Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:

MÄDCHEN FÜR ALLES

Redakcja: Ewa Jastrun

Projekt okładki: ZERO Werbeagentur, München

Ilustracja na okładce: Getty Images/George Peters

Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka

Zdjęcie autorki: Sandra Stein

Korekta: Jolanta Kucharska, Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © 2015 by Piper Verlag GmbH, München

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-324-0

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Martinowi

Osoby i zdarzenia przedstawione w tej powieści są dziełem wyobraźni. Wszelkie podobieństwa do żyjących lub nieżyjących osób oraz faktycznych wydarzeń są czysto przypadkowe i niezamierzone.

Całą moją wiedzę o ludziach i przemocy, i o tym, jak porządnie komuś dołożyć, czerpię z seriali. Często oglądam naraz pięć czy sześć. Człowiek ciągle musi pamiętać, jak się skończył który odcinek i co się zdarzyło do tej pory. Najbardziej lubię te seriale, których nie muszę oglądać razem z mężem. Wtedy mogę swobodnie wybierać, kiedy będę je dalej oglądała, czasami sześć, siedem odcinków w jeden wieczór. Co ja właściwie robiłam, zanim zaczęłam oglądać seriale. Pojęcia nie mam. Ależ nudne to życie dawniej było. Ludzie w serialach są moimi krewniakami z wyboru. O wiele bardziej ich lubię niż moich faktycznych krewnych. Krewniakom z wyboru poświęcam tyle czasu i uwagi, że dla prawdziwych ludzi niewiele już zostaje.

ROZDZIAŁ 1

I znowu idą do mojej lodówki! Oni są jak sfora głodnych wilków. A może mówi się wataha? Nieważne. Porozłazili się po całym domu. Niektórzy nawet siedzą na naszym łóżku i coś tam sobie pitolą. Miejmy nadzieję, że na tym poprzestaną. O, nie! W kuchni odbywa się coś w rodzaju stojącego przyjęcia na siedząco. Na blacie. Czyjaś kiecka tkwi prawie w serze.

Rozglądam się i widzę tylko brzydkich młodych ludzi i uprzykrzonych krewniaków mojego męża. Czy to już powód do rozwodu? Że mój mąż pozwolił swojemu małemu braciszkowi urządzić wesele w naszym domu? Jego brat jest faktycznie o wiele młodszy od niego, rodzaj wypadku przy pracy czy jak się to nazywa? Późne dziecko? Beniaminek? W porównaniu z moim mężem jest taki młody, że raczej nie jest to braterska więź, tylko więź ojca i dziecka. Jörg godzi się często na rozmaite bezsensowne rzeczy, z którymi zwraca się do niego Arne, jego mały braciszek. Tym razem, jak to często bywa, sprawa się rypła. Mąż zapytał mnie, czy jego mały braciszek mógłby urządzić wesele w naszym domu; powiedziałam, że nie, i wtedy mąż musiał przyznać, że niestety nie zachował się jak powinien, zgodził się, zanim jeszcze mnie zapytał, i teraz znalazł się w opałach przeze mnie i mój sprzeciw.

Tak jak ja to oceniam, to znalazł się w opałach nie z powodu mojego sprzeciwu, tylko z powodu swojej pochopnej zgody. Ale nieważne. Jest, jak jest. I teraz Arne wbrew mojej woli urządza sobie w naszym domu grubo przedwczesne, moim zdaniem, wesele. Słyszał kto coś podobnego? A może by tak najpierw ciężko popracować, potem mieć dom i dopiero potem urządzać sobie w nim wesele? Albo może tak w hotelu, albo w jakimś lokalu?

Gdybym teraz zaczęła biegać po domu i się krzywić, co chętnie bym zrobiła, to wszyscy pomyślą, że jestem sfrustrowaną kurą domową, a więc się uśmiecham, staram się, by mój uśmiech był jak najbardziej naturalny.

Uwaga, właśnie mogę go skontrolować, przy schodach na korytarzu na dole wisi nieduże lustro, z przyczepionymi mewami z blachy czy co to ma być. Gdy urządzaliśmy dom, hormony we mnie szalały, wszyscy mi mówili, instynkt budowy gniazda, tak, tak, chyba trochę poszłam w kicz, po urodzeniu córki wszystko się raptownie skończyło, cała ta kiczowatość.

Zwalniam kroku, staram się uśmiechać najnaturalniej pod słońcem, tylko na ułamek sekundy rzucam spojrzenie w lustro i widzę, że ten uśmiech w ogóle nie jest naturalny. Cholera, nie wychodzi to tuszowanie prawdziwych uczuć. Minę mam raczej zrozpaczoną, a nie wyluzowaną, szczęśliwą, swobodną.

Muszę coś zrobić, nie chcę, by te wszystkie obce dupki, przyjaciele mojego szwagra pierdzioszka, widziały moje uczucia. Idę do kuchni i wyciągam z lodówki arbuzy. To też był pomysł Arnego, mojego ciężko zakochanego szwagierka. Wziął go chyba od Jamiego Olivera. Którego jeszcze na domiar złego wymawia po francusku. Już kilka dni temu zaprawił parę arbuzów wódką za pomocą wielkiej strzykawki i grubej igły z apteki. Strzykawką nabiera się wódki i kilka takich porcji wstrzykuje do środka. Arbuzy trzeba regularnie obracać, bo inaczej cała wódka osiada na dole, przez grawitację. Najwyraźniej w arbuzie jest mnóstwo miejsca na mnóstwo wódki, ponieważ Arne zdążył już tam sporo władować, przed weselem wpadał ładnych parę razy i zawsze znalazł jeszcze trochę miejsca na wódeczkę. Z pewnością wpakował tam dwadzieścia, trzydzieści szotów wódki. Jak goście zjedzą te arbuzy, to będzie się działo.

Biorę szklankę, dwie kostki lodu i nalewam do pełna czystej wódki. Wszyscy są pogrążeni w ważnych rozmowach, piję duży łyk i stawiam szklankę na lodówce.

Ledwie mogę toto przełknąć, jak dla mnie strasznie smakuje czystą chemią, ale się zmuszam, bo działa. Muszę być tu obecna fizycznie, ale nikt mnie nie zmusi, żebym była też duchem. Ha!

W mojej własnej kuchni biorę sobie wielką deskę do krojenia i nasz tasak do mięsa, z własnej lodówki wyciągam arbuza i z ogromnym impetem uderzam w niego starannie wymierzonym ruchem, i niestety nie trafiam w środek, jak to sobie zaplanowałam. Łomotnięcie w deskę do krojenia przerywa rozmowy i oczy wszystkich zwracają się na mnie. Kroję źle podzielonego arbuza na zgrabne kąski i luzacko zwracam się do wszystkich po kolei: „Arbuza z wódką państwo sobie życzą?”. Zwrotu „państwo sobie życzą” używa się tylko wtedy, gdy człowiek się czuje bardzo nieswojo. Okej, Chrissi, no to jazda z tym odstawianiem kelnereczki.

Wyciągam wielki, piękny talerz stylizowany na meksykański, na talerzu układam nieumytymi rękami plastry arbuza, kręcę się między gośćmi, uśmiecham do wszystkich i każdemu proponuję po plastrze. Przechodzę także obok mojego męża; patrzy na mnie z lekkim niepokojem. I słusznie! Ale też bierze sobie kawałek arbuza. Przeważnie mówię do ludzi: „Uwaga, w tym jest dużo wódki”, z wyjątkiem dwóch dziewczyn w wysokiej ciąży, które stoją w drzwiach i się obżerają, podaję im arbuza bez słowa, każda bierze po kawałku, uśmiecham się do nich szeroko i balansując tacą na dłoni, idę dalej, ale nastawiam ucha. Kontynuują rozmowę od miejsca, w którym im przerwałam. I jedna mówi do drugiej: „Na ten okres weźmiemy dziewczynę do dziecka”.

One wezmą dziewczynę do dziecka. Przecież to znakomity pomysł! Dlaczego ja jeszcze na to nie wpadłam. Jakoś tak zawsze myślę, że wszystko, co dobre, jest nie dla mnie, ułatwienia w pracy nie są dla mnie. Ale z tym już koniec. To jest to. Dziewczyna do dziecka. Znakomicie!

Miałam kiedyś zawód, którego mi wszyscy zazdrościli, ale nie wytrzymałam presji i wykombinowałam sobie, że lepiej dla mnie będzie, jak będę miała dziecko, wtedy mogłabym przestać pracować. Ale, tak całkiem uczciwie, posiadanie dziecka jest o wiele bardziej wyczerpujące i wiąże się z o wiele większą presją niż praca, którą kiedyś miałam. Kompletnie przechlapane! Właściwie całe życie.

