Joanna Jagiełło

Zielone martensy
Fragment

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

PROLOG

Są w życiu człowieka takie momenty, kiedy zmienia się wszystko. Podobno nie jest ich wiele i najczęściej można je policzyć na palcach obu rąk. Nigdy nie wiadomo, ile takich chwil nastąpi, niełatwo też je rozpoznać. Ja mogę ich naliczyć siedem. Już siedem. I nie wiem, czy to nie jest jakaś zła wróżba, bo to tak, jakby mi niewiele już z tego życia zostało, ale może również oznaczać, że po prostu jest bogate. Najważniejsze z tych Ważnych Momentów są dwa ostatnie: dzień, w którym poznałem Optę, i dzień, kiedy zrozumiałem, że są takie chwile, które chcielibyśmy zatrzymać na zawsze.

FELIKS

Po raz pierwszy zobaczyłem Optę na boisku szkolnym. Był dzień sportu. Nienawidzę takich imprez. Powody są dwa, a może nawet trzy.

Po pierwsze: chronicznie nie znoszę pikników, festynów, dni tego czy tamtego. Nie lubię tłumów i tej całej szopki. Tego, że ktoś ci organizuje czas, chociaż wolałbyś poczytać w spokoju książkę albo połazić po ulicach, bo niekoniecznie musisz mieć ochotę właśnie dzisiaj skakać w dal, biec przez płotki lub kosztować ciast przygotowanych w czynie społecznym przez klasę pierwszą dla wspaniałych sportowców. Niedobrze mi się od tego robi.

Po drugie, w szczególności nienawidzę dnia sportu. Bo – nienawidzę sportu w ogóle. Totalnie nie rozumiem tego aspektu życia. Dlaczego trzeba się ścigać, mierzyć, kto dalej skoczy, albo bić się na pięści? Co to w ogóle mówi o człowieku, że biega szybciej niż inni? Czy nie lepiej, żeby usiadł i pomyślał trochę? Wiem, wiem, nie wypada mówić, że nie lubi się sportu, bo zaraz się zacznie. Ten, kto tak mówi, jest fujara i cienias. Cóż, nie zaprzeczam. Zawsze byłem niższy i chudszy od innych, a teraz, w drugiej klasie gimnazjum, wyglądam, jakbym jeszcze był w podstawówce. Kiedyś na wuefie nie udało mi się nawet unieść piłki lekarskiej, a co dopiero nią rzucić. Ale mieli ze mnie bekę, myślałem, że mi bębenki popękają. Najchętniej załatwiłbym sobie zwolnienie z wuefu, i to nie na miesiąc czy na rok, tylko na całe życie. Oczywiście mama nie chce o tym słyszeć, choć gdyby chciała, toby mi załatwiła, w końcu obraca się w środowisku medycznym, nie?

No i wreszcie trzecia przyczyna… Chodzi o to, że nie znoszę współzawodnictwa. W niczym, nie tylko w sporcie. Brzydzę się tym, że ktoś musi wygrać, a ktoś przegrać. Wszystko, co najgłupsze w naszym świecie, zostało wymyślone dlatego, że jest konkurencja. Jeden drugiemu musi dowalić, jak na wojnie. W szkole zresztą też jest trochę jak na froncie, walczy się tu na pięści, ale i na marki ciuchów i smartfonów. Ja się od tego odcinam.

No, mniej więcej. Bo na razie od niczego, choćbym bardzo chciał, nie mogę się odciąć; nie mam nic do gadania, muszę brać udział w tym zafajdanym Dniu Sportu, chociaż pewnie nawet na sto metrów ledwo uda mi się dowlec do mety z wywieszonym jęzorem. Nikt nie pyta, czy mam ochotę publicznie obnażać swoją marną kondycję, jestem przecież więźniem systemu, gdzie każdy musi robić to samo, choćby się zasmarkał i sfajdał w gacie.

Jest, jak myślałem – dobiegam ostatni, nawet Koperkowa się podśmiewa, mimo że jest nauczycielką i nie powinna, ale ten jej czarny meszek nad wargą drży z radości, że Feliks Maślanka, cud natury o wspaniałym nazwisku i wątłej fizys, zamiast biec, już tylko drepcze, bo ostatnie okrążenie go wykończyło. Jak powie jeszcze raz, że powinienem jeść więcej produktów mlecznych (i – he, he – maślanki), to się wcale nie zdziwię, bo ma stały repertuar dowcipów. Dobiegam do mety i opadam na ławkę, upokorzony i wycieńczony, i tak mocno się w tę ławkę wbijam, że jakaś dziewczyna obok aż podskakuje. Patrzę na nią kątem oka: ruda jest, włosy kręcone, czarownica, pewnie się zaraz będzie pieklić, że ze mnie taki cham i prostak, że nawet na ławce nie umiem usiąść jak człowiek.

Ale ona się śmieje. Myślę, że ze mnie, i już się zastanawiam, co odpowiedzieć, kiedy mówi:

– Gdyby zorganizowali zawody w kosmicznym lądowaniu tyłkiem na ławce, to pewnie byś wygrał.

Kulę się w sobie i staram się być jeszcze mniejszy, niż jestem, może się odczepi, ale ona staje nade mną i muszę podnieść wzrok. Słońce mi zasłania, sama staje się słońcem, ma gębę całą w piegach, a te rude włosy wyglądają jak aureola nad głową świętej Cecylii. Uśmiecha się szeroko, ma wielkie zęby z przerwą w środku. Nie mogę oderwać oczu od tych białych zębisk jak u konia.

– Opta jestem. – Wyciąga rękę.

No, tego jeszcze nie widziałem, żeby dziewczyna tak się witała. Ale ja w ogóle mało widziałem, a już na dziewczynach to znam się pewnie najmniej na świecie.

– Opta? – mówię, a raczej piszczę, głos mi się jakoś zepsuł, pewnie z wrażenia. Pomyśli, że jestem głuchy albo głupi, albo jedno i drugie, zresztą nie będzie pierwsza. – Czy Otta?

– W sumie to Ota, Otylia. Ale wolę Opta. To pomysł mamy. A zresztą… nie wiem, czy chcesz słuchać wspaniałej historii mojego imienia. Nie musisz iść?

Tak, teraz widzę, że Koperkowa przywołuje mnie gestem. Zdaje się, że zaraz każą mi znowu się wygłupiać.

– Poczekaj tu na mnie – proszę z desperacją, bo nigdy się nie zdarzyło, żeby jakaś dziewczyna do mnie zagadała, a co dopiero taka z rudą aureolą. Z ociąganiem ruszam w stronę Koperkowej, specjalnie powłócząc nogami. Udaje mi się przywołać na twarz grymas, który ma oznaczać silne dolegliwości.

– Gdzie ty się podziewasz?! – piekli się Koperkowa. – Ile mamy na ciebie czekać? Jest sztafeta, ustawiliśmy cię w pierwszej czwórce.

Zdaje się, że w pierwszej po to, żebym zdążył dobiec przed końcem wyścigu.

– Pani profesor – jęczę – boli mnie brzuch. Nie dam rady, naprawdę.

Marszczę brwi i gnę się wpół, ale jednocześnie uważam, żeby nie przesadzić, poza tym z trudnością tłumię śmiech i zdaję sobie sprawę, że to się zaraz może źle skończyć.

– Pani wie, że biegi na mnie źle działają. Dostałem strasznej kolki.

Patrzy na mnie z politowaniem i też marszczy brwi, jakby chciała mnie przedrzeźniać. Z tym ruchliwym wąsikiem nad górną wargą przypomina chomika, który próbuje ocenić, czy ziarno jest świeże, czy oszukane.

– No dobrze – ustępuje. – Jak nie przejdzie za kwadrans, pójdziesz do pielęgniarki. Idź odpocząć, po sztafecie są skoki w dal, może dasz radę.

Kiwam głową tak smutno, jakbym się martwił tym, że sztafeta mnie ominie, a potem się odwracam i już chcę prawie pobiec, ale sobie przypominam, że przecież boli mnie brzuch, więc wlokę się z powrotem w stronę ławki. Ta cała Opta jest tam nadal, siedzi i patrzy na mnie po prostu. Nawet nie pisze esemesów na komórce, żeby udać, że ją to bawi albo że jej to wisi.

– Hejka. Jak brzuch? Nieźle zagrane – ocenia i znowu się śmieje.

Nie jestem pewien, czy mi się to podoba. Ile się można tak śmiać?

– A ty co? Tobie pewnie starzy załatwili zwolnienie z wuefu na lewo?

– Nie musieli załatwiać, ale rzeczywiście mam zwolnienie z wuefu. Mam astmę. Mogę co najwyżej ćwiczyć jogę. Taki bieg by mnie zabił.

– Mnie też o mało nie zabił – przyznaję. – Może ja też mam astmę, tylko o tym nie wiem?

Dlaczego, jak chcę dobrze wypaść, to zawsze muszę się zbłaźnić? „Może też mam astmę”. Świetnie. Cały ja.

Ale ona znowu się śmieje.

– Wiedziałbyś – mówi. – Posłuchaj.

Zbliża się do mnie. Czuję się nieswojo. Pachnie słodko, jak ciastko. Jest tak blisko, że prawie mnie dotyka. Oddycha głośno i coś w jej oddechu lekko świszczy.

– Słyszysz? Zaraz się muszę zainhalować. To dlatego, że tu jest pełno roślin. Pyłki, no wiesz. Fruwają jakieś dziady w powietrzu, cholery można dostać. Na szczęście niedługo zima! Mam też uczulenie na koty, psy, a największe na konie. Konik machnie ogonem, a ja padam jak mucha. No i mam astmę wysiłkową, czyli sporty nie dla mnie.

– Zazdroszczę. Przynajmniej nie musisz biegać w sztafecie.

To znowu głupie, co mówię, więc oczekuję, że zaraz mi powie, żebym spadał w końcu z tymi moimi niewydarzonymi dowcipami, ale ona mówi zupełnie poważnie:

– Racja. To duży plus. Mogę się na przykład teraz relaksować i prowadzić interesującą konwersację.

No nie, chyba nie mówi o rozmowie ze mną. Milknę. Nie mam pojęcia, co dalej. Na szczęście ona należy do tych, które cały czas nawijają.

– To co, chcesz posłuchać historyjki o moim imieniu?

– Jasne.

– Myślisz czasem o chwili, w której powstałeś?

– Kiedy się urodziłem? – pytam, bo dla wielu ludzi to jest to samo.

– No nie. Kiedy zostałeś poczęty – mówi wprost.

Oczywiście, że myślę. To pierwszy Ważny Moment z tych, które do tej pory zmieniły moje życie. Więc myślę. Najwięcej chyba o tym, czy w ogóle gdzieś byłem, zanim powstałem, ale przecież nic nie powstaje z niczego i nic w przyrodzie nie ginie, więc nawet jeśli istniałem tylko w postaci atomów albo jakiegoś gwiezdnego pyłu, to przecież byłem ja. Choć oczywiście oficjalny moment mojego poczęcia wypada w pewne wakacje na początku dwudziestego pierwszego wieku. Z moich kalkulacji wychodzi, że musiał być to lipiec, skoro urodziłem się w marcu. Mama nigdy nie chce ze mną o tym rozmawiać, uważa, że to nie są tematy dla dzieci. Ciekawe, że dorośli tak często zmieniają perspektywę. Raz jesteś dla nich dzieckiem, a raz prawie dorosłym, w zależności od tego, czego od ciebie chcą, albo czego nie chcą, żebyś robił. Znalazłem stare zdjęcia na pawlaczu, mama co prawda wycięła z nich ojca, ale została plaża, ręcznik i morze. I data w rogu też została, 12 lipca, mniej więcej dziewięć miesięcy przed moim urodzeniem, dlatego można domniemywać, że to stało się właśnie wtedy, bo mama jest na tym zdjęciu promiennie uśmiechnięta. Ojca z tej fotki usunęła, więc nie wiem, jaką miał minę, no ale trudno sobie wyobrazić, że był smutny, bo raczej się wtedy jeszcze kochali. Ciekawe, kto im to zdjęcie zrobił, nie było wtedy jeszcze selfie-sticków, nawet komórki były jakieś przedpotopowe. Wyobrażam sobie, że ustawili aparat na zamku z piasku albo kopcu kamieni i włączyli samowyzwalacz, lubię sobie wyobrażać takie rzeczy, nieznane szczegóły. Nawet chyba wolę je sobie wymyślać, niż żeby ktoś mi powiedział, jak było naprawdę.

– Czasem myślę – odpowiadam lakonicznie.

To całe streszczenie, na jakie mnie stać. Głupio jest rozmawiać o takich rzeczach.

Opta odsłania zęby w uśmiechu.

– No więc tak: w te romantyczne wakacje, kiedy rodzice mnie stworzyli z niczego, rozumiesz… – zawiesza głos. – Nie, no wiem, że to może głupie w ogóle się zastanawiać, jak to było, kiedy ze sobą spali, no wiesz, i z tego zrobiło się dziecko… Jak o tym myślę, to mi jakoś dziwnie, ale myślę… w każdym razie sprawdziłam w internecie i – bingo! Otylia Jędrzejczak, no wiesz, ta sławna pływaczka, właśnie wtedy zdobyła złoty medal w Helsinkach na dwieście metrów motylkiem, no i tak sobie ich wyobrażam, jak nad tym jeziorem się migdalą, a potem wracają do obskurnej, taniej kwatery, włączają telewizor, bo jest na wyposażeniu, i tam Otylia dopływa jako pierwsza i mama mówi: „Adam, jakby co, to nazwiemy ją Otylia, a jak będzie chłopak, to chyba Otto”. Chichrają się strasznie i kotłują w tej pościeli, aż w końcu wtyczka od telewizora wypada z kontaktu i potem jest już tylko ciemność…

– Matka ci to opowiedziała?

– Nie matka – prostuje. – Mama. Brzydkie słowo: matka, nie?

– Może nie brzydkie, ale na pewno mniej czułe.

– Wyobraź sobie, że nie dowiedziałam się tego od mamy ani od taty. Sama to wykoncypowałam.

Chyba mamy ze sobą coś wspólnego. Wymyślanie rzeczywistości.

– To znaczy, mama powiedziała, że to na cześć Otylii Jędrzejczak, bo ją ceni jako sportowca i tak dalej, no ale jest przecież tyle sportsmenek o znacznie piękniejszych imionach. Otylia to jakby była otyła, jakaś grubaska, no, okropniejszego imienia nie mogę sobie wyobrazić… szczególnie przy moim wyglądzie…

Patrzę na nią, nie zwróciłem na to wcześniej uwagi, może dlatego, że w ogóle nie patrzyłem na jej figurę, tylko na te włosy i uśmiech, ale Opta rzeczywiście jest pulchna. Nie gruba, tego bym nie powiedział. Jest… jak donat. Donat ubrany w długą spódnicę w jaskrawe, różowe kwiaty, żółty sweter i zielone martensy.

– Jak byłam mała, mówili na mnie Ota. A potem mama zaczęła mówić Opta. Bo podobno nie widziała bardziej optymistycznego dziecka. Może i lepiej, bo sportowe imię dla fajtłapy z astmą to trochę słabo, nie?

– Wcale nie wyglądasz na fajtłapę – mówię. – Po prostu…

– Jestem trochę chora. Troszeczkę – dopowiada. – Ech, nieważne. Mam ochotę na ciacho. Na szczęście nie mam chorego żołądka i mogę jeść, ile wlezie. Co zresztą widać. Idziemy?

– No, jak Koperkowa zobaczy, że z bolącym brzuchem jem ciastko…

– To nie będziesz jadł. Będziesz patrzył, jak ja jem. A umiem świetnie jeść, to jedna z rzeczy, jakie najlepiej mi w życiu wychodzą. Wiesz, że jest taka artystka, co w jednej galerii obierała ziemniaki? No to ja mogłabym tak sobie usiąść na stołku i jeść ciastka. Nazwałoby się ten happening Grubaska je ciastka i całe miasto przychodziłoby oglądać.

Parskam śmiechem. Ona mi odpowiada śmiechem jeszcze głośniejszym, tak ze dwa razy mniej więcej. Brzmi tak, jakby ktoś do metalowego wiadra wsypał szklane kulki. Schyla się za ławkę i wyciąga gitarę. Nie zauważyłem jej wcześniej.

– Grasz? – Nie mogę się powstrzymać i pytam prosto z mostu.

– Nie, tak sobie noszę, dla szpanu. – Znowu się chichra, jakby to był normalny sposób porozumiewania się. – No jasne, że gram. Mam lekcję po szkole, na Łowickiej, dlatego ją tu przywlokłam.

Zarzuca gitarę na plecy i teraz wygląda naprawdę odlotowo, z tymi włosami, uśmiechem i gitarą. Ja jej na pewno nie powiem, że grałem kiedyś na keyboardzie, a nawet chodziłem do szkoły muzycznej, jeszcze by chciała, żebym pokazał, co umiem. Już sobie to wyobrażam: siedzimy razem, ja gram na klawiszach, ona na gitarze i śpiewamy na dwa głosy, a na trybunach na boisku zbiera się dosłownie cała szkoła i rzuca w nas pomidorami jak na Tomatinie.

Staram się nie iść zbyt żwawo, żeby nikt się nie zorientował, że symuluję. Tak naprawdę jednak rozpiera mnie energia. Dawno nie byłem taki radosny. To żałosne: zdaję sobie sprawę, że ta radość zapewne wynika z faktu, że zwykle nikt ze mną nie rozmawia. Ale nie, czy cieszyłbym się tak samo, jakby wdał się ze mną w pogawędkę jeden ze szkolnych mięśniaków? Niekoniecznie.

Opta wlepia wzrok w słodycze, a jej oczy lśnią. Przypominam sobie, że mam dychę. A może by tak zachować się jak dżentelmen i kupić jej to ciastko?

– Które chcesz? – pytam i przełykam ślinę, dziwnie zgęstniałą, chyba z przejęcia. – Kupię ci.

– No co ty! – Śmieje się, odrzuca głowę w tył, zamiata tymi rudymi włosami. – Sama kupię. W końcu jest równouprawnienie, nie?

– A co to ma do równouprawnienia, że chcę ci kupić ciastko? – dziwię się. – Chyba nie jesteś feministką?

Znów głupi tekst.

– Oczywiście, że jestem – obrusza się. – Każdy mądry człowiek jest feministą, ty nie?

– Ja? Przecież jestem facetem. – Teraz ja się śmieję. – Też pomysł!

– Wiesz co? – mówi. – Robisz się całkiem ładniejszy, jak się śmiejesz.

Całkiem ładniejszy? Zaczynam mieć wrażenie, że ta Opta to ma nierówno pod sufitem. Ale już się odwraca, kupuje kawał ciasta czekoladowego i sernik z galaretką. Trzyma obie tacki w ręku, kiedy przychodzą jakieś dwie dziewczyny. Jedna ją popycha, widzę, że umyślnie. I ten czarny czekoladowy prostopadłościan spada na trawę. Opta mało się nie przewraca pod ciężarem gitary na plecach. Druga smukła blondynka rechocze.

– Się grubaska nie pożywi – mówi ta pierwsza. I znowu chichoczą.

Wstydzę się za nie, chociaż ich nie znam.

– Ej – protestuję. – Trochę przesadzacie.

– Och, szczawik broni naszej grubaski! Patrzcie, Otyła Otyla ma adoratora! Ale kto to jest? Kolega z piątej? Uważaj, bo ci pampers przecieknie! Chociaż może jak mu coś zagrasz, to ci kupi w nagrodę nowe ciasteczko?

Czuję się zupełnie do bani, bo nie potrafię nic zrobić, nic odpowiedzieć, pochylam tylko głowę, jak zawsze przegrany w takich sytuacjach. Ale one już odchodzą, widzę to kątem oka, podnoszę więc głowę.

– Nie przejmuj się nimi – mówię. – Kupię ci drugie.

– Nie żartuj. – Wzrusza ramionami i podnosi ciastko z trawy. – Krótko leżało, nie?

Patrzę na nią, jak je. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak jadł. Przy każdym kęsie przymyka oczy, długo przeżuwa, a gdy przełyka, to ten wyraz błogości na jej twarzy robi się jeszcze wyraźniejszy. Ona pochłania ciastka, a ja pochłaniam wzrokiem ją. Przy ostatnim kęsie sernika przypomina sobie o mnie.

– Chcesz kawałek?

Kręcę głową.

– Przecież mam straszne bóle brzucha, to może być nawet wyrostek…

Tym razem to ja wybucham śmiechem. Wszystko nagle wydaje się lekkie i piękne, jej ruda aureola, wielkie zęby i okruszki ciasta, które spadają na trawę. Wyrzuca tacki do niebieskiego worka na śmieci zamocowanego na stojaku.

– Przepraszam – mówię, a raczej mi się wyrywa.

– Za co?

– Że… – Nie wiem, jak to powiedzieć. Tak mi się wyrwało to „przepraszam”, pewnie dlatego, że ta dziewczyna jest taka szczera i w jej obecności człowiek też mówi to, czego za żadne skarby nie powiedziałby w innej sytuacji. – No, za to, że nie ukręciłem łbów tym twoim koleżaneczkom. Że ich nie spuściłem w kiblu ani nic w tym rodzaju.

– Przestań. Po prostu mnie nie lubią i tępią, ale ja się tym w ogóle nie przejmuję. Przecież i tak nie uderzyłbyś kobiety, nie?

– No nie – przyznaję zgodnie z prawdą, choć tak naprawdę to nie wiem, jaka jest dobra odpowiedź. Gdybym tak powiedział przy mięśniakach, toby mnie pewnie wzięli za cieniasa.

– Ja się nie przejmuję tymi, co mnie nie lubią. Szkoda energii. Po co? Niech sobie gadają, mnie to w żaden sposób nie dotyka.

– Poza tym nie jesteś gruba – mówię odważnie. Naprawdę, w życiu nie pomyślałbym, że tak będę gadał z dziewczyną.

– Trochę jestem. I co z tego? W rzyci to mam, znaczy w dupie, po śląsku. Moja mama też była trochę gruba, a potem stała się największą laską na osiedlu. A nawet jakby nie, co z tego? W tym świecie jest miejsce i dla grubych, i dla chudych. A ja mówiłam ci, że w jedzeniu nie mam sobie równych.

– Widziałem – odpowiadam z uśmiechem.

I wtedy niestety przychodzi Koperkowa.

– Maślanka, chodź no tu – komenderuje. – Jak brzuch?

– Lepiej.

Nie ma już sensu kłamać.

– No. To dobrze. Proszę za mną.

Obrzucam Optę przepraszającym uśmiechem. Co robić. Jestem tu przecież więźniem i muszę podporządkować się żądaniom oddziałowej.

Dzień sportu się skończył. Potem wypatrywałem Opty, ale nigdzie jej nie było. Wróciłem więc do domu albo czegoś, co powinno nim być.

Wika siedzi przy stole kuchennym i gra na komórce. Zlew jest pełen brudnych naczyń, a z kosza na śmieci aż się wylewa.

– Gdzie babcia? – pytam.

– Leży. – Wika wzrusza ramionami. – Głodna jestem.

– A obiadu w szkole nie jadłaś?

– Jadłam. Ale to było dawno.

– Nie mogłaś czegoś sobie zrobić? Albo chociaż pozmywać?

– Jak widzisz, nie mogłam.

Krótkie pytania, krótkie odpowiedzi. Jak zwykle. Wika. Po drugim Ważnym Momencie, tym, kiedy przyszedłem na świat, przyszedł trzeci – narodziny Wiki. Z obu mało co pamiętam, choć urodziliśmy się w tym samym szpitalu, na Solcu, i gdyby mnie tam wpuszczono po jej urodzinach, może przypomniałbym sobie coś z własnych. Ale nie wpuszczono.

To trzeci Ważny Moment, nie tylko dlatego, że od tej pory mam rodzeństwo, ale dlatego, że Wika pochłonęła całą uwagę mamy. Od tej chwili przestałem być jej dzieckiem, zostałem synem ojca, czyli właściwie niczyim, bo ojciec już wtedy mało się w naszej rodzinie udzielał. Nie chcę się skarżyć, ja rozumiem, że mama bardzo chciała mieć córeczkę i w ogóle, a w złości to mi parę razy powiedziała, że jestem podobny do ojca, więc się nie dziwię, że za mną nie przepada.

Wika to co innego, jej nie dało się nie lubić, bo to taka mała słodka blondyneczka, która sobie każdego okręca wokół palca w pięć minut. Okręcała. Z małej słodkiej blondyneczki nic nie zostało. Wraz ze ściemnieniem włosów ściemniała jej osobowość. Teraz w wieku zaledwie dziesięciu lat przypomina trudną nastolatkę. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby za szkołą paliła papierosy z tymi swoimi psiapsiółami, klubem Orlic, które wyglądają jak rockowa wersja Spice Girls albo te potwory z Monster High, ulubionego kiedyś serialu Wiki, który już teraz jest passé, wyrosła z niego, tak jak z sukienek. Teraz nosi czarne dżinsy i koszulkę z napisem Fuck Off. Dobrze, że babka nie zna angielskiego.

W przeciwieństwie do mnie Wika jest w szkole popularna. A więc rodzicom udało się wyprodukować również egzemplarz, który nie jest przegrany już na starcie.

– Matka… mama się odzywała?

Kręci głową.

Uhm. Idę do babci.

Jej pokój, zaadaptowana dla babci dawna sypialnia mamy na pięterku, pachnie lekami i starością. Starość ma swój zapach, wiem, odkąd babcia tu mieszka. Ma już prawie osiemdziesiąt lat, chociaż mama dopiero czterdzieści. Babcia długo nie miała dzieci, sama mówi, że mama im się trafiła jak ślepej kurze ziarno. Jak już stracili nadzieję.

– Hej, Babi – mówię. – Jak leci?

– A ty co taki zadowolony?

No tak. Matka by pewnie nic nie zauważyła, ale babka ma radar na wszystkie niuanse mojego nastroju.

– Wygrałeś w biegach?

– Babcia! Nie żartuj. Po prostu… – I już jej chcę opowiedzieć, że poznałem miłą dziewczynę i w ogóle, ale jakoś mi to nie przechodzi przez gardło. – Jakiś mam dobry nastrój. Bez powodu.

– Akurat. – Babka mruży oko.

– A ty jak się czujesz?

– Świetnie. Coraz lepiej. Coś dzisiaj byłam słaba, ale dochodzę do siebie.

– Babciu… – zaczynam z ociąganiem, z nią trudno rozmawiać na takie tematy. Zachowuje się, jakby była trzy razy młodsza. – Może powinnaś iść do lekarza?

– A gdzie mi tam te konowały! – obrusza się. – Przecież muszę się wami zajmować! Nic mi nie jest! Gadam, znaczy żyję. Muszę po prostu trochę odpocząć. Zgaś światło, Feluś.

Tak wygląda mój dom. Wika grająca na komórce, babcia leżąca na górze i ja: szkolny looser, specjalista od brudnej roboty, który zaraz zakasze rękawy i będzie zmywał naczynia. Nikogo więcej w tym domu nie ma i jeszcze przez jakiś miesiąc nie będzie. Albo i dwa. Bo… no właśnie.

Pewnego dnia – miałem wtedy siedem lat, a Wika trzy – ojciec całkiem znikł z naszego życia. To ten Czwarty Moment. Nie żebym odczuł to jako jakąś wielką zmianę, bo – tak jak już mówiłem – i wcześniej rzadko w domu bywał. Jeździł tirami i wpadał tylko kilka razy w miesiącu, ale mama przeżyła to mocno, bo nagle zabrakło pieniędzy, musiała iść do pracy, a Wikę oddać do przedszkola. Mama jest pielęgniarką i bardzo słabo zarabiała, ciągle nie mieliśmy kasy, bo przedszkole też kosztowało, trzeba było płacić czynsz, kupować podręczniki i ubrania, i wszystkie te rzeczy − za każdym razem mama tylko wzdychała. Od ojca nic nie dostawaliśmy, a jak babcia mówiła, żeby mama go pozwała o alimenty, to ona na to, że od niego nic nie potrzebuje. No, to były ciężkie czasy, gdyby babcia mi czasem czegoś nie kupiła, to nie wiem, bo zawsze Wika była pierwsza w kolejności. Nie chcę się skarżyć, bo przecież jakoś dawaliśmy sobie radę… aż do pewnego momentu.

No właśnie. Piąty Moment to ten, kiedy mama po raz pierwszy wyjechała do Niemiec. Miałem wtedy dwanaście lat, a teraz mam czternaście. Zostaliśmy z babcią i nie było tak źle. Mama się tam opiekowała jakimś dziadkiem i przez miesiąc zarobiła tyle, że spłaciliśmy część długu w spółdzielni mieszkaniowej. Kupiła też komputer i nową pralkę, bo stara była zepsuta, i w ogóle wydawało się, że nastały nowe, lepsze czasy.

Miała wyjechać na krótko, zastępowała tam kogoś. Ale potem przyszły następne wyjazdy. I częściej jej nie było, niż była. Jakoś sobie radziliśmy, dopóki babcia nie zachorowała. Ledwo chodzi i potrzebuje mnóstwo forsy na leki, no i teraz mama mówi, że tym bardziej musi jeździć do pracy. Zrobiło się kitowo.

– Wynieś chociaż śmieci – mówię do Wiki, a ona patrzy na mnie spode łba.

– Przecież widzisz, że odrabiam lekcje. Dobrze wiesz, że w czwartej klasie są wyższe wymagania.

– Przecież nie odrabiasz, tylko grasz.

– Nie gram. Sprawdzałam na Fejsie, co było z matmy.

Widziałem, że grała. Naprawdę potrafię to odróżnić, ale nie mam siły się z nią kłócić. Zaczynam zmywać z nadzieją, że to ją wykurzy do jej pokoju, bo naprawdę nie chce mi się już nawet na nią patrzeć. Nic nie robi i wszystko ma w nosie, nikt jej nie wychował, więc trudno, żeby mnie się to udało. Chciałbym, żeby mama już wróciła i zajęła się tym wszystkim.

Wika nie wychodzi, ale zakłada słuchawki na uszy, pewnie po to, żeby nie słyszeć odgłosów zmywania. Jednak coś jadła, wiem, bo próbuję odmyć garnek po budyniu. Oczywiście nie przyszło jej do głowy, żeby mi zostawić choć trochę. Ciekawe, czy zaniosła babci… I czy babcia w ogóle coś jadła.

– Wika…

Udaje, że nie słyszy, ale próbuję się przebić przez słuchawki, w końcu nawet przez słuchawki przecież coś jednak słychać. Potrząsam nią i zdzieram jej słuchawki z uszu.

– Aua! – piszczy. – To boli! Zabieraj się z tymi łapami.

– Dlaczego zżarłaś budyń i nic nie zostawiłaś?

– Zostawiłam – mówi. – W lodówce. Dla babci zostawiłam, ale nie chciała.

Cóż, a już myślałem, że ma wobec mnie jakieś piękne, siostrzane uczucia. No ale przynajmniej przygotowała coś dla babci.

– Możesz zjeść, jak ona nie zje – zezwala łaskawie.

Idę do babci. Nie, nie idę, przecież chciała się przespać. Cholera, niepokoi mnie to, babcia zawsze była na chodzie, nigdy wcześniej nie widziałem, żeby spała w dzień. Nie wiem, co robić. Zmusić ją, żeby poszła do przychodni, a może wezwać lekarza? Próbuję dzwonić do mamy, ale włącza się poczta głosowa. Teraz pracuje u takiego gościa, gdzie jest słaby zasięg. Wchodzę po schodach, cichutko uchylam drzwi i słyszę, że babcia pochrapuje. No, jeśli śpi, to chyba wszystko jest jednak w porządku.

Wracam do zmywania. Wika oczywiście śmieci nie wyniosła. Odstawiam ostatnie talerze na suszarkę i mocno zawiązuję worek. Niby to pachnący truskawkami, ale jak dla mnie to i tak strasznie śmierdzi.

Znoszę worek na dół. Szczerze mówiąc, dość już mam tego dnia. Przypomina mi się spotkana na boisku dziewczyna i jej uśmiech. Ciekawe, czy też by się tak uśmiechała, jakby codziennie musiała zmywać górę brudnych naczyń piętrzących się w zlewie?

WIKA

Nie mam zamiaru zmywać ani wynosić śmieci! Żadna z moich koleżanek tego nie robi. Mają normalne domy, nie to co ja. Na szczęście tu nie przychodzą, to ja chodzę do nich. Zawsze mówię, że rodzice są surowi i nie lubią gości, to w zupełności wystarcza. Jak chcę, to potrafię być miła i ich rodzice mnie lubią. Dobrze się uczę, to wystarcza. W zeszłym roku byłam najlepsza w klasie. No, zobaczymy, jak będzie teraz, są te wszystkie nowe przedmioty i już chyba nie będzie można się tak obijać. Ale to moja strategia przetrwania: uczyć się jak najlepiej, wtedy wszyscy dają ci spokój. Mama i babcia zadowolone, a Feliks niech się nie wtrąca. On jest starszy i to on powinien zająć się wszystkim. Ja muszę się zająć sobą.

Tak naprawdę sytuacja nie jest zła. Kiedy mama siedzi w domu, to zaraz łazi za mną i mnie wypytuje, cały czas jej się wydaje, że mam sześć lat. Nie zauważyła, że już nie chodzę na kinderbale! Teraz założyłyśmy z dziewczynami klub i robimy różne fajne rzeczy. Włączam komputer i wchodzę na grupę.

„Pójdźka, odbiór” – piszę. Pójdźka to taka sowa. Wszystkie mamy jakieś ptasie ksywy.

„Jastrząb, odbiór” – pisze Majka.

„Orlica – to Zuza. – Co tam?”.

„W porzo – piszę. – Jutro po szkole w Domku na Drzewie?”.

Domek na Drzewie to też ksywa. To nie jest żaden domek. Nazywamy tak takie miejsce za szkołą. Jest dziura w płocie, o której wiemy chyba tylko my, wychodzimy na parking i siadamy na takich niskich murkach. Nikogo tam nie ma, a samochody zaparkowane są chyba na wieczność.

Majka wymyśliła taką zabawę, że dzwonimy do różnych osób, przypadkowych, albo wysyłamy esemesy. Wczoraj dzwoniłyśmy z pytaniem, czy pan lub pani zamawiali pizzę i że będzie opóźnienie. Niezła beka, bo ci ludzie w ogóle nie wiedzą, o co chodzi. My to w dodatku nagrywamy, mamy takie apki w telefonie i potem odsłuchujemy, genialna zabawa. Najlepiej, jak się denerwują tak strasznie, ale potem zawsze przepraszamy, że pomyłka. Na szczęście jeszcze nikt nie oddzwonił, przynajmniej do mnie.

„Jutro akcja pizza?”.

„Kabanosy – pisze Majka. – Dzień dobry… pan zamawiał u nas kabanosy?”.

Na samą myśl o tym już padam ze śmiechu.

No więc właściwie to całe szczęście, że mamy nie ma, bo jak ją znam, to zaraz by chciała przychodzić po mnie do szkoły i w ogóle mnie pilnować. W zeszłym roku parę razy przyszła i wystarczy. Co za obciach, jeszcze mnie całuje na powitanie, koszmar. Na szczęście nikt tego nie widział, bo nie wiem, co by było. W szkole jest jak na wojnie, wystarczy się raz tak pośliznąć i jesteś skończona. Orlice rzeczywiście są jak drapieżne ptaki. Mnie by też pożarły, gdyby się na przykład dowiedziały, jak jest w domu. Oczywiście, ja też jestem Orlicą, ale cały czas się boję, że ktoś się dowie, że tak naprawdę nie powinnam do nich należeć. Nie powinnam, bo… no, wystarczy raz odwiedzić Majkę albo Zuzę, żeby wiedzieć dlaczego.

Przede wszystkim: one wszystko mają. Jak mówię mamie, żeby mi kupiła tablet i PS4, i nowy rower, bo stary się już nie nadaje, i converse’y, i fiszkę, bo wszystkie dziewczyny mają fiszki, to oczywiście zaczyna się stara śpiewka:

– A co to jest PS4?

– To Play Station. Do grania.

– Wiesz, co sądzę na temat gier.

O, tak, znakomicie wiem, co sądzi na temat gier. Mniej więcej to, co ja na temat wątróbki. Nigdy tego nie spróbowałam ani nie spróbuję, a i tak wiem, że ohydne i nie nadaje się do jedzenia.

– To nie kupisz mi PS4?

– A ile to kosztuje?

– No nie wiem… pewnie parę stów.

Wtedy ona prawie mdleje i mówi, że w takim razie mogę zapomnieć, bo gry naprawdę szkodzą na mózg i tak dalej, i jakbym była mądrzejsza, tobym rozumiała, że mieć jest mniej ważne niż być. Rozumiem, że gdyby kosztowało trzy dychy, toby kupiła, chociaż jest przeciwniczką gier. Wydaje mi się, że to się nazywa hipokryzja. Bo ona udaje, że nie kupi, ponieważ gry są szkodliwe i w ogóle, a tak naprawdę nie kupi, bo jej szkoda wydać tyle pieniędzy.

– No to converse’y – mówię przymilnie, nigdy nie tracę nadziei, że na coś uda mi się ją naciągnąć. – I tak muszę mieć jakieś buty do szkoły.

– A co to są converse’y?

Te rozmowy z dorosłymi przypominają dialog Ziemianina z kosmitą. Jak można żyć i nie wiedzieć, co to są converse’y?

– Trampki. Są świetne.

No i zgadnijcie, jakie będzie następne pytanie.

– A ile kosztują?

– To zależy. Ze dwie stówy.

– Tyle za trampki? Zwariowałaś.

Wiem, ona i tak nie zrozumie, że to kultowe buty. Będzie uważała, że równie dobrze można nosić trampki kupione w Tesco.

– No to fiszkę. Fiszka kosztuje tylko stówę.

– Tylko stówę. Spróbuj sama zarobić stówę, to pogadamy. A co to jest fiszka?

– Taka deskorolka.

– Deskorolka? – Mina mamy robi się bardziej przychylna i wiem dlaczego, w końcu deskorolka to sport, a sport to zdrowie.

– Kupisz mi na urodziny? To już za miesiąc!

