PROLOG

Tej nocy niebo wyglądało wyjątkowo pięknie. Konstelacje i układy gwiazd gęstą siateczką okalały ziemię. Noc była ciepła i cicha.

Kiedy gwałtowny, nieprzyjemny dźwięk sygnału karetki pogotowia rozdarł spokój okolicy, kilka osób nerwowo poruszyło się w łóżkach.

– Ciszej – wyszeptała młoda matka, śpiąca na skraju tapczanu tuż przy małym łóżeczku. – Dziecko mi obudzicie.

– Coś się stało – w domu obok starsza kobieta podniosła głowę.

– Śpij – powiedział jej mąż. – Ciebie to przecież nie dotyczy.

– Pachniesz obłędnie – gdzieś dalej nagi mężczyzna mocniej przytulił się do żony, zastanawiając się, czy da radę pokonać potrzebę snu i zmęczenie, by spróbować jeszcze raz.

Niektórzy tylko przewrócili się na drugi bok lub szczelniej nakryli ciepłą kołdrą. Nie zastanawiali się, dokąd pędzi po nocy szpitalny samochód.

Tymczasem dla kogoś innego właśnie kończył się świat. Teraźniejszy, przeszły i ten, który miał dopiero nadejść.

– Jak mogliśmy do tego dopuścić? – Jan Zagórski rwał siwe włosy z głowy i pełnym niedowierzania wzrokiem wpatrywał się w dwie ukochane kobiety. – Jak to możliwe, że nikt niczego nie zauważył? Kochamy was przecież ponad wszystko.

– Ta noc będzie decydująca – powiedział lekarz. – Dla obu pacjentek.

Sprawiał wrażenie doświadczonego i mądrego człowieka. Nie było powodów, by mu nie wierzyć.

Jan miał ochotę uderzyć głową w ścianę. Z całej siły. Może ten fizyczny ból przytłumiłby choć na moment inny. O wiele gorszy. Ból wyrzutów sumienia.

Czuł, że dzisiaj rozstrzygną się dalsze losy rodziny. Ktoś odejdzie i nic już nie będzie takie samo.

Życie za życie – szybko odpędził tę okropną myśl. W jego skołatanej głowie wibrowało już tylko jedno pytanie: Jak można było dopuścić, by coś takiego zdarzyło się w zgranej, kochającej się rodzinie?

ROZDZIAŁ 1

Kilka dni wcześniej…

Miłość powinna być na receptę – pomyślała Julia. – Wydawana tylko osobom przebadanym przez lekarzy, z dołączoną informacją, że wcześniej należy przeczytać ulotkę, by być świadomym wszystkich skutków ubocznych.

Przetarła zmęczone oczy i odeszła wreszcie od okna. Przez ostatnie tygodnie coś ją do niego ciągnęło. Już dawno powinna była spakować się, założyć płaszcz i wrócić do domu, a tymczasem tkwiła na swoim stałym miejscu, jakby jej podeszwy zapuściły korzenie.

Minęła już dwudziesta pierwsza i Julia czuła to charakterystyczne zmęczenie z przepracowania. Ostatni pacjent, pomachawszy ogonem na pożegnanie, opuścił gościnne wnętrze jej przychodni pół godziny temu. W pomieszczeniu panowała teraz nienaturalna cisza. Psy nie szczekały w poczekalni, nie słychać było gniewnych pomruków rozzłoszczonych kotów, żadnych papug komentujących na swój sposób sytuację ani szczeniaków popiskujących radośnie.

Julia, mimo podjętego przed momentem postanowienia, znów podeszła do okna i po raz kolejny tego dnia odsłoniła żaluzję. Po drugiej stronie ulicy, w klinice weterynaryjnej Ksawerego też kończono pracę. Gasły światła w kolejnych pomieszczeniach. Wiedziała, że za chwilę zostanie tylko jedno. W sali, gdzie pełniono nocny dyżur. To był nowy pomysł właściciela. Zwykle ponoć sam przesiadywał tam do rana. Jakby nie chciało mu się wracać do domu.

Julia westchnęła. Wszyscy znajomi uważali, że to jej wina. Zerwała długoletni związek tuż przed zaręczynami.

– Nie pierwszy raz odstawiła Ksawerego na boczny tor. Właściwie bez powodu – mówiły złośliwie jego koleżanki z pracy.