Okej, Chrissi, mówię do siebie, jesteś wściekła, że w twoim domu wbrew twojej woli imprezują ludzie, których znieść nie możesz. Ale bądź uczciwa, jesteś tuż przed okresem. Brzuch masz wzdęty, czujesz się dziesięć kilo cięższa, przyznaj, że głównym powodem twojej agresji nie jest brat Jörga, tylko twoja macica.

Arbuz już poszedł. Wykorzystam to. Idę do lodówki i wyciągam następnego. Znowu się rozglądam, nikt nie zwraca na mnie uwagi, wspinam się na palce i zdejmuję moją szklankę z lodówki. Biorę wielki łyk i znowu ledwie mogę przełknąć. Smakuje paskudnie, ale działa dobrze, no więc Chrissi, nie wkurwiaj się, tylko dawaj!

Większość czasu na weselnej imprezie spędzam w ten sposób, że serwuję gościom kawałki arbuza zatrute alkoholem. Muszę się porządnie skupić, żeby mówić i ruszać się do rzeczy. Lepiej, żeby nikt nie zauważył, że się narąbałam.

Stoję teraz w pokoju dziennym i obserwuję pannę młodą, która naprawdę ostro przeholowała. Suknia z satynowym gorsetem, tak trochę w gotyckim stylu, tyle że bez gotki. Do tego chucksy i okulary. Ale co za okulary, takie chyba właśnie są modne, raczej nieduże i prostokątne z plastikowymi, wściekle czerwonymi oprawkami. Cóż, ładne to nie jest. Nie mogłaby przynajmniej na własny ślub założyć soczewek do zdjęć? Chyba ją zaraz o to zapytam. Nie, Chrissi, tego nie zrobisz, zwariowałaś chyba, dobrze wiesz, że bez pytania nie należy mówić negatywnych rzeczy o czyimś wyglądzie, nikt tego dobrze nie przyjmuje i kto wtedy jest histeryczką? Ty! To wszystko przez okres, to on cię do tego zmusza. A na końcu i tak znowu musisz wszystkich przepraszać, proszę, nie rób tego. Sama sobie tego nie rób. I tak się to już za często zdarza, no niestety. Sama sobie wciąż wchodzę w drogę.

Czuję, że nogi same mnie niosą w stronę drzwi na taras, wyciągam arbuza do panny młodej i pytam: „Kawałek arbuza dla szczęśliwej okularniczki?”. Chrissi, ale z ciebie chamica! Uprzejmie się do mnie uśmiecha, bierze arbuza, wącha, wie przecież od męża, że majstrował przy arbuzach. Uśmiecha się i z zadowoleniem wgryza w miąższ. Masakra, ci wszyscy młodzi szczęśliwi zakochani, na sam widok chyba się przekręcę! Nawet nie zauważają, że się ich obraża. Trzymajcie mnie, bo jeszcze macica mi się przekręci. Błe, obrzydliwie to brzmi, nawet w myślach.

O moim mężu też myślę paskudnie, uważam, że wobec swojej rodziny zachowuje się jak mięczak. Jeśli się ma żonę, to trzeba być lojalnym wobec niej, a nie wobec naprzykrzającej się rodziny z dawnych czasów. Jak się nazywa rodzina, ta, w której człowiek dorasta i mało się nie pochlasta? Mała? Dlaczego u nas nie może być tak, jak u zwierząt? Przecież większość z nich po prostu odchodzi od rodziców, gdy dojrzeje płciowo, czyli u nas byłoby to mniej więcej w wieku czternastu lat. To by mi się podobało. A później, jak w świecie zwierząt, człowiek już by nigdy nie widział rodziców. Dzięki za wychowanie i cześć, wtedy nie wiszą ci na karku, póki nie skończą, bo ja wiem, dziewięćdziesięciu ośmiu lat. O Boże. Nie musiałabym teraz dogadywać się z rodziną Jörga. Mielibyśmy tylko naszą własną. Jak by to było pięknie, tylko nasza własna, przez nas wybrana!

To wesele w naszym domu wbrew mojej woli jest tylko jedną z wielu decyzji, przy których marzyłam, żeby mój mąż stał po mojej stronie, ale on chce, żeby go zrozumieć, że swojej rodzinie nigdy niczego nie może odmówić. „Ach, proszę, kochanie – powiedział – no weeeź, to mój mały braciszek, jak ja mam mu powiedzieć, że nie może urządzić wesela w naszym domu”, i tak dalej, jak postawię na swoim, to znowu będę kozłem ofiarnym.

Nie, nie, tym razem beze mnie. Idę teraz do łóżka. I tak nikt nie zauważy, to w końcu nie moje wesele, mogę robić, co chcę, w przeciwieństwie do państwa młodych pod obserwacją. Powolutku i niepostrzeżenie wchodzę po naszych żółto-białych schodach, w połowie oszlifowanych, jak się wprowadziliśmy, nigdy niedoprowadzonych do porządku, jak wiele rzeczy tutaj. Myślałam, że w pewnym momencie przestaje się to widzieć, a jednak ciągle to widzę. Hmmm.

Jak w świecie zwierząt, skrywając się przed spojrzeniami innych, skradam się w moim własnym domu, ze wzrokiem wbitym w ziemię, do mojej sypialni, naszej sypialni. Zaciągam nieprzepuszczające światła rolety tuż przy oknie, a potem, ponieważ te nieprzepuszczające są brzydkie, śliczne zasłony z aksamitu. Ciemnoniebieskie jak noc. Śliczne. Ciemność jest prawie tak samo odprężająca jak martwota. Wspaniale! Przytomnie zauważam, że z czysto wizualnego punktu widzenia to cokolwiek durne, skoro i tak jest tak ciemno, no cóż, błędy, które po prostu się popełnia przy urządzaniu mieszkania.

Kładę się na łóżku po stronie Jörga, przyciskam się, wyprostowana, do prześcieradła, owijam kołdrę wokół stóp, owijam jej górną część wokół ramion i upycham nieco pod łopatki. Poszwa i prześcieradło są jeszcze chłodne i sztywne, kiedy się w nie wślizguję, ale ciepło ciała szybko sprawia, że stają się miękkie i jedwabiste. Przez głowę przelatują mi takie myśli: jestem taka mała, i tak niczego nie mogę zmienić, zostaw to, zostaw, Chrissi, myśl o wszechświecie, myśl, jaka jesteś mała, a on zawsze był, w porównaniu ze wszechświatem już prawie jesteś martwa. Wszechświat jest właściwie okropnie przerażający w swym ogromie i niepojętości, i nieskończoności, ma po prostu za wiele -ości, żeby można go było ogarnąć. Ale daje mi poczucie maleńkości. I wtedy wreszcie mogę zasnąć. Szust, i już jestem w tym stanie między jawą a snem. Jeśli ktoś by mi teraz przeszkodził, znowu bym się całkowicie rozbudziła, jeśli nikt mi nie przeszkadza, od razu odpływam. Nikt mi nie przeszkadza, więc odpływam, prosto w krainę snów. Jak fajnie.

Budzę się, bo coś mi się kotłuje na nodze. W pierwszej chwili leżę zupełnie nieruchomo, bo nie mam bladego pojęcia, co się dzieje. Może to jakieś zwierzę, wąż, pies, o Boże, a jak mnie ugryzie w nogę! Leż cicho, nawet nie drgnij. I nagle słyszę głosy w pokoju. To ludzie, rany boskie, w mojej sypialni! I wtedy przypomina mi się to denne wesele mojego szwagra. Tych dwoje tam w moich nogach to ciężko zakochani albo przynajmniej ciężko napaleni imprezowicze. Prawdopodobnie sama ich spiłam arbuzem. O, nieee. Rany, jak długo spałam?

Po prostu leżę dalej zupełnie nieruchomo, do tej pory mnie nie zauważyli, może stanę się świadkiem czynności seksualnych, to byłoby coś! Głos mężczyzny wydaje mi się znajomy, mówi trochę hamburskim slangiem. Ja im naprawdę wcisnęłam arbuza z wódką, czyli – bądźmy szczerzy – sama jestem winna temu, co się tu teraz dzieje. Na oko są mocno nagrzani, bezustannie przewracają się w nogach łóżka w tę i w tamtą, ona chichocze, on jej mruczy do ucha coś po hambursku, czego niestety nie mogę zrozumieć. Nie zauważają moich nóg, w ogóle nic już nie zauważają. Oddycham bardzo spokojnie, może jeszcze coś zrobią.