– No może. Pomyślę.

Mina zadowolonego kota wróży powodzenie misji fiszka. Może naprawdę ją dostanę. Świetne te deskorolki! Dziewczyny mają, oczywiście, i coraz lepiej na nich jeżdżą, no bo mają na czym ćwiczyć. A ja się wstydzę nawet poprosić, żeby na chwilę pożyczyły.

OPTA

– Jest tu kto? – pytam, przechodząc przez drzwi. Głupie pytanie, ktoś być musi, skoro jest otwarte. Ale na mój widok cieszą się tylko koty. Na szczęście mam koty, które mnie lubią. Bolek i Lolek, tak je nazwałam, na cześć mojej ulubionej bajki w dzieciństwie. Starszy, Bolek, ma już cztery lata, jest czarnym, dostojnym kocurem, który nigdy nie zrywa się bez celu. Wszystko i wszystkich obserwuje zza wpółprzymkniętych powiek, jakby mówił: „Nie fatygujcie mnie bez powodu, teraz zajmuję się myśleniem”. Zwykle siedzi na kanapie, a jak mu się na to pozwala, to na fotelu. Lubi mieć miękko. Lolek, dwuletni kocur w kolorze mleka, to przeciwieństwo Bolka. Jego ulubionym punktem obserwacyjnym jest wysoka półka nad wejściem do kuchni. Kiedyś trzymaliśmy na niej różne wazony i jakieś figurki, ale gdy tylko Lolek do nas trafił, szybko zamieniły się w stłuczkę porcelanową.

Lolek widzi, że wchodzę, i zeskakuje natychmiast na stół, potrąca cukierniczkę i przybiega do mnie jak pies, a ja go zaraz przewracam na plecy i głaszczę białe futro. Uwielbia to. Najbardziej żałuję, że mama nie zdążyła go poznać.

– Cholerny kot – mówi Marta.

– Cześć, Marta! – wołam w jej stronę. – Cześć, tato.

Marta próbuje zebrać cukier.

– To nie jest przecież możliwe, żeby takiego dzikusa trzymać w domu. Tę półkę trzeba zdemontować, Adaśku, to nie będzie miał z czego skakać.

O, nie, no co za pomysł! I jak znam życie, to tata się zaraz uśmiechnie i powie: „Tak, tak, Martusiu, oczywiście”. Ta kobieta źle na niego wpływa. Oby się szybko odkochała.

– Może lepiej przesunąć stół – proponuję. – Zamienić miejscami z fotelem. Wtedy będzie skakał na fotel.

– Tego tylko brakowało, żeby mi skakał na głowę! – obrusza się Marta.

Ona nie ma za grosz poczucia humoru. Co tacie się w niej podoba? Chyba włosy. A może ma jakieś dobre cechy, o których jeszcze nie wiem. Pewnie tak.

Tata się nie odzywa. Patrzy tylko na Martę, jakby się zastanawiał, co powinien powiedzieć, żeby ją zadowolić.

– Wynieś śmieci – mówi w końcu do mnie.

Tak, tak, baśń o Kopciuszku jest prawdziwa. Rzeczywiście: była sobie dziewczynka, która pewnego dnia zupełnie niespodziewanie straciła mamę. A potem w życiu jej taty zaczęły się pojawiać inne kobiety. Które nie bardzo lubiły Kopciuszka.

Idę do śmietnika. Altana z kontenerami znajduje się przy ostatniej klatce, więc jak się mieszka w pierwszej, tak jak my, to trzeba ładny kawałek podejść. Właściwie nawet to lubię, ale niektórzy narzekają, szczególnie starsi ludzie. Widzę właśnie taką jedną, która z zaciętym wyrazem twarzy niesie wypełnioną po brzegi torbę z Biedronki. Podbiegam.

– Może ja pani pomogę? – proponuję.

Jej wyraz twarzy w ogóle się nie zmienia.

– Nie trzeba – burczy i mija mnie, a ja zostaję z otwartą buzią.

Niektórzy ludzie są trudni, fakt. Mama uważała, że jestem naiwna, skoro myślę, że wszyscy są dobrzy i trzeba im pomagać. Że jestem zbyt wielką idealistką na te czasy. Ja nie używam słowa: „dobry” albo „zły”. Bo mnie się wydaje, że każdy człowiek jest mieszanką obu tych elementów i nie ma nawet sensu wnikać, który z nich przeważa. Z mojego punktu widzenia ludzie dzielą się na łatwych i trudnych.

Na przykład Marta jest trudna. I trudno jest mi ją polubić. Ale wierzę, że ma jakieś dobre cechy, o których nie wiem, skoro tata się w niej zakochał. Może jemu pokazuje jakąś inną twarz… Za to ten chłopak, Feliks, należy do ludzi łatwych. Od razu go polubiłam. Ciekawe, do której chodzi klasy – na pewno nie do pierwszej, bo widziałabym go na moim rozpoczęciu roku.

Tata i Marta siedzą przy stole i piją wino, kiedy wracam.

– Jak tam w pracy, tato? – pytam.

Tata pracuje w agencji reklamowej. Tworzy kampanie znanych marek. I właśnie w pracy poznał najpierw Beatę, rok po śmierci mamy, potem Andżelikę, teraz Martę. Wszystkie dwa, trzy razy młodsze od niego. I wszystkie chciałyby zaistnieć w świecie show-biznesu, zostać modelkami albo aktorkami. Marta przyszła na casting do reklamy szamponu. Włosy ma naprawdę zabójcze, naturalny blond i takie lśniące i gładkie, jakie moje oczywiście nigdy nie będą.

– W porządku – mówi tata. – Zjesz coś?

– Ona nie powinna tyle jeść – wtrąca Marta.

Jedną z cech ludzi trudnych bywa, że zwracają się do ciebie w trzeciej osobie.

– Zjem – odpowiadam z uśmiechem. – Ja raczej nie mam aspiracji, żeby zostać modelką – wyjaśniam spokojnie. – Z moją figurą i naturalną skłonnością do tycia byłoby to trudne. Nigdy nie będę wyglądać tak jak ty. Ale jestem strasznie głodna.

Kaszlę. Muszę się zainhalować.

– Czy ona nie ma przypadkiem alergii na koty? Adaśku, powinieneś ją przebadać.

Niedobrze. Oczywiście, że mam alergię na koty, bo w domu łapią mnie duszności bardziej niż na powietrzu. Ale co z tego? Przecież nie oddam Bolka i Lolka!

Bolka dostałam od mamy na urodziny, rok przed jej śmiercią. Zginęła w wypadku samochodowym. Jechała, żeby odwiedzić mnie na koloniach, i jakiś kierowca jadący z naprzeciwka nagle zjechał na jej pas. On też zginął, jechał bardzo szybko. Miał ileś tam promili we krwi. Ciężko mi o tym myśleć spokojnie, ale jedno, co wiem, to jest to, że nie cierpiała. Lekarze z karetki powiedzieli tacie, że zginęła natychmiast. To słabe pocieszenie, ale może to lepiej, niż gdyby na przykład zachorowała na raka i męczyła się miesiącami.

Najbardziej boli mnie to, że nie mogłam się z nią pożegnać. Z drugiej strony dzięki temu mam poczucie, że ona cały czas tu jest. Często z nią rozmawiam, jak nikt nie słyszy. A czasem odnoszę wrażenie, że jakaś jej część pozostała w kociej osobowości Bolka. Bo mama też była taką filozofką jak ten kot. Spokojna, zawsze łagodna, słuchała cierpliwie, co się do niej mówiło, nawet jak wygadywałam jakieś głupoty.

Nie mam do taty pretensji, że już po roku poznał dziewczynę, rozumiem, że czuł się samotny. Ale z drugiej strony te dziewczyny tak strasznie różnią się od mamy, że czasem się zastanawiam, czy on w ogóle mamę kochał, skoro one są takie inne. Staram się o tym nie myśleć, tylko spojrzeć na całą sytuację pozytywnie. Może tata jest jednak szczęśliwszy, że ma kogoś? No a poza tym jest jeden plus: gdyby nie Beata, jego pierwsza dziewczyna po mamie, nie byłoby Lolka. Bo ja Lolka znalazłam. Ktoś porzucił takiego małego kociaka pod naszym śmietnikiem. Biedny był strasznie, głodny i odwodniony. Siedział i czekał na zmiłowanie. A ja poszłam ze śmieciami i wróciłam z kotem. I wtedy Beata się wstawiła za mną i za Lolkiem. Może chciała się wkupić w moje łaski, a może po prostu lubiła koty: trudno powiedzieć, bo nie zdążyłam jej zbyt dobrze poznać – bardzo szybko zniknęła z naszego życia. Ale Lolek został. Tata go polubił, nawet bardziej niż Bolka, i na początku sprawiało mu frajdę, że on tak skacze po meblach.

Niestety, nowe dziewczyny nie podzielały naszego zachwytu i tata teraz się tak zachowuje, jakby Lolka nie lubił. Biedny tata, nigdy nie potrafił bronić swoich przekonań. Po prostu bardzo się boi, że ktoś go przestanie akceptować. I nie chodzi tu tylko o kota.

Beata na przykład nie tolerowała telewizji w żadnej postaci, więc tata przestał oglądać mecze, chociaż kiedyś to uwielbiał. Telewizor włączał potajemnie, jak jej nie było, i z niepokojem patrzył na zegarek: gdy miała przyjść, to pięć minut wcześniej gasił telewizor, nawet w połowie meczu. Natomiast Andżelika lubiła chodzić na imprezy, czego tata nie znosi, ale chodził z nią dla świętego spokoju i cierpiał. Marta z kolei jest wegetarianką i tata przy niej nie je mięsa. No, jak nie jest z nią, to je, więc to bardzo dziwne. Żal mi taty, bo tak strasznie by chciał, żeby któraś z tych kobiet go pokochała.

FELIKS

Jasna cholera. Budzę się w nocy i od razu wiem, że coś jest nie tak. Czuję to przez skórę. Nasłuchuję w ciemności. Tak, to chyba z pokoju babci dochodzą jakieś dźwięki. Płacz? Zrywam się i biegnę na górę. Babcia jęczy.

– Babciu, co ci jest?

– Boli – stęka babcia. – Synku, synku!

– Co cię boli?

Pokazuje na brzuch.

– Zaraz wezwę pogotowie, wszystko będzie dobrze, nie martw się!

Ale tak naprawdę to nie wiem, czy ją pocieszać, czy rzeczywiście jak najszybciej wzywać karetkę.

– Nie trzeba karetki, nie, to zaraz przejdzie – mówi dzielnie Babi, ale ja jej nie słucham i zbiegam na dół. Jaki to numer? Jezus Maria. Szybko szukam w internecie. Okazuje się, że to nie jest taka prosta sprawa, to wezwanie karetki. „A gdzie ją boli?”. „Jak boli?”. „Nie wiem – odpowiadam i jestem naprawdę wkurzony. – Babcia bardzo cierpi, prawie nie ma z nią kontaktu”.

W końcu obiecują, że przyjadą. Czekam i to czekanie strasznie mi się dłuży. Nagle słyszę plaskanie bosych stóp po podłodze. Wika się obudziła.

– Babcia się źle czuje. Wezwałem karetkę – mówię.

Wika otwiera szeroko oczy, jest przerażona.

– Byłeś u niej na górze? – pyta.

Nie no, chyba przez osmozę wyczułem, że zachorowała.

– Tak. Boli ją brzuch. Strasznie boli.

– O rany. I co teraz? Co my teraz zrobimy? – Wika zaczyna płakać. Nagle przestaje być zbuntowaną Orlicą, staje się z powrotem przerażonym dzieciakiem.

– Nie martw się, zaraz przyjedzie lekarz i się nią zajmie.

Czekamy.

– Może pójdziesz do niej na górę, a ja tu poczekam na karetkę? – proponuję.

Jest przerażona.

– Boję się – szepcze. – Nie chcę być z nią sama. A jak coś się stanie?

– Dobrze. To ja pójdę do niej na chwilę, a ty tu czekaj przy domofonie, tak?

Kiwa głową. A ja… też się boję. Ale idę.

Już ze schodów czuję jakiś smród, kurczę, babcia chyba zwymiotowała. Na szczęście udało jej się przechylić i nie obrzygała siebie z pościelą, tylko podłogę koło łóżka. Rozglądam się za jakąś szmatą, ale skąd wziąć szmatę? Idę do łazienki, wyciągam z brudów stary ręcznik, biorę miskę z wodą. I drugi ręcznik, suchy. I papier toaletowy. Biedna babcia. Słyszę dzwonek do drzwi, to chyba sanitariusze. Udaje mi się to posprzątać przed ich wejściem na górę. Wychodzę, żeby mogli zbadać babcię.

– Zabieramy ją – mówi po chwili jeden z nich.

– Co jej jest? – pytam przestraszony. Wika też weszła na górę, przywarła z tyłu do moich pleców i trzęsie się ze strachu.

– Jeszcze nie wiadomo. Jest ktoś dorosły?

– No, babcia jest dorosła.

– Mieszkacie sami z babcią?

– Nie, mama jest, ale jej nie ma, to znaczy wyjechała na kilka dni.

Patrzy na mnie groźnie.

– Jutro rano wraca, już ją powiadomiliśmy – kłamię.

– No bo w takiej sytuacji… Nie wiem, czy możecie zostać sami. A ktoś jeszcze z rodziny?

– Zadzwonię do taty, jakby co…

Kłamię. Oczywiście, że nie zadzwonię do taty.

– Nie jakby co, lecz koniecznie. Babcia na pewno nie wróci wcześniej niż po kilku dniach… Jest podejrzenie… – nie kończy, a ja przełykam nerwowo ślinę. Widocznie to zauważa, bo klepie mnie po ramieniu. – Nie warto się martwić z góry, zdążyliśmy przyjechać w porę. Proszę dowiedzieć się rano w szpitalu na Wołoskiej, co dalej.

– Dobrze… Ale gdyby coś się działo, zadzwoni pan do mnie? – Przełykam ślinę. Piszę na karteczce numer telefonu.

– I telefon do mamy poproszę – mówi.

A ja już tylko chcę, żeby się wreszcie zajęli babcią, która cały czas jęczy, i przestali nas przesłuchiwać.

Zostajemy z Wiką sami.

– Naprawdę dzwoniłeś do mamy?

– Nie, jest środek nocy. Mama wstaje o świcie do tego chorego pana. Rano do niej zadzwonimy.

– Nie dzwoniła w ogóle od dwóch dni! Dlaczego?

– Nie mam pojęcia. Pewnie jest zajęta. Idź już spać.

– Zadzwoń – błaga Wika.

– No jasne, że zadzwonię. – Ulegam. W sumie to i ja potrzebuję wsparcia.

I dzwonię. Ale nikt nie odpowiada. Jak znam mamę, telefon ma gdzieś w torebce. Mała szansa, żeby usłyszała, gdy śpi.

– Zadzwonisz teraz do taty?

– Nie.

– To ja do niego zadzwonię! – Wika zaczyna płakać.

– Ale po co? Jest czwarta w nocy, Wika. Śpij już.

– Teraz na pewno nie zasnę.

Mnie się chce spać, czuję się wyczerpany. Ale rozumiem ją. I przecież jej tak nie zostawię.

– Zrobię ci herbaty – mówię z westchnieniem.

– Pójdziemy na balkon? Posiedzieć?

Mieszkamy w starym piętrowym domu. Ten pokój, który zajmuje babcia, ma mały balkonik.

– Jest chłodna noc.

– To weźmiemy koce. Proszę.

– Okej. Zrobię tylko tej herbaty.

Wynoszę na balkon dwa krzesła, Wika przynosi koce. Siedzimy i pijemy herbatę, patrząc na ciemne podwórko.

– Myślisz, że ona umrze?

– Nie, no co ty! – obruszam się, bo co mam powiedzieć młodszej siostrze? Że jak nie teraz, to kiedyś? – Może ma zapalenie wyrostka albo czegoś. Nie bój się, ważne, że jest pod fachową opieką.

– Dlaczego powiedziałeś, że mama wraca rano?

– Bo… Nie wiem. Ale pomyślałem, że jak powiem, że jest daleko, to nas zaraz zabiorą do izby dziecka czy czegoś takiego. No wiesz, jesteśmy chyba za młodzi, żeby mieszkać sami. Ale przecież mama wróci, jak tylko się dowie. Na pewno wróci. A rano… jak chcesz, to zadzwonisz do taty.

Oby jego komórka jeszcze działała. Nie mieliśmy z nim kontaktu już prawie od roku. Ostatnio dzwonił w Wiki urodziny.

Noce są już naprawdę chłodne, to początek października. Nie mogę uwierzyć, że lato było takie upalne, że każdy marzyłby o takiej nocy. Wika mocniej otula się kocem. Niebo jest wyjątkowo rozgwieżdżone. Patrzę na złote punkciki i zastanawiam się, czy gdyby babcia umarła, tobym coś poczuł. Gdzieś czytałem, że ludzie często wyczuwają, gdy bliskim zagraża coś złego. Dlatego aż tak się nie martwię.

Wika w końcu zasypia, pod tym kocem, więc siedzę jeszcze kwadrans i myślę o tym wszystkim, a potem podnoszę ją ostrożnie do pionu i wlokę do łóżka. Moja siostra ma twardy sen, jak już zaśnie, to nic jej nie obudzi, żadne noszenie. Zawsze się śmiałem, że ktoś mógłby przez sen ją ukraść.

Budzi mnie telefon. Mama. Na szczęście, bo pierwsza myśl była, że to ze szpitala. A ze szpitala nie dzwonią z dobrymi wiadomościami.

– Co się dzieje? Dlaczego dobijałeś się w środku nocy?

Opowiadam o babci i szpitalu.

– Jezus Maria. Jak ona się czuje?

– Nie wiem, mamo, musisz tam zadzwonić.

Jest roztrzęsiona, wcale się nie dziwię.

– Znajdź mi numer w internecie.

Drugą ręką wstukuję w komputer, który mam otwarty dzień i noc, nazwę szpitala, i dyktuję jej numer.

– Już znalazłeś?

– Się wie. W końcu masz w domu internetowe zwierzę. Internetus domesticus.

– Przestań już – ucina mama.

To niesprawiedliwe, nie musi na mnie wrzeszczeć. Powinna tu być.

– Kiedy wracasz?

– Nie wiem – mówi. – Zaraz zadzwonię do szpitala i oddzwonię, dobrze?

– Oki.

Moja wizja, że jak się dowie, co się stało, to natychmiast wsiądzie w Kempen w pierwszy pociąg do Krefeld, a tam przesiądzie się w autobus i tu przyjedzie, okazała się zupełnie nierealna. Czekam na telefon, cały zesztywniały jak woskowa figura Madame Tussaud. Dzwoni.

– Operowali ją w nocy. Na szczęście wszystko poszło dobrze. To było zapalenie otrzewnej. Babcia będzie musiała zostać w szpitalu przez jakiś czas. Musisz jej zawieźć rzeczy, piżamę, szczoteczkę i pastę, takie tam.

– Ja? Ale ty wracasz?

Czuję, jakbym się miał zaraz rozpłakać.

– No wiesz, to nie jest takie łatwe, przecież nie mogę zostawić pana Hansa. Muszę się najpierw skontaktować, z kim trzeba… Muszą mu znaleźć opiekunkę zastępczą. To stary i chory człowiek.

Nie wytrzymuję.

– Babcia też jest starym i chorym człowiekiem! Wolisz się zajmować jakimś dziadem niż swoją matką!

– Przestań, Feliks. Muszę kończyć, mam już mało minut. Wykupię następny pakiet i oddzwonię, dobrze?

– Poczekaj! – W moim głosie naprawdę musi być desperacja, bo nie odkłada słuchawki. – Mam nie iść do szkoły?

– Dlaczego nie?

– No a szpital?

– A, szpital. No tak. To weź te rzeczy, obudź Wikę i jedź od razu, najwyżej pójdziesz na drugą lekcję. Nie możesz zaniedbywać nauki, Feliks.

„A ty nie możesz zaniedbywać nas” – myślę, ale nic nie mówię.

– No, to trzymaj się – dodaje na koniec i się rozłącza.

Jest szósta. Zwykle rano cierpię na coś, co nazywam syndromem złego poranka. Objawy: oczy mgliste, lekko zaropiałe, półślepe, gęba rozdziawiona w ciągłym ziewaniu, ruchy kończyn nieskoordynowane, całkowity brak skupienia myśli. Przechodzi mi tak po pierwszej lekcji, chyba że mamy pierwsze dwie matmy, wtedy dopiero po drugiej albo nawet zostaje na cały dzień. Teraz, o dziwo, nie zauważam u siebie żadnego z wymienionych symptomów.

Wchodzę pod prysznic, myję zęby, konstatując z przykrością, że pasta się kończy: Wika zdążyła już uciąć brzeg, wkłada się szczotkę od tyłu i wyciera, aż naprawdę nie będzie nic w środku. Czego jak czego, ale oszczędności to mama nas nauczyła. Ubieram się szybko. Na szczęście nad tym, co włożyć, nie muszę się długo zastanawiać, wciągam na siebie dżinsy, do tego jeden z nieśmiertelnych czarnych T-shirtów. Jest nieuprasowany, więc wyciągam go trochę we wszystkie strony, żeby porządniej wyglądać. Nie wiem, czy w ogóle wpuszczą mnie do tego szpitala.

Szósta piętnaście. Wpisuję w Wikipedię hasło: „zapalenie otrzewnej”.

Zapalenie otrzewnej (łac. peritonitis) – proces chorobowy przebiegający w jamie otrzewnej wywołany najczęściej infekcją bakteryjną (w wyniku perforacji przewodu pokarmowego i rozsiewu flory bakteryjnej), aczkolwiek czasami zapaleniu mogą sprzyjać czynniki chemiczne (np. krew, żółć, mocz, sok żołądkowy i trzustkowy). Bywa powikłaniem pooperacyjnym przy resekcji wyrostka robaczkowego, leczeniu interwencyjnym wrzodów żołądka lub dwunastnicy itp. Zapalenie otrzewnej jest bardzo groźne i zawsze wymaga leczenia szpitalnego, ponieważ stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia chorego.

Bezpośrednie zagrożenie dla życia chorego. Robi mi się zimno. Założę się, że u starszych ludzi to zagrożenie jest poważniejsze. Zaczynam się trząść, ale postanawiam jakoś wziąć się w garść i obudzić Wikę. Trzeba jechać do szpitala jak najszybciej, przecież babcia tam rzeczywiście nic nie ma.

Wpisuję adres szpitala w jakdojade.pl, na szczęście to w miarę blisko.

Pakuję do dużej żółtej torby z Biedronki ręcznik i swoją własną kosmetyczkę, którą wypełniam kosmetykami z łazienki babci. Nie znam się na tym, nawet myślę, czy nie poprosić Wiki o pomoc, ale ona właśnie cierpi na syndrom złego poranka. Piżama. Gdzie babcia może mieć piżamy? Znajduję w szafie coś, co wygląda jak koszula nocna, biała w drobne kwiatki.

– Zjesz płatki – mówię do Wiki. – Poradzisz sobie. Ja już muszę wyjść.

Biorę plecak szkolny, żeby już nie wracać do domu, i wychodzę.

Budynek szpitala wydaje się dość przerażający. Przypomina raczej jakiś kompletnie odhumanizowany sztab wojska niż szpital w Leśnej Górze. Szybko kalkuluję: jest ze sto okien, przynajmniej z tej strony, to ilu pacjentów? Tysiąc? Założę się, że codziennie ktoś tu umiera.

Oczywiście w środku natychmiast się gubię. Żadna wiedza, którą zdobyłem w ciągu siedmiu już lat edukacji, nie pomaga w zorientowaniu się, jak dotrzeć do babci. Na jakim oddziale w ogóle ona leży? Docieram do informacji i wreszcie dowiaduję się, że muszę iść do drugiego skrzydła szpitala. Podobno można przejść łącznikiem, cokolwiek to jest. Znowu się gubię i chyba wsiadam nie do tej windy, bo ląduję na ginekologii, tu raczej babci nie znajdę. W końcu jakiś lekarz, wysoki jak tyczka i sprężynujący przy każdym ruchu w granatowych crocsach, lituje się nade mną i doprowadza mnie pod same drzwi oddziału.

Może i mam pecha, bo mój wygląd nie zjednuje mi przyjaciół wśród równolatków, ale jest to jednocześnie szczęście: dorośli jedzą mi z ręki. Jestem drobnym chłopcem w okularach, o miłym uśmiechu, już dawno zauważyłem, że to ulubiony typ pokolenia moich rodziców. Oczywiście mam na to swoją teorię: ludzie generalnie boją się gimnazjalistów w typie mięśniaków. Cieniasy są niegroźne. Przecież taki grzeczny chłopiec jak ja nikomu kosza na śmieci na głowę nie włoży.

Chwilę stoję przed oddziałem, w końcu wciskam dzwonek i przylepiam na usta uśmiech numer jeden. Ten przeznaczony dla nauczycielek, szkolnych pielęgniarek, a także – bo i czemu nie – personelu medycznego szpitala na Wołoskiej. Informuję, że przyszedłem do babci, ale nikt mnie z otwartymi ramionami nie wita, piguła jest nieprzyjemna i w ogóle się nie uśmiecha, wygląda, jakby miała jakiś problem z protezą. Tym bardziej muszę się zmuszać do utrzymania kącików ust w górze. W końcu mnie wpuszcza: przekonuje ją chyba tylko torba pełna rzeczy dla babci.

Ludzie starsi, zwłaszcza chorzy, zawsze sprawiają wrażenie mniejszych. Kurczą się. I teraz zdaje mi się, że i babcia skurczyła się od wczoraj. Nie śpi i chyba się cieszy na mój widok.

Nie wiem, co ze sobą zrobić. Nie ma gdzie usiąść. Poza tym patrzy na mnie dodatkowe kilka par oczu. Sala jest ośmioosobowa, przypomina to sypialnie na obozach młodzieżowych. Rozglądam się. Jedna z pacjentek, najbliżej kaloryfera, ma twarz w kolorze prześcieradła i szeroko otwarte usta. Zastanawiam się, czy w ogóle żyje. Przenoszę wzrok na babcię. Muszę wyglądać na przerażonego, bo to ona zaczyna mnie pocieszać, choć przecież powinno być na odwrót.

– No widzisz, Fifi, już wszystko dobrze – mówi. I nie powiem jej tym razem, żeby nie nazywała mnie Fifi. Przyrzekam, że już nigdy nie powiem jej nic niemiłego, tylko niech jak najszybciej wyjdzie z tej umieralni.

– Jak się czujesz, Babi? – pytam. I przechodzi mi przez myśl, że w sumie to nie wiem, czy ona lubi, żeby ją tak nazywać. W sumie to też dość infantylne. Jak już stąd wyjdzie, to na pewno ją zapytam.

– Już dobrze, synku. Pokroili mnie i leczą, zobacz, ile tego. – Pokazuje na kroplówki. Ma wbity w rękę wenflon, do którego płynie jakiś płyn z przezroczystej rurki.

– Przywiozłem ci piżamę… a raczej koszulę. I jakieś kosmetyki.

– Dziękuję. Połóż to tam, na szafce. Chyba na razie nie będę się przebierać. Ale dziękuję.

– Mama niedługo wróci, to przyjdzie zobaczyć, co ci tam jeszcze potrzeba.

– Wraca dzisiaj?

– No… ma wrócić jak najszybciej.

Nic jej nie mówię o tej rozmowie z mamą, nie chcę jej martwić.

– Jak wy sobie teraz poradzicie?

Babcia chyba wyczuła, że sam jestem tym trochę przerażony.

– Nic się nie martw, wszystko jest pod kontrolą. Przecież ja wszystko umiem zrobić, a mama na pewno zaraz przyjedzie, musi tam po prostu znaleźć jakieś zastępstwo. Cieszę się, że z tobą już dobrze. Co powiedział lekarz?

– Że jeszcze nie pora na dębową jesionkę. – Babcia się uśmiecha. – I że miałam szczęście, że szybko mnie operowali. Powiedział, że gdybyśmy zaczekali do rana, to mogłoby być różnie. No i muszę zostać w szpitalu przez jakiś czas. Tydzień albo dwa. Ale zrobili mi wszystkie badania i mówią, że ogólnie mam się świetnie.

Nie wygląda na okaz zdrowia, ale jednak te słowa mnie uspokajają.

Siedzę jeszcze chwilę, ale potem sama mnie wygania, kiedy mówię, że od razu ze szpitala idę do szkoły. Poza tym i tak jest zmęczona. Całuję ją w policzek. Jest ciepła, jakby miała gorączkę. Kurczę, chyba ma gorączkę. Wychodzę i postanawiam znaleźć jakiegoś lekarza.

– Dziwię się, że cię wpuścili – zauważa żylasty doktor. Też nosi crocsy. – Nie ma kogoś dorosłego?

Wyjaśniam mu sytuację, na szczęście rozumie.

– Proszę pana – mówi do mnie chyba z przyzwyczajenia, bo zawsze rozmawia z dorosłymi. – Nie ma powodów do obaw. Na szczęście babcia przyjechała w porę i wszystko się dobrze skończyło.

– Ma gorączkę – informuję.

– To normalne. Dostaje antybiotyki. Ale zajrzę do niej, zaraz jest obchód. Nie martw się, młody człowieku.

Chyba sobie w końcu przypomina, że rozmawia z dzieckiem, bo przestaje mówić do mnie „pan”.

– Na pewno pan zajrzy? – Staram się być odważny i rzeczowy, to najlepsza strategia, jeśli się chce coś załatwić.

– Na pewno.

Mijając salę, zaglądam jeszcze raz przez szybę. Babcia śpi. Wychodzę z oddziału i zaczynam się spieszyć. I tak zdążę dopiero na trzecią lekcję, a nie na drugą, wszystko to zajęło mi więcej czasu, niż myślałem.

WIKA

Jestem wściekła, bo nie mogę znaleźć klucza. Nie mam pojęcia, gdzie go wsadziłam. Przeszukuję cały dom, ale jest już za dziesięć ósma, więc po prostu wychodzę. Powiem Feliksowi, że z nerwów nie zamknęłam domu, jakby co, choć ja raczej wrócę pierwsza. Patrzę tylko, czy nikt z sąsiadów nie widzi, że nie zamknęłam drzwi.

Po drodze spotykam Orlice i jestem wściekła podwójnie. Zuza ma nowe converse’y i to dokładnie takie, jakie ja chciałam, z amerykańską flagą. Teraz nawet gdybym miała pieniądze, to nie mogę przecież kupić sobie takich samych, bo zaraz by powiedziała, że papuguję. Poza tym dowiaduję się, że one wczoraj były w kinie beze mnie i nawet mi o tym nie powiedziały. Pewnie i tak bym nie poszła z braku kasy, ale co innego nie iść, a co innego w ogóle nie zostać zaproszonym. Wkurza mnie to!

Ale najgorsze, że nie mogę powiedzieć im o babci. To znaczy – delete – mówię, że babcia w szpitalu, ale nie mogę im powiedzieć, że jesteśmy z Feliksem sami ani że nie wiem, kiedy mama wraca, nic z tych rzeczy nie mogę powiedzieć, bo przecież one myślą, że ja mam normalną rodzinę, a nie takie coś.

Lekcje są dzisiaj koszmarnie nudne, wszystkie co do jednej. Nie znoszę szkoły i wcale nie dlatego, że trzeba się uczyć, tylko dlatego, że nie znam większego nudziarstwa. Jak jestem w szkole, to myślę, że już chyba w tym czasie wolałabym zmywać naczynia. Spodziewałam się, że w czwartej klasie to wszystko będzie bardziej ekscytujące, skoro są różne przedmioty, ale niestety nic się nie zmieniło.

Nauczyciele z klas 4−6 wcale nie są fajniejsi od naszej pani Paulinki. Poza tym ona rozumiała, że po kilku godzinach naprawdę mamy dosyć, i zawsze wymyślała coś super. Ci na to tak nie patrzą, bo każdy ma z nami jedną godzinę. I jak pani Czapla przychodzi na szóstą lekcję, angielski, to nie bierze pod uwagę, że zdążyliśmy mieć już polski, matmę, przyrodę, wuef oraz muzykę i naprawdę jesteśmy wykończeni. Ona zresztą nie ma zajęć od ósmej, sprawdzałam, codziennie przychodzi dopiero na dziesiątą i pewnie jeszcze śpi, jak my już tłuczemy równania. Pewnie dlatego ma na tej szóstej lekcji tyle energii, ile ja mam chyba tylko w sobotę.

Ale nawet angielski i nawet z panią Czaplą, która tak naprawdę nazywa się Czaplińska, ale ksywa do niej pasuje, bo jest wysoka i ma długie, chude nogi, jest jedną z tych nudnych lekcji. Wynika to głównie z tego, że niektórzy z tego angielskiego nic nie kumają, w związku z tym pani się zajmuje tylko nimi i im tłumaczy znowu odmianę czasownika to be. A my jak już zrobimy wszystkie zadania z podręcznika i zeszytu ćwiczeń, to naprawdę nie wiemy, co ze sobą zrobić. Nie mamy już nic do roboty, a jednocześnie nie możemy na przykład wyjąć książki, żeby sobie poczytać, bo wtedy pani by się na nas strasznie zdenerwowała. Piszemy więc z Orlicami liściki do siebie.

Widzę kątem oka, że Majka bazgrze coś na kartce. Potem zagina ją w kwadrat, wyrywa jeszcze jedną kartkę z zeszytu, robi z tego wszystkiego ciasną paczkę i rzuca w stronę Zu. Niestety ma pecha, Czapla, która jeszcze raz pisała na tablicy odmianę, tym razem have got, odwraca się właśnie i otwiera usta, żeby coś powiedzieć, gdy nagle widzi przelatującą „paczkę pocztową”. Wykonuje długi skok w stronę paczki i ją przechwytuje. Czyta i marszczy brwi. Ciekawe, co tam Majka napisała.

– Akcja kabanos? Co to znaczy? – pyta nauczycielka. Wygląda na to, że naprawdę jest ciekawa i chyba dlatego Majka odpowiada jej szczerze i zgodnie z prawdą:

– To takie żarty, proszę pani. Pytamy na przykład ludzi, czy chcą kupić kabanosy.

– I co, chcą? – Czapla się uśmiecha.

– No raczej nie.

Nauczycielka oddaje Zuzi paczkę i już nie wraca do tematu, tylko zaczyna czytać formy czasownika z tablicy. Chyba miałyśmy szczęście. Ja po chwili też dostaję „paczkę”. Jest w niej napisane: „Po szkole w DND. Mam coś!”.

Dobrze, że tego nie przechwyciła Czapla. Jak wytłumaczyłybyśmy jej, co to jest DND?

Ze szkoły wychodzimy pojedynczo. Tak zawsze się robi na filmach, kiedy ma się wspólną tajemnicę. Wychodzę jako pierwsza. Rozglądam się, udając, że wiążę but. Potem idę w lewo i upewniając się, że nikt nie patrzy, skręcam za róg. Skaczę przez dziurę w płocie i ląduję w wysokich żółtych trawach.

Jest upał, zmieniły się tylko kolory: liście drzew zaczynają brązowieć na końcach, a niektóre spadają. Jesień, dwadzieścia pięć stopni w słońcu. Powinny być wakacje, siedzenie w szkole przy takiej temperaturze to męka. Chciałabym, żeby przy ładnej pogodzie szkołę zamykali, a przy brzydkiej − otwierali. W lipcu przez tydzień było brzydko i zimno – wtedy mogłabym się uczyć.

Chce mi się pić od tego upału, a nic już nie mam ani też żadnej kasy. Jestem wściekła: mogłabym dostawać od matki większe kieszonkowe, skoro już nas zostawia i wyjeżdża, to byłoby bardziej sprawiedliwe. Może Orlice będą coś miały. Na pewno. Ale ja znowu będę się czuła gorsza. Muszę wymyślić jakiś sposób na to, żeby wyciągnąć od matki albo babci trochę kasy. To nie może przecież tak wyglądać.

Siadam na murku i czekam na nie. Ciekawa jestem, co to znaczy, że Zuza „ma coś”. No i nie mogę się doczekać akcji „kabanos”.

Po chwili już tu są. I znowu im zazdroszczę, bo nie dość, że mają najlepsze ciuchy, to jeszcze przyniosły colę i chipsy. Oczywiście częstują mnie, ale czuję się jak ta ostatnia.

– Słuchajcie – mówi Zuza. – Coś wam pokażę.

Wyciąga komórkę i po chwili czyta na głos: „Hej, jak masz na imię? Bo ja jestem Michał, ale mówią na mnie Michael”.

– Mi-cha-el?

– Głupia jesteś, Majkel się czyta. To po angielsku.

– Od kogo to? – pytam, a Zuza wyjaśnia:

– Wczoraj do mnie napisał. Nie mam pojęcia, kto to jest, ale chyba jeden z tych ludzi, do których dzwoniłyśmy, żeby dostarczyć pizzę.

– Poczekajcie – mówi Majka. – To przecież można sprawdzić.

Zajmuje nam to trochę czasu, ale znajdujemy ten sam numer w połączeniach wychodzących. I potem szukamy w nagranych rozmowach. Puszczamy sobie tę rozmowę i chichramy się niemiłosiernie, to naprawdę było świetne.

– Halo? – Męski głos. Trudno ocenić, ile facet ma lat, raczej jest stary. Pewnie co najmniej dwadzieścia.

– Dzień dobry, tu pizzeria Kalipso. – To głos Zuzy. – Zamawiał pan pizzę, ale jest taki problem, że nie ma szynki. Czy możemy zamienić szynkę na tuńczyka?

– Ale ja nie zamawiałem żadnej pizzy! – krzyczy facet. – To musi być pomyłka.

– Ten telefon został podany przy zamówieniu – ciągnie Zuza słodkim głosem. – To co, może być ten tuńczyk?

Potem Zuza parska śmiechem, niestety, a facet się rozłącza.

Słuchamy jeszcze raz.

– Co mu napiszesz?

– Nic, no co ty!

– Dlaczego nie? Przecież możemy się zabawić. Po prostu spodobał mu się twój głos i chce się z tobą poznać – mówi Majka. – Przecież nie musisz pisać, jak naprawdę masz na imię ani nic z tych rzeczy.

– Jasne! – Ja też zapalam się do tego pomysłu.

Więc wymyślamy imię.

– Mariolka! – proponuję.

– Sama możesz być Mariolka.

– Andżela! – podsuwa Majka.

– Nie. Napiszę mu, że mam na imię Julia. Chciałabym zresztą tak mieć na imię, Zuza to strasznie banalne, a Julia takie romantyczne.

– Na pewno się na to złapie.

„Hej. Jestem Julia. Co słychać?” – pisze Zuzka.

Czekamy z niecierpliwością, ale nic nie odpisuje, więc zajmujemy się jedzeniem chipsów.

OPTA

Ciągle myślę o tym chłopaku, o Feliksie. Nie to, żebym się zakochała, po prostu był miły, a ostatnio rzadko się zdarza, żeby ktoś ze mną normalnie rozmawiał.

Ojciec i Marta od rana chodzą podminowani, on się spieszył do pracy, a Marta koniecznie chciała, żeby pomógł jej z komputerem. Bo musi szukać pracy i wysłać gdzieś tam swoje CV i zdjęcia, a komputer jest zamulony i bez przerwy wyskakują okienka z reklamami. Tyle że ojciec naprawdę nie miał czasu, żeby robić to rano, bo musi być w pracy o dziewiątej, a dojeżdża na drugi koniec miasta, i wtedy ona się obraziła, a on powiedział, że ma dosyć jej fochów i że powinna komputer oddać do naprawy, jeśli nie może poczekać do wieczora, i wtedy ona mu powiedziała, że przez niego nie zrobi żadnej kariery… Bo Marta próbuje zrobić karierę fotomodelki albo modelki, ale to nie jest łatwe, szczególnie że ona jak na te realia to jest już stara. I wścieka się na tatę, że nic jej nie potrafi załatwić, i teraz postanowiła wziąć sprawy we własne ręce.

Dałam tacie bardzo dużego buziaka, jak wychodził, żeby mu się zrobiło lepiej, a Marta spojrzała na mnie dziwnie, zupełnie jakbym była jej wrogiem. Ale ją rozumiem, jest zła, że nie może znaleźć sobie żadnego zajęcia, a przynajmniej takiego, które ją interesuje. Z drugiej strony powinna się cieszyć, że jest z tatą i w sumie nie musi pracować, ma co jeść i dach nad głową, i w ogóle. Ja się na przykład cieszę z tego powodu. Jak widzę w wiadomościach tych uchodźców, to najchętniej bym ich wszystkich zaprosiła do domu.

Idę w stronę szkoły i widzę dziewczyny z mojej klasy. Zbiły się w grupkę i plotkują, jakby nie było już za dwie ósma, tylko nie wiadomo ile czasu do rozpoczęcia lekcji. Ja się spieszę, nie lubię się spóźniać.

– Hej, grubaska – słyszę. – Ciekawe masz przebranie. Wybierasz się na bal karnawałowy?

Zawsze się nabijają z dwóch rzeczy: mojej figury i ubrań. A ja mam to w nosie, ubieram się tak, żeby mi to sprawiało przyjemność. Jestem stałą klientką okolicznych szmateksów i kupuję różne ciuchy – im bardziej odjechane, tym lepiej. Ukochałam sobie długie spódnice i kolorowe swetry. Dzisiaj włożyłam ostatni nabytek – spódnicę w zielone pawie. Do tego jaskrawozielony sweterek. Uważam, że świetnie pasuje do rudych włosów. Dziewczyny w klasie ubierają się zupełnie inaczej. Mają na sobie dżinsy rurki i T-shirty z nadrukami, jakby wszystkie zjechały z jednej taśmy produkcyjnej.

– Zostaw ją, się spieszy. Jeszcze dostanie zadyszki.

Myślę sobie, że w końcu im się to znudzi. No, minął dopiero miesiąc od rozpoczęcia roku, więc jeszcze mają czas. Ja się nie nadaję na ofiarę, bo za mało się przejmuję, więc w końcu dadzą mi spokój. Co nie znaczy, że to jest miłe. Ale są w życiu rzeczy znacznie ważniejsze i piękniejsze.

Nawet się nie odcinam, po prostu ignoruję zaczepki. Raczej zajmuję się lekcjami. Tym, żeby nie zginąć. Grubaska jeszcze ujdzie, dopóki nie będzie taka najgorsza. Jak mnie zapyta fizyczka albo chemiczka, to będę w dodatku grubaską-debilką, a to mogłoby być trudniejsze do zniesienia. Na każdej przerwie siedzę w klasie, jeśli nas z niej nie wyrzucają, albo na korytarzu i wkuwam. Ale mogłabym wkuwać nie wiem ile – po prostu nie mam tego w genach. Gdy dobra wróżka rozdawała talenty, pozbawiła mnie na pewno możliwości opanowania materiału z matematyki, fizyki i chemii z pierwszej klasy gimnazjum.

FELIKS

Trudno mi się do tego przyznać, ale wypatruję Opty. Na każdej przerwie wychodzę na boisko. Idę w stronę murku, tego, na którym siedziała kilka dni temu, ale nie ma jej nigdzie. Pojawia się dopiero na szóstej przerwie.

Zauważam ją z daleka, te rude włosy świecą w słońcu jak płomień. Udaję, że idę tam ot tak sobie, żeby sobie czegoś nie pomyślała. I jednocześnie zastanawiam się, dlaczego aż tak boję się, żeby sobie czegoś nie pomyślała. A co, gdybym tak po prostu powiedział, że jej szukałem? Dlaczego nie potrafimy być szczerzy? Ja na pewno nie potrafię. Na samą myśl o tym chwyta mnie w swoje szpony lęk, wielkie, bure ptaszysko.

Jestem typowym introwertykiem. Czytałem ostatnio w internecie, że na przykład taki introwertyk musi tyle samo czasu przeznaczyć na odreagowanie po spotkaniu towarzyskim, ile na samo spotkanie. Albo że wyłącznie introwertyk potrafi powiedzieć, że nie może się z kimś spotkać, bo ma plany, a myśli o tym, że zaplanował wieczór z książką. Nie to, żeby mnie ktoś specjalnie gdzieś zapraszał. Prawdopodobnie z moim wyglądem, nawet gdybym był najbardziej ekstrawertycznym ekstrawertykiem na świecie, to i tak w planach na popołudnie miałbym tylko czytanie Tolkiena.

Przysiadam się jednak do niej.

– Hej – mówię.

To dość lakoniczne, chciałbym powiedzieć jej o wiele więcej, ale przecież jesteśmy tak uwarunkowani kulturowo, że to absolutnie nie wypada.

– Hejka – odpowiada Opta. – Co tam?

– No wiesz. Ten dzień na pewno nie pobije rekordu Guinnessa w kategorii najlepszy dzień roku.

Opowiadam jej o babci.

– Bardzo ją kochasz, co?

Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Babcia po prostu była. Poza tym nie jestem przyzwyczajony do mówienia o uczuciach.

– Chyba tak – odpowiadam.

– Wszystko będzie dobrze, Feliks. Przecież jest już po operacji. No i całe szczęście, że się obudziłeś w porę. Że nie była sama. Tacy starsi ludzie, jak sami mieszkają, to w ogóle nie mają żadnych szans. Więc z tego, co opowiadasz, to zrządzenie losu, że babcia teraz z wami mieszka, prawda? Bo gdyby nie, to może nie miałaby nawet siły, żeby zadzwonić po karetkę.

– No tak…

– Idziesz do szpitala po szkole?

– Tak… Ale też muszę być w domu, bo… Nie wiem, muszę zrobić jakieś zakupy, posprzątać, posiedzieć z Wiką.

– Z Wiką?

– To moja siostra. Klasa czwarta es pe. Rozumiesz.

– No, słuszny wiek. Prawie nastolatka. Jak się z nią dogadujesz?

– Hm… Jak by to powiedzieć… Chyba tak jak te dwa twoje koty? Jesteśmy różni i staramy się nie wchodzić sobie w drogę.

– Teraz babcia bardziej cię potrzebuje niż Wika. A zresztą jeśli chcesz, mogę ci pomóc.

– Ty?

– A czemu nie? Trzeba sobie pomagać, nie mam z tym żadnego problemu. Niedługo wróci twoja mama i wszystko będzie normalnie, ale teraz trzeba się jakoś zorganizować.

Trochę mi głupio, ale to jest impuls. Mamy tyle samo, siedem lekcji. Umawiamy się pod szkołą.

Idziemy na piechotę. To dziwne uczucie tak iść z dziewczyną. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło. Muszę wyciągać nogi, bo Opta idzie szybko, prawie biegnie. Wsiadamy w tramwaj przy Puławskiej.

– Smetany – czyta Wika tabliczkę. – Fajnie się nazywa. Śmietana? Po czesku?

– To był jakiś kompozytor.

– Śmietana i Maślanka. Pasuje ci ta ulica, co? – Znowu rży jak koń. – Jaki piękny dom! – prawie krzyczy. – Tutaj mieszkasz?

– Tak.

– Zazdroszczę. My mieszkamy w takich wielkich blokach tam dalej na Puławskiej. Mieszkanie jest duże, no ale nie ma takiego klimatu jak dom.

– Kiedyś mieszkali tutaj babcia i dziadek. Po wojnie się tu przeprowadzili. Jak mama wyszła za mąż, to jej ten dom oddali, a sami wynajęli kawalerkę tuż obok. Cena była okazyjna. A potem dziadek umarł i jakiś czas babcia mieszkała sama, ale nie dała rady finansowo, więc się sprowadziła do nas. Ma pokój na górze.

– Fajnie. Podobają mi się wielopokoleniowe domy.

Już nie chcę się jej żalić, że średnie pokolenie właściwie tu nie mieszka.

– Czekaj – mówię. – Muszę wyjąć listy ze skrzynki, mama będzie zła, że znowu tego nie zrobiłem, kiedy jej nie było.

Same rachunki i reklamy, jak zwykle.

Otwieram drzwi, Wiki nie ma jeszcze, choć już chyba powinna wrócić do domu. Dzwonię, ale ma rozładowany telefon. Cholera, jeszcze tego mi brakowało, żebym się zaczął martwić o Wikę.

– Nie możesz zadzwonić do którejś koleżanki twojej siostry? Z kim ona się spotyka?

– Z Orlicami. – Uśmiecham się. – To takie Spice Girls w młodszej wersji. Ale nie mam do żadnej numeru.

– Musisz wziąć. Jak tylko przyjdzie, wpisz sobie do telefonu. Moja mama miała telefony do wszystkich moich koleżanek i jak się tylko spóźniałam, to zaczynała do nich wydzwaniać. Więc się nie spóźniałam, bo to była kicha jednak. Bardzo skuteczne. A teraz nie martw się na zapas, na pewno zaraz przyjdzie.

– A o ciebie mama się teraz nie martwi? Że jeszcze cię nie ma?

– Nie, na pewno nie. Mama… już przestała się zamartwiać.

– No dobrze, nie będę się martwił na zapas – obiecuję i wykręcam numer do mamy. Na szczęście telefon jest na abonament, to było jedyne, co do czego absolutnie się uparłem, po tym jak mama po raz pierwszy wyjechała do Kempen i ja nie mogłem do niej zadzwonić, bo mi się skończyły minuty. Nigdy nie dzwonię bez potrzeby, ale jak trzeba, to zawsze mogę.

– Jak to: nie wracasz dzisiaj ani jutro? – Jestem wściekły. – Dopiero w sobotę? Ale dlaczego?

Tłumaczy mi, że nie ma opiekunki dla pana Hansa, będzie zastępstwo, ale dopiero od soboty i ona nic nie może na to poradzić. Dzisiaj wtorek, to przecież raptem kilka dni. Jeszcze mówi, żebym pootwierał rachunki i zobaczył, czy czegoś nie trzeba zapłacić natychmiast, pieniądze są w komodzie. Nawet nie pyta, jak sobie radzę, tylko jak zwykle jest ciekawa, co u Wiki. Mówię jej zgodnie z prawdą, że jeszcze nie wróciła do domu, a ona na to, żebym lepiej jej pilnował.

Po tej rozmowie czuję się podłamany. Nie wiem, na czym to polega, ale mam wrażenie, że mama rozmawia ze mną mniej więcej tak, jak mogłaby rozmawiać na przykład z kimś, kto przeprowadza remont jej kuchni. Sucho, konkretnie, bez sentymentów.

– Hej – odzywa się Opta. – Nie przejmuj się. Jeśli nie może wrócić, to nie może, nic z tym nie zrobisz. Lepiej zająć się sprawami, z którymi możesz coś zrobić.

Biorę plik poczty, dzielę na rachunki i reklamy, reklamy od razu wywalam do kosza. Otwieram koperty ważne. Jakaś oferta kredytu z banku. Rachunek za gaz, trzeba zapłacić trzydzieści złotych, do jutra. Spoko. RWE. Czytam to pismo i robi mi się zimno.

W odpowiedzi na korespondencję informujemy, że nie mamy podstaw do zmiany rozliczeń. Wynikająca z faktur korygujących faktura obejmuje również zużycie, które miało miejsce przed rozliczanym okresem…

Siedem tysięcy? Tyle każą zapłacić? Ale jak to? To musi być jakaś pomyłka, przecież płacimy wszystkie rachunki.

– Co się stało? – pyta Opta.

Pokazuję jej to pismo, bo z wrażenia nie mogę nic powiedzieć.

– To jakaś pomyłka, no co ty. Oni tam mają chaos, nie martw się. Na pewno się to wyjaśni.

Może. Ale mama zawsze mówi, że z urzędami nie wygrasz.

Wchodzi Wika i otwiera oczy na widok gościa.

– Dlaczego nie odbierasz telefonu?! – wrzeszczę na nią. Nie wiem, czy bardziej jestem zdenerwowany Wiką, czy tym rachunkiem za prąd. – Dawno powinnaś być w domu!

– Daj mi spokój. Telefon się rozładował, ta ładowarka jest jakaś gówniana albo bateria, bo rano był naładowany na stówę.

– Bo grasz na nim cały czas!

– Tak, szczególnie na lekcjach. Weź wyluzuj, Feliks. Gdzie mama? Jeszcze jej nie ma?

– Nie ma i nie będzie do soboty.

– No to świetnie. Po prostu bosko. Ciekawe, kto pójdzie ze mną kupić brakujące książki. Nadal nie mam do angielskiego i ćwiczeń do przyrody.

– Jeśli chcesz, to pójdę.

– Tak, na pewno! Przecież musisz iść do babci!

– No to nie pójdę. Przestań, nie tylko ty masz problemy! Nie jesteś pępkiem świata, chociaż niektórzy tak uważają!

– Jest coś do jedzenia? – Wika zmienia temat.

– Nie jadłaś obiadu w szkole?

– Nie.

– Dlaczego nie?

– Bo zapomnieliśmy zapłacić i już mi nie chcieli dać na krechę. Płaci się do końca poprzedniego miesiąca, a dzisiaj jest już szósty!

– To dlaczego nie powiedziałaś? Dlaczego nie wzięłaś forsy z szuflady i po prostu nie zapłaciłaś za te obiady?

– Przestań na mnie wrzeszczeć! Jeśli chcesz wiedzieć, to nie wzięłam forsy, bo tam jest ostatnia stówa! A ciebie nie było, jak wychodziłam! Więc się odwal ode mnie, bo to ty się mną opiekujesz i masz pamiętać, żeby obiady były zapłacone, a nie ja!

Zakrywam twarz dłońmi. Mam tego wszystkiego po dziurki w nosie. Przez chwilę zapominam nawet, że Opta siedzi, milczy i wszystkiemu się przygląda. Muszę ochłonąć. Wreszcie podnoszę głowę, a ona wtedy mówi:

– Nie kłóćcie się. Są rzeczy ważne i mniej ważne. Teraz pójdziesz do szpitala, Feliks, a ja tu zostanę z twoją siostrą. Potem się będziemy martwić. Ja się nigdy nie martwię na zapas, bo pewne sprawy rozwiązują się same w międzyczasie, szkoda nerwów. Staram się za to zrobić to, co potrafię zrobić już. Czy mogę skorzystać z toalety?

Opta idzie do łazienki, a Wika wybałusza na mnie gały.

– Kto to w ogóle jest?

– To jest Opta. Moja koleżanka ze szkoły. Obiecała, że posiedzi z tobą trochę, ja chcę iść do szpitala i zobaczyć, jak tam babcia.

– Tak po prostu obiecała? Przecież… Ty ją długo znasz?

– Nie… Tydzień.

– Tydzień?

Nie no, nie powiem jej, że jeden dzień.

– A poza tym przecież nikt nie musi ze mną siedzieć. Jestem już duża.

– Wiem, wiem, ale tak chyba jest milej?

Nie powiem jej, że jak Opta zaproponowała, że posiedzi z Wiką i pomoże, to nie powiedziałem jej, że Wika często zostaje sama, bo… po prostu chciałem, żeby przyszła. Chciałem z nią pobyć chociaż chwilę.

– Proszę cię, bądź dla niej miła…

– A co, kochasz się w niej? A w ogóle co to za imię: Opta?

– Wika!

Mam ochotę ją zabić. A jeśli powie coś takiego przy Opcie, to naprawdę ukręcę jej łeb, nie wytrzymam!

Opta wychodzi z łazienki i popędza mnie, żebym już szedł.

– Kup babci jakąś gazetę do czytania. Jak byłam kiedyś w szpitalu, to najbardziej się cieszyłam, jak ktoś przyniósł mi książkę albo kolorową gazetę. Bo tam straszna nuda jest.

WIKA

Uważam, że to przesada. Feliks zostawia mnie z jakąś dziewczyną, której nie znam. Kto to jest? Niania? Nie mam pięciu lat. I na pewno będzie chciała tu rządzić, już to widzę. Trzaskają drzwi i zostajemy same. Opta otwiera lodówkę. Kurczę, wygląda na to, że czuje się jak u siebie w domu. Ja bym nigdy w życiu u nikogo nie zachowywała się tak swobodnie.

– Jajecznica może być? – pyta mnie.

Jestem tak głodna, że czuję, jakby żołądek przykleił mi się do pleców, więc kiwam tylko głową. Ta Opta jest śmieszna. Wyjmuje jajka z lodówki i coś sobie przy tym podśpiewuje, mocno wali w skorupki widelcem, jajka wypryskują na patelnię jak z torpedy, ciach, ciach, wkłada w to wielką łychę masła, kroi szczypiorek, pomidora, szynkę, wszystko, co tam znalazła, nie mija nawet pięć minut, jak stawia przede mną jajecznicę. I następne pięć minut, jak ją zjadam. Jest przepyszna, muszę to przyznać, no chyba że byłam taka głodna, że wszystko mi smakuje. Mama gotuje inaczej.

– A ty nie jesz? – Po czasie robi mi się głupio, że nie zaproponowałam.

– Jadłam obiad. Poza tym muszę dbać o linię, bo wiesz… – Chichocze. – Gdybym mogła, tobym tylko jadła. Ale cieszy mnie nawet, jak mogę gotować.

– Ja nie lubię gotować.

– Nie szkodzi, nie każdy musi wszystko lubić. Może kiedyś polubisz, w końcu ile ty masz lat?

– Dziesięć – mówię.

– No właśnie. To jeszcze jesteś… dość młoda.

No, dobrze, że nie powiedziała, że mała albo że jestem dzieckiem, nienawidzę, jak ktoś nazywa mnie dzieckiem.

– Ale to, że nie lubisz gotować, nie znaczy, że nie mogłabyś trochę pomóc bratu, co?

Wiedziałam. Teraz będzie próbowała mnie wychowywać.

– Mój brat sobie świetnie radzi.

Nie komentuje tego, tylko zabiera mój talerz i wkłada do zlewu.

– A zmywać umiesz?

– No… Pewnie, że umiem.

Nie powiem jej, że nigdy nie zmywam, bo sobie pomyśli, że jakaś niewychowana jestem.

– To zmyj, co w zlewie, a ja tu trochę posprzątam.

Naprawdę się rządzi. Ciekawe, co by powiedział Feliks, gdyby to zobaczył. Jestem w głupiej sytuacji, bo jakoś nie potrafię jej powiedzieć, żeby się wypchała. Idę zmyć te naczynia, no trudno. Zza pleców słyszę, jak się krząta, znowu podśpiewuje. Skądś znam tę piosenkę, chyba kiedyś leciała w radiu.

They tried to make me go to rehab but I said no, no, no…

– Co to za piosenka? – Odwracam się od zlewu, nie mogę się powstrzymać.

– To Amy Winehouse. Niestety już nie żyje. Ale miała świetny głos. A ty lubisz muzykę?

– No… ogólnie to lubię.

– A czego słuchasz?

Czuję się jak na przesłuchaniu. Dotknęła mojego czułego punktu, bo ja tak do końca nie wiem, czego słuchać.

– Kiedyś lubiłam Violettę… Ale to już niemodne.

– Jak posprzątamy, to ci pokażę fajne piosenki na YouTubie, chcesz?

W sumie to chcę. I nawet zmywam z większym zapałem.

Kiedy kończę zmywać, cała reszta już lśni, Opta też pozamiatała i poukładała wszystko. Nie wiem, jak zdołała to zrobić w tak krótkim czasie. Oczywiście jest bardzo zadowolona z siebie.

– No, to teraz lekcje. Masz coś do odrobienia?

– Mam, ale miałyśmy słuchać muzyki.

Opta się waha.

– No dobrze. Pół godziny YouTube’a, a potem się bierzesz do roboty. Aha, a zanim siądziemy do komputera: weź karteczkę i wypisz tu wszystkie numery telefonów swoich najbliższych koleżanek. Po to, żeby twój brat się nie martwił.

Nie wiem, naprawdę nie wiem, jak ona to robi, ale jak coś mówi, to człowiek nawet nie umie zaprotestować. Ale najgorsze jest to, że nawet nie można się na nią gniewać, bo jest miła. Z Feliksem jest inaczej, bo on tylko krzyczy, a ona…

Siedzimy potem przed komputerem i pokazuje mi swoje ulubione piosenki.

– Uwielbiam YouTube’a – mówi. – Jak szukam jakiejś piosenki, to z boku pojawiają się różne inne. I czasem klikam, nawet jak nie znam. I potem znowu, dlatego poznaję różnych wykonawców. To jak taka wędrówka w nieznane.

Ja jej pokazuję moich ulubionych youtuberów.

Przychodzi Feliks.

– Babcia czuje się lepiej – obwieszcza, a potem oczy robią mu się okrągłe jak spodki, gdy widzi, jak posprzątałyśmy.

– Nie musiałaś…

– Nie musiałam, ale chciałam. Człowiek cały czas powinien coś robić, być przydatny, z siedzenia i pierdzenia w stołek nic dobrego nie wynika. Zresztą Wika mi pomogła, umyła naczynia.

– A Opta zrobiła mi jajecznicę – dodaję.

Mój brat zupełnie milknie z wrażenia.

– No a teraz dobre wiadomości – odzyskuje w końcu głos. – Więc tak: z babcią lepiej, nie ma już gorączki, lekarze są dobrej myśli. Ucieszyła się z gazety, a poza tym powiedziała, że są jakieś pieniądze na górze, żebyśmy brali, jak nam zabraknie.

– No widzisz? Jeden problem się rozwiązał – mówi Opta. – Mówiłam, żeby się za bardzo nie przejmować, wiele problemów rozwiązuje się samych, wszechświat nam pomaga. Dobra, ja już muszę iść, bo prawie siódma, będą się o mnie martwić.

I znika.

A ja zdaję sobie sprawę, że ją polubiłam.

OPTA

W sumie to wcale nie muszę iść. Albo inaczej: muszę, ale nie dlatego, że ktoś tam się o mnie martwi. Wysłałam tacie esemesa, że się spotykam po szkole z koleżanką, i to wystarczy. Pewnie gdyby mnie nie było o dwudziestej drugiej, toby zadzwonił, ale dopóki nie jest późno, to nie będzie przeszkadzał. Sam też siedzi długo w pracy. A ja muszę wracać, bo jutro klasówka z matmy. I tyle.

Postanawiam przynajmniej wrócić piechotą, to zaledwie trzy przystanki stąd. Potrzebuję ruchu, naprawdę zrobił się ze mnie pulpet. To jest niby fajne do pewnego momentu, tym bardziej że ja bym wcale nie chciała być taka strasznie chuda, ale przestaje być zabawne, gdy się nie mieścisz w spodniach.

Idę Puławską, mijam małe sklepiki i kafejki. Jest tu Carrefour, kilka ciucholandów. Kusi mnie, żeby wejść do środka, ale nie, mam przy sobie pół kieszonkowego na cały miesiąc, więc jest zbyt duże niebezpieczeństwo, że coś kupię. Dochodzę do fitness clubu. Kiedyś było tu kino Silver Screen, a za czasów PRL − kino Moskwa. No cóż, teraz można najwyżej sobie poskakać. W okolicy zostało tylko kino Iluzjon − mama chodziła tam czasem ze mną na takie stare filmy, że człowiek śmiał się od początku do końca, choćby z tego, jak ci ludzie wyglądali i jak byli ubrani.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016
Text © copyright by Joanna Jagiełło, 2016

Projekt okładki Joanna Rzezak

Redaktor prowadzący Anna Garbal

Opieka redakcyjna Magdalena Korobkiewicz

Redakcja Magdalena Adamska

Korekta Anna Sidorek, Magdalena Szroeder

Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13137-9

Plik wyprodukowany na podstawie Zielone martensy, Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.