– Bo zrozumiałam, że go nie kocham – wyszeptała, choć nikt nie mógł jej słyszeć. Przemyślała sprawę (tak jej się przynajmniej wydawało) i podjęła dojrzałą decyzję. Zerwała.

Była przekonana, że Ksawery rzuci się teraz w szybkie romanse, będzie się przechadzał przed kliniką w towarzystwie długonogich blondynek, których nigdy wokół niego nie brakowało. Miał prawo być zły, skrzywdziła go przecież. Mógł też mieć już dość samotności oraz dziwnego związku z Julią, z którego, mimo upływu lat, wciąż nic konkretnego nie wynikało. Naturalną reakcją byłaby chęć znalezienia wreszcie kogoś, kto zbudowałby z nim rodzinę, której tak bardzo pragnął. Ale nic takiego nie nastąpiło. Mężczyzna skupił się na pracy. Julia widziała reklamy jego firmy w gazetach i w sieci. Klinika przeprowadzała nowatorskie projekty, oferowała kolejne usługi, rozwijała się.

Co to oznaczało dla małej przychodni znajdującej się naprzeciwko? Oczywiście, zmniejszenie liczby pacjentów. Julia stawiała na relacje, bardzo lubiła swoich podopiecznych. Znaczna część z nich była jej wierna. Ale ci nowi wybierali Ksawerego. U niego było szybciej, lepiej działała klimatyzacja, zabiegi wykonywano w trzech niezależnych salach, kolejek praktycznie nie widywano, ceny ostatnio spadły. To stanowiło zabójcze połączenie.

Znajomi plotkowali, że szef kliniki chce wykończyć swoją byłą dziewczynę i w ten niezbyt elegancki sposób zemścić się za złamane serce. Ale Julia w to nie wierzyła. Według niej Ksawery ratował się jedynym sposobem, jaki znał. Zaangażowaniem w obowiązki. A ponieważ był dobry w swoim fachu, nic dziwnego, że szybko doczekał się efektów.

Julia westchnęła. Byli w tych działaniach bardzo do siebie podobni. Ona też od świtu do nocy przesiadywała w przychodni. Uporządkowała papiery, jeszcze nie tak dawno czekające miesiącami, by ktoś się nimi zajął. Osobiście przemalowała zakurzony nieco magazyn. Przyjmowała pacjentów, zamawiała leki i dokładnie analizowała sytuację finansową firmy. Wiele wieczorów spędziła na poszukiwaniu dobrych rozwiązań. Po kilku miesiącach kondycja jej biznesu miała się lepiej niż kiedykolwiek, mimo rosnącej popularności konkurencji.

Tak, to była ich siła. W tym oboje byli jednakowo mocni. Świetnie budowali swoją zawodową pozycję.

Czy to było w ogóle możliwe, by tak zapaleni pracoholicy mogli stworzyć prawdziwą rodzinę?

Julia pokręciła głową.

– Bez szans – odpowiedziała sobie. – Chyba dobrze się stało.

Na chwilę odzyskała spokój, jaki daje zawsze świadomość dobrze podjętej decyzji. Ale już po kilku sekundach czoło jej się zmarszczyło, a serce zaczęło bić szybciej. Przez okno dostrzegła, że Ksawery wyszedł z kliniki. Najwyraźniej dzisiaj nocny dyżur go nie dotyczył. Zdecydowanym krokiem pokonał parking, po czym otworzył bagażnik samochodu. Odprowadziła go wzrokiem z mimowolną tęsknotą. Wydawało jej się, że marnie ostatnio wygląda. Ramiona miał pochylone, włosy ułożone niedbale, a na twarzy krótki zarost. Wcale nie odejmowało mu to uroku. Są mężczyźni, którzy muszą się mocno postarać, by dobrze się prezentować. Ale Ksawery był z tych prawdziwych przedstawicieli gatunku, którym wystarczy prysznic, dobra woda kolońska i pięć palców prawej ręki do czesania. A kiedy do tego dochodziła błękitna koszula, kobietom automatycznie miękły kolana.