Wesele mojego rąbniętego szwagierka wygląda na udane, skoro ludzie tak się już nawalili, nawet jeśli to ja podsunęłam im arbuzy. Wiem z opowiadań, że ludzie lubią, jeśli po weselu można wspominać odloty gości i wszyscy się śmieją. No bo kto chciałby opowiadać: Wesele było cudowne, państwo młodzi świetnie do siebie pasują, jedzenie było ekstra, a WSZYSCY DOBRZE SIĘ ZACHOWYWALI I NIE KŁÓCILI ZE SOBĄ. Nikt nie chce opowiadać czegoś takiego! Każdy chce opowiadać: A słyszałaś, jak Dziunia i Munio bzykali się na gospodyni narąbani jak stodoła albo jak Fredzio gdzieś tam się porzygał, a Heinz z tym koszmarnym pasztetem prali się w ogrodzie? I już się cieszę, że mogę przyczynić się do tego, że będzie się opowiadać takie historie o weselu mojego szwagra.

Kiedy by tu się zerwać, żeby oboje dostali zawału? Jeszcze chwilę poczekam, czuję się jak Andreas Kieling^1 podczas ostrożnego filmowania zwierzęcych godów.

Chrissi, rany kota, flirting with disaster, mogłabyś ich teraz zwyczajnie przestraszyć i wywalić na pysk. Ale tego nie zrobisz. Nieeee. Nawet jeżeli ktoś, jak ta para pijaczków tutaj, pcha się prosto pod nóż, to jednak trzeba trochę się przyłożyć, żeby porządnie trafić. Przeczytałam kiedyś w jakimś kryminale z Jackiem Reacherem, jak trudno, nawet ostrym nożem, dobrze wbić się w tułów. Powiedzmy, że nóż jest zakrzywiony albo ostry tylko z jednej strony, wtedy naprawdę z trudem się go wbija, to znaczy, jeśli nam się śpieszy, a dana osoba mogłaby się bronić albo uciekać, wówczas trzeba już za pierwszym razem ostro przyładować, z całej siły, możliwe nawet, że obiema rękami i z porządnym zamachem z ramienia.

Powoli przekręcam głowę na bok, żeby spojrzeć na wyświetlacz budzika. Jest 15:51. Po prostu kocham coś takiego. O rany, od razu humor mi się poprawia po tym, jak ci bandyci potraktowali mnie jak brudne prześcieradło. Ale moja chwila jeszcze nadejdzie. Czuję dotyk skóry na stopie. Yyyyy. Coś się pewnie państwu przypilonym ześliznęło. Bardzo ostrożnie przesuwam stopę w kierunku, gdzie pojawiła się skóra. Czuję coś miękkiego, bardzo galaretowatego, o Boże, niektóre kobiety po prostu mają pecha do genów, to dupa albo udo tej kobiety, uśmiać by się można było, gdyby duży palec u nogi gdzieś mi się tam nie zaplątał. Tarzają się we wszystkie strony i dyszą, i stękają coraz gwałtowniej, a ja przewiercam dużym palcem u nogi wałki tłuszczu i fałdy materiału, teraz gdzieś tam utknęłam, ale nie jestem pewna gdzie, wszystko jest możliwe. Strasznie mnie wścieka, że nie ćwiczyłam motoryki małej dużego palca u nogi. Teraz mogłabym lepiej wyczuć, gdzie jestem. Ménage à trois, nie mogę tego wypowiedzieć nawet w myślach, żeby pozostała dwójka się nie zorientowała, że jest nas troje.

Przechodzę do pierwotnego planu A, wystraszę ich i rozgonię jak parę grzejących się psów. Chyba tak się nie mówi, bo przecież tylko suki mogą się grzać, whatever. Siadam na łóżku, jak wampir wstający z trumny, tyle że bez skrzypienia. Oboje wpadają w totalną panikę, ona omal nie spada z łóżka w lewo, on odskakuje w prawo. Oboje są strasznie bladzi i nikt nic nie mówi. Wszystko w kompletnej ciszy i bezruchu. Staram się patrzeć na nich zupełnie normalnie, odrzucam kołdrę i wstaję. I po prostu wychodzę z pokoju, bo oni tego nie robią. Zostawiam drzwi szeroko otwarte i jak duch spływam po schodach. Słyszę jeszcze cicho wypowiedziane przez nią zdanie: „Co to miało być?”. Cóż. Też nie wiem za dobrze. Ale bądźmy naprawdę szczerzy – kto tu się na kim położył? No przecież to oni zaczęli!

Rozglądam się, w całym domu dalej pełno obcych ludzi. Nie spałam na tyle długo, żeby alkohol rozłożył się w organizmie.

Idę do kuchni, raz jeszcze rozglądam się, sięgam w górę do mojej szklanki, wszyscy pogrążeni w wesołej rozmowie, nie widzę mojego męża, panna młoda w okularach właśnie się z kimś trąca, a ja się trącam sama ze sobą. Powoli i z zadowoleniem podnoszę szklankę do ust, biorę duży łyk i jeszcze jeden, mało się nie porzygam, ale dalej, jazda z tym. Na zewnątrz, na tarasiku, który przylega do kuchni, słychać krzyk jakiejś kobiety. Automatycznie ruszam w tamtą stronę, chociaż właściwie myślę sobie, że wszystko złe, co wam się przytrafia, jest dobre. Pewnie się wystraszyła tego, co zleciało z góry i teraz leży przed nią na tarasie. To gniazdo pary wiewiórek, które zbudowały je dla swoich młodych na parapecie pokoju dziecięcego. Wygląda po prostu jak precyzyjnie zbudowane ptasie gniazdo, tylko trzy razy większe. Nikt go nie dotyka, wszyscy wołają: „Yyy, fuj, co to jest, skąd się to wzięło? Z nieba spadło? Z dachu?”. Nie wytrzymuję. Biorę obiema rękami maleńkie dzieło sztuki i prędko niosę schodami na górę. Rany boskie, jak wódka we krwi teraz mi przeszkadza. Uff. Zatrzymuję się na pierwszym piętrze, mogę zerknąć do naszej sypialni, obojga napaleńców już nie ma, i dobrze, a ja zaglądam do ciemnego wnętrza gniazda. Czy tam w środku są już młode? Przysuwam ucho jak najbliżej otworu i czekam. Skąd mam wiedzieć, czy wiewiórczęta piszczą. Albo wydają jakieś inne dźwięki. I wtedy czuję, jak coś małego rusza się przy moim uchu. Powolutku klękam, żeby nie zleciało z wysoka, jak się wyturla. Bardzo ostrożnie odsuwam konstrukcję od ucha i przyglądam się raz jeszcze, u wejścia do gniazda wisi taki mały, goły stworek. Na pół owłosiony, na pół goły, oczka ma, na ile mogę dostrzec, jeszcze zamknięte i tak mocno napuchnięte i sine, jak to się widuje u piskląt. Maciupeńkie uszka przylega do łebka, a z niemal ludzkich rączek wyrastają całkiem porządne pazury. No dobra, czyli przynajmniej jedno żyje. Przechylam gniazdo, żeby maluch odtoczył się od wyjścia. Potem idę jeszcze piętro wyżej do pokoju mojej córki. Siedzi w łóżku, rozbudzona. Wchodzę do pokoju i widzę mojego męża, stoi obok OTWARTEGO OKNA przy komodzie do przewijania i dokonuje aktu zmieniania pieluszek. Dziecko dziwnie mi się przygląda z powodu tego czegoś, co tak ostrożnie przenoszę obok łóżeczka. Mąż mnie zauważa.

– O, cześć? Co ty tam masz?

– Gniazdo pary wiewiórek, które właśnie, otwierając okno, zrzuciłeś dwa piętra w dół z nie wiadomo ilu wiewióreczkami w środku – odpowiadam.

Stawiam je na blat do przewijania, zaświniam wszystko, otwieram okno, przed którym zamocowaliśmy pręt zabezpieczający, żeby nie dało się tak łatwo przez nie wypaść. Wykorzystała to wiewiórka i przed prętem, to znaczy między prętem a szybą okienną zbudowała swój domek. Zresztą cały czas gniazdo wyglądało mi na zbudowane tak blisko szyby, że jeśli otworzy się okno, to oderwie się i ześliźnie. Jestem całkowicie pewna, że co najmniej trzy razy mówiłam mężowi, żeby nie ważył się otwierać okna z powodu wiewiórek. Teraz zapomniał o tym i ma na sumieniu wiewiórczęta. Jestem potwornie wściekła.

Wcisnąwszy solidnie konstrukcję między pręt a okno, wychodzę z pokoju. Milcząc. Z pewnością patrzy za mną z rezygnacją. Nagle przypominam sobie, czego uczyłam się w szkole, ale nie wiem, czy dotyczy to również wiewiórek, na pewno dotyczy sarniąt. Że jeśli człowiek ich dotknie, to nie zostaną już zaakceptowane przez matkę. O nie, powinnam była włożyć rękawiczki, gdy podnosiłam konstrukcję. Prawdopodobnie Jörg zabił połowę wiewiórcząt, a teraz ja przez mój zapach zadbałam o to, żeby nikt już nie zaopiekował się drugą połową.

Cholera. Prędko z powrotem po szklankę.

Na korytarzu również stoi zegar z elektronicznym wyświetlaczem. Godzina 16:16. Uśmiecham się w środku. Jak ja to lubię, to poczucie uniwersalnego szczęścia, kiedy dokładnie w tym momencie spojrzy się na zegar. Czuję się wybrana. Tylko do czego? W każdym razie jestem tu jedyną, która wie, gdzie stoi wódka, i jedyną, na którą czeka koktajl z czystej wódki.

Sunę do kuchni, znowu wspinam się na palce i wypijam jeszcze jeden wielki łyk.

Przecież to jest jak gwałt. Własny dom jest w końcu po trosze jak własne ciało, a ja czuję się zgwałcona przez dom! Nie przez tych zasranych gości tutaj, lecz przez własnego męża, który nie potrafi się sprzeciwić porąbanemu bratu i raczej zgwałci żonę, niż jemu odmówi. UWAGA. Jörg schodzi właśnie z Milą po schodach i wszyscy w korytarzu mówią „och, jaka słodka” i tak dalej. Prawdopodobnie mają na myśli moją córkę. Wygląda bardzo słodko dla innych. Zdecydowanie miała szczęście. Jest szczuplutka, w przeciwieństwie do swojej matki, ma niewiarygodnie słodkie, jaśniutkie włoski w anielskich lokach i słodkie, przeraźliwie błękitne oczęta, te ma po mnie. Wszyscy uważają ją za przesłodką, ale ja znam ją i z innej strony. Kiedy patrzę na nią, jasnowłosą i błękitnooką, widzę czasem, jak wyziera z niej Gollum. Tylko przez krótką chwilę, ale tam jest. Czasami zaciska usta z taką skwaszoną miną, a przy tym troszeczkę wytrzeszcza oczy, wtedy go w niej widzę. Przykro mi, Miluniu, że widzę w tobie Golluma. ILY.

Przy drzwiach kilka osób grzecznie się żegna. Ponieważ tak się cieszę, że ci kretyni już idą, biegnę na korytarz w ramach zachowań przeniesionych i trafiam nagle w sam środek orgii pożegnań. Wszyscy rzucają mi się na szyję, dziękują za gościnność, nienienie, nie ma o czym mówić, i wreszcie wychodzą na zewnątrz, i tam pozostają. No wreszcie, pierdolcie się, paaa.

Ach, jakież to cudowne, humor wyraźnie mi się poprawia. Cudownie. A potem zaczyna działać efekt domina, ponieważ kilka osób już wyszło, reszta też się zbiera na odwagę, ci tchórze! Grzecznie mówię cześć oraz fajnie, że cię poznałam, chociaż wcale jej nie poznałam. Przysięgam, z pewnością połowa ludzi już sobie poszła. Yeah. Ile czasu musi minąć, zanim znowu poczuję się w moim własnym domu jak w domu?

Jörg stoi dalej w głębi korytarza, tuż przed kuchnią, z Milą na biodrze, chyba przespałam pozostałe wyjścia gości. Zresztą nie wytrzymałabym już ani chwili dłużej, dlatego jestem taka odmóżdżona. Wchodzę po schodach moim wypróbowanym krokiem Jožina z Bažin i słyszę, cichutko idąc na górę, jak Jörg mówi: „Tak, oczywiście, szukamy właśnie opiekunki do dziecka, tak, z pewnością jest lepiej”. Ach, więc już szukamy? Świetnie. No to na razie. Dobranoc.

ROZDZIAŁ 2

Oczy mam jeszcze zamknięte, ale duch z wolna się budzi. Tak wyobrażam sobie samopoczucie, gdy poprzedniego dnia człowiek zrobił zbyt dużo ćwiczeń na te grupy mięśni, których normalnie nie używa. Tyle że to, niestety, nie zakwasy. Wszystko mi się znowu przypomina. O Boże. Która godzina? Najpierw obracam się w lewo, Jörga nie ma na swoim miejscu. Obracam się w prawo – elektroniczna godzina 09:11. Kuźwa. Spojrzałam dwie minuty za późno. O mały włos! No cóż, jak człowiek śpi, to pewnie nic na to nie poradzi. Już jest jasno. Nieczyste sumienie. Chrissi, wstawaj, zachowuj się, jakbyś miała coś do roboty. Siłą wyrzucam się z łóżka. Wyprost tułowia. To mi przypomina o wczorajszej parce od seksu. Fuj, au, w naszym łóżku.

Mam na sobie jeszcze wczorajsze ciuchy. Ściągam je z siebie i wciskam wszystko do rattanowego kosza na bieliznę. Na schodach wołam: „Jörg? Jesteś tam?”. Nikt nie odpowiada. Do łazienki. Spójrzmy, jakie ślady spustoszenia zostały na twarzy.

Stoję przed lustrem w naszym pięknym pokoju kąpielowym, wystylizowanym na szarość hotelowego spa z łupków i kamienia, i widzę – MAM SUCHĄ SKÓRĘ! Zwłaszcza na powiekach. Otwieram naszą modnie postarzaną apteczkę, którą kiedyś, jak miałam dobry dzień, zeszlifowałam ekstra na rogach, żeby wyglądała na stuletnią. Stoi tam śliczna plastikowa buteleczka w kształcie łezki. Kupiłam ją kiedyś, jak byliśmy na urlopie w Nowym Jorku, w Chinatown. Absolutnie warta swojej ceny. Ale miły pan w chińskiej aptece zachwalał ją jak złotego cielca. A ja chętnie się daję na coś takiego namówić, czemu nie. I teraz, właśnie teraz, przyszła pora, bym wypróbowała na sobie ten czarodziejski środek. Kapię więc dwie krople na czubki palców i wcieram lśniący neonową czerwienią olejek wzdłuż górnej linii rzęs. Niemal natychmiast lepka ciecz przesącza się między rzęsami i spływa żrącym strumykiem do oczu. Co ja narobiłam? Ból rośnie z sekundy na sekundę. Okej, długo tego nie wytrzymam. Na pewno nie. Otwieram drzwi pokoju kąpielowego i wywrzaskuję imię mojego męża. Siadam po turecku na naszym jasnoszarym, grubym, robionym w supły dywaniku przed wejściem. I cztery razy wrzeszczę na całe gardło, a gardło mam naprawdę mocne:

– Jö-ö-rg!!!

– Ju-uż.

Pędzi z góry, ze swojej kretyńskiej komputerowej kanciapki, która przypomina raczej szafę na ubrania, po żółto-białych schodach i wpada do łazienki. Kij go wie, co sobie myśli, co mi się znowu stało. A mnie się dużo może stać w gospodarstwie domowym. Jestem z nim na ścieżce wojennej, z gospodarstwem domowym, ale z moim mężem też.

– Co jest? – sapie, wchodząc, kompletnie bez tchu.

– Wtarłam sobie toto w oko i piecze teraz jak diabli.

– Czemu to zrobiłaś?

– Przecież nie zrobiłam tego specjalnie. Teraz to i tak nieważne, co mam robić?

– Ehm, ehm, przecież pisze na każdym opakowaniu: spłukać dużą ilością wody.

Tak, zgadza się, pasuje.

Odkręca zimną wodę, staje za mną i podnosi mnie, trzymając pod pachami.

– Przytrzymam ci powieki, a ty będziesz chlapać sobie wodę na oczy – mówi.

Zwieszam się całym tułowiem nad umywalką, on staje za mną, jego niewielki penis wraz z moszną uciska mnie przez garniturowe spodnie w prawy pośladek, przesuwam się trochę w prawo, żeby mógł się ułożyć pośrodku, wtedy lepiej pasuje, jak puzzel.

Od tyłu bardzo ostrożnie przesuwa mi krótkie, grube palce po twarzy w kierunku powiek i równocześnie obiema dłońmi otwiera mi oczy. Jak w Mechanicznej pomarańczy, scena tortur z klamrami przytrzymującymi powieki, kiedy zmuszają tego gościa do patrzenia na rzeczy, na które nie chce patrzeć, w filmie to była taka terapia, ale ciężka. Już nie pamiętam, co on musiał tam oglądać. Może gwałty? Zgwałcił przecież wcześniej kobietę, matkę rodziny, do której włamała się jego banda. Czy ta akcja z klamrami do powiek miała mu wybić z głowy gwałty? Cholera, nie pamiętam już.

W każdym razie woda ani trochę nie poprawia sytuacji. A jak się jeszcze pogorszy? Cholerny Nowy Jork, cholerne Chinatown. Cholerny chiński aptekarz. Cholerna chińska medycyna.

– Okej, nic nie pomaga, raczej jest coraz gorzej. Chcę do okulisty, czuję się tak, jakby mi oczy kwas przeżerał.

– Dobrze, zostań tutaj, skoczę po kluczyki do samochodu.

– O nie, przecież twój brat pożyczył auto, żeby przewieźć te swoje bzdety!

– Eee, no to zadzwonię po taksówkę.

–Tylko, proszę, Taxi 19.

– No tak, nawet w najstraszliwszym cierpieniu zawsze chcemy wspierać właściwą firmę. Cała moja żona. Tsk, tsk, tsk.

Przecież mówię, że nasze małżeństwo jest do dupy. Zrujnowałam je niezliczonymi napadami PMS!

Wracając do taksówek. Kiedyś pewien taksówkarz, tu, w naszym mieście, głaskał mnie naprawdę długo po dupie wbrew mojej woli. Musiałam przejechać stosunkowo krótki odcinek, więc mówię mu, żeby się zatrzymał po przejechaniu kwoty x, którą miałam przy sobie, wysiądę i resztę drogi przejdę pieszo. Uśmiecha się, kiwa głową i jowialnie mówi: „Tak, tak. W porządku”.

Dochodzimy do kwoty x na liczniku i on mówi, żebym uniosła pupę, to czujnik w moim siedzeniu uzna, że wysiadłam. Mówi: „No to ładnie pupkę do góry, co? Dasz radę?”. Okej, jesteśmy na ty już po jednej jeździe taksówką. I żeby mnie wspomóc w tym trudnym sportowym wyczynie, trzyma przez całą resztę drogi prawą rękę pod moją pupą i poklepuje mnie pieszczotliwie, przy czym bardzo powoli czubkami palców przejeżdża mi przez sam środek pupy. A co ja robię? Nic! Jestem tak zszokowana takim ogromem obrzydliwości i bezczelności, że po prostu nic nie mówię. Oczywiście później złożyłam skargę, z numerem taksówki, byłam na tyle przytomna, że zażądałam paragonu, a ten idiota na tyle głupi, że mi go dał. A więc centrala mogła w zasadzie bez trudu za pomocą numeru taksówki na paragonie sprawdzić, który to był kierowca. Kiedy kilka dni później chciałam się dowiedzieć, co się dzieje w sprawie skargi, moje pismo zniknęło. Zdarzyło się to dwa razy z rzędu. W ten sposób zmiękcza się ofiarę, niestety mnie też. Totalnym ignorowaniem i robieniem ze mnie głupka doprowadzili do tego, że w końcu nic już nie zrobiłam i facet dalej głaszcze dupy swoich pasażerek wbrew ich woli.

I dlatego wspieram teraz nową konkurencyjną firmę w naszym mieście, która wypowiedziała wojnę dotychczasowemu taksówkarskiemu monopoliście. Taksówki powinny być przede wszystkim dla kobiet miejscem ucieczki w niebezpieczną noc, a nie miejscem, w którym doświadcza się kolejnej napaści!

Ile czasu Jörg potrzebuje, żeby mnie zawieźć.

– Nie znasz numeru? Sto dziewięćdziesiąt tysięcy!

– O Boże, człowieku, no oczywiście.

Hi, hi, jeśli go zdenerwuję, zawsze nazywa mnie człowiekiem. Ale patrzcie tylko, zdenerwował się, bo wpadło mi coś do oczu, czyli patrzcie, jednak jeszcze coś do mnie czuje, mimo tej zasranej codzienności z dzieckiem, która niszczy każdą miłość.

Stoi w drzwiach i przygląda mi się zatroskany, strasznie mi się to podoba. Dlatego chętnie się czasem na coś narażę, co nas zbliży, w jakikolwiek sposób. Wtedy może się martwić.

Oczy mnie pieką i łzawią, łzy ciekną mi strugą po policzkach, najwyraźniej oczy próbują się oczyścić za pomocą samodzielnie wyprodukowanej niagary, tak jak my próbujemy pozostać razem, jedno i drugie nie za bardzo wychodzi.

Uśmiecham się do niego. Moimi czerwonymi patrzałkami. Czemuś jednak szkoda, jak to wszystko w miłości się rozlatuje. Jak się oboje oddaliliśmy od siebie. Głupie to. Właściwie chciałam przecież jeszcze się powściekać z powodu cudzego wesela we własnym domu. Ale teraz jakoś nie wypada przez te oczy i jego troskliwość. Chrissi, odpuść na razie!

– Chodź, pomogę ci wstać, ty mój czerwonooki Apaczu.

Chwyta mnie troszkę za mocno, chcąc mnie podnieść, i wspiera jak babcię staruszkę przy schodzeniu po schodach.

Taksówkarz dzwoni do drzwi.

Z zamkniętymi oczami daję się prowadzić do samochodu, w samochodzie nie odzywamy się do siebie. Kierowca parkuje nielegalnie tuż przed drzwiami okulisty i wysadza nas. Jörg płaci, w końcu ja jestem ślepa. I mówi mu, żeby zaczekał, póki nie wrócimy. Czy on wtedy nie musi dalej mieć włączonego licznika? Jörg jest takim skąpiradłem! Od razu, jak weszliśmy, asystentka lekarza zakrapla mi krople przeciwbólowe do oczu, siadam na pierwszym krześle, jakie mogę wymacać, mam tam zostać i trzymać oczy zamknięte. Jestem ogromnie nieufna wobec ludzi, dlatego bardzo nieprzyjemnie mi się siedzi w nieznanej poczekalni, która sądząc po odgłosach, jest pełna niewidzialnych ludzi. Ale może oni mnie też nie widzą?! Jörg wyjaśnia z asystentką jakieś oczywistości, chyba wypełnia właśnie ten formularz, który trzeba wypełnić przy pierwszej wizycie, nazwisko, adres, kasa chorych, AIDS i tak dalej.

Nagle ból znika, otwieram oczy i na szczęście znowu mogę widzieć, chociaż na razie nieostro. Świetne są te krople, jak gdyby nigdy nic się nie zdarzyło. Tylko jeszcze trochę piecze. Mogę wejść pierwsza do lekarki, przed wszystkimi czekającymi ludźmi. Ogląda mi każde oko przez sekundę, nie musi nawet o nic pytać, bo wszystko już jej wcześniej powiedziano. Mówi mi tylko, żebym dalej brała te krople i odczekała, nic innego, niestety, nie da się zrobić przy poparzonych oczach. I możemy iść. To po to studiowała medycynę?

W samochodzie, w drodze powrotnej, padam kompletnie wykończona stresem i opieram się, na pół śpiąc, na ramieniu Jörga, tak jak to kiedyś robiłam, kiedy zaczęliśmy chodzić ze sobą. Człowiek jest zawsze tak niewiarygodnie szczęśliwy, że istnieje ten drugi ktoś. Całą drogę milczymy, jakby nie można było mówić, gdy ma się coś na oczach. Jörg najwyraźniej pławi się w poczuciu bohaterstwa. Rzadko mu się trafia taka sytuacja, niestety.

Gdy znowu wchodzimy do domu, słyszymy płacz Mili. Och, zapomniałam. W przerażeniu wpatruję się w Jörga załzawionymi oczami. Okej, ja też o niej zapomniałam, ale ja przecież cierpiałam, mam dobrą wymówkę. A on? O Boże, teraz on też już zapomina o naszym dziecku. Oboje nic nie mówimy, spojrzenia mówią wszystko. Moje pełne wyrzutu, jego rozpaczy.

W pokoju dziennym kładzie mnie na sofie, biegnie na górę, przynosi Milę z łóżeczka i kładzie mi na piersi, ona wtula się we mnie i od razu uspokaja. On buduje nam w pokoju istny lazaret, przynosi tacę, a na niej napoje, słodycze i wszystkie poduszki i koce, jakie tylko może znaleźć w domu. To takie miłe z jego strony. Czuję się bezpieczna, jak kiedyś przy mojej matce, kiedy byłam chora. Do łóżka przynosi mi laptopa, dziękuję, z przyzwyczajenia lub nałogu automatycznie wchodzę na Spiegel online. Ale bądźmy szczerzy, myślę od razu – kogo to interesuje? Właśnie omal nie straciłam wzroku, tak, tak, ja już znowu przesadzam, powoli się uspokajam i zastanawiam się, co fajnego mogę zrobić przy laptopie. Co by tu sobie kupić, żeby uwolnić hormony szczęścia?

Zawsze chciałam mieć roleksa, a ponieważ i tak już niedługo zostanę spisana na straty, kupuję sobie teraz po prostu ślicznego damskiego roleksa na eBayu. Chrissi, ty dożarta wiedźmo. Świetny pomysł! To spisanie na straty muszę sobie jeszcze dokładniej przemyśleć, ale nie w tej chwili, jestem zmęczona i chcę zrobić coś dobrego dla siebie. Przez całe życie tego nie robiłam, a teraz na ostatnich metrach mam zamiar, cholera jasna, być miła dla siebie. Palcami skręcam idealne loczki na karku Mili. Jakie jeszcze zwierzę ma takie loki? Ale chyba na pupie? Kaczki? Kaczory? Chyba tak, nie mogę się powstrzymać od uśmiechu, a Mila uśmiecha się razem ze mną.

– Kocham cię – szepcę do niej. – Przepraszam.

Chrissi, zajmij się czymś innym. Patrzę, co tu jeszcze jest. Wpisuję w wyszukiwarkę eBaya „Rolex Oyster”. Nie znam się na tym w ogóle, ale kiedyś słyszałam coś o oysterach, wyglądają jak z masy perłowej, a to mi się bardzo podoba. Wcześniej bym się do tego nie przyznała. Ale teraz serce mi zmiękło z powodu szczególnych okoliczności. Mają tu jeden z jasnoliliowym połyskiem. Normalnie nie pozwoliłabym sobie na coś tak kiczowatego, ale teraz wszystko się zmieniło. Ja się zmienię. Wszystko wolno, to ostatnie dni. Cudownie, że tylko ja o tym wiem, bo mogę się tym napawać, a gdyby i inni wiedzieli, toby mi je na pewno schrzanili, przyglądali się smutno i prowadzili przeraźliwie sztuczne rozmowy. Dwa tysiące czterysta euro. Ups! Kupuję sobie pierwszy drogi zegarek w życiu, zawsze tylko te zasrane damskie zegareczki z targu staroci, z tego samego powodu będę jadła teraz codziennie drogie steki z wołowiny Angus z sieci REWE, gdzie dołączają te seksowne paczuszki z mieszanką pieprzu z solą. Niepotrzebna wiedza o stekach – pieprzu nigdy nie wolno dodawać do smażenia, bo potrawa zrobi się gorzka, lepiej też powydłubywać z marynaty wszystko, co trąci pieprzem, zanim trafi na patelnię. Staram się zapamiętać sobie wszystkie praktyczne rzeczy, żeby potem móc je zastosować w krytycznej chwili. Krytyczną chwilą w wypadku tej wiedzy byłoby przygotowanie steku, ale w końcu człowiek chce to tak samo dobrze zrobić, jak na przykład zadźgać kogoś w prawdziwej walce na śmierć i życie. To się wprawdzie nigdy nie zdarza, ale poteoretyzujmy sobie trochę.

Sama siebie w myślach obserwuję. Mam złe przeczucia. Jeśli kłębią mi się w głowie takie porąbane myśli, jak te o pieprzu i zadźganiu kogoś, to pewnie niedługo znowu mi odbije.

Myśli mi odpływają, w środku czuję się samotna. Brzuch mnie ciągnie. Taaa, wiem, co to znaczy. Okres blisko. A ja wyjątkowo źle na niego reaguję. Zawsze, niestety, wierzę swoim wyobrażeniom, kiedy hormony świrują. Hormony robią mi wtedy w głowie coś takiego, że myślę, że jestem sama, wszyscy są przeciwko mnie i wyżywam się na moich najbliższych, że mnie tak załatwili i zostawili samą. Kiedy trudne dni, a raczej TRUDNY TYDZIEŃ minie, sama sobie zadaję pytanie, co się właściwie stało. De facto nie ma już żadnego problemu, ale wcześniej panował totalny armagedon.

Niech no mi ktoś powie, jaki to ma sens ewolucyjny, żeby wszystkie kobiety na całym świecie w dzisiejszych czasach tak mniej więcej między jedenastym a mniej więcej czterdziestym piątym rokiem życia raz w miesiącu PRZEZ KILKA DNI kompletnie świrowały, bały się, czuły się samotne, były megaagresywne wobec znajomych, w pracy, żeby tak nienawidziły i terroryzowały swoich mężów i dzieci, że ci niemal je porzucają? Co to ma sprawić? Nie łapię tego. A gęba też mi się wtedy nie zamyka, mówię straszne rzeczy do Jörga, których w zasadzie nie da się cofnąć, jak TEN TYDZIEŃ minie. Jeśli naprawdę mielibyśmy się wkrótce rozejść, to ogromny wkład w nasze rozstanie będzie miał PMS, zespół napięcia przedmiesiączkowego. Chrissi, odpuść, mówię wtedy do siebie, stul dziób, nieważne, jak paskudnie się czujesz i myślisz, nie mów tego na głos. Potem znowu będziesz musiała wszystko odkręcać, a to jest właściwie nie do odkręcenia, parę rzeczy, które powiedziałam, dzielą nas na zawsze.

Obserwuję śpiącą córkę, o nie, ją też to kiedyś dopadnie. No dobra, nie chcę teraz robić porównania z lotem na Księżyc, ale co tam, zrobię. Jak to możliwe, że latamy na Księżyc, a nie potrafimy niczego wynaleźć, żeby żadna kobieta nie musiała już tak cierpieć co miesiąc? No przecież to niepoważne! Ostrożnie wstaję, odsuwam córkę jak najdalej od brzegu sofy, aż w jej szparę, jak to zawsze mówimy w naszej rodzinie. No dobrze, ale na hiszpański majonez z czosnkiem też mówimy aioli, a nie aiooli. I właśnie szpara. Te zabawne rodzinne powiedzonka. Nie wszystko w rodzinach jest złe, może jednak nie?

Wstaję i przynoszę sobie z kiczowatej apteczki dwa buscopany dla kobiet, idę do lodówki i błagam Boga, by Jörg uzupełnił napoje. Ze zbytnim rozmachem otwieram drzwi lodówki, butelki na bocznej półeczce chybocą straszliwie, ale nic nie wypada. Miałam szczęście. W żadnym wypadku nie chcę teraz w moim stanie ścierać z podłogi rozdyźdanej brei. W lodówce jest dużo piwa. Małe san miguel, w imprezowej buteleczce 0,2 litra, i półlitrowy becks. Biorę sobie dwa. Wyciągam z szuflady otwieracz i wracam do pokoju. Otwieram jedną butelkę i stawiam na podłodze w zasięgu ręki. Drugą chowam pod poduszkę. Cichutko kładę się z powrotem i stawiam sobie becksa na wzdętym brzuchu. Fuj, to uczucie, że jesteś gruba jak balon na gorące powietrze. Masakra. Prawdopodobnie z boku nie wyglądam tak grubo, ale to uczucie, że zaraz wzbiję się w powietrze, bo aż mnie rozsadza, właściwie co? Powietrze? Krew? Pojęcia nie mam! W każdym razie czuję, że zaraz pęknę. Na język kładę buscopany i spłukuję wielkim łykiem, a potem jeszcze jednym malutkim.

Ale tak od razu nie robi mi się lepiej. To nie jest mój dom, boję się mojego męża. Robi mi wyrzuty, kontroluje mnie, ale nic nie mówiąc, zawsze wszystko po cichu. To taki subtelny terror. Jeśli piłam albo w ogóle coś robiłam poza domem i potem muszę wracać, czuję się jak nastolatka z surowymi rodzicami, która wie, że czekają ją nieprzyjemności. Przecież to niemożliwe, jestem dorosłą kobietą, jestem nawet matką i z powodu męża zasadniczo boję się wracać do domu. Nagle żal mi samej siebie. JA PRZECIEŻ W OGÓLE NIE MAM DOMU. Bla, bla, bla, Chrissi, sama sobie zwykle działam na nerwy! Nie żebym musiała teraz długo jeszcze znosić ten stan, ale pytam, czy inne kobiety też tak mają. Czy ich związki wyglądają z zewnątrz na całkowicie równouprawnione i nowoczesne, ale to mężczyzna dominuje w tych relacjach, określa, co robi kobieta? Czy też ja się po prostu urodziłam na ofiarę? Nie mówię tyle, co trzeba, może z własnej winy nie mogę skończyć swoich spraw? Jeśli coś robię i wiem, że Jörgowi to się nie podoba, wtedy nie jestem w stanie tego skończyć wyłącznie z powodu wyrzutów sumienia. Wyrzuty sumienia są silniejsze niż zakaz z jego strony.

Cicho wstaję, patrzę, czy Mila jest bezpiecznie ulokowana na sofie i przypadkiem nie spadnie, bo później będzie miała dziurę w głowie i to moja wina, podchodzę do okna w jadalni i szukam między ludźmi na ulicy kogoś ze starszymi dziećmi. Trwa to dobrą chwilę, bo na naszej nudnej, rodzinnej uliczce niewiele się dzieje. Ale parę osób przechodzi. Z tak plus minus ośmiolatkami albo nastolatkami ciągnącymi się z tyłu. Jezu, ja chyba nie dam rady. Jak długo to trwa. Jak długo one są małe i prawie niczego nie potrafią. Czy jestem dość odporna, by przez długi czas być tu dla dziecka? Prawą ręką rozgrzewam sobie ile się da wzdęty wzgórek pod pępkiem, wtedy tak nie ciągnie.

ROZDZIAŁ 3

Budzik dzwoni. Dzisiaj jest dzień pełen wydarzeń, chyba tak. Wyjątkowo wstaję z łóżka w dobrym humorze. Inaczej nienawidzę wstawania. Nigdy nie mogę się wyspać. Zawsze zresztą byłam śpiochem. I jestem przeciwna temu, by szkoła zaczynała się o ósmej. Wielu uczniów odnosiłoby o wiele większe sukcesy w szkole, gdyby mogli później zaczynać lekcje, ZASRANE NIEMIECKIE skowronki! Właśnie!

Dzisiaj przychodzi opiekunka do dziecka. Jörg poszukał i znalazł jedną taką. W ekosklepie. Tam wisiała. Znaczy jako kartka na tablicy ogłoszeń. A jedyne, czego mi nie powiedział, to to, jak wygląda. Czy to był decydujący argument? Zobaczymy.

Kartka miała oddarty kawałek u góry. Jeżeli pierwotnie była to kartka formatu A4, to na pewno oderwał zdjęcie. Sposób oddarcia też wydaje mi się znajomy – on zawsze najpierw zagina ręką kartkę na krawędzi, wzdłuż której chce oderwać kawałek, potem tak długo wygładza paznokciem miejsce zgięcia, póki niemal samo nie odpadnie, a potem rozkłada kartkę na nowo i bardzo ostrożnie i pedantycznie przerywa ją wzdłuż tej linii. Z tą kartką też tak zrobił. I na pewno było tam jej zdjęcie, i pomyślał, że ja pomyślę, że za dobrze wygląda, i uznam ją za zagrożenie w domu. To, co zobaczyłam, było w każdym razie bez zdjęcia. Po prostu u góry pod oddarciem:

„Dziewczyna do wszystkiego.

Potrafię wszystko i robię wszystko. Opieka nad dziećmi. Sprzątanie. Zakupy. Wielkie porządki. Wychodzenie z psem”.

Potrafię wszystko i robię wszystko. Naprawdę odjazdowy tekst jak na tablicę ogłoszeń. Cóż, zobaczymy, co wyjdzie w praniu!

Dziś dystansuję się od mojego ciała. Nie chcę mieć z nim nic do czynienia. Totalnie fochy stroi. Biegunka i okres. Naraz. Jak się tak solidnie zastanowię, to one często idą w parze. Z okresem w ogóle już sobie nie radzę, odkąd się przyzwyczaiłam, że moja nowa superpigułka kompletnie go kasuje. No dobra, Chrissi, a jakbyś tak regularnie ją brała, a nie zapominała od czasu do czasu jak skończona sklerotyczka, no i potem pasztet gotowy. Spróbuj teraz nie myśleć o podbrzuszu. Nie nakręcaj się tak!

Zaraz ktoś przyjdzie, kogo jeszcze tu, u nas, nie było. Zawsze wtedy najpierw rozglądam się po całym domu, jakbym go po raz pierwszy widziała. Biegam po pokojach i próbuję po wierzchu coś zmienić. Staję w korytarzu i przyglądam się mnóstwu kurtek, które tam wiszą. Bardzo dużo zapinanych na zamek bluz z kapturem mojego męża, praktycznie w każdym kryjącym odcieniu – ciemnoniebieski, szary, ciemnozielony, czarny. W żadnym wypadku nie chciałby rzucać się w oczy. Do pracy chodzi w garniturze w spokojnym, ciemnym kolorze, zawsze. Skórzane buty, dyplomatka. Pracownik branży IT, no trzeba zginąć w tłumie. Nie interesuje się modą. Sportem też nie. Dziwne, że w ogóle tak długo żyje, nie ruszając się. I niezdrowo się odżywiając.

W przepełnionej garderobie wisi też zbyt wiele moich kurtek. Też niekoniecznie w wesołych kolorach. Od urodzenia dziecka nie schudłam, niestety, wręcz odwrotnie. Kurtki mam wypchnięte na piersiach i na brzuchu. Kiedy chcę włożyć którąś z nich, morduję się z dopięciem zamka błyskawicznego na wysokości ud. Na pupie zamek źle się zapina, na brzuchu też, na piersi też i gładko przelatuje dopiero te parę centymetrów od piersi do szyi. Mój mąż uwielbia moje wielkie piersi, ale one robią się coraz większe i cięższe, podejrzewam, że od piwa też, a może też i od superpigułki? A poza tym piersi już dawno nie ma w tym miejscu, gdzie powinny być. Biegnę jeszcze kawałek przez dom i podnoszę różne rzeczy z podłogi. Słyszę na górze męża z naszą córką, może właśnie karmi ją piersią. Ha, ha, Chrissi, szalenie zabawne. Tak to nazywam, jak jej daje butelkę. Bo jestem zazdrosna, bo lepiej to robi i lepiej o tym pamięta niż ja.

Okej, kuchnia jest zasyfiona, ale jeśli szybko wstawię do zlewu wszystkie brudne rzeczy, a potem rzucę na wierzch ścierkę kuchenną, to nikt nie zauważy. Wizyta jest niestety połączona z oprowadzaniem.

Staję w kuchni przed ekspresem do kawy i naciskam guzik „Cappuccino”, kawa stoi obok automatu w hermetycznie zamkniętej, jasnoniebieskiej torebce, pasuje do reszty kuchni – jasnoniebieskiej. W jasnoniebieskie romby, ściślej mówiąc. Tapeta jest w jasnoniebieskie romby i wszędzie ich pełno. Sprzedawca tapet gorąco to odradzał. Ale i tak to zrobiliśmy, przez to nasza kuchnia wygląda teraz trochę jak domek dla lalek. Ale nieważne. Zasadniczo facet wiedział, o czym mówi. A my nie słuchaliśmy.

Kawa się przelała, jeszcze raz naciskam na „Espresso”, to będę miała podwójną porcję kawy w cappuccino, porywam filiżankę i chcę raz jeszcze skontrolować pokój dzienny, piję w biegu i oblewam sobie wrzącą kawą cały lewy cycek. Wrzeszczę i skaczę, co kompletnie nic nie daje poza rozchlapaniem gorącej kawy aż na brzuch, cały biustonosz mam mokry. Brzuch też poparzony. Jörg pędem przylatuje ze swojej kanciapy, żeby mnie ratować.

– Co się stało?

I zabawnie skacze wokół mnie. Mimo bólu nie mogę powstrzymać się od śmiechu, bo tak durnie wygląda. Wskazuję na poparzoną pierś, podskakuję i tłumaczę przy tym, co się stało.

– Trzeba schłodzić, schłodzić – mówi, ciągnie mnie z powrotem do kuchni i odkręca kran. Obiema dłońmi chlapie lodowatą wodą na moją pierś, gwałtownie łapię powietrze.

Strasznie podenerwowany mówi:

– Właściwie powinnaś wsadzić oparzone miejsce pod bieżącą zimną wodę, bezpośrednio.

Przewracam oczami, zła jestem, cycek mam poparzony, jestem mokra i jest mi lodowato zimno. Truchtem wbiegam na górę, rzucam okiem na siebie, nie opłaca się w ogóle rozbierać, więc po prostu wchodzę pod prysznic w mokrych ciuchach, ustawiam główkę prysznica w kształcie bumerangu na wysokości piersi i puszczam zimną wodę na ranę. Jęczę i wrzeszczę, i powtarzam co chwila na cały głos: „zimno, ziiimno, ziiiiiiimnoooo”.

W którymś momencie czuję, że z przodu tułowia skostniałam kompletnie, za to z tyłu jestem taka ciepła, że aż parzę.

I wtedy słyszę na dole młody kobiecy głos rozmawiający z moim mężem.

Czy on właśnie nie karmił piersią, kiedy do drzwi zadzwoniła nowa babysitterka? Niestety musieliśmy się przerzucić na butelkę, bo mleko przestało płynąć. Dostałam zapalenia sutków i miałam uczucie, że Mila chce mi odgryźć obolałe części ciała. Przykro mi, maleńka, ale tego nie dało się wytrzymać. Ale coś się jednak między nami popsuło. Cholera!

W każdym razie musiał otworzyć drzwi, jak zadzwoniła.

Ciskam wszystkie przemoczone szmaty na podłogę łazienki, na nowoczesne, szare płytki, natychmiast tworzy się na nich kałuża. Pędzę do sypialni, owinięta w gigantyczne ręczniczysko plażowe, i wycieram się. Wciskam mokrą jeszcze dupę w zwijające się bez przerwy majtki, podciągam wysoko, zwijają się, rozwijam, podciągam wysoko, zwijają się. Rany, teraz to samo z rajstopami, jeszcze gorzej, bo nigdy nie mam ochoty wycierać sobie stóp, idzie jeszcze gorzej niż z majtkami.

– Już idę! Przepraszam, właśnie się oparzyłam, musiałam się schłodzić, iiiiidę! – wrzeszczę na dół z sypialni.

Kicam z wciągniętymi do połowy rajstopami do szafy, wszystko wepchnięte byle jak, nie jestem jakąś układaczką, i przeszukuję zawartość pod kątem codziennej sukienki z dzianiny. Teraz zaczyna mnie rwać cycek. Oparzenie boli. Na pewno stopień IIb. Nauczyłam się przy okazji egzaminu na prawo jazdy, to znaczy na związanym z nim kursie pierwszej pomocy.

Znajduję ciemnoniebieską sukienkę Asos w beżowe jaskółki, sukienka musi być mocno wycięta z przodu, bo posmarowałam sobie oparzenie bepanthenem i nie chcę, żeby mi się potem kleił do sukienki. I wyłaził na wierzch.

Jörg wchodzi z wkurzoną miną.

– Nie musisz tak cały czas wrzeszczeć z góry. Przeprosiłem już w twoim imieniu. W końcu się poparzyłaś. Nie zaspałaś czy coś w tym stylu. Marie rozumie.

– Tak, już dobrze, nie chciałam cię kompromitować przed twoją nową pracownicą. – Znowu schodzi na dół.

Marie, Marie, Marie, tak ją już nazywa, właśnie budują relację, a ja znowu odstaję. Rzyg. Chrissi, ruszaj się, bo stracisz męża, jeśli zaraz nie zejdziesz i się nie pokażesz.

Doprowadzam się do formy i schodzę na dół. Bez trudu widzę ze schodów jej sylwetkę, jakieś siedem metrów w linii prostej przez korytarz. Stoi w kuchni. Od razu wiem, dlaczego ją wybrał. Świetnie wygląda. Długie, gładkie blond włosy, ogromne piwne oczy. Ekstra ciuchy, bardzo pewna siebie. Ale wiem, że u większości kobiet to tylko poza. Wybrał ją dla siebie.

Z absolutnym spokojem przyglądam się, jak ją wita zdenerwowany. Żałosne. No cóż, też ma swoje plany, widzę to po nim, tak dobrze go już znam. To straszne, że można w kimś tak czytać. Wchodzę do pokoju dziennego, muszę się najpierw uspokoić.

Oboje rozmawiają ledwie słyszalnymi głosami. Najwyraźniej mówią o mnie albo o dziecku, którym ma się opiekować, oboje zerkają na mnie z uśmiechem. Odwzajemniam uśmiech, ale tylko ustami, nie oczami, i mruczę: „Halo”.

Taak, myślcie sobie, że chodzi o was i o dziecko, w rzeczywistości chodzi o mnie. Zakład? Ona wchodzi do pokoju, w ślad za nią mój mąż, jest tak podniecony jej urodą, że mało się nie pośliźnie w tych swoich wytartych skarpetach. Ale ma rację, jak się tak kotłuje – faktycznie jest przeprześliczna!

Mój mąż wziął ją z ekosklepu i nie powiedział, jaka jest ładna! Głupi to on nie jest. Nigdy bym jej do domu nie wpuściła. Powiedział, że studiuje medycynę. To by było praktyczne, gdyby dziecku coś się przytrafiło.

Wyciągam rękę, by potrząsnąć jej ręką, ona chwyta moją rękę, przyciąga ją i tym samym mnie do siebie i obejmuje. Ups. Okej. Jest jeszcze bardziej wylewna ode mnie. Mocno mnie tuli. Czuję jej piersi na swoich, właściwie to takie meganiepraktyczne przy powitaniu. Te piersi. I dopiero co oparzone, no ale przecież ona o tym nie wie. Aua. Piersi przeszkadzają przy uściskach podobnie jak nos przy całowaniu. Słuchaj, Boże, na pewno tak to zostało pomyślane? Wszędzie te przeszkadzające wystające kawałki? Zdecydowanie nosi push-upa. W uścisku czuję na mostku metal. Full Metal Jacket. Brzdęk, mostek na metalu. Na powitanie. Świetne informacje. Znaczy ma kompleksy z powodu wielkości piersi, czemu inaczej miałaby zakładać sobie na piersi push-upa z dodatkiem metalu?

Szybko uwalniam się z jej objęć. I wreszcie mogę się jej porządnie przyjrzeć. Wygląda bardzo ładnie. Ta kombinacja blond włosów i piwnych oczu, bardzo interesująca, nieco chmurne smutne spojrzenie, ale mimo to błyszczące, zdrowe młode oczy. Platynowoblond grube, zdrowe, lśniące włosy, ale – o ile mogę sądzić – prawdziwa blondynka. Bo rzęsy i brwi też ma platynowoblond. Ma przepiękną cerę, jędrną i porządnie nawilżoną, różowe policzki, ale nie od różu, tylko w naturalny sposób. Ponieważ słońce właśnie świeci przez okno, widzę bardzo leciutki blond puszek na policzkach koło ucha i trochę z tyłu brody. A do tego figura modelki. Top modelki. Ale ona chyba o tym nie wie, od razu to poznaję po postawie. Wygląda jak okaz zdrowia. Jak niemowlak z reklam pampersów czy sucharków Brandta w dorosłej wersji. Spuszcza oczy i zaczyna skubać palce. Och, zdaje się, że podczas całej tej mojej ekspertyzy nikt słowa nie powiedział. Na Jörga nie ma już co liczyć, że wyratuje mnie z krępujących sytuacji. Wręcz sam je stwarza, te sytuacje, wrabia mnie.

Mówię:

– No to ja już dalej się tym zajmę. – No i co, Jörg, przejrzałam cię!

– Czyli kuchnię już właśnie widziałaś.

W zasadzie całe to oprowadzanie to idiotyzm. Sama może sobie przecież obejrzeć dom. Poza tym wydaliśmy mnóstwo pieniędzy, żeby wyglądał jak u wszystkich w naszym wieku i z naszymi zawodami. Jesteśmy jak wszyscy. Potworne. Myślałam, że jesteśmy tacy indywidualni, póki nie zaczęłam czytać blogów mieszkaniowych, a może lepiej powiedzieć – póki nie zaczęłam ich oglądać? Jak „Znajomych znajomych”2. I wtedy widać, że nawet jeśli modlą się gorąco, żeby być indywidualni, to coś jednak z tą modlitwą nie wychodzi.

Z korytarza jest bezpośrednie wejście do pokoju dziennego z pięknym widokiem na, niestety, niezagospodarowany ogród. Kiedyś zakładaliśmy, że będę się relaksować przy pracy w ogrodzie. Teraz wszędzie pełno trawy pampasowej, rozrastającej się dziko na wszystkie strony, bo trawa pampasowa nie wymaga żadnych starań. Kiedyś był u nas przyjaciel, który mało nie zszedł ze śmiechu na widok naszej trawