Dorota Suwalska

Czarne jeziora
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Podziękowania

Z podziękowaniami dla Dominiki

poniedziałek, 24 listopada, późne popołudnie

Dom na Górce pusty. Jak mogłam zapomnieć?! O tej porze Otka jest jeszcze w sklepie.

No ale nie pójdę tam przecież, żeby wśród warzyw i rozplotkowanych klientek oświadczyć:

– Właśnie zwiałam z domu, od twojej porąbanej na umyśle siostruni, więc z łaski swojej daj mi klucz, żebym się mogła zakwaterować w swoim dawnym pokoju.

Muszę jakoś przetrwać, przeczekać do jej powrotu. Siedzę więc pod wiatą szumnie zwaną dworcem autobusowym i udaję, że mnie nie ma. Bo czuję się tak, jakby mi ktoś tę moją ucieczkę wypisał na czole. Podobnie jak tych kilka słów, które powiedziałam Marcinowi. Zwłaszcza tych KILKA SŁÓW. Modlę się więc, żeby nie napatoczył się nikt ze znajomych, a w przerwach próbuję zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło.

Część 1: Oczekiwanie

Część 1

Oczekiwanie

poniedziałek, 18 sierpnia

Motto

Mylił się Tołstoj, pisząc: „Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób”. Nieszczęśliwe lub – jak to się dzisiaj mówi, żeby pozbawić temat wszelkich cech indywidualizmu – dysfunkcyjne rodziny tysiąc razy opisano, sklasyfikowano i zaszeregowano, przyporządkowując poszczególne przypadki ściśle określonym typom dysfunkcji.

Czy ktoś jednak próbował zdiagnozować szczęście? Stworzyć kategorie, wedle których można klasyfikować szczęśliwe rodziny?

Pokażcie mi pracę naukową, która opisuje określone typy i podtypy szczęśliwych rodzin? Jeszcze trudniej znaleźć dzieło literackie traktujące o rodzinnej harmonii.

Skoro więc każdy przypadek szczęścia jest tak wyjątkowy, niepowtarzalny, niezwykły, intrygujący – czemu opisuję kolejny rodzinny dramat?

Czy dlatego, że sam nie zaznałem szczęścia w rodzinie?

Przeciwnie, miłość to chyba jedyna rzecz, która mi się w życiu udała – miłość do kobiety, z którą dzielę życie, i miłość do naszych dzieci.

Otóż… prawda jest banalna. Szczęście bardzo trudno opisać. Trzeba do tego prawdziwego geniuszu. A ja… cóż… jestem zręcznym prozaikiem, ale nic ponadto.

Mówicie, że idę na łatwiznę, nie podejmuję wyzwań…

Pewno macie rację.

Przynajmniej częściowo…

Jest bowiem jeszcze jeden powód, dla którego z takim upodobaniem opisuję rodzinne dramaty.

Otóż… każda nieszczęśliwa rodzina ma swą tajemnicę. A któż z nas nie lubi tajemnic?

(Marcin Dreger, Wszyscy jesteśmy kosmitami)

I jak tu nie wierzyć w przeznaczenie! Pewnego deszczowego, ni to letniego, ni to jesiennego popołudnia (czyli wczoraj), czytałam powieść Dregera, której fragment cytuję powyżej. To nic, że nie podzielam wielu zawartych w niej poglądów – w sprawie nieszczęśliwych rodzin bliżej mi do Tołstoja – i nienawidzę tajemnic. I tak ją uwielbiam.

– Kobieto! Też tak mam – uradowała się Agnieszka, kiedy opowiadałam jej o książce. – Podoba mi się, kiedy czuję, że autor pisze jakby o mnie. Że sama mogłabym coś takiego powiedzieć…

Czy ja wiem?

To by musiało oznaczać, że własną rodzinę uważam za nieszczęśliwą.

Cóż… Matka na pewno nie podzieliłaby takiej opinii. Ona z pewnością czuje się w tej rodzinie szczęśliwa. Ma ślicznego małego synka (okaz zdrowia i zaraźliwej pogody ducha, która nawet mnie się chwilami udziela) oraz młodego, przystojnego i sympatycznego (nawet ja go lubię) męża.

Ma też oczywiście mnie.

Ale czy jest z tego akurat powodu szczęśliwa?

No nie wiem…

Wracając do tematu – tamtego deszczowego popołudnia (czyli wczoraj) siedziałam nad Kosmitami i snułam refleksje na temat skomplikowanych powiązań między „bólami egzystencjalnymi” (ulubione określenie matki), których ostatnio doświadczam, a opisanymi w książce konfliktami wewnętrznymi (zewnętrznymi zresztą też) głównego bohatera. Ogólnie rzecz biorąc, miałam niezły zjazd. Sama nie wiem czemu. Właściwie nic się nie wydarzyło. Nic, co mogłoby usprawiedliwiać mój stan. Czasem już tak mam. Ni z tego, ni z owego nachodzą mnie czarne myśli, a właściwie nastroje, bo gdyby jeszcze chodziło o myśli, można by je z tej czarnej magmy wyciągnąć, przyjrzeć się im i coś z nimi zrobić, dokonać (jak to się ładnie określa) jakichś wglądów, przeredagować ich treść. A tak – nic. Zero konkretów. Tylko ten niepokój nie wiadomo skąd, do którego przyczyn nie sposób się dokopać, mimo zakrojonych na szeroką skalę osobistych prac archeologicznych.

Miałam chyba nadzieję, że Kosmici pomogą mi się z tego wyjątkowo upierdliwego nastroju uwolnić… Już starożytni opisywali zjawisko katharsis i – mogę własnym doświadczeniem zaświadczyć – to nie tylko teoria. Czasem naprawdę działa. Ale nie tym razem, niestety.

Z otchłani wewnętrznego mroku wyrwało mnie pukanie do drzwi. Teoretycznie powinnam się ucieszyć. Ale nie. Tylko mnie to rozdrażniło.

– Tak? – spytałam głosem, który z pewnością nie brzmiał jak zaproszenie.

Drzwi uchyliły się i ukazała się w nich nieco zakłopotana twarz Krzysztofa.

Krzysztof to wspomniany już mąż mojej matki i tata mojego braciszka. Nie jest moim prawdziwym ojcem (byłoby to zresztą dosyć trudne w praktyce, ponieważ jest ode mnie starszy zaledwie o 14 lat), więc mówię do niego po imieniu, co nie wszystkim się podoba. Trzeba jednak przyznać, że to bardzo fajny gość – nie mam pojęcia, jak matce udało się złapać tak świetnego faceta. Czasem jednak cholernie mnie wkurza, i to właśnie przez ową fajność, którą próbuje wcisnąć wszędzie, gdzie się da (i gdzie się nie da), tam, gdzie jest potrzebna i gdzie tylko zawadza, z naciskiem na to drugie.

Tym razem też nie byłam zachwycona widokiem jego rozradowanej twarzy.

– Sorki, nie chciałem przeszkadzać – usprawiedliwił się, widząc moją minę. – Ale… mam tu… o… takie coś…

Zamiast dokończyć, podał mi dość amatorsko zaprojektowaną ulotkę, która okazała się folderem reklamującym zajęcia w pobliskim domu kultury.

Spojrzałam na niego z miną z serii: „A co mnie, do cholery, obchodzą jakieś cholerne zajęcia w jakimś cholernym domu kultury?!”.

Niezrażony wskazał zakreślony czerwonym flamastrem fragment, a ja zrozumiałam, że w swojej fajności zrobił to specjalnie dla mnie, żebym nie musiała się wysilać, szukając go wśród informacji o zajęciach plastycznych dla mniej lub bardziej utalentowanych młodych artystów, zumbach dla pań marzących o jędrnych pośladkach tudzież lekcjach gry na gitarze elektrycznej dla niespełnionych rockmanów.

– O tu! – uzupełnił komunikat niewerbalny komunikatem werbalnym, żebym przypadkiem nie pomyślała, że chodzi mu o jakiś inny, niezakreślony fragment.

Przeczytałam tych kilka zdań i nagle… To niewiarygodne, jak szybko może się człowiekowi zmienić nastrój. W ciągu kilku sekund dół, schiza, depresja, poczucie jakiegoś totalnego bezwładu przeszły w trudną do opisania ekscytację. Poczułam tak gwałtowny przypływ energii, że jeszcze przez kilka godzin nie miałam pojęcia, co z nim zrobić – ostatecznie poszłam biegać mimo paskudnej pogody.

W jednym trzeba przyznać Dregerowi rację. Znacznie trudniej ująć w słowa pozytywne emocje niż doły psychiczne. Ja przykładowo potrafię zapełnić całe strony malowniczymi opisami swoich stanów depresyjnych, a nie jestem zdolna do sklecenia choćby dwóch sensownych zdań na temat entuzjazmu, jaki mnie wówczas ogarnął. Dlatego ograniczę się do zacytowania komunikatu, który wprawił mnie w tak niecodzienne ożywienie:

Dom Kultury Taki A Siaki

Ogłaszamy nabór na zajęcia Klubu Literackiego.

Spotkanie organizacyjne 8 października (środa) o godzinie 18.00. Zapraszamy młodzież i dorosłych!

Przynieście swoje wiersze, opowiadania, eseje…

Tu mała dygresja. Nie jestem entuzjastką, że tak się wyrażę, pisania „w chórze” i zawsze zlewałam tego typu inicjatywy (no, może poza jednym niezbyt udanym podejściem w gimnazjum). Tym razem zrobiłabym pewnie to samo, gdyby nie ostatnie zdanie anonsu:

Zajęcia prowadzi…

Po słowie „prowadzi” nie było, rzecz jasna, wielokropka, dodałam go sama, by zwiększyć napięcie. No bo… zgadnijcie, kto je poprowadzi? No kto?

MARCIN DREGER!!!

Tu znów muszę dodać, że w ulotce nie użyto wielkich liter ani tym bardziej wykrzykników. Najwyraźniej fakt, że Klubem Literackim zajmie się jeden z najlepszych, najbardziej oryginalnych, najniezwyklejszych polskich pisarzy, nie wywarł na autorach folderu tak dużego wrażenia jak na mnie. Pojawiły się one (to znaczy wykrzykniki) wyłącznie w mojej głowie.

Poniżej była jeszcze króciutka notatka na temat kariery prowadzącego, czyli, jak to określono, „instruktora” (o fuj!), na wypadek gdyby młodzi adepci literatury nie wiedzieli (o zgrozo!), kto zacz. Nie zawierała ona jednak nic, czego nie wiedziałam o Dregerze wcześniej.

Teraz chyba się nie dziwicie, że totalnie mnie zatkało. Nie dość, że mam szansę na regularny kontakt (może nawet przyjaźń) z jednym z moich najulubieńszych pisarzy, to na dodatek wieść o tym przyszła do mnie dokładnie wtedy, kiedy czytałam jego książkę. Trudno oprzeć się wrażeniu, że to nie przypadek, że zadziałały tu jakaś „znacząca koincydencja” (Dreger często wspomina w Kosmitach o tym opisanym przez Junga zjawisku), karma, los, przeznaczenie…

Na kilka chwil zapomniałam o obecności Krzysztofa.

Znacie ten dziwny stan absolutnej, mimowolnej koncentracji? Jakby to, na co właśnie patrzymy, stawało się całym światem? Tak właśnie się czułam. Tych kilka zakreślonych czerwonym flamastrem zdań stało się na kilka sekund wszystkim.

Krzysztof, przeciwnie, nie tylko o mojej obecności nie zapomniał, lecz także, zdaje się, doświadczał jej ze wzmożoną intensywnością. Podczas gdy ja trwałam w odlocie (o ile w ogóle da się w nim trwać, pojęcie to kojarzy mi się jakoś bardziej dynamicznie), on z wielką uwagą obserwował zmiany w ekspresji mojego oblicza. Najwyraźniej bardzo był z tego zadowolony, bo kiedy wreszcie przypomniałam sobie o jego istnieniu i podniosłam oszołomione spojrzenie na jego poczciwe oblicze, malował się na nim wyraz, że tak się wyrażę, empatycznej satysfakcji. Potem mój dobroczyńca przeniósł wzrok na okładkę trzymanej przeze mnie książki i rozpromienił się jeszcze bardziej.

I jak go nie lubić, sami powiedzcie!

Swoją drogą, strasznie to wzruszające, że zadał sobie trud i wybrał się do tego lokalnego przybytku kultury specjalnie po to, żeby poszukać dla mnie jakichś fajnych zajęć.

Czemu jednak muszę czekać prawie dwa miesiące? No czemu?! Jak ja tyle czasu wytrzymam?!

PS Z tego wszystkiego po bieganiu zaczęłam szperać w necie i przeczytałam chyba wszystko, co można o nim (to znaczy o Dregerze) znaleźć. Odkryłam również, że ma profil na Facebooku. Wiem, że to głupie i strasznie dziecinne, ale wyobraziłam sobie, jak fajnie będzie przeczytać: „Mada Jasnowska i Marcin Dreger są teraz znajomymi”.

Ludziska (to znaczy ci z nowej szkoły, bo towarzystwo z mojego gimnazjum olewało literaturę) z pewnością pękną z zazdrości.

Etykiety: uczucia; matka; bliskie osoby; relacje;
dobre rzeczki; moje pisanie; tu i teraz

wtorek, 19 sierpnia

Smuteczek

No i tajemnica się wyjaśniła. Matka skądś wyczaiła, że w domu kultury są zajęcia dla młodych mam (młodych? he, he… a to dobre!) i poprosiła Krzyśka, żeby zrobił research. A ja, głupia, myślałam, że on dla mnie…

Etykiety: uczucia/emocje; bliskie osoby; matka; relacje; tu i teraz

środa, 20 sierpnia

Wstęp

Wypadałoby napisać parę słów o sobie. Na imię mam Magda, lecz znajomi z Solechowa (miejscowości, w której do niedawna mieszkałam) mówili na mnie Magdzioł. Pewnie dlatego, że jeszcze dwa lata temu wyglądałam jak wymizerowany chłopczyk lub raczej pozbawione płci indywiduum. Chuda, płaska, w okularach, z rudą (no dobra, rudawą), mocno przystrzyżoną czupryną – odkąd pamiętam, matka ścinała mi włosy na krótko, tłumacząc, że w ten sposób się wzmacniają.

Pamiętam, jakby to było dziś, jak w drugiej gimnazjum wybrałam się z dziewczynami z klasy do kina.

– Panienki mogą wejść – powiedziała bileterka. – Ale kawaler jest chyba za młody.

Mówiła O MNIE. Wyobraźcie sobie, jak się poczułam. Nie dość, że gówniara, to na dodatek chłopczyk. KAWALER, jak się raczyła wyrazić korpulentna strażniczka moralności nieletnich kinomanów.

Od tamtej pory zaczęłam nosić sukienki (wcześniej dla wygody prawie zawsze chodziłam w spodniach) i wymusiłam na matce, by wreszcie pozwoliła mi zapuścić włosy.

Potem, ku swemu zaskoczeniu i w ekspresowym tempie, przeobraziłam się w biuściastą babę (zupełnie jakby moje cycki nagle i mocno nadgorliwie postanowiły nadrobić zaległości), zaczynającą się przy ziemi parą trampek z różnobarwnymi sznurowadłami i zakończoną od góry chmurą (to określenie Agnieszki) kręconych włosów, o które matka wciąż robi mi awantury, że niby wreszcie powinnam je uczesać. Słowem (a właściwie kilkoma słowami): potargana, cycata baba w kolorowych trampkach.

Fakt tej zaskakującej metamorfozy skonstatowałam ze zdziwieniem mniej więcej pół roku temu i do dziś nie zdążyłam się z nią oswoić. Ludziska z klasy też chyba nie załapali, bo pozostałam Magdziołem do końca gimnazjum.

Z kolei znajomi z obozu, na którym byłam podczas ostatnich i przedostatnich wakacji (i który uwielbiam!), mówią na mnie Mada. Nie wiem, skąd im się to wzięło, ale bardzo to lubię. Bo w ten właśnie sposób mówiłam o sobie, kiedy byłam mała, o czym ani Agnieszka, ani Jacek, ani w ogóle nikt z obozowego towarzystwa nie mógł przecież wiedzieć. Jasnowidze jacyś, czy co?

Teraz mam szesnaście lat i za chwilę zacznę chodzić do liceum. Jest to moja prawie wymarzona szkoła. Kiedy już było wiadomo, że przenosimy się do Warszawy, zdałam sobie sprawę, że mam szansę wystartować do jakiejś superhipermegawypaśnej klasy o profilu artystycznym. W Solechowie niczego takiego nie uświadczysz. Najwyżej w Olsztynie, ale to by się wiązało z dojazdami, a może nawet zakwaterowaniem w internacie, na co matka nigdy by nie poszła. Zaczęłam więc nadrabiać rozmaite zaległości, bo muszę przyznać, że nie byłam w gimnazjum szczególnie pilną uczennicą, wręcz przeciwnie. Niestety wpadłam na ten genialny pomysł (to znaczy, żeby przyłożyć się do nauki) trochę za późno. Dlatego, zamiast do wymarzonego, dostałam się do prawie wymarzonego liceum, ale uważam, że to i tak wielki wyczyn.

Do pisania dziennika zachęciła mnie pewna ważna dla mnie osoba. Zbierałam się do tego już od pewnego czasu, ale chyba zbyt wiele się działo i dopiero dość nudna końcówka wakacji sprawiła, że zasiadłam przed kompem i zaczęłam stukać w klawisze. To znaczy: skrobałam w czasie wakacji jakieś wiersze, robiłam notatki, spisywałam pomysły itepe, itede, ale nie potrafiłam się skupić na czymś bardziej regularnym.

Prawdę mówiąc, wcześniej też pisałam dzienniki – od dwunastego do piętnastego roku życia – ale potem, z powodów, które na razie wolałabym przemilczeć, zrobiłam sobie przerwę. Najwyraźniej są sprawy jeszcze trudniejsze do opisania niż wspomniane w pierwszym wpisie pozytywne emocje. Ogólnie rzecz biorąc, miniony rok był dla mnie dość hardkorowy. Cud, że nie zwariowałam od tego wszystkiego.

Próbowałam też, jak niektóre z moich koleżanek, prowadzić bloga (anonimowo!). Ale świadomość, że ktoś będzie czytał moje wynurzenia, nie pozwoliła mi, że tak się wyrażę, wynurzać się. Bałam się, że ktoś mnie rozpozna na podstawie opisanych w blogu wydarzeń, miejsc albo postaci. Zmieniłam więc ustawienia prywatności, tak by na stronę mogły wchodzić wyłącznie wybrane przeze mnie osoby, ale nie znalazłam nikogo, komu zdecydowałabym się powierzyć hasło do moich historii.

Nie podałam go nawet Agnieszce, choć zwierzam się jej z megaosobistych spraw, ale to jednak wielka różnica: mówić komuś a pisać dla siebie.

W efekcie znów zmieniłam ustawienia prywatności, tak że bloga mogłam czytać tylko ja.

– Przecież to kompletna paranoja pisać bloga, którego nikt nie będzie czytał – skomentowała mój pomysł Aga.

– Jak to nikt! – Wzruszyłam ramionami. – A ja?

W odpowiedzi Agnieszka popukała się w głowę z ekranu laptopa (jak zwykle gadałyśmy przez Skype’a). Nie wzięła pod uwagę, że to nie tyle blog, co intymny dziennik pisany z wykorzystaniem dostępnych w ramach tego medium udogodnień, takich jak automatyczne datowanie, etykiety, możliwość pisania z każdego komputera czy smartfona na świecie, choć nie wiem, po co mi to ostatnie, bo do tej pory zbyt wiele nie podróżowałam. Za granicą byłam tylko dwa razy: u wujka, który mieszka w Anglii, i na Słowacji. Nie mówiąc o tym, że i tak prawie nigdy nie rozstaję się ze swoim lapkiem.

Kiedy uświadomiłam sobie, że nikt nie będzie czytał moich wynurzeń, hamulce puściły i zaczęłam się wybebeszać. Bez przesady, ale jednak. Następnie, pod wpływem, że tak się wyrażę, świadomości wybebeszania się złapałam schizę, że ktoś (na przykład z mojej klasy) zhakuje hasło i wszystko udostępni. Lub zrobi coś jeszcze gorszego, choć nie wiem, co mogłoby być straszniejsze.

Ostatecznie zrezygnowałam z bloga-pamiętnika na rzecz ogólnodostępnego bloga z recenzjami czy może raczej refleksjami na temat przeczytanych właśnie książek (kilka wpisów poświęciłam Dregerowi), ale i to ostatnio zaniedbałam. Teraz wracam do pisania dziennika w tradycyjnej formie, to znaczy w plikach tekstowych ukrytych w moim kompie. Postanowiłam jednak zachować charakterystyczną dla bloga strukturę – tak mi łatwiej, bo jakoś się do tego przyzwyczaiłam. Są więc daty, które teraz muszę wpisywać na piechotę, tytuły i etykiety. To ostatnie ma dla mnie szczególne znaczenie, ponieważ ważna osoba, o której wspomniałam, podpowiedziała, żebym pisząc codzienne notatki, zwracała uwagę na pewne tematy. Im bardziej tekst będzie nimi nasycony, tym lepiej.

Etykiety: uczucia/emocje; matka; bliskie osoby;
znajomi; moje pisanie; moja historia

czwartek, 21 sierpnia

Jacek

Dzisiaj znów zadzwonił Jacek. Nie odebrałam, a potem zrobiło mi się z tego powodu strasznie głupio, więc napisałam esemesa, że „sorki. nie mogę teraz rozmawiać. oddzwonię”. Oczywiście nie zrobiłam tego. I to było jeszcze gorsze, niż gdybym konsekwentnie nie odbierała tych jego telefonów lub zbanowała go na fejsie, bo poza telefonami bombarduje mnie na FB i co udostępnię jakiś post (a nie robię tego zbyt często, więc chyba non stop siedzi na moim profilu, czatując na najbardziej nawet dyskretne formy aktywności), zaraz są komentarze, a przy nich pierdyliard infantylnych uśmieszków i oczywiście lajki (gdyby mógł, to chyba wszystko lajkowałby kilkakrotnie).

No, ale z drugiej strony, za co niby miałabym go zbanować, skoro nie robi nic złego, a jego komentarze są tak akuratne, że nawet moja matka nie miałaby się do czego przyczepić. Więc brnę w to, choć wiem, że powinnam podjąć wreszcie jakąś decyzję i, co gorsza, zakomunikować ją Jackowi.

Ale jak to zrobić, żeby go nie zdołować? Rozmawiałam wczoraj z Agą na Skypie i ona twierdzi, że „nie ma takiej opcji, to oczywiste, że będzie cierpiał” i że tak naprawdę nie chodzi tu wcale o, jak się wyraziła, moją „wrażliwość na wrażliwość Jacka”, tylko przywiązanie do dobrego mniemania o sobie.

– Kobieto, po prostu boisz się utracić ten nimb świętości kołyszący się dostojnie nad twoją głową!

– Pogięło cię?! Jaki znowu nimb?! Jakiej świętości?!

– No wiesz… To piękne, choć niewidoczne gołym okiem świetliste kółeczko nad bujną czupryną cudownej Magdy – Mady – Magdusi, nie dość, że ślicznej, to jeszcze dobrej, wyrozumiałej, wrażliwej, etycznej, empatycznej, estetycznej (o tym już chyba mówiłam), uduchowionej, altruistycznej, cierpliwej, akuratnej…

– Daruj sobie tę wyliczankę i racz uprzejmie zmierzać do sedna.

– …Magdusi, która wygłasza pierdyliard wzniosłych pogadanek, że nie powinno być miłosnych relacji bez miłości, ponieważ, jak sama nazwa wskazuje, owe relacje…

– I to jest twoim zdaniem sedno sprawy? – przerwałam jej.

– Nie. To jest, jak ty to powiadasz, jeden z wątków pobocznych. Sedno sprawy polega na tym, że nie chcesz, aby ludzie źle o tobie myśleli. Nawet Jacek, którego tak naprawdę, sorry za szczerość, olewasz po całości.

To akurat jest nieprawda. Nie olewam. To było ze strony Agnieszki strasznie niesprawiedliwe.

– To znaczy, mogą o tobie źle myśleć w rozmaitych innych kategoriach. – Aga podjęła swój monolog, nim zdążyłam oprotestować jej stwierdzenie. – Twierdzić na przykład, że jesteś odklejona, nieprzystosowana, trochę schizol itepe. To nawet lubisz.

Kolejna nieprawda.

– Ale nie wolno im pomyśleć, że jesteś egoistką lub że nie liczysz się z innymi ludźmi. A już najbardziej sama o sobie nie lubisz źle myśleć.

– To chyba akurat wydaje się dosyć normalne. Nikt tego nie lubi.

– Nie umiesz sobie wprost powiedzieć, że twoje hormony nagle przyczadowały, ogarnęły cię dzikie żądze albo coś w tym stylu. Nic z tych rzeczy. Ty jesteś ponad to. Do wszystkiego musisz dorabiać ideologię.

Och, gdyby faktycznie chodziło o jakąś gwałtowną, choć niezwiązaną z głębszymi uczuciami namiętność czy nagłe pożądanie, proszę bardzo, to jeszcze jakoś bym zniosła. Ale nawet przed Agnieszką głupio mi się było przyznać, jak naprawdę się rzeczy mają. Choć, na dobrą sprawę, sama tego do końca nie wiem i nie bardzo to wszystko rozumiem.

– No wiesz… – Przyjaciółka uśmiechnęła się w odpowiedzi na moje milczenie, które najwyraźniej uznała za zgodę. – Ja cię rozumiem. Jacek jest… – Agnieszka puściła do mnie oczko. – No nie powiem… Sama bym się skusiła. Poza tym z tego, co mówisz, nic takiego się nie stało, więc o co ten hałas? Problem w tym – dodała po chwili milczenia – że stawiasz sobie, a przy okazji innym zbyt wysoko poprzeczkę.

Nie wydaje mi się, żebym stawiała sobie zbyt wysoko poprzeczkę, wręcz przeciwnie, mam wrażenie, że znajduje się ona zbyt nisko. Chciałam to właśnie wyjaśnić Agnieszce, ale do pokoju przydreptał Jasiek (mój braciszek) i zagarnął całą naszą (a zwłaszcza Agnieszki) uwagę, bo to naprawdę odjazdowy dzieciak i potrafi rozbawić mnie do łez. Oczywiście poza tymi momentami, w których doprowadza mnie do wściekłości, bo na przykład wydziera się w nocy albo rzuca w sklepie na podłogę w akcie rozpaczy spowodowanej niezakupieniem tego czy innego „niezbędnego” mu w danym momencie gadżetu, szlochając i rozmazując sobie gile po twarzy. Ale teraz był w jak najbardziej pogodnym usposobieniu. Na widok machającej mu z monitora Agi umorusana jakimś pokarmem twarz rozjaśniła się w uśmiechu, po czym oświadczył z entuzjazmem: „Gigi!”. Słowo to niezmiernie wzruszyło moją przyjaciółkę, ponieważ, z niewyjaśnionych bliżej powodów, uznała je za zdrobnienie swojego imienia („On mnie poznał! Niesamowite! On mnie poznał!”). Następnie Jasio z wyrazem maksymalnej koncentracji na twarzy wycelował w stronę ekranu, a konkretnie w kierunku ust Agnieszki, łyżeczkę wypaćkaną w tej samej co twarz mazi. Zdaje się, że przecenił nieco możliwości Skype’a, wierząc, że pozwala on nie tylko rozmawiać, lecz także karmić ludzi na odległość. Gest ten jeszcze bardziej rozczulił moją przyjaciółkę, czego nie da się powiedzieć o mnie. W trosce o komputer siłą odebrałam mu łyżeczkę. W odpowiedzi na tak brutalną interwencję w oczach Jaśka pojawił się jakby błysk namysłu – co zrobić w tej traumatycznej sytuacji: rzucić się z krzykiem rozpaczy na wykładzinę podłogową, nasączyć ją swoim gilem czy też zostawić tak radykalne rozwiązanie na bardziej sprzyjające okoliczności i wyniośle zignorować moje jakże nietaktowne zachowanie. Ostatecznie wybrał drugą opcję, na co niewątpliwie miał wpływ fakt, że w pobliżu nie było rodziców (wierzcie lub nie, w pewnych okolicznościach potrafię być asertywna, a nawet taki maluch zdaje sobie sprawę, na co i przy kim może sobie pozwolić).

Nie będę jednak ukrywać, że w poskromieniu Jaśka przyszły mi z pomocą tak zwane okoliczności zewnętrzne, a konkretnie melodia popularnej reklamówki, która dobiegła z dużego pokoju. Słysząc ją, Jasio nagle spoważniał, uniósł ręce do góry i zaczął dostojnie kołysać się z boku na bok, jakby dochodzący z dużego pokoju dźwięk automatycznie włączył mu program „taniec”. Moja zwariowana przyjaciółka próbowała go naśladować. I tak, każde po swojej stronie ekranu, odegrali osobliwą pantomimę (musiałam tak manipulować laptopem, żeby Aga widziała mojego braciszka).

Na to wszystko wparowała do pokoju matka. Roześmiała się, przywitała z moją przyjaciółką i zabrała Jaśka, bo trzeba „mniam, mniam, dokończyć zupkę”.

W ten oto naturalny (albo nienaturalny) sposób wątek się urwał, zresztą Aga musiała gdzieś iść i zostałam ze swoimi dylematami samotna po swojej stronie monitora.

W dodatku Jacek znów zadzwonił, a ja znów nie odebrałam. Wiem, że to perfidne, ale czuję się jak w potrzasku.

Dawniej nie miałam tego typu problemów. Jeden z kolegów z gimnazjum powiedział nawet coś w tym stylu: „Magda jest niesamowita, nawet jak daje komuś kosza, nie sposób się na nią obrazić”.

Wygląda na to, że człowiek z wiekiem robi się coraz gorszy. Widzę to po sobie. Kłamię, kręcę i tłumaczę, że okoliczności mnie do tego zmuszają.

Faktem jest, że sytuacja z Jackiem jest dość specyficzna. Po pierwsze: poznałam go na obozie (podobnie jak Agnieszkę), a obóz, to znaczy TEN OBÓZ (właściwie należałoby użyć liczby mnogiej, ponieważ pewna bardzo fajna dziewczyna z pewnego bardzo fajnego stowarzyszenia organizuje je co roku), to dla mnie naprawdę coś szczególnego i owa wyjątkowość przenosi się na wszystko, co z nim związane: ludzi, miejsca, wspomnienia…

Po drugie: Jacek to sympatyczny, by nie powiedzieć poczciwy gość i w jakiś sposób czuję się z nim związana, a może nawet trochę odpowiedzialna za niego.

Zwłaszcza to ostatnie.

Po trzecie: początkowo, muszę przyznać, rzeczywiście zwróciłam na niego uwagę, więc niewykluczone, że nieopatrznie wysłałam niewerbalne sygnały mogące sugerować, że odwzajemniam jego zainteresowanie. Nie żeby jakoś specjalnie mi się podobał, ale miał takie wilgotne, miękkie, a zarazem przenikające spojrzenie. I patrzył na mnie. A ja czułam, jakby mnie tym swoim spojrzeniem od wewnątrz rozpuszczał. Myślę, że nim właśnie ściągnął moją uwagę. To ono mnie zmyliło, ponieważ obiecywało… czy ja wiem… jakieś nadzwyczajne duchowe głębiny (potem okazało się, że to efekt uboczny jakiejś specyficznej wady wzroku). Poza tym wyglądał bardzo dojrzale, przynajmniej na osiemnastkę, a ja (nie wiem czemu) lubię, kiedy facet jest starszy (w przeciwieństwie do mojej matki, jak zapewne zdążyliście się zorientować).

– Podobno dziewczyny, które wychowują się bez ojców, zakochują się w starszych facetach, bo szukają w nich tatusia – powiedziała na kółku literackim w gimnazjum jedna z moich przemądrzałych koleżanek. Analizowaliśmy właśnie postać jednej z bohaterek mojej niedokończonej powieści, która straciła głowę dla kilkanaście lat starszego mężczyzny. – A twoja bohaterka ma superojca. To trochę nielogiczne z psychologicznego punktu widzenia.

Zwykle gdy ktoś krytykuje moje teksty, zwłaszcza takie grafomanki jak Aneta, co to sama nie potrafiła sklecić sensownego opowiadania, wdaję się w zażartą dyskusję i potrafię znaleźć tysiąc argumentów na poparcie swoich racji. Tym razem jednak mnie zatkało. Zaczęłam się zastanawiać, czy jest to przytyk do mojego tekstu, czy może raczej życia. I skłaniałam się do tego drugiego. Choć Aneta była nowa w szkole i teoretycznie nie powinna o mnie zbyt wiele wiedzieć.

W efekcie zdołałam tylko wydukać:

– Dziękuję za uwagę. Zastanowię się nad tym. – Choć wewnątrz aż się we mnie gotowało i miałam wielką ochotę jej przywalić. Zamiast tego zjechałam z góry do dołu tekst, który tego dnia przeczytała.

Nawiasem mówiąc, jak się potem dowiedziałam, byłam dla niej trochę niesprawiedliwa. Ona sama wychowywała się bez ojca i prawdopodobnie podkochiwała się w panu Marku, i to był chyba taki nieudolny sygnał wysłany w jego kierunku.

Ale do rzeczy, bo zaraz pogubię się w dygresjach. Jak wspomniałam, Jacek nie bardzo jest w moim typie, ale ja często tak mam. Sama nie wiem czemu. Może dlatego, że liczy się dla mnie nie tyle wygląd, ile rodzaj emanującej od człowieka energii, swego rodzaju psychofizyczna całość. Pomyślałam więc, że tym razem również tak będzie. Ale się pomyliłam. Wystarczyła pierwsza rozmowa, bym załapała, jak bardzo. Nie miałam z gościem zbyt wielu wspólnych tematów. Trudno też mówić w jego przypadku o szczególnym uduchowieniu. Wciąż gadał o jakiejś drużynie piłkarskiej, której kibicuje, a mnie, delikatnie mówiąc, piłka nożna totalnie zwisa.

– Kiedyś zabiorę cię na mecz – obiecał takim tonem, jakby chodziło o, nie przymierzając, zaproszenie na uroczystość wręczenia Literackiej Nagrody Nobla.

W dodatku okazało się, że nie jest ode mnie starszy, lecz wręcz przeciwnie – młodszy. Prawie o rok, a dokładnie siedem miesięcy.

Jemu najwyraźniej ani brak wspólnych tematów, ani różnica wieku nie przeszkadzały. Co więcej, doświadczał chyba jakichś dziwnych zaburzeń w odbiorze rzeczywistości, bo od pierwszej rozmowy utrzymywał, że „mamy ze sobą tak wiele wspólnego”, „tak bardzo jesteśmy do siebie podobni”, „tak świetnie się rozumiemy”.

Skąd mu się to wzięło? Nie mam pojęcia. Nieraz się zastanawiam, jak to jest, że dwoje ludzi może widzieć jedną sytuację w tak skrajnie odmienny sposób.

No dobra, przyznaję, był dla mnie miły, troskliwy, dobry itede itepe. I naprawdę, mimo organicznej wręcz niechęci do piłki nożnej bardzo go polubiłam. Nic więc dziwnego, że również byłam dla niego uprzejma. On chyba jednak wyciągnął z mojej uprzejmości zbyt daleko idące wnioski. Doszło do tego, że nie potrafiłam już znieść tej jego ciągłej, nadskakującej obecności. Ale co miałam zrobić? Powiedzieć mu: „A może byś tak, z łaski swojej, do cholery, zrobił się trochę mniej sympatyczny?”.

Pełno było między nami niedomówień, bo ani on wprost nie deklarował swoich uczuć, ani ja ich braku. No bo jak? Zresztą kto wie – myślałam sobie – może on też jest po prostu uprzejmy.

Dwa dni przed końcem obozu przyszedł w nocy do naszego domku, żeby, jak dość mętnie się tłumaczył, trochę z nami pogadać. Agnieszka zasnęła. Ja też byłam potwornie zmęczona. Rozmowa się nie kleiła. Intuicyjnie wyczuwałam, że chodzi mu o coś więcej niż to nasze pitu, pitu, które uskutecznialiśmy niejako zamiast. Ja pitoliłam, zamiast wprost mu powiedzieć, żeby wreszcie spadał. A on… No właśnie, o tym za chwilę.

W końcu zasugerowałam (bardzo delikatnie), że chyba powinien już spływać, bo jeszcze zrobi się z tego afera, jak ktoś go tutaj o tej porze zobaczy. On na to, że okej, mam rację i żebyśmy tylko poszli na chwilę na pomost, ponieważ są piękne gwiazdy. Zarzuciłam na siebie bluzę, włożyłam okulary, co i tak niewiele dało, bo prócz krótkowzroczności (niewielkiej) mam kurzą ślepotę (mimo że na zlecenie Dr Housewife, czyli mojej matki, wpieprzam tony marchewek), a noc była wyjątkowo ciemna. Nie wiem, może wzrok Jacka potrafi przenikać przez chmury, ale ja żadnej gwiazdy nie zauważyłam. Z okularami czułam się jednak jakoś raźniej, bo miałam wrażenie, że w pewnym sensie oddzielają mnie od Jacka – jak się potem okazało, niezbyt skutecznie.

Poszliśmy na ten cholerny pomost oglądać te cholerne niewidzialne gwiazdy. Ja oczywiście po drodze potknęłam się o korzeń, co dało Jackowi pretekst do złapania mnie za rękę. Potem zaczął zachwycać się wodą i niebem, snuł sentymentalne oraz dość grafomańskie opowieści o „gwiazdach przeglądających się w jeziorze” (gdzie on je, do cholery, widział?) i gadał inne tego typu pierdoły. Wreszcie objął mnie i zaczął całować. Tak mnie tym zaskoczył, że nie zdążyłam zaprotestować. Nawiasem mówiąc, prawie już spałam i chyba tylko dlatego mu na to pozwoliłam.

Potem odgarnął spadającą mi na oczy „sprężynkę” (jak zwykł nazywać moje niesforne loki) i wyszeptał:

– Najbardziej kocham twoje włosy.

W tym momencie dopadła mnie kolejna zwiecha, tak silna, że zapomniałam języka w gębie. Mam jakiś idiotyczny defekt (wiele bym dała, żeby to zmienić), który polega na tym, że niejako automatycznie odkładam swoje reakcje na później, zwłaszcza w sytuacjach, które są dla mnie zaskoczeniem. Jak gdyby mój system operacyjny zawieszał się pod wpływem pewnych bodźców. Jakbym musiała, czy ja wiem, zamrozić w sobie pewne emocje, żeby mieć szansę potem rozpuścić je w bezpiecznej samotności i dopiero wtedy im się przyjrzeć, zobaczyć, co się właściwie wydarzyło.

Wreszcie Jacek, chyba ośmielony moim milczeniem (z pewnością nie zdawał sobie sprawy, że to wyłącznie efekt „stanu zawieszenia”), powiedział mi parę rzeczy, które kompletnie zmieniły moje spojrzenie na jego osobę, a o których nie chcę na razie pisać (znowu, niedługo zrobi się to nudne). Efekt był taki, że nie mogłam w tym momencie ot tak, po prostu powiedzieć: „Sorry, stary, ale niezależnie od tego, co ty na ten temat sądzisz, nie zatrybiło między nami, więc im wcześniej zdasz sobie z tego sprawę, tym lepiej dla ciebie”.

W końcu poszedł sobie, a ja wróciłam do domku, z jednej strony wściekła na siebie, że tak głupio dałam się w tę relację wkręcić, a z drugiej poruszona (by nie powiedzieć: wstrząśnięta) jego nieoczekiwanym wyznaniem.

Przez dwa dni, które zostały do wyjazdu, bardzo pilnowałam, żeby (jak tchórz) nigdy nie znaleźć się z nim sam na sam, co faktycznie wyglądało na jakieś zdumiewające zbiegi okoliczności.

W drodze powrotnej siedziałam w autokarze obok Agnieszki i próbowałam nie dostrzegać jego ponurego spojrzenia.

Wkurzam się nieraz na Agę i nie zawsze podoba mi się to, co mówi, ale tym razem (muszę z niechęcią to przyznać) ma rację. Coś wreszcie trzeba z tym zrobić.

Etykiety: uczucia/emocje; bliskie osoby; znajomi;
relacje; moja historia

piątek, 22 sierpnia

Ciche dni

Co jest?!

Matka od wczoraj nie odzywa się do mnie. Miota się po kuchni i trzaska garnkami, jakby w ten sposób rekompensowała sobie dobrowolnie narzucony nakaz milczenia albo próbowała skaleczyć ciszę, która w przeciwnym razie byłaby nie do zniesienia.

I tak jest nie do zniesienia.

Słucham więc jakiejś rąbanki, żeby zagłuszyć cholerne poczucie winy, które zawsze w takich sytuacjach mi się włącza, choćbym nie wiem jak się starała do tego nie dopuścić.

Bez skutku.

I tak je słyszę.

Nienawidzę tego! Nie cierpię twarzy matki ściągniętej cierpieniem, która zdaje się bezgłośnie mnie oskarżać: „Zobacz, to przez ciebie!”. Jej ust sklejonych w wąską kreseczkę, jakby się obawiała, że wbrew sobie powie coś, o czym powinno się milczeć. W efekcie to ja zwykle walę tekst, którego potem żałuję, bo nie mogę już tego znieść, już wolę awanturę…

Tak również zdarzyło się tym razem. Najpierw przez pół dnia analizowałam, co też takiego się stało, co zrobiłam nie tak w ciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin.

Nie pomogłam jej w czymś, bo nie domyśliłam się, że jest coś, w czym bezwzględnie powinnam jej pomóc?

A może to ona ofiarowała mi swoją pomoc nie do odrzucenia, a ja tę ofiarowaną z serca pomoc odrzuciłam?

Zgrzeszyłam przeciwko genialnym zasadom, które ustanowiła w celu zapewnienia mi optymalnego rozwoju psychofizycznego?

Nie doceniłam jej wyjątkowej matczynej miłości?

Nadepnęłam na nadzwyczaj wrażliwy szósty palec u nogi?

Pomimo hiperszczegółowego rachunku sumienia nic takiego nie potrafiłam znaleźć.

Od wczoraj siedzę w domu, nie poszłam nawet pobiegać, bo pada, czytam i piszę, pozmywałam nawet naczynia i pobawiłam się z Jasiem.

Albo chodzi właśnie o to, że nie biegałam, a to przecież takie zdrowe, poza tym należy się wywiązywać z danych sobie samej postanowień.

Z drugiej strony, gdybym poszła biegać w deszcz, a potem, nie daj Boże, się przeziębiła…

A może powinnam jej pomóc zabawiać wrzeszczącego Jasia, zamiast oglądać w spokoju (a raczej niepokoju, bo był to bardzo mroczny film) ducha jedno z arcydzieł światowej kinematografii? Czyżbym nie dość gorliwie zachwalała jej „dzieła sztuki” w postaci niebieskich skrawków filcowanej wełny wytworzonych przez nią na zajęciach z rękodzieła i ona poczuła się tym dotknięta? Fakt, pokazywała mi coś wczoraj i nawet nadawała na ten temat dość intensywnie, ale ja miałam głowę zajętą własnymi problemami, a konkretnie dylematem, co zrobić z Jackiem, więc nie za bardzo ogarnęłam, o co matce chodzi, choć dla świętego spokoju powtarzałam: „super! super! super!”. Więc może ona wyczuła, że tak naprawdę ją tym swoim „superowaniem” zbywam i teraz ma mi to za złe.

A może…?

Może…?

…?

?

Normalnie poszłabym do Krzysztofa zapytać, co się stało, bo chociaż nienawidzę, gdy matka wyręcza się nim, kiedy ma do mnie jakąś szczególnie trudną sprawę, sama robię to samo.

Niestety Krzyś pojechał w jakąś cholerną delegację.

Poszłam więc do kuchni i napadłam na matkę, że mogłaby trochę ciszej hałasować tymi garnkami, bo nie mogę się skupić.

– A niby to na czym? – spytała, gdy wreszcie udało się jej rozkleić usta. No właśnie. Tego pytania dziwnym trafem nie przewidziałam. Mało brakowało, a powiedziałabym, że na nauce, ale w porę przypomniałam sobie, że jeszcze są wakacje.

– Piszę tekst na Klub Literacki. Na który zapisał mnie Krzysztof – dodałam szybko, żeby przydać tej informacji znaczenia.

Liczyłam, że wzmianka o mojej twórczości otworzy matkę na własne zranienia w tym obszarze, na przykład niedocenienie przez córkę niebieskich sfilcowanych prztynków (dla wyjaśnienia, termin ten odnosi się do niewielkich, nieforemnych obiektów o bliżej niekreślonym przeznaczeniu). Zakładając oczywiście, że to było przyczyną jej złego humoru. Matka jednak w żaden sposób się do tego tematu nie odniosła, co jeszcze nie znaczy, że nie o to jej chodziło.

Zamiast tego zrobiła mi awanturę, że ona tu przygotowuje zdrowy, pożywny, pełnowartościowy posiłek zawierający zapewne wszelkie możliwe witaminy i mikroelementy, a także kwasy omega coś tam, a ja mam jeszcze do niej pretensje.

– Może sama spróbujesz gotować dla czteroosobowej rodziny! Chociaż raz na jakiś czas. Wtedy docenisz, jaka to praca!

– Proszę bardzo. Problem w tym, że ty w ogóle nie dopuszczasz mnie do kuchni.

– Ja, ja… – Matka aż zaniemówiła z oburzenia. – Ja cię nie dopuszczam? A kto cię wczoraj poprosił o obranie ziemniaków?

– Obieranie ziemniaków, no proszę cię. Mowa była o gotowaniu. O sztuce kulinarnej, a nie czarnej kuchennej robocie. Problem w tym, że zawsze masz jakieś ale, kiedy coś przygotuję, choćbym nie wiem jak się starała, choćbym spędziła pół dnia w kuchni, nigdy nie jestem w stanie ci dogodzić.

– A… ale… – zacukała się matka. – To nie tak, po prostu… próbuję ci podpowiedzieć, co i jak, z dobrego serca, żebyś…

– Tak, tak, wiem, wiem… Od lat nieodmiennie z dobrego serca torpedujesz wszelkie moje przejawy samodzielności! – wybuchłam, co zaskoczyło nawet mnie samą. Nie przypuszczałam, że niewinny temat gotowania otworzy we mnie wypchaną do granic szufladę z pretensjami. – Nawet ugotować nic nie mogę, żebyś nie dorzuciła swoich trzech groszy.

Matka parzyła na mnie szeroko otwartymi oczami. Najwyraźniej ją również zaskoczył ten nagły zwrot w przebiegu rozmowy (o ile awanturę da się tak nazwać). Skorzystałam więc z okazji i przypomniałam, jak dwa lata temu nie pozwoliła mi iść na urodziny do takiego jednego chłopaka z mojego gimnazjum, który strasznie mi się wtedy podobał. W efekcie Dawid zaczął chodzić z Karolą z II c, a ja nie mogłam pozbierać się emocjonalnie po tym ciosie.

– Nie wiedziałam, że ci się podobał. Nic mi o tym nie mówiłaś. Zresztą… – zaczęła matka i zamilkła.

– Co? – spytałam, bo byłam dziwnie pewna, że gdyby wiedziała, jak bardzo mi się Dawid podoba, tym bardziej by mnie nie puściła.

– Zresztą… gdybyś umiała w lepszy sposób korzystać z wolności, sytuacja z pewnością wyglądałaby inaczej.

Tu nastąpiła opowieść o tym, co wydarzyło się rok temu na imprezie u takiej jednej Violi z mojego gimnazjum, kiedy to miałam cholernego doła i zaszkodziły mi te dwa piwa, które wówczas wypiłam, czego normalnie na imprezach nie robię.

Próbowałam jej wytłumaczyć, że to zdarzyło się później, to znaczy impreza u Violi była po imprezie u Dawida, więc nie mogła przewidzieć, co na niej się wydarzy, bo nie jest chyba jasnowidzem, ale przerwała mi i zaczęła się wyliczanka moich rozmaitych przewinień z ostatnich dziesięciu lat, czyli z prawie całego mojego życia. Gdy obie wrzeszczałyśmy, Jasiek zaczął ryczeć, na co matka zaciągnęła żaluzje, jakby to miało sprawić, że sąsiedzi będą nas mniej słyszeć. W konsekwencji superzdrowa i pożywna zupa krem z dyni (awantura awanturą, posiłek musi trafić na stół na czas) stawała mi w gardle podczas obiadu. Wyobrażacie sobie – zupa krem, a czułam się, jakbym przełykała ości. Matka chyba też.

I że wciąż nie wiem, o co jej chodziło? Czemu była na mnie zła?

Pewnie już nigdy się nie dowiem.

Jak zwykle.

Etykiety: matka; uczucia/emocje; relacje; moja historia

sobota, 23 sierpnia

Wszystko, co złe

– Straszna z ciebie egocentryczka! – Krzysztof pokiwał głową wczoraj wieczorem po powrocie do domu, kiedy na chwilę udało nam się zostać sam na sam w kuchni.

Matka poszła usypiać Jaśka, skorzystałam więc z okazji, żeby wyciągnąć od niego, na który tym razem odcisk nadepnęłam swojej nadwrażliwej rodzicielce. Swoją drogą, co ja bym bez niego zrobiła? Jeśli w ogóle mam wgląd w to, co się dzieje w jej głowie, to wyłącznie za jego pośrednictwem. Jakby pełnił w naszej rodzinie funkcję jakiegoś cholernego tłumacza. Jakbyśmy bez jego talentów „translatorskich” nie zdołały sobie poradzić.

– Myślisz, że wszystko dzieje się z twojego powodu? – drążył.

– Może nie wszystko. – Wzruszyłam ramionami. – Ale z pewnością to, co złe.

– Ho, ho… aż taką masz moc sprawczą? Pozazdrościć!

– W każdym razie doły mojej matki.

– Jak widać, nie całkiem, bo tym razem nie miało to z tobą nic wspólnego.

– Akurat! Mówisz tak, żeby nie zrobić mi przykrości.

Krzysztof westchnął i miało to więcej siły przekonywania niż wszystkie wypowiedziane dotychczas słowa. Choć trudno w to uwierzyć, może tym razem matka (wyjątkowo!) jest zła/smutna/zmartwiona/wkurzona (sklejanie ust w kreseczkę wyraża u niej rozmaite stany ducha i nigdy nie wiadomo, o co tym razem jej chodzi) z innego niż ja powodu. Swoją drogą, ciekawe, jak często w przeszłości obwiniałam się o jej doły, podczas gdy przyczyna była inna.

– Więc o co poszło? – spytałam.

Krzysztof, który dotychczas był w dość figlarnym nastroju, nagle posmutniał.

– Pamiętasz panią Stasię?

– Panią Stasię… panią Stasię… – zastanawiałam się.

– Poznałyście się w kolejce do lekarza… wiele lat temu… jeszcze… jeszcze przede mną…

Aaa… no tak. Nagle zdałam sobie sprawę z paradoksu – Krzysztof lepiej „pamięta” moją przeszłość ode mnie.

Jak przez mgłę zobaczyłam łagodną, zmęczoną twarz sympatycznej kobiety w bliżej nieokreślonym wieku, którą spotkałyśmy raz i drugi w przychodni. Zaczęły z matką rozmawiać i przez jakiś czas utrzymywały ze sobą kontakt. Spotkałyśmy się nawet ze dwa razy przy okazji naszego pobytu w stolicy, bo pani Stasia mieszkała w jednej z podwarszawskich miejscowości, nie pamiętam dokładnie gdzie. Potem jakoś to się urwało. Trochę się jej bałam ze względu na nienaturalną chudość.

– Mamusiu, czy ja też jestem chora na chudość? – spytałam, gdy jeszcze zdarzało mi się zwierzać matce ze swoich obaw.

– Chudość? Dlaczego chudość? – zdziwiła się.

Podejrzewam, że nie skojarzyła nawet mojego pytania z panią Stasią i wspólnym wyczekiwaniem w kolejce.

– Nie ma takiej choroby jak chudość – wyjaśniła, co najwyraźniej nie do końca mnie uspokoiło, bo przez jakiś czas prześladowały mnie sny, w których robiłam się coraz cieńsza, cieńsza i cieńsza… W końcu stawałam się tak chudziutka, że nawet mama nie mogła mnie znaleźć. Wołałam do niej: „Mamo, mamusiu! Tu jestem!”, ale mój głos „schudł” razem ze mną i zrobił się tak cieniutki, że nikt nie był w stanie go usłyszeć. Nawet ona.

Budziłam się w momencie, w którym byłam tak chudziutka, że za chwilę miałam zniknąć. Wiedziałam, że to nastąpi, i napawało mnie to przerażeniem: Co się ze mną stanie, gdy zniknę? Gdzie wtedy będę? Nigdzie? Będę nigdzie? Nigdzie nie będę? Jak to jest? Czy człowiek, którego nie ma, ma tego świadomość?

Najgorsze było jednak to, że te pytania mogłam zadawać wyłącznie samej sobie, ponieważ, jak już wspomniałam, mój głos tak osłabł, że nikt go nie słyszał. Nikomu nie życzę takiego poczucia samotności, jakie towarzyszyło tym snom.

Swoją drogą, jak to możliwe, że zapomniałam o tym wszystkim i dopiero słowa Krzyśka przywołały te średnio przyjemne (musicie przyznać) wspomnienia?

Z zadumy wyrwał mnie głos „winowajcy”:

– Kiedy przenieśliśmy się do Warszawy, mama próbowała odnowić kontakt z panią Stasią – wyjaśnił. – Bezskutecznie. Kilka dni temu odnalazła jej córkę. Okazało się… że pani Stasia nie żyje.

Słowa Krzysztofa mnie zmroziły.

A więc to tak! Dostała straszną wiadomość, a ja jeszcze jej dowaliłam. Napadłam na nią zupełnie bez sensu. Czemu nic nie powiedziała? Dlaczego nigdy mi nic nie mówi?!

Przez lód, który ściął moje ciało od wewnątrz, zaczęło przebijać poczucie winy. Nienawidzę tego. Nienawidzę tak się czuć.

W tym momencie matka wróciła od Jaśka, cała w uśmiechach przeznaczonych (nie miałam co do tego wątpliwości) dla mojego słodkiego braciszka. Spojrzała na mnie i jej usta znów zamieniły się w cieniutką kreseczkę. Chciałam coś powiedzieć, przeprosić… Albo choćby wyrazić współczucie.

Ale nie umiałam.

Nie potrafiłam się przemóc.

Leżę teraz w łóżku i próbuję przestać o tym wszystkim myśleć, ale nic mi z tego nie wychodzi. Zupełnie jakby to myśli decydowały o mnie, a nie ja o nich. Jest całkiem sympatyczna letnia noc (pogoda chyba zaczyna się poprawiać). Wszyscy śpią. Nawet sąsiedzi z bloku naprzeciwko, którzy w sobotnie noce zwykle urządzają imprezy (dwa tygodnie temu odwiedziła ich nawet policja). Tylko ja przewracam się z boku na bok i nie wiem, co ze sobą począć.

Etykiety: matka; uczucia/emocje; moja historia;
tu i teraz; oswajanie

noc z 23 na 24 sierpnia

Sen

Kiedy wreszcie udało mi się wczoraj (a raczej dzisiaj) zmrużyć oczy, przyśnił mi się dość osobliwy sen. Byłam na badaniach w Klinice dla Osób Chorych na Chudość. Leżałam podłączona do kroplówki z kaloriami oraz kwasami omega coś tam, a nade mną stała moja lekarka w towarzystwie kilku dostojnie wyglądających profesorów, wśród których znalazł się również młody, mniej więcej trzydziestoletni przystojny lekarz, podobny trochę do Krzysztofa.

– To koniec – powiedział wreszcie najstarszy z profesorów.

– Jak to?! Co to znaczy?! – zawołałam, ale nikt nie zwracał na mnie uwagi, najwyraźniej głos miałam tak cienki jak talię.

Zerwałam się z łóżka i powyrywałam sobie wenflony, na co również nikt nie zareagował, a potem wybiegłam ze szpitala.

Pędząc przed siebie, minęłam zajezdnię, z której wystartował latający tramwaj. Tak mnie to zaskoczyło, że zatrzymałam się i spojrzałam w górę. Motorniczym osobliwej maszyny okazał się młody lekarz – byłam pewna, że ocknął się i ruszył mi na ratunek. Zaczęłam nawet machać do niego ręką i wołać:

– Hej, doktorze, tu jestem!

On jednak olał mnie po całości i przeleciał nad moją głową. Przez chwilę biegłam za nim, wyciągając ręce do góry, i w momencie gdy minęłam malowniczy biały budynek, z którego wyłoniły się cztery zakonnice bez butów (a pragnę zaznaczyć, że padało i pogoda była paskudna), tramwaj zniknął w chmurach. Wówczas jakaś siła wciągnęła mnie w przejście podziemne, w którym biesiadowało kilku meneli, a potem wypchnęła na zewnątrz, na przystanek tramwajowy, gdzie niespokojnie krążyła matka, strasznie chuda, z rurką od tlenu zwisającą z nosa i w szpitalnym ubraniu. Wyglądała na zagubioną. Zaczepiała ludzi na przystanku, ale oni ją olewali. Wyraźnie ucieszyła się na mój widok, może dlatego, że nikt nie chciał z nią gadać.

– Nikt nie chce mi powiedzieć, którym tramwajem dojechać do Solechowa – wyszeptała mi do ucha z miną spiskowca. – Może ty spróbujesz?

Spróbowałam, choć gdyby to nie był sen, doskonale bym wiedziała, że do Solechowa jedzie się busem, a nie tramwajem. We śnie jednak ta wiedza najwyraźniej była mi niedostępna, ponieważ upierdliwie wypytywałam czekających na przystanku przechodniów:

– Którym tramwajem dojadę do Solechowa? I na którym przystanku trzeba wysiąść?

Zero odpowiedzi, jak grochem o ścianę, jakbym nie istniała. Wreszcie zauważyłam stojącą tyłem kobietę, jeszcze chudszą niż matka, i uczepiłam się jej jak ostatniej deski ratunku. Nieznajoma odwróciła się, słysząc mój piskliwy głosik, i wówczas zobaczyłam, że to pani Stasia.

– Magda, to ty? – zdziwiła się. – Jak ty urosłaś! A gdzie masz mamę?

Matka podbiegła do nas, chwiejąc się na wietrze. Odniosłam wrażenie, że jest jeszcze chudsza niż przed minutą, a pani Stasia uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

– To wy też…? – spytała radośnie. – Wy też nie żyjecie?

Wówczas moja podświadomość ulitowała się nade mną i przerwała sen w tym jakże dramatycznym momencie. Zerwałam się z łóżka zlana potem. Dotychczas, jeśli w ogóle śniłam o umieraniu, to zawsze udawało mi się obudzić przed śmiercią. Tym razem nie zdążyłam. Więcej, prawdopodobnie byłam martwa od samego początku.

Przez jakiś czas przewracałam się z boku na bok, próbując zasnąć (po raz kolejny tej nocy), aż wreszcie uznałam, że to bez sensu. Odpaliłam kompa, żeby jakoś odreagować ten koszmar. A teraz sobie poczytam…

PS Uff… Matka wróciła do normy. Przed chwilą wpadła do pokoju i zrobiła awanturę, że nie śpię i psuję sobie oczy. Wolę już, jak krzyczy.

PPS Esemes od Jacka o jakże idiotycznej treści: „śpisz?”.

A co niby miałabym robić?

No więc niech będzie, że śpię.

niedziela, 24 sierpnia

List

Czuję, że ciężar spadł mi z serca. Wysmażyłam właśnie sążnistego mejla do Jacka. Prawdziwe arcydzieło współczesnej internetowej sztuki epistolarnej. Pisałam go chyba ze trzy godziny. Próbowałam tak wszystko wyważyć, żeby z jednej strony nie robić mu wielkich nadziei, a z drugiej nie napisać nic, co mogłoby go niepotrzebnie urazić.

Wyznałam, że problem tkwi nie w nim, lecz we mnie, ponieważ znajduję się obecnie w takim momencie życia, że nie bardzo mam chęć do wchodzenia w jakiekolwiek związki, że jestem „chora na samotność” (pozwoliłam sobie zacytować Dregera), że być może w ogóle do związków się nie nadaję (serio tak myślę), że nie potrafię się zakochać (też prawda), że nawet jeśli na obozie coś na początku między nami zaiskrzyło, to w tym momencie nie umiem się zaangażować, że bardzo cenię zaufanie, jakim mnie obdarzył wtedy nad jeziorem, i zawsze jestem gotowa go wysłuchać, pomóc i tak dalej, lecz wyłącznie jako przyjaciółka.

Etykiety: uczucia/emocje; tu i teraz; relacje; znajomi

Etykiety: uczucia/emocje

Czasem będę tu wrzucać posty (o ile wpis w dzienniku można tak nazwać) o charakterze pomocniczym. Takie trochę instrukcje obsługi tego udającego blog dziennika. Zwłaszcza że w moim życiu nic się obecnie nie dzieje (nie licząc afer z matką, naturalnie), więc nie mam o czym pisać. Na początku, to znaczy zaraz po przeprowadzce do Warszawy, rzuciłam się w wir zwiedzania: byłam w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Centrum Sztuki Współczesnej, Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Żydów Polskich i tak dalej. Rozważałam nawet założenie bloga będącego subiektywnym przewodnikiem po stolicy, ale potem mnie to wszystko zmęczyło i obecnie „gnuśnieję” (to określenie matki) w domu. Dlatego postanowiłam przypomnieć sobie: po co w ogóle zaczęłam pisać ten dziennik, jak chcę to robić i dlaczego w taki, a nie inny sposób, na przykład po cholerę właściwie cała ta zabawa w etykiety, co oznaczają zawarte w nich hasła i tak dalej.

Dziś skupię się na temacie „uczucia/emocje”.

Rzecz w tym, że mam specyficzny sposób przeżywania uczuć. Albo wpadam w nie na łeb na szyję i na złamanie karku i sama nie wiem, co się ze mną dzieje. Albo – i to zdarza się częściej – czuję się tak, jakbym własne emocje oglądała przez zimną taflę pancernego szkła (prawda, że ładne określenie?), szybę kuloodporną w jakimś cholernym schronie. Zakładając, że schrony mają okna. A to podobno – jak powiedziała mi kiedyś wspomniana już tutaj ważna osoba – nie jest zbyt dobre.

Etykiety: uczucia/emocje; moje pisanie; dobre rzeczki;
tu i teraz

poniedziałek, 25 sierpnia

Krew

Potknęłam się o własny szósty palec u nogi.

(moje)

Wiem, że to jeszcze mnóstwo czasu, ale nic na to nie poradzę, wciąż się zastanawiam, jakie teksty wybrać na PIERWSZE SPOTKANIE KLUBU LITERACKIEGO.

Początkowo wyłącznie się cieszyłam. Potem pojawiły się miliony pytań. Co im przeczytać? Jak Dreger to odbierze? Może uzna mnie za kompletną grafomankę?

Z tego wszystkiego zaczęłam się przekopywać przez przywiezione z Solechowa kartony (przeprowadziłam się tutaj na dobre dopiero na początku wakacji, bo matka nie chciała, żebym zmieniała gimnazjum pod koniec trzeciej klasy) i stwierdziłam, że jestem mistrzynią w produkcji „makulatury” (po namyśle dodałam cudzysłów, bo Agnieszka oburzyła się, gdy usłyszała, że nazywam tak wydruki z moimi tekstami).

Część zapisków mam wyłącznie w plikach, co wymagało z kolei zagłębienia się w nieodgadnione zakamarki pamięci mojego kompa.

Siedziałam właśnie w zadumie pomiędzy stosem papierzysk i lapkiem, gdy do pokoju wparowała matka i zrobiła awanturę, że za chwilę rozpoczęcie roku szkolnego, a ja nic nie mam, żadnych zeszytów i innych tego typu dupereli. Nie mogła zrozumieć, kiedy jej tłumaczyłam, że lepiej trochę poczekać i poznać wymagania nauczycieli w nowej szkole. A poza tym – tak powiedziała – mogłabym się gdzieś ruszyć i nawiązać jakieś znajomości, a nie wciąż tylko siedzę przed ekranem, pewnie jestem uzależniona od komputera.

– To nie moja wina, że musiałam się przeprowadzać. Nic na to nie poradzę, że moja najlepsza przyjaciółka mieszka kilkaset kilometrów stąd i mogę z nią pogadać tylko za pośrednictwem tego komputera, od którego to niby, twoim zdaniem, się uzależniłam – odparowałam i poprosiłam ją grzecznie, żeby łaskawie mi wyjaśniła, gdzie jej zdaniem mam się ruszyć? Może powinnam wyjść na ulicę i wydrzeć się na całe gardło: „To ja, Magda! Właśnie się przeprowadziłam! Czy ktoś zechce się ze mną łaskawie zakolegować?!”.

W tym momencie wtrącił się Krzysztof, mówiąc, że on oczywiście mnie rozumie (w czym konkretnie, tego nie wyjaśnił), ale mama chce dla mnie dobrze, bo zdaje sobie sprawę z tego, że to wcale niefajnie, kiedy człowiek jest taki wyalienowany.

– A właśnie, że fajnie. Uwielbiam to, zwłaszcza jeśli w ramach tej „alienacji” mogę sobie pogadać z kimś, kto mnie rozumie.

Na co Krzysztof wyjaśnił (nie wiem, czemu matka sama nie mogła tego zrobić), że mama przecież nie ma nic przeciwko moim rozmowom z Agnieszką, że wręcz przeciwnie, bardzo ją to cieszy, ale fajnie od czasu do czasu spotkać się z kimś w realu.

– Już niedługo non stop będę to robić – wyjaśniłam. – Zaraz zaczyna się rok szkolny, więc chyba mogę sobie tych kilka dni darować.

Wtedy Krzysztof z figlarnym uśmieszkiem oznajmił, że zna lepsze miejsca do spotkań w realu niż szkoła, co matce chyba niespecjalnie się spodobało, bo na jej twarzy pojawił się dziwny grymas ni to niepokoju, ni to przygany.

– Kolega mi powiedział, że za kilka dni jest koncert Starej Rzeki, a ja wiem, że ty lubisz takie klimaty.

Nie powiem, wiadomość zrobiła na mnie spore wrażenie, choć na wszelki wypadek nie dałam tego po sobie poznać.

– Może to i niezły pomysł – przyznałam ostrożnie, żeby matka nie wyczuła entuzjazmu w moim głosie. – Właściwie… czemu nie…

– No ale z kim ona na ten koncert pójdzie? – zaniepokoiła się moja nadtroskliwa rodzicielka, kiedy usłyszała, że impreza zaczyna się „dopiero” o dwudziestej.

– A co to w ogóle za pytanie? Sama mówiłaś, żebym się ruszyła i zakolegowała. Sęk w tym, jak ustaliliśmy, że na razie nie mam towarzystwa. No więc ruszę się na koncert Starej Rzeki, tam się zakoleguję i potem, przypuszczalnie, będę już miała się z kim ruszać.

Matce niespecjalnie się to spodobało. Z drugiej strony nie bardzo wiedziała, jak zareagować na moje słowa, ponieważ aż nadto wyraźnie wytknęłam niekonsekwencję jej rozumowania. Powtórzyła więc tylko:

– Nie powinna tam iść sama, nie zna miasta – (co nie do końca jest prawdą, ponieważ dość często przyjeżdżałyśmy do Warszawy, no i dodatkowo sporo się ostatnio nazwiedzałam) – i… – Zawiesiła się na tym „i”, bo najwyraźniej nie mogła znaleźć sensowych argumentów albo, co bardziej prawdopodobne, nie chciała powiedzieć, o co naprawdę jej chodzi.

– To może ja się z nią wybiorę? – zaproponował Krzysztof i to była niezła myśl, bo to naprawdę superfajnie by było iść z nim na koncert.

– W sumie… to jakieś rozwiązanie… – zgodziła się matka. – Ale… Kiedy to? W piątek? Do dziewiątej mam kurs rękodzieła.

Zamilkła zatroskana.

– Ostatnie zajęcia. Będziemy planować kiermasz i wystawę, i… w ogóle… Kto zostanie z Jasiem?

Moja matka (choć trudno to sobie wyobrazić) chciała kiedyś zostać artystką, ale rozliczne pamiątki z młodości skutecznie jej to uniemożliwiły. Jedną z nich jestem ja. Drugą… o tym nie będę na razie pisać. Ostatecznie została księgową, co dla twórczej duszy musi chyba oznaczać życiową klęskę. Od niedawna realizuje swoje niespełnione marzenia, oddając się z zapałem nawlekaniu koralików, kołtunieniu wełny oraz wycinaniu i naklejaniu zwanemu górnolotnie decoupage’em.

Matka zamilkła na chwilę, a na jej twarzy odmalował się wyraziście wewnętrzny konflikt. Wreszcie odezwała się niepewnym głosem:

– Może jednak… w takim razie…

– O nie! – zaprotestował rycersko Najwspanialszy na Świecie, Hipermegafajny i na dodatek Czytający w Myślach Krzysztof Pierwszy Troskliwy, co mnie, nie wiedzieć czemu, strasznie wkurzyło. – Ty też masz prawo do przyjemności. Siedzisz cały dzień z Jasiem, więc możesz i nawet POWINNAŚ – słowo to powiedział wyraźnie dużymi literami – czasem się rozerwać. Trzeba znaleźć inne rozwiązanie.

– Może poproś kogoś, masz przecież koleżanki… – zaproponowałam, co matce niespecjalnie się spodobało, więc nie ciągnęłam tego tematu, bo coraz bardziej zależało mi na koncercie. Choć mogłabym się odgryźć, że przyganiał kocioł garnkowi, że skoro ona po kilku miesiącach mieszkania w Warszawie nie ma żadnych koleżanek (nie licząc nawiedzonych babeczek z „rękodzieła”), to jak może oczekiwać, że ja zaprzyjaźnię się z kimś w ciągu paru tygodni, które spędziłam głównie na wakacyjnych wyjazdach. – Rany, mam przecież już szesnaście lat! – Nie dawałam za wygraną.

– Właśnie dlatego, że masz szesnaście lat i… – Matka nie dokończyła.

– I co?

Milczała.

– I co?! – powtórzyłam pytanie ze złością.

– I jesteś bardzo atrakcyjną dziewczyną.

– To jakieś przestępstwo czy jak? Nie rozumiem?

– To chyba dobrze, że mama docenia twoją urodę. – Krzysztof próbował ratować sytuację, ale we mnie już się zagotowało. Czułam, że coś się we mnie przepełniło i zaraz wykipi, bo na drugim biegunie moich skłonności do „zamrażania” reakcji jest samowola mojego języka, który nie zawsze potrafi wytrzymać za zębami.

– Czy już do końca życia zamierzasz obciążać mnie swoimi błędami…? – wycedziłam.

– No teraz to już przegięłaś – powiedziała matka i zatrzasnęła za sobą drzwi do kuchni.

– To był cios poniżej pasa – dodał Krzysztof, choć ja raczej użyłabym określenia „strzał w stopę”. Własną. We własny szósty palec u nogi, nawiązując do motta tego wpisu. Wiedziałam, że z koncertu nici.

Jeśli jednak uważacie, że to był finał awantury i koniec „przygód” w tym dniu, to nie znacie mojej rodziny. Matka po chwili wypadła z kuchni i poruszyła tysiąc innych konfliktowych tematów z ostatniego dziesięciolecia. Wszyscy zaczęli wrzeszczeć, Jasiek się rozpłakał, a ja ostatecznie zamiast ruszyć się na koncert, pomaszerowałam (z zaciśniętymi ze złości zębami) do sklepu po zeszyty. Okazało się przy okazji, że proroctwa matki się spełniły. Nieomal pod blokiem spotkałam dwóch osobników, którzy z miejsca byli gotowi się ze mną zakolegować, choć nie wiem, czy mojej rodzicielce o takie koleżeństwo chodziło. Mam niejasne przeczucie, że na koncercie Starej Rzeki miałabym szansę zawrzeć lepsze znajomości.

– Popatrz na tę małą kudłatą. Niezłe ma zderzaki! – zawołał jakiś napruty w trzy dupy menel do swojego równie narąbanego kumpla.

– Chyba nie włożyła stanika – ucieszył się ten drugi.

Owszem, nie włożyłam, bo nagle zrobiło się gorąco. Poza tym, myślałam, wychodzę przecież tylko na chwilę, a w luźnym T-shircie i tak nic nie widać. Choć prawdę mówiąc, wcale o tym wszystkim nie myślałam, po prostu wyszłam tak, jak stałam, a raczej siedziałam w domu.

Udawałam, że niczego nie słyszę, że to nie do mnie, ponieważ, jak już wypraktykowałam, to najlepsza metoda na takich typów, ale jeden z nich zagrodził mi drogę. Próbowałam bez słowa go wyminąć, zrobiłam krok w prawo, on również, krok w lewo, on za mną… Przez chwilę odgrywaliśmy tę pokraczną pantomimę i zastanawiałam się, co zrobić, żeby gość się ode mnie odczepił, kopnąć go w jaja czy może zastosować mniej inwazyjną metodę. Na szczęście los zesłał mi ratunek w postaci rudowłosego młodzieńca, który złapał namoła (rzeczownik utworzony naprędce od „namolny”) za rękaw i oświadczył stanowczo, choć zarazem przyjacielsko:

– Panie Władeczku, niech pan się odpierdoli. Ona jest ze mną.

Widziałam Rudzielca pierwszy raz w życiu, ale w tym momencie gotowa byłam zaświadczyć, że znamy się od urodzenia. Pokiwałam więc głową, a Władeczek złożył przede mną głęboki ukłon, przy czym omal nie zarył zapijaczoną mordą w glebę.

– A to pardon. – Pijaczek błysnął znajomością francuszczyzny. – To zupełnie odmienna okoliczność przyrody – dodał elegancko, a potem spojrzał znacząco na Rudego i uniósł kciuk w geście aprobaty, że jest okej, Rudzielec nieźle sobie radzi.

Korzystając z sytuacji, próbowałam pospiesznie opuścić zagrożony teren. Niestety zahaczyłam sandałem o jakąś nierówność chodnika i sama zaryłam w glebę. No, może nie bezpośrednio, ponieważ gleba była ukryta pod płytami chodnika.

Na moim kolanie pojawiło się kilka jaśniejszych pręg, które po chwili zabarwiły się na czerwono.

– Nic ci nie jest? – zatroszczył się Rudzielec.

– Spoko, wszystko w porządku.

Ten jednak nie dowierzał.

– Na pewno?

– To tylko otarcie naskórka.

– A tu?

Dopiero teraz zauważyłam, że po moim przedramieniu też spływa krew. Odruchowo zasłoniłam rankę dłonią.

– Poczekaj! – Rudy wyciągnął do mnie rękę z chusteczką higieniczną.

Cofnęłam się.

– Naprawdę nie trzeba.

– No co ty, nie ma problemu. – Rudzielec ponowił próbę udzielenia mi pierwszej pomocy.

– Nie dotykaj! – wydarłam się.

Chłopak spojrzał na mnie zdziwiony, trochę tak, jak patrzy się na osobę niespełna rozumu.

– Strasznie niedotykalska ta twoja koleżanka – podsumował pan Władeczek.

Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam przed siebie. Do domu. Żeby nakleić sobie jakieś cholerne plasterki na te cholerne skaleczenia.

Potem przez pół dnia popadałam w poczucie winy i wstydu zarazem. Przecież Rudzielec chciał tylko pomóc. Chyba wziął mnie za jakąś idiotkę.

PS W gimnazjum mówili na mnie „niedotykalska”.

Etykiety: mocne strony

Tak.

Jestem ładna.

Tak przynajmniej można wywnioskować z tego, jak reagują na mnie ludziska, zwłaszcza płci męskiej. Ale, prawdę mówiąc, czuję się trochę tak, jakby ta moja ładność dotyczyła kogoś innego, jakiejś innej Magdy. Jakby mój wygląd był wobec mnie czymś zewnętrznym. Czymś, co nie do końca się ze mną wiąże, cechą ode mnie odrębną. Może dlatego, że człowiek tak naprawdę siebie nie widzi albo, mówiąc inaczej, postrzega siebie od wewnątrz. Musi podejść do lustra albo obejrzeć swoje zdjęcie, a to jednak zupełnie coś innego niż takie codzienne wewnętrzne z sobą obcowanie. Prawdę mówiąc, nawet nie wiem, czy rozpoznałabym siebie na ulicy.

A może raczej chodzi o to, że gdzieś w głębi wciąż jestem małą Madą/Magdziołem, jakbym nie przyswoiła jeszcze ostatnich zmian i związanych z nimi konsekwencji. Jeszcze niedawno byłam chudą dziewczynką obciętą na chłopaka. Może trwało to tak długo, że wreszcie zwątpiłam, iż kiedykolwiek to się zmieni. Moje koleżanki dawno przemieniły się w cycate laski, a ja wciąż pozostawałam dzieckiem. Teraz sama mam wielkie cycki. To sprawia, że faceci, którzy dotychczas należeli jakby do innej rasy, bo (jak doszłam ostatnio do wniosku) dorosły to dla dziecka odmienny gatunek człowieka, taki trochę, parafrazując Dregera, „kosmita”, zaczęli mnie traktować, jakbym i ja była kosmitką (przynajmniej w pewnym ściśle określonym zakresie). Tym bardziej to dziwne, że wcześniej interesowali się mną wyłącznie może trochę nudni, za to bliscy gatunkowo rówieśnicy. Co ja mówię? Zazwyczaj (o losie!) byli to smarkacze, trochę ode mnie młodsi. W dodatku czuję, że, choć ku swemu zaskoczeniu awansowałam do tego „innego” gatunku, wciąż pozostaje on dla mnie obcym, że ten awans był mocno na wyrost. Więc za każdym razem jest to dla mnie totalne zaskoczenie, że taki kosmita, który jeszcze rok temu potraktowałby mnie jak niewartą nawet spojrzenia smarkulę, teraz traci dla mnie głowę. Jest w tym coś, czy ja wiem… niepokojącego, nawet trochę groźnego. Z drugiej strony, nie ukrywam, bywa to na swój sposób fascynujące. Czuję się trochę tak, jakbym… otrzymała jakąś supermoc, rodzaj nieznanej mi dotychczas władzy. Jakbym ze zwykłej dziewczyny przeistoczyła się dziwnym zbiegiem okoliczności w superbohaterkę. Z trzeciej strony (która chyba niestety przeważa) masa z tym wszystkim kłopotów. Co z tego, że się podobam, skoro zainteresowanie ze strony facetów przejawia się głównie zaczepkami oblechów w rodzaju pana Władeczka (tu należy dodać, że to i tak była stosunkowo lajtowa sytuacja). Albo służy do wplątywania się w rozmaite idiotyczne sytuacje (patrz Jacek). I skoro nigdy nie zdobyłam się na odwagę, żeby z kimś naprawdę się związać. Moje brzydsze koleżanki miały chłopaków od podstawówki, a ja co?

Etykieta o wdzięcznej nazwie „Moje mocne strony” pojawiła się po to, bym lepiej doceniła swoje, jak to się ładnie mówi, zasoby.

– To wielki dar, że potrafisz krytycznie spojrzeć na rozmaite sytuacje – powiedziała mi pani Majka, czyli owa wspomniana już w tym dzienniku ważna osoba. – To sprawia, że masz szansę je przeanalizować, wyciągnąć wnioski, wprowadzić rozmaite działania naprawcze, ale dla równowagi dobrze by było, gdybyś częściej doceniała to, co ci się udaje.

No więc okej. Niech będzie, do cholery! Uroda to jedna z moich mocnych stron.

wtorek, 26 sierpnia

Podszewką na zewnątrz

Z powodu „ran”, które wprawiły moją nadwrażliwą matkę w stan bliski paniki, nie kupiłam wczoraj tych cholernych zeszytów. Nie myślcie jednak, że zostało mi to odpuszczone. Moja matka, Superszpieg Internetowy i Domorosła Mistrzyni Guglowania, dokopała się na stronie mojej przyszłej szkoły podstron i zakładek zawierających całą niezbędną pierwszakowi wiedzę.

– Problem w tym, że nie zdobyłaś się nawet na minimum wysiłku, by to sprawdzić. Już chyba całkiem zapomniałaś, jak bardzo ci zależało na tej szkole.

Wciąż mi zależy. Ale z całkiem innych przyczyn, niż matka to sobie wyobraża. Miałam (i wciąż mam) nadzieję, że wreszcie trafię na ludzi, z którymi będę mogła się dogadać. Nie żeby w gimnazjum było jakoś szczególnie tragicznie, ale też z nikim nie czułam się naprawdę blisko. Tkwiłam obok. Traktowano mnie jak nieszkodliwą dziwaczkę. W świecie, w którym logo na metce bardziej się liczy niż to, co człowiek ma w głowie, nie mogłam czuć się jak u siebie. Pozostało przywdziać barwy ochronne i przyjąć postawę: ja nie czepiam się was, więc i wy nie czepiajcie się mnie, oraz stosunkowo bezboleśnie z nimi współegzystować.

Nie żebym jakoś specjalnie odstawała. Trzeba to matce przyznać, zawsze dbała, by nie zabrakło mi rozmaitych niezbędnych trendnemu gimnazjaliście gadżetów. Nawet jeśli nie było nas na nie stać. Jakby panicznie się bała, że bez tego poczuję się gorsza. Mimo to nie cieszyłam się w szkole szczególną popularnością. Poziom „fajności” w dolnych granicach normy. Nawet poniżej. Tolerowali mnie, bo nie wchodziłam im w drogę. Ale nic poza tym.

Pani Majka, czyli moja dawna pani psycholog, powtarzała, że jest pełna podziwu w stosunku do mnie.

– Potrafiłaś ułożyć sobie relacje w klasie i jednocześnie nie ulec wpływom, nie próbowałaś się przypodobać. Zapamiętaj to doświadczenie. To twój zasób. To z pewnością ci się w życiu przyda.

– Tak, ale też nie mam tam żadnych przyjaciół.

– No i to jest właśnie to, czemu warto się przyjrzeć.

No ale pani Majka została w Solechowie, a właściwie w Olsztynie, bo matka nie chciała, żebym chodziła do psychologa w naszej mieścinie (jeszcze się rozniesie!). Teraz moja troskliwa rodzicielka szuka mi nowego psychologa, a ja mam nadzieję, że w nowej szkole sprawy potoczą się inaczej. Choćby dlatego, że załapałam się do klasy artystycznej. Jest więc spore prawdopodobieństwo, że spotkam tam ludzi o podobnych pasjach.

Wracając do zeszytów – choć, prawdę powiedziawszy, mam to gdzieś, chodzi raczej o to, że moje wyprawy do papierniczego dziwnym trafem sprzyjają rozmaitym przygodom – to w sumie nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, ponieważ wracając z osiedlowego sklepiku (matka chciała zrobić całą wyprawę do centrum handlowego, ale jakoś się wymigałam), natknęłam się ponownie na Rudzielca. Moje obawy, że uznał mnie za kompletną świruskę, okazały się trochę na wyrost, bo podszedł i jak gdyby nigdy nic spytał, czy wszystko okej.

W sumie liczyłam na to, że go spotkam, a może nawet nie to, że miałam nadzieję. Po prostu… czasem włączają mi się w głowie… Sama nie wiem, jak to nazwać… swego rodzaju projekcje, w których przeżywam rozmaite sytuacje, zwłaszcza te, w których udało mi się wyjść na idiotkę (a to zdarza się dość często) po raz kolejny. Tym razem jednak, to znaczy w tych swoich wyobrażeniach, zachowuję się dokładnie tak, jakbym sobie tego życzyła, albo wprowadzam błyskotliwe działania naprawcze. Ogólnie rzecz biorąc, zadziwiam refleksem i inteligencją, moje wypowiedzi obfitują w cięte riposty lub przeciwnie – jestem pełna empatii i mój rozmówca zdumiewa się, skąd u mnie tak głęboki wgląd w sytuację. Myli się jednak ten, kto uważa, że owe projekcje włączają się w mojej głowie jedynie w celu naprawienia (tylko mentalnego, niestety) ważnych dla mnie sytuacji. Często dotyczy to kompletnych pierdół, na przykład tego, że jakaś mało rozgarnięta ekspedientka, którą na dodatek widzę pierwszy i zapewne ostatni raz w życiu, opierdzieliła mnie w sklepie, a ja nie umiałam się odciąć. Potem tworzę w swojej głowie setki wersji tego, jak mogłabym w tej sytuacji się zachować, choć na zdrowy rozum powinnam taki nic nieznaczący epizod po całości olać.

Tym razem też tak było. Wyobrażało mi się (nie „sobie”, ponieważ to proces automatyczny i jakby zupełnie niezależny od mojej woli), że znów całkiem przypadkiem spotykam Rudzielca i tym razem jestem całkowicie zrównoważona psychicznie, emocjonalnie stabilna i na dodatek zdumiewająco uprzejma. Nie wiem jednak, jak to się stało, ale kiedy naprawdę go spotkałam, nie byłam w stanie wcielić w życie żadnego z moich naprawczych pomysłów. Tym bardziej to dziwne, że mimo iż gdzieś wewnątrz miałam faktycznie sporo sympatii dla niego, w realu nie potrafiłam wydobyć jej na zewnątrz. Zawsze tak jest, no… prawie zawsze. Jakbym od środka i na zewnątrz była całkiem inną osobą. Jakbym nosiła na sobie płaszcz z szorstkiej wełny z delikatną lśniącą podszewką od wewnątrz. Czy to dlatego zdobyłam się tylko na mało zachęcające burknięcie?

– Znaczy się… w jakim sensie okej?

– No… z twoim kolanem… i łokciem? – ciągnął niezrażony Rudzielec.

– Aaa… Spoko. Mówiłam, że to drobiazg…

– Wyglądałaś na dosyć przejętą.

– To dlatego… To nie dlatego… To… przez tych dwóch oblechów.

– Aaa….

Poczułam, że mój płaszcz pomalutku odwraca się poszewką na zewnątrz.

– Właściwie… to… chciałam ci podziękować… – powiedziałam tonem, którego zapewne używał Karenin, który mówił, „jakby kpiąc z kogoś, kto by w ten sposób mówił naprawdę”. Zawsze czułam dużo sympatii do tej postaci. – Gdyby nie ty, chyba musiałabym przykopać gościowi w jaja.

Płaszcz znów pokazał szorstką, wełnianą tkaninę, ale Rudego to nie zraziło.

– W takim razie – roześmiał się – to raczej pan Władeczek powinien mi dziękować.

Uśmiechnęłam się.

– W sumie… – dodał Rudzielec. – Prawdę mówiąc, należało mu się.

Potem była gadka szmatka, co ja tu robię, czy przyjechałam na wakacje, bo on nigdy wcześniej mnie nie widział. Więc wyjaśniłam, że niedawno przeprowadziłam się z takiej jednej mieściny, ale moja rodzina mieszka tu już od kilku miesięcy, to znaczy od czasu, kiedy ojczym, który z kolei pochodzi z Olsztyna, dostał w Warszawie robotę, wszystko to trochę skomplikowane. I że na razie nikogo tu nie znam.

– Prócz pana Władeczka naturalnie. I ciebie – uzupełniłam, a Rudy znów się roześmiał.

Po czym wyjaśniłam, że nie chodzi o to, żeby mnie brak towarzystwa specjalnie bolał, ponieważ znakomicie czuję się sama ze sobą. Problem polega na tym, że matka nie chce mnie puścić na koncert bez bodyguarda albo jeszcze lepiej bodyguardki, bodyguardówy (?), czyli przypakowanej osobniczki płci żeńskiej z długoletnią praktyką w sztukach walki oraz oprogramowaniem zawierającym najlepszą nawigację na terenie Warszawy. I to kolejny powód, dla którego byłam wtedy taka wkurzona.

– Nie jestem ani przypakowany, ani tym bardziej płci żeńskiej, ale jakby co, chętnie pójdę z tobą na koncert. A na co się wybierasz?

– Na Starą Rzekę.

– Hmm…

– Nie znasz – bardziej stwierdziłam, niż spytałam.

– Szczerze…? Nie.

Wcale mnie to nie zaskoczyło. W mojej dawnej klasie, by nie powiedzieć: w mojej dawnej szkole, a także w drugim solechowskim gimnazjum nikt nie słuchał takiej muzyki. Dziewczyny uważały, że muzyk powinien być przede wszystkim przystojny, „słodki”, jak mawiała pewna Viola o Rozumku jak Orzeszek Laskowy. To, czy robi coś ciekawego, czy umie grać, jak śpiewa, czy fajnie sampluje, miało dla nich drugorzędne znaczenie. Nie licząc kilku nawiedzonych panien, które preferowały skrajnie mroczne klimaty – one interesowały się tym, ile krwi i wyprutych flaków pojawi się w tekstach. Koledzy z kolei ekscytowali się Snoop Doggiem.

Ja sama poznałam Starą Rzekę i jeszcze kilka innych odjazdowych muzycznych projektów dzięki panu Markowi, nauczycielowi WOS-u, który nauczył mnie też słuchać rozmaitych „prehistorycznych” (jak mawiała Viola) kapel typu The Doors czy Joy Division.

– Spoko – rzuciłam z uśmiechem do Rudzielca. – Jeszcze rok temu sama nie wiedziałam, kto to jest Kuba Ziołek.

– Hmmm…

– Znaczy się… ten gość od projektu Stara Rzeka.

– Aaa… – odpowiedział mój nowy znajomy, ale bez przekonania.

W tym momencie ujrzałam moją niestandardową rodzinkę, która wybierała się na tradycyjną popołudniową przechadzkę, bo „dziecko powinno codziennie przebywać na świeżym powietrzu i tobie też by nie zaszkodziło, gdybyś czasem gdzieś się z nami przeszła”.

Matka obrzuciła Rudego podejrzliwym spojrzeniem.

– Wreszcie spełniłam twoje marzenie o integracji społecznej i już mam z kim iść na koncert – rzuciłam wesoło w stronę rodzicielki.

Widziałam, że matka nie jest zachwycona. Cała ona. Najpierw oczekuje, żebym wreszcie się z kimś zakolegowała, a kiedy już to zrobię, strasznie z tego powodu cierpi.

– To jest… – Zawahałam się, bo nagle uświadomiłam sobie, że nawet nie wiem, jak Rudzielec ma na imię.

– Wojtek. – Rudy wyciągnął do matki rękę, co też jej się nie spodobało, bo przecież powszechnie wiadomo, że wedle zasad savoir-vivre’u najpierw podaje dłoń osoba ważniejsza, czyli w tym konkretnie przypadku ona (jako kobieta, osoba od Rudego starsza i w dodatku moja matka).

Za to Krzysztof nie miał z tym żadnego problemu. Przybił Wojtkowi piątkę i ucięli sobie pogawędkę. Również drogi braciszek najwyraźniej zapałał sympatią do mojego towarzysza, ponieważ usiłował go nakarmić kawałkiem jabłka, który ściskał w dłoni. Pozytywne uczucia wyrażają się u niego (dokładnie tak samo jak u matki Krzysztofa) poprzez karmienie, co (w obu przypadkach) bywa kłopotliwe.

– Masz młodych rodziców – podsumował Wojtek, kiedy matka z Krzysztofem już sobie poszli.

W tym momencie przypomniałam mu, że Krzysztof nie jest moim prawdziwym ojcem, a ponieważ zrobiłam to jakimś dziwnie agresywnym tonem (sama nie wiem czemu), na zakończenie dodałam pojednawczo, że owszem, ma rację, przynajmniej w sprawie mojego ojczyma, naprawdę jest bardzo młody.

W domu odbyła się kolejna awantura na temat tego, czy mogę iść na koncert z kimś, kogo dopiero co poznałam, ale Krzysztof przekonał matkę, że „chłopak sprawia jak najlepsze wrażenie”, co nie pozostało bez wpływu na ich wzajemne relacje. Jak tak dalej pójdzie, chyba się przeze mnie rozwiodą.

Etykiety: uczucia/emocje; dobre rzeczki; relacje;
znajomi; bliskie osoby; matka

Etykiety: relacje

W tej etykiecie nie chodzi o to, że zdaję z czegoś relację – w każdej notatce to robię. Chodzi raczej o kontakty z ludźmi. Jeśli w moim dzienniku znajdą się opisy moich interakcji z innymi osobami, to znaczy, że musiały one pojawić się w moim prawdziwym życiu, bo inaczej nie miałabym o czym pisać. A do tego właśnie, to znaczy do integrowania się z ludźmi, pani Majka mnie namawiała.

środa, 27 sierpnia

W punktach

1) Matka obrażona. Okazało się, że była gotowa zrezygnować z rękodzieła i… (UWAGA!!!) iść ze mną na koncert. Jak to jest, że ona nie potrafi zrozumieć, że to byłby dla mnie straszny obciach? Czy ona nigdy nie była młoda?!

2) Mój nowy znajomy, Wojtek, wysłał esemesa, że wyjechał na dwa lub trzy dni do Krakowa, co zaplanował już wcześniej, ale koncert oczywiście aktualny.

3) Idę pobiegać, bo jakoś mnie dzisiaj nosi, sama nie wiem czemu.

Etykiety: tu i teraz; znajomi; matka

Blizna po piaskownicy

Ostatecznie zamiast biegać, zrobiłam sobie przegląd ulubionych filmów na DVD.

Wprawiło mnie to w doskonały humor. Matka najwyraźniej nie mogła tego znieść, bo zrobiła aferę, że „kiszę się” cały dzień w domu, zamiast wyjść na świeże powietrze (nie wiedziałam, że w Warszawie istnieje coś takiego), przecież zrobiła się ładna pogoda.

Z tego wszystkiego zaczynam żałować, że zostało jeszcze pół tygodnia do końca wakacji. Gdybym chodziła do szkoły, przynajmniej na parę godzin schodziłybyśmy sobie z oczu.

Potem wszystko poszło według opisywanego już tutaj schematu. Wyciąganie moich przewinień z ostatniej dziesięciolatki i w rezultacie gigaawantura. Wyszło na to, że matka postawiła na swoim. Trzaskając drzwiami, wypadłam na „świeże” warszawskie powietrze, żeby zgodnie z zaleceniami mojej osobistej trenerki zatroszczyć się o kondycję fizyczną. Czyli pobiegać.

– Choć osobiście wolałabym, żebyś wybrała jakąś mniej wyczerpującą dyscyplinę – wyznała mi niedawno, kiedy troszkę przegięłam i po powrocie do domu zakręciło mi się w głowie. – Czemu nie spróbujesz nordic walking?

Następnie musiałam wysłuchać biadolenia, zawodzenia oraz utyskiwania, że w ogóle nie wsłuchuję się w swój organizm, oraz wykładu na temat, jaki ruch służy, a jaki szkodzi ciału. Myślałby kto, że gadam z jakimś fizjologiem. Jedyna korzyść z tego była taka, że kilka dni później Krzysztof (na zlecenie matki, Specjalistki od Medycyny Sportowej) zakupił mi superhiperwypaśny pulsometr.

– Biegać też trzeba z głową – podsumowała, kiedy mi go wręczali.

„Oraz z gadżetem ze sklepu dla biegaczy” – dodałam w myślach.

Przez większość dni w roku uwielbiam biegać. Z pulsometrem czy bez. Dla mnie to taka jakby medytacja. Próbowałam kiedyś medytować na podstawie książki Trzy filary zen, ale to wcale nie jest łatwe. Na razie więc medytuję w biegu, skupiam się na oddechu, jak pisali, a poza tym kiedy porządnie się zmęczę, nie mam siły zastanawiać się nad różnymi pierdołami.

Zwykle tak to właśnie działa, ale są dni, kiedy w żaden sposób nie potrafię zmusić się do biegania, tudzież żadnego innego wysiłku fizycznego (włączając w to uwielbiany przez matkę nordic walking). Tak było dzisiaj. Błąkałam się przez kilka godzin po osiedlu, co zaowocowało kilkoma dość osobliwymi spotkaniami. Najpierw mignął mi pan Władeczek i już zaczęłam się zastanawiać, jak tym razem zakończy się nasze spotkanie. Nowo zapoznany rudowłosy rycerz wyjechał do Krakowa, więc, he, he, księżniczka tym razem będzie musiała uratować się sama. Szczęśliwie pan Władeczek uznał mnie już chyba za swoją, bo zasalutował do łysawej czaszki i wybełkotał:

– Uszanowanko!

I na tym się skończyło.

Potem jakaś babeczka (na oko czterdzieści–pięćdziesiąt lat, niewysoka, ubrana trochę jak turystka z Niemiec) zagadnęła mnie nienaganną polszczyzną, który to jest numer piętnaście, bo ona nie może go znaleźć. Tak się składa, że to numer naszego bloku, nie miałam więc problemu z tym, żeby odpowiedzieć na pytanie, mimo bardzo słabej znajomości topografii terenu. Dotychczas zwiedzałam wszystko, co możliwe (i niemożliwe też), najodleglejsze zakątki stolicy, tylko nie własne osiedle. Zresztą po prawdzie niewiele tu do obejrzenia. Co tu dużo gadać: mieszkam w szarym bloku z wielkiej płyty (cokolwiek miałoby to oznaczać), postawionym zapewne w latach siedemdziesiątych (tak przynajmniej twierdzi Krzysztof). Obecnie ten cud dwudziestowiecznej architektury obudowany jest rusztowaniami (ponoć mają go tynkować/malować na jakieś bardziej radosne barwy), co dodaje mu nieco tajemniczości i ma ten plus, że czasem odwiedza nas kotek sąsiadki, a to z kolei (to znaczy mruczek, nie rusztowania) kojarzy mi się z Solechowem, bo moja solechowska ciocia ma kota o wdzięcznym imieniu Basil.

Blok stoi w szeregu kilku identycznych dziesięciopiętrowców i z trzech stron otoczony jest parkingami. Samochody parkują przed głównym i tylnym wejściem, a także po obu stronach osiedlowej uliczki. Z czwartej strony znajduje się kilka kolorowych, nowo postawionych bloków, które wyglądają przy moim, zamkniętym w klatce rusztowań, szaraczku jak prawdziwe księżniczki (co ja dzisiaj z tymi dworskimi metaforami?).

Fakt, Solechowo też trudno nazwać cudem architektury: zaniedbane poniemieckie kamienice (choć gdyby je wyremontować, wyglądałyby naprawdę nieźle), załatane w miejscach powojennych ubytków ohydnymi i kompletnie niepasującymi do przedwojennych budynków klockami z okresu komuny, którym chyba żaden remont nie pomoże. Zdałam sobie jednak sprawę, że moje nowe miejsce do życia również nie należy do przesadnie urodziwych. Czyżby to jakaś moja popieprzona karma: mieszkać w brzydkich miejscach? Wyjątek od tej reguły stanowi dom wspomnianej już cioci, w którym przecież też przez jakiś czas mieszkałam.

– Właśnie stoimy przed piętnastką – wyjaśniłam kobitce, a ta szeroko otworzyła oczy.

– Jak to? – spytała z wyrzutem.

Szczerze mówiąc, nie bardzo wiedziałam, jak jej na tak postawione pytanie odpowiedzieć.

Ona zresztą chyba tego ode mnie nie oczekiwała, bo nagle jakby zapomniała o moim istnieniu, a w jej oczach (zobaczyłam to wyraźnie) zaszkliły się łzy. A potem zaczęła monologować. Trudno wyczuć, czy mówiła do mnie, czy do siebie:

– O tu… tutaj… – Wskazała na budynki księżniczki, wystrojone w wypaśne, kolorowe tynki – była… był…

Na chwilę jakby się zawiesiła.

– Mówiliśmy na to „gąszcz”… takie… opuszczone ogródki działkowe, można było robić w trawie tunele i łazić po drzewach… – Znów zamilkła, jakby całą resztę dopowiadała sobie w myślach, a ja zdałam sobie sprawę, że też miałam takie miejsce w Solechowie. Nieużytki na skraju miasteczka, nieopodal domu cioci. Bawiłam się tam z Julką, dziewczynką, która niestety dość szybko wyprowadziła się z naszej mieściny. To była nasza Dzika Wyspa pełna „egzotycznych” drzew (zdziczałe jabłonki, grusze i czereśnie), z których zbierałyśmy „bursztyny”, to znaczy zaschnięte kawałki żywicy (choć matka nie lubiła, kiedy łaziłam po drzewach, więc musiałam robić to po kryjomu). W tajemniczych ruinach (kupka gruzu pozostała po jakimś przedwojennym gospodarstwie) ukrywałyśmy się przed „ludożercami”, czyli menelami uwielbiającymi to miejsce tak samo jak my, bo mogli tam w spokoju ducha obalić wino marki Wino. Choć właściwie nie było potrzeby ukrywać się przed nimi. I tak nie zwracali na nas uwagi, ponieważ nie miałyśmy jeszcze cycków.

– A tu… – Głos nieznajomej wyrwał mnie z zamyślenia. – Drabinki, huśtawki i karuzela.

Kobieta wskazała plac zastawiony autami.

To było dziwne uczucie: obserwować, jak ta nobliwie wyglądająca, siwiejąca pani opowiada z przejęciem o tym, jak w dzieciństwie w mistrzowski sposób wspinała się po drabinkach i fikała koziołki na trzepaku. Miałam wrażenie, że przez jej bladą, trochę nijaką twarz prześwituje buzia małej dziewczynki, co sprawiło, że stała mi się jakoś bliska.

– Tu grało się w nogę – dodała i prawie zobaczyłam, jak strzela gola któremuś ze swoich kolegów.

Na dawnym boisku też stały samochody i dodatkowo tabliczka z napisem „Zakaz gry w piłkę!”.

– A tu… tutaj… była piaskownica.

Zgadnijcie, co znajdowało się na jej miejscu?

Oczywiście – parking. Widać było nawet jaśniejszy prostokąt betonu, którym ją zalano. Blizna po piaskownicy.

Blizna po dzieciństwie.

Nieznajoma wpatrywała się w to miejsce z taką miną, jakby… czy ja wiem… nagle odkryła, że wszystkie place zabaw na świecie zamienione zostały w parkingi lub jakby ktoś próbował zabetonować jej wspomnienia.

Zrobiło mi się jakoś smutno. Patrzyłam na jej ściągniętą w dziwnym grymasie twarz i próbowałam coś powiedzieć, ale nie wiedziałam co. Zresztą ona już chyba mojej obecności nie potrzebowała, jakby ktoś ją rozłączył ze światem, w którym przebywałam, i przełączył na inny, niedostępny mi kanał. Tylko raz w życiu coś podobnego widziałam. Wiele lat temu, byłam jeszcze bardzo mała, ale wciąż to pamiętam, przyjechał do mojej cioci przedwojenny właściciel jej domu. Też wyglądał jak niemiecki turysta. W sumie nic w tym dziwnego, ponieważ przyjechał z Niemiec. Tyle że zamierzał zwiedzać swoje dzieciństwo. I też miał taką minę.

Stałam obok nieznajomej i czułam się tak, jakbym ją podglądała w jakiejś bardzo intymnej sytuacji. Wybąkałam więc niezręczne „do widzenia”, choć dziwne przeczucie podpowiadało mi, że nigdy jej nie zobaczę. Na co ona, jakby zdziwiona moją obecnością, odpowiedziała z roztargnieniem: „Dziękuję pani. Do zobaczenia”, choć zapewne tak jak ja wiedziała, że to nasze pierwsze i ostatnie spotkanie.

Nie bardzo mi się chciało po tym wszystkim wracać do domu, więc powędrowałam dalej „zwiedzać” swój nowy świat z głową pełną pytań, czy ja też kiedyś, jak ta nieznajoma, będę opłakiwać jakiś przeszły świat, a jeśli tak, to który. A może jestem raczej wieczną turystką, niezakorzenioną w żadnej z dotychczasowych rzeczywistości? Zawsze trochę obok. Czy taka już moja natura? Niewykluczone, że zbyt często się z matką przeprowadzałyśmy – Solechowo, Olsztyn, Solechowo, Brodnica, znów Solechowo i teraz Warszawa. I nagle zatęskniłam za tym smutkiem, który zobaczyłam w oczach nieznajomej, poczułam, że chciałabym kiedyś czegoś takiego doświadczyć, bo to by oznaczało, że naprawdę się do czegoś przywiązałam.

Z tego wszystkiego prawie zapomniałam o awanturze, która wygnała mnie z domu. Prawie, bo właśnie dostałam esemesa od matki, która upominała mnie, żebym nie wracała „zbyt późno” do domu, więc znów zaczęłam rozpamiętywać, co się wydarzyło przed wyjściem. W ten oto sposób zawędrowałam nad całkiem sympatyczny stawik pełen kaczek (a jednak warto zwiedzać najbliższe okolice). Tam, sama nie wiem czemu, zaczęłam gadać z jakąś dziewczyną. Czasem łatwiej rozmawiać z kimś obcym niż z kimś, kogo znasz. Od słowa do słowa okazało się, że ona również pokłóciła się z rodzicielką. To chyba kolejna w moim życiu znacząca koincydencja. Ktoś, kto by słuchał naszych narzekań, mógłby pomyśleć, że mamy tę samą matkę. Obsesja kontroli pod płaszczykiem nadopiekuńczości albo nadopiekuńczość pod płaszczykiem obsesji kontroli plus awantura przynajmniej raz na tydzień.

– Masz jakąś chorobę przewlekłą? – spytałam ją wreszcie.

– Nie… – zdziwiła się. – A czemu?

– Bo podobno… matki takich dzieci często są nieco… nadmiarowe…

– Nie, jestem zupełnie zdrowa, a ty?

Wzruszyłam ramionami.

– No właśnie.

Rozstałyśmy się, nie wymieniwszy telefonów. Chyba żadna z nas nie miała na to ochoty. Jakbyśmy chciały, by nasza rozmowa na zawsze pozostała w tym konkretnym czasie i miejscu, bez ciągu dalszego. I pewno nigdy się nie spotkamy, bo, jak wywnioskowałam z rozmowy, moja anonimowa (nawet nie wiem, jak ma na imię) przyjaciółka przyjechała z matką gdzieś spod Zielonej Góry, żeby odwiedzić wujka. A jednak mało kto był mi tak bliski jak ona w tamtym momencie.

Nie wiem, co to za cholerna karma, że najbliżsi są mi ludzie, których pewno już nigdy nie spotkam.

Do domu wróciłam bardzo późno, co wywołało kolejną aferę.

Etykiety: tu i teraz; relacje; matka

czwartek, 28 sierpnia

Ciężar

Ostatnio zaczęłam się niepokoić, jak Jacek odebrał mojego mejla, i wyrzucać sobie, że trzeba było do niego zadzwonić, bo wtedy mogłabym wyczuć, jakie to na nim zrobiło wrażenie, jak zareagował i tak dalej. Rzecz w tym, że nienawidzę dzwonić i dużo lepiej idzie mi pisanie niż rozmawianie. Zajrzałam na fejsa, licząc, że da mi to chociaż szczątkowy obraz dotyczący aktualnego stanu jego psychiki. Niestety wpadłam w jeszcze większą schizę, ponieważ okazało się, że ostatnio dziwnie zamilkł, niczego nie udostępnia, zero lajków. Wiem, że to paranoja, ale zaczęłam się nawet obawiać, czy nie zrobił przypadkiem jakiegoś głupstwa. Przecież tamtej nocy nad jeziorem mówił o tym. Pamiętam te słowa, jakby to było wczoraj:

– Czasami mam ochotę coś sobie zrobić. Przed przyjazdem na obóz myślałem o tym prawie codziennie – wyszeptał.

Zmroziło mnie, bo choć nie powiedział, co konkretnie ma na myśli, zrozumiałam to bez słów.

– Skoro i tak niedługo umrę – dodał – to po co się męczyć? Ostatnio nawet przestałem łykać tabsy.

Zaniemówiłam. Czułam się tak, jakby ktoś nagle wypłoszył wszystkie mieszkające we mnie słowa. Przez chwilę błąkałam się po zakamarkach mojego umysłu, zbierając myśli z różnych stron, a potem z mozołem składałam w zdania. Tłumaczyłam Jackowi, że to nieprawda, że to jakiś pierdolony, katastroficzny mit mający źródło w prehistorycznych latach osiemdziesiątych, że będzie żył jeszcze wiele, wiele lat, jak i my wszyscy, oczywiście pod warunkiem że będzie łykał tabsy.

– No, chyba że jakaś bomba w nas pierdolnie. – Usiłowałam rozładować sytuację wątpliwej klasy dowcipem.

Bez efektu.

Do dziś nie mogę zrozumieć, jak mi się to udało, ale wreszcie zdołałam wyprowadzić Jacka na prostą, przekonać go, że póki co warto żyć, choć chwilami czułam się tak, jakbym tłumaczyła to sama sobie, bo z tego wszystkiego złapałam jakąś cholerną schizę, że wszystko jest bez sensu. Jacek przytulił mnie mocno do siebie, a może raczej przytulił się do mnie, a ja poczułam się tak, jakbym dźwigała w swoich ramionach ogromny ciężar. I, pamiętam, przyszło mi wtedy do głowy, że na tym właśnie polega bycie z kimś, i na samą myśl o tym się wzdrygnęłam. Nie wiedziałam, czy będę kiedyś do tego gotowa. Może lepsza jest samotność?

Tak czy inaczej, sami rozumiecie, że nie mogłam mu wtedy powiedzieć: sorry gregory, to pomyłka, tak naprawdę nic do ciebie nie czuję, a przynajmniej nie to, czego byś ode mnie oczekiwał.

Do końca obozu i jeszcze długo po nim cholernie się o niego martwiłam i monitorowałam przez różne znajome osoby, w jakim jest stanie, jak się czuje i czy znów nie dopadła go deprecha, ponieważ nie miałam siły robić tego osobiście. Może to wymówka, ale sama myśl o Jacku sprawiała, że czułam się śmiertelnie zmęczona.

To wszystko przypomniało mi się, kiedy spojrzałam na jego profil. Prawie gotowa byłam dzwonić na policję z rozpaczliwym alarmem: „Zróbcie coś! Jackowi chyba coś się stało! Przez dwa dni nie zaglądał na Facebooka!”.

Wreszcie, uff… Jest! Udostępnił jakieś piłkarskie wydarzenie. Z radości zalajkowałam.

Na mejla nie odpisał. Albo się obraził, albo olał. A może przeceniłam jego zaangażowanie. Może wcale się we mnie nie zakochał.

Etykiety: uczucia/emocje; moja historia; relacje;
znajomi

Etykiety: bliskie osoby – Agnieszka

Skoro już jestem przy obozowych klimatach, to aż wstyd, że do tej pory nie napisałam więcej o Agnieszce. Poznałyśmy się dwa lata temu. Ja byłam na obozie pierwszy raz, ona kolejny. Można powiedzieć, że połączyła nas przyjaźń od pierwszego wejrzenia. Nie wiem, czy przytrafiło wam się coś takiego. Spotykacie człowieka i macie wrażenie, że znacie tę osobę od urodzenia. Jakby to nie była wasza pierwsza rozmowa, lecz jakbyście rozmawiali ze sobą dzień w dzień od lat, a ostatnia pogawędka zakończyła się najwyżej kilka godzin wcześniej.

To aż zaskakujące, że tak się dobrałyśmy. Chyba na zasadzie przeciwieństw, bo niemal we wszystkim się z Agą różnimy. Ja prowadzę monologi (wewnętrzne), ona rozmawia z ludźmi. Moja szklanka jest zawsze (no, prawie) do połowy pusta, jej do połowy pełna. Ja jestem raczej niekontaktowa (choć ktoś, patrząc na mnie z zewnątrz, mógłby zaprotestować przeciwko temu twierdzeniu, ponieważ mam wielu znajomych), Agnieszka błyskawicznie nawiązuje relacje (warto zwrócić uwagę na różnicę między słowami „relacje” i „znajomości”). Ja pięć razy przemielę w swojej głowie każde słowo, zanim je na głos wypowiem. Moja przyjaciółka jest bezpośrednia i żywiołowa:

– Czasami mam dość siebie samej – narzeka. – Szybciej mówię, niż myślę, i stąd wszystkie moje kłopoty.

Mimo to Agnieszka ma mnóstwo przyjaciół i choć są ludzie, którzy jej z powodu tej bezpośredniości nie cierpią, to i tak większość skoczyłaby za nią w ogień. Ja w każdym razie bardzo sobie tę cechę cenię, ponieważ zawsze mam pewność, że powie mi prawdę, nawet jeśli wie, że to mi się nie spodoba. A na tym między innymi polega przyjaźń – żebyśmy byli wobec siebie prawdziwi.

Inna rzecz, że choćby mówiła mi najbardziej nawet przykre rzeczy, nigdy nie mam wrażenia, że robi to po to, by mi dokopać (jak niektórzy moi „życzliwi” znajomi). Po prostu naprawdę tak myśli. Nic poza tym. Nie ma w tym żadnych pobocznych celów, żadnych dodatkowych intencji typu: wywyższenie się kosztem pomniejszenia rozmówcy, pokazanie, jaka to ja jestem superhipermądra, jak wspaniale cię pouczam…

Najbardziej chyba lubię w Agnieszce – sama nie wiem, jak to nazwać, żeby nie wyszedł z tego jakiś banał – entuzjazm, emanującą z niej radość, choć jej życie, trzeba to uczciwie przyznać, było dość popieprzone. Jej matka ćpała i zmarła wkrótce po porodzie. O swoim ojcu Aga nic nie wie – to akurat mamy wspólne.

Po śmierci matki Agnieszka przez krótki czas mieszkała u babci, która jednak była zbyt schorowana, żeby się nią na stałe zająć. Wreszcie trafiła do dalekich krewnych, którzy mieli już trójkę własnych dzieci. To oni stali się jej zastępczymi rodzicami. Nawiasem mówiąc, świetni ludzie. Poznałam ich przy jakiejś okazji.

Hmm… wygląda na to, że łatwiej mi zdradzać cudze tajemnice niż własne, jakbym umiała opowiadać o sobie wyłącznie poprzez opisywanie innych. A trzeba przyznać, sekrety w mojej rodzinie są nie gorsze niż w Kosmitach Dregera. Łatwiej mi jednak napisać, że Agnieszka jest córką zmarłej wiele lat temu narkomanki, niż zdradzić jakiś własny sekret. Może dlatego, że Agnieszka z niczego nie robi tajemnicy, a w jej domu wszystko jest na wierzchu. To nie znaczy, że opowiada każdej napotkanej osobie całą skomplikowaną historię swojego życia. Nic z tych rzeczy. Jak powiada pani Hania (przybrana mama Agnieszki):

– Możesz opowiedzieć wszystko, jeśli tylko masz do kogoś zaufanie i jeśli czujesz, że tego ci potrzeba.

Problem chyba w tym, że trudno mi się zdobyć na to, żeby komuś zaufać. A może jestem zbyt przyzwyczajona do niemówienia. Tak bardzo, że weszło mi to w nawyk.

Etykiety: dobre rzeczki; tu i teraz; relacje;
bliskie osoby; oswajanie

sobota, 30 sierpnia

Muzyka

Już po koncercie! Było naprawdę super! To znaczy byłoby, gdyby nie pierdyliard esemesów od matki, a potem pretensje, że nie odpisuję. Czy ona nie rozumie, że na czas koncertu trzeba wyciszyć komórkę?! Takie są wymagania jej ukochanego savoir-vivre’u.

Na domiar złego po zajęciach rękodzieła przyjechała pod klub i czekała, żeby odwieźć mnie do domu. Wojtka też chciała uszczęśliwić, ale on spotkał jakichś znajomych (dwie dziewczyny i jednego chłopaka, nawiasem mówiąc, bardzo interesujących z wyglądu) i podziękował za propozycję, tłumacząc, że jeszcze gdzieś się z nimi wybiera. Byłam wściekła, bo gdyby nie matka, mogłabym ich poznać, wydawali się fajni. A potem ona przez całą drogę powrotną dziamgoliła, że co to jest, do czego to podobne, żeby tak młody chłopak (bez przesady – jest ponad rok ode mnie starszy!) włóczył się po nocy w towarzystwie jakichś indywiduów (to znaczy tych superfajnych ludzi).

Ale nic to! I tak się cieszę! Zaczynam doceniać przeprowadzkę do Warszawy. Gdyby nie to, nigdy nie miałabym szans posłuchać Starej Rzeki na żywo (no, chyba że gdzieś na wyjeździe, może w Olsztynie?). A to bez porównania lepsze niż słuchanie z płyt, tym bardziej z YouTube’a. Naprawdę odpłynęłam. Z transu nie wybił mnie nawet fakt, że muzykę Starej Rzeki niełatwo przełożyć na koncertowe granie. Niewtajemniczonym wyjaśniam, że jest to projekt jednoosobowy, więc Kuba Ziołek sam musiał ogarnąć mnóstwo pokręteł, kabli i instrumentów, co – nie da się ukryć – powodowało drobne przestoje między poszczególnymi utworami.

Nawet to, że dookoła był tłum ludzi, w tym ledwo co poznany Wojtek, nie przeszkodziło mi w odbiorze. Nawiasem mówiąc, należałam do najmłodszych osób na sali. Fakt faktem, to nie jest muzyka dla gówniarzy.

Co do Wojtka, to było jakoś dziwnie. W tym sensie, że prawie nie mieliśmy okazji ze sobą pogadać. Gdy jechaliśmy na koncert, spotkał w tramwaju jakieś dwie laski: Wyblakłą Milczącą Mimozę i Nadaktywną Werbalnie Brunetkę (imion nie pomnę). Pierwsza przyglądała mi się z nienaturalnym skupieniem, co trochę zbiło mnie z tropu, a druga nadawała w takim tempie, że nie dało się wcisnąć nawet sylaby, nie mówiąc o całym słowie.

W końcu dotarliśmy na miejsce, co przyjęłam z ulgą (laski jechały dalej). A potem rozpoczęło się misterium magicznego brutalizmu i nie chciałam go kalać dziamganiem. Liczyłam, że porozmawiamy po koncercie, ale, jak już wiecie, wchrzaniła się matka i nawet nie wiem, czy koncert Wojtkowi się spodobał.

Etykiety: tu i teraz; matka; znajomi; dobre rzeczki

Etykiety: dobre rzeczki

Przy okazji – „rzeczki” to wbrew pozorom nie jest zdrobnienie słowa „rzeki” (fakt, że dopiero co byłam na koncercie Starej Rzeki, może dodatkowo sugerować takie skojarzenie). W ten sposób zdrabniałam kiedyś słowo „rzeczy”. Gdy byłam mała, lubiłam tworzyć różne niekonwencjonalne formy gramatyczne. „Dobre rzeczki” należały do ulubionych.

– Ale dobre rzeczki dziś na obiad! – wołałam, gdy mama przygotowała na przykład makaron z sosem brokułowym.

– Ale dobre rzeczki dziś się przytrafiły – cieszyłam się, kiedy poszłyśmy razem na fajny film do kina.

Zakładając ten dziennik, zastanawiałam się, jak nazwać etykietę do oznaczania różnych pozytywnych wydarzeń, sytuacji, stanów emocjonalnych, które (a jednak!) przytrafiają mi się w życiu, i od razu przyszło mi do głowy to dość absurdalnie brzmiące określenie. Próbowałam podmienić je na jakiś inny, mniej infantylny zwrot w rodzaju „dobre wydarzenia”, „dobre sytuacje”, „pozytywne aspekty mojego życia”, „dobre rzeczy”… Żaden jednak nie wydał mi się wystarczająco pojemny. Nie mówiąc już o tym, że „dobre rzeczki” zachowywały się jak bumerang. Im bardziej je odpychałam, z tym większą mocą do mnie wracały.

Postanowiłam więc dłużej z tym nie walczyć. No trudno. Wiem, że to głupie. Ale przecież i tak nikt tego nie czyta.

niedziela, 31 sierpnia

Sen

Znów miałam sen erotyczny. Ostatnio coraz częściej mi się to zdarza. Dwa nagie ciała. Jedno zanurza się w drugie. Ciepło, wznoszenie się i wilgoć. Bez szczegółów, jakbym śniła wyłącznie swoje wewnętrzne doznania.

Jeszcze niedawno takie sny mnie zawstydzały, samą siebie wprawiałam nimi w zakłopotanie, a nawet w poczucie winy. Teraz już nie. Teraz pokazują mi, jak bardzo seks może być piękny.

Dziadzia

Krzysiek z matką gdzieś poszli i zostałam w domu z Jaśkiem.

Wreszcie!

Nie mogłam już słuchać tych wszystkich pseudopsychologicznych „uspokajających” pogadanek, że nie powinnam się denerwować dniem jutrzejszym (nawet nie wspomniałam, że się denerwuję), że wszystko będzie dobrze, że to nic nie szkodzi, że nikogo nie znam, bo skoro tak, to znaczy, że poznam itepe, itede. Oraz że oni chętnie zrezygnują z tradycyjnego wspólnego wyjścia (chociaż to ich rocznica!) i z wielką przyjemnością zostaną w domu, aby dotrzymać mi towarzystwa. Nawet gdybym była w stu procentach spokojna, i tak musiałabym się po tych wszystkich dobrych radach zestresować. W swojej dobroci przedstawili mi pełną listę lęków, z powodu których od kilku dni mam skurczony żołądek (tak się między innymi objawia u mnie stres), a nawet wymyślili kilka takich, na które nigdy w życiu bym nie wpadła. Cóż z tego, że każda z tych „pozycji” poprzedzona była przeczeniem:

– Nie musisz się obawiać, że okażesz się za mało światowa na renomowane warszawskie liceum, bo jesteś bardzo interesującą dziewczyną.

W efekcie natychmiast zaczęłam się tym martwić, choć wcześniej nic podobnego nawet nie przyszło mi do głowy. Owszem, obawiałam się, że nie zostanę zaakceptowana, ale z zupełnie innych powodów. Mimo że dotąd mieszkałam głównie w dziurze zwanej Solechowem, w życiu nie wpadłabym na pomysł, że będę z tego powodu sekowana. W Warszawie bywałam z matką dość często (przynajmniej raz na pół roku) i nigdy nie czułam syndromu prowincjuszki.

Popołudnie z moim małym braciszkiem sprawiło jednak, że przestałam myśleć o tych wszystkich pierdołach i odpłynęłam w jakieś zupełnie inne, niespodziewane rejony, bo Jasiek to naprawdę odjazdowy dzieciak. Posiadanie takiego brata to chyba jedna z „najlepszych rzeczek”, które przytrafiły mi się w życiu. Poza tym mam przeczucie graniczące z pewnością, że w przyszłości zostanie muzykiem, i to bardzo fajnym, jakimś drugim Kubą Ziołkiem. Świadczy o tym jego fascynacja dziwnymi dźwiękami.

Gdy tylko, jak to określił Krzysztof (a matka spłoniła się niczym nieletnie dziewczątko), „zakochana para udała się na randkę”, Jasiek zaczął penetrować zakazane mu zazwyczaj obszary kuchenne. Matka nie lubi, kiedy mały plącze się po kuchni, bo to podobno niebezpieczne. Tymczasem z moich doświadczeń wynika, że to najlepszy sposób na spacyfikowanie mojego braciszka. Wystarczy pozwolić mu wyciągnąć z dolnych szafek jakieś pokrywki i garnki (szklanki, talerze i inne łatwo tłukące się naczynia nasza przezorna rodzicielka trzyma wyżej, w rejonach dla Jaśka nieosiągalnych) i człowiek ma przynajmniej pół godziny spokoju. Nadaktywny zazwyczaj braciszek potrafi zalec w jednym miejscu i z wytrwałością godną naukowca badać, jaki dźwięk powstanie w wyniku uderzenia pokrywką w pokrywkę, pokrywką w garnek albo garnkiem w podłogę… I nie jest to jakieś bezładne i hałaśliwe walenie przedmiotem w przedmiot (choć i tego rodzaju ekspresję Jasiek potrafi z przedmiotów wydobyć). Mogę bez cienia przesady powiedzieć, że mój brat przeprowadza prawdziwe muzyczne eksperymenty. Dziś ku mojemu zaskoczeniu penetrował obszar szmerów, skupiając się na dźwiękach powstających na skutek gniecenia i darcia gazet. Z wyrazem najwyższego skupienia na twarzy pomalutku oddzierał kawałek papieru, a potem z powagą przykładał go do ucha, jakby oczekiwał, że szmer wciąż będzie w nim trwał.

Planowałam wykorzystać wolny czas na czytanie, jednak obserwowanie Jaśka tak mnie wciągnęło, że odłożyłam książkę. O, jakże mu zazdrościłam! Tak bardzo chciałabym doświadczać świata w podobny sposób, jakby za każdym razem wszystko działo się po raz pierwszy. Niestety z wiekiem tę zdolność tracimy.

Potem z zabawy – co ja mówię, z prac badawczych nad szelestem – Jasiek przerzucił się na badanie… w sumie też dźwięków, tyle że takich, które mają określone znaczenie. Inaczej mówiąc, postanowił wypróbować znane mu już słowa, a nawet stworzył kilka całkiem nowych. Zaczął od tego, że puknął się w czoło i oświadczył radośnie: „gu, gu!”, co oznacza głowa, a może mózg, bo parę razy mu tłumaczyłam, że człowiek ma mózg w czaszce. No i zaczęła się wyliczanka, a więc „koko” (oko), „chu, chu” (ucho), nieokreślony dźwięk, któremu towarzyszą głośne wdychanie i wydychanie powietrza (nos) i (nowe!) „bef”, czyli brew. Za każdym razem mój braciszek z poważnym skupieniem celował w część twarzy, której właśnie nadawał imię.

Potem poszliśmy na spacer. Nie mogłam się nadziwić, jak to możliwe, że Jaśka wszystko dookoła fascynuje. Mój nadzwyczaj twórczy braciszek kontynuował praktykę nadawania nazw rozmaitym otaczającym go istotom, przedmiotom oraz zjawiskom: począwszy od banalnego „hau, hau” (piesek) i „brum, brum” (samochód) poprzez „kupa” (kupa) aż do „pchy” (kotek), „ci, ci” (ptaszek, a konkretnie sikorka) i „gu, gu” (gołąb) – to niesamowite, że potrafi już odróżniać gatunki ptaków. W ogóle Jasiek to niesamowity dzieciak – ledwie skończył rok, a gania na dwóch nóżkach prawie od dwóch miesięcy i ma niesamowicie bogate słownictwo.

Następnie wprawił w konsternację pewną panią, wołając na mnie „dziadzia”.

– Czemu mówisz „dziadek” na swoją mamusię? – zdziwiła się farbowana na fioletowy brąz korpulentna niewiasta, dzięki czemu awansowałam na matkę, a w porywach nawet dziadka mojego braciszka. Tymczasem słowo „dziadzia” pochodzi od zdrobnienia mojego imienia – Madzia.

Czasem zazdroszczę Jaśkowi. Chciałabym tak jak on iść, nie pytając dokąd. Dla samej radości wędrówki. Z czystej, bezinteresownej ciekawości świata. Szkoda, że człowiek nic nie pamięta z tamtego okresu. Fajnie byłoby mieć klucz do takich pierwotnych doświadczeń. Pechowo, ja w ogóle mało pamiętam z wczesnego dzieciństwa.

Mama z Krzyśkiem wrócili w bardzo dobrych humorach i już zaczęłam się obawiać, że znów zaczną mnie pocieszać. Szczęśliwie nic takiego nie nastąpiło i miałam nawet poczucie, że muszę odszczekać wszystkie złe rzeczy, które wcześniej o nich (a zwłaszcza matce) pisałam, bo urządzili mi bardzo fajny wieczór: przygotowali pyszne jedzonko na kolację, a potem obejrzeliśmy razem nowego Wesa Andersona. Słowem: dobre rzeczki. Jakbym sobie wywróżyła. Może coś w tym jest, że jaki los człowiek sobie napisze, taki mu się spełni.

Etykiety: uczucia/emocje; dobre rzeczki; tu i teraz;
relacje; bliskie osoby; matka

PS Nie chwal dnia przed zachodem słońca. Dochodzi pierwsza (oczywiście w nocy), a Jasiek drze się, jakby go kto ze skóry obdzierał. I nikt nie może spać. Nie wyłączając sąsiadów, jak sądzę. Dobrze, że jutro na jedenastą.

Część 2: W nowym świecie

Część 2

W nowym świecie

poniedziałek, 1 września

Zły sen

Gdy wreszcie udało mi się zasnąć, przyśnił mi się jakiś paranoiczny koszmar. Miałam w nim tyle lat, co w tej chwili, ale chodziłam do przedszkola. A może nie? Może byłam starsza? Albo młodsza? Może skończyłam dopiero roczek jak Jasio, a to wcale nie było przedszkole, tylko żłobek? Trudno powiedzieć. Sami wiecie, jak to jest ze snami.

W tym przedszkolu-nieprzedszkolu było mnóstwo dzieci. Nawet Rudy Wojtek, co okazało się swego rodzaju pokrętnym proroctwem (kolejnym). Ja jednak siedziałam w kąciku sama. Przede mną piętrzyła się góra zabawek, wśród których (a jakże!) znalazło się kilka pokrywek i garnków. Sęk w tym, że pozostałe dzieci nie mogły się nimi bawić. Nie żebym im żałowała. Przeciwnie. Bardzo chciałam się tym dobrem podzielić. Ale obowiązywał rygorystycznie przestrzegany zakaz – żadne z dzieci nie mogło moich zabawek dotykać. Aby przypadkiem nikt się nie pomylił, co moje, a co nie, zabawki oznaczono naklejką w kształcie (o ironio!) czerwonego serduszka. Ja z kolei nie mogłam dotykać pozostałych zabawek, tych… bez serca.

To był dziwny sen, w którym nic się nie działo. Po prostu siedziałam i nie bawiłam się z dziećmi. Ale to „nic”, to siedzenie i niebawienie się, było strasznie męczące i w niewyobrażalny wręcz sposób przygnębiające.

Przebudziłam się z przykrym uczuciem ciężaru w klatce piersiowej. Leżałam przez kilka chwil w poczuciu kompletnej dezorientacji, zastanawiając się, gdzie jestem. W przedszkolu na leżakowaniu? W naszym dawnym mieszkaniu w Solechowie? Aż wreszcie, nie bez trudu, zdałam sobie sprawę, że leżę we własnym łóżku, w nowym warszawskim mieszkaniu. A potem ogarnęło mnie niejasne poczucie, że skądś ten sen znam. Jakby już kiedyś mi się przyśnił, przydarzył… Znacie zapewne to specyficzne wrażenie, kiedy to podczas oglądania filmu zaczynacie zdawać sobie sprawę, że przecież już go kiedyś widzieliście. Podobnie było z tym snem. Przez chwilę wydawało mi się nawet, że to sen wspomnienie, że to wydarzyło się naprawdę.

Jadąc do szkoły, przypomniałam sobie, skąd znam tę absurdalną historię. Nie wiem jak wy, ale ja mam kilka snów, które powtarzają się co jakiś czas w nieomal niezmienionej formie. Są wśród nich sen o lataniu, czy raczej lewitacji (bardzo przyjemny), i (na drugim biegunie) o tym, że usiłuję przed kimś uciec, ale pomimo ogromnych wysiłków nie potrafię przesunąć się nawet milimetr do przodu, i o tym, że próbuję krzyczeć, ale nie potrafię wydobyć z siebie głosu. Ostatnio do moich nocnych seriali dołączyły sny o charakterze erotycznym, takie jakby oglądanie seksu z wnętrza swoich odczuć, co jest o tyle dziwne, że moje doświadczenia w tym zakresie są, mogę bez wahania to stwierdzić, żałośnie ubogie.

Sen o przedszkolu różni się od pozostałych serii:

– po pierwsze, częstotliwością (śnię go bardzo rzadko);

– po drugie (i to chyba podstawowa różnica), tym, że bardzo szybko odchodzi w niepamięć. Dlatego za każdym razem jestem nim w równym stopniu zaskoczona.

Poza tym zawsze potwornie mnie zmula. Jakby pozostawiał jakiś osad na moim prawdziwym życiu. Jakbym nie potrafiła do końca się z niego wybudzić, a jego wspomnienie oddzielało mnie od rzeczywistości rodzajem dziwnej gęstej mgły, która stawia opór, spowalnia ruchy, upośledza wzrok i słuch oraz zaburza odbiór rzeczywistości. Mgły, przez którą trzeba się z wysiłkiem przedzierać do realnego życia.

Tak stało się również tym razem. Nawet poranna awantura (wygląda na to, że czas dobroci dla świeżo upieczonych licealistów bezpowrotnie minął) dotycząca mojego stroju, który był według matki nie dość galowy, nie zdołała mnie z tego nastroju wybudzić. Nie wspominając o tym, że byłam niewyspana z powodu nocnych koncertów Jaśka, który obudził się z rana jak gdyby nigdy nic, rześki i w doskonałym humorze.

Nic więc dziwnego, że nie w pełni uczestniczyłam w świecie, a mój kontakt z rzeczywistością był tego dnia mocno ograniczony. Złapałam więc schizę, że ludzie z nowej klasy uznali mnie za jakiegoś totalnego aliena i zrazili się do mnie zaraz na wstępie, a to wielka szkoda, bo (jak udało mi się dostrzec przez ową posenną mgłę) wydają się całkiem fajni. Przynajmniej te osoby, z którymi miałam okazję zamienić kilka słów, o ile to moje chaotyczne dukanie w ogóle da się uznać za wymianę myśli – nie dość, że alien, to jeszcze niemota. W dodatku, co można było od razu zauważyć, parę osób zna się jeszcze z gimnazjum. Zorientowałam się również, że przynajmniej część klasy uczestniczyła w jakimś nieformalnym spotkaniu klasowym, skrzyknęli się na fejsie i stworzyli zamkniętą grupę, o czym ja oczywiście nie miałam pojęcia. Wygląda więc na to, że jestem jedyną osobą, która wcześniej nikogo w klasie nie znała. Na szczęście wychowawczyni robi całkiem dobre wrażenie. W składzie klasy, co dość zrozumiałe, dominują dziewczyny. Mamy tylko pięciu chłopaków. W tym jednego strasznie zdredowanego i zakolczykowanego, gdzie się tylko da. Ogólnie rzecz biorąc, ludzie tutaj ubierają się dużo swobodniej niż w moim dawnym gimnazjum i nauczycielom zdaje się to zupełnie nie przeszkadzać, więc obawy matki dotyczące mojego ubioru były jak zwykle przesadzone. W czarnych rurkach, długiej białej koszuli, marynarce i wysoko sznurowanych czarnych butach wyglądałam i tak hipergrzecznie w porównaniu z resztą towarzystwa. Powiedziałabym wręcz: o wiele za bardzo.

I na zakończenie najlepsze! Gdy wychodziłam ze szkoły, usłyszałam za sobą głos, który wydał mi się dziwnie znajomy:

– Magda! Zaczekaj!

Odwróciłam się i zobaczyłam… Wojtka! Tak mnie to zaskoczyło, że mgła ze snu natychmiast się rozwiała. Wojtek pożegnał się ze znajomymi, z którymi rozmawiał pod bramą szkoły, i podbiegł do mnie.

– Piękna i tajemnicza – powiedział, obrzucając mnie pełnym uznania spojrzeniem. – Czemu nie powiedziałaś, że będziemy chodzić do tej samej szkoły?

– Bo nigdy nie gadaliśmy o takich pierdołach – odpaliłam jak gdyby nigdy nic, bo nie chciałam dać po sobie poznać zakłopotania, jakie wywołały we mnie jego słowa.

Wojtek się roześmiał.

– I w dodatku dowcipna.

Muszę przyznać, że ta krótka rozmowa wzbudziła we mnie również cień nadziei. Jest szansa, że podobnie odebrali mnie ludzie z klasy. To znaczy, uznali mnie nie tyle za niemotę, za odrobinę wycofaną, introwertyczną, acz całkiem interesującą osobę.

Do domu wracaliśmy razem autobusem. Rozmowa początkowo się nie kleiła. Mówiliśmy, jak to fajnie, że będziemy razem chodzić do szkoły (Wojtek jest w drugiej mat-fiz) i takie tam grzecznościowe bla, bla, bla… Ale z każdym przystankiem było coraz lepiej. Zwłaszcza gdy zeszło na kwestie muzyczne. Wojtek przyznał, że z początku Stara Rzeka wydała mu się dość dziwna i gdyby nie tak miłe towarzystwo – w tym momencie popatrzył na mnie znacząco – to chyba nawet trochę by żałował, że wybrał się na ten koncert. Jednak w miarę upływu czasu coraz bardziej się wkręcał. Do tego stopnia, że w domu wyszukał jeszcze kilka kawałków w necie i całkiem wpadł, więc teraz chce podziękować, że dzięki mnie przeżył tak fantastyczną muzyczną przygodę. Potem zaczęliśmy opowiadać, czego słuchaliśmy w podstawówce, a ponieważ mieliśmy wtedy strasznie obciachowy gust, nagle zrobiło się bardzo wesoło. Tak bardzo, że zamiast iść do domu, wstąpiliśmy jeszcze na colę. Pech chciał, że napatoczyliśmy się na moją matkę. Staliśmy sobie z Wojtkiem pod sklepem, gadaliśmy, piliśmy tę colę i na dodatek żarliśmy czipsy, i właśnie wtedy się napatoczyła. Spojrzała tak, jakby miała ochotę zabić nas wzrokiem, a zwłaszcza mnie.

– Magda do domu! – wycedziła przez zęby.

– Zaraz – odparłam flegmatycznym tonem, żeby Wojtek nie pomyślał przypadkiem, że przejmuję się jej słowami.

Matka otworzyła usta, jakby chciała coś jeszcze dodać, ale najwyraźniej rozmyśliła się. Jej usta przybrały kształt wąziutkiej kreseczki. Odwróciła się i bez słowa odeszła. Powiedziałabym „odbiegła”, gdyby nie fakt, że mimo pchającej ją do przodu negatywnej energii próbowała zachować pozory osoby, która po prostu spaceruje z wózkiem. Oddaliła się krokiem chodziarza na granicy dyskwalifikacji.

– Co jej się stało? – zdziwił się Wojtek.

– Ech… nie zrozumiesz tego.

– To przeze mnie? – zaniepokoił się.

– Nie, to przeze mnie. Wyłącznie przeze mnie. Moja matka… ona jest trochę dziwna.

Oczywiście doskonale wiedziałam, o co chodzi. Nie musiała nic mówić. Rzecz w tym, że matka ma fioła na punkcie zdrowego odżywiania, a więc znałam na pamięć monolog, który z pewnością by wygłosiła, gdyby nie obecność Wojtka, tudzież innych klientów osiedlowego sklepiku, w tym pana Władeczka, który nic sobie nie robiąc z zasad zdrowego odżywiania, obalał kolejne wino marki Wino.

Albowiem – jako rzecze najtroskliwsza z matek – należy spożywać dużo warzyw i owoców, takowoż kasze, pieczywo pełnoziarniste oraz jajka i produkty mleczne. Tłuszcze pochodzenia zwierzęcego trzeba bezwzględnie ograniczyć, z wyjątkiem ryb tłustych. Nie bez znaczenia jest sposób przygotowywania posiłków. Zamiast smażenia należy taką rybę upiec w piekarniku lub jeszcze lepiej ugotować na parze. Najgorszym zaś złem jest spożywanie żywności typu fast food oraz pustych kalorii, takich jak czipsy, oraz nieprawidłowe nawadnianie organizmu napojami gazowanymi, zwłaszcza że zawierają one gigantyczne ilości cukru, a każdy wie, że słodycze są niemal zabójcze dla wrażliwego organizmu biednej Magdy-Magdusi, kochanej maminej córeczki.

To, co zostało mi oszczędzone pod sklepem, otrzymałam z nawiązką po powrocie do domu. W efekcie dyskusja na temat zdrowego trybu życia rozwinęła się w regularną awanturę. Co to za rodzina? Są chwile, kiedy naprawdę ją uwielbiasz (nie dalej niż wczoraj), a zaraz potem przychodzi czas, gdy zaczynasz ją nienawidzić.

Kończę na razie, bo łeb mnie niemiłosiernie napierdala i nie jestem w stanie pisać. Matka oczywiście twierdzi, że to od czipsów.

Etykiety: uczucia/emocje; tu i teraz; relacje; znajomi; matka

Noc

Z tego wszystkiego zapomniałam napisać, że wreszcie odezwał się do mnie Jacek. Na moje rozbudowane wielowątkowe dzieło naświetlające różne przyczyny, dla których nie mogę się z nim związać, odpisał dość lakonicznie.

Mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni.

Ten króciutki mejl przywołał kolejną falę wspomnień z obozu. Muszę przyznać, że jestem na siebie zła. Wiem, że to głupio zabrzmi, bo większość moich znajomych ma dużo bardziej zaawansowane doświadczenia w zakresie stosunków męsko-damskich (ja jestem w tej dziedzinie zdecydowanie zapóźniona), ale to były moje pierwsze pocałunki. Tak, tak. To właśnie Jacek, jak określiła to Agnieszka, rozdziewiczył moje usta.

Tyle się wymądrzałam, pouczałam moje bardziej wyluzowane koleżanki z gimnazjum, że bliskość fizyczna powinna iść w parze z emocjonalną (oczywiście nie w tak wyrafinowanych słowach, bo w ogóle by nie zajarzyły, o co mi chodzi). A tu proszę bardzo. Nie dość, że nie było uczuć (przynajmniej z mojej strony), to nawet nie mogę się wytłumaczyć, że ogarnęło mnie jakieś nagłe, trudne do opanowania pożądanie. A chciałoby się (i w tym momencie odzywa się we mnie romantyczka), by z pierwszym pocałunkiem wiązały się jakieś szczególne wspomnienia. Naprawdę nie wiem, czemu to zrobiłam. Tak jakby stało się to całkiem poza moją wolą. Albo, choć sama chyba nie do końca potrafię się do tego przyznać, po prostu chciałam się przekonać, jak to jest, bo skoro wszyscy już próbowali, to ja też. A Jacek świetnie się do takiego eksperymentu nadawał. Może sądziłam, że on też, jak ja, chce przeprowadzić eksperyment i doszedł do wniosku, że ja się do tego znakomicie nadaję? Myliłam się. Nie wzięłam pod uwagę, że naprawdę się zaangażuje.

Chyba też liczyłam – wiem, że brzmi to cholernie naiwnie – na jakieś szczególne doznania. A tu nic. Po prostu poczułam, że jego język wsuwa się głęboko w moje usta, a potem dokładnie je od wewnątrz penetruje. Określenie to (od obrzydliwie brzmiącej „penetracji”) jest chyba najwłaściwsze, bo miałam wrażenie, że on robi to… zamiast. Jakby tą drogą zanurzał się w moje ciało, nie mając śmiałości zrobić tego naprawdę. Nie było to, niestety, szczególnie przyjemne. Raczej dziwne. Zwłaszcza że czułam się, czy ja wiem, jakby oddzielona od siebie, jakbym obserwowała to wszystko z zewnątrz. Wciąż analizowałam. O co mu właściwie chodzi? O mnie? Czy o moje ciało? Jakby te dwie rzeczy (jeśli da się je tak nazwać) były zupełnie czymś innym. Ja i moje ciało. Jakbym czuła się zaskoczona, że ktoś może mnie z nim, z moim ciałem (tym „nowym”, do którego jeszcze nie zdążyłam przywyknąć), utożsamiać. Zastanawiałam się, czy Jacek całuje mnie dla mnie samej, czy dlatego, że jestem ładna? Jakby uroda była moją największą rywalką, a nie jednym z elementów składających się na całość pod tytułem Magda Jasnowska. Odnosiłam wrażenie, że szkła okularów, które włożyłam, nawet nie dlatego, żeby go lepiej widzieć, raczej po to, żeby stworzyć między nami jakąś barierę, oddzielają mnie nie tylko od Jacka, lecz także od jeziora, pomostu i ukrytych za chmurami gwiazd. Może nawet ode mnie samej.

Jacek nie miał chyba tego typu egzystencjalnych dylematów, gdy drżąc, tulił mnie do siebie.

I tak oto, po tym, jak by to określiła pani Majka (moja nieoceniona i, niestety, była psychoterapeutka), granicznym doświadczeniu (w końcu to moje pierwsze pocałunki) pozostało mi uczucie dziwnego zażenowania oraz poczucie winy, że dla jakiegoś tam głupiego eksperymentu (choć wciąż nie mam pewności, czy faktycznie tylko o to mi chodziło) zraniłam uczucia całkiem sympatycznego, wrażliwego i na dodatek bardzo zagubionego człowieka.

Bardzo chcę być dobra, wszystko rozumiejąca i empatyczna, ale niestety zupełnie mi się to nie udaje. Z drugiej strony… inni (inne) też tak robią i wcale się nie przejmują. Wspomniana już tutaj Viola o Rozumku jak Orzeszek Laskowy wręcz szczyciła się swoimi podbojami. Im więcej, tym lepiej. Można by rzec, że kolekcjonowała facetów. A i tak należała do najpopularniejszych dziewczyn w szkole.

A może powinnam po prostu uznać to za drobną pomyłkę, wypadek przy pracy – i tym sposobem się rozgrzeszyć? Każdemu może się zdarzyć.

Czy muszę być lepsza niż inni?

Dlaczego tak bardzo tego pragnę?

Nikt, Magdaleno, nie jest doskonały i obawiam się, że ty też nigdy nie sięgniesz ideału.

Im szybciej zdasz sobie z tego sprawę, tym lepiej dla ciebie.

Męczysz się, obarczając się różnymi przewinami. Krytykujesz rozmaite swoje posunięcia. Nawet myśli. Skąd pochodzi to twoje cholerne poczucie winy? Dlaczego jest tak silnie związane z twoją naturą? Dlaczego każdy, najdrobniejszy nawet konflikt rozkładasz na kawałki, rozdrabniasz, a potem wyrzucasz sobie, że nie tak trzeba było postąpić?

O rany! Jakie to męczące być mną. Czasami jestem tym naprawdę wyczerpana.

Etykiety: uczucia/emocje; moja historia; relacje

sobota, 6 września

Ciekawostka

Nie piszę, bo nie mam czasu. Ale muszę wspomnieć o pewnej ciekawostce. Jak oznajmia Fejs Bóg Wszechwiedzący, Jacek jest w związku z pewną Olą. Walnął sobie z nią nawet profilową focię. Można by rzec, nieudolna kopia Violi O Rozumku Jak Laskowy Orzeszek, choć przecież Ola Violi nie zna, no ale tego typu lasek jest na pęczki. Czuję się zażenowana na samą myśl, że Jacek się mną interesował. Biorąc pod uwagę jego gust, to nie najlepiej świadczy o mojej osobie.

Trzeba też przyznać, że szybko się uwinął.

A ja się tak przejmowałam.

Jak zwykle niepotrzebnie.

Etykiety: tu i teraz; znajomi

niedziela, 7 września

Naprawdę dobrze

Wreszcie znalazłam chwilę, żeby przysiąść nad dziennikiem. Jak już wspominałam, nie mam na nic czasu, ale to całkiem przyjemny stan.

Jest dobrze.

Wreszcie!

Naprawdę dobrze!

Aż trudno mi w to uwierzyć!

Ludzie z klasy, przynajmniej tych kilka osób, z którymi nawiązałam bliższy kontakt, wydają się bardzo fajni. Najbardziej polubiłam Martę i Monikę – zwróćcie uwagę, że moje imię również zaczyna się na M (kolejny zbieg okoliczności?). Stałyśmy się prawie nierozłączne – w klasie mówią na nas 3M, choć to strasznie głupie.

Z Martą, która jest jak ja, trochę odklejona, od razu poczułam wspólne wibracje, choćby dlatego, że mamy podobne doświadczenia z gimnazjum. Obie czułyśmy się obco w szkolnym środowisku i nie uznawałyśmy panujących w nim priorytetów. Tyle że ona weszła w otwarty konflikt ze swoją klasą (a przynajmniej z jej częścią, bo w pewnym momencie zaczęła się tworzyć – niewielka, ale zawsze – frakcja po jej stronie), a ja przyczaiłam się, żeby przetrwać. Trochę zazdroszczę Marcie odwagi. I to jedyna przykra sprawa, która wynika z tej znajomości, że czasem czuję się przy niej odrobinę tchórzliwa, mniej radykalna, gorsza. Inna rzecz, że w klasie Marty, która chodziła do jednego z warszawskich gimnazjów, sytuacja była sto razy bardziej hardkorowa, a gadżeto-, metko- i markomania (nie mylić z narkomanią, choć i to się zdarzało) przybrała trudne (przynajmniej dla mnie) do wyobrażenia rozmiary. Nie tylko należało mieć, lecz także być, a raczej bywać – oczywiście w odpowiednich miejscach. Przy okazji poznałam (przynajmniej ze słyszenia) modne wśród warszawskich nieopierzonych gimnazjalistek knajpki i kluby. Oczywiście unikam ich w imię solidarności z Martą, która, podobnie jak jej mieszkający w jednym z warszawskich skłotów starszy brat, jest lewaczką, weganką oraz alterglobalistką i zrobi wszystko, żeby nie ulec, jak to określa, obrandowaniu. Przy okazji dowiedziałam się, że starsza siostra Marty pracuje w jednej z ważniejszych (i fajniejszych) organizacji pozarządowych, dzięki czemu mam stały dopływ informacji na temat co ciekawszych warszawskich imprez społeczno-kulturalnych.

W tym miejscu warto dodać, że pod wpływem Marty zaczęłam czytać No logo Naomi Klein (choć to już właściwie prehistoryczna książka), a w kolejce czeka Doktryna szoku (tej samej autorki).

Z kolei z Moniką łączy mnie to, że obie przeniosłyśmy się do Warszawy z tak zwanej prowincji. Z tym że ona tylko częściowo, bo mieszka w znajdującym się obok szkoły internacie, a na weekendy wraca do swojego domu na wsi.

Łukasz (ten zdredowany) też jest spoko. Generalnie na pięciu rodzynków w naszej żeńskiej klasie trzech do mnie startuje, w tym Łukasz właśnie, choć i tak przynajmniej część osób uważa, że chodzę z Wojtkiem. A to z uwagi na fakt, że bardzo się przyjaźnimy i zazwyczaj razem przyjeżdżamy do szkoły. Nic w tym dziwnego, skoro mieszkamy w tym samym bloku i startujemy z tego samego przystanku. Z powrotami to już różnie bywa, bo nie zawsze o tej samej porze kończymy lekcje, choć Wojtek czasem na mnie czeka.

Wygląda na to (odpukuję w niemalowane, żeby nie zapeszyć), że los (z moją drobną pomocą) rzucił mnie wreszcie we właściwe miejsce. Mam z kim rozmawiać o literaturze (Łukasz, tak jak ja, uwielbia Kafkę), filmach, a nawet muzyce (!) i poznałam (głównie dzięki Marcie) obszary rzeczywistości, o których dotychczas miałam bardzo umiarkowane pojęcie.

Nauczyciele, poza drobnymi wyjątkami, też wydają się w porządku. Na razie za bardzo nas nie cisną, żebyśmy trochę się oswoili. Najbardziej lubię Saszę, czyli gościa, który prowadzi warsztaty teatralne.

Matka była już na pierwszym zebraniu i wróciła zachwycona, ponieważ Ryba (nasza wychowawczyni) strasznie chwaliła naszą klasę.

Najciekawsze jest to, że (jak w gimnazjum!) znów udzielam się w redakcji szkolnej gazety, którą również opiekuje się gościu od WOS-u – też bardzo fajny. Widać historia lubi się powtarzać.

Żeby było jeszcze śmieszniej, razem ze mną w redakcji są ludzie, których Wojtek spotkał na koncercie Starej Rzeki (!!!) – Klara, Weronika i Szymon (Sajmon) – chodzą do trzeciej humany. Wczoraj dołączyła do nas Marta. Jesteśmy jedynymi pierwszakami. Podobno w dotychczasowej historii „…” tylko raz się zdarzyło, że w redakcji znaleźli się pierwszoklasiści, więc nie ukrywam, że jestem z siebie (i z Marty) okropnie dumna.

Z tego wszystkiego mam kupę roboty – piszę artykuły do „…”, czyli tej szkolnej gazety. Nie, proszę nie regulować monitora, ona nazywa się „…”, czyli inaczej mówiąc: „Wielokropek”. W podtytule: „Rewolucyjny nieregularnik społeczno-kulturalny”. Dlatego nie mam czasu na dziennik.

Podsumowując: nie piszę, bo piszę.

Mniej fajne jest to, że do mojej szkoły chodzi również Wyblakła Mimoza (zwana przez niektórych Lucyną albo Lucy), która okazała się o wiele mniej milcząca (niestety), niż się na początku wydawało. Chodzi do klasy z Wojtkiem, w którym chyba się podkochuje. Mnie najwyraźniej nienawidzi. Niesłusznie, bo łączy mnie z nim wyłącznie przyjaźń i to nie ja jestem jej rywalką. Wojtek ma w Krakowie dziewczynę – Agatę. Opowiadał mi o niej. Poznali się całkiem niedawno, podczas ostatnich wakacji. Ponoć od razu zaiskrzyło i mamy wrzesień, a oni wciąż są razem, mimo dzielących ich kilometrów.

Wracając do szkolnych tematów. Nie do wiary! Wygląda na to, że jestem popularna. Do takiego wniosku skłania mnie fakt, że różne osoby, których istnienie ledwo kojarzę, mają na mój temat dużo do powiedzenia i są to na ogół bardzo pozytywne rzeczy. Poza tym wciąż dostaję mnóstwo zaproszeń na fejsie od ludzi z naszego liceum.

Tyle na dzisiaj, bo muszę zabrać się do artykułu. Mam pewien odjechany, by nie powiedzieć rewolucyjny (słowotwórczo) pomysł.

Etykiety: moje mocne strony; moje pisanie; dobre rzeczki; tu i teraz; relacje; znajomi; bliskie osoby

Etykiety: tu i teraz

– Naprawdę nie rozumiem, czemu, do cholery, miałabym się skupiać na, jak to pani mówi, chwili bieżącej? – spytałam kiedyś panią Majkę.

– Chociażby po to, żeby nie przegapić swojego życia.

Problem polegał na tym, że w tamtym czasie, rok temu, kiedy po raz pierwszy do niej trafiłam, miałam na to wielką ochotę. Czułam się dobrze jedynie na terenie nierzeczywistości.

Pani Majka powiedziała mi również coś takiego:

– To fantastyczne, że masz tak niezwykłą wyobraźnię, taki talent do tworzenia alternatywnych światów. To twój zasób, twój skarb. – Moja psychoterapeutka używała czasem nieco egzaltowanych określeń, które jednak (o dziwo!) w jej ustach brzmiały bardzo naturalnie.

Dziś (między innymi dzięki pani Majce) zdaję sobie sprawę z tego, że ów „skarb” pozwala mi pisać wiersze i opowiadania, zobaczyć to, czego nie dostrzegają inni, a także, jeśli pojawi się taka potrzeba, odpocząć od rzeczywistości.

Paradoks polega na tym, że czasem zalety stają się zagrożeniem. A więc zamiast odpoczywać od rzeczywistości, uciekamy, odcinamy się od niej. Nie muszę jednak – tak mi tłumaczyła pani Majka – walczyć ze swoją nadaktywną wyobraźnią. Wręcz nie powinnam tego robić, bo to by oznaczało, że staram się unicestwić to, co we mnie najlepsze. Trudno też (i może szkoda wysiłku) wymazać ciemną stronę skarbu. Wystarczy zachować równowagę między tym, w czym mi służy, i tym, czym szkodzi.

No i proszę, pisząc o „tu i teraz”, cofnęłam się w przeszłość, czyli do tego, co było przed rokiem, i od razu zrobiło mi się gorzej.

Nie ma co, zmykam do teraźniejszości!

Etykiety: moje mocne strony; moje pisanie;
dobre rzeczki; tu i teraz; moja historia; bliskie osoby

środa, 10 września

Adherencja

Dziwne uczucie – leczysz się, choć jesteś zdrowa. A przynajmniej tak to czujesz, bo przecież nic cię nie boli, nic nie dolega. Gdyby nie rutynowa wizyta, na którą z bólem serca odżałowałaś dwie godziny swojego jakże cennego czasu (licząc z dojazdem w obie strony) – bo przecież tak należy, bo nowoczesna kobieta powinna dbać o profilaktykę – pewno do dziś nie czułabyś bólu.

Ale spełniłaś swój obowiązek, dzielna i rozsądna Soniu, i teraz jest z tobą naprawdę źle. Ponieważ zaczęłaś się leczyć. Przyszłaś do szpitala „zdrowa” i w pełni sił. No prawie… gdyby nie ten strach ściskający ci gardło. A wyszłaś obolała i okaleczona. Blizny po operacji i niemoc po chemii. Dopiero leczenie sprawiło, że poczułaś się chora.

(Marcin Dreger, Wszyscy jesteśmy kosmitami)

Tym razem poszło o tabsy. Fakt, zapomniałam o nich w natłoku rozmaitych spraw i matka zrobiła straszliwą aferę, czy zdaję sobie sprawę z konsekwencji, tyle razy mi tłumaczyła, jakie to ważne, żeby regularnie je przyjmować, nie pomijać dawek, i że jeszcze uodpornię się na wszystkie dostępne farmaceutyki (co było totalnym przegięciem, ponieważ do tej pory tylko raz zmieniałam leki, i to bynajmniej nie z powodu jakichś tam zaniedbań, tylko nasilających się skutków ubocznych).

Więc ja też pojechałam po całości, że mam tego dosyć, inni nie muszą zajmować się takimi pierdołami jak regularne przyjmowanie leków, stała kontrola zdrowia, że mam dosyć tych wszystkich wizyt szpitalnych i w ogóle całej tej pierdolonej regularności, rozmaitych pierdolonych ograniczeń ukrytych pod pięknym słówkiem „adherencja”, którego większość ludzi nawet nie zna. I w ogóle poszłam w użalanie się nad sobą. Na co ona, że to już przesada, inni mają gorzej, co ja spuentowałam, że w każdej sytuacji znajdzie się ktoś, kto ma gorzej, więc to żaden argument i jak tak dalej pójdzie, to rzucę to pierdolone leczenie, bo mam już tego wszystkiego dosyć, i że łaskawie ją upraszam, by się na mnie nie wydzierała, bo nienawidzę tego. A ona przypomniała, czym grozi porzucenie tego pierdolonego leczenia, posunęła się nawet do przytoczenia opowieści o dziewczynie, która przestała brać leki i umarła, czym już totalnie przegięła pałę. Poza tym, jak zapewniła, ona się wcale na mnie nie wydziera (co było nieprawdą), po prostu martwi się o mnie, że teraz nie zdaję sobie sprawy z konsekwencji, bo jestem młoda, dlatego ona musi czasem pomyśleć za mnie (nienawidzę, kiedy ktoś za mnie myśli) i powinnam mieć na uwadze, co będzie ze mną za dwadzieścia lat.

– Ciekawe, czy ty w moim wieku o tym myślałaś – rzuciłam z przekąsem.

Matkę kompletnie zatkało. Nagle umilkła. Spojrzała na mnie jakoś dziwnie. Zamrugała szybko jak Jasiek, kiedy ma zamiar się rozpłakać, a potem odwróciła się i wybiegła z pokoju.

Kompletnie mnie to zaskoczyło. Tym razem naprawdę nie miałam nic złego na myśli. Serio. Nie chciałam jej dowalić tak jak wtedy, gdy zapytałam, jak długo będzie mnie obciążać własnymi błędami z młodości. Nie było w tym żadnych złych intencji, żadnych podtekstów, żadnych odniesień do wydarzeń z jej życia. Te słowa znaczyły tylko tyle, ile zostało w nich bezpośrednio zawarte. Spytałam, czy mając lat szesnaście, zastanawiała się, co będzie za lat dwadzieścia, bo mam poczucie, że mało kto to robi. Tylko tyle.

Może dlatego jej reakcja wytrąciła mnie z równowagi. A może również dlatego, że w takich okolicznościach zwykle się na mnie wydziera, jakby uważała, że atak to najlepsza forma obrony, a tym razem po prostu się rozpłakała, okazała słabość. To prawda, że pozwoliła sobie na to dopiero za drzwiami, gdy znikła mi z oczu, ale przecież doskonale zdawałam sobie sprawę, dlaczego wybiegła z pokoju. Zrobiło to na mnie większe wrażenie, niż gdyby nałożyła mi jakiś megaszlaban. Zdałam sobie sprawę, że ona zrozumiała moje słowa zupełnie inaczej, niż było to w moich intencjach, że niechcący powiedziałam coś, co trąciło jakąś szczególnie wrażliwą strunę. A ja po prostu byłam zła. Zła na nią, że wciąż się czepia, i na świat. Zła na los, karmę (nazwijcie to, jak chcecie), że już do końca życia będę musiała łykać te pierdolone tabsy.

To nieprawda, że zamierzam rzucić leczenie. Tak mi się jakoś powiedziało. Z wściekłości. Fakt, pominęłam dawkę czy dwie, ale to nie był z mojej strony żaden protest (jak w przypadku Jacka), manifestacja buntu przeciw losowi. Nic z tych rzeczy. Po prostu zapomniałam. Każdemu się zdarza. Gdyby matka potrafiła w jakiś inny sposób zwrócić mi uwagę, cała rozmowa wyglądałaby zupełnie inaczej.

Zrobiło mi się cholernie głupio. Chciałam wszystko wyjaśnić, a nawet ją przeprosić, ale, nie wiem czemu, nigdy nie potrafię się na to zdobyć. Matka chyba też nie, więc niby od kogo miałam się nauczyć. Ogarnęło mnie (jak zwykle w takich sytuacjach) dziwne przygnębienie, czułam w sobie ten specyficzny mdły ciężar, którego nienawidzę. Dziwną mieszankę poczucia winy i uniesienia tak zwanym słusznym gniewem. Z jednej strony byłam zła na siebie, że zupełnie niechcący przywaliłam jej z buta, podczas gdy tak naprawdę chciałam się tylko pożalić na swój los, potrzebowałam trochę zrozumienia, odrobinę współczucia, a nie wyłącznie nieustających pretensji i wyrzutów. Nagle z całą bolesnością zdałam sobie sprawę, jak bardzo brakuje mi kogoś, kto jak pani Majka powiedziałby z pełnym akceptacji spokojem:

„To rzeczywiście trudna sytuacja. Zwłaszcza dla kogoś w twoim wieku. Ja w wieku tych kilkunastu lat też miałam problem za każdym razem, kiedy musiałam regularnie przyjmować leki. Zwłaszcza gdy mijały objawy choroby i czułam się już lepiej. Wyobrażam sobie, że to musi być dla ciebie ciężkie”.

A potem w jakiś trudny do ogarnięcia i niebudzący protestów sposób przekierowałby moje myślenie na to, co zrobić, żeby to było mniej uciążliwe, i na koniec sprawił, że jestem w stanie skupić się na jasnych stronach życia, bo przecież i tych nie brakuje.

To aż dziwne, że matka, która przecież nawet nie musi sobie niczego wyobrażać, niczego się domyślać, bo zna wszystko z autopsji, nie potrafi zdobyć się na tak oczywistą, zdawałoby się, empatię.

Z drugiej strony byłam na nią zła. Rozumiem, że przejmuje się moim zdrowiem. To oczywiście dobre i normalne, ale:

– po pierwsze, stanowczo przesadza,

– po drugie, robi to w taki sposób, że człowiek ma chęć „na złość mamie odmrozić sobie uszy”, w efekcie siłą (oraz śląc rozpaczliwe prośby do zdrowego rozsądku) muszę się powstrzymywać przed tym, żeby faktycznie przestać łykać te pieprzone tabsy.

Przez cały wczorajszy dzień próbowałam mimochodem (by nie zauważyła, że ją obserwuję) wyczytać z jej twarzy, czy jest jeszcze na mnie zła, czy wciąż myśli o tym, co jej powiedziałam.

Myślała.

Rozpoznałam to po zaciśniętych, wąskich jak kreseczki ustach i nerwowych, trochę chaotycznych ruchach podczas wykonywania codziennych zajęć. Czułam się tak, jakby ktoś próbował wmusić we mnie (jak w dziecko niesmaczne jedzenie) kolejną łyżeczkę gorzkiego i niechcianego poczucia winy: za mamusię, za tatusia… Taaak, zwłaszcza za mamusię. I nie umiałam się przed tym obronić.

Dziś z kolei rozpoczął się nasz stały rytuał. Udawanie, że nic się nie stało, i dziamgolenie o jakichś pierdołach, typu: „Co dzisiaj na obiad?”, „Jasio chyba ma zły dzień” i tym podobne bzdury…

I tym jakże ułomnym sposobem stopniowe dochodzenie do tak zwanej normy.

Etykiety: uczucia/emocje; tu i teraz; relacje; matka; oswajanie

czwartek, 11 września

Jak u pani Majki

Z tego wszystkiego znów zaczęłam martwić się o Jacka, czy przypadkiem nie odstawił leków (wówczas nad jeziorem udało mi się wybić mu z głowy te głupie pomysły) i w ogóle w jakim jest nastroju.

Wysłałam mu więc wiadomość na fejsie z pytaniem, co tam u niego, czy łyka tabsy i że w ogóle bardzo się cieszę, że mu się układa (żeby nie było, że tylko o tych tabsach), że jego dziewczyna jest bardzo ładna (tu trochę skłamałam) i takie tam bla, bla, bla…

Na co on, że owszem, wszystko jest okej, by nie powiedzieć, że wprost mega mu się wszystko układa, ale nie wspomniał nic o tabsach, więc ja jeszcze raz. Na co on, wkurzony, że o co mi chodzi, nie jestem przecież już jego dziewczyną, więc niby z jakiej racji próbuję go kontrolować. Trochę mnie zatkało, ponieważ nawet przez myśl mi to nie przeszło. Parę razy próbowałam mu odpowiedzieć, ale nie za bardzo miałam pomysł, co konkretnie napisać, więc zdenerwowałam się, że on już pewno zobaczył na FB, że wiadomość przeczytana (przed Fejsem Wszechwiedzącym nic się nie ukryje, następnym razem wyślę mu esemesa), a tu jeszcze nie ma odpowiedzi.

W końcu – ponieważ, jak już wspomniałam, nic mądrego nie umiałam wymyślić – napisałam, jak było, że zapomniałam raz czy dwa (no, może trzy) o tabsach i matka zrobiła mi awanturę. Wtedy, nie wiem czemu, przypomniałam sobie naszą nadjeziorną rozmowę, tak mi się skojarzyło, na co on odpisał „aha” i potem gadaliśmy ze dwie godziny na czacie, bynajmniej nie o piłce nożnej, i to był pierwszy raz, kiedy naprawdę dobrze mi się z nim rozmawiało.

I nie uwierzycie, poczułam się po tej rozmowie prawie jak po wizycie u pani Majki.

niedziela, 14 września

MM

Miałam dzisiaj iść z Martą, Moniką i Łukaszem do teatru na Warlikowskiego. Strasznie się cieszyłam, bo nigdy nie byłam na żadnym jego spektaklu ani w ogóle w Teatrze Nowym w Warszawie. Owszem, matka zabierała mnie czasem do warszawskich teatrów przy okazji wizyt kontrolnych w szpitalu. Zawsze próbowała te lekarskie wyjazdy jakoś uatrakcyjnić, to trzeba jej uczciwie przyznać. Czasem spektakl albo jakiś koncert, czasem superżarcie w jakimś supermiejscu, park linowy itepe, itede, żeby nie było, że tylko podróż, poczekalnia, lekarz, badania i z powrotem do domu. Zatrzymywałyśmy się wówczas u mojej przyszywanej cioci Beaty, przyjaciółki matki z czasów… chyba licealnych. Niestety, ciocia Beata (bardzo fajna osoba) rok przed naszą przeprowadzką do stolicy wyniosła się na wieś. Jak łatwo się jednak domyślić, chodziłyśmy wówczas na przedstawienia dla dzieci, bo byłam jeszcze mała. Bywałam też oczywiście w teatrze w Olsztynie, a raz nawet na Festiwalu Teatralnym w Węgajtach (nawiasem mówiąc, matka właśnie tam poznała Krzysztofa), ale Warlikowskiego, o którym tyle wcześniej czytałam, widziałabym po raz pierwszy – z naciskiem na „bym”, ponieważ matka oświadczyła, że bardzo jej zależy, bym była tego dnia w domu, że to bardzo dla niej ważne, niemal sprawa życia i śmierci.

I zgadnijcie, co okazało się według matki ważniejsze niż Warlikowski? No? Otóż… matka zaprosiła na wieczór swoją koleżankę z rękodzieła i z tego powodu musiałam zrezygnować z rozwijania swoich życiowych pasji. Po to, żeby uczestniczyć we wspólnej kolacji i ploteczkach o naklejaniu ślicznych obrazków (dekupaż), formowaniu kołtunów z wełny (filcowanie) oraz nawlekaniu koralików w celu uzyskania cud-naszyjników. Początkowo nie mogłam załapać, o co w tym wszystkim chodzi, podejrzewałam jednak, że musi być jakiś haczyk, jakieś drugie dno – i oczywiście miałam rację. Olśniło mnie, kiedy MM (Mistrzyni Manipulacji, zwana również Moją Matką), zaczęła gadać ze swoją przyjaciółką o jej problemach zdrowotnych. Okazało się, że Irenka, która poprosiła mnie, bym mówiła jej po imieniu, choruje na cukrzycę. I jest to w dodatku ten gorszy rodzaj cukrzycy (czyli typ I), który wymaga stałej kontroli cukru we krwi i regularnego podawania insuliny. Dawniej Irenka robiła sobie kilka razy dziennie zastrzyki (w brzuch!!!), a obecnie korzysta z pompy insulinowej. Niezły hardkor, trzeba przyznać. Ma wszczepiony na stałe dren w skórę czy coś w tym stylu, rozmaite ograniczenia żywieniowe i tak dalej.

Pomimo całej mojej sympatii dla Irenki, która okazała się superfajną babeczką, strasznie mnie wkurzyła ta cała stworzona przez moją Matkę Manipulatorkę sytuacja. Od razu odgadłam dydaktyczną intencję „sprytnej” rodzicielki. Chciała mi pokazać, jak to ja mam dobrze, muszę tylko dwa razy dziennie wziąć tabsy i od czasu do czasu się przebadać. Pikuś w porównaniu z losem biednej Irenki! A ona nie narzeka! I cieszy się życiem!

W takim razie czemu moja Szanowna Rodzicielka nie wspomniała jej o moich problemach zdrowotnych?

Albo swoich?

Jestem więcej niż pewna, że Irenka nic o nich nie wie i zapewne NIGDY się nie dowie.

Etykiety: tu i teraz; moja historia; relacje; matka;
oswajanie

wtorek, 16 września

Matka – typ pierwszy

– Istnieją trzy typy dobrych matek.

Pierwszy typ znakomicie sprawdza się w matkowaniu małym (i nieco większym) dzieciom (…). Jednak gdy dziecko zaczyna dorastać, troskliwa mamusia (uosobienie ciepła i łagodności) przeobraża się w bezwzględnego strażnika granic zbudowanego (często z dużym mozołem) świata, które dorastający potomek próbuje opuścić, co prowadzi nieraz do prawdziwych tragedii w idealnych, zdawałoby się, rodzinach.

Matki drugiego (chyba nieco rzadszego) typu realizują się w pełni dopiero jako matki nastolatków. (…) Chodzi chyba o to, że potrafią one oddać swoim dorastającym dzieciom odpowiedzialność za własne życie. Problem może pojawić się wtedy, kiedy dziecko dostanie zbyt wiele tej odpowiedzialności, zbyt wcześnie. Wówczas zamiast poczucia wolności może zabrać w dorosłość trudny do udźwignięcia ciężar.

Typ trzeci – najrzadszy – łączy cechy dwóch poprzednich.

Jak moja matka.

W dzieciństwie dostałem od niej wolność, której nie byłem w stanie udźwignąć, a gdy dorastałem, wszelkimi sposobami próbowała mi ją odebrać.

(Marcin Dreger, Wszyscy jesteśmy kosmitami)

Powinnam zakuwać, bo zaczynają nas w szkole dociskać, ale jakoś nie mogę się skupić, więc (sama nie wiem, skąd mi to przyszło do głowy) zamiast uczyć się, przeglądam swoje stare dzienniki. Właśnie znalazłam notkę z drugiej klasy (oczywiście gimnazjum), którą zrobiłam po tajnym incydencie jarania przemyconej przez Violę Tym Razem Buntowniczkę samosiejki (matka chyba by mnie zabiła, gdyby się o tym dowiedziała).

Oto rzeczony wpis:

Jest wiele spraw, których nie mogłaby zaakceptować np. moja mama, a które ja toleruję. Nie znaczy to jednak, że moje sumienie jest bardziej rozciągliwe. Świadczy jedynie o tym, że rozciąga się ono w innych kierunkach.

O ironio! W świetle tego, czego później się dowiedziałam.

Potem sięgnęłam po jeszcze dawniejsze wpisy i ze zdziwieniem skonstatowałam, że matka została w nich przedstawiona jako superfajna osoba. Pod wpływem tych notatek z dużym zdumieniem (by nie powiedzieć niedowierzaniem) przypomniałam sobie moją Dawną Piękną i Mądrą Kochaną Mamę-Mamulkę-Mamusię.

Co się z nią stało?

Gdzie znikła?

To dziwne uczucie, gdy nagle… nie… nie nagle… w pewnym momencie… też nie… raczej… w pewnych momentach… obraz naszych rodziców radykalnie się zmienia. Nawet nie potrafisz dostrzec, kiedy i w jaki sposób to się stało (w moim przypadku jednego tylko rodzica, bo obraz ojca niestety jest w moim życiu w ogóle nieobecny; metaforycznie rzecz ujmując – nie mam nawet jego szkicu). Po prostu pstryk! Dawnej mamy nagle nie ma. Jakby w ogóle nie istniała.

Dopiero takie chwile jak ta przypominają, że jednak ktoś taki był w naszym życiu, i sprawiają, że zaczynasz za tą cudowną Mateczką cholernie tęsknić. Brakuje ci tego idealnego świata, nawet jeśli gdzieś w tyle głowy czai się przeświadczenie, że tak naprawdę nie był on wcale taki doskonały.

W dzienniku tym znalazłam jeszcze taką oto, osobiście wymyśloną mądrość życiową:

Nie ma tego złego, co by na dobry wiersz nie wyszło.

Brzmi nieźle. Ale i tak z tego, co najtrudniejsze w moim życiu, nie potrafię zrobić nie tylko wiersza, ale nawet notatki w dzienniku.

Etykiety: uczucia/emocje; moje pisanie; moja historia; relacje; matka; oswajanie

czwartek, 18 września

Ludzie

W punktach, bo wolny czas coraz bardziej się kurczy:

1) Wczoraj wreszcie udało mi się pogadać z Agnieszką, ale było jakoś dziwnie. Jakoś inaczej. Jakbyśmy oddaliły się od siebie. Jakbyśmy nagle znalazły się w dwóch różnych światach. Nie wiem, może po prostu miałam zły dzień (bolała mnie głowa i byłam jakaś dziwnie zmulona).

2) Coraz częściej czatuję z Jackiem. Nigdy nie przypuszczałam, że może się nam tak dobrze gadać. Ta nasza wymiana literek niesamowicie mnie oczyszcza i poprawia nastrój. Jakby Jacek sprowadzony do tekstu, do ciągu znaków z klawiatury, lepiej nadawał się na przyjaciela niż Jacek realny, Jacek z krwi i kości. Nie zastanawiam się zresztą nad tym zbyt wiele. Po prostu cieszę się, że mam kogoś, z kim mogę od serca pogadać, przed kim nie muszę niczego ukrywać. Dowiedziałam się o nim jeszcze paru nowych rzeczy. Jego rodzice bardzo chorują, zwłaszcza tata. To między innymi był powód, dla którego tak się wówczas załamał.

3) W realu coraz bardziej zaprzyjaźniam się z Wojtkiem. Choć oczywiście jest to zupełnie inny rodzaj (by nie powiedzieć: gatunek) znajomości. Bardziej zwyczajny, codzienny, wręcz prozaiczny, bez zagłębiania się w tajne obszary mojej rzeczywistości ani otwierania kopert z napisem TOP SECRET. Ale to też jest fajne (i w jakimś sensie dla mnie nowe), że mam towarzysza codzienności.

Prócz wspomnianych już tutaj wspólnych wypraw do szkoły spotykamy się na spacerach – on wyprowadza swojego psa o wdzięcznym imieniu Koleś (nadzwyczaj sympatycznego kundelka adoptowanego ze schroniska), a ja Jasia. Przedwczoraj ktoś wziął nas za małżeństwo z dzieckiem, co bardzo nas rozśmieszyło.

– Nie wyglądają państwo na rodziców takiego dużego malucha.

Wojtek natychmiast wszedł w rolę. Wziął mnie pod rękę i zaczął nadawać, że żona to… żona tamto…

Czasem razem biegamy, choć Wojtek, który przygotowuje się do maratonu, ma dużo lepszą kondycję.

Umawiamy się zwykle przy „piaskownicy”, a potem truchtamy przez osiedle nad stawik z kaczkami.

– Jakiej znowu piaskownicy? – spytał, gdy po raz pierwszy mu o tym wspomniałam.

Opowiedziałam mu więc historię o spotkanej przed blokiem nieznajomej i przedstawiłam topografię niewidzialnego podwórka, co Wojtkowi bardzo się spodobało, a nawet wzbudziło pewien respekt dla mojej osoby.

– Słowo honoru, Magda! Mieszkam tu tyle lat i nic o tym nie wiedziałem. Dla mnie od zawsze był tu parking. A ty ledwo się pojawiłaś i już znasz wszystkie lokalne sekrety.

– To taka moja popieprzona karma z tymi sekretami – odparłam ze śmiechem.

Ma to, nie da się ukryć, swój urok, że znamy nieistniejący świat, ukryty pod tym, który każdy może zobaczyć. To sprawia, że człowiek czuje się trochę tak, jakby należał do jakiegoś bractwa składającego się z dwóch osób – nie licząc oczywiście nieświadomej niczego matki założycielki, której nigdy potem w naszych okolicach nie widziałam. Mamy więc z Wojtkiem swój szyfr i wspólny sekret, co daje nam dużo radochy. Zwłaszcza że jest to ten rodzaj tajemnicy, a właściwie „tajemnicy”, która niczego w nas nie narusza i niczemu nie zagraża.

Problem w tym, że Wojtek próbuje dotrzeć również do innych moich tajemnic, zaglądać do tych moich tajnych kopert, tłumacząc, że niby mamy tyle ze sobą wspólnego. To chyba jedyna rzecz, która mnie w nim wkurza.

– Moi rodzice też się rozwiedli – wyznał mi wczoraj przy „karuzeli”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Text © copyright by Dorota Suwalska, 2016

Konsultacja merytoryczna Dominika Soćko

Ilustracja na okładce Katarzyna Bogdańska

Typografia okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Tytuł złożony czcionką Le Grimoire Du Bonheur

Font © copyright by Maelle.K

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Redakcja Ewa Ressel

Korekta Ewa Mościcka, Jolanta Gomółka, Malwina Łozińska

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13094-5

Plik wyprodukowany na podstawie Czarne jeziora, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.