Julia właściwie po raz pierwszy spojrzała na niego w ten sposób. Wiedziała oczywiście, że Ksawery jest przystojny, ale traktowała to jak coś naturalnego. Nie pasjonowała się szczególnie jego urodą. Tym bardziej że miała inne wzorce. Romantyczne wspomnienia chłopaka w dżinsowej, powycieranej kurtce i znoszonych butach. Pierwsza miłość pozostawiła w jej sercu trwały ślad, zbudowała mur, którego Ksawery – mimo wielu starań – nie był w stanie zburzyć. Julia wciąż porównywała obu tych mężczyzn i wynik zawsze był korzystniejszy dla nieobecnego.

W końcu doszło do konfrontacji i… obaj odeszli z jej życia.

– Co ty wyprawiasz? – skarciła się ostro półgłosem. – Przestań się wreszcie miotać i wracaj do domu odpocząć, bo się wykończysz.

Cała rodzina traktowała ją takimi pouczeniami od tygodni, a właściwie od dzieciństwa. Teraz jednak połączyli siły i stanęli w wyjątkowo zwartym szyku. Bo Julia biegała nakręcona jak ten królik na baterie z reklamy.

Gwałtowne pukanie do drzwi wyrwało ją z głębokiego zamyślenia.

– Wiedziałam… – Gabrysia, jej starsza siostra, energicznie weszła do środka. – Siedzisz tutaj i się zamartwiasz, zamiast odpoczywać w domu i cieszyć się życiem, jak przystało na młodą i ładną dziewczynę.

– Pochlebiasz mi – powiedziała Julia, ale odruchowo poprawiła włosy i spojrzała ostatni raz w stronę parkingu.

Ksawery jeszcze nie odjechał. Wyciągnął tylko z bagażnika jakąś torbę, po czym wrócił do kliniki. Jednak spędzi tam noc – pomyślała Julia.

– Co masz dla mnie? – zapytała zaraz potem, bo siostra postawiła na biurku paczkę owiniętą białym papierem. Z pewnością było w niej coś smakowitego. W tej kwestii Gabrysia zgarnęła chyba wszystkie geny mamy. Jako jedyna z czterech córek Jana i Heleny Zagórskich zaciekle piekła oraz gotowała.

– Kiedy ty masz czas pichcić te wszystkie smakołyki? – pusty żołądek pokierował krokami Julii. Ostrożnie rozwinęła papier i zajrzała ciekawie do pudełka. – Skąd wiedziałaś, że jestem głodna?

– To akurat nie było trudne do przewidzenia – uśmiechnęła się Gabrysia. Cała jej twarz promieniała ciepłem. Zmarszczki układały się w łagodne linie, a oczy patrzyły z życzliwością. Od razu wzbudzała zaufanie. Człowiek czuł się przy niej bezpiecznie. Paradoksem było, że ta obdarzona ponadprzeciętnym instynktem macierzyńskim kobieta od lat bezskutecznie starała się o dziecko.

– Dziękuję ci – Julia przyjęła z jej rąk pudełko z ciepłym jeszcze makaronem w grzybowym sosie. – Boże! Jak to wspaniale pachnie.

– Zgadza się – Gabrysia też nałożyła sobie porcję. – Kornel osobiście zbierał borowiki. Same najładniejsze. Okrąglutkie i zdrowe.

– Twój mąż jest dobry w wielu sprawach – puściła do niej oko.

– Byłby – Gabrysia zrozumiała aluzję. – Gdyby w tych momentach miał szansę pomyśleć o czymś więcej niż tylko o tym, czy tym razem wreszcie się uda.

Julia westchnęła. Szczerze kibicowała siostrze, ale nie dawała jej większych szans w tej walce. Lekarze byli niestety wyjątkowo zgodni.

– Wracasz po dyżurze? – zapytała Julia, kiedy przełknęła kilka pierwszych kęsów.

– Tak. Makaronik prosto ze służbowej kuchenki. – Gabrysia usiadła na obrotowym krześle i z ulgą wyciągnęła nogi. – Jestem zmęczona, chociaż dzisiaj było wyjątkowo spokojnie. Pomagałam na innym oddziale. Tylko jeden nowy pacjent. Sześcioletni chłopczyk. Marcinek. Jego mama bardzo przeżywa. Ale to prosta sprawa. Podejrzenie zapalenia wyrostka robaczkowego. Na moje oko za dwa dni bezpiecznie wróci do domu. Nic mu nie jest.

– Twoje diagnozy są zawsze celne, więc nie ma się o co martwić – Julia, mówiąc to, wbiła widelec w okrągły kapelusz borowika. – Mogłaś skończyć medycynę, nie zdzierałabyś teraz zdrowia jako pielęgniarka.

– Lubię swoją pracę, więc nie narzekam, chociaż faktycznie łatwo w tym zawodzie nie jest. Zwłaszcza kiedy się widzi chore dzieci.

– Wyobrażam sobie.

– Jednak nie chciałabym siedzieć w domu. Miałam przerwę i pamiętam, jak się wtedy czułam. Teraz jest dobrze.

– Naprawdę? – Julia spojrzała na nią czujnie. Siostra przez wiele lat robiła wszystko, by móc urodzić dziecko. Jej mąż rzucił pracę w Polsce i wyjechał za granicę, by jako prosty pomocnik budowlany harować na kolejne badania i leki. Ona też się zwolniła. Poświęciła wszystko jednemu celowi. Ale ta opowieść nie skończyła się happy endem. Za to niewiele brakowało do rozpadu ich małżeństwa. Walka pochłonęła wszystkie ich siły i sprawiła, że małżonkowie oddalili się od siebie.

Teraz na szczęście w ich związku zapanował spokój. Kornel wrócił do kraju, Gabrysia znalazła pracę w szpitalu. Idąc za radą ciotki Marty, zajęła się tymi dziećmi, które już są, zamiast tracić życie w pogoni za nieistniejącymi. Opiekowała się małymi pacjentami z troską i czułością.

Rodzina obserwowała ten proces dyskretnie. Bo Gabrysia wbrew pozorom nie zapomniała o swoich marzeniach. Wiedzieli o tym. Była zapracowana, poświęcała się bez reszty, dbała o swoje siostry, męża, ale czuli, że to uśpiony wulkan. Wielka siła drzemiąca gdzieś w środku, która w każdej chwili może ponownie wybuchnąć.

– Oczywiście. Wszystko, na ile to możliwe, jest w porządku – siostra machnęła uspokajająco widelcem. – Jedz i nie martw się o mnie. Lepiej powiedz, jak tobie się układa. Nie wyglądasz najlepiej.

– Dzięki – roześmiała się Julia. – Nie ma jak siostrzana szczerość. Przed chwilą mówiłaś co innego. Ale z bliska pewnie gorzej się prezentuję. A pomyśleć, że kupiłam sobie tydzień temu taki drogi puder. I po co?

– No, nie wiem. Jesteś ładna i bez niego.

Julia usiadła przy biurku i spojrzała na swoją twarz, która, nieco rozmazana, odbijała się w ekranie służbowego laptopa.

Rzeczywiście, natura była dla niej dość łaskawa. Podarowała zarwane noce na studiach i wiele godzin pracy, kiedy rozkręcała firmę. A także ostatnie zmartwienia. Julia wciąż wyglądała jak dwudziestoletnia dziewczyna. Jej cera była gładka, a falujące naturalnie jasne włosy zawsze układały się w przyjemną fryzurę – Julia nie musiała wkładać w to wiele wysiłku. Oczy patrzyły ze zrozumieniem. Jako córka księgarza przeczytała w życiu wiele, zatem jej twarz zdradzała inteligencję oraz bystrość.

– Uroda to ostatni problem, który mnie teraz zajmuje – westchnęła i odwróciła wzrok. – Muszę jakoś wyglądać, bo pracuję nie tylko ze zwierzętami, ale także z ich właścicielami. Wierz mi, maluję się tylko po to, żeby wizerunek firmy nie ucierpiał.

– Nie wątpię – powiedziała Gabrysia z przekąsem. – Ale to mnie wcale nie cieszy.

– A dlaczegóż to? Ludzie mają różne pomysły na życie. Mój jest właśnie taki. Będę pracować, pracować i pracować. Do niczego innego się nie nadaję. Próbowałam, więc wiem.

– Nie mów tak.

– Dlaczego? Czy coś się zmieni, jeśli zacznę udawać, że jest inaczej?

– Może… Przynajmniej nie przekreślisz swoich szans.

– Ja ich i tak nie mam. Nic nie rozumiem z tej pokręconej zabawy w miłość. Przeżyłam w maturalnej klasie burzliwy związek. Zakończył się zdradą…

– Feliks tylko kilka razy spotkał się z tamtą dziewczyną – przerwała jej siostra.

– Byliśmy nastolatkami, to wtedy oznaczało właśnie zdradę – zawołała Julia. Przebolała już tamtą stratę, ale wciąż nie umiała mówić o niej spokojnie.

– Wiem, kochana, tylko że to dawne dzieje.

– Potem poszłam za głosem rozsądku – Julia była mocno wzburzona. – Związałam się z Ksawerym, bo wszyscy mi zgodnie doradzali, żeby tak właśnie zrobić. I jak to się skończyło? On się zakochał naprawdę, a ja zostawiłam go tuż przed zaręczynami. Nie miałam dla niego nawet dobrego wytłumaczenia.

– Nie bądź dla siebie taka surowa. Człowiek ma prawo się pomylić, twoje intencje były szczere i dobre.

– Powiedz to Ksaweremu – zawołała Julia z goryczą. – Zobaczymy, jak przyjmie te słowa.

– Dlaczego postrzegasz wszystko w ciemnych barwach?

– Dlaczego? Zasłużyłam na samotność. Mówię tylko prawdę. Może inni łatwo się poruszają w dziedzinie uczuć. Pewnie tak jest. W końcu ogół ludzkości na wszystkich kontynentach łączy się w pary i zakłada rodziny. Jakoś dają radę. Tylko ja nie umiem.

Gabrysia podeszła do siostry i położyła jej dłoń na ramieniu.

– Nie martw się. Ja najlepiej wiem, że piękny dzień może się pojawić nawet po najgorszej nocy. A Ksawery wciąż na ciebie czeka. Mimo wszystko. Jestem o tym przekonana.

– Dajmy temu spokój – Julia zjadła resztkę makaronu. – Zostawmy złote myśli mamie. Ja z kolei najlepiej wiem, że wszystkie zasady mogą ci się nagle pomieszać w decydującym momencie i można się łatwo pomylić. Przyjechałaś samochodem? – zmieniła temat.

– Autobusem – odpowiedziała siostra. – Sos grzybowy tak pachniał, że wszyscy pasażerowie odwracali głowy w moją stronę.

– Wcale im się nie dziwię. To było przepyszne – Julia wytarła usta i wyrzuciła styropianowe opakowanie do kosza. – Chodź, podwiozę cię do domu. Kornel z pewnością już czeka, a mój chomik też się stęsknił. Nie mogę go tak zaniedbywać. W końcu to jedyny trwały związek w moim życiu.

Założyła płaszcz i czapkę. Połowa października była w tym roku wyjątkowo zimna. Jakby jesień wyczerpała siły już pod koniec lata, kiedy to owoce dojrzewały w przyspieszonym tempie, a wiatr strącał z drzew żółte z braku deszczu liście.

Dziewczyny wyszły z przychodni, zamknęły drzwi i włączyły alarm. Na pustym parkingu stał już tylko stary, wysłużony ford Julii.

Gabrysia spojrzała na drugą stronę ulicy. Klinika Ksawerego błyszczała nowiutką elewacją. Zimno i wiatr zdawały się nie mieć dla niej znaczenia. Wyglądała jak symbol stałości, profesjonalizmu i dostatku.

– Jak ty to znosisz? – zapytała Gabrysia, spoglądając na siostrę. – Taka konkurencja tuż obok… Niejeden już dawno by się wykończył. Nawet nasz tata, choć zwykle walczy do ostatka, poddał się i przeniósł swoją starą księgarnię do galerii. I trzeba przyznać, że całkiem dobrze sobie tam radzi.

– Ja nie mam wielkich potrzeb – Julia uprzątnęła fotel pasażera z opakowań karmy dla zwierząt i pustych toreb. – Żyję skromnie – dodała. – Ksawery mi nie zagraża. Zawsze trochę się ścigaliśmy. Tak było już na studiach. I tak zostało do dziś. Ale nie ma w tym złych emocji. Cieszę się, że mu się wiedzie. Chwalę jego klinikę przed klientami, polecam.

Gabrysia pokręciła głową.

– Dlaczego wy nie możecie być razem? Idealnie do siebie pasujecie.

– Wręcz przeciwnie. On potrzebuje kobiety, która mu stworzy dom, a ja tego nie potrafię. Ciągle jestem w pracy.

Zatrzasnęła drzwiczki i włączyła silnik.

– Nie będzie ci przykro, kiedy on w końcu kogoś sobie znajdzie? – zapytała Gabrysia, opuszczając szybę. To auto woniało niczym sklep zoologiczny, a ona lubiła czystość, porządek oraz zapach płynów dezynfekujących. Oczyma wyobraźni widziała miliardy bakterii rozmnażających się w tym wnętrzu jak w dniu stworzenia świata. Bez przeszkód i ograniczeń, za to z wielką radością i entuzjazmem.

Julia nie od razu odpowiedziała na pytanie. Ale kiedy już to zrobiła, w jej głosie brzmiała niezachwiana pewność.

– Ależ skąd – uśmiechnęła się. – Wytańczę się na jego weselu za wszystkie czasy.

Choć powiedziała to bardzo stanowczym tonem, w tym samym momencie zacisnęła mocno dłonie na kierownicy. Zaczerpnęła gwałtownie powietrza i odwróciła głowę. Trwało to wszystko mgnienie oka, szybko się bowiem opanowała. Gabrysia o wiele dłużej wpatrywała się w młodą czarnowłosą dziewczynę, która właśnie wyszła z Ksawerym z kliniki. Ciasno do niego przytulona coś mu opowiadała ze śmiechem. Podeszli do samochodu. Mężczyzna otworzył jej drzwi, pocałował, a ona wsiadła. Ksawery przebiegł na drugą stronę, jakby się nie mógł doczekać momentu, kiedy znajdzie się w samochodzie w towarzystwie swojej nowej dziewczyny.

– Wstąpimy jeszcze po drodze do sklepu – powiedziała szybko Julia. – Muszę coś kupić. Lodówka mi zamarza, bo takie pustki, że się zastanawiam, czy jej nie odłączyć od prądu. Szkoda marnować energię. Nie mam za grosz zacięcia do gospodarskich spraw – słowa płynęły gładko, ale głos jej drżał.

– Może się jeszcze nauczysz? – Gabrysia taktownie podjęła temat. – Sama widzisz, nasza Maryla też się zarzekała, że ona nigdy, że to nie dla niej. A po przeprowadzce do domu rodziców jest zupełnie odmieniona. Wprawdzie nie piecze i nie gotuje, ale ogród i sad to teraz jej prawdziwa pasja.

Samochód Ksawerego wykręcił na parkingu i, błyskając w mroku światłami, odjechał w stronę centrum miasta. Julia ruszyła w przeciwnym kierunku.

– W kuchni nie ma dla Maryli miejsca – powiedziała, oddychając miarowo jak kobieta ćwicząca przed porodem. Widać było, że z całych sił stara się zachować spokój. – Mama i ciotka Marta tak łatwo swojego królestwa nie oddadzą.

– Masz rację – Gabrysia bardzo jej współczuła i z całych sił starała się wspierać. – A zatem na kolację zapraszam cię dzisiaj do nas. Twoja pusta lodówka może jeszcze poczekać. Żwirek także. Jak go znam, śpi teraz zakopany w trocinach, a pewnie słusznie się domyślam, że zostawiłaś mu spory zapas jedzenia i rozrywek w klatce. O swojego chomika umiesz zadbać jak mało kto.

– Bo też on jest wyjątkowy. Nie uwierzysz, ale wszystko rozumie.

– A jaki jest jego pogląd na twoje sercowe kłopoty? – Gabrysia próbowała obrócić w żart delikatny temat. – Skoro to taki ekspert, może warto posłuchać.

– Jak wszystkich – westchnęła Julia. – Trzyma stronę Ksawerego. Ale związek z rozsądku to nie dla mnie. Nawet chomik mnie nie przekona – uśmiechnęła się wreszcie.

– Ja tam nikomu nie życzę, choć ciocia Marta jest zwolenniczką takiej teorii. Twierdzi, że uczucia w przeciwieństwie do rozumu zwykle umierają bardzo młodo.

– Pewnie wie, co mówi. O jej szczęśliwym małżeństwie krążą legendy.

– To było dawno. Nie stawiaj sobie takich celów. Dzisiaj już nie ma idealnych związków. Są tylko normalne i tego się trzymajmy.

– A mnie mimo wszystko marzy się taka bajka… – Julia zatrzymała się na czerwonym świetle i spojrzała na siostrę. – Jak u naszych rodziców. Tylko skąd wziąć faceta, żeby się nadawał na księcia?

– Chyba tylko jeszcze w książkach tacy zostali – stwierdziła Gabrysia stanowczo. – Możesz sobie wyciąć albo wydrukować.

– Tak właśnie zrobię – roześmiała się Julia.

Zły nastrój prysnął.

Zaparkowały pod blokiem, w którym znajdowało się mieszkanie Kornela i Gabrysi. Kupili je na kredyt, kiedy zaprzestali drogiej terapii, mającej na celu poczęcie dziecka. Julia popierała tę decyzję. Została lekarzem i choć jej specjalizacją była weterynaria, wierzyła w fakty także wtedy, gdy chodziło o leczenie ludzi. A te mówiły wyraźnie, że pragnienie siostry jest nierealne.

– Powiem ci jedno. Jesteśmy dziwne. Marzenia nam się jakoś nie spełniają. Cały świat huczy od opowieści z happy endem i chyba tylko u nas układa się inaczej. Dlaczego?

– Nie wiem – odparła Gabrysia. – Ale coś w tym jest. Najgorsze, że mam wrażenie, że robimy wszystko jak należy, a i tak nie wychodzi. Nie mogłaś dłużej okłamywać Ksawerego. Miałaś rację, ale przecież widzę, że jest ci teraz przykro.

Julia zacisnęła usta i na chwilę odwróciła głowę.

– Reaguję jak prawdziwa blondynka. Aż mi wstyd. Sama nie wiem, czego chcę.

– Przestań. Jesteś świetną dziewczyną. Po prostu życie nie każdemu gładko się układa.

– Dajmy już temu spokój. Nie dojdziemy do żadnych wniosków. Jutro sobota. Mama zaprasza po południu na herbatę. Wybierasz się?

– Chyba tak – odparła Gabrysia. – A ty?

– Też. Zjem coś dobrego, odpocznę trochę. Następny tydzień zapowiada się ciężki.

– Będziemy udawać?

– Trochę tak, ale nie trzeba będzie aż tak bardzo się starać – Julia w lot zrozumiała, co siostra ma na myśli. – Mama nie zada już żadnego pytania dotyczącego naszych prywatnych spraw.

– Wiem. Po ostatnich wypadkach mocno się pilnuje. Tak się zżymałyśmy na tę nadopiekuńczość, ale powiem ci szczerze, teraz czasem trochę mi tego brakuje.

– Chcesz? – roześmiała się Julia. – To zrobię to w zastępstwie. Gabrysiu! – powiedziała uroczyście. – Czy ty się na pewno dobrze odżywiasz?

– Przestań. Mama nie jest taka. Ma dużo szersze spojrzenie.

– Zgadza się. Kocha nas po prostu. Ale prawdziwym mistrzem jest ciotka Marta. Wszystko ci z oczu wyczyta.

– Będzie miała łatwe zadanie. W moich nic już nie ma – westchnęła Gabrysia. – Tylko rezygnacja.

– No to znów dobrze się rozumiemy, bo u mnie też niewiele zostało. Praca, chomik…

– Myślisz, że tak już będzie zawsze? Wszyscy wokół będą żyć na całego, spełniać marzenia, kochać, dążyć do jakichś celów, a my na bocznym torze, już do końca z etykietą: „Niemożliwe”?

– Nie wiem – Julia nie ceniła taniego optymizmu, nie zamierzała zaprzeczać. – Możesz mieć rację. Ja raczej będę sama.

– Materiał z ciebie na singielkę żaden. Do tego też trzeba mieć powołanie i predyspozycje, a tobie ich brakuje. Będziesz się męczyć.

– Więc co mam zrobić?

– Skąd miałabym to wiedzieć? Ja już chyba wszystkiego próbowałam. Walczyć, nie mieć nadziei, podchodzić rozumowo, odpuścić, postawić wszystko na jedną kartę… Nic nie pomogło.

– Lepiej zachowajmy to w tajemnicy – powiedziała Julia. – Po co komu takie wnioski? Rodzice, ciotka Marta, nasze siostry… Życie ostatnio dobrze im się układa. Potrzebują sił i wiary, żeby codziennie dawać sobie radę.

– Zgadzam się. Nie wiem, czy takich kobiet, jak my, nie ma więcej. Które zrobiły wszystko, co w ich mocy, a jednak przegrały i straciły już wszelką nadzieję.

Julia westchnęła i mocno zaplotła dłonie.

– Tata nie byłby z nas dumny. On zawsze walczy do końca. W każdym murze znajdzie jakąś szczelinę, którą spróbuje się wydostać.

– Może – powiedziała smutno Gabrysia. – Ale nigdy nie starał się o dziecko, nie wie, jak to jest. Miłość też mimo wszystkich komplikacji dostał szybko i od razu na całe życie. Co on może o tym wiedzieć?

– Zatem pozostajemy przy naszym wniosku, że czasem się po prostu nie da? – zapytała Julia.

– Ja tak – Gabrysia otarła łzę. Rzadko płakała, dlatego ten widok mocno łapał za serce. – I proszę cię, żadnego pocieszania. Po tylu latach nic już na mnie nie robi wrażenia.

Julia oparła głowę i przymknęła oczy. Była zmęczona ciężkim dniem i wszystkim, co do tej pory przeżyła.

– Na mnie też – powiedziała cicho. – Ale nikomu się do tego nie przyznamy. U nas w domu cyników ani pesymistów nikt nie ceni. A przecież oni też mają swoje racje.

– Umowa stoi – odparła Gabrysia. – No to teraz uśmiech na twarz i ruszamy na kolację. Kornel już się pewnie okropnie niecierpliwi. Może nawet będziemy się dobrze bawić. Człowiek posiada zaskakującą moc przystosowawczą. Nawet gdy mu serce amputują, daje radę.

– Proszę cię. Takie słowa jednak mnie chyba przerastają. Mam nadzieję, że obie się mylimy i życie nie jest takie, jak myślimy.

Gabrysia nie odpowiedziała. Ruszyła w stronę wejścia. Wypracowanym gestem podniosła ramiona i wyprostowała plecy. Kochała Kornela i obiecała sobie, że już nigdy nie narazi tego małżeństwa na kryzys. Miała szczęście, że jej uczucie do męża było prawdziwe. Miłość to potężna siła. Można z niej czerpać właściwie bez końca i przetrwać nawet najtrudniejsze czasy. To dzięki niej Gabrysia dawała radę. Pracowała z poświęceniem, dbała o dom, spotykała się z siostrami, często uśmiechała. Naprawdę chciała doceniać to, co ma, cieszyć się życiem, a nie zatruwać go tym jednym niespełnionym pragnieniem…

Była mądrą kobietą. Ale nic nie mogła poradzić, że jej organizm skonstruowano na potężnym biologicznym błędzie. Z jednej strony hormony, instynkty, charakter i cała konstrukcja psychiczna w stopniu maksymalnym ustawione były na macierzyństwo, jakby to miało być jej główne powołanie i cel życia, a z drugiej na trwałe pozbawiona była tej możliwości. Jakie miała szanse w starciu z podstawowym pierwotnym instynktem głęboko zapisanym w genach, który pchał ją ku własnemu dziecku w każdej minucie dnia i nocy?

Niewielkie. Ale wciąż próbowała.

– Cześć, kochanie – przywitała się z Kornelem. – Długo czekałeś?

– Nie było tak źle. Domyśliłem się, że spotkanie z Julią z definicji nie może być krótkie. Wchodźcie. Zrobiłem górę kanapek. Jeśli będziecie miłe, to może was nawet poczęstuję.

– Patrz, jaki dżentelmen. Dobrze wybrałam – uśmiechnęła się Gabrysia.

– Pewnie, że dobrze – przyznała Julia i weszła do środka. – Jemu jestem skłonna wybaczyć, nawet gdyby pożarł wszystkie kanapki. Pod warunkiem oczywiście, że schłodził wino.

– Za kogo mnie masz? – obruszył się Kornel. – Już od trzech godzin nabiera mocy w lodówce. Twoje ulubione. Jakbym wiedział, że przyjedziesz, a przecież nie dostałem nawet esemesa.

– Fantastycznie przewidujesz przyszłość – pochwaliła go Julia. Lubili się od lat i dobrze rozumieli.

– Jeśli chcesz napić się wina, to znaczy, że zostajesz na noc! – ucieszyła się Gabrysia. – I bardzo dobrze. Pogadamy sobie, zjemy kolację. Będzie super.

Julia uśmiechnęła się do niej ciepło. Nawet nieźle im wychodziło radzenie sobie z życiem bez nadziei. Wbrew temu, co same o sobie sądziły, były silne.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Krystyna Mirek, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Sandra Ludewig / Picture Press / Getty Images

Redakcja i korekta: Seiton, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-178-1

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl