napięcie i dobrze ukrywany lęk. Mieli też w oczach pewną szczególną twardość, którą Amandine nazywała na własny użytek cieniem śmierci. Zastanowiła się, ile trzeba, żeby taki cień zagnieździł się również w spojrzeniu Arboriańczyków.

A potem się zaczęło.

Na dwa Gunther pomknął w stronę dowódcy, który właśnie odpierał atak dwóch żołnierzy przy studni. Jego wrzask, dobyty z głębi przepony, przebił się przez brzęk metalu. Jastrzębie od razu zwrócili na niego uwagę, ale to nie zakłóciło ich koncentracji; wciąż lawirowali między przeciwnikami, odpierając po dwa ciosy naraz. Jednak mimo półmroku Amandine zauważyła coś jeszcze – biegnąc, Gunther machnął parę razy ręką i teraz atakujący wycofywali się, jedni do lewej, inni do prawej strony, napierając na Jastrzębi lub wabiąc ich za sobą i bez żadnej wątpliwości otwierając drogę nowo przybyłemu.

Inkwizytor skupił na nim pełną uwagę. Zastawił się tarczą, oczekując szarży i przygotowując się do pojedynku ze straceńcem. Zanim jednak doszło do kontaktu, w jego stronę wielkimi susami sadził już Eugène z Lilianą na plecach.

– Ognia!

Gunther sprawnie jak tancerz obrócił się na pięcie i odskoczył w bok. Amandine zamknęła oczy w chwili, gdy oślepiająca wiązka żywego płomienia buchnęła w Inkwizytora. Pod powiekami mignął jej jasnoczerwony błysk.

Zapadła cisza. Nawet pojedynki zamarły jak zamrożone w czasie. Do Amandine dotarł podmuch ciepłego powietrza. Ostrożnie uniosła powieki.

Dowódca Jastrzębi stał pod studnią, wznosząc dłoń; w ślad za nią ciągnęła się lśniąca bariera mroku. „Obronił się – pomyślała – ma jeszcze coś w zanadrzu, jesteśmy zgubieni”.

Ale Inkwizytor nie kontratakował. Z daleka nie widziała jego twarzy, ale postawa znamionowała czyste, nieulegające żadnym wątpliwościom przerażenie. Nie okazywał strachu wcześniej, nawet w obecności Amandine, którą uważał za Maga Pustki. Czy to dlatego, że wyczerpał już siły?

Zanim zdążyła się nad tym zastanowić, dowódca Jastrzębi powoli opuścił rękę. I stało się coś najzupełniej nieprzewidzianego i niesłychanie dziwnego: zaczął się kurczyć i zapadać w sobie. Trwało to sekundę, może dwie, aż wreszcie na ziemię osunęły się jego płaszcz, zbroja, broń i wszystkie spowijające go od stóp do głów szmaty.

Żołnierze w czerwonych płaszczach rzucili się do panicznej ucieczki, jeszcze się broniąc. Jeden padł, dźgnięty prosto w szyję; pozostali zniknęli w ciemności, jakby nigdy ich tu nie było.

Kathryn wydała z siebie cichy, przeciągły gwizd.

– Nie wierzę – szepnęła.

– Co… co się z nim stało?

– Albo nic już nie rozumiem, albo on się teleportował – powiedziała drżącym głosem. – W taki czy inny sposób.

– Myślałam, że ludzi i zwierząt się nie da…

– Bo się nie da. To by wiele wyjaśniało… ale jeśli mógł tak cały czas, to dlaczego… A może zamienił się w mysz? Ale prawo zachowania masy… Nieważne.

– Chodźmy im pomóc – zdecydowała Amandine.

* * *

Zwycięski oddział krzątał się wokół rannych. Rozmawiali przyciszonymi głosami, może z troski o towarzyszy, a może nie chcąc zwabić złego w noc pełni księżyca, w cieniu spalonego zajazdu i rusztowania, gdzie na trzech stryczkach dyndały trzy zasuszone trupy. Spłoszone walką nietoperze krążyły jeszcze nad placem, w powietrze unosiły się leniwie smugi dymu z dogasających strzał. W oddali rozległo się pohukiwanie lelka.

Żołnierzy, którzy nie mogli lub nie powinni się ruszać, umieszczono na zaimprowizowanych noszach z płaszczy. Kolejny poszkodowany przysiadł oparty o cembrowinę, drżąc i pojękując, podczas gdy drugi żołnierz wiązał mu nogę w łupki.

Amandine pospieszyła w ich stronę, rozglądając się za Lily. Wokół zalatywało dymem, krwią i czymś więcej; artystka obeszła z bezpiecznej odległości leżącego na wznak Jastrzębia, z którego wylewały się na bruk rozprute jelita. Eugène i Gunther mówili z niewysokim, czarnowłosym mężczyzną, ubranym najmniej krzykliwie z całej drużyny – jego strój był w ciemnych, wtapiających się w tło barwach, nie nosił też żadnych widocznych z daleka symboli. Z mowy ciała i tonu głosu dało się jednak wywnioskować, że to właśnie jest kapitan, o którym wspominano wcześniej. Dziewczynka stała obok, z powagą trzymając magiczną laskę – obydwiema dłońmi i blisko siebie, jakby się bała, że zostanie jej odebrana. Bardzo możliwe, że istniało takie ryzyko.

Na widok Amandine podbiegła, potykając się na kamieniach, natychmiast wcisnęła jej magiczną broń, a potem wczepiła się palcami w jej spódnicę. Rozkasłała się płaczliwie, dygocąc na całym ciele. Teraz mogła.

– Już, już. – Amandine mimo woli gładziła ją po głowie. Kapitan przypatrywał im się ze zmarszczonymi brwiami. – Wszystko dobrze.

Podeszła Kathryn i ciężko usiadła obok nich. Do Amandine dotarła woń wymiotów i mimo świadomości, że Kat nabyła odporności na bagienną gorączkę, coś podskoczyło jej w sercu. Dotknęła jej czoła, zajrzała w oczy.

– Nic mi nie jest – burknęła czarodziejka, skrzywiła się boleśnie i zaczęła rozcierać skronie. – Mam dosyć – dodała ledwo zrozumiale, a potem oparła się o jej nogi, zasłaniając oczy dłonią. – Przepraszam, że jestem taka nieprzydatna. Zupełnie do bani.

– Nie zasypiaj. – Amandine rozejrzała się wkoło. Znów otaczali ją obcy mężczyźni, wszyscy uzbrojeni, wszyscy potencjalnie groźni. To prawda, że polowali na oddział Jastrzębi, a dwóch z nich okazało przyjaciółkom mniej lub bardziej udawany szacunek, cały czas jednak miała się na baczności. – Zmobilizuj się jeszcze na chwilę. Krótką chwilę, proszę.

– Są chore? – Dowódca odwrócił się w jej stronę.

– Liliana przeziębiła się parę dni temu – odparła Amandine. – A Kathryn dojdzie do siebie, jeśli tylko zdejmiecie jej te bransolety. Cyna i ołów, powinny być wystarczająco miękkie, żeby to zrobić dowolnym żelaznym narzędziem.

– Zobaczy się – rzekł enigmatycznie kapitan. – Może iść?

– Mogę – jęknęła Kat. – Jak muszę, to mogę.

– Dokąd iść? – spytała ostro Amandine.

– Mamy niedaleko obóz – odparł tamten. – Do niczego szlachetnej pani nie zmuszam, ale tamci przyślą posiłki. Zajmie im to wiele godzin, sądzę jednak, że ochrona się przyda. Poza tym myślę, że musimy co nieco obgadać. Jestem kapitan Artois, a to moja kompania, znana też jako Popielnicy. Służymy pod sztandarami hrabiego maga Renarda d’Amethyste. – Słowo „maga” wypowiedział z wyraźnym przekąsem. – Na Szarego Wędrowca… Nie wierzyłem, że ten stary szaleniec naprawdę wysłał nas po czarodziejów z Arborii.

* * *

Zanim ruszyli się z miejsca, kompania Popielników skrupulatnie przeszukała gospodę. Żadnych łupów nie wynieśli, co kazało Amandine się domyślić, że chodziło raczej o pozbycie się dwóch śpiących Jastrzębi, o których wspomniała wcześniej najemnikom. Jastrzębi Cierpliwego Wędrowca, bo tak podobno brzmiała pełna nazwa oddziału skażonych Pustką nieszczęśników. Przez ten czas ranni zostali opatrzeni; pięciu ludzi leżało na noszach i trudno było się domyślić bez szczegółowych oględzin, kogo zabierano do leczenia, a kogo czekał już tylko pospieszny pogrzeb w lesie.

Artystka dokonała przeglądu symboli na magicznej lasce, odblokowując je i ponownie zablokowując. Ornamenty lśniły złotą poświatą i gasły na przemian. Gdyby coś się stało, zostały jeszcze trzy zaklęcia bojowe, w tym jeden Miniaturowy Huragan, którego bała się używać po tym, jak dzięki Kathryn zobaczyła go w działaniu.

Emocje opadły i Amandine znów była doskonale świadoma każdego siniaka na swoim ciele, otartych nadgarstków i stłuczonych żeber. Właściwie chciałaby się zwinąć w kłębek, położyć na bruku i zasnąć, ale wiedziała, że przynajmniej ona musi zachowywać się przytomnie w towarzystwie najemników. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby znowu zaczęto traktować je jak bagaż – albo gorzej. Wystarała się u Gunthera o kilka sucharów i bukłak lurowatego piwa; obiecano im więcej prowiantu po dotarciu do obozu. Poczęstowała Lilianę i pokrzepiła się sama, a następnie przez dobry kwadrans wmuszała płyn w protestującą Kathryn. Wiedziała, jak sama reaguje na migreny, które dręczyły ją upalnym latem – odwodnienie znacznie pogarszało sytuację. Eugène próbował przeciąć bransolety nożem, ale okazały się twardsze, niż na to wyglądały – może wzmocniono je magią, a może wykonano z wytrzymalszego stopu. Najemnik zapewnił, że kowal da sobie z nimi radę, co jednak nie bardzo pocieszyło Kat.

Zebrali się wreszcie do wymarszu. Wiele dni później Amandine nie potrafiła sobie przypomnieć ani drogi, ani tego, że w ogóle szła przez las. We wspomnieniach pojawiały się niejasne wrażenia – dotyk odgarnianych liści, trzaskające pod stopami gałązki. Zasnęła w marszu, odpłynęła, w każdym razie jej umysł wziął sobie wolne. Nikt tego nie dostrzegł, więc gdy dotarli na miejsce, została jej chwila na powrót do rzeczywistości i zorientowanie się w sytuacji. Stała nieruchomo, dzierżąc magiczną laskę z nadzieją, że wygląda jak poważna, tajemnicza magini, ktoś pełen autorytetu – a nie jak śmiertelnie wyczerpana arboriańska mieszczka.

Na szczęście kompania Popielników miała ważniejsze sprawy na głowie. Znaleźli się na polanie, przed dawno opuszczoną chatą smolarzy. Tam właśnie, starannie maskując ślady swojego pobytu, najemnicy zorganizowali poprzednio obóz. Teraz odgarniali przysypane ziemią i ściółką palenisko, wynosili z chaty zrolowane koce i prowiant. Amandine omal nie rzuciła się do pomocy, ale przypomniała sobie, że odgrywa czarodziejkę z niebywale wysokiego rodu i jej nie wypada. Tak długo kierowała w stronę żołnierzy wyniosłe, pełne wyczekiwania spojrzenia, aż Eugène przyniósł koce z grubej, gryzącej wełny. Rozsiadły się na posłaniach, które w obecnej sytuacji jawiły się równie luksusowymi jak łoże z baldachimem. Liliana zasnęła prawie natychmiast. Kathryn ułożyła się na boku, oburącz trzymając się za głowę. O ile Amandine znała się na bólach głowy, czarodziejka znów osunęła się w stan półprzytomności bliskiej snu, z którego mogło ją wyrwać tylko bezpośrednie zagrożenie życia. Jeszcze raz sprawdziła jej temperaturę. Śmiertelnie się obawiała, że mimo uroków ochronnych któraś z dziewcząt zaraziła się od Vincenta. Zamknęła oczy; znów niemal go zobaczyła – wręczającego jej bukiet polnych kwiatów, pochylonego nad żyjątkami w górskim strumieniu, ćwiczącego Drogę Czapli na podwórzu. Lily twierdziła, że przeżył.

Nie chciała jeszcze zasypiać. Nie czuła się bezpieczna. Kto zagwarantuje, że nie wpadły z deszczu pod rynnę? Najemnicy wydawali się nie pilnować ich szczególnie – właśnie rozpalano nieduże, bezdymne ognisko – ale przecież wiedzieli, że nigdzie nie uciekną. Wyglądali na typów spod ciemnej gwiazdy, bez dwóch zdań. Bandyckie gęby, blizny, połamane nosy i zęby, tuniki kolorowe, ale postrzępione i śmierdzące. Zanurzyła palce w skłębionych włosach. Sama musiała robić wrażenie żebraczki.

Zobaczyła wreszcie, że kapitan idzie w jej stronę. Skinęła mu głową; odwzajemnił gest.

– Jeden z moich ludzi podkuwa nam konie, został parę kilometrów stąd – odezwał się bez zbędnego wstępu. – Jutro do niego dotrzemy i pozbędą się panie kajdanów.

Amandine była zmęczona i chociaż interpretacja miejscowego dialektu szła jej coraz lepiej, w pierwszej chwili ledwo go zrozumiała. Wpatrywała się w niego tępo; zinterpretował to widocznie inaczej, ponieważ zamaszyście się ukłonił. Dopiero wtedy dotarła do niej treść wypowiedzi. Biedna Kat, musi wytrzymać jeszcze cały dzień.

– Będziemy bardzo wdzięczne.

– Można? – Kapitan przykucnął obok jej koca.

Amandine gestem pozwoliła mu usiąść. I tak by to pewnie zrobił. Przyglądała się uważnie, czy w jego oczach nie czai się pożądanie albo inne groźne emocje, ale nie, myślami wydawał się dryfować daleko stąd.

– Pani ma to samo na rękach, ale nie czuje się pani tak źle – powiedział.

Wzruszyła ramionami.

– Jesteś, pani, Wielkim Magiem?

Nie zaprzeczyła.

– Jej włosy… – Wskazał na Kathryn.

– O tym chyba wolę porozmawiać z hrabią – odparła Amandine.

Pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Miałyście szczęście, że zdecydowaliśmy się zaatakować – zauważył. – Gdybym wiedział o Inkwizytorze, nie podjąłbym takiej decyzji. Upłynie wiele czasu, zanim znów się pojawi, ale zawsze w okolicy może się kręcić drugi.

– Kim oni są? – spytała. – W wiosce, na którą się natknęliśmy, mówiono o kapłanach w brunatnych szatach. Sugerowano, że dysponują potęgą, która nie jest prawdziwą magią, lecz czerpaną z mocy Zaświatów. W Arborii nie ma takich czarnoksiężników.

– Czyli Arboria nie zaginęła w Zaświatach? – Z niedowierzaniem pokręcił głową. – Zawsze sądziłem, że przydomek Lucjusza d’Aure, Geniusz z Arborii, został zmyślony, żeby dodać mu chwały.

– Obydwa kontynenty istnieją. Zostały tylko rozdarte.

– A legendarna stolica, kolebka ludzi, Alterra? – Oczy zaświeciły mu się jak małemu chłopcu.

– Sądziliśmy, że przepadła po waszej stronie.

Czyli istniało więcej fragmentów Rozdartego Świata. Amandine żałowała, że naprawdę nie jest czarodziejką. Vincent albo Kathryn, a zwłaszcza Meg, na pewno wyciągnęliby z tego jakieś pożyteczne wnioski.

– Wróćmy do tematu. Albo zaczekaj, zacznijmy od tego, skąd hrabia d’Amethyste wiedział, gdzie i kiedy nas szukać.

– Cóż, jak wspomniałem, początkowo myślałem, że stary oszalał do reszty. – Kapitan rozłożył ręce. – Dobrze go znam. Służymy u niego tak długo, że czasem zapominam, że nie jesteśmy jego rycerzami. Uczony, może i geniusz. Siedzi nad ojcowskimi księgami, poznaje tajniki magii, która zgasła przed półwieczem. Co wieczór czyta z gwiazd. Ale o tym, że coś się dzieje, dowiedział się nie z gwiazdozbiorów, tylko od gołębi…

Amandine zamrugała.

– Rozmawia z ptakami?

Kapitan Artois roześmiał się szczekliwie.

– No, nie tak, jak pani myśli! Zbiera wieści spoza hrabstwa, bo to ważne, zwłaszcza teraz, kiedy pod granicę idzie armia Płomienia. Tak ze dwa tygodnie temu wzywa mnie przed swe uduchowione oblicze i powiada: „Żabo – bo tak mnie kiedyś nazwał – listy przyszły i mówią, że zaroiło nam się od kapłanów na południu, kręcą się z przeproszeniem jak smród po gaciach, i to tam, gdzie nie ma wojska. Podejrzewam mroczne sprawy Zaświatów. Jedziesz to sprawdzić”. Zebrałem więc kompanię i pojechaliśmy; za to nam przecież płacą.

Zadekowaliśmy się w jednej gospodzie, potem drugiej. Przez Bretanię chodzą takie bandy jak my i szukają żołdu, albo czegoś zamiast żołdu, więc dopóki trzymaliśmy się z dala od królewskich patroli, z zasięganiem języka szło nie najgorzej. Aż tu pewnego wieczoru chłopaki wyciągają mnie przed karczmę i pokazują spadającą gwiazdę, wielka łuna, chyba parę dni drogi stamtąd. No, myślę sobie, mogę się założyć, że hrabia już sobie o tym wyrobił zdanie. Zbieram więc chłopaków i jedziemy w tamtym kierunku, do jednego z naszych kontaktów, bo tak czuję, że niedługo zdarzą się odwiedziny w gołębniku. Dwa dni później…

– Słup światła? – przerwała mu Amandine.

– A potem trzęsienie ziemi i tornado, jakiego najstarsi mieszkańcy nie pamiętają. Hen, daleko, ale wypatrywaczy mam dobrych. Oczywiście to były zaklęcia szlachetnych pań.

Potaknęła, nie chcąc znów wchodzić mu w słowo.

– Następnego dnia gołąb, tak jak się spodziewałem. Hrabia w liście nakazuje mi poszukiwać czarodziejów z Arborii, którzy wedle wszelkich jego przypuszczeń właśnie znaleźli się w kraju. Mam ich odnaleźć, zanim zrobią to kapłani. Ugościć, otoczyć opieką i tak dalej. Resztę znacie. Szliśmy śladem Jastrzębi, wiedząc, że kogoś pojmali, w dodatku zobaczyliśmy kolejną nienaturalną burzę – westchnął. – Przez cały czas nie chciałem wierzyć hrabiemu i mam za swoje. Ale chłopaki nie lepsze, jak zobaczyli trzy dziewczyny, myśleli, że to branki ze wsi. Z całego serca szlachetną panią za to przepraszam.

W opowieści kapitana tkwił pewien szczegół, którego Amandine nie wychwyciła od razu. Coś ją jednak tknęło, nie zgadzały się daty. Podjęła więc wysiłek skupienia uwagi i jeszcze raz przeanalizowała rozmowę. Gdy wreszcie dostrzegła, co to takiego, zrobiło jej się zimno.

– Kapłani wiedzieli z wyprzedzeniem o naszym przybyciu. Jakim cudem?

– Ano pewnie takim, że zapytali Nieśmiertelnej Wyroczni – odparł kapitan. – Służy naszym królom od niepamiętnych czasów. Zna całą przyszłość świata, ale ma kapryśny charakter i sama decyduje, czym się podzielić z monarchą. Niektórzy ją czczą i utrzymują, że wypełnia prawdziwą wolę Wędrowca.

Amandine potarła skronie. Z wyliczeń wynikało, że Trzecia Wyrocznia poinformowała kapłanów niedługo po rozmowie z Vincentem i Kat, osiem dni przed podróżą do Utraconej Bretanii. Dlaczego?

– Jastrzębie… to kapłani, prawda? A Inkwizytorzy… to tacy potężniejsi kapłani?

– Nie, nie. – Machnął ręką. – Na Pustkę, byśmy byli ugotowani. Nie, kapłani to kapłani. Mnisi w brunatnych habitach. Większość tylko się modli. Niektórzy znają dziwaczne rytuały, kontrolują istoty Zaświatów, używają pomniejszych sztuk; wystarczy, żeby zdać się bardzo potężnymi. Oczywiście twierdzą, że na chwałę Wędrowca, i powiadam, po pół wieku ludzie w to wierzą. Nie. Jastrzębie objawili się przed paru laty; oni ich stworzyli, dali im moce, dzięki którym są tak groźni w boju. Nie ma ich wielu, samych zaś Inkwizytorów, wedle mojej wiedzy, dotąd tylko pięciu, ale trudno ich odróżnić, bo Jastrzębie bywają bardzo pokrzywieni. Gdy się pojawili, wielu uważało, że magia wraca.

Amandine pomyślała o Vincencie. O tym, że przeżył – na pewno przeżył – i gdzieś w chatce na skraju lasu z wolna dochodzi do siebie. O ludziach, którzy mieli schwytać Maga Pustki, ale wskutek pomyłki wykluczyli go z równania i teraz mobilizowali siły, żeby ścigać ich trójkę. Trzeba pójść po Vince’a – tyle że z pełnymi Źródłami, naładowaną magiczną laską, solidnym oddziałem wojska i wszystkim, co można wytargować od ekscentrycznego hrabiego d’Amethyste. I jeśli wtedy spotkają po drodze kolejnych Jastrzębi, a może nawet Inkwizytora, to nie one będą miały problem.

– Teraz wraca – oświadczyła twardo. – I nie jest zadowolona.

Margueritte i Belinde Raport terenowy

Margueritte i Belinde

Utracona Bretania, 7 Mai 753 AG

Raport terenowy

Praca nad machiną bojową o kryptonimie „Pryzmat” wchodzi w fazę finalną. Miniatury przetestowane. Rada wojskowa olśniona. Szlifujemy soczewkę.

(Tutaj załączone szkice).

Armia Theresy von Feuerstein jeszcze się nie rozproszyła. Prowadzą wojnę podjazdową na granicy. Podbili jakieś forty.

Do zdobycia (w wolnym czasie):

– nazwy tych fortów,

– informacje o liczebności kapłanów oraz istot z Zaświatów (!),

– prognoza pogody,

– lista imion, nazwisk i tytułów członków sztabu,

– nowy kościany grzebień, para butów i kostka mydła, o ile coś takiego istnieje w Bretanii, jasny gwint,

– odpowiedź na pytanie, dlaczego pustkostwory nie opuszczają przełęczy. Hipoteza wstępna: ograniczone zapasy mocy.

(Tutaj pojawiają się dodatkowe szkice „Pryzmatu”; odrzucone projekty wstępne, lista zmodyfikowanych uroków szlifierskich i substancji opracowanych przez alchemików).

***

W ciesielskim namiocie wrzała praca. Stosy drewna w różnych stadiach obróbki leżały oparte o skrzynie, pod stopami chrzęściły wióry. Starszy czeladnik przy tokarce miarowo cisnął pedał, obrabiając drewniany walec o bliżej nieznanym przeznaczeniu. Przy warsztatach kręciło się ze dwudziestu chłopa, zewsząd dobiegały odgłosy piłowania i ścierania drewna, w powietrzu unosił się pył. Margueritte nie mogła się powstrzymać od kichania. Opierała dłonie o prowizoryczny stół, sklecony ze skrzyń i wyrównany według poziomicy.

Od strony wejścia rozległy się pokrzykiwania. Dwóch pachołków ostrożnie dźwigało pakunek owinięty w parciane płótno, szeroki i płaski jak blat, ale – jak widać – znacznie cięższy.

– Hej tam, ostrożnie! – zahuczał majster. – Tu ją dawać! Powoli!

Margueritte cofnęła się o krok, to samo zrobili Belinde i Arthur. Czeladnicy ostrożnie przemieścili pakunek na skrzynie, a potem rozwinęli płótno. Obydwaj wstrzymali oddech. Meg poniewczasie zorientowała się, że w namiocie nagle zrobiło się cicho. Tylko tokarka, pozbawiona hamulca, wykonała jeszcze kilka świszcząco-stukających obrotów.

Szklana płyta była dokładnie tej wielkości, co trzeba. Gruba, gładka, lekko matowa. Margueritte zaczęła przesuwać palcami po ciepłej powierzchni, a przed jej oczami rozwijały się wzory, nad którymi trójka czarodziejów spędziła wcześniej całe noce. Krzywizny szlifu, delikatne kręgi pierścieni. Umykała jej część szczegółów, ale czuła się pewnie, wiedząc, że to Belinde zawiaduje praktyczną stroną projektu.

Zacisnęła dłoń. Z dużym wysiłkiem, jakby gniotła ciasto zrobione z gumy, ukształtowała jednostkę mocy w Kulę Światła. Magiczna energia wymykała się z palców, opierała się obróbce. Meg czuła pulsujący ucisk za oczami, stabilizując kształt jedynego zaklęcia, na jakie potrafiła się teraz zdobyć. Przypomniała sobie, że kiedyś kazała Vincentowi rzucać je codziennie, i prawie wywołało to w niej współczucie.

Jak coś trzeba zrobić, to ma być zrobione.

Nad taflą zawisła biała kula, trochę przypominająca lampę gazową. Dookoła rozległy się okrzyki pełne zachwytu i zazdrosne westchnienia. Meg nie zwracała na nie uwagi. Światło dryfowało nad szkłem, ukazując wszystkie jego zalety. Od środka tafla przeświecała jak wysokiej klasy bursztyn – żadnego bąbla, żadnej skazy. Rzemieślnik z Uzerche rzeczywiście okazał się mistrzem. A przecież mieli do czynienia tylko z półproduktem.

Pierwotnie zaplanowano, że soczewka powstanie w mieście, ale takie rozwiązanie okazało się niemożliwe ze względów logistycznych. Trudno było przełożyć schematy i plany czarodziejek na znaki tutejszych gildii rzemieślniczych, a szklarz uniósł się zawodową dumą i oprotestował pracę w pośpiechu. Na szczęście mieli ze sobą Belinde Chamomille. I chociaż Belle rzadko używała czegokolwiek lżejszego niż potężne zaklęcia transmutacyjne, pamiętała kilka starych uroków i odkurzyła jeden z nich.

Jego podstawy opracowano kiedyś z myślą o zmianie struktury krystalicznej grafitu w diament. Gdyby projekt wypalił, uzyskiwanie sztucznych diamentów stałoby się prostsze niż uprawa jabłek. Okazało się jednak, że formuła udźwignęła tylko poprawianie skaz w szkle jubilerskim i przemianę szkła w piasek. Od tego do zastosowań szlifierskich było już niedaleko, a przy umiejętnościach Belinde dało się precyzyjnie rzeźbić kształty.

A przynajmniej testy na małych próbnych taflach wypadły pozytywnie.

Wszystko wskazywało na to, że udział Margueritte i Arthura przy produkcji soczewki ograniczy się do przekazywania mocy. Meg nie miała wprawnej ręki maga Creo, natomiast Arthur co prawda entuzjastycznie nauczył się nowego uroku, ale zbyt słabo znał matematykę, żeby go dobrze kontrolować.

Prawdę mówiąc, i tak uczył się szybciej, niż sądziła. Jak na siedemdziesięciolatka z Utraconej Bretanii dobrze się trzymał, zarówno pod względem umysłowym, jak i fizycznym. Śladowa aktywność Źródła? A może faktycznie pochodził z długowiecznej rodziny.

Belinde poganiała już czeladników i dyskutowała z majstrem, jej suknia co rusz furkotała w energicznych obrotach. Wcześniej zmontowali gigantyczny drewniany „konik” do przytrzymania tafli w pozycji ukośnej, z możliwością podniesienia jej do pionu. Pod warsztatem leżał gruby siennik, na wypadek gdyby jednak szkło się omsknęło. Przyglądając się konstrukcji, Margueritte podejrzewała, że cieśla czerpał z doświadczenia w tworzeniu narzędzi tortur.

– Meg, dawaj no plany!

W rękach Belle znalazły się zeszyty i zwinięte rulony z projektami; Arthur przyniósł jej kopiowe ołówki, kałamarz z tuszem i kosz pełen narzędzi, wśród których był nożyk z kryształem górskim do rysowania znaków na szkle. Pod kierunkiem Belinde Chamomille cała trójka zaczęła oznaczać na tafli szkła, jak na materiale do wykroju, punkty i linie, gdzie przebiegały granice zastosowania szlifierskiego uroku. Mistrz ciesielski nie próbował nawet zaganiać uczniów i pomagierów z powrotem do pracy, czekał, aż widok czarodziejów rysujących po szkle trochę im spowszednieje i przestaną oczekiwać na kolejną Kulę Światła. Dopiero po kwadransie znów ruszyła tokarka, rozległo się stukanie młotków i zgrzytliwy dźwięk piłowanego drewna.

W miarę jak pracowali, podchodził jeden czy drugi uczeń i zadawał pytania. Oczy błyszczały im z ciekawości. To, co robiła Belinde, nie przypominało sztuki czarodziejskiej dawno temu praktykowanej przez szlachtę, a przynajmniej nie tej znanej z opowieści dziadków. Nie wyglądało też jak praca bretańskiej wiedźmy. Zamiast mistycznych zaśpiewów, ziół zbieranych o północy i łajna nietoperza – starannie przeprowadzane obliczenia, linie kreślone według pomiarów, symbole matematyczne. Ten czy ów liznął tabliczki mnożenia i odrobiny geometrii, a starsi uczniowie potrafili się posługiwać suwmiarkami, szczelinomierzami i poziomicami. W ich przekonaniu działo się tutaj coś nowego – rzemieślniczy rodzaj magii. W głowie niejednego pomagiera pojawił się pomysł, aby spróbować się załapać do terminu. Ile należy zapłacić cechowi Belinde, żeby zgodziła się wziąć czeladnika?

Przed wieczorem przyszła pora na fajrant. Czarodzieje rozsiedli się na skrzyniach, Arthur posłał pachołka po wałówkę. Meg ze zmarszczonymi brwiami otrzepywała fryzurę z pyłu i wiórów. Jej chude, blade ręce były poplamione tuszem i poczernione kopiowym ołówkiem.

– No, to jutro będziemy ciąć – westchnęła. – Może lepiej ich uprzedźmy, żeby nie wpadli w panikę, gdy zacznie sypać się piasek.

– O wszystko zadbałem – odezwał się dumnie Arthur. – Nawet najlichszy pachołek już wie, że czynimy magię.

Meg uniosła brwi.

– Nigdy bym nie pomyślał – kontynuował eksczarodziej, bardzo z siebie zadowolony – że zwykły wiedźmi urok może mieć taką moc.

– Wszystko zależy od umiejętnego wykorzystania kwantów – wtrąciła spokojnie Belinde. – Im lepsze wzory, tym doskonalszy urok. Oczywiście pewnych granic i tak nie da się przeskoczyć przy tak ograniczonej możliwości manipulowania energią. Uroki magii prostej naginają tylko przepływ naturalnej mocy. Im więcej mamy wiedzy przyrodniczej, tym łatwiej odnieść się do znanych praw…

– Czyli magia prosta wcale nie jest taka znowu prosta – zastanowił się Arthur. – Stanowi sztukę sama w sobie. Niebywałe…

Pachołek wrócił, niosąc trzy kopiaste miski kaszy ze skwarkami. Margueritte wciągnęła w nozdrza zapach okrasy i ochoczo zabrała się do jedzenia. Belinde sceptycznie dźgnęła swoją porcję łyżką, po czym poszła w jej ślady. Przez kilkanaście minut panowało zgodne milczenie. Kiedy Meg wydłubywała już pojedyncze ziarenka i zastanawiała się, czy ryzykować przeżucie pałętającej się po dnie miski chrząstki, zorientowała się, że ktoś rzuca na nią cień. Uniosła wzrok.

– Ależ proszę sobie nie przeszkadzać.

Drugi intendent Pierre Blanchet stał w uprzejmej pozie w pewnej odległości od czarodziejek. Jak zwykle był upudrowany i nienagannie ubrany, tym razem w strój barwy jasnej zieleni. Nie zgadzał się tylko jeden szczegół – Blanchet nie zabrał peruki i teraz prezentował światu własne przetłuszczone czarne kosmyki spięte w cherlawy kucyk. Meg ściągnęła usta. Musiało się wydarzyć coś niezwykle doniosłego; takie niedopatrzenie u intendenta było odpowiednikiem przybiegnięcia na ostatnim oddechu i w rozchełstanej koszuli.

Tymczasem Belinde Chamomille odłożyła łyżkę z elegancją, na jaką tylko mogła sobie pozwolić w zaistniałych okolicznościach, lekko jak baletnica uniosła się ze skrzyni i podała dłoń do ucałowania, Pierre zaś ją przyjął, kłaniając się szarmancko. Meg westchnęła z irytacją. Jeszcze trochę, a zaczną konwersować w tańcu.

– Zdaje się, że to coś pilnego – wtrąciła. – No więc?

Blanchet spoważniał, skinął głową.

– Potrzebujemy konsultacji szlachetnych pań – powiedział. – Wrócił jeden z naszych posłańców i przywiózł wieści. – Zawahał się, jakby chciał powiedzieć coś więcej, i zerknął na Arthura. – Wiem, że pracujecie nad cudowną bronią…

– Zostały nam tylko drobne poprawki przed jutrzejszym szlifem – odezwała się Belinde, wymieniając spojrzenia z intendentem. – Dam sobie radę sama, z Arthurem do pomocy. Meg?

– Jasne, dlaczego nie? – Margueritte odłożyła miskę, wstała i starannie otrzepała suknię z pyłu. Starała się nie zauważać, że Arthur jedynym okiem, zaopatrzonym w monokl, gapi się na jej tyłek. „Nie dość, że dzikus prosto z lasu – pomyślała z irytacją – to jeszcze pozbawiony gustu”. Wybrać jej tyłek do gapienia się, kiedy pracuje z Belinde Chamomille… – Przyda się chwila odpoczynku.

* * *

Szli szybko przez obóz; Blanchet nadawał tempo. Margueritte zauważyła, że porzucił wszelkie pozory dworskiego zachowania, kiedy tylko wyszli z namiotu. Maszerował z pochylonymi ramionami i w ciszy, którą łatwo było zinterpretować jako urazę. Na jego twarzy malował się jednak wyraz skupienia. Spod maski fircyka, jaką intendent na co dzień przybierał, znów wyglądał ktoś znacznie mniej jowialny, poważniejszy, zapewne groźny.

Dotarli wreszcie przed namiot w obrębie obozowiska jednej z kompanii najemniczych, z pozoru niczym się nieróżniący od pozostałych. Żołnierz, który go pilnował, na widok nowo przybyłych poderwał się do pionu i zasalutował; odpowiedzią było zmarszczenie brwi i stanowczy gest dłonią.

– Spocznij – mruknął Blanchet. – Żadnych cyrków, pamiętaj.

Meg uniosła brwi. Czyżby pan intendent pracował u generał von Feuerstein jeszcze na drugim etacie?

– Za mną, pani czarodziejko.

Wewnątrz namiot urządzono tak jak dla każdego najemnika: posłanie, kilka skrzyń, grube płótno wyściełające klepisko; walały się po nim odzież i inne drobiazgi. Na skrzyni siedział lekkozbrojny mężczyzna, którego Margueritte nigdy wcześniej nie widziała. Oczy miał podkrążone, pobladłą ze zmęczenia twarz i smukłą budowę kogoś, kto strawił życie w roli posłańca. Legowisko zajmował chudy, kilkunastoletni obdartus. Zwinął się w kłębek na kocu i udawał, że śpi; obok leżała pusta drewniana miska z resztkami owsianki.

Zbrojny wstał i powitał Blancheta oraz Meg skinieniem głowy, po czym spojrzał pytająco na intendenta.

– Polecono, aby pani de Breville uzyskała pełen ogląd sytuacji – poinformował Blanchet. – Jej wiedza może okazać się kluczowa.

Tamten potaknął i zerknął na Margueritte, upewniając się, że ma mówić.

– Pani, wróciłem z krótkiej wycieczki do Bretanii – zaczął – gdzie natknąłem się na zjawisko, którego nie da się opisać inaczej niż działanie starej magii.

– Pozwól pani de Breville samej wyrobić sobie zdanie.

– Proszę o wybaczenie. W ciągu ostatnich lat wielokrotnie sprawdzaliśmy takie pogłoski, zawsze jednak po dokładnym zbadaniu okazywało się, że winowajcami byli kapłani posługujący się magicznymi dziełami, nieliczne pustkostwory albo rytuały, które można wyjaśnić wiedźmią sztuką. Istnieją też samobójcze oddziały Napiętnowanych, którzy w boju są niesłychanie skuteczni, chociaż można sobie z nimi poradzić dzięki przewadze liczebnej. – Zerknął na Margueritte, jakby szukając potwierdzenia w jej oczach.

Czarodziejka ściągnęła usta. Wyglądało na to, że zanim Theresa wybrała się na wojenną wyprawę, rozbudowała w Bretanii całkiem nieźle prosperującą siatkę agentów. Pozycja intendenta była tylko przykrywką na użytek kampanii wojennej. W gruncie rzeczy Pierre Blanchet pełnił rolę mistrza szpiegów.

– Trudno zdobyć u miejscowych obiektywny opis wydarzeń – zaznaczył posłaniec. – Zwykle plotka bierze górę. Jednak ten chłopiec – wskazał na obdartusa, który niechętnie usiadł na kocu – był świadkiem zjawiska, o jakim mowa.

Chłopak skierował wzrok w ziemię. Meg przypatrywała mu się w milczeniu, co – jak doskonale wiedziała – zawsze zbijało ludzi z tropu. Prawdopodobnie powtórzył już swoją historię kilka razy, szlifując ją, odrzucając wątki, na które nikt nie zwrócił uwagi, i podkreślając te, które wydały się ważne. Nie opisywał już tego, co widział, tylko odtwarzał opowieść jak nagraną w kuli magicznej. Trzeba go wytrącić z kolein; zadając pytanie, tylko jakie? Pochodzi ze wsi, to więcej niż pewne; wygląda na chorowitego, ma krzywicę, może anemię…

I nagle Meg wstrzymała oddech. Rozdarty rękaw koszuli odsłonił prawie zagojoną ranę na ramieniu chłopaka. Ranę, która została fachowo zaszyta cienką jedwabną nicią, jakiej czarodziejka nigdy nie widziała w służbie bretańskiej medycyny.

– Zraniłeś się w ramię – zauważyła. – Kto ci to zaszył?

W pierwszej chwili nie zrozumiał. Musiała powtórzyć pytanie powoli i wyraźnie, naśladując tutejszy dialekt najlepiej, jak umiała.

– Ano bo wyrośl tutaj miałem – burknął ze wstydem. – Medyk mi wyciął. Prawdziwy uczony medyk, cudotwórca, sługa królewny.

Blanchet i zbrojny popatrzyli po sobie. Któraś z tych informacji była nowa.

– Już wszystko mówiłem. Jednego razu spadła gwiazda za miedzą, co zawsze zwiastuje cuda lub wielkie nieszczęścia. Nam się zdarzyło i jedno, i drugie. Najpierw przyszła do wsi królewna, jej Wielka Magini i orszak. – Zastanowił się. – Uczony medyk i dziewka do pomocy. Poszli rozprawić się ze smokiem nad rzeką, a wtedy przyleciał Inkwizytor na drugim czarnym smoku, ich zabił i srodze nas pokarał… Słupy ogniste w niebo strzelały, ziemia się trzęsła, a na koniec wielka trąba powietrzna pofrunęła hen, hen… daleko!

– Zaraz, chwilę, po kolei. – Meg uniosła dłoń. – Rozumiem, że pan Blanchet ze szczegółami wypytał cię o strzelanie słupów ognistych. Brzmiało wiarygodnie? – Spojrzała w stronę intendenta.

– Opisał, o ile rozumiem, wiązkę światła skierowaną ku niebu, pojawiającą się i znikającą w regularnych odstępach czasu – powiedział Pierre. – Słup ognia to całkiem nowy pomysł. Pierwszej wersji by nie wymyślił. Natomiast dużo mówił o tornadzie nad rzeką; zapewne rzeczywiście było coś takiego. Martwi mnie Inkwizytor, któremu przypisuje moce magiczne i zdolność do ujeżdżania stwora… Pani nazywa je ksenowurmami. Wcześniej już pojawiały się podobne doniesienia i tym razem są zgodne.

– Tornado… Istnieje takie zaklęcie – mruknęła Margueritte. – Jak się nazywała królewna?

– Królewna de Branche d’Argent – odparł wieśniak, nieco oburzony takim banalnym pytaniem.

– A jak wyglądała? Nie, czekaj, to bez sensu. Miała siwe włosy. Skąd wiedzieliście, że towarzyszy jej Wielka Magini? Nie, to też oczywiste, jak królewna, to jest z nią Królewski Mag… Jak poznaliście, że to Wielka Magini?

– Oj, bardzo łatwo – westchnął chłopiec. – Była piękna. Miała prawdziwą laskę czarodziejską, włosy jak pożar lasu i rozkazywała wszystkim dookoła.

Margueritte podrapała się w czoło. Wolała nie robić sobie zbędnej nadziei. We wstrząsanej niepokojami wewnętrznymi Bretanii od czasu do czasu musieli się pojawiać fałszywi pretendenci do tronu razem z równie nieprawdziwymi czarodziejami. Ale medyk…

– Opisz może, jak wyglądali jej słudzy. Ten uczony?

– A tak, ten, co wszystkich leczył. Jasne włosy… no, nie bardzo jasne, jak to u Bretańczyka. Jasna skóra. Ani gruby, ani chudy…

Meg westchnęła ze zniecierpliwieniem. Zdawała sobie sprawę z tego, że Vincent wcale się nie wyróżnia na tle rodowitych mieszkańców. Bretańczycy występowali we wszystkich odmianach kolorystycznych – najczęściej pośrednich, ale ciemnoblond włosy i jasna karnacja nie należały do rzadkości.

– Miał miłą twarz – dodał szybko dzieciak. – Jakbym mu podebrał jajka z kurnika, toby mnie nie sprał.

– Czy używał jakiejś magii? Jakiejkolwiek? Uroki, eliksiry…

– Pewnie, oni wszyscy byli czarodziejami – odparł chłopak. – Dawał eliksiry. Rzucał zaklęcia, żeby krew nie leciała. Tylko bluźnił okrutnie. Ciągle, z przeproszeniem szlachetnej pani, wzywał Pu… Zaświaty.

Zamknęła oczy. Pustkę, oczywiście.

– Powiedz, jak mówili. Tak jak pan Blanchet? Albo szlachetni państwo? Czy może bardziej tak jak ja?

– O, zupełnie tak jak pani! – zawołał ze szczerym przekonaniem. Margueritte wydawało się, że na sekundę stanęło jej serce. Blanchet potarł policzek. – Zupełnie jak pani – powtórzył obdartus. – Że ledwo idzie zrozumieć.

* * *

Godzinę później Margueritte, ocierając pot z czoła, wykuwała fakty słowo po słowie. Pomimo wstępnej pracy Blancheta oddzielanie konfabulacji od prawdy i wyłuskiwanie detali, które chłopak uznał za niegodne uwagi, wymagało wysiłku porównywalnego z całodziennym przesiewaniem złotonośnego piasku.

Meg cieszyła się, że współpracuje z fachowcami. Sama, chociaż pełniła funkcję agentki Cienia Gildii, zwykle nie musiała zdobywać informacji w ten sposób. Wiedza, której poszukiwała Elysia – a później Weyland – tkwiła w artefaktach i starych dokumentach, i tylko bardzo rzadko w ludzkiej pamięci.

Po pierwsze, Vincent i Kathryn dotarli do Utraconej Bretanii. Margueritte nie potrafiła sobie wyobrazić, dlaczego Weyland wysłał ekipę w takim dziwnym składzie, ale może miał swoje powody. Na pewno nie wybrali się na drugą stronę świata bez wiedzy i zgody Arcymaga, o czymś świadczyła laska czarodziejska, w którą wyposażono narzeczoną Vince’a. Meg dobrze znała ten projekt – dzieło magiczne, które mogło zrewolucjonizować arboriańską armię, ale od trzech dekad blokowała je Rada Gildii, i lepiej nie myśleć, co powiedziałby o nim Parlament. Nie miała za to pojęcia, skąd wzięli czwartą uczestniczkę wyprawy. Chłopak upierał się, że „dziewka do pomocy” jest małą dziewczynką, i Margueritte zastanawiała się, czy Weyland wciągnął do sprawy Cienia Gildii baronównę de Branche de Malachite, która ze względu na wrodzony defekt była wzrostu i budowy dziecka. Inna alternatywa trochę ją przerażała. Według danych, jakie zebrała, podopieczna lady d’Opal powinna najbliższy rok odpoczywać na wsi, zanim w ogóle podejmie dalszą pracę z magią.

Trzeba spróbować nawiązać kontakt. Kathryn na pewno wzięła ze sobą kulę magiczną. Nie wiedziała, czy połączenie zadziała w Bretanii, nie mogło się przecież odbić od Źródła geograficznego, bo ich tutaj nie było. Ale i bez tego kule miały spory zasięg. Co prawda wieśniak twierdził, że przybysze zginęli w pojedynku, jednak Meg szybko się zorientowała, że ta część relacji nie trzyma się kupy.

– Lady de Breville. – Mistrz szpiegów wyrwał ją z zamyślenia. – Jak pani sądzi, czy możemy natknąć się na Inkwizytorów na polu bitwy?

Zastanowiła się.

– Brałabym pod uwagę taką możliwość, kiedy już znajdziemy się w Bretanii – powiedziała wreszcie. – Nasz przeciwnik ma problemy z logistyką. Moc kapłanów, a także – jak sądzę – Inkwizytorów – nie odnawia się sama i muszą ją cały czas uzupełniać. Nawet umarlaków używają oszczędnie, a skażony czarnoksiężnik zasysałby energię jak gąbka. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla ich pomysłowości. Ta wioska… Czyli tak sobie poradzili. Na pewno istnieje więcej podobnych lokacji. Otwieranie rozpadlin to kłopotliwa sprawa nawet dla nich, trudna w kontroli, pewnie nie wiedzą, jak je zamykać.

– Co tam się stało?

Wzruszyła ramionami.

– Nie wiem. Nieistotne. Może za czasów Lucjusza wydobywano tam trivium albo założono hodowlę magicznie zmienionych małży, „perły”, o których mówi chłopak, mogą być wszystkim. Wiele podobnych miejsc wymaga regularnej konserwacji, inaczej magia wyradza się w energię Pustki. O, przepraszam.

– Nie szkodzi. Prawie się przyzwyczaiłem. Jeśli spotkamy jednego z nich, jak trzeba postąpić?

– Strzelać – odparła Meg. – Wszystkim, czym się da. Na pewno nie mają sobie równych w starciu z pojedynczym przeciwnikiem albo nawet małą drużyną, ale weźmy pół setki łuczników, a szybko im się skończy energia.

– To samo dotyczy was, prawda?

– Prawda. Nawet szybciej, bo używamy tylko naszych starych różdżek… – Zaplotła ręce. – Proszę wybaczyć, ale muszę natychmiast wrócić do namiotu i coś sprawdzić. Może uda się skontaktować z moim uczniem. Proszę na razie nie informować Płomienia. Nie wiem, czy to zadziała.

– Mam jeszcze ludzi w Bretanii – odparł Blanchet. – Gdyby pani sposoby zawiodły, mogliby spróbować ich wytropić. Trudno przeoczyć taką oryginalną drużynę.

– Tak. – Meg z powagą skinęła głową. – I tego się właśnie obawiam.

* * *

– Spróbuj później – zasugerowała Belinde. Chociaż wydawała się spokojna, ręce trzęsły jej się do tego stopnia, że miała trudności z zasznurowaniem troczków u koszuli nocnej. – Najlepiej rano. Co to właściwie jest?

– Obstawiam, że damska skarpetka – warknęła Margueritte, w przypływie frustracji potrząsając kryształową kulą.

– Przynajmniej wiemy, że Kat zabrała swoją kulę. Mówię, spróbuj rano.

– Może zauważą, że im plecak świeci od środka.

– Czy Vince ma lekki sen?

– Potrafi spać w dyliżansie i na okręcie, kiedyś zasnął podczas sztormu na pełnym morzu – odparła Margueritte.

– No widzisz. – Belinde rozłożyła ręce. – Kathryn czasem śpi konno.

– Natomiast Amandine nie dotknie kuli nawet końcem bardzo długiego kija – dopowiedziała Meg. – Unika kontaktu z magią, chyba że to kwestia życia i śmierci. Albo dotyczy malarstwa. Ciekawe, jak Weyland namówił ją do przyjęcia laski.

– Oj tam. – Czarodziejka machnęła ręką. – Robi się bardziej wyluzowana, kiedy tylko znikniesz z horyzontu. Chyba cię nie lubi.

– Nie musi. – Margueritte skrzyżowała ramiona.

Kłębiło się w niej tyle emocji, że miała trudności z rozłożeniem ich na czynniki pierwsze. Jej hipoteza okazała się prawdziwa! Vincent Thorpe był Magiem Pustki, a to zmieniało dosłownie wszystko, co wiedziano o aktywacji Źródeł. Dokonał Przejścia na drugą stronę świata – jako pierwszy agent Gildii od ponad dwustu lat (nie licząc jej samej, ale trzeba uczciwie przyznać, że trafiła tu przypadkiem). Sama jego obecność w Bretanii mogła mieć daleko idące konsekwencje. Poza tym niewątpliwie groziło mu niebezpieczeństwo. Jemu, Kathryn i tej aroganckiej artystce Amandine Cerise, z którą chciał założyć rodzinę. Czy armia Płomienia zdąży przejść przez góry, żeby ich uratować?

– Meg… – Poczuła na ramieniu dotyk dłoni Belinde i aż podskoczyła. Miała wrażenie, że cała się składa z materiałów wybuchowych. Przyjaciółka wcale się tym nie przejęła, przeciwnie, wyściskała ją aż do utraty tchu.

– Puszczaj… – kaszlnęła czarodziejka. – Udusisz mnie.

Poczuła jednak, że jej mięśnie rozluźniają się lekko, a emocjonalny tumult nieco przygasa.

– Nie uduszę – odparła wesoło Belinde – bo jutro musisz być na chodzie, żeby oszlifować soczewkę. Nie wierzę, że Kathryn i Vincentowi udało się przejść. Co wy, szpiedzy, mówicie w takich okolicznościach? Ku chwale Arborii? Wiwat królowa?

Margueritte z wyraźną satysfakcją użyła dosadnego czasownika.

– Arthur mógłby być zainteresowany – rzuciła lekko przyjaciółka, narażając się na ciskające gromy spojrzenie. – Sama twierdzisz, że jak na staruszka jest całkiem żwawy.

– Idź spać, zła kobieto! – fuknęła Meg, żałując, że nie ma poduszki, żeby móc nią rzucić. – Złożyłam śluby czystości. Oni się tutaj nie myją.

18 Mai 753 AG

18 Mai 753 AG

Prognozy pogody były znakomite.

Margueritte i Belinde rzucały uroki całą noc. Zwolnione wreszcie z obowiązku szlifowania soczewek, mogły poświęcić całą dostępną energię na przewidywanie kierunku wiatru i ruchu chmur. W tym czasie obóz pospiesznie się zwijał. Błyskawicznie zlikwidowano warsztaty i kwatery, zapakowano dobytek na wozy, dopięto zbroje. Świt zastał na rozległych pastwiskach jedynie śmieci, zasypane latryny, rozdeptaną ziemię i okazjonalnych maruderów z taboru.

Czarodziejki podczas pracy niewiele interesowały się taktyką, a informacje o ruchach wojsk przyjmowały jako zwykłe ciekawostki. Miały jedynie ogólne pojęcie o zabiegach Theresy, żeby wywołać wrażenie poszukiwania słabiej bronionego przejścia przez góry. Przeciwnik z pewnością rozumiał, że nawet Płomień nie wygra z geografią i nie przerzuci przez wąskie gardła całej armii, ale nie mógł sobie też pozwolić na to, by oddziały wroga jak gdyby nigdy nic przeszły przez granicę, więc zabawa w chowanego trwała w najlepsze. Wzdłuż pasma górskiego Les Chandeliers kłusował w tej chwili pułk lekkiej konnicy z Saint-Jean d’Azure, a kilka niedużych, ale zajadłych kompanii najemniczych siało ferment, napadając na strażnice. W ciągu ostatnich dni wiele takich wypraw wróciło do rdzenia armii – nie wszystkie naraz, żeby nie wywołać przedwcześnie wrażenia mobilizacji. Mieli co robić, ponieważ armia Królestwa Bretanii obsadziła kilka fortów i splądrowała parę wiosek po drugiej stronie granicy (jeden z powodów, dla których książę de Tourmaline tak chętnie przyłączył się do sprawy). Jak wcześniej podejrzewała Margueritte, poza trzonem armii wroga nie znaleziono żadnych wskrzeszeńców.

Kiedy po dwóch dniach marszu czarodziejki znalazły się z powrotem w Dolinie Montségur, zmiana szyku wojsk okazała się szokująca. Dla Meg i Belinde najważniejszą część składu stanowiła nowo uformowana brygada alchemiczna, ale zupełną innowacją było to, że piechotę wysunięto na front. Konnej szarży w ogóle miało nie być. Oddziały mieczników i toporników, wspomagane kompaniami kuszników, stanowiły forpocztę. Płomień wiedziała, że chodzące trupy, które nie zwracają uwagi na rany odniesione w bitwie, są niezwykle trudne do unieszkodliwienia, ale zawsze można je unieruchomić, siekając ostrym metalem na kawałki. Dopiero za piechurami umieszczono kilka setek konnych łuczników. Generał wzięła sobie do serca radę, aby strzelać w pustkostwory, czym się tylko da. Najsprawniejsi z łuczników mieli celować w ksenowurmy. Chociaż strzały ześlizgiwały się po chitynie, można było zranić potwory w oko lub w delikatny otwór gębowy, a ich pokaźne rozmiary ułatwiały to zadanie. Kilkoro strzelców to żadne wyzwanie dla dorosłego wurma, ale kilkuset zupełnie zmienia postać rzeczy.

Brygada alchemiczna jechała oflankowana konnymi łucznikami, chroniona przynajmniej przed pierwszym atakiem wroga. W jej skład wchodziły trzy machiny bojowe oparte na soczewkach pierścieniowych razem z obsługą (czyli Meg, Belinde oraz Arthurem), a także trebusze wyposażone w dobrze chronione zapasy zapalających ładunków, butli oleju skalnego i zwyczajnych, aczkolwiek pokaźnych kamiennych kul. Zasięg tych wszystkich urządzeń pozwalał na bezpośrednie rażenie oddziałów przeciwnika. Dodatkowo na obrzeżach oddziału ustawiono dwudziestu ludzi wyposażonych w obiecane wcześniej Theresie von Feuerstein nowo odlane rusznice. Belinde podejrzewała, że połowa z nich eksploduje podczas pierwszej bitwy – mianowani na rusznikarzy miejscy kowale byli świetnymi rzemieślnikami, ale pośpiech poważnie obniżał jakość ich pracy. Tak czy owak, broń palna stanowiła ostatnią linię obrony przed pustkostworami. Jeśli wierzyć Meg, rusznice lepiej niż strzały dawały sobie radę z pancerzem ksenowurmów i mogły odegrać decydującą rolę w bezpośrednim starciu.

Zanosiło się na bitwę mrówczą, powolną i jako żywo przypominającą oblężenie twierdzy.

Margueritte przez cały ten czas była rozedrgana, co skutecznie uniemożliwiało jej koncentrację. Zdążyła już sprawdzić kulę magiczną kilkadziesiąt razy i niezmiennie witał ją widok zmiętej odzieży, ze skarpetką w kwiatki na pierwszym planie. Czy rzeczywiście zginęli? Czy wieśniak miał rację? A może po prostu uciekając w pośpiechu, zgubili bagaż? Albo zostali obrabowani, uwięzieni przez zakonników, poddani torturom… Nie pamiętała, kiedy ostatnio tak silnie przejmowała się losem jakichkolwiek ludzi. Ale przecież Vince – i Kathryn też – nie byli pierwszymi lepszymi ludźmi.

Na szczęście tym razem Belinde Chamomille rzuciła się w wir gorączkowej pracy i przejęła dowodzenie. Odziana w pełen żołnierski rynsztunek – kolczugę i skórzane spodnie, z przypasanym mieczem, krążyła pomiędzy machinami oblężniczymi, udzielając ostatnich instrukcji. Nie robiła wrażenia przebranej. Gdzieś w długim życiorysie lady de Branche d’Emeraude tkwiły lata służby w wojsku. Albo gry w teatrze. Jedno i drugie wydawało się całkiem prawdopodobne.

Ciężkie koła rozjeżdżały tłustą, miękką ziemię, wszędzie dało się słyszeć nawoływania, skrzypienie osi, końskie parsknięcia. Margueritte stała na zabłoconym podeście, trzymając się drewnianych uchwytów, a nad nią wznosiła się zakryta płótnem zamocowana w ramie soczewka, jeden z trzech cudów techniki stworzonych połączonym wysiłkiem wiedźm Arborii i Bretanii. Dzięki wyrytym w szkle koncentrycznym pierścieniom była prawie płaska i znacznie lżejsza niż tradycyjna soczewka, zdatna do umieszczenia na wysokim stelażu i transportowania jej konno, nie wspominając już nawet o sporo lepszej sile skupienia światła, poprawionej jeszcze urokiem podwyższającym przejrzystość materiału (niestety, działał jedynie tymczasowo).

Słońce ogrzało plecy Margueritte i jej umysł machinalnie wskoczył na właściwe tory. Oceniała kąt padania i natężenie późnowiosennego światła, a wzory rozwijały się przed nią na podobieństwo serpentyny. Była zdrowa, wypoczęta i trzeźwa jak kryształ lodu. Obliczenia zmieniały się w odruchy, prostsze przekształcenia dokonywały się gdzieś w tle. Wrodzone predyspozycje i dwieście lat doświadczenia sprawiały, że liczyła instynktownie, podobnie jak wyszkolony pianista nie musi myśleć o kolejnych akordach. Krzyknęła na pomocników i umówionymi gestami zaczęła przekazywać informacje konieczne do ustawienia maszyny, gdy tylko dotrą do właściwego punktu na wzgórzu. Obsługa pozostałych machin bojowych, trebuszy i armat przypatrywała się jej z podziwem; może uważali, że rzuca zaklęcia.

Zewsząd otaczali ją ludzie i konie. W powietrzu unosił się zapach potu. Dobosze i trębacze nadawali kierunek przetaczającej się armii. Na ułamek sekundy Meg straciła koncentrację, uświadamiając sobie, że znalazła się w samym środku tłumu, ustawionej w szyk ludzkiej masy, poruszającej się jak jeden gigantyczny wielokomórkowy organizm. Zrobiło jej się duszno, poczuła, jak wpada w panikę. Opanowała się dopiero po chwili.

Szli cały czas pod górę, a Meg na bieżąco przeliczała koordynaty. Gdzieś daleko przed nią rozległy się krzyki i z hukiem wypaliła armata przeciwnika, potem druga. Heroldowie dali znak i brygada alchemiczna stanęła. Z przodu toczyła się już walka, ale Margueritte niczego jeszcze nie widziała. Coś tam się zakłębiło na wzgórzu i chyba oddział kuszników odjechał na lewą flankę, później odłączyła się część konnicy. Wróg ufortyfikował się pod ich nieobecność. Może tym razem zrezygnowali z umarlaków?

Szybko porzuciła tę nadzieję, gdy oprócz woni potu, krwi, rozgrzanej skóry i metalu wyczuła lekki, ale wyraźny odór padliny i chemikaliów. Wrzask i tumult nieco się zbliżyły. Stanęła na palcach na swoim podeście, ale nic nie zobaczyła; zerknęła w stronę Belinde, która ze swoją machiną znajdowała się na samym szczycie wzniesienia i miała nieco lepsze pole obserwacji. Lady Chamomille trzymała w ręku lunetę i skupiona spoglądała przed siebie. Margueritte pomyślała, że to dobry moment na włączenie osłony przed skażeniem, i przekręciła gałkę na bransoletce; jej sylwetkę otoczył metaliczny blask.

Wreszcie herold zatrąbił dwa razy, dobosz zabębnił w werble i wśród pokrzykiwań żołnierze załadowali trebusze. Powtarzane przez całą armię sygnały opisywały malejący dystans do kolumny wroga. Tyle wystarczyło dobrze wyszkolonej obsłudze, żeby wiedzieć, kiedy zacząć strzelać, tak aby nie trafić we własne oddziały. W powietrze pofrunęły butle oleju skalnego, roztrzaskując się gdzieś w tłumie chodzących trupów.

Następnie dano sygnał dla soczewek.

Pociągnięciem sznurka Margueritte zrzuciła ochronny materiał. Dwie dźwignie obróciły szkło na wysokim stelażu, kilka metrów nad jej głową. Dystans, kąt padania światła, ogniskowa. Oślepiająco jasna wiązka promieni słonecznych skupiła się daleko za linią frontu. W oddali buchnął ogień i dym. Gdzieś z przodu miecznicy rąbali umarlaków na kawałki, a strzelcy szpikowali kapłanów jak poduszeczki na igły. Spocona, skoncentrowana Margueritte obserwowała niebo, w każdej chwili gotowa do zmiany kąta nachylenia soczewki.

Zatrzęsła się ziemia.

Werble zagrały jeszcze raz.

Po zboczach sunęły dwa obłe, pękate kształty pokryte czarnym, lśniącym chitynowym pancerzem. Miały kilka dobrych metrów długości i mimo ogromnych rozmiarów poruszały się z prędkością galopującego wierzchowca. W dłoniach Margueritte niemal z własnej woli zawirowały różdżki i dwa elektryzujące czarne pociski uderzyły w ksenowurma. Równocześnie poszybowało w powietrze kilkaset strzał. Huknęły karabiny. Margueritte usłyszała za sobą grzmot, jakby upadło coś bardzo ciężkiego, i kwik śmiertelnie rannych koni. Jeden ksenowurm padł, ale w jej stronę zmierzał kolejny. W jednym z dwunastu paciorkowatych oczu tkwiła strzała, chitynowy pancerz w kilku miejscach uszkodziły kule. Jednak nadal żył. Wpadł w tłum łuczników, torując sobie drogę potężnymi splotami i zieloną, żrącą substancją, którą strzykał z pyska. Cuchnęło kwasem solnym.

Meg nie czekała. Wpakowała w bestię kolejne ładunki, celując w uszkodzony pancerz. Odrzuciła jedną z różdżek, już zużytą, i mimowolnie dobyła kolejnej.

W ogniu bitwy czas płynął inaczej. Sekunda wydawała jej się całą wiecznością. Wurm upadał, dookoła wycofywali się konni łucznicy.

„Czy kapłani mają więcej ksenowurmów, czy może teraz poślą trolle?” – myślała gorączkowo i liczyła ładunki.

Tymczasem ziemia trzęsła się coraz silniej. Cokolwiek to było, zbliżało się. Niebo pociemniało. Soczewka przestała skupiać światło słońca. Margueritte zagryzła usta i wzięła trzecią różdżkę między palce. Miała bardzo nieprzyjemne podejrzenia. Kątem oka zerknęła na Belinde, która właśnie odrzuciła na podest dwie zużyte różdżki.

Nadeszło.

Żadne podręczniki, monografie, raporty ani legendy nie opisywały czegoś tak wielkiego. Atlasy mówiły o ksenowurmach osiągających długość sześciu, siedmiu metrów, ale ten miał ze dwadzieścia i teraz wznosił się nad polem bitwy jak kobra. Jego chitynowy pancerz opalizował, jakby zrobiony z żużlu. W okolicach łba, tuż za pyskiem, założono mu uprząż i siodło, na którym nieruchomo siedziała drobna, ciemna sylwetka.

Belinde coś krzyczała, Meg nie rozumiała co. Obydwie wypaliły z różdżek. Powietrze wypełniło się oślepiającą mieszaniną zaklęć. Zgodną salwą huknęły rusznice. Dookoła żołnierze opuszczali trebusze i dawali nogę, konie płoszyły się, uniemożliwiając łucznikom oddanie strzału. Monumentalny wurm zanurkował prosto na soczewki, w pierwszej kolejności celując w machinę bojową Arthura. Kilka uszkodzonych, luźno wiszących płatów chityny upadło na ziemię.

Stary czarodziej od dawna leżał na podeście, osłaniając głowę rękami. Belinde odpaliła lodową różdżkę, wznosząc krystaliczną ścianę między Arthurem a wurmem; z drugiej strzelała rozgrzaną do białości plazmą. Margueritte nie wiedziała, kiedy nogi same sprowadziły ją z machiny na błotnistą ziemię. Biegła w stronę Arthura, posyłając zaklęcia prosto w oczy pustkostwora. „Może i jest duży – myślała gorączkowo – ale to znaczy, że łatwiej trafić w jego słabe punkty”. Suknia kleiła jej się do kostek, płuca wypełniały się odorem kwasu solnego.

Nagle wykrywacz skażenia uruchomił się i zawył ostrzegawczo, a następnie zaczął cykać z zawrotną częstotliwością. Natężenie mocy Pustki gwałtownie przekroczyło normę. Od strony jeźdźca bluznęła fala ciemnej materii, przypominającej roztopioną smołę. Przebiła lodową ścianę i uderzyła w Arthura. Wrzeszczał przeraźliwie, podczas gdy jego ciało wysychało i starzało się w zawrotnym tempie; skóra opinała się na kościach jak na mumii. Po uderzeniu detektor przycichł na chwilę, a potem znów rozdzwonił się alarmująco. Padł drugi strzał.

Margueritte nie myślała wiele; kierował nią instynkt. Widząc Arthura dokonującego żywota w męczarniach, wyszarpnęła z włosów grzebień Dwudziestej Cesarzowej Triumwiratu – starożytne dzieło magiczne, to samo, które ochroniło czarodziejki podczas przejścia na drugą stronę świata. Uniosła go wysoko nad głowę i wybiła w górę lodową strzałą. Rubiny zalśniły w słońcu.

W założeniu grzebień wytwarzał barierę chroniącą przed najwyższymi stężeniami mocy Pustki. Nie zaprojektowano go z myślą o zastosowaniu bojowym. W normalnych warunkach ochrona dotyczyła właściciela przedmiotu oraz ludzi w bezpośredniej bliskości. Nie powinien się uruchamiać bez kontaktu z posiadaczem.

Jednak, jak większość artefaktów z okresu starożytności, grzebień był przeznaczony wyłącznie dla użytkowników magii i namierzał ich, wykrywając ludzką energię magiczną. Bezpośredni kontakt z zaklęciem bojowym oszukał jego system detekcji, wskutek czego kilka metrów nad ziemią, w zetknięciu z gwałtownym wzrostem energii Pustki, starożytna osłona eksplodowała. A ponieważ ksenowurm właśnie się pochylał, aby dać jeźdźcowi możliwość ataku, rozszerzająca się ochronna sfera trafiła prosto w siodło, neutralizując skażoną moc. Uderzenie zerwało uprząż. Jeździec, chwilowo pozbawiony energii Pustki, nie mógł zahamować upadku – odbił się od podestu Arthura i plasnął o ziemię. Belinde nie czekała, natychmiast przypuściła zmasowany atak z ostatnich różdżek.

Pozbawiony pana ksenowurm wahał się przez chwilę. Był już ranny, stracił połowę z dwunastu oczu, chitynowy pancerz tu i ówdzie zwieszał się z niego smętnie. Zakręcił się w miejscu, usiłując unikać pocisków, które Meg z zaciśniętymi zębami słała w niego. Kiedy dołączyła się do niej kolejna salwa rusznic, podjął decyzję i równie błyskawicznie, jak się pojawił, zrejterował z pola bitwy, zostawiając za sobą ślady ciemnej mazi, cichnące trzęsienie ziemi, chaos i destrukcję.

Meg oparła dłonie na kolanach. Ktoś wznosił okrzyki tryumfu. Gdzieś daleko herold nawoływał do przegrupowania. Atak był skoncentrowany na soczewkach, dlatego większość trebuszy ocalała. Bitwa toczyła się dalej. Stracili chyba połowę łuczników, większą część machin bojowych oraz jedną soczewkę…

Zamknęła oczy. Arthur wiedział, w co się pakuje, kiedy chciał iść na front. Mogli przeszkolić kogoś innego. Niejeden rzemieślnik, niejeden żołnierz chętnie by go zastąpił. Westchnęła i spojrzała na lodową różdżkę, którą nadal dzierżyła w dłoni. Przedostatnia… Poszukała wzrokiem grzebienia Cesarzowej. Leżał w ziemi, pęknięty równo na pół.

Bransoleta osłaniająca ją przed skażeniem zmatowiała, znikło połyskujące miedzią pole ochronne. Znalazła się za blisko zaklęcia, które zabiło Arthura, i stężenie mocy Pustki okazało się zbyt wysokie. W dodatku detektor nadal cykał. W stopniu, który budził jej obawy. Swędziała ją ręka.

Na prawym nadgarstku widniało oparzenie.

Mała wypalona plamka, nie większa niż główka szpilki.

* * *

Czternastego maja 753 roku po Wojnie Rozdarcia armia Pochodni Wyzwolenia, prowadzona przez Theresę von Feuerstein, odniosła druzgocące zwycięstwo nad zebranymi przy południowej granicy wojskami Królestwa Bretanii. Przez cały dzień Przełęcz Gwiaździstych Szafirów tonęła w ogniu, a w powietrzu unosił się duszący, chemiczny smród wskrzeszeńców. Ciała, nasycone odczynnikami, zapalały się jak gałązki. Utrwalacze parowały w wysokiej temperaturze, a razem z nimi wyczerpywała się ożywiająca trupy skażona moc.

Wiosenny górski krajobraz uległ całkowitej dewastacji. Kosodrzewina i krzewinki porastające przełęcz spłonęły na węgiel, o ile wcześniej ich nie zadeptano. Białe jak kość wapienne skały, które tu i ówdzie wychylały się spod ziemi, poczerniały, wchłaniając prócz dymu resztki skażenia i toksycznych chemikaliów. Pożar nie rozprzestrzenił się niżej, w zalesionej dolinie, tylko dzięki naturalnym barierom. Gdzie okiem sięgnąć, widać było wypaloną ziemię zasłaną trupami wroga, żołnierzy Pochodni i koni, a także groźnymi jeszcze po śmierci szczątkami pustkostworów.

Piechota nieubłaganie postępowała naprzód. Miecznicy i topornicy żmudnie wyrąbywali sobie drogę przez ożywionych zmarłych. Wiele zniszczenia siały trolle. Zwolnione z obowiązku ustawiania nieumarłych w szyk urządziły piechocie krwawą łaźnię. Czarodziejki zużyły na nie resztki różdżek, przydało się także dwanaście ocalałych rusznic (pięć z nich wybuchło podczas walki z wurmem). Nagie pnie drzew i kikuty drewnianych fortyfikacji tliły się jeszcze tu i ówdzie, gdy wojska Theresy von Feuerstein przetoczyły się przez przełęcz. Wreszcie i ciężka jazda rozwinęła się do szarży na obóz wroga, a za nią kilka tysięcy pikinierów, którzy jeszcze nie brali udziału w walce. Tym razem poszło szybko i dowódcy królewskich wojsk zarządzili odwrót.

Dziwna to była bitwa, a jeszcze dziwniejsza noc, która po niej nastała. W zwykłych okolicznościach w Utraconej Bretanii toczono wojny zarówno dla celów strategicznych, jak i sutych łupów. W bezpośrednim zwarciu każdy dobierał sobie jak najmożniejszego przeciwnika; dotyczyło to zwłaszcza rycerzy, którzy chętnie przywłaszczali sobie wierzchowce, bogato zdobione końskie rzędy i co lepsze odzienie. Tym razem strach przed skażeniem sprawił, że nie splądrowano nawet obozu. Armia Płomienia nie rozłożyła się na wieczór w tym samym miejscu, co poprzednio bretańskie wojska. Poszli dalej na północ; po drodze ogołocili jedną wieś ze wszystkiego, co jadalne. Maszerowali nocą, w blasku wyjątkowo jasnego księżyca. Dopiero gdy niebo zaczęło przybierać barwę morskiej konchy, Płomień zarządziła postój w Dolinie Fleur d’Obsidienne, na obrzeżach hrabstwa de Torquis. Ludzie i wierzchowce odetchnęli z ulgą. Zaczęto kopać latryny. Tabor powoli, wóz po wozie, dołączał do trzonu armii. Tego dnia żołnierze spali długo, ciężko i – miejmy nadzieję – bez snów.

O świcie Margueritte siedziała przed namiotem na zydelku, wpatrzona niewidzącym wzrokiem w przestrzeń. Zmęczonymi stopami, obutymi w rozpadające się trzewiki, machinalnie rozgarniała wygniecioną trawę. Prędzej czy później jak zwykle po zielonej łące zostaną tylko żałosne, wytarte kępki i dużo błota. Masakra w Loranne czy podbój Królestwa Bretanii, wojna słuszna czy niesłuszna – wszystkie były do siebie podobne.

Gdyby Arthur przeżył, gdyby udało mu się spotkać Vincenta albo wręcz przenieść się do Arborii, odzyskałby magię, dostał drugą życiową szansę, rozwinął potencjał. Ciekawe, czy zdołałby odrobić zaległości; czy ciekawość świata zwyciężyłaby rutynę i dumę. Starsi ludzie – zwłaszcza tacy, co dosłużyli się już pewnej pozycji – niechętnie wchodzili w rolę uczniów, tymczasem Arthur rozpracowywał nowe uroki z pasją nastolatka, odkurzał zapomniane umiejętności matematyczne, przyswajał zupełnie obce koncepcje inżynierskie. Przez bardzo krótki czas żył marzeniem, które kilkadziesiąt lat temu spisał na straty.

Machinalnie podrapała bandaż. Czuła, jak z wolna rozszerza się pod nim opuchlizna. Jeszcze nie bolało, ale to było nieuniknione. Nawet nie próbowała zażywać eliksiru wiążącego skażenie, chociaż została jej ostatnia porcja. Przy takiej dawce reakcja organizmu zabiłaby ją szybciej niż Piętno.

Będzie musiała podjąć decyzję. Wiedziała, że nie zniweczy skutków skażenia. Toksyczna moc krążyła w jej żyłach już od chwili, gdy dotknął ją odprysk tamtego zaklęcia. Ale jeśli ręka okaże się nie do uratowania, trzeba zapobiec gangrenie. Zamknęła oczy. Od wielu lat igrała z ogniem, zajmując się historią Wojny Rozdarcia, usiłując odtworzyć tajemnice magii Cesarstwa Triumwiratu. Wielokrotnie zażywała eliksir wiążący skażenie, a kiedyś dwa lata spędziła na przymusowym urlopie ze względu na wchłoniętą dawkę energii Pustki. W końcu ryzyko się urzeczywistniło. Coś w tym było, że aktywni zawodowo czarodzieje często nie dożywali starości.

Na skraju pola widzenia poruszył się rąbek błękitnej sukni. Uniosła głowę. Belinde stała nad nią z założonymi ramionami. Nie przypominała zwykłej, olśniewającej siebie. W kącikach jej ust odznaczały się bruzdy, włosy miała pociemniałe od tłuszczu, zbite w strąki i związane w gruby kucyk. Pod oczami malowały się sińce.

– Przemyślałam to. Mogę wyciąć samą tkankę i ominąć ścięgna – powiedziała. – Zregenerują ci w Avalonie.

– Wiem, jak mocno oberwałam – mruknęła Margueritte. – Daruj sobie. Jeśli nie zmutuje, to zgnije.

– Zaczekaj. Znajdziemy Vincenta i… – zająknęła się Belinde.

– Może. – Meg spojrzała w niebo. – Powinien wiedzieć, gdzie jesteśmy, prawda? Chyba że sam wpadł w większe kłopoty. Nie są przeszkoleni, Belle. Nie mam pojęcia, czy jego trening na sucho dał jakiekolwiek efekty. Starałam się, żeby jak najszybciej po aktywacji Źródła mógł już coś z nim zrobić, ale to eksperymentalna metodyka. Dwadzieścia cztery lata. Czy wiesz, że kiedyś właśnie tyle trwał okres terminowania? – westchnęła. – No tak, ale wtedy jeśli uczeń chciał zdobyć jakąkolwiek poważną wiedzę, musiał ją mistrzowi wykraść. A teraz pierwsze roczniki wkuwają podstawy na kursach.

– Jest z nimi Kat – odparła uspokajającym tonem Belle. – A ona całkiem nieźle daje sobie radę w terenie. Jedyne, czego jej brak, to wiara w siebie, którą zdobywa się całkiem szybko, gdy tylko człowiek zaczyna działać samodzielnie.

– Masz rację. Może to najwyższa pora, żeby stali się samodzielni – mruknęła Meg pod nosem.

– Meg. Kochana, jeszcze nie umierasz.

– Ależ wręcz przeciwnie. – Zacisnęła dłonie na kolanach. – I dobrze o tym wiemy. Sęk w tym, że powoli i boleśnie, więc żywimy nadzieję, że coś się da w tym czasie zrobić.

– Margueritte. – Belle zagryzła usta, a potem opanowała głos. – No dobrze. Jaki masz plan?

– Plan? To znaczy?

– Zawsze masz jakiś plan awaryjny. To do ciebie niepodobne, żeby usiąść i czekać, co przyniesie los. Vince mógłby pomóc. Nawet jeśli nie potrafi jeszcze uzdatniać mocy Pustki, wystarczyłoby go poinstruować, akurat w przetwarzaniu energii ma dużą praktykę. Będziesz na chodzie jeszcze co najmniej przez kilka tygodni. Jeśli ludzie Blancheta wpadną na jego trop…

Na moment zapadła cisza.

– Spróbuj zdobyć jakieś żarcie – powiedziała wreszcie Meg. – Lepiej się najeść, dopóki mogę utrzymać coś w żołądku. Czy wiesz, czego potrzebuje Płomień do skutecznych podbojów?

– Spluw – odparła Belle bez wahania. – Mnóstwa spluw.

– Informacji. – Margueritte pokiwała palcem w powietrzu. – A my potrafimy je zinterpretować. W taki sposób najlepiej jej się przydamy – teraz, kiedy wyprztykałyśmy wszystko, co magiczne. Dobrze byłoby zinfiltrować obóz wroga i dowiedzieć się wszystkiego, czego potrzebujemy, włącznie z prawdopodobnym miejscem pobytu mojego ucznia. Mogę się tym zająć osobiście. Ja już nie muszę się bać skażenia…

– Mam wrażenie, że mylisz Piętno z chorobą dziecięcą – przerwała jej ostro Belinde. – Każda dodatkowa dawka szybko pogorszy twój stan.

– Przekonam mnichów, że teraz jestem po ich stronie. Oni na pewno znają jakieś sposoby na przedłużenie sobie życia. Zdobędę informacje, zdobędę czas.

– Jak cholera – warknęła Belle. – Nikt cię nie będzie sprowadzał na ziemię i korygował twoich entuzjastycznych pomysłów. Beze mnie, bez Vincenta zginiesz w ciągu pięciu minut. Albo zostaniesz przekabacona za pomocą hipnozy, kontroli umysłu, nieważne. Oni posługują się mocą, my nie. Rzeczywiście, niezły plan.

– Tak uważasz? – Głos Margueritte stał się nieprzyjemnie skrzekliwy i wysoki.

– Tak, stanowczo tak uważam.

Meg nabzdyczyła się nieco.

– Chciałam cię poprosić o postrzyżyny, zanim włosy zaczną mi wypadać – odezwała się urażonym tonem – ale sądzę, że mogę je tak zostawić. Idę spać.

– A idź sobie. Byle z dala ode mnie, żeby mnie przypadkiem nie napromieniować – prychnęła czarodziejka. – Porozmawiamy o tym rano.

– Już jest rano – burknęła Meg.

Wsparła dłonie o kolana i ciężko dźwignęła się ze stołka. Czy już poczuła ukłucie Piętna, czy to tylko nerwoból? Czy skóra pod bandażem wciąż czerwienieje i puchnie, czy tylko jej się tak zdaje? Czy rosnące zmęczenie bierze się wyłącznie z niewyspania?

Podniosła z ziemi oliwną lampkę i zgasiła jej płomień energicznym dmuchnięciem. Słońce wspinało się coraz wyżej nad horyzont i jego ostry poranny blask raził w oczy. Z ulgą dotarła do osobnego namiotu, o który poprosiła wcześniej, żeby nikogo nie narażać na skażenie. Odchyliła gęsto tkane, nawoskowane płótno i opadła na drewnianą skrzynkę, służącą jej za stołek i szafkę równocześnie. Na widok posłania, miski owsianki na mleku i zupełnie nowego wełnianego koca, dostarczonego pomimo długiego marszu po bitwie, łzy nieproszone napłynęły jej do oczu. Ktoś zadał sobie sporo trudu, żeby znaleźć dla niej siennik pachnący jeszcze świeżą słomą. Pewnie Belinde. A może to wykonany z opóźnieniem rozkaz Arthura?

Machinalnie wymiotła owsiankę, zmieniła suknię na długą koszulę, po czym owinęła się kocem i niemal od razu zapadła w sen.

Spała źle.

Budziła się co chwilę, rozgrzana, z wyschniętym gardłem. Półprzytomna i pogrążona w sennym paraliżu, próbowała sobie przypomnieć coś, czego powinna była dopilnować, ale umknęło jej za dnia. Pomarańczowo zabarwione światło przenikało przez grube płótno i zamknięte powieki, w powietrze wzbijał się pachnący słomą kurz.

Dopiero wieczorem, gdy świat pociemniał i zrobiło się chłodniej, udało jej się pogrążyć w głębszym, nieprzerwanym śnie. Ocknęła się kilka godzin później – gwałtownie, jakby wynurzyła się z lodowatej wody. Leżała skulona pod kocem, zlana potem, serce tłukło się jak po długim forsownym biegu. Miała wrażenie, że z letargu wyrwał ją nieznajomy głos, ale w namiocie nie było nikogo. Resztki sennych majaków? Płótno częściowo odgradzało ją od światła, ale nie od dźwięków, mogła przecież usłyszeć rozmowę prowadzoną na zewnątrz. Odetchnęła głęboko i usiadła owinięta kocem, nie chcąc od razu wystawić ciała w przepoconej koszuli na chłód. Pilnie potrzebowała na stronę; jej ręka pulsowała tępym bólem. Nie potrafiła się pozbyć wrażenia, że coś lub ktoś ją obserwuje. Potrząsnęła głową, żeby się otrzeźwić, i zarzuciła na ramiona płaszcz.

Po powrocie z latryny usiadła przy stoliku, wpatrując się w zawiniętą w bandaże prawą rękę. Nie chciała tego oglądać. Ale trzeba ocenić – zgnije czy zmutuje.

Coś wciąż szeptało z tyłu jej głowy, śledziło każdy jej gest. A może to tylko krew szumiała w uszach.

Powoli odwinęła bandaż. Stopniowo jej oczom ukazały się grube ciemne pręgi, podobne do nabrzmiałych żył, ciągnące się od nadgarstka aż po łokieć i w drugą stronę, rozpostarte na dłoni jak szkielet liścia. Zgiełk w głowie przybrał na sile. Nie miała już wątpliwości, że ktoś do niej mówi, że przekrzykuje się wiele głosów. Kropla zimnego potu spłynęła jej wzdłuż mostka.

„Szalona Meg…” – wybił się z chóru pojedynczy głos.

„Tak się nazywasz. Tak o sobie myślisz, prawda? Szalona Meg”.

„Spadaj – pomyślała Margueritte. – Spadajcie wszyscy. Won z mojej głowy, pasożyty!”.

„Och, jaka silna – mruczały głosy. – Jak się opiera. Jakiż umysł, ile woli walki. Znakomity nabytek”.

Myśli Margureitte wezbrały zimnym gniewem i tym samym uporem, z jakim podejmowała się rzeczy niemożliwych. Głosy wycofały się ze skomleniem i ucichły.

Wrócą, oczywiście, że wrócą.

Potarła skroń lewą dłonią, po czym skrupulatnie zawinęła prawą rękę w bandaż. Ostrożnie, bo drżały jej kolana, podniosła się ze skrzyni i nie zatrzymując się ani na chwilę, pomaszerowała do namiotu Belinde. Strażnik zrobił gest, jakby próbował ją zatrzymać, ale gdy tylko ich spojrzenia się zetknęły, cofnął się o dwa kroki i wyprostował na baczność. Margueritte gwałtownie poderwała materiał zasłaniający wejście. Jej przyjaciółka spała, obejmując koc, zwinięta w kłębek, z niedbale rozrzuconymi włosami. Pochrapywała leciutko.

– Belinde! – zawołała nagląco. – Belinde, Belinde!

Przyjaciółka skuliła się na sienniku, mrużąc oczy.

– Mmm. Łeee? – wybełkotała. – Meg? Co się dzieje?

– Tniemy – powiedziała Margueritte de Breville, zwana także Szaloną Meg. – Powyżej łokcia. I to już.

Vincent Thorpe

Vincent Thorpe

Utracona Bretania, 1 Juin 753 AG

Z początku pojawiają się przebłyski.

Podparty laską spaceruję noga za nogą po jaskrawozielonej, sprężystej trawie; nade mną słychać świergot ptaków. Ogrzewa mnie południowe słońce.

Siedzę na chłodnych kamieniach, w garści trzymam kilka polnych kwiatów. Naprzeciwko mnie przycupnął wielki bury kot i wpatruje się we mnie, a ja w niego.

Leżę na twardym posłaniu przykrytym świeżo krochmalonym płótnem i płaczę. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię przestać.

Czuję chropowatość zaciskanego w dłoni polnego kamyka.

Słodki, tłusty smak koziego mleka.

Cichy ból zagnieżdżony w mięśniach. Niezdarne próby wejścia po schodach na ganek.

Dopiero pewnego dnia budzę się z łyżką w dłoni, nad miską pachnącej owsianki z kozią śmietanką, poziomkami i jajkiem. Tym razem nie odpływam w nieświadomość. Powoli wraca do mnie poczucie czasu. Unoszę głowę i rozglądam się uważnie. Naprzeciwko mnie nad swoją owsianką siedzi stara kobieta o jasnych szarych oczach, skórze barwy kawy z mlekiem i twarzy pomarszczonej jak suszona morela. Nad nami opiekuńcze konary rozpościera wiekowa, sękata jabłoń. Wszędzie wkoło czuć zapach kwitnących dzikich róż.

Odetchnąłem głęboko i przyjrzałem się własnej dłoni trzymającej łyżkę, jakbym widział ją pierwszy raz w życiu. Gdybym nie wiedział, że jest moja, nie uwierzyłbym. Chuda, koścista jak u starego człowieka, z paznokciami podbiegłymi czarną obwódką. I dlaczego właściwie jem owsiankę lewą ręką? Przecież nie jestem mańkutem.

Z namysłem przełożyłem łyżkę do drugiej ręki i usłyszałem, jak starsza pani gwałtownie wciąga powietrze w płuca. Jak ona ma na imię? Nie pamiętałem. Może nigdy go nie poznałem? Chciałem ją jakoś uspokoić, więc otworzyłem usta i… i tyle. Z bliżej nieznanego powodu słowa nie mogły się uformować. Chociaż wiedziałem, co chcę powiedzieć, znikały w chwili, gdy już zamierzałem je wymówić, rozpływały się w masę nieskoordynowanych sylab. Kilka z nich wydostało się na zewnątrz. Poczułem się bardzo zażenowany.

Staruszka o coś mnie zapytała i w pierwszej chwili nie zrozumiałem. Nie mówiła po arboriańsku. Pytanie brzmiało jak zadane w bardzo dziwnym starobretońskim, ale kto używa tego martwego języka oprócz czarodziejów i uczonych? Stopniowo, odkurzając dawno zapomniany nawyk, przetłumaczyłem je sobie. Nagle wszystko wskoczyło na właściwe miejsce. Wiedziałem już, co to za dialekt i gdzie się znajduję.

– Czy mnie rozumiesz, chłopcze? Jak się czujesz?

Otworzyłem usta, ale słowa nadal nie chciały mnie słuchać. Im bardziej się koncentrowałem, tym prędzej rozpierzchały się na języku. Nieco sfrustrowany, zrezygnowałem z prób wysłowienia się i skinąłem głową.

– Nie możesz mówić?

Znów przytaknąłem. Niepewny, jak dalej prowadzić tę konwersację, wskazałem na miskę z owsianką i uśmiechnąłem się z aprobatą. Pochwała dla gospodyni to zawsze dobry pomysł.

Trochę się wystraszyłem, kiedy moja rozmówczyni pociągnęła nosem i zaczęła płakać. Ostrożnie podniosłem się ze stołka i opierając się o jasny sosnowy stół, przemieściłem się w jej stronę. Czułem, że nie powinienem się forsować – moje kolana drżały, z jakiegoś powodu szczególne trudności sprawiała prawa strona ciała. Położyłem dłoń na jej ramieniu w geście otuchy. Chlipnęła jeszcze kilka razy i złapała mnie za rękę.

– Mojemu mężowi nigdy się nie poprawiło – szepnęła. – Przeżył chorobę, tak jak ty, ale był jak dziecko. Jeszcze przez wiele miesięcy, aż zmarł.

Wiele miesięcy? Ile czasu minęło, odkąd zachorowałem? Rozejrzałem się z lekkim niepokojem. Wśród gałęzi jabłoni kryły się małe zielone owoce, powoli przekwitały dzikie róże. Po trawie biegały podrośnięte już, w pełni samodzielne kurczęta. Jak wiele czasu spędziłem w stanie półsnu w obcym kraju, zaniedbując misję, od wyniku której zależał stan świata i życie mojej mentorki? Gdzie pozostali? Zatrzęsło mną. Gdzie Amandine?

Zacząłem wyrzucać z siebie niezrozumiałe, gwałtowne sylaby. Starsza pani uspokajająco poklepała mnie po ramieniu.

– Och, chłopcze. Nigdzie nie idziesz. Nie możesz. Ledwo chodzisz, prawą rękę do dziś miałeś bezwładną. Zjedz spokojnie, odpocznij w ogrodzie, a nuż coś jeszcze do ciebie wróci. Mówili mi, że jesteś czarodziejem.

Jestem?

Nerwowo sprawdziłem obecność Źródła. Tkwiło tam gdzie zawsze, w samym środku mojej sieci energetycznej, buzująca kula światła, jasna, ciepła i swojska. Wskutek długiej nieobecności duchem mój własny umysł wyciął mi numer i teraz już nie postrzegałem niedawno nabytej mocy jako obcej, przytłaczającej czy też budzącej onieśmielenie. Źródło było częścią mnie, jak ręka albo noga. Odkąd zaglądałem do niego ostatnio, urosło jeszcze o kilka jednostek i teraz dochodziło do stu piętnastu. Czy to dlatego, że intensywnie pracowało przez cały czas, usiłując przywrócić mnie do życia? Niewykluczone.

Ale czy potrafiłem z niego jeszcze korzystać? Niewątpliwie coś złego stało się z moim mózgiem. Nie mogłem mówić. Czy wciąż umiałem liczyć?

Spróbowałem kilku prostych przekształceń. Powoli zacząłem całkować w myślach. Nadal rozumiałem zasadę, ale szło jak po grudzie. Przeraziłem się, że straciłem znajomość matematyki. Pociemniało mi przed oczami, musiałem oprzeć się o stół. Staruszka poprowadziła mnie delikatnie, żebym usiadł. Odetchnąłem głęboko, wlepiłem spojrzenie w owsiankę. Nagle dotarło do mnie, że jestem bardzo głodny.

Krótki okres aktywności okazał się niezwykle wyczerpujący. Większość dnia spędziłem na wiklinowym krześle w ogrodzie, obserwując krzątaninę Solange – tak właśnie miała na imię wdowa, a nie pamiętałem go dlatego, że nigdy wcześniej go świadomie nie usłyszałem. Ciągle morzył mnie sen, ale starałem się mu opierać. Głupio mi było, że tak siedzę i nic nie robię, podczas gdy wdowa pracuje. Ale przede wszystkim chciałem jak najszybciej przejść do działania. Sądząc po zmianie pór roku, mój letarg trwał co najmniej kilka tygodni (miałem nadzieję, że nie upłynęły lata!). Nie miałem pojęcia, co się stało z pozostałymi, a przede wszystkim z moją narzeczoną. Czy zostawili mnie tutaj dla rekonwalescencji i bezpieczeństwa? Czy może… Jak przez mgłę przypominałem sobie burzę, dygocące ściany, trzaskające zaklęcia, odór skażonej magii. Kathryn by się obroniła. Ale Amandine? Jak wypytać wdowę, skoro wciąż nie mogłem mówić?

Rozwieszając pranie na sznurze między dwiema jabłoniami, Solange opowiadała o przeszłości.

– Nie wiem, ile rozumiesz – zaczęła – ale po twoich oczach widzę, że więcej, niżby się zdawało. Wierzę, żeście czarodzieje. Służyłam we dworze za młodu, zbierałam zioła dla pani de Spinel. Rozpoznam zaklęcie, gdy je zobaczę. Zrządzeniem Wędrowca pierwsi magowie w Bretanii po latach zjawili się w moim obejściu, zdrożeni i chorzy. Dziwnie się czasem w życiu składa.

Zamilkła.

„Kontynuuj – pomyślałem. – Wiesz przecież, że umieram z niepokoju”.

– Już nie przenosisz zarazy – dodała. – Ja bym zresztą i tak jej nie złapała. Kto tutaj zamieszkał, na bagnach, dawno zachorzał na wiosenną chorobę albo wyzionął ducha na krwawą śmierć. Gdym cię zobaczyła, myślałam, żeś już trup. Oddychający, ale trup. Lada chwila odejdziesz do lepszego świata. Tylko że wcale nie chciałeś. Gorączka spadła, dałam ci wody z butli, jak czasem karmię koźlęta. Wszystko wypiłeś. Później dawałam mleka. Jadłeś. Myślałam, że nic z ciebie nie będzie. Roślinka, pusta skorupa. Podam napar z lulka, zaśniesz sobie w spokoju. Wahałam się, a ty usiadłeś, chciałeś jeść. Nie umiałam pozwolić ci odejść. Mówiłam sobie: „Czarodziej, kto wie, jakie cuda jeszcze się zdarzą. Tak samo uważała ta młodziutka królewna”.

Oparłem dłonie o poręcze krzesła, jęknąłem pytająco. Milczała, patrząc na mnie ze smutkiem. Zginęli? Muszę wiedzieć.

– Będziesz chciał za nimi iść – powiedziała wreszcie – a nie możesz. Jastrzębie zabrali królewnę, dziewczynkę i twoją panią, Wielką Maginię. Chcesz wiedzieć, czy wszystkie trzy są całe i zdrowe. Tego ci nie potrafię obiecać. Ale pojmali je żywcem, zatem były im potrzebne. Nie szukaj ich. Nawet gdybyś zupełnie odzyskał władzę w ciele i moc czarodziejską, a powiem, że zaczynam już wierzyć w takie cuda, jak jeden uczeń czarodzieja da radę potworom, które zmogły je obie? Kto podaruje ci armię? Zostań tu do zimy. Odpocznij. Wyzdrowiej.

Z powagą pokręciłem głową i położyłem dłoń na sercu. Solange zacisnęła usta i przenikliwie wpatrywała mi się w oczy.

– Rozumiem. Amandine de Branche d’Aure wcale nie jest twoją panią, tylko panią twojego serca, prawda?

Odniosłem wrażenie, że zaszło jakieś nieporozumienie dotyczące tożsamości mojej narzeczonej, ale to było nieistotne. Przytaknąłem.

– Źle pokochać jednego z Wielkich – powiedziała. – Są stworzeni do wyższych celów, kapryśni jak pogoda, niszczycielscy jak dzieci. Moc zatruwa im krew. O nic nie dbają, tylko o siebie.

Podrapałem się w głowę z zakłopotaniem. Może w czarnej legendzie o Magach Pustki tkwi odrobina prawdy. Może powinienem to sobie zanotować w pamięci i pilnować się w razie potrzeby. Ale z drugiej strony tutaj przez dłuższy czas znano tylko Lucjusza. Zapewne istniały przyczyny, dla których nazywano go Szalonym. Bretańczycy mogli mieć równie dokładne informacje jak my.

Bądź co bądź moja szefowa dosłużyła się identycznego przydomku…

Nieważne.

Kim są Jastrzębie? Dokąd zabrali moją narzeczoną? I – no właśnie, dobry pomysł – jak w tym świecie zorganizować sobie armię? To znaczy jakich wrogów mają moi wrogowie? Otworzyłem usta i znowu je zamknąłem. Program minimum, Vince. Skoncentrowałem się. Sylaba po sylabie. Czy pamiętam chociaż, jak się formułuje sylaby?

– A… man… dine… – wychrypiałem nieswoim głosem.

– Chłopcze. – Wdowa Solange rzuciła prześcieradło na balię, podbiegła i objęła mnie ramionami. – Proszę. Nigdzie nie uciekasz. Nie możesz. Nie w tym stanie.

Uspokajająco zacisnąłem dłoń na jej ręce. Miała rację. Nie przeszedłbym bez odpoczynku stąd do ganku, a co dopiero marzyć o wyruszeniu w podróż. I co sobie jeszcze wyobrażałem – że zacznę rzucać zaklęcia bez słów jak czarodziej z wieloletnią praktyką, chociaż dopiero niedawno przeszedłem aktywację Źródła? Musiałem najpierw odzyskać zdrowie.

Zamknąłem oczy. W mojej wyobraźni zmaterializowała się Amandine, jej włosy jak burza ognia, drobny piegowaty nosek i sylwetka leśnej boginki. Moja driada, gotowa walczyć z całym światem, jeśli ktoś wszedł jej w szkodę. Podała się za Maga Pustki. Trafiła do niewoli, żeby mnie chronić. Pomyśleć tylko, że jeszcze nie tak dawno nie chciała mieć nic wspólnego z czarodziejami. Nie zasługiwałem na nią. W ogóle nie powinna trafić do Utraconej Bretanii, niezależnie od tego, jakimi magicznymi przedmiotami obsypał ją Weyland. Gdyby nie weszła w krąg, Wyrocznia nie zabrałaby jej przecież w podróż. Powinienem zachować się bardziej stanowczo i jakoś wyperswadować jej uczestnictwo w wyprawie. Rzeczywiście, nie dbałem o nic, tylko o siebie.

Teraz rzeczywiście musiałem się skupić na sobie, jeśli chciałem w ogóle ją odnaleźć w tym cholernym kraju. Mięśnie, które tak pracowicie utrzymywałem w formie ze względu na specyfikę pracy z czarodziejami, zanikły. W dodatku po prawej stronie ciała nadal miałem niedowłady – pięść nie zaciskała się do końca, powłóczyłem nogą. Nikt by we mnie nie rozpoznał zawodnika, który zdobył kiedyś piąte miejsce w amatorskim okręgowym turnieju Drogi Czapli.

„A poza tym – pomyślałem sobie – jakoś trzeba się odwdzięczyć starszej pani za długotrwałą opiekę nad kaleką. Szybciej zacznę się nadawać do roboty w obejściu niż do rzucania czarów. Do pracy, Vince. Ruszaj się, i to już”.

Podjąwszy wreszcie należytą decyzję, zasnąłem w wiklinowym fotelu jak dziecko, po czym przedrzemałem cały dzień aż do późnego wieczora.

* * *

Następnego ranka obudził mnie chłód. Nie wiem, jaką bitwę toczyłem we śnie, ale prześcieradła były rozkopane, a koc leżał zrzucony na klepisko. Ledwo pamiętałem, że wieczorem dotarłem o własnych siłach do łóżka, czułem się jednak trochę lepiej.

Ostrożnie usiadłem na łóżku – prawdziwym łóżku, a nie zwykłym sienniku, z sosnową ramą wyrzeźbioną w łagodne fale. Dzieło zmarłego męża Solange. I nie było to łoże małżeńskie, a zatem musiało kiedyś służyć ich dorastającemu dziecku. Poskrobałem się w głowę. Wieś, do której trafiliśmy za pierwszym razem, wyglądała bardzo prymitywnie. Nie spodziewałbym się, że w Bretanii – w kraju, który cofnął się cywilizacyjnie do Ciemnych Wieków – chciało się komuś rzeźbić meble dla dzieci. W dodatku były tu dwie izby sypialne. Domek wydawał się spory jak na wiejskie standardy, a mąż Solange pewnie wybudował go sam.

Zacisnąłem prawą pięść. Nadal się nie domykała, ale dziś czułem już wszystkie mięśnie. Podejrzewałem, że bez pomocy ubiorę się i dotrę do wychodka, chociaż może to zająć trochę czasu. Proces zdrowienia, który wczoraj skumulował się w odzyskaniu świadomości, nadal trwał. Spróbowałem sformułować jakąś wypowiedź, jednak z moich ust znowu wydobył się tylko bełkot. Brzmiało fatalnie, jakbym nie tylko stracił mowę, lecz także zdrowy rozum. Może na razie lepiej nie próbować się odzywać.

Przywołałem za to w myślach kilka układów Drogi Czapli. Każdy składał się z serii ćwiczeń dla zapamiętania form i nabrania wprawy w ich stosowaniu. Znałem układy uczące postaw obronnych i te bardziej agresywne, z bronią i bez, ale istniało parę takich, które służyły wyłącznie do nawiązania kontaktu z własnym ciałem. Formy były proste, a od jednej do drugiej przechodziło się powoli, harmonizując oddech. Każdy mógł je wykonywać, nawet kaleka.

Jakiś czas później wdowa Solange zagapiła się na mnie i upuściła skopek z mlekiem, na szczęście z niezbyt dużej wysokości. Stałem pod jabłonią w Postawie Trzech Bitew – czy raczej takiej, która ją z grubsza przypominała – kończąc jeden z układów ćwiczeń oddechowych. Chciałbym powiedzieć, że wyglądałem jak wracający do zdrowia wojownik, ale pewnie robiłem wrażenie szurającego nogami anemika. Dłuższą chwilę musiałem uspokajać Sol, na migi zapewniając ją, że nie oszalałem.

Po śniadaniu, za pomocą gestykulacji i upokarzająco namolnych pojękiwań, udało mi się przekazać, że chciałbym zobaczyć, czy coś zostało z naszych bagaży. Już mnie morzyła senność, ale bardzo się starałem ogarnąć, ile tylko dawałem radę. Nie mogłem się pozbyć wrażenia, że czas mi ucieka.

– Jeśli zemdlejesz nad swoimi książkami, nie będę cię znowu zaciągać na płótnie do domu – sarknęła wdowa. – Ostatnim razem pomagał mi Niedźwiedź.

Uniosłem brew. Za moimi plecami coś zaszczekało entuzjastycznie i w zasięgu mojego wzroku pojawił się kudłaty wilkopodobny pies. Sędziwy, ale najwidoczniej całkiem żwawy. Poklepałem się w udo. Niedźwiedź postanowił wylewnie się przywitać, obśliniając mi twarz. Jego oddech niemal ściął mnie z nóg. Jak przez mgłę przypomniałem sobie cierpliwą psią obecność, kiedy zasypiałem w ogrodzie albo godzinami tkwiłem na ganku.

– Czarodziejki zostawiły wszystkie tobołki w stodole – dodała Solange. – Przeniosłam do domu, żeby myszy nie pogryzły. Wielka Magini czegoś w jednym szukała, sukni albo lekarstw; był otwarty, stąd wiem, że nosiliście ze sobą cenne księgi.

Poczułem, jak czerwienieją mi policzki. O ile pamiętałem, zostały tam jeszcze dwa zielniki i podręcznik botaniczny. Nie potrafiłem podjąć decyzji i wreszcie ich wyrzucić. Ciekawe, czy składany dom Lucjusza ostatecznie wylądował w bagnie, Amandine cały czas się odgrażała, że pozbędzie się balastu.

Nie upłynęło wiele czasu, a siedząc na łóżku – na wypadek gdybym rzeczywiście zemdlał nad książkami – przeglądałem, co właściwie zostawiliśmy w charakterze niezbędników podczas podróży przez las.

Po tym, jak nasze automagiczne sakwy rozpruły się lub trwale zamknęły podczas podróży na drugą stronę świata, przepakowaliśmy się jak leciało, a stopniowa i nieraz losowa redukcja bagaży tylko pogorszyła sytuację. W plecakach tkwiły wymieszane rzeczy moje, Kathryn i Amandine. Oddzielałem brudną odzież od narzędzi, które jeszcze się mogły przydać. Znalazłem scyzoryk o siedmiu ostrzach – z korkociągiem, bo właściwie dlaczego nie, zwój cienkiej, ale mocnej linki, zapasowy działający kompas – Amandine na pewno zabrała ten, który dostaliśmy od Weylanda, nie wyobrażałem sobie jej idącej przed siebie bez żadnych wskazówek – prawdziwe zapałki, ale niestety zupełnie przemoczone. Kiedy zacząłem przeglądać apteczkę i zielniki, oczy Solange zalśniły. Wręczyłem jej jeden z moich starych zbiorów. Odwracała strona po stronie, wymawiając z aprobatą nazwy ziół. Niektóre brzmiały identycznie jak te, które znałem.

Podczas choroby musiałem chyba wychlać wszystkie eliksiry przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, chociaż w ogóle tego nie pamiętałem. Pewnie i tak większość z nich wyrzygałem zaraz po wypiciu. Ale zostały środki odkażające, igły, nici chirurgiczne. Spakowałem je skrupulatnie. Nawet jeśli pobrudziłem plecaki z wierzchu – krwią lub czymś innym – po tylu dniach zarazki były nieaktywne. Tym bardziej nikomu nie zagrażały czyste przedmioty, które schowano w środku.

– Jesteś medykiem? – spytała wreszcie wdowa.

Pokręciłem głową i rozłożyłem ręce.

– Zatem zielarzem, podobnie jak ja?

Przytaknąłem. Nie warto wchodzić w arboriańskie niuanse dzielące pomocnika czarodzieja od medyka.

– Pechowo, że akurat ty zachorowałeś, prawda?

„Chyba nie tak pechowo – pomyślałem sobie – skoro jednak udało mi się przeżyć”. Zastanowiło mnie to na chwilę. Jakim cudem? Jasne, statystycznie miałem kilkuprocentową szansę, ale mniej więcej pamiętałem, że dopadła mnie najostrzejsza postać choroby. Solange sama twierdziła, że wyglądałem już jak trup. Z takiego stanu nie wraca się do zdrowia, zbyt wiele narządów zmienia się w krwawą pulpę. Płuca, nerki, wątroba, wszystko wysiada. A ja się czułem tak, jakbym wstał po trochę gorszej grypie (nie licząc, rzecz jasna, objawów neurologicznych). Czy to normalne u czarodziejów? Nikt nie robił badań na Magach Pustki…

Dalej przeglądałem bagaże. Odnalazłem automagiczną sakwę, która zawierała między innymi przenośną kulę Kathryn (tak długo narzekała na jej utratę, aż wreszcie zapamiętałem). Spróbowałem ją otworzyć – nic z tego. Wydobyłem z plecaka Kathryn ciężką srebrną księgę – podarowany nam przez Weylanda Podniebny Rydwan, składany latający pojazd, który kiedyś należał do rodu d’Argent. Na dnie mojego bagażu znalazłem obydwa składane domy – elegancką teczkę należącą do Margueritte i ciężki grzmot Lucjusza Szalonego. Żaden z naszych magicznych przedmiotów nie działał, a do domu Lucjusza nie znałem hasła. Czy powinienem pójść śladem mojego szacownego kuzyna i wszystko zostawić? Dom Solange to znacznie lepsze miejsce niż dziura w ziemi tam, gdzie zawracają gawrony.

„Sakwa prawie nic nie waży – postanowiłem wreszcie – a kiedy się wreszcie otworzy, będę mógł skontaktować się z Margueritte. Biorę też obydwa domy, przecież w gabinecie Meg znajdują się informacje konieczne do uratowania świata od zagłady. A ten drugi… Znam się na dziełach Arte Benare jak mało kto, może go rozszyfruję. Czy zabrać Rydwan? Nie działa, ale gdyby jednak…”.

Solange przypatrywała się tym wszystkim niezwykłościom z dziwnym wyrazem twarzy, jakby coś jej się przypomniało. Podobno kiedyś asystowała czarodziejce, tak jak ja. Wskazała wreszcie na Rydwan.

– Królewski herb de Branche d’Argent – powiedziała z szacunkiem. – Księga królów. Czyli ta dziewczyna rzeczywiście jest spadkobierczynią tronu.

Spróbowałem przekazać na migi, do czego służy Rydwan.

– Nie mam pojęcia, co chcesz mi powiedzieć – westchnęła. – Najdziwniejsza historia w całym moim życiu, a ja nie mogę jej poznać. Chciałabym, abyś odzyskał mowę.

Bezradnie wzruszyłem ramionami. Też bym chciał.

* * *

Kilka dni później stałem przy pniaku i stercie drewna, rozglądając się dookoła jak dzieciak, który właśnie zamierza coś zbroić. W pniak wbito siekierę. Tkwiła tak już pewien czas i chyba zardzewiała. Nadal nie domykała mi się prawa pięść, ale przecież i tak użyję obydwu rąk. Najwyższa pora zacząć pomagać w gospodarstwie.

Złapałem siekierę i ją poluzowałem. „Liczy się technika, nie siła” – powiedziałem sobie, dźwignąłem ją z ciężkim stęknięciem i odłożyłem na bok. Ułożyłem na pieńku starannie wybrany kawałek drewna – nieco szerszy i niższy od pozostałych. Zacisnąłem dłonie na rękojeści siekiery. No to siup.

Nagle rozległo się gwałtowne ujadanie Niedźwiedzia.

Straciłem koncentrację, gdy siekiera była już w locie, i krzywo uderzyłem. Drewno się przechyliło, a ostrze ześliznęło bokiem. Odskoczyłem w porę, siekiera wbiła się w ziemię. Usłyszałem podniesiony głos Solange, więc spontanicznie postanowiłem dać nogę, ale potknąłem się o własną prawą stopę i z impetem przewróciłem na trawę. Solange krzyczała, pies szczekał, a od podwórza dało się słyszeć hurgot toczącego się wozu.

Mocno zakłopotany podniosłem się do pozycji siedzącej. Poplamiłem spodnie trawą, a od machania siekierą chyba naderwałem sobie mięśnie obydwu rąk. Co ja sobie właściwie wyobrażałem? Że będę taki męski? Mogłem zrobić pranie albo wydoić kozę. „Chociaż nie – poprawiłem się trzeźwo – co najwyżej wyiskać psa z kleszczy. Albo wodzić kurczęta, jeśli nie będą za szybko uciekać”.

Od strony wozu dobiegł mnie głośny, zaraźliwy rechot. Najwyraźniej Bretańczyków nikt nie uczył, że nie należy naśmiewać się z kalectwa.

– I czego on znowu próbuje, co? – W moją stronę zmierzał barczysty, brodaty mężczyzna. – Cześć, Milczku. Widzę, że czujesz się już lepiej. Kiedy spotkaliśmy się ostatnim razem, usiłowałeś rozmawiać z drzewkiem orzechowym. Nie mam pojęcia, po jakiemu to było, ale kozy ci wtórowały.

Z wolna dźwigając się na nogi, rzuciłem mu mordercze spojrzenie.

– O, słyszysz mnie – zdziwił się.

– Nie kpij z niego, Audry. – Solange skrzyżowała ramiona. – Każdego może dotknąć choroba i słabość.

– Oczywiście. Dlatego należy się z nich śmiać.

– Co innego śmiać się ze swojej niemocy, co innego z cudzej.

Uniosłem dłoń, prosząc o uwagę. Audry przyglądał mi się z iskierkami ciekawości w oczach. Pokiwałem palcem, jakbym obiecywał mu jakąś magiczną sztuczkę. Patrzył więc na moją lewą rękę i nabrał się na najstarszy numer świata, kiedy błotna buła ugnieciona w prawej dłoni wylądowała mu na koszuli.

Strzepnął błoto i wlepił we mnie wzrok, jakby chciał mi przyłożyć. „Świetnie – pomyślałem sobie – dlaczego nie. W razie czego wykonam kontrolowany upadek, już i tak jestem cały w błocie”. Przyjąłem postawę obronną.

Audry znów wybuchnął gromkim śmiechem.

– Dobra, stary – powiedział. – Chyba cię rozumiem. Też by mnie szlag trafiał na twoim miejscu. Ale wiesz, zabierasz mi robotę. Ja tu między innymi po to przyszedłem.

Kurtuazyjnie wskazałem siekierę.

Parę godzin później wiedziałem już, że mój nowy znajomy zjawiał się u Solange jako stały pomocnik i dostawca dóbr wszelakich. Tym razem przywiózł dwa worki rozmaitych korzeni, które należały się jej od dawna jako zapłata. W normalnych okolicznościach wdowa świadczyła usługi medyczne dla całej wsi (i zapewne kilku okolicznych, które nie miały zielarza). Kiedy chorowałem, zarządziła kwarantannę. Nie rozgłaszała szczegółów, ale ludzie jej ufali, więc nie wypytywali o zbyt wiele. Na szczęście nic szczególnego nie wydarzyło się w tym czasie, wiosna przerodziła się w lato, okres najcięższych chorób już minął i dopiero się zbierało na pierwszą falę narodzin.

– Wziąłem też cztery garnce wina i paczkę dobrego ziela od Gillesa – opowiadał Audry – to będzie czym opłacić królewskich żołdaków. Szykują się do objazdu.

– Tak prędko? – zdumiała się Solange. – Dopiero, sucze syny, opróżnili mi spiżarkę. A jeszcze Jastrzębie…

– Byłbym przywiózł wina wcześniej, może nie zagroziliby twojemu obejściu – mruknął z poczuciem winy. – Teraz ludzie są przelęknieni. Nie chcą wołać po ciebie, babciu Sol. Boją się Piętna.

– Nie ma żadnego Piętna, a i wszystkie szkody naprawione – żachnęła się wdowa. – Postraszyli mnie tylko, żeby znaleźć to, czego szukali. Huczało, buczało, ale poszli sobie. Wiesz przecież.

– A ten twój Milczek to kto, babciu Sol? Siedzi tutaj, patrzy, coś tam po swojemu kombinuje, chociaż znać, że ma rozum dziecka…

– I o to się już pytałeś. Zwykły podróżny. Trafił na bagna, nawdychał się złego powietrza. Jastrzębie go zostawili, bo niewiele był dla nich wart. Niedawno mgła zeszła mu z oczu, stąd cię słyszy i rozumie więcej, niż przypuszczasz. Chociaż – rzuciła mi ostre spojrzenie – nie zawsze słucha poleceń.

Kiedy Audry poszedł rozładować wóz, znikając na chwilę z pola widzenia, Solange ściągnęła usta i popatrzyła na mnie uważnie.

– Lepiej nie wiedzieć zbyt wiele o takich rzeczach jak porwane królewny i Wielcy Magowie – mruknęła. – Lepiej, żeby ktoś nie wiedział, że się wie. Ludzie zawsze chcą się zdać więksi, niż są. Lepiej wydawać się mniejszym.

„Tak jak ty, Solange?” – chciałem zapytać. Zastanawiałem się, jak długo zajmowała się zbieraniem ziół dla pani de Spinel. Z doświadczenia wiedziałem, że trudno się przy tym nie nauczyć czegoś więcej. Jeśli cokolwiek zdołałem pojąć o tym świecie, panował tutaj feudalizm i lepiej było się nie przyznawać do znajomości magii bez szlacheckiego pochodzenia i talentu dziedziczonego od trzech pokoleń wstecz. A przynajmniej tak wyglądały te sprawy w Arborii, zanim przerobiliśmy uwłaszczenie chłopstwa, dwie rewolucje i wojnę kontynentalną. Teraz mieliśmy królów elekcyjnych, Arcymaga z gminu i wolne niedziele.

Co się robiło z porwanymi królewnami w Ciemnych Wiekach? Trzymało w lochu albo w wieży? Wydawało za swoich sojuszników? I czy coś groziło Lily? Jeśli ludzie króla zachowali odrobinę ludzkich uczuć, potraktują dziecko łagodniej. A co z wrogimi czarodziejami? Przeszedł mnie dreszcz, kiedy uświadomiłem sobie, że znajdujemy się w świecie, gdzie narzędzia tortur wciąż funkcjonują jako część aparatu śledczego. W dodatku jeśli ludzie króla zorientowali się, że Amandine nie ma własnej magicznej mocy, że nie jest tym, kogo szukali…

Wyobraźnia mnie zawiodła i chyba znów straciłem świadomość, bo w następnej chwili zorientowałem się, że siedzę na wiklinowym krześle, płacząc w zwinięty koc. Audry obserwował mnie z mieszaniną współczucia i niesmaku.

– Za dużo naraz. – Solange pokręciła głową. – Przepraszam, to moja wina. Idź się położyć, chłopcze.

* * *

I tak mniej więcej upłynęły dwa tygodnie. Codziennie przed śniadaniem i o zachodzie słońca powtarzałem układy Drogi Czapli. Harmonizowałem oddech. Uwalniałem jasne smugi mocy ze Źródła, pozwalając jej wypełniać moją sieć energetyczną i przepływać przez ciało w rytmie zmieniających się postaw. Ćwiczenia uspokajały mnie, umacniały w poczuciu celu i rozjaśniały umysł. Przywróciłem prawej dłoni niemal pełną sprawność. Różnicę byłoby widać tylko wtedy, gdybym grał na instrumencie muzycznym albo przepisowo gestykulował podczas rzucania zaklęć. Nadal powłóczyłem nogą, jeśli ktoś się dobrze przyjrzał. Nauczyłem się od nowa mówić „tak”, „nie” i parę innych pojedynczych sylab.

Wkrótce do codziennego reżimu ćwiczeń dołączyłem przeliczanie wzorów. Wprawdzie dopiero od niedawna dysponowałem Źródłem, które pozwalało kształtować magię, ale przez dwadzieścia cztery lata trenowałem z Meg. Przetworzyłem z nią więcej różnorodnych zaklęć, niż niektórzy czarodzieje mają w repertuarze przez całe życie. Towarzyszyłem jej, kiedy wizualizowała obliczenia, i nauczyłem się dotrzymywać jej kroku. I teraz, trenując ze Źródłem, dołączałem kolejne formuły. Przypomniałem sobie, że każdy wzór ma odzwierciedlenie w geometrii, i przed moimi oczami defilowały zmieniające się w trzech i czterech wymiarach kształty.

Nie jestem pewien, kiedy zrozumiałem coś, co powinno być dla mnie od samego początku oczywiste.

Margueritte nie tylko zapomniała o nauce gestykulacji. Zawsze, kiedy pod pretekstem wspólnego przetwarzania uczyłem się nowego materiału, skupiałem się na kalkulacjach i przepływie mocy. Rzucaliśmy zaklęcia razem, ale ja ich prawie nigdy nie wymawiałem. Meg się tym zajmowała – jeśli chciała, bo większość tych prostszych stosowała bez słów. Twierdziła, że ją spowalniają.

Nie wiedziałem, czy szefowa specjalnie podniosła mi poprzeczkę, czy po prostu nie dbała o tę nieistotną obudowę procesu czynienia magii, ale fakt pozostawał faktem. Istniało kilka zaklęć, które mogłem rzucać bez punktowania słowami kolejnych etapów obliczeń. Prawdę mówiąc, gdybym wcześniej zdawał sobie z tego sprawę, może dostałbym lepszą ocenę na egzaminie. Bo część werbalna tylko odciągała moją uwagę od wzorów.

Codziennie przymierzałem się do rzucania zaklęć, ale rozpraszały się, zanim udało mi się ukształtować moc. Jednak w miarę jak przybywało mi sił, coraz dłużej utrzymywałem koncentrację i szybciej przekształcałem wzory.

Oprócz tego pomagałem w gospodarstwie, przynajmniej w takich pracach, które mogłem wykonywać. Doiłem kozy – kopały i gryzły, jeśli niewłaściwie zabrałem się do rzeczy, więc należało uważać – robiłem pranie, skrobałem warzywa i zamiatałem. Oczywiście nie wszystko naraz, nadal łatwo się męczyłem. Rekonwalescencja i tak postępowała szybko. Po raz pierwszy, odkąd moje Źródło uległo aktywacji, naprawdę czułem, że czerpię korzyści z bycia czarodziejem.

Wieczorami długo leżałem na wykrochmalonym prześcieradle, starając się zasnąć. Ostatnie godziny przed północą tonęły w czerni i na próżno starałem się odnaleźć nadzieję, która popychała mnie do działania o świcie. Wspominałem Amandine. Czasem płakałem.

Śniły mi się kamienne wieże i labirynty lochów, zstępujące głęboko w trzewia kontynentu.

Pewnego dnia wstałem jak zwykle wczesnym rankiem i podjąłem ćwiczenia w ogrodzie. Dziś moją gospodynię miał znowu odwiedzić Audry; wiedziałem, że to moja jedyna szansa na transport w ciągu najbliższych tygodni. Układ Drogi Czapli, jaki wybrałem, był bardziej dynamiczny. Składał się z sekwencji postaw obronnych, pchnięć i niskich kopnięć; uznałem, że jeśli wykonam go płynnie, dam radę wyruszyć w samodzielną podróż.

Skończyłem, oparłem dłonie o kolana i oddychałem. Usłyszałem, jak wdowa Solange bije mi brawo, więc ukłoniłem się z galanterią. Roześmiała się jak dziewczyna. Pomyślałem, że chyba nikt wcześniej nie składał jej ukłonów. Czy chciałaby zobaczyć zaklęcie? Czy się uda?

Złożyłem dłonie w geście nabierania wody i zamknąłem oczy. To był najprostszy pod słońcem wzór, tak łatwy, że można go było ukształtować z nieaktywnym Źródłem. Kula Światła. Przeliczyłem, uformowałem kształt, nasyciłem go mocą. W moich dłoniach rozjarzył się delikatny blask. Udało się. I nawet nie kosztowało mnie to wiele wysiłku. A może…?

Zanim zdołałem sobie to wyperswadować, już przeliczałem zaklęcie lokalizacyjne, ulepszoną wersję mojej szefowej. Nie potrzebowałem żadnych rekwizytów, żeby wprowadzić parametry Amandine. Znałem ją od siedmiu lat, całowałem wszystkie piegi na jej ciele, wyrwany ze snu w środku nocy rozpoznałbym zapach jej perfum. Funkcje i różniczki przekształcały się niemal mimo woli. Pracowicie uformowałem należący do magii Pustki element Sevri. Moc przelała się ze mnie we wzór. Złota nić, cienka jak włos, wystrzeliła w niebo i pomknęła daleko na północny zachód. Rozkwitła we mnie nadzieja.

Solange stała obok kępy dzikich róż z prześcieradłami zwiniętymi w rulon. Jej wcześniejsza radość wyparowała. Wdowa spoglądała śladem zaklęcia, marszcząc brwi i powtarzając coś bezgłośnie, wreszcie odwróciła się w moją stronę.

– Amandine Cerise nie jest Wielką Maginią, prawda? – zapytała smutno. – Zajęła twoje miejsce. Skłamała Jastrzębiom, żeby cię zostawili.

Powoli skinąłem głową.

– Źle kochać Wielkich. – Jej głos zadrżał. – Idź, milczący chłopcze. Idź ją znaleźć. Nie będę cię zatrzymywać.

* * *

Wóz drabiniasty, wyładowany płóciennymi workami i pękatymi baryłkami, podskakiwał w koleinach. Jak się okazało, wizyta Audry’ego u Solange była tym razem tylko pierwszym przystankiem w drodze do miasta. Bardzo mi to pasowało. Siedziałem z przodu, tuż za nim, i podziwiałem krajobrazy. Jechaliśmy przez rzadki sosnowy las, a później wzdłuż wsi ciągnących się jedna za drugą, lepiej utrzymanych niż tamta pierwsza, skażona wioska. Chaty budowano parterowe, na planie prostokąta i kryto je strzechą. Przeważnie były drewniane, chociaż zauważyłem dwa budynki z czerwonej cegły. Na łąkach pasły się naraz po dwie, trzy krowy, czasem jakaś koza. To, co rzucało się w oczy, to kiepskie zdrowie bydląt i niedostatek koni; jeśli już jakiegoś zauważyłem, wyglądał leciwie albo tak cherlawo, że ledwo się trzymał na nogach. Po niektórych obejściach znać było zaniedbanie, minęliśmy też dwa opuszczone gospodarstwa – jedno z nich spłonęło jakiś czas temu.

Na horyzoncie zbierały się ciężkie czarne chmury; miałem nadzieję, że dotrzemy na miejsce, zanim lunie. Poznawałem też uroki bycia niemową; Audry najpierw głośno śpiewał, później długo opowiadał mi o swojej żonie i dorastających dzieciach. Od czasu do czasu pomrukiwałem zachęcająco, z nadzieją, że dowiem się czegoś o Bretanii. Trochę narzekał na żołnierzy, którzy, zdaje się, konfiskowali wszystko co jadalne na potrzeby armii, zaraz po tym, jak Zakon Cierpliwego Wędrowca ściągnął podatki. Nie wspominał nic o czarnoksiężnikach, Jastrzębiach ani gigantycznych ksenowurmach. Nic nie wiedział o skażonych wsiach, a może po prostu nie chciał o nich mówić. Życie w Bretanii najwidoczniej toczyło się znacznie spokojniej i banalniej, niż się nam zdawało na pierwszy rzut oka. Ale nie dało się ukryć, że bieda aż piszczała, a ludzi wyżymano jak bieliznę po praniu.

– A ty co, za pracą? – zapytał się wreszcie Audry, gdy w oddali ukazały się miejskie mury i wysokie zamkowe wieże. – Solange gada, żeś zielarz.

– Tak.

– A pamiętasz coś jeszcze z tego? Rozumu ci nie odebrało? Tylko mowę?

– Tak, nie, tak.

– Aha. Czyli nie jesteś taki całkiem głupi.

– Nie.

– Tylko trochę.

– E… nie.

– Ja bym na twoim miejscu został. Widziałeś chociaż swoje odbicie? Próbowałeś się ogolić? Myślałby kto, że wczoraj wstałeś z grobu. Jak ty się w ogóle ruszasz na tych patykach? I jeszcze żółte sińce pod oczami i te paznokcie; kto się zna, będzie wiedział, że to po Krwawicy. Gdzie pracę dostaniesz? Zlinczują cię.

– Tak… nie… nie… iść.

– Cholera, bardzo gadatliwy z ciebie niemowa. Ale posłuchaj, nie przyznawaj się przed strażnikami, że mówisz cokolwiek. Pomyślą, że z nich kpisz albo coś knujesz – westchnął. – Na świętą Aimée spoza Świata, i tak pomyślą, że knujesz. Masz.

Wręczył mi ciężki bukłak.

– Wino. Daj im, ale nienachalnie. Jak będziesz miał widoczną kontrabandę, nie ogołocą cię z niewidocznej. Rozumiesz?

– Tak, tak.

Zbliżaliśmy się do miejskich murów. Przyglądałem się wysokiej ścianie z bloków szarego granitu oraz rozmieszczonym co kilkadziesiąt metrów wieżyczkom strażniczym i nie mogłem się pozbyć wrażenia, że nawet Ombre było większe. Oczywiście przyzwyczaiłem się do warunków arboriańskich, gdzie miasta i wsie rozpełzały się na sporej powierzchni, a zabytkowe fortyfikacje obronne – jeśli ocalały – pełniły funkcję atrakcji turystycznej i oddzielały starówkę od nowszych dzielnic.

Nad murami górował zamek, elegancki i szary; sądząc po wysmukłych łukach i niemożliwie strzelistych wieżach, zbudowany z pomocą magii. „Kathryn spędziłaby cały dzień, badając tutejszą architekturę” – pomyślałem smutno i nasunąłem kaptur na głowę. Ciemnowieczne miasteczko jakoś straciło dla mnie swój urok.

Przed bramą zatrzymało się jeszcze kilkanaście wozów drabiniastych, takich jak nasz, i pokaźna grupka pieszych podróżnych. Konie parskały (w większości równie stare i cherlawe jak te, które widziałem na pastwiskach), ludzie gawędzili między sobą, ktoś fałszywie przygrywał sobie na lutni, ktoś spierał się z kompanem. Grupka znudzonych strażników, uzbrojonych we włócznie i odzianych w skórzane zbroje, którym przydałoby się gruntowne czyszczenie, pełniła wartę przy bramie. Każdego przepytywano przed wpuszczeniem go do środka. Przyglądając się uważnie, dostrzegłem, że od czasu do czasu rozmaite przedmioty – butelki wina, krążki sera, raz nawet cała wędzona szynka – zmieniały właścicieli. Kto się opłacił strażnikom, wjeżdżał szybciej. Kto zaniedbał daniny, musiał się liczyć z gruntownym przetrzepaniem bagażu. Nawet nie ukrywano się szczególnie z tym procederem, chociaż właściwe myto stanowił jeden miedziany pieniążek (o czym dowiedziałem się wcześniej od Audry’ego).

– Zdzierają, psiajuchy – burknął mój towarzysz. – A ja ledwo wychodzę na swoje. Widziałeś tego świniaka?

Miał na myśli szynkę, a nie strażnika, który z facjaty istotnie przypominał prosię.

Usiadłem z tyłu wozu z nadzieją, że przedostaniemy się razem i uniknę kontroli. Kiedy nikt się nie przyglądał, wcisnąłem między worki i beczki mój stary płócienny plecak z Arborii, któremu odprułem naszywkę z głową orła i boczne kieszenie, a także zamieniłem sprzączki na sznurek. Z daleka wtapiał się w tło, ale bliższej inspekcji mógł nie wytrzymać, a przecież w środku przechowywałem obydwa składane domy i Rydwan.

– No dobrze, Audry – powiedział wreszcie żołnierz ze świńską gębą – pokaż, kogoś tutaj znowu przywiózł. – Wskazał palcem na mnie. – Twoje miano, zawód, jakie masz sprawy w Motreuil.

– Wygląda na żebraka – wtrącił drugi. – Żebraków nam tu nie trzeba.

Pokręciłem głową i wskazałem na chlebak, w którym trzymałem komplet ziół, w przeważającej części podarowanych przez Solange, żeby lepiej odgrywać swoją rolę.

– Słyszał?! – wydarł się pierwszy żołnierz. – Miano, zawód…

– To niemowa – wtrącił Audry. – Nazywamy go Milczek.

– Milczeć to ty możesz – warknął strażnik. – Ej tam, jesteś niemową?

Przytaknąłem.

– Kaleka, na żebry idzie?

Zaprzeczyłem. Poklepałem chlebak i chwyciłem bukłak z winem, który podarował mi mój nowy znajomy. Strażnik się żachnął.

– To nie twoje, dostałeś od Audry’ego – powiedział, ale bukłak wziął. – Pokaż no, co tam trzymasz w tej sakwie.

Najpierw wyjąłem rolkę płótna, którą skrupulatnie rozwinąłem na koźle, następnie zacząłem wykładać na nią pęczki suszonych ziół. Na migi pokazywałem, do czego służą; wskazałem na gardło, pomasowałem się po brzuchu. Strażnicy obserwowali mnie z rosnącym zainteresowaniem. Przyciszonym głosem wymienili między sobą parę uwag.

– Jesteś wiedźmą, Milczek? – spytał sardonicznym tonem świński ryj.

Zaprzeczyłem. Już mi wytłumaczono, że granica między zielarzem a wiedźmą przebiega wedle uznania pytającego, i że wolę być tym pierwszym, a nie drugim, zwłaszcza jeśli pytanie zostało zadane przez przedstawiciela władzy. Lepiej otrzymać zapłatę w wiktuałach i miedzi, niż skończyć na stosie.

– A co z tego jest na podagrę?

Oho, doszliśmy do konkretów. Wskazałem kilka ziół o działaniu moczopędnym, jedno, z którego robiono kojące okłady, i po krótkim wahaniu wyjąłem buteleczkę nalewki z zimowitu. Solange była hojna. Nie chciała, żeby oskarżono mnie o szarlatanerię, więc obdarowała mnie lekami na najczęściej występujące dolegliwości. Znalazła w moim zielniku zimowit, więc doszła do wniosku, że mogę go przepisywać. Dokładnie określiła dawkę, ale i tak się bałem. To silnie toksyczne cholerstwo miało mnóstwo przeciwwskazań, a ja byłem teoretykiem.

– Idziesz z nami – zdecydował strażnik. – Zobaczymy, co z ciebie za wiedźma.

Czyli dopóki lekarstwa nie okażą się skuteczne, obowiązywał wariant drugi. Kiepska perspektywa, zważywszy, że jedynym ziołem w asortymencie, które działało prawie natychmiast, był właśnie zimowit.

Wymieniłem spojrzenia z Audrym. Bez wahania wręczył mi plecak i mój podróżny kij. Słowa okazały się zbędne, przesłanie wybrzmiało całkiem jasno: „Podwiozłem cię, człowieku, ale nie wezmę na siebie wszystkich twoich problemów”. Poklepał mnie po ramieniu.

– Jak cię puszczą, przyjdź do Srebrnego Dzbana – dodał na pocieszenie. – Mam zniżkę na piwo.

* * *

Poprowadzono mnie pod wysokim łukiem bramy i wzdłuż muru. Jeden strażnik szedł przede mną, drugi za mną. Jeden miał nogi prostowane na beczce i zdecydowany nadmiar brzucha, drugi – potężnego zeza, w dodatku wyraźnie mrużył oczy, gdy tylko szliśmy pod słońce, i ze dwa razy napomknął, że potrzebuje się napić. Dzierżyli włócznie, ale nie mogłem się pozbyć wrażenia, że nawet w moim obecnym stanie poradziłbym sobie z obydwoma, i to bez pomocy magii, samym kosturkiem. Ciekawe, czy ktoś im w ogóle pokazał, jak używać broni, czy po prostu wciśnięto im drzewce do rąk i przemusztrowano, żeby umieli chodzić w szyku.

Doszliśmy wreszcie do długiego rzędu niskich drewnianych budynków, placu ogrodzonego palikami i wysokiego murowanego domu na kamiennych fundamentach. Strażnicy wymienili pozdrowienia z dwójką innych, którzy właśnie strzegli wejścia, i wprowadzili mnie do środka.

W pierwszej chwili poczułem się zaskoczony. Wydawało mi się oczywiste, że budynek straży miejskiej powinien mieścić więzienie, a przynajmniej areszt. Ale, rzecz jasna, przetrzymywanie podejrzanych na posterunku to arboriański standard, tutaj pewnie po prostu wtrącano delikwenta do zamkowego lochu i jeśli miał szczęście, mógł doczekać procesu. W budynku znajdowały się wyłącznie kwatery, co mi trochę poprawiło humor, bo im dalej od więzienia i potencjalnego stosu, tym lepiej.

Po korytarzach krążyła służba i nieliczni na wpół uzbrojeni strażnicy, najwidoczniej przed lub po swojej zmianie. Mnie zaprowadzono kuchennymi schodami do pomieszczenia, które chyba służyło za składzik. Usiadłem na skrzyni, między belami płótna i zapieczętowanymi beczkami, zastanawiając się, czy to dobra, czy zła wróżba. Interesantów zapewne przyjmowano gdzie indziej. A ponieważ jeszcze nie rozstrzygnięto, czy jestem interesantem, czy aresztantem, trafiłem do kategorii nieprzydzielonych zasobów.

Czekałem jakiś kwadrans, przysypiając na jednej z beli płótna. Wreszcie świński ryj zaprowadził mnie na pierwsze piętro, gdzie znajdował się pokój do pracy kapitana straży miejskiej.

Wielokrotnie wspominałem, że Bretania zatrzymała się w rozwoju technologicznym i społecznym w Ciemnych Wiekach, ale to niezupełnie prawda, co wywnioskowaliśmy już wcześniej na przykładzie smoka rzecznego. Nie odbywałem podróży w czasie. Przeniosłem się do świata, który funkcjonował na własnych zasadach i zmieniał się niezależnie od Arborii. A teraz miałem dowód na to, że dziedzictwo Triumwiratu znakomicie przetrwało w niektórych niszach, ponieważ na półkach, które pięły się od podłogi aż po sufit, spoczywały nie teczki, nie księgi – tylko zwoje. Bretańczycy znali karty papieru – Solange świetnie wiedziała, jak wygląda księga – ale urzędowe pisma sporządzano w tradycyjnej, imperialnej formie.

Przy biurku siedział barczysty, surowy facet z siwą czupryną, orlim nosem i starą blizną w poprzek szyi. Obrzucił mnie krytycznym spojrzeniem, skrzywił się nieprzyjemnie.

– Dobrze – powiedział – czyli to jest ten zielarz.

– Tak jest, kapitanie!

– Niemowa.

– Tak jest!

– Pokaż mi, co tam masz. – Pochylił się, jakby chciał wstać, zrezygnował jednak i zaprosił mnie do biurka. Dobrze maskował ból, ale dostrzegłem, że właśnie w tej chwili ukąsiło go tak, że świeczki stanęły mu w oczach. – Tylko uważaj, poznam się na szalbierstwie.

Powtórzyłem tę samą pantomimę, którą zaprezentowałem strażnikom. Kapitan kiwał głową.

– Znam. To też znam. O, zimowit. Znakomicie. Ostatni zielarz tego nie miał. Dureń, potrafił podawać tylko herbatkę z dziurawca. – Kapitan poszperał w szufladach biurka i z jednej z nich wyciągnął metalowy kubek. – Odmierzaj.

Poczułem, że zaczynam się pocić. A co, jeśli nalewka Solange wyszła silniejsza niż zwykle? A co, jeśli pacjent zacznie nalegać na przyjęcie większej dawki? A jeśli jest nadwrażliwy albo wypił w ostatnich dniach zioła, które wchodzą w interakcje z zimowitem? Nawet nie pamiętałem które to. I trochę rozumiałem ostatniego zielarza.

W sakwie trzymałem pozostałe przyrządy zielarskie – nożyk, moździerz, metalowe szpatułki i łyżeczki miarowe z Arborii, które w polowych warunkach zastępowały także precyzyjną wagę. Miałem jeszcze cylinder, ale ten wyglądał już tak obco w bretańskich warunkach, że wolałem go nie pokazywać, zwłaszcza w obecności władz. Zresztą nalewkę i tak trzeba było odmierzyć najmniejszą łyżeczką. Wskazałem palcem na kubek i na migi zasugerowałem, żeby go najpierw czymś napełnić.

– Rozcieńczasz ją w winie?

Pokręciłem głową.

– W przegotowanej wodzie?

Przytaknąłem. Uniósł brwi z aprobatą i posłał jednego ze strażników do kuchni po wodę. W tym czasie sam pochylił się nad moimi narzędziami i zaczął je dokładnie oglądać.

– Aptekarskie przyrządy – mruknął wreszcie. – Czyli żaden z ciebie wioskowy zielarz od herbatek przywracających miesiączkę. Na pierwszy rzut oka nie wyglądasz, ale jesteś rzemieślnikiem. Już mnie kiedyś leczono na podagrę i potrafię rozpoznać fachowca. Dam ci glejt. Jeśli któryś z kapłanów będzie cię oskarżał o czary, pokażesz mu pismo. Niedoczekanie, żeby stracili mi trzeciego zielarza. I tak już w tym mieście pozamykali apteki.

Aha. Pięknie. Dlaczego nie postanowiłem na przykład uchodzić za drwala? Nigdy nie słyszałem, żeby drwali oskarżano o czary i wykonywano na nich egzekucje ze względów religijnych. Może dlatego, że mają siekiery i potrafią się nimi posługiwać.

Odmierzyłem wreszcie lekarstwo, rozcieńczając je w kubku pełnym ciepłej wody. Kapitan dopytywał się o drugą dawkę, ale na to się już nie zgodziłem, nie wiedziałem, jak zareaguje na lek. Wyjąłem za to bloczki suszonej żurawiny i opisałem gestami dawkowanie. Jeśli nawet odczytał mnie błędnie, nic się jeszcze nikomu nie stało od nadmiaru żurawiny. Kapitan kiwał głową ze zrozumieniem. Na koniec wypisał mi glejt, sypnął kilka monet i puścił wolno. Gorzej, że był bardzo zainteresowany, gdzie zamierzam nocować. Wymieniał po kolei nazwy wszystkich gospód w mieście, żebym nie mógł wykręcić się swoją ułomnością. A ja wolałem nie narażać się kapitanowi straży miejskiej, zeznając nieprawdę.

* * *

Podpierając się podróżnym kijem, przemierzałem wijące się jak serpentyny uliczki Montreuil. Znałem podobne krajobrazy z miejscowości turystycznych, ale tamte miasteczka wydawały mi się teraz sztuczne i kiczowate, podobne do landszafcików namalowanych przez ulicznego artystę. Tutaj rynsztoki były pełne i wydzielały gęsty odór, który zagnieżdżał się w nozdrzach. Nikt nie sprzątał odchodów – zwierzęcych, ludzkich, pełna gama i gramatura – ani nie wpadł na zastosowanie specjalnych worków lokowanych pod końskim zadkiem. Kilkupiętrowe kamienice, ściśnięte na podobieństwo harmonijki, malowano we wszystkie, nieraz gryzące się kolory, nie zasięgając opinii urzędników do spraw turystyki. Ludzie prowadzili życie hałaśliwie i bez zawracania sobie głowy takimi drobiazgami jak dobre maniery. Przystrojeni zgodnie z modą we wszelkie barwy tęczy, z hojnym dodatkiem brudu, garbaci i ospowaci, grubi i chudzi, żebracy bez nóg czy innych kończyn, cycate dziewoje, tłuste matrony i bose dzieciaki, handlarze i szulerzy, dziwki i praczki, mieszczanie po prostu. Krzyczano do siebie nawzajem z okien (nocników nie wylewano – później się dowiedziałem, że służyły do tego określone godziny o świcie i wieczorem), delektowano się piwem na ganku i noszono balie z bielizną z jednej kamienicy do drugiej.

Jedno mnie tylko raziło w tym całym obrazku: stanowczo zbyt liczne patrole straży miejskiej, a także grupki żołnierzy, z którymi spacerował zawsze kapłan w brunatnej szacie. W drodze do Srebrnego Dzbana spotkałem łącznie pięć takich kompanii. Zaczynałem podejrzewać, dlaczego strażnicy, którzy zaprowadzili mnie do kapitana, wyglądali tak niefachowo – kto musi szybko zwiększyć kadrę, bierze byle kogo. Kiedy przechodzili ulicą, ludzie milkli, a uliczne życie chwilowo zamierało.

Gdy zacząłem przyglądać się uważniej, tu i ówdzie dostrzegałem zabity deskami warsztat albo opustoszały dom. Takie rzeczy się zdarzały w każdym mieście, ale tutaj chyba zbyt często.

Przespacerowałem się przez pół miasta, zanim trafiłem do poleconej gospody. Czułem zmęczenie w kościach i ssanie w żołądku. Pchnąłem drzwi do zadymionego pomieszczenia, gdzie woń buzującej na ogniu zupy i pieczonego mięsa mieszała się z odorem ludzkiego potu, przesyconego strawionym piwem. Opuściły mnie siły, dawno nie przemierzyłem tak dużego dystansu jednego dnia. Miałem ochotę zasiąść na ławie i zasnąć, najlepiej nad wielką górą kaszy ze skwarkami. Nie spodziewałem się niczego więcej.

Tym bardziej mną wstrząsnęło, kiedy po przekroczeniu progu karczmy ktoś mnie opluł. Odruchowo otarłem twarz i ze zdumieniem uniosłem wzrok.

– Wypad stąd! – krzyknął do mnie łysiejący blondyn, który siedział na ławie nad kuflem piwa. – To ten donosiciel – zwrócił się do swoich towarzyszy. – Wielbiciel brunatnych. Widziałem, jak wychodził z budynku straży. No już, nie chcemy tutaj takich!

Rozejrzałem się wkoło w poszukiwaniu Audry’ego. Stał przy ladzie, pochłonięty rozmową z karczmarzem. Krzyknąłem do niego, niestety bez słów.

– Do ciebie mówię! – Blondyn zerwał się z ławy, zacisnął pięści. Zacząłem się wycofywać, dość powoli, bo zderzałem się z ludźmi wchodzącymi do środka. Istnieją w mieście inne gospody. Dam znać kapitanowi, że zmieniłem zdanie, jeśli chodzi o nocleg.

– Spytaj się lepiej, co im powiedział – rzucił drugi.

– Słyszałeś kolegę. Coś im nagadał? – Wyciągnął rękę, żeby złapać mnie za koszulę, ale zszedłem mu z drogi.

– Nie – powiedziałem i wskazałem na usta.

– Co ty sobie w kulki lecisz? – Znowu do mnie sięgnął, a ja znowu zrobiłem unik. – Stój spokojnie, gównozjadzie!

Machnął pięścią w moją stronę. Było to bardzo niefachowe, powolne, pijackie pchnięcie. Ponownie usunąłem się na bok i cios trafił w powietrze. Jeden z kompanów blondyna roześmiał się złośliwie, co sprowokowało mojego przeciwnika do kolejnego nieudanego uderzenia. Proszę uprzejmie, ja tak jeszcze długo mogę.

– Nie – powtórzyłem, z namaszczeniem zakrywając i odkrywając dłonią usta. – Nie, nie.

Wątpiłem, czy to poskutkuje, bo blondyn już się rozkręcił. Podstawiłem mu więc kosturek pod kolano i wtedy przewrócił się prosto na nowo wchodzącego gościa. Tamten pchnął go z impetem. Blondyn pofrunął do tyłu, potknął się o ławę i upadł plecami na stół, przewracając przy okazji parę kufli piwa i zrzucając miskę z kaszą. Teraz zbierało się już na solidną awanturę, bo mój oponent całkowicie zapomniał o mnie i ze wściekłym spojrzeniem zbierał się do ataku na przybyłego.

Pomyślałem, że nigdy jeszcze nie widziałem prawdziwej bójki w karczmie. Poczułem się rozczarowany, gdy w ciżbę wpadło dwóch barczystych osiłków – jeden przytrzymał zabijakę, drugi położył dłoń na ramieniu nowego gościa.

– On zaczął! – wydarł się blondyn w moim kierunku.

– Frank, on jest niemową – powiedział Audry, zmierzając w naszą stronę. – Zna tylko cztery bardzo krótkie słowa: „tak”, „nie”, „iść”, a czwartego nie wymówię w dobrym towarzystwie. Najpierw sobie wyobraziłeś, że doniósł strażnikom, potem że chce się bić, i z tego wszystkiego udało ci się pobić samego siebie. Nie pij już więcej.

Zanim skończył, kompani Franka już pluli piwem ze śmiechu.

– No to po co tam w ogóle szedł? – Mężczyzna poczerwieniał.

Uniosłem dłoń i Audry wydał z siebie stłumione kwiknięcie. Westchnąłem. Nie, tym razem nie miałem w drugiej garści błotnej buły. Wygrzebałem z sakwy gałązkę rozmarynu. Teraz wszyscy zwracali już na mnie uwagę. Powoli podniosłem gałązkę do pionu, a następnie zamarkowałem jej oklapnięcie, gwałtownie wypuszczając powietrze z ust. Rozłożyłem dłonie. Siedzący przy stole przypatrywali mi się ze skupieniem. Audry roześmiał się hałaśliwie.

– Rozumiecie, chłopaki, on jest zielarzem. Sprzedaje… różne… zioła.

Puenta zaskoczyła. Przy stole nastąpiła grupowa eksplozja dobrego humoru. Chwilę później stawiano mi już piwo. Tak jak się spodziewałem, nisko latające złośliwości na temat straży miejskiej przypadły towarzystwu do gustu.

Posprzątano przewrócone kufle i doniesiono nowe. Postawiono przede mną kopiastą miskę kaszy z okrasą i podsmażaną cebulką, wszystko hojnie posypane rozmarynem, cząbrem i majerankiem. Przekrzykiwano się między sobą, narzekano na rosnące ceny piwa i żywności, dyskusja zmierzała w stronę polityki. O ile na wsi nigdy się nią nie interesowano, miasta były rozpolitykowane od zawsze. Dowiedziałem się wreszcie, dlaczego ulice są pełne straży i wojska.

Otóż kilka dni temu aresztowano samego księcia de Montreuil.

Sprawa przedstawiała się następująco. Dwie prowincje stąd zbuntowało się hrabstwo niejakiego Renarda de Branche d’Amethyste. Wyrzucono lub powieszono wszystkich przedstawicieli Zakonu Cierpliwego Wędrowca. Ponieważ Zakon stanowił główną siłę wspierającą tron, słusznie zrozumiano to jako akt rebelii. Spacyfikowanie hrabstwa okazało się niezwykle trudnym zadaniem, bo wszystkie główne ośrodki miejskie, z twierdzą hrabiego włącznie, znajdowały się wysoko w górach. Ludzie hrabiego d’Amethyste bawili się w kotka i myszkę z oddziałami, które usiłowały tamtędy przejść.

– No i wiesz, Milczku, nie mogąc dostać Renarda d’Amethyste, wrzucili do lochu Bernarda – wyjaśniał Audry. – Nic, że są tylko kuzynami w odstępie czterech pokoleń, bo stary Bernie pamięta jeszcze czasy czarodziejów. Nawet się za bardzo nie lubią, bo to Bernard jako książę krwi powinien rządzić na zamku i jeszcze w paru miejscach. Przypomnieli sobie, że stary ma prawo do tronu, chociaż pisane palcem na wodzie, poza tym go nie lubią, bo z niego złośliwy lis. Posadzili młodego Henry’ego, co się kłania Zakonowi w pas, a stary siedzi w kazamatach. Ludzie burzą się na ulicach. Henry to żółtodziób i dureń, za Bernardem poszliby w ogień. Nie dawał z nas zdzierać. Kapłanów ciągle wyprowadzał w pole. Gdyby nie on, wyglądalibyśmy jak księstwo de Spinel.

– Audry jest ze wsi – żachnął się bełkotliwie Frank. – Mało wie i nic nie rozumie. Nie zamknęli Berniego za nazwisko rodowe. On formował wojsko. Ja ci mówię, pieniądze miał, bo się nie dał obdzierać kapłanom, poszły listy werbunkowe, już prowadził zaciąg do kompanii. Prywatnych, nie królewskich. Do własnego rebelianckiego wojska, bo jak kuzyn sięga po tron, a Pochodnia Wyzwolenia przekracza góry, to się królewscy przecież nie rozdwoją. Ja ci to mówię, Audry. Żeby wyrzucić tych pokręconych skurczybyków z Bretanii i przerobić ich potwory na siekane kotlety, trzeba mieć porządną armię.

Zawisłem w pół drogi z łyżką nad kaszą. W moich uszach wybrzmiewało echo słów Solange. Jak jeden uczeń czarodzieja ma sobie poradzić z potworami, które zmogły wyszkoloną maginię Creo? Kto podaruje mi armię?

W mojej głowie z wolna zaczynał się kształtować plan. Otóż jeśli potrzebujesz armii i wiesz, że nikt ci jej nie podaruje, musisz sam ją sobie wziąć. Jestem czarodziejem, czyż nie? Najwyższa pora, żebym wreszcie skorzystał ze swoich umiejętności, zamiast dać się nieść mniej lub bardziej przyjaznym wiatrom.

Kiedy po wieczerzy udałem się do swojego pokoju, poszukałem glejtu, który dostałem od kapitana.

„Ninieyszym potwyerdza się, iż Milczek, będący w posiadaniu Dokumentu, ma prawo do praktyki Zielarskiej y Aptekarskiej uznane przez Niżej Podpisanego Kapitana Straży Montreuil, Charlesa Pavot. Obywatel, Niemową będąc, złych Uroków czynić nie może, a jeno wolę Cierpliwego Wędrowca spełniać. Zobowiązuje się Obywatela do odprowadzania Podatku do Kasy miejskiej w wysokości dziesiątej części zarobków, raz do roku, i rekomenduje Gildii Medyków.

Podpisano, Kapitan Straży Montreuil, Charles Pavot”.

Nie zamierzałem sprawdzać, ile dla Gildii Medyków jest warta rekomendacja kapitana straży miejskiej. Będę się martwić, jeśli zaczną się czepiać. Nie chciałem zresztą, rzecz jasna, zostawać w Montreuil zbyt długo. Aby zrealizować mój zamiar, powinieniem się dostać na zamek, a w tym celu musiałem przełamać barierę komunikacyjną. Istniały iluzyjne zaklęcia dźwiękowe i nawet znałem jedno z nich… ale jedynie w teorii. Nie należało do ulubionych w repertuarze Meg. Nie przećwiczyłem go do egzaminu i zajęłoby mi ze dwa tygodnie, zanim bym je odkurzył, zwłaszcza teraz, bez słów.

Na szczęście kapitan straży sklasyfikował mnie jako rzemieślnika, co oznaczało, że mogę się przyznać do znajomości pisma. Najpierw jednak należało sprawdzić, jak wygląda pismo w Bretanii i czy faktycznie je znam. Na pewno różniło się pisownią i stylem, pytanie – jak bardzo. Mogę strzelać byki, ale moje litery nie powinny wyglądać obco.

I jak na zawołanie miałem próbkę, wystarczająco długą, żeby ją zanalizować. Przede wszystkim Bretańczycy stosowali znaki interpunkcyjne i duże litery. Być może skrybowie i mnisi dbali o kaligrafię, ale kapitan pisał, jak umiał, starannie, lecz niezbyt wprawnie, stawiając duże, okrągłe znaki. Zapewne do układania listów zatrudniał sekretarza. Ortografia wyglądała dość oryginalnie – bardziej, niż zacytowałem, bo zapis sporządzono w lokalnym dialekcie. Mogłem się jednak założyć o Rydwan i obydwa składane domy, że nikt się tutaj nie przejmował kodyfikacją pisowni.

Pomyślałem sobie, że ten pomysł musiał mi chyba podszepnąć złośliwy geniusz Czarnej Meg. Był jednym z tych, które tylko z pozoru wydają się nieprawdopodobne, ale gdy im się dokładnie przyjrzeć, okazują się najprostszą drogą do celu.

Tak się składa, że książęta mają zwykle pieniądze. Dużo pieniędzy. W dodatku byłem pewien, że w Bretanii funkcję konta w banku pełnił skarbiec pełen lśniącej, brzęczącej gotówki. Gdybym pracował jako zielarz jeszcze przez dwa lata, nie zarobiłbym nawet tyle, żeby kupić sobie porządnego konia, zwłaszcza że większość z nich zarekwirowano na potrzeby wojska. Ale gdybym dobrał się do książęcego skarbca, mógłbym zaciągnąć własną kompanię. I to niejedną.

Lepiej jeszcze.

Bernard de Branche d’Amethyste pamiętał czasy czarodziejów i zważywszy, co Audry mówił o odstępie czterech pokoleń między nim a Renardem, sam był kiedyś czarodziejem. Na pewno zachował się po nim warsztat.

Ile starożytnych lub nawet nie tak bardzo starych magicznych dzieł zalega w rodowej siedzibie Montreuil, nieużywanych i niedocenionych, bo nikt nie dysponował aktywnym Źródłem, żeby je uruchomić i naładować? Jaką broń przeciwko czarnym magom mogę tam znaleźć?

Logika podpowiadała, że najprostszą drogą do mojego celu jest ogołocenie rodu de Montreuil de Branche d’Amethyste ze wszystkich kosztowności i magicznych przedmiotów, jakie tylko potrafię wynieść z zamku.

* * *

„Połowa tego, co wczoraj – naskrobałem rysikiem na woskowanej tabliczce. – Ani kropli więcej, nawet jeśli ulga nie będzie zupełna”.

– Rozumiem – powiedział kapitan straży. – Na razie jest dużo lepiej, ale poprzedni zielarz, który miał zimowit, podał mi większą porcję.

„Ryzykował – napisałem. – Poza tym nalewki bywają różne. Żurawina. Brusznica. Sok z kwaśnych wiśni, kiedy ich sezon. Podagrę trzeba wypłukać”.

– Ha! – roześmiał się kapitan Pavot. – To akurat wiem, jak się robi.

„Nie. Żadnych trunków, bo ból wróci. Tylko czysty sok z wodą, mięta, napar z róży. Nie wolno piwa. Mięso najwyżej w święto, i to niedużo. Warzywa i kasze, bez omasty. Może być chleb”. – Nie wspominałem o ziemniakach, bo nie widziałem ich do tej pory w Bretanii. Wątpiłem, żeby ich nie znali, pewnie wycięła je zaraza ziemniaczana.

– Poprzedni zielarze nic mi o tym nie mówili. – Mężczyzna zmarszczył brwi. – Dieta jak dla mnicha albo jakiego bydlątka.

Poprzedni zielarze nie chodzili do szkoły powszechnej ani nie zaczytywali się w książkach przyrodniczych i broszurach popularnomagicznych – pomyślałem. Każdy dzieciak w Arborii wiedział, że podagra to w gruncie rzeczy choroba nerek, a nie stawów. No dobrze, każdy młody kujon w Arborii. Ale i tak była to wiedza łatwo dostępna.

„Pana wybór, kapitanie”.

– Powiedz, Milczku… czy jak się tam nazywasz, jak to się stało, że taki uczony mąż znalazł się na gościńcu? Przecież musiałeś mieć warsztat.

„Takie czasy”.

– No tak, no tak – mruknął. – Więcej mi nie powiesz. Spokojna głowa, nie doniosę brunatnym szatom. To sucze syny, z roku na rok wtrącają się coraz bardziej do mojej roboty, a jestem za sterem już trzydzieści lat. Dałem ci glejt, ale staraj się ich unikać. Główny zakapturzony cierpi czasem na straszne bóle głowy i wtedy wiesza każdego, kto na niego krzywo spojrzy. Zwłaszcza zielarzy, bo mu pomóc nie potrafią.

Tym razem nie zamierzałem się wtrącać. Nie ma lekarstwa na migrenę. Można się otumanić opium albo używać eliksirów, ale to szybko przestaje być skuteczne. Amandine prowadziła latem staranny dzienniczek dietetyczny i twierdziła, że dzięki temu migrena łapie ją raz na miesiąc zamiast raz w tygodniu. Próba leczenia kapłana to proszenie się o stryczek. Wątpiłem, żeby zadowolił się czymkolwiek poza stuprocentowym efektem.

„Dobrze byłoby pracować na zamku – podsunąłem mu tabliczkę – pod ochroną możnych”.

– A… – Kapitan spojrzał na mnie uważnie. – O to chodzi. Kto tam wie, czy książę pan udzieli ci protekcji, czy odda kapłanom. W mieście zarobisz gorzej, ale byt pewniejszy.

Zrobiłem bardzo sceptyczną minę.

„Już raz miałem warsztat w mieście”.

– No tak. Każdy orze, jak może. – Kapitan uśmiechnął się krzywo. – Dobrze. Wspomnę o tobie na zamku.

Zrobiło mi się go żal. Kompetentny, porządny człowiek, który usiłuje dawać sobie radę w trudnych czasach. Zaufał mi i będzie go to kosztowało karierę, pewnie także głowę. Niestety, przypadła mu rola jajka, które musiałem rozbić, żeby zrobić omlet. Czy jakoś tak.

* * *

Minęło kilka dni. Audry dostarczył wino, sery i warzywa okolicznym gospodom, kupił to, po co przyjechał do miasta, i wrócił do siebie. Ja tymczasem dotrzymywałem kompanii jego hałaśliwym towarzyszom, ucząc się kultury Bretanii. Dowcip z gałązką rozmarynu miał nieoczekiwane skutki uboczne: otóż zaczęto mnie wypytywać, oczywiście bardzo ostrożnie i naokoło, czy rzeczywiście sprzedaję środki na potencję. W historii medycyny takiej reputacji dorobiły się prawie wszystkie ostre przyprawy, słodycze, różne rodzaje mięs, przepiórcze jajka, ostrygi, rybia ikra i oczywiście kilkadziesiąt różnych ziół – wszystko, co kaloryczne, intensywnie pachnące, pobudzające albo związane z płodnością na podstawie takich czy innych skojarzeń. Większość tych środków działała jako placebo, niektóre były niebezpieczne. Żeby podać naprawdę skuteczny lek, musiałbym zaproponować eliksir wspomagany urokiem. Oczywiście umiałem go zrobić. Nauczyłem się jako czternastolatek. Naturalnie w tym wieku nikt nie potrzebuje wspomagania, ale jeśli coś ma związek z seksem, nieuchronnie budzi zainteresowanie.

Tego jednak właśnie chciałem uniknąć, żeby przypadkiem nie wylądować na stosie, więc wymyśliłem mieszankę bardzo podobną do przyprawy piernikowej i kazałem ją dodawać do małych porcji grzanego wina w takim stężeniu, że stawało się prawie niepijalne. Pomyślałem, że nawet jeśli nie zadziała, nikt nie zgłosi reklamacji, bo wstyd.

Nie spodziewałem się, że to bezapelacyjne placebo zdobędzie sławę, dzięki której po tygodniu będą się o nie dopytywali ludzie niewidywani wcześniej w gospodzie, a kompani zamiast Milczkiem zaczną mnie nazywać Milczącym Zielarzem. Zauważyłem też, że inaczej się do mnie odnosili. Nie sądziłem, żeby to była tylko sprawka skuteczności piernikowej mieszanki. Myślałem, że może z czymś się zdradziłem – zauważono, jak odmierzam składniki aptekarską łyżeczką albo zbyt precyzyjnie rysuję na woskowanej tabliczce, objaśniając dawkowanie. Sprawdziłem, czy nie zaglądano do moich bagaży, ale nikt ich na szczęście nie ruszał.

Pewnego dnia wracam ze spaceru po mieście na obiad, a tam sala puściutka, ludzi jakby wywiało. W kącie siedzi sobie chudy facet w brunatnym habicie i gapi się nieprzyjaźnie. Na mój widok wstał i zmierza w moją stronę. O cholera.

Szybko wyciągnąłem glejt od kapitana straży. Zawsze nosiłem go w sakwie. Rozwinąłem go przed sobą, jakbym zasłaniał się tarczą. Kapłan skrzyżował ręce, wsadził dłonie w rękawy i popatrzył mi w oczy z udawaną dobrotliwością.

– O tak, mowa częstokroć jest źródłem nieprawości – odezwał się głębokim, śpiewnym głosem. – Ale zło można szerzyć czynem, nie tylko słowem. Ciebie zwą Milczącym Zielarzem.

Skinąłem głową. A jeśli zapyta mnie o piernikową mieszankę? Kompletny absurd. Czy tutejsi kapłani w ogóle praktykowali celibat? Niby wszystko na to wskazywało, ale kto tam ich wie…

– Powiadają, że uwolniłeś od bólu kapitana Pavota.

Rozłożyłem ręce. Nic nie wiem, nic nie widziałem, zarobiony jestem.

– Nie zaprzeczaj. Ostatnimi czasy nie ruszał się z domu straży, a teraz przechadza się po murach i ulicach. Widziano cię, jak go odwiedzałeś. Opowiadają o tobie zamkowi strażnicy, próbowali też innego twojego lekarstwa. Wiadomo, jakim zawodem się parasz – oczy kapłana zabłysły – a przynajmniej do jakiego pretendujesz. Odjąć ból, co z cielesnych grzechów przychodzi, albo skłonić leniwe męskie siły do działania, oto są metody ziemskie. – Prawie mlasnął, mówiąc o męskich siłach. – Magija naturalna, zwana także niższą Sztuką.

Uniosłem dłoń.

– Nie – powiedziałem stanowczo.

– Siadaj, panie zielarzu, siadaj. – Wskazał mi stołek. – Wyjaśnijmy sobie pewne sprawy. Wiadomo, że niektóre rzemiosła mają łaskę Wędrowca, inne zaś nie. Zielarz, obdarzony uzdrowicielską ręką, uzyskał przyzwolenie naszego Cierpliwego Pana, aby mdłe humory wzbudzać, nazbyt pobudzone uspokajać, zarówno ziemskie, jak i niebiańskie choroby precz wypędzać.

Do czego on zmierza?

– Ale ten, kto sięgnął po Sztukę bez łaski, jaka idzie ze stanu duchownego bądź szlacheckiej krwi, wznosi się ponad swój stan i przychylność Wędrowca traci. Odtąd wytwarza silne dekokty, zamawia uroki i znajduje wielką sławę w leczeniu chorób ziemskich. Ale chorób niebiańskich jego ręka zwalczyć nie może.

Na Pustkę. Wiedziałem, o co chodzi. Powtarzała się historia z kapitanem straży. „Jesteś wiedźmą czy zielarzem?”. Tylko że na migrenę naprawdę nie istnieje żadne skuteczne lekarstwo. A przynajmniej nie ziołowe. Znałem eliksiry, które nieco łagodziły objawy, szprycowałem się nimi po przygodzie ze smokiem. Mógłbym nawet jakiś wyprodukować, gdybym miał pod ręką porządne laboratorium i aparaturę destylacyjną. Oraz oficjalne zezwolenie na uprawianie magii.

Po co ja się w ogóle reklamowałem? Cały czas czekałem, aż książę pan wezwie mnie na zamek, żebym… nie wiem, leczył go ze sraczki, bo chyba najłatwiej w tym świecie o zatrucia pokarmowe. Tymczasem nic takiego się nie stało, za to przychodzili do mnie strażnicy zamkowi po mieszankę na potencję. Teraz się wyjaśniło, dlaczego zaczęto mnie darzyć taką estymą. I od razu przyleciał jak na skrzydłach naczelny książęcy kapłan.

Co robić? Odmówię, będzie stos. Zgodzę się, prędzej czy później też zostanę skazany. Najlepiej wyrazić zgodę i przy najbliższej okazji dać nogę z miasta.

Kapłan uśmiechnął się krzywo.

– Nie musisz się spieszyć, panie zielarzu. Wiem, jak tobie podobni uwielbiają stan duchowny. Mogę poczekać, aż podejmiesz decyzję. Powiadają, że bardzo pomaga, gdy kto skruszeje w zamkowym lochu.

Zamkowy loch?

Ależ to nawet odpowiadało moim zamiarom. Wszedłbym na zamek. Oczywiście w niesprzyjających okolicznościach, ale takie zaklęcia, jak Kamuflaż Moro i Minimalnie Precyzyjna Telekineza, które pozwolą mi otworzyć celę i wtopić się w otoczenie, miałem w małym paluszku. Mogłem je nawet rzucać bez słów, a przynajmniej w więzieniu znajdę czas, żeby poćwiczyć. A już się zastanawiałem, jak się wkraść na teren zamku. Z moim chorowitym wyglądem nie przyjęliby mnie do służby. Odpadały wszystkie rozwiązania, które wymagały sprawności fizycznej, a oczywiście podmiana za strażnika wchodziła w grę tylko w arboriańskich książkach przygodowych, bo było ich łącznie ze czterdziestu i wszyscy się dobrze znali.

– Nie – odezwałem się twardo jak prawdziwy rebeliant.

Aresztowano mnie pięć minut później.

* * *

Szybko zacząłem żałować pochopnej decyzji. Żołnierze nie patyczkowali się z kaleką. Chwycili mnie pod ramiona i profilaktycznie wymierzyli kilka kopniaków w brzuch, aż powstrzymał ich kapłan, któremu zależało, żebym uchował się w miarę w jednym kawałku. Między kolejnymi błyskami bólu zauważyłem jeszcze, że karczmarz obserwuje całą scenę z pobladłą twarzą. Odwrócił wzrok, kiedy zatrzaśnięto mi na rękach kajdany i wywleczono na ulicę. Stała tam większa grupka żołdaków w tunikach zielonej barwy, z emblematem głowy drapieżnego ptaka. Czy to właśnie osławieni Jastrzębie? Jeśli tak, bez względu na znajomość magii miałem przerąbane.

Eskortowano mnie aż do podzamcza. Grupki gapiów przystawały na ulicach, przyglądając się kolejnemu nieszczęśnikowi, który naraził się kapłanom Cierpliwego Wędrowca. W pewnym momencie minęliśmy się z patrolem strażników miejskich. Nie miałem dobrego pola obserwacji – zasłaniali je żołnierze, a kiedy zanadto się rozglądałem, jeden czy drugi przyciskał mi głowę, nakazując, abym patrzył w ziemię – ale chyba mignęła mi w tłumie sylwetka kapitana.

Tak więc szedłem z opuszczonym wzrokiem i obserwowałem miejskie kocie łby, a później gładką granitową posadzkę zamkowego dziedzińca, ciemnoczerwoną jak krew. Przemknęło mi przez myśl, że właśnie widzę kolejny dowód na to, że zamek w Montreuil ma długą historię, sięgającą może czasów Cesarstwa. Nie mogłem jednak się nad tym zastanawiać, bo znów zdzielono mnie w żołądek i zawleczono do bocznych krużganków, przy radosnym pokrzykiwaniu tłumu. Wreszcie, po przejściu niekończącego się labiryntu korytarzy ze ścianami z szarego kamienia (wydawał mi się dziwnie znajomy, chociaż nie potrafiłem sobie przypomnieć, gdzie go widziałem) i kręconych schodów, dwóch strażników podźwignęło mnie do pionu.

Przede mną, za krzywymi drzwiczkami ze stali, otwierała się czarna czeluść.

Czekali chwilę w milczeniu.

– Przypatrz się dobrze – odezwał się jeden – żebyś sobie karku nie złamał.

– Tak na moje – mruknął drugi – jak medyk czego nie chce zrobić, to mu więcej płacisz, a nie wrzucasz do ciemnicy.

– Opanuj się – warknął tamten. – Żałujesz psiego syna? Przecież to wiedźma, praktykuje niską Sztukę, gwałci prawa przyrody i tajemnicę Stworzenia. Istnieją sekrety, których nie przeznaczono człowiekowi, bo tylko Wędrowiec w swojej nieskończonej cierpliwości pojąć je może.

– Daruj sobie kazanie – żachnął się strażnik. – Słowo daję, wolałem już, jak się zapijałeś u Wesołej Baśki.

– A juści. Naiwny jesteś i ślepy, skoro tego nie widzisz. Wiesz, co słyszałem? Że to wskrzeszeniec. Zmarł na krwawicę, z grobu wylazł, a w nim zamiast ludzkiej duszy demon Zaświatów. Udaje zielarza i kusi ludzi obietnicami ziemskich przyjemności. Patrz, jakie ma oczy zapadnięte i jak mu z nich patrzy. Żywy trup. Gnaty bym mu połamał, ale ojciec Germaine chce z nim jeszcze rozmawiać i wrócić na boską drogę, bo dla niego każdego robaczka można zbawić.

– Ty tam, Milczący. – Poczułem szturchnięcie w bok. – Widzisz co?

Moje oczy powoli przyzwyczajały się do mroku. W głąb czeluści prowadziły wąskie kamienne schody o nierównych stopniach, tu i ówdzie lekko obtłuczone. Rzeczywiście łatwo sobie na nich zrobić krzywdę.

– Tak – powiedziałem chrapliwie. Czułem w ustach smak krwi. Złamane żebra? Nie, chyba tylko rozbita warga.

– No to leć – powiedział strażnik i pchnął mnie do przodu.

Ześlizgnąłem się po wilgotnych stopniach, bezskutecznie hamując dłońmi. Kajdany brzęczały na kamieniach. Zatrzymałem się w połowie drogi, i to tylko dlatego, że trafiłem na zakręt. Dlaczego wyobrażałem sobie, że zamkną mnie w eleganckiej celi z kłódką, posłaniem i nocnikiem?

– Heej! – rozległo się z góry. – Żyjesz tam, suczy synu?

– Nie! – krzyknąłem wściekle i dodałem czwarte jednosylabowe słowo, które umiałem wymówić.

– Dobrze jest, idziemy!

– A jak połamał co sobie?

– Gdyby złamał coś ważnego, głośniej by wrzeszczał. Ja nie jestem taki dobrotliwy, uważam, że ojczulek i tak się z nim za bardzo cacka.

Żelazne drzwi zatrzasnęły się z hukiem i zniknął ostatni promień światła.

Ciemnica, rzeczywiście. Co ja sobie myślałem? Chociaż sądząc z rozmowy strażników, prędzej czy później i tak miałbym kłopoty. Jeśli już takie pogłoski rozniosły się po zamku…

Westchnąłem, uświadamiając sobie jeszcze jedną rzecz. Mój plecak, razem z Rydwanem i składanymi domami, został u karczmarza.

* * *

Pod dłońmi czułem wilgotny kamień. Opierałem się plecami o ścianę, po której ściekała chyba strużka wody – a może to ze mnie lał się pot. Nic nie widziałem. Spodziewałem się pochodni, zakratowanych okienek w murze, czegokolwiek, ale najwidoczniej deprywacja wzrokowa wliczała się do repertuaru bretańskich tortur.

Nie wiem, jak długo odpoczywałem. Przekonałem się, że chociaż byłem już dostatecznie zdrowy, żeby nie spać w ciągu dnia i pozwalać sobie na długie spacery, wciąż łatwo opuszczały mnie siły. Zbyt dużą ufność pokładałem w wytrzymałości ciała po transformacji. Choroba pożarła większość moich mięśni, a te, które zostały, pracowały na granicy swoich możliwości. Gdybym był zwykłym człowiekiem, pewnie nadal spędzałbym trzy czwarte doby w łóżku.

Kiedy ból stłuczonych żeber trochę zelżał, a krew zaschła na ustach, zapadłem w krótki, gorączkowy sen. Majaczyłem o komnacie zbudowanej z gładkiego szarego kamienia, na którym ledwo dostrzegało się łączenia. Pośrodku stał jakiś obiekt – posąg albo fontanna, obraz zamazywał się w moich rojeniach. Wiedziałem tylko, że pochodzi sprzed początku czasu.

Poczułem, jak coś ciepłego i miękkiego dotyka mojej dłoni. Wzdrygnąłem się i od razu wybudziłem ze snu. Zwierzątko – szczur albo mysz – pierzchło w ciemność. Dźwignąłem nadgarstki zakute w kajdany. Zastanawiałem się, w jaki sposób mają niby ograniczać moją zdolność ruchu, aż zorientowałem się, że zwisające z nich łańcuchy są zakończone żelaznymi kulami. Strażnicy musieli je nieść, zanim zrzucili mnie ze schodów. Jeszcze parę miesięcy temu sam mógłbym je dźwignąć, teraz skutecznie przygniatały mnie do podłogi.

W całkowitych ciemnościach, przycupnięty na zimnym kamieniu, nasłuchiwałem. W oddali kapała woda. Słyszałem pisk gryzoni i echo pobrzękiwania własnych kajdan. I coś jeszcze. Ledwo słyszalny dźwięk. Jakby ludzki kaszel.

Miałem współwięźnia.

Powoli zacząłem zsuwać się po schodach w dół. Może znajdę wygodniejsze miejsce do odpoczynku niż na stopniach. Może rozprostuję nogi i ręce i pomyślę nad zaklęciami, które mogą mnie stąd wydostać. Kajdany zrobiono ze zwykłego żelaza, a nie z ołowiu i cyny; zdaje się, że w Bretanii już dawno zapomniano o takich środkach ostrożności. Moje Źródło działało bez zarzutu, a po odpowiedniej liczbie prób dam radę z prostszym zaklęciem telekinetycznym nawet bez prawidłowych gestów czy też form Drogi Czapli, którymi je częściowo zastępowałem. Chyba. Może. Taką miałem nadzieję.

Kaszel umilkł. Teraz słyszałem ciężki oddech człowieka, który chciałby zachować ciszę, ale płuca mu na to nie pozwalają.

– Czy to jeszcze jedna złuda? – odezwał się ochrypły, starczy głos. – Widziałem Wyrocznię i głębię Zaświatów. Widziałem już węże i smoki oraz wieże zaginionej Alterry. Słyszałem, jak wrzucają mi towarzysza niedoli. Co jest prawdą, a co iluzją? Czy jesteś prawdziwy?

„Oszalał od ciemności – pomyślałem najpierw, a potem dodałem: – Nie, oszalały tylko jego zmysły”. Czytałem kiedyś o czymś takim. Przy deprywacji sensorycznej wyobraźnia zaczyna uzupełniać braki wizjami i wspomnieniami, jakie uzna za stosowne. Jak długo siedzi tutaj w mroku, z krótkimi chwilami światła, gdy przynoszą strawę? Od jak dawna słucha tylko pisku szczurów?

– Tak. – Mój głos zabrzmiał słabo i niepewnie. Zniekształciło go echo.

– Czy jesteś wiedźmą? Demonem w ludzkiej skórze, jak mówili tamci, czy nieszczęsną ofiarą tego węża Germaine’a?

– Tak, nie, tak. – Kaszlnąłem. Wilgoć i mnie zaczynała się dawać we znaki.

– Na Pustkę! – W okrzyku mojego współwięźnia było tyle nienawiści, że ciarki przeszły mi po grzbiecie. – Powiedzieli, że ojczulek Germaine chce z tobą mówić, zatem będziesz mu donosił, choćbyś nie chciał. Mają swoje sposoby.

– Nie – odezwałem się łagodnym, uspokajającym tonem. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby staruszek udusił mnie łańcuchem, zanim cokolwiek dam radę zrobić.

– Kpisz ze mnie? Nie umiesz mówić?

– Nie…

Zapadła chwila ciszy. Następnie usłyszałem szuranie przeciąganej po ziemi kuli.

– Debila mi wrzucili, niemotę – zawarczał. – Kpiny. Może chociaż jesteś tłusty, chłopcze, i się nadasz na dobry posiłek, bo dość już mam szczurów.

Cofnąłem się, szurając kulami. Będziemy się tak gonić po komnacie, aż jeden z nas zginie? Jasne, chciałem obrabować zamkowy skarbiec, ale naprawdę wolałem nie zaczynać swojej kariery kryminalisty od morderstwa.

– Nie iść – poprosiłem, usiłując załagodzić sytuację. – Nie.

Opadł na ziemię z brzękiem kajdan i rozszlochał się jak dziecko.

Przykucnąłem, żeby odciążyć ręce od przykrótkich łańcuchów, i złożyłem dłonie jak do czerpania wody. Wzory, które zdawały się banalnie proste, kiedy wypoczęty i po rozgrzewce popisywałem się przed Solange, teraz nie chciały się układać. Przeszkadzały mi kajdany, bolały żebra i na domiar złego zaczynało mnie cisnąć w pęcherzu.

„Daj spokój, Vince – powiedziałem sobie. – Rzucałeś Kulę Światła z nieaktywnym Źródłem, kiedy magia kształtowała się z takim trudem, jakby przymocowano ci do nadgarstków nie dwa, ale cztery żeliwne ciężary. Robiłeś to na kacu, z zapaleniem oskrzeli, po całonocnym maratonie alchemicznym, kilkadziesiąt razy z rzędu, korzystając z pożyczonej mocy Meg. Praktykujesz magię od dwudziestu czterech lat. Przestań udawać sam przed sobą, że jesteś żółtodziobem”.

W moich dłoniach powoli zaczęła rosnąć świetlista bańka. Starannie regulowałem jasność, żeby nie oślepić siebie ani mojego współtowarzysza niedoli. Kiedy moje oczy dostosowały się do bladego, delikatnego blasku, delikatnie wypchnąłem ją w powietrze. Zawisła nad naszymi głowami, ukazując ożebrowania ścian, nierówną granitową posadzkę i starego człowieka.

Kiedy tylko go ujrzałem, zrozumiałem, że mimo pogróżek nie mam się czego obawiać. Nigdy wcześniej w całej Bretanii nie widziałem nikogo tak sędziwego. Wdowa Solange, a nawet wójt skażonej wioski, wyglądali przy nim na młodzież. Jasne, nie służył mu pobyt w lochu, ale jego wiek dało się rozpoznać po subtelniejszych oznakach: cienkiej, delikatnej skórze podobnej do pergaminu, dużych i wiotkich małżowinach usznych, charakterystycznie rozrośniętym nosie i niewielkiej ilości zmarszczek, jakby ulepiono go z plasteliny, bo nawet zmarszczki zaczynają znikać po przekroczeniu pewnego wieku. Tak wyglądała moja cioteczna prababka, która dożyła stu pięciu lat bez pomocy magii.

Nie ulegało wątpliwości, że stoi przede mną niedawno zdetronizowany książę Bernard de Montreuil de Branche d’Amethyste.

– Jednak mam zwidy – szepnął książę, a po policzku spłynęła mu wielka łza. – Kula Światła. Ach, ale każdy może rzucić Kulę Światła, nieprawdaż? Źródła wygasły. Nie ma już Magów Pustki.

Po raz pierwszy, odkąd znalazłem się w Bretanii, usłyszałem tę nazwę: Magowie Pustki. Nie przeklinał. Nawet nie zaakcentował słowa „Pustka”.

– Pokażesz coś jeszcze? Jeśli możesz. Proszę.

– Tak – powiedziałem cicho.

Skupiałem się prawie dziesięć minut, ale książę Bernard czekał cierpliwie. Minimalnie Precyzyjna Telekineza zaliczała się w poczet prostszych zadań egzaminacyjnych. Trzeba było jednak nanieść odpowiednie parametry, zwłaszcza uwzględnić wagę, nacisk i kąt wszystkich zapadek w mechanizmie, którym chciałem manipulować. Wreszcie rozległ się cichy szczęk. Otworzyłem swoje kajdany, z ulgą rozmasowałem dłonie. Książę d’Amethyste nadstawił swoje nadgarstki. Tym razem poszło mi nieco szybciej, nie byłem już obciążony żelastwem i mogłem użyć gestów – nieco pretekstowych, jak zwykle w moim przypadku.

– Niech Szary Wędrowiec, Szary, a nie Cierpliwy i Pustka, i wszelkie moce mają cię w opiece. Kto cię przysłał? – Książę złapał mnie za rękę. – Spadkobierca Lucjusza? Coś ty za jeden? Na cycki świętej Aimée, utwórz więź! Będziemy mogli rozmawiać. Ale… ale nie jesteś czasem głupi? Słyszałem o sawantach, co potrafili liczyć i nic więcej.

– Nie – westchnąłem z irytacją. Zmysłem magicznym poszukałem jego kanałów energetycznych. Były szerokie, spracowane, wskazywały na spory potencjał i jeszcze większe doświadczenie. Gdzieś głęboko, jak niedogaszone ognisko, ledwo żarzyło się Źródło. Nie próbowałem się do niego dostać, bo przeczyło to wszystkim zasadom prywatności, jakie praktykowali czarodzieje, ale czułem jego promieniowane. Ustabilizowałem połączenie. W bezpośrednim towarzystwie mojej świadomości zaistniał drugi umysł. Odruchowo postawiłem mentalne osłony.

„Teraz rozumiem – usłyszałem Bernarda. W moich myślach miał dużo młodszy głos. – To ty jesteś Magiem Pustki, a niech mnie. Oczywiście z Arborii, jeśli mnie instynkt nie myli. Nigdy bym nie uwierzył”.

„Sam czasem nie wierzę” – odparłem. Jakie to odświeżające móc się wreszcie porozumieć bez zabawy w dwadzieścia pytań, i to w czasie rzeczywistym.

„Śnię. Zaraz się obudzę. Mag Pustki pojawił się, żeby uwolnić mnie z lochu. Nikomu nie przytrafia się takie szczęście”.

„No cóż, życie jest chaotyczne, przypadkowe i wszystko się może zdarzyć…”.

„Chwileczkę. Wcale nie przybyłeś mnie ratować, mam rację?”.

Wykrył moje poczucie winy, skubaniec.

„Dobrze – westchnąłem. – Bądźmy szczerzy, bo inaczej nigdzie nie dojdziemy. Nie sądzę, żebym umiał kłamać telepatycznie. Nie znam pana dość dobrze, żeby specjalnie dla pana ładować się do ciemnicy. Prawdę mówiąc, chciałem ten zamek okraść”.

„Co?!”.

„Proszę mnie posłuchać. Miałem całkiem dobre powody. Ratuję moją narzeczoną. Jestem w tym świecie obcy, nie mam ani magicznych dzieł, ani pieniędzy. Poza tym, technicznie rzecz ujmując, okradłbym pańskiego kuzyna Henry’ego. Minie jeszcze trochę czasu, zanim odzyska pan władzę. Bo skoro już się tu znalazłem, ma się rozumieć, zabieram pana ze sobą”.

„Dureń, palant, idiota. Mag Pustki z Arborii przybywa do Bretanii i bawi się we włamywacza, zamiast sięgnąć po prawdziwą potęgę. Czy ty sobie, młody, w ogóle zdajesz sprawę z tego, do czego jesteś zdolny? Wiesz może? Przekaż mi trochę mocy. No!”.

Przelałem mu pięć jednostek. Bernard wessał je błyskawicznie, rozprowadził po kanałach energetycznych i wreszcie przemieścił prosto do Źródła. Westchnął. Zamknął oczy. Przez nasze połączenie poczułem, jak promieniowanie stopniowo wzrasta.

„I już. – Jego myśli były przepełnione radosną, dziecięcą ekscytacją. – Teraz jest nas dwóch. Czarodziejów, ma się rozumieć. Znów mam aktywne Źródło. Na Pustkę! Na razie dziesięć jednostek, ale trzeba mi tylko czasu”.

„No to wiejemy?”.

„W podskokach. Jak się nazywasz, młody?”.

„Vincent Thorpe”.

„De Branche d’Aure? D’Obsidienne?”.

„Po prostu Vincent Thorpe. Nie jestem szlachcicem. Wiem, że może to pana szokować, ale proszę mi wierzyć, arboriańskie obyczaje różnią się od tutejszych”.

„O, zdecydowanie. – Bernard prychnął. – Mag Pustki bez szlachectwa! Mag, który nie zna swojego dziedzictwa, nic nie wie o swojej potędze! Nie, być nie może. Trzeba to będzie zmienić”.

„Pozwolę sobie wyrazić sprzeciw. Mam poglądy demokratyczne, głosuję na Federalistów. Moi rodzice są porządnymi obywatelami Avalonu i jestem dumny ze swojego pochodzenia. Nie powinienem dopisywać sobie do nazwiska de Branche d’Aure albo d’Obsidienne, jakbym się go wstydził”.

„Bzdury i banialuki!”.

„Porozmawiamy o tym później. Teraz w nogi”.

* * *

Łatwo powiedzieć, trudno zrobić. Liczyłem na to, że skoro mamy już połączenie, książę telepatycznie przekaże mi mapę zamku albo przynajmniej pobieżny szkic okolicy. Szybko się jednak okazało, że chociaż przekazujemy sobie zwerbalizowane myśli, dużo gorzej jest z wizualizacją.

„Nie rozumiem, dlaczego tak cię to dziwi, Vincencie – przekazał Bernard wyniośle. – Doskonała synchronizacja, jakiej wymagasz, to niesłychanie rzadkie zjawisko. Oczywiście, ze względu na własny talent możesz nie zdawać sobie z tego sprawy”.

„Wizualizacje to jedna z pierwszych rzeczy, jakich uczą się dzieci terminujące u mistrza” – odparłem z lekką irytacją.

„Arboriańskie więzi między mistrzem a uczniem nie są zatem zdrowe – odparł książę z niesmakiem. – Pokładałem takie zaufanie jedynie w dwóch osobach w życiu i żadna z nich nie była obdarzona mocą”.

„A zatem przyjmij do wiadomości, że w niektórych aspektach nasze metody lepiej się sprawdzają. Na przykład utrzymujemy bardziej przyjazne relacje”.

„Przyjaźń między czarodziejami? Kto ci nakładł do głowy takich bzdur? Przyjaźnie są kapryśne i nietrwałe. Wymiana zasług, sojusze przeciwko wspólnym wrogom – oto konkrety, na których można się oprzeć. Przekonasz się kiedyś, Vincencie. Twoja naiwność pryśnie z wiekiem”.

Westchnąłem.

„Wiesz co? Odłóżmy tę dyskusję na lepszą okazję. Na razie musimy się stąd wydostać, a żeby tego dokonać, należy sobie chociaż w minimalnym stopniu zaufać. Zacznijmy od podstaw. Jak się czujesz?”.

„Znakomicie, dziękuję”.

Wstałem, opierając dłonie na kolanach. Nad nami, jak mała gazowa lampka, dryfowała kula. Nie rozjaśniałem jej zanadto; po kilku czy też kilkunastu dniach pobytu w ciemnościach Bernard jeszcze przez dłuższy czas mógł mieć nadwrażliwe oczy. Rzucaliśmy długie, upiorne cienie, tańczące na kamiennych ścianach pod dyktando światła. Posadzka była wilgotna i śliska, porośnięta ciemną warstwą bliżej mi nieznanego grzyba. Cuchnęło ludzkim moczem i odchodami. Siennik, całkiem świeży, kiedy przygotowano go dla księcia (nawet w więzieniu arystokraci cieszą się zwykle pewnymi względami), zaczął już czernieć od wilgoci. Może aktywne, ale przygaszone Źródło też pomaga zachować zdrowie, a może Bernard był długowieczny z natury, nieważne. Żaden stuletni staruszek nie wytrzyma długo w takim miejscu, bez względu na dobrą formę fizyczną i siłę charakteru. Chociaż mi groził, puszył się jak paw i krytykował arboriańskie obyczaje, zdradziła go nieufność.

„Pewnie zauważyłeś, że nie mogę mówić – zaznaczyłem. – Oczywiście utrudnia mi to dostęp do bardziej skomplikowanych zaklęć. Jak słusznie nadmieniłeś, w porównaniu z tobą jestem młody i brak mi doświadczenia… Otóż mój godny pożałowania stan to skutek tego, że mniej więcej miesiąc temu zapadłem na bagienną gorączkę krwotoczną i ledwo przeżyłem”.

„Oburzające. Mag Pustki…”.

„Nie rozmawiamy teraz o tym, co powinien, a czego nie powinien Mag Pustki. Chodzi mi o to, że mam ograniczoną sprawność fizyczną. Nie będę cię nieść. Nie biegam. Nie pofrunę. Pozostaje nam skradanie się pod osłoną zaklęć kamuflujących, ale nie możesz w stu procentach polegać na mnie. Zatem ponawiam pytanie: Jak się czujesz? Czy dasz radę iść?”.

„A jeśli nie?”.

„Zostawili mi sakwę zielarską. Może przeoczyli. Albo uznali, że w lochu na nic mi się nie przyda, a po ciemku i tak nie znajdę specyfików, którymi da się otumanić. Są w niej stymulanty, alkohol, a nawet suszone owoce – surowiec leczniczy, ale jak najzupełniej jadalny”.

„Dawaj!”.

Bernard usiadł na sienniku i zaczął łapczywie się pokrzepiać wszystkim, co mu podawałem. Wysączył alkohol oraz eliksir stymulujący, przegryzł garścią suszonych jabłek i jagód. Gdzieś na dnie sakwy znalazłem jeszcze parę kromek chleba – odkąd wyzdrowiałem, cały czas nosiłem przy sobie coś do jedzenia. Rzucił się na nie z taką energią, że musiałem go pohamowywać. I to tyle, jeśli chodzi o brak zaufania.

„Masz może suszone mięso?”.

„Niestety nie”.

„Wielka szkoda”.

„W tym stanie i tak zaszkodziłoby ci na żołądek”.

„Banialuki! Odkąd w ogóle Mag Pustki zajmuje się ziołolecznictwem? To robota dla pachołków i bab”.

„Tak? W takim razie oddaj mi, proszę, malinową nalewkę”.

„W drodze wyjątku przyznam, że według starych legend wielcy wojownicy umieli także uzdrawiać” – dodał książę, zazdrośnie przyciskając butelkę do piersi.

„Odpocznij sobie. Podejrzewam, że siedzę tutaj mniej więcej od dwóch godzin; wystarczy, żeby tłum się rozproszył, a ojciec Germaine – tak mu było? – jeszcze nie chciał do nas zaglądać. Planowałem najszybszą ucieczkę świata, ale w tych okolicznościach lepiej zaczekać do zmroku. Znam urok, który określa datę i godzinę…”.

„A to ciekawe”. – Znów wyczułem w jego głosie dezaprobatę. Czy to dlatego, że mówiłem o magii prostej, zapewne niegodnej mnie albo coś w tym guście? A, oczywiście. Uświadomiłem sobie, że potrzeba dokładnego mierzenia czasu zaistniała w Arborii dopiero z pojawieniem się pierwszych manufaktur. Urok służący do podawania godziny brzmiał jak coś bardzo niepotrzebnego i wymyślonego przez idiotę, który traci energię na błahostki.

„Jak widzisz, w ciemnicy przydaje się świetnie”.

Zostawiłem księcia rozkoszom malinowej nalewki i znalazłem dobre miejsce na przećwiczenie oddechowego układu Drogi Czapli. Zapaliłem sobie drugą Kulę Światła. Loch był przestronny, nie musiałem nawet szczególnie skracać kroków. Do skutecznej ucieczki potrzebowałem zaklęć kamuflujących i otwierających zamki, także przynajmniej jednego bojowego i jednego ochronnego, w razie gdyby coś poszło nie tak. Chciałem potrenować na sucho, żeby w sytuacji podbramkowej nie stracić wątku. Bernard przypatrywał mi się z zainteresowaniem, ale nie komentował. „Stary pierdziel – pomyślałem – gdybyśmy mieli lepszą synchronizację, moglibyśmy wspólnie spróbować z potężniejszymi zaklęciami”. Z setką jednostek da się zrobić prawie wszystko, oczywiście nie naraz, ale przecież nie planowałem frontalnego ataku na zamek.

Zawsze mogłem mu oddać energię, zamiast liczyć na współprzetwarzanie. Łatwo zrzucić robotę na potężniejszego maga…

Albo i nie. Od jak dawna Bernard nie używał zaklęć? Mniej więcej od sześćdziesięciu lat? Niepraktykowana sztuka rdzewieje, wzory ulegają zapomnieniu, traci się wyczucie własnego Źródła. Umysł stulatka nie liczy tak prędko jak trzydziestoparolatka. Książę nie przyzna się do słabości, będzie odwracał uwagę sarkazmem. Dziwnie się poczułem, kiedy zdałem sobie sprawę z tego, że na razie z nas dwóch to ja w większym stopniu jestem czarodziejem.

„Dobrze, Bernie”. Nieświadomie użyłem przydomka, jakim obdarzali go ludzie w mieście. Żachnął się, ale nie zaprotestował, widocznie go znał i akceptował taką impertynencję Maga Pustki (którego gminne pochodzenie ignorował jako niemieszczące się w światopoglądzie). „Czy masz na zamku dzieła magiczne, które chciałbyś odzyskać?”.

Bernard zasępił się nieco.

„Antycypowałem podobny rozwój wydarzeń – rzekł wreszcie. – Im bardziej się starzejesz, tym częściej czujesz nad karkiem cuchnący oddech hien. Wielu kuzynów poszło pod topór kata za spiskowanie. I to Henry, krew z mojej krwi, kość z mojej kości, jeden z piętnastu moich własnych prawnuków, który sam mógł zostać dziedzicem, gdyż rozważałem go jako jednego z trzech kandydatów, okazał się zdrajcą. Ech! Parę lat temu przekazałem owe dzieła pod dobrą opiekę i tam zamierzam się udać w pierwszej kolejności. A z zamku przydałoby się wynieść moją pieczęć rodową. W skrytce w sypialni trzymam też szkatułkę pełną przednich klejnotów, sądzę, że ich nie odkrył. Mitrę zapewne nosi na własnej łysej głowie, wyrodny bachor”.

„Czyli trzeba się przedostać do komnat książęcych. Hm, to może być trudniejsze niż włamanie do skarbca…”.

„Oczywiście, że nie! Znam sekretne przejścia”.

„Ach, jasne. Naturalnie. W takim razie prowadź”.

* * *

Jakiś czas później ciężka żeliwna kłódka, która zabezpieczała od zewnątrz drzwi do lochu, szczęknęła głośno i otworzyła się samoistnie. Usłyszałem zdumione głosy strażników i dźwięk dobywanych mieczy. Starałem się nie zwracać na nich uwagi, żeby nie stracić wyczucia kształtu żelaznej sztaby. Zaklęcia telekinetyczne budziły we mnie uczucie dyskomfortu; dawały wrażenie, że wyrosła mi dodatkowa para niematerialnych rąk.

Sztaba spadła z hukiem. Pchnąłem drzwi, wyrzuciłem przed siebie ręce i błyskawicznie przeliczyłem wzór Słodkich Objęć Morfeusza. Niemal równocześnie dodałem Wytłumienie Echa. Obydwa wyrwały się ze mnie w odstępie ułamka sekundy; moc wybrzmiała w czystych akordach, a strażnicy bezgłośnie osunęli się na ziemię. Dwa naraz! Bez słów! Ogarnęła mnie euforia.

„Ogranicz straty – skrytykował mnie książę – bo zaraz będziesz świecił”.

Skinąłem dłonią, żeby został za mną. Znajdowaliśmy się na parterze wieży, w przestronnej komnacie wyposażonej w stojaki na broń, solidny dębowy stół i szeroką ławę. Na stole rozstawiono świeczniki i drewniane miski; najwidoczniej przeszkodziliśmy strażnikom w kolacji. Zauważyłem, że ściany zbudowano z takiego samego gładkiego szarego kamienia, jaki już widziałem w drodze do lochu. I znowu coś mi przypominał, ale nie pamiętałem, gdzie zobaczyłem go wcześniej.

„Znajdujemy się w warowni – wtrącił Bernard zza moich pleców. – Starsza część zamku zgodnie z tradycją służy do przetrzymywania więźniów utalentowanych magicznie – wyjaśnił. – Chyba jako jedyny pamiętam jeszcze dlaczego. Zbudowano go z księżycowej skały, odpornej na działanie zaklęć. Ścianki działowe w ciemnicy są nowsze, więc mogłeś nie zauważyć”.

„Tak sobie właśnie myślę, że nieduże te lochy”.

„Moi przodkowie nie potrzebowali niczego więcej – odparł Bernard. – Trzeba oświeconego władcy, aby zrozumiał, że nie wszystkich łotrów i wrogów powinno się wieszać albo ścinać. Zbudowałem spore więzienie na podzamczu. Z tortur zrezygnowałem na bardzo wczesnym etapie mojego panowania. Po kilkudziesięciu latach człowiek się przekonuje, że istnieją skuteczniejsze metody na uzyskanie zeznań”.

„To bardzo… nowoczesne”. Nie wierzyłem, że książę pan wymyślił zbliżone do arboriańskich sposoby przesłuchań. Podejrzewałem, że wszystko zależy od bretańskiej definicji tortur, ale wolałem nie wiedzieć więcej.

„Dziękuję. W dziedzinie zarządzania włościami zawsze byłem w ścisłej awangardzie”.

„Gdzie teraz? I czego możemy się spodziewać po drodze?”.

„Przydałaby się jakaś niewidzialność; zejdźmy prosto na dziedziniec – zakomenderował książę. – Kuchennymi drzwiami do Głównego Zamku, a stamtąd już prościutko klatką schodową wpuszczoną za fałszywą ścianę”.

„A co z kapłanami posługującymi się skażoną mocą?”.

„Oho, spotkałeś już takich? Jest ich niewielu i zwykle trzymają się z dala od Montreuil. Granica daleko, stolica również. Odwołują ich do ważniejszych zadań. W Bretanii zapomniano już o magicznych zabezpieczeniach, to będzie proste jak przechadzka po parku. Łap”.

Rzucił mi włócznię.

„Widzę, jak się starasz nie gestykulować przy rzucaniu zaklęć. Pochwalam. To bardzo pożyteczne, uwalnia ręce”.

Sam chwycił drzewce, z namaszczeniem przełożył z jednej ręki do drugiej, sprawdził wyważenie broni. Obserwowałem go uważnie.

„Zostaw. Ledwo ją dźwigasz”.

„Bzdury. Radzę sobie doskonale”.

„No dobrze, jak chcesz”.

* * *

O zmierzchu mieszkańcy zamku przygotowywali się do wieczerzy. Po dziedzińcu przechadzali się tylko strażnicy; minęło nas dwóch służących niosących ciężką beczkę. Chłopak prowadził do stajni jabłkowitego rumaka przystrojonego w szmaragdowozielony, złoto lamowany rząd. Właśnie takich zimnokrwistych koni dosiadano tutaj najczęściej: masywnych, o szerokich zadach i kosmatych nogach, zdolnych przeżyć na samej trawie, biegać po śniegu przy minus trzydziestu stopniach i nosić na grzbiecie w pełni opancerzonego, dobrze odżywionego rycerza.

Omijano nas wzrokiem. Nie opanowałem Prawdziwej Iluzyjnej Niewidzialności, którą Kathryn rzucała z zamkniętymi oczami, wyrwana ze snu w środku nocy. Kamuflaż Moro nieźle się sprawdzał przy wieczornym świetle, ale ten umiałbym zastosować tylko na sobie. Wybrałem więc Mysią Dyskrecję, co brzmi bardzo zabawnie, a w gruncie rzeczy jest zaklęciem wpływającym na umysł. Dopóki nie zwracaliśmy na siebie uwagi, nikomu nie przychodziło do głowy, żeby nas zaczepić. Mój wybór wywołał jednak litanię narzekań Bernarda.

„Nawet małe dziecko wykorzystałoby potężniejsze zaklęcie”.

„Przypominam, że oszczędzamy jednostki”.

„Ci durnie nie zwracają na nas uwagi!”.

„Taki właśnie miałem plan”.

„Nie rozumiesz! Setki razy uczulałem ich na podobne podstępy. Każdy strażnik zamkowy, którego przyjmujemy na służbę, zostaje przeszkolony na okoliczność zaklęć odwracających uwagę, wprawnych włamywaczy oraz istot, które chowają się pod ogonem demona, jak to się mówi. Każde niewłaściwe drgnięcie światła powinno budzić ich podejrzliwość. Dają się nabrać na tak prosty czar!”.

„W tym kraju magia nie istniała ponad pięćdziesiąt lat. Czują się bezpieczni, są w domu. Dlaczego mieliby szukać intruzów?”.

„Strażnicy winni zawsze zachowywać czujność na posterunku – upierał się Bernard. – Gdy odzyskam książęcą koronę, zrobię z tym porządek”.

„Ciszej na chwilę, bo jeszcze się rozproszę. Muszę podtrzymywać czar. Gdzie kuchnie?”.

„W tamtą stronę”.

Człapaliśmy w stronę bocznego wejścia dla służby. Bernard niewątpliwie wyobrażał sobie, że się skradamy niczym wprawni włamywacze, o których wspomniał, ale rzeczywistość wyglądała nieco inaczej. Mnie po przeżyciach dzisiejszego dnia bolały żebra i właśnie zaczynała dokuczać prawa noga, a książę mimo najlepszych chęci (oraz sporej dawki ziółek i malinowej nalewki) nie mógł przezwyciężyć ograniczeń wynikających z wieku. W tłumie służących, którzy wynosili balie z odpadkami, wnosili do środka beczułki i różne inne dobra oraz kręcili się przed wejściem w tylko sobie znanych sprawach, trudno było nas ominąć. Raz po raz przełamywano moje zaklęcie, prawie natychmiast zapominając o naszej obecności. Potężna kobieta w czerwonym fartuchu szturchnęła mnie łokciem, a następnie zamiast przeprosić, zrugała gromko za to, że stanąłem na jej drodze. Potem facet przy wózku z kapustą poinformował nas głośno, że resztki będą wydawać po wieczerzy, mamy się nie plątać pod nogami i nie zawadzać.

„Biorą nas za pątników z kaplicy! – oburzył się Bernard. – Żebraków!”.

„No cóż, trzeba przyznać, że przydałaby nam się kąpiel. Patrz, posługaczki idą z kapustą. Wejdziemy razem z nimi. Zostaw tę włócznię”.

„Jeszcze czego” – odparł chmurnie książę.

Ukradkiem zostawiłem swoją; jakoś udało nam się wślizgnąć z trzema nastoletnimi dziewkami kuchennymi. Jedna z nich zaczęła narzekać, że coś okropnie cuchnie, ale najważniejsze, że znaleźliśmy się w środku.

Od razu zaciągnąłem Bernarda pod ścianę, żebyśmy nie przeszkadzali w codziennej krzątaninie. W przedsionku bez przerwy mijali się ludzie. Pod ścianą stały otwarte beczułki z cebulą, marchwią i innymi korzeniowymi warzywami. Po raz pierwszy w Bretanii zauważyłem kosz ziemniaków. Z kuchni uderzał niemożliwy wprost upał; właśnie wyjmowano z pieca chlebowego świeże okrągłe bochenki. Osobne stoły służyły do oprawiania i przygotowywania mięs. Tutaj zakończono już pracę, kucharz wbił tasak w drewno i tubalnym głosem podawał instrukcje trzem wystraszonym kuchcikom. Pod stołem pięć kotów mlaskało przy misce z resztkami, a z pieca dochodził zapach pieczystego. Nad paleniskiem bulgotały garnki z zupami czy też leguminami.

„Będzie baranina z ziołami i truskawkami – poinformował Bernard, węsząc zapamiętale. – Quiche z karczochów, pieczony bażant w marynacie z cydru. Na Pustkę! Tartaletki z cielęcym szpikiem, faszerowane winniczki i węgorz zasmażany w purée z grochu. Moje ulubione przystawki, zaraz je podadzą”.

Ostrożnie przysunął się do stołu, gdzie na wielkiej tacy rozstawiono przysmaki. Wpakował do ust kawałek węgorza i dwie tartaletki, parę ślimaków w skorupkach zgarnął do rękawa. Sięgnął do kosza z przestygłym już chlebem i wetknął pod pachę mały okrągły bochenek, pęknięty na środku i z ciemną, chrupiącą skórką. Sam chętnie uczestniczyłbym w rabunku, ale rozglądałem się niepewny, jak długo moje zaklęcie wytrzyma tak oczywisty akt złodziejstwa. Ciekawe, co książę powiedziałby na kulinarne gusta mojej szefowej. Może pasowałaby mu jej ulubiona pasta z drożdży piwnych.

„Kucharz już trzy razy zerknął w naszą stronę – napomknąłem wreszcie. – W końcu cię zauważy”.

Książę skinął głową i usunął się z drogi służącym, którzy zabierali tace do wielkiej sali.

„Wejście jest w piwnicach” – poinformował. Opierając się o włócznię, ruszył przed siebie. Dopiero teraz zrozumiałem, że pożyczając od strażników broń, Bernard w rzeczywistości wystarał się o laskę. Pod pozorem wojowniczych zapędów ukrywał problemy z poruszaniem się.

„Mnie też by się przydała jakaś podpora” – pomyślałem z niepokojem, kiedy po raz kolejny szurnąłem stopą o posadzkę. Za dużo wrażeń jak na jeden dzień. W dodatku ominąłem posiłek i mięśnie zaczynały mi słabnąć.

Bernard na pewno wyczuł przez więź, że jestem głodny, ale nadal ukradkiem wydłubywał ślimaki ze skorupki i zakąszał chlebem. Równie dobrze mógłbym liczyć na to, że Meg pożyczy mi książkę, którą właśnie czyta.

Do lodowni schodziło się przez piwnice. Prowadziły do nich szerokie kamienne schody z podręcznej spiżarni sąsiadującej z kuchnią. Drzwi były otwarte na oścież; tęga kobieta w fartuchu właśnie wynosiła na górę kamionkowy gąsior pełen wina.

„Znam tę pieczęć. To wino rozlewano dwadzieścia lat temu, na srebrne gody mojego najmłodszego wnuka. Widzę, że młokos swobodnie sobie poczyna z moimi zapasami – burknął książę. – Urządza uczty, żeby zjednać zwolenników”.

„Dzięki temu mamy wstęp do piwnic”.

„I tak ukryłem zapasowy klucz w podłodze”.

Zerknąłem na posadzkę.

„Nie będzie nam potrzebny” – dodał książę.

„Bernie… zostawiamy ślady z mąki”.

„O, na Pustkę”.

Po krótkim postoju na otrzepanie butów zeszliśmy w głąb piwnic. Albo znajdowaliśmy się w nowszej części zamku, albo ród d’Amethyste wolał trzymać w lochach wino niż więźniów, bo komnaty ciągnące się jedna za drugą były zastawione beczkami i sięgającymi aż po sufit półkami pełnymi rozmaitych trunków. Kuśtykałem za Bernardem tak prędko, jak tylko dawałem radę. Stymulanty chyba działały, gdyż staruszek znacznie zwiększył tempo. Po kilku zakrętach, kiedy zgubiłem się już dokumentnie, książę zatrzymał się przy gigantycznej omszałej beczce z kurkiem, która miała chyba z milion lat. Coś przy niej podłubał, coś poskrobał i otworzył w beczce drzwi wysokości dorosłego mężczyzny.

Naszym oczom ukazały się strome kręcone schody. Jęknąłem.

„Jak wysoko znajdują się książęce komnaty?”.

„Będziemy odpoczywać po drodze – odparł Bernard po krótkim, acz znamiennym milczeniu. – Gdzie jak gdzie, ale tutaj raczej nikt nas nie zacznie szukać”.

„Czy mogę, o książę, skorzystać najpierw z twojej piwniczki?”.

„Znakomity pomysł. Weź ten gąsiorek po lewej – doskonały rocznik”.

Schowaliśmy się na klatce schodowej z gąsiorkiem pełnym wina. Resztki światła, padające od strony bardziej uczęszczanych piwnicznych komnat, przeświecały przez szpary w deskach. Wyciągnąłem skórzany kubek z sakwy, polałem i przez chwilę w milczeniu dzieliliśmy się napojem. Spodziewałem się nie lada rarytasu, ale trunek nie dorównywał dobrym winom stołowym z Avalonu. Z drugiej strony kilkanaście lat temu pijałem takie rzeczy, że dotąd mi wstyd, a w tej chwili pasowałby mi nawet ocet.

Pomogło. W moim żołądku zagnieździło się przyjemne ciepło, a prawa stopa zaczęła się nieco bardziej słuchać. Przelotnie zastanowiłem się, ile alkoholu naraz Bernard może wypić – przecież wcześniej częstował się już moją nalewką – ale doszedłem do wniosku, że stuletni Bretańczyk ma pewnie mocniejszą głowę niż przeciętny arboriański staruszek. Zaczęliśmy się z wolna piąć ku górze. Gdy światło dobiegające z piwnic zniknęło za zakrętem, oświetliłem drogę zaklęciem.

Jak się okazało, tajemne przejście prowadziło nie tylko do książęcych komnat. Na półpiętrze z klatki schodowej wiodły w dwie strony wąskie korytarze.

„Będziemy uciekać tym na prawo” – wskazał książę. – Dotrzemy na podzamcze. Tam weźmiemy konia i w drogę”.

„Komu w drogę, temu czas. Ja muszę jeszcze wrócić do gospody. Zostawiłem tam kilka ważnych magicznych przedmiotów”.

„Na pewno już je rozkradli”.

„O, nie – odpowiedziałem, myśląc o srebrnej księdze, czyli składanym Rydwanie, całym wygrawerowanym w symbole de Branche d’Argent. – Karczmarz prędzej się zsika ze strachu, niż przyzna komukolwiek, co nosiłem w plecaku. Jeśli to u niego znajdą, zabiją go. Jeśli sam doniesie, podejrzewam, że tak czy inaczej zamkną mu usta. Pewnie schował plecak w najgłębszym miejscu w piwnicy i czeka na okazję, żeby wyrzucić go do rzeki”.

„Teraz mnie zaciekawiłeś, młody. Może jako mag nie jesteś taki całkiem niewydarzony. No dobrze. Drogą, którą wskazałem, można dojść poza mury zamku. Przewidziano ją właśnie na taką okoliczność i zbudowano, zanim miasto się rozrosło”.

Ruszyliśmy dalej. Książęce komnaty znajdowały się na wysokości naszego trzeciego piętra, zapewne tuż nad wielką salą. Widziałem w życiu kilka ciemnowiecznych zamków – jako turysta, gość, podczas wypraw z Margueritte. Miałem pewne pojęcie o tym, jak wyglądają w postaci odrestaurowanej zgodnie z prawdą historyczną, rozbudowanej albo zniszczonej. Z pewną rezygnacją przyjmowałem konieczność długiego marszu pod górę i starałem się odpowiednio rozkładać siły, tak aby wystarczyło ich na ucieczkę.

Znów stanęliśmy na rozdrożach. Schody prowadziły jeszcze wyżej, ale Bernard oznajmił, że znaleźliśmy się u celu. Podreptaliśmy korytarzem. Od czasu do czasu książę opierał się o ścianę; po chwili dostrzegłem, że zagląda do komnat przez ledwo widoczne pionowe otwory. Pomyślałem sobie, że system tajnych korytarzy musi być ważną częścią społecznego życia zamku i że w takim razie nie tylko Bernard o nich wie.

„Tutaj – usłyszałem myślach, a potem: – O, zdrajca przebrzydły!”.

I zanim zdążyłem go powstrzymać, chwycić za rękę, zrobić cokolwiek, książę pchnął drzwi i wystrzelił jak kula armatnia, dzierżąc pochyloną włócznię. Z jego szaty wypadły na podłogę dwa faszerowane winniczki.

„Zaczekaj!” – Pokuśtykałem za nim. Rozległ się stłumiony krzyk i bolesne rzężenie.

Bernard stał w rozkroku nad pękatym mężczyzną. Na jasnofioletowej szacie, wokół drzewca włóczni, która utkwiła w brzuchu delikwenta, rozkwitała plama świeżej krwi. Długa, jasnowłosa, trefiona peruka zsunęła się rannemu z głowy, odsłaniając łysiejącą czaszkę. Miał zamknięte oczy. Na gęstym dywanie, kunsztownie tkanym w sceny łowów, leżała rozbita butelka po malinowej nalewce.

„Oszalałeś?! Przyszliśmy tutaj kraść czy mordować?! Zostaw go!”.

– Weź te łapy – zawarczał książę na głos. – Taka okazja, żeby się zemścić i odzyskać władzę, a ty mi będziesz przeszkadzał? Niedoczekanie.

„Bernard. Opanuj się i pomyśl chwilę. Co zrobią ludzie, którzy wsadzili go na tron, kiedy zobaczą cię nad ciałem? Zaczną wiwatować? Oddadzą ci Montreuil? Oprzytomnij, człowieku!”.

– Należy mu się. Sam Wędrowiec zesłał na niego sprawiedliwą zemstę. Wrzucił mnie do lochu! Chcesz darować mu życie? Jesteś czarodziejem czy babą?!

„Arboriańczykiem – pomyślałem – i nie nauczę rozsądku bretańskiego tyrana, dla którego zabić człowieka to tyle, co rozgnieść pchłę”.

„A co się stanie, jeśli Henry umrze? Posadzą na jego miejscu kolejnego. Podpowiem – nie ciebie. Zastanów się, czy wszyscy inni kandydaci są od niego mniej kompetentni. Kogo wolisz później oblegać z armią?”.

To mu dało do myślenia. Odetchnął nieco głębiej. Opadły mu ramiona.

– Prawdę mówiąc, wolę Henry’ego – przyznał niechętnie. – Najmniej zniszczeń. Niedobrze oblegać własne miasto.

Zerknąłem na ofiarę. Henry mrużył oczy i starał się nie oddychać. Zapewne słyszał całą rozmowę, a przynajmniej tę jej część wypowiadaną głośno, i tylko czekał, aż minie bezpośrednie zagrożenie, aby wezwać pomoc. Bez zastanowienia rzuciłem Objęcia Morfeusza.

„Skoro tak, pozwól, że zatamuję krwawienie”.

Zdecydowanym ruchem rozdarłem jedwabie i obejrzałem ranę. Tylko z pozoru wyglądała groźnie. Stary książę użył ciężaru własnego ciała, żeby dodać sobie impetu, ale nie trafił w cel. Ostrze włóczni ześlizgnęło się po wydatnym brzuchu, przeorało kawał skóry i utkwiło w starannie wyhodowanym boczku księcia Henry’ego de Branche d’Amethyste. Zastosowałem Powstrzymanie Krwotoku i Aseptyczną Ulgę, tak na wszelki wypadek. „Właściwie – pomyślałem – dlaczego mi zależy? Mordowanie się nawzajem wygląda na tutejszy sport narodowy, zwłaszcza wśród szlachty. Po co wymuszać na nich moje standardy, nie lepiej ich tak zostawić, żeby załatwiali między sobą spory zgodnie z własną naturą?”. A potem do mnie dotarło – książę Henry wrzucił pradziadka do ciemnicy, chociaż mógł go oddać katu. Z okrucieństwa? Nie byłem tego taki pewien. Karmił go nawet, chociaż niezbyt obficie.

„Kiedy zaczną się niepokoić?”.

„Jeśli nie zejdzie na danie główne. Czyli za jakieś półtorej godziny”.

Bernard przystąpił do przeszukania komnaty. Ja oglądałem naścienne gobeliny, dzieła sztuki utkane ręcznie przez rzemieślników, jakich już nie było w Arborii. Każdy najdrobniejszy ścieg coś oznaczał, budował szczegóły opowieści. Gesty przedstawionych postaci, spojrzenia i półuśmiechy, owoce, kwiaty, uchwycone w ruchu psy i wierzchowce. Widziałem tam polowanie na jelenia, sielankę z damami dworu w negliżu, scenę koronacji. Oraz smoka. Zajmował prawie cały gobelin, dumnie rozkładając krwistoczerwone skrzydła i zionąc językami ognia, które trochę przypominały kształtem liście.

„Co, podoba ci się? – Bernard wychylił się spod łóżka, ściskając w dłoniach drewnianą szkatułkę. – Jeden z najlepszych portretów Królewskiego Smoka, jaki znam”.

„W Arborii nie ma już smoków – wyjaśniłem. – Tylko duszosmoki. A przynajmniej jeden był. Do niedawna”.

„To nie to samo. – Książę pokręcił głową. – Zaledwie cienie, strzępy świadomości. Nasz Królewski Smok wycofał się w góry przed wielu laty. Przestał akceptować Jego Królewską Wysokość. Pierwszy znak, że z Philippe’em stało się coś nieodwracalnie złego. Chociaż jeśli się zastanowić, już wcześniej się domyślaliśmy. Smok był cierpliwy”.

„Chętnie usłyszę tę historię. – Podniosłem z dywanu cienką złotą koronę wysadzaną ametystami. – To chyba twoje”.

Schował koronę do sakwy z miękkiej gronostajowej skórki, którą znalazł gdzieś w komnacie. Sam zacząłem się rozglądać za czymś przydatnym. Spodziewałem się, że w książęcej sypialni znajdę broń, ale się rozczarowałem. Henry nosił przy sobie miecz, który chętnie przywłaszczył sobie Bernard. Co ja bym zresztą zrobił z mieczem?

„Czy znajdę tutaj kostur? Albo laskę?”.

„Nie potrzebuję czegoś takiego” – prychnął książę.

„No wiesz, rekwizyt czarodzieja…”.

„Czarodziejem też już od dawna nie byłem. Aż do teraz. Dzięki tobie”.

Przypomniałem sobie przysłowia mówiące o wdzięczności książąt i w milczeniu wróciłem do przeszukiwania nocnej szafki. Wyciągnąłem stamtąd na wpół opróżnioną porcelanową miskę z ciasteczkami, które potraktowałem tak, jak wcześniej Bernard tacę ze ślimakami. Z ustami napchanymi makaronikami z kremem zabrałem się do oglądania drugiej, większej szkatułki. Moim oczom ukazała się biżuteria. Na Pustkę, książę Henry, a może i Bernard, miał więcej biżuterii niż Amandine. Medaliki i kamee, złote pierścienie, naszyjniki z brylantów przetykanych doskonałymi kryształami ametystu. Skoro stary książę nie zainteresował się tym bogactwem, to co trzymał w szkatułce? Zgarnąłem wszystko do sakwy.

Kolejnym znaleziskiem okazało się lusterko ze szklaną taflą.

Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w obcą, wychudzoną i brodatą gębę, która spoglądała na mnie ze zwierciadła. To ja? Naprawdę tak źle wyglądam? Ze zgrozą przyjrzałem się pożółkłym sińcom pod oczami, pergaminowo bladej skórze, zapadniętym policzkom. Rzeczywiście, żywy trup.

„Mam wszystko, czego szukałem – odezwał się Bernard zza moich pleców. Przebrał się, kiedy nie patrzyłem, i teraz miał na sobie ciemnofioletowe bryczesy, koszulę w odcieniu, który Amandine chyba nazwałaby écru, czarną pelerynę z wysokim kołnierzem oraz całkiem sporo pobrzękującej złotej biżuterii we wszystkich nadających się do tego miejscach. – Nie wiem, co on sobie myślał – że schudnie do moich ubrań?”.

„Jeszcze jeden dowód, że Henry nie chciał, żeby szacowny przodek zgnił w lochu – pomyślałem sobie. – Ale teraz, kiedy śpi, nie dowiemy się, co próbował uknuć”.

* * *

Tej nocy w Montreuil jasno płonęły pochodnie. Oświetlały ulice, zwielokrotniając się w wodach rzeki i świątynnych witrażach. Pod osłoną iluzyjnego kamuflażu, który wreszcie udało mi się rozciągnąć na dwie osoby, przeszliśmy niemal ramię w ramię obok patroli straży miejskiej, oddziałów królewskich wojsk i kapłanów Cierpliwego Wędrowca. Miasto nie spało. Ludzie w szlafmycach wyglądali z okien i nawoływali sąsiadów. Minęliśmy grupkę mieszczan z latarniami, którzy rozsiedli się na rynku, w oczywistym zamiarze wymiany informacji i domowych nalewek. Nasłuchiwałem przez chwilę. Tajemniczy zamachowcy zaatakowali księcia Henry’ego; z więzienia uciekł stary książę Bernard, niewątpliwie oswobodzony przez wiernych mu spiskowców. Podobno byli zbuntowanymi królewskimi Jastrzębiami; wszyscy wiedzą, że czarodziejów nie ma, a Jastrzębie potrafią się stać niewidzialni.

Nawet biorąc pod uwagę ślimacze tempo ucieczki podziemnym przejściem, nie rozumiałem, jakim cudem plotki rozniosły się aż tak szybko. Postawiliśmy na głowie miejski cykl dnia i nocy.

Przemknęliśmy najkrótszą drogą w stronę Srebrnego Dzbana. Spodziewałem się, że karczmarz zamknie dziś przybytek, tymczasem wręcz przeciwnie, gospoda pękała w szwach. Weszliśmy od strony wychodka przez drzwi kuchenne.

Tam trochę sklęsłem i postanowiłem, że usiądę w składziku z winem. Książę mnie poparł, nieco zbyt entuzjastycznie jak na mój gust – w końcu tym razem to nie było jego wino. Kilkanaście minut czekałem, aż karczmarz obróci do składziku. Kiedy wreszcie jego zażywna postać ukazała się w drzwiach, musiał się zmierzyć z niezłym zaskoczeniem.

„Nie krzycz – mówił napis na woskowanej tabliczce. – Kasza z okrasą, kiełbaski i piwo dla dwóch osób. Oraz mój bagaż”.

– Święta Aimée spoza Świata… – Karczmarz oparł się plecami o ścianę. – Milczący Zielarz. Przecież widziałem, jak… Ale uciekłeś… Ten drugi człowiek…

– Na kolana, chamie, przed wyższymi stanem! – Książę Bernard spokojnie odłożył na bok odszpuntowaną butelkę i błysnął pierścieniem rodowym. – Mojego towarzysza możesz zwać Milczącym Czarodziejem, a nie Zielarzem, o ile się jeszcze nie domyśliłeś. Jak napisał – kasza z okrasą, kiełbaski i piwo. Naszykuj najlepszego wierzchowca, jakiego masz. I przynieś bagaże. Nikomu ani słowa! Od swojego księcia pana krzywdy nie zaznasz, ale w najczarniejszych koszmarach sobie nie wyobrażasz, co on ci może zrobić. Żywo! Już!

„Bernie, chyba żartujesz”.

„Z chamstwem trzeba stanowczo. – Policzki miał czerwone od wina. – Jesteś najgorszym czarodziejem, jakiego widziałem w życiu. Ale, na Pustkę! Nauka cię nie ominie”.

Kilka tygodni wcześniej

Kilka tygodni wcześniej

Amandine, Kathryn i Lily

Utracona Bretania, 12 Mai 753 AG

Wierzchowce szły stępa. Starożytna droga z czasów Cesarstwa Triumwiratu, gładka jak granitowa posadzka, prowadziła cały czas pod górę, wzdłuż stromych zboczy. W dolinie widać było domy jak zabawki z klocków, ceglastoczerwone dachy i świątynne wieże. Nad głowami podróżnych lśniła niezdobyta forteca Narbonne, stolica hrabstwa rodu Trevancel de Branche d’Amethyste. Wzniesiony na skale białej jak kość, obrośnięty strzelistymi wieżami i kamiennymi domostwami, zamek równocześnie sam w sobie stanowił miasto i dzielił nazwę z miejscowością na dole; razem tworzyły jedną aglomerację. Miejscowi wyróżniali znajdujące się na szczycie Tours de Narbonne oraz Cite de Narbonne, rozlewające się na całą dolinę.

Amandine pociągnęła z manierki łyk ziołowej herbaty. Podróżowali od świtu i chociaż zwolnili tempo po dotarciu do granic hrabstwa, dręczyły ją pragnienie i senność. Pozostałe uczestniczki wyprawy również wyglądały na zmęczone. Siedząca przed nią na siodle Lily pokasływała, chociaż nie miała już gorączki i całkiem przytomnie obserwowała drogę. Gorzej z Kathryn. Wygłuszacze ją wycieńczyły. Chociaż zdjęto je trzy dni temu, czarodziejka pozostała markotna. Przysypiała podczas konnej jazdy, na pytania odpowiadała ni w pięć, ni w dziewięć. Amandine odczuwała ulgę na myśl o tym, że zbliżają się do celu.

Za kolejnym zakrętem ukazały się zamkowe bramy. Na ostatnim odcinku konie zwolniły, droga stała się znacznie bardziej stroma. Po obu jej stronach, na skrawkach łąk między skałami, pasły się owce o gęstej sierści koloru kawy z mlekiem. Krajobraz wyglądał tak sielankowo, że niemal nierealnie. Amandine popatrzyła w górę, na bramę. Twierdzę od więzienia różni tylko osoba władcy. Jakim człowiekiem jest Renard de Trevancel de Branche d’Amethyste? Żeby stąd uciec, trzeba umieć latać.

Zerknęła na przygarbioną sylwetkę Kathryn. Cóż, niektórzy potrafią.

– Szlachetne panie, po przekroczeniu bram radzę zasłonić włosy kapturem. – Kapitan Artois, dowódca kompanii Popielników, dokłusował do wierzchowca Amandine. – W mieście przebywają zakonnicy Cierpliwego Wędrowca. Większości nie należy się obawiać; to zwykli mnisi, dawni kapłani Szarego i chociaż poddali się presji, są niegroźni. Ale nigdy nie wiadomo, kiedy się trafi fanatyk lub zwykła sprzedajna kanalia. Zbyt łatwo panie rozpoznać.

Przed nimi bramą przejechał wóz wyładowany towarem. Strażnicy nikogo nie zatrzymywali, przypatrywali się tylko znudzonym wzrokiem podróżnym. Ruch między Tours de Narbonne a Cite de Narbonne trwał bez ustanku, a posłańcy i niektórzy handlarze obracali tego samego dnia w górę i w dół. „Wprowadzenie myta utrudniałoby ruch” – tłumaczył Artois.

Amandine spodziewała się, że trzydziestoosobowa kompania uzbrojonych po zęby najemników zostanie potraktowana inaczej, ale straż najwidoczniej dobrze znała kapitana. Skinęli mu głową, przepuścili bez słowa. Popielnicy minęli granice Tours. Artystka nerwowo sprawdziła umocowaną przy jukach laskę magiczną i naciągnęła kaptur aż na brwi.

Już wcześniej, obserwując mijane wsie, pojęła, że pierwsze wrażenie dotyczące Utraconej Bretanii było błędne. Niektóre obejścia wyglądały biednie, ale nigdzie nie dostrzegła aż takiej nędzy i degrengolady jak we wsi ze smokiem. Skażona wieś, przeklęta wieś. Czy takich miejsc jest więcej? Będzie musiała o to zapytać.

Miasto wydawało się wykute z kamienia. Każdy budynek wykonano z takiego samego materiału, gładkiej szarej skały, która dla Amandine wyglądała dziwnie znajomo. Dręczyło ją bliżej nieokreślone uczucie, że ten szczegół może okazać się ważny. Przewertowała w myślach zapamiętane stronice podręcznika historii sztuki, przywołała znane zabytki z czasów Cesarstwa. Westchnęła. Pewnie przypomni sobie, kiedy się wyśpi.

Twierdzę rozbudowywano koncentrycznie, dodając kolejne dzielnice i nowe mury. Najnowszy, zewnętrzny pierścień opierał się na stromych klifach. Na czym to się trzyma? Przecież nie na taśmie klejącej. Jak oni to zrobili? Amandine ukradkiem zerknęła na Kathryn. Młoda czarodziejka miała obsesję na punkcie budownictwa, na pewno zaraz zacznie rzucać jakieś uwagi.

Kat nie odezwała się jednak ani słowem. Nie zaczęła monologu o tutejszych rozwiązaniach architektonicznych. Amandine zmarszczyła brwi. Czy wygłuszacze trwale uszkodziły jej Źródło? Jest chora? Czy należy się niepokoić?

– Kat – odezwała się konspiracyjnym tonem Lily. – Mają tutaj kanalizację.

– No – odparła czarodziejka.

– Czym się wierci takie wielkie dziury w skale? Chyba tylko magią? Czy są do tego specjalne automagiczne skałogryzarki?

– Nikt niczego nie wiercił. – Kathryn jakby się odganiała od natrętnej muchy. – Zbudowali zamknięte rynsztoki. Nawet jeśli mają gdzieś tutaj prawdziwe kanały, nie wykuwano ich przecież w litej skale. Zresztą to by nie przeszło, wszystko stoi na wapieniu, rozpuściłoby się i tąpnęło. Ja się zastanawiam, jak zrobili zewnętrzne mury. I pewnie mogę się tak dalej zastanawiać, bo najnowszy dom w mieście liczy sobie ze trzysta lat i nie spotkam żadnego z inżynierów, którzy nad nimi pracowali. Wiesz, że ten kamień ma echo magiczne? Z czegoś bardzo podobnego zrobiono komnatę Wyroczni, od razu zwróciłam na to uwagę.

Teraz Amandine wyraźnie przypomniała sobie komnatę z szarego kamienia, gładkościenną i bezczasową. Miejsce, w którym stał posąg Trzeciej Wyroczni, wyrzeźbiony, zanim zaczęła się pisemna historia Avalonu. I w którym tkwił starannie zabezpieczony portal prowadzący bezpośrednio w Pustkę. Wzdrygnęła się.

– Kat, czy to znaczy, że całe miasto jest magiczne? – spytała Lily. – Zaklęta twierdza?

– No, jeśli tak mówimy, to przecież Avalon też jest magicznym miastem. – Kathryn jakby nieco się odprężyła. – Pozabezpieczanym przed zaklęciami, gdzie się da, zwłaszcza w centrum. Nawet szyny tramwajowe mają runy; założę się, że o tym nie wiedziałaś. Tylu czarodziejów w jednym miejscu, mimo regulacji prawnych zawsze może dojść do wypadku. – Nagle skrzywiła się i znów przygarbiła, jakby o czymś sobie przypomniała.

– Czyli jak, nie działają tutaj zaklęcia? – spytała Amandine, ale rozmowa wyraźnie sklęsła.

Kathryn machnęła tylko ręką i głębiej nasunęła kaptur. A, niech się boczy, skoro chce. Chyba nic poważnego się z nią nie dzieje – wyśpi się, zje i jej przejdzie.

Kompania Popielników przyciągała spojrzenia, ale nie budziła sensacji. Jechali głównym traktem, w luźnym szyku, niespiesznie. Za końmi biegły dzieci, pokrzykując radośnie. Jakiś żebrak obrzucił ich obelgami, ale jakby mimochodem i bez większego przekonania. Mieszczanie wylegali na ganki, wyglądali z okien. Handlarki przy straganach zamierały, czujnie śledząc wzrokiem najemników. Niektóre zakrywały płótnem towar – głównie owoce oraz uliczne jedzenie. Amandine zauważyła rogale z kminkiem, owalne pieczone serki, długie warkocze obwarzanków. Widząc jej spojrzenie, kapitan Artois rzucił jednej z handlarek monetę i wyłowił gorący serek na patyku. Amandine powąchała go ostrożnie, nadgryzła. Był świeży, słony, pachniał owczym mlekiem i dymem. Lily patrzyła na nią zazdrośnie.

– A jeśli się rozchorujesz? – zawahała się Amandine.

– Myślisz, że może być skażony? – zapytała dziewczynka złośliwym tonem – albo zrobiony z ołowiu i cyny?

Żachnęła się i podała jej serek.

– Tylko nie narzekaj, jeśli dostaniesz biegunki.

– Też chcę taki serek – mruknęła Kathryn spod kaptura.

Głos miała zmieniony. Płakała?

– Wszystko, co najlepsze dla Waszej Wysokości – powiedział cicho Artois, wręczając jej przysmak. – Proszę się nie obawiać zatrucia; aby handlować na głównym trakcie, trzeba dostać pozwolenie Gildii Kupców. I nikt jeszcze nie wie, kim jesteście, pani.

Kathryn jedną ręką naciągała kaptur aż po czubek nosa, drugą wsuwała serek do ust. Wyglądała na nieszczęśliwą, zawstydzoną i głodną. Lejce zwisały luźno, koń szedł, jak chciał.

Wjechali wreszcie przez piątą bramę do Wysokiego Zamku.

* * *

Kathryn Verd de Branche d’Argent spędziła wieczór swoich dwunastych urodzin zamknięta na klucz w szkolnej toalecie. Zapłakaną i usmarkaną dziewczynkę rodzice uwolnili wreszcie około ósmej wieczorem – zaniepokojeni, że córka nie wróciła do domu, rozpoczęli szeroko zakrojone poszukiwania.

Między kolejnymi napadami łkania wydusiła z siebie, czego potrzebuje do szczęścia: chce zmienić szkołę, nazwisko i miejsce zamieszkania i zacząć farbować włosy, bo pani od historii powiedziała, że już z daleka widać.

Rodzice wpadli w słuszny gniew i zrobili to, co się zwykle robi w takiej sytuacji, czyli przeszli do frontalnego ataku na dyrekcję szkoły, oskarżając nauczycielkę historii, że szczuje dzieci na ich córkę.

Belferka odparła zarzuty. Nie można przecież pominąć tak znaczącego wydarzenia w arboriańskiej historii, jak upadek dynastii de Branche d’Argent i powstanie Republiki. Dzieci muszą poznać biografię ostatniego króla, Ludwika Okrutnego, oraz zapamiętać, dlaczego d’Argent jako jedyny ze szlacheckich rodów, włącznie ze spokrewnionymi, które wykazują charakterystyczną skazę talentu magicznego – czyli połączoną z darem siwiznę – nie otrzymał biernego prawa wyborczego podczas królewskiej elekcji. A w ogóle gdyby ich córka mniej zadzierała nosa i nabyła trochę umiejętności społecznych, sprawy zapewne by nie było. Jasne, że jest zdolna, ale nikt nie lubi przemądrzałych dzieci. Krótko mówiąc, ona je prowokuje.

Nikomu nie przyszło do głowy, że mała Kathryn na podstawie urywków wypowiedzi rodziców i napomknięć nauczycielki może później poskładać tę rozmowę do kupy i zacząć żywić przekonanie, że to wszystko jej wina. A że całkiem dobrze ukrywała poczucie winy, nikt jej go nie wyperswadował.

Po długiej nocnej dyskusji rodzice Kat zdecydowali się przenieść ją na ostatni rok do prywatnej szkoły dla małych szlachcianek, na którą ledwo ich było stać. Decyzja okazała się najwłaściwsza z możliwych, ale chociaż dziewczynki w nowym miejscu nie prześladowano, nie stała się także częścią grupy – nieco snobistycznej i zintegrowanej ze sobą od sześciu lat. Nie pomagało, że – ze względu na siwiznę – jako jedyna wiedziała przed aktywacją Źródła, że jest obdarzona talentem i że całkiem dobrze opanowała już matematyczną podstawę magii. Miała wreszcie spokój; do czasu aktywacji i rozpoczęcia zajęć na uczelni czuła się jednak izolowana, i to uczucie osadziło się w niej na długie lata.

Kathryn żuła owczy serek, zastanawiając się, jak bardzo żałośnie wygląda w tej chwili. Już od dawna nie stosowała eliksiru na pryszcze, a trądzik, jak na złość, nie chciał wyleczyć się sam, chociaż wszyscy przyjaciele z uniwerku już z niego wyrośli.

Oczywiście tutaj nikt jej nie zwróci uwagi tylko dlatego, że jest cholerną królewną, ma te durne siwe włosy i paskudny wielki nos jak połowa jej przodków. To mógłby być ktokolwiek inny z przypadkowo podobną facjatą.

Nie żeby to cokolwiek teraz zmieniało.

Znowu czegoś od niej będą oczekiwać, a ona jak zwykle zawiedzie ich nadzieje. Wybitnie utalentowana magini Creo – i co z tego, skoro dysentropiczka, której udało się wywołać skażenie próbą uformowania prostego wzoru. Zawaliła egzamin tak spektakularnie, że być może zaszkodziła własnej mistrzyni w karierze politycznej. Ale nie to było najgorsze. Przecież gdyby umiała rzucić chociaż jedno zaklęcie przeciwwirusowe albo przeciwgorączkowe, gdyby lepiej oszczędzała jednostki albo dała radę otworzyć składany dom Lucjusza lub chociaż domyśliła się, że bretańskie komary przenoszą krwotoczną gorączkę i przypomniała sobie, że istnieją proste uroki przeciwko owadom, wszystko mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. Gdyby tylko się zorientowała, jakie kłopoty może sprawiać jej wygląd, i ogoliła głowę, udając rekonwalescentkę po tyfusie… Przecież rozmawiali o tym z Vincentem jeszcze przy śniadaniu w wiosce!

Niby taka inteligentna, a jednak taka głupia. „Co ci się jeszcze uda spartolić, panno Kat, nadziejo rodziny, pierwsza czarodziejko w rodzie od czterech pokoleń? Najpotężniejsza magini w grupie, akurat. Miałam ich chronić, a jestem zwykłym balastem. A tutaj, w Bretanii, każdy mój błąd może kosztować czyjeś życie”.

Znajdowali się już za wewnętrznym murem, na dziedzińcu Wysokiego Zamku, więc Kathryn odważyła się unieść wzrok spod kaptura. Przełknęła ostatni kawałek serka, żeby przypadkiem się nie zakrztusić. Rozpoznawała układ budynków typowy dla architektury środkowych Ciemnych Wieków. Po dłuższej obserwacji okazywało się jednak, że gdyby wyciąć z krajobrazu mniej więcej dwie trzecie budynków, z wewnętrznego Tours de Narbonne zostawała prosta, zaprojektowana na podstawowych geometrycznych kształtach cesarska strażnica sprzed co najmniej tysiąca lat. Ciekawe, czy Amandine też to widzi.

W zamyśleniu oblizała palce. Jechali najwidoczniej w stronę koszar, mijając długie, niskie domy. Trudno było rozpoznać, które należały do rzemieślników i obsługi, a które do szlachty. Wszystkie wyglądały podobnie – szare, eleganckie, okolone wypielęgnowanymi ogrodami. „Ciemnowieczne, wzorowane na cesarskich – oceniła czarodziejka. – Bardzo luksusowe; jeśli ktoś tu mieszka, to znaczy, że dorobił się stanowiska”. W wewnętrznym mieście nie było dzielnic biedoty, służba pomieszkiwała przy państwu. A rycerze pewnie i tak rezydowali na zamku.

„Czyli – zastanowiła się Kat – Narbonne nigdy nie zostało zdobyte ani zburzone. Czarodzieje na pewno daliby radę, ale widocznie nie mieli po co atakować miasta, które niczego nie broniło, stało sobie tylko pośrodku łańcucha górskiego. Nie utrzymywano tutaj kopalni. Mieszkańcy musieli wwozić całą żywność pod górę. Po co zbudowano Narbonne?”.

W północno-wschodniej części zamku wznosiła się charakterystyczna konstrukcja, którą Kathryn rozpoznała na pierwszy rzut oka, mimo starannego obudowania jej nowszymi elementami. Wysoka, kilkunastopiętrowa wieża na planie kwadratu nie zwężała się ku górze mimo znacznej wysokości i ażurowej budowy. Jej podstawa była dokładnie tak samo szeroka jak ostatnie piętro. Kat nigdy się nie spodziewała, że zobaczy budowlę z okresu wczesnego Cesarstwa w tak dobrym stanie. Tours de Narbonne – a przynajmniej jego centralna część – musiało być prawie równie stare jak zaginiona Alterra.

– Czy to ma funkcjonalne runy Pustki? – usłyszała własne pytanie. – To znaczy ta wieża?

Kapitan Artois zrobił bolesną minę.

– Wasza Wysokość – powiedział. – Jeśli wolno mi zwrócić uwagę, na przyszłość proszę nie używać takich wyrazów przy szlachetnie urodzonych. Lepiej ich nie zrazić na wstępie. Mnie wszystko jedno, nie takie rzeczy codziennie słyszę, ale…

Kathryn zamrugała.

– Jakich wyrazów? W sensie, że nie wolno przy nich rozmawiać o architekturze?

– Że nie można mówić „Pustka” – podrzuciła Liliana. – Pustkę nazywają Zaświatami. Sama słyszałam. A Magów Pustki nazywają Wielkimi Magami, ale to już wiesz. Nie mam pojęcia, jak to jest z runami Pustki.

Zakończywszy tyradę, zrobiła złośliwą, zadowoloną z siebie minę, która skojarzyła się Kathryn z Margueritte de Breville. Najemnicy dookoła zaczęli rechotać. Kapitan Artois spojrzał w niebo, ledwo powstrzymując śmiech.

– Nie mogę się doczekać, aż się spotkacie z dworzanami.

* * *

– Jeszcze raz przepraszam za to przemykanie się ukradkiem – mruknął kapitan Artois. Po złożeniu bagaży w koszarach, gdzie rozgościła się kompania Popielników, cała czwórka – trzy Arborianki i kapitan – szybkim krokiem przemierzała korytarze dla służby. Kobiety nie zdjęły płaszczy z kapturami. Podobno tak było bezpieczniej.

– Idziemy w stronę tej wielkiej wieży? – sapnęła Kat.

– Obserwatorium, Wasza Wysokość. Właśnie na samym szczycie znajdziemy hrabiego. Jeśli jeszcze nie ma go w pracowni, niedługo tam dotrze. Przesiaduje w niej całymi wieczorami, szczególnie ostatnio.

– Możesz mówić do mnie po prostu Kathryn? Albo chociaż lady Kathryn? Poważnie, przecież nie zostałam koronowana. Nawet u siebie w Arborii. Zresztą chyba macie króla.

– Jeśli Wasza Wysokość nosi nazwisko de Branche d’Argent, ma srebrne włosy i dysponuje talentem, no to jest spadkobierczynią tronu, proste jak drut – odparł kapitan. – Philippe nie zostawił utalentowanych synów ani córek. Właściwie nie zostawił nawet nieutalentowanych. Zawsze uważałem, że wyrzynanie własnego potomstwa nie należy do właściwych długoterminowych strategii.

– Na pewno macie kandydatów, nie musicie ich sprowadzać z zagranicy – zauważyła Kat. – Przecież chyba d’Argent nie żenią się między sobą.

– No tak – przyznał Artois – ale tak na mój rozum tylko czysta krew może odtworzyć Triumwirat Królestwa Bretanii. Czyli czarodziej o srebrnych włosach, który nosi nazwisko rodu d’Argent. Tak przynajmniej stoi w legendach, a legendy wpływają na to, co ludzie myślą. Wasza Wysokość z racji krwi ma większe prawo do tronu niż pozostali spadkobiercy. Chociaż proszę pamiętać, że jestem tylko zwykłym kapitanem najemników i moje zdanie ostatecznie się nie liczy.

– Bardzo mnie ciekawi opinia pozostałych spadkobierców – mruknęła Amandine. – Zwłaszcza że pozostaje jeszcze całkiem żywy i zdrowy król, znany z tendencji do wyrzynania swoich potomków. Mam wrażenie, że może mieć coś przeciwko temu. Kat, tylko nie daj się wkręcić w tę całą królewską awanturę. Nasze priorytety to powrót po Vincenta, znalezienie Meg i dotarcie do Wyroczni.

Kathryn skinęła głową. Spiski i intrygi, jakie knuła Belinde, mimo ośmiu lat nauki przekraczały jej pojmowanie. Ogarniało ją przerażenie na myśl, że mogłaby się znaleźć w samym środku podobnego kotła.

– Czy on taki zdrowy, to sprawa dyskusyjna. – Artois się skrzywił. – Ale jeżeli szlachetne panie pragną dotrzeć do Wyroczni, hrabia na pewno może w tym pomóc. Chociaż obawiam się, że w takim wypadku królewska awantura okaże się nieunikniona.

* * *

Parter podzielono na kilka apartamentów, do których wchodziło się z korytarza osobnymi drzwiami. Gdyby Kathryn nie wiedziała, gdzie się znajdują, nie odróżniłaby wieży od wnętrza zamku. Błękitnozielona mozaika w fantazyjne roślinne i zwierzęce motywy przypominała jej dekoracje w starej części biblioteki Uniwersytetu Avalońskiego. Tylko surowe, pozbawione łuków i ozdobników kształty pomieszczeń sugerowały, że budynek powstał w odległej epoce.

„Struktura oparta na ramie z cesarskiej stali” – pomyślała i przeszedł ją dreszcz ekscytacji. Komnaty umiejscowiono jedne na drugich, kondygnacja nad kondygnacją, a elementem nośnym konstrukcji były potężne metalowe kolumny i belki ukryte w ścianach. Pominąwszy ilustracje, do tej pory widziała taką wieżę tylko raz, w dodatku zachowały się z niej jedynie fundamenty. W Avalonie od lat planowano zbudowanie drapacza chmur w oparciu o cesarską technologię, jednak urzędnicy blokowali rozpoczęcie prac, argumentując, że nie należy eksperymentować w środku gęsto zaludnionego miasta. Zwłaszcza nie należy zapominać o ryzyku wypadków spowodowanych użyciem magii, szczególnie groźnych w przypadku tak wysokiego budynku. Kathryn rozumiała ich zastrzeżenia, ale mimo to…

– Amandine… – Pociągnęła ją za rękaw. – Wiesz, dlaczego pytałam o runy?

– Hm? Nie, nie mam pojęcia. Myślałam, że mi wyjaśnisz.

– A jak sądzisz, w jaki sposób pompowali wodę na kilkanaście pięter w górę? – spytała. – Poza tym mogę się założyć, że gdzieś tam znajduje się szyb windy.

W oczach Amandine błysnęło przerażenie.

– Jak to windy? – spytała słabo. – Uważasz, że będą nas wciągać na samą górę?

– Jeśli wszystko działa – odparła Kat. – A raczej tak, bo wątpię, żeby hrabia Trevancel dyrdał na własnych nogach na piętnaste piętro.

– Masz na myśli automagiczną windę? – Twarz Amandine przybrała niezdrowy odcień.

– No, to znacznie bezpieczniejsze niż bloczki i sznury.

– Jesteśmy w cesarskiej wieży, prawda? – spytała nerwowo artystka. – Jednej z tych, które zamieszkiwały dziesiątki rodzin, jak pszczoły w ulu? Czy ludzie nadal tutaj żyją?

– Aha, czyli też robiłaś kurs historii budownictwa.

– Historii architektury. – Amandine zadrżała. – Czuję lęk wysokości i klaustrofobię równocześnie na samą myśl o mieszkaniu w takim miejscu.

– W Avalonie ludzie też żyją w wysokim zagęszczeniu. Jak pszczoły w ulu. – Kathryn próbowała mówić uspokajającym tonem.

– Ale nie pionowo!

– Szlachetne panie – wtrącił cicho kapitan Artois – nikt nie mieszka na stałe w obserwatorium. Jest zimne i ciemne, w żadnej z komnat nie ma miejsca na palenisko. Nawet najwięksi czarodzieje nie umieli zgadnąć, jak przed tysiącem lat ogrzewano wieżę. Może rzeczywiście kiedyś pompowano wodę na sam szczyt, ale teraz trzeba ją dostarczać windą. Pracownię hrabiego obsługuje zaufany służący, jednak służba nie wystarczy, aby inni wprowadzili się do apartamentów. Traktujemy je jako składy i spiżarnie. Niektóre wciąż stoją puste. Proszę za mną.

Przeszli korytarzem do wnęki, w której tkwiły dwie pary drzwi z nieznanego metalu o bladozielonym odcieniu. Na ścianie, otoczone mozaiką, widniały długie prostokątne tabliczki, na których wygrawerowano szereg symboli. Amandine zmrużyła oczy, wpatrując się w znaki. Przez jej twarz przemknął wyraz zdumienia, a później zrozumienia.

Kapitan Popielników jakby dopiero teraz przypomniał sobie, z kim ma do czynienia; cofnął się kilka kroków i czujnie wpatrywał w rzekomą Wielką Maginię.

– Mylisz się, Kathryn. To jest wcześniejsze niż Cesarstwo – powiedziała krótko.

– Dlaczego tak uważasz?

– Później. – Wskazała ruchem głowy na kapitana Artois, który właśnie przycisnął małą tabliczkę umieszczoną na filarze między drzwiami. Zalśniła jasnym blaskiem. Niedługo potem metalowe odrzwia rozsunęły się na boki, znikając w ścianie.

– Proszę się nie obawiać – powiedział kapitan. – Wszystko to służyło bezpiecznie kolejnym hrabiom de Narbonne. W środku są przyciski, na nich zaznaczono numery pięter. Ojciec hrabiego wymienił kilka zużytych na nowe, zrobione ze złota i macicy perłowej. Ale sama winda działa nieprzerwanie i bez napraw od niepamiętnych czasów.

* * *

Amandine opierała się o magiczną laskę, maskując lęk. Drżały jej kolana. Krótka jazda windą zdawała się trwać całe wieki i nie pomagało nawet wpatrywanie się w szklane zwierciadła, które umieszczono w mozaice na tylnej ścianie. Oczywiście dekoracje powstały znacznie później niż sama strażnica. I chyba tylko ona się domyślała, o ile później.

Jako absolwentka historii sztuki znała symbole, jakie pojawiały się na płaskorzeźbach z okresu Cesarstwa Triumwiratu. Jeden z nich, element Sevri, okazał się częścią wzoru zaklęcia oraz hasłem do kryształowej kuli Margueritte. Od tamtej pory zastanawiała się, ile płaskorzeźb, które oglądała w muzeach i na ilustracjach, powstało nie tylko w celach ozdobnych. Nie potrafiła jednak czytać zaklęć, zwłaszcza z okresu Triumwiratu. Podejrzewała, że nawet Meg tego nie umie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 2016
Text © copyright by Aleksandra Janusz, 2016

Ilustracja na okładce Milena Młynarska
Typografia Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Redaktor prowadzący Katarzyna Lajborek
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Redaktor Sylwia Sandowska-Dobija
Korekta Ewa Mościcka, Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna
Korekta pliku po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13105-8

Plik wyprodukowany na podstawie Kroniki Rozdartego Świata. Utracona Bretania, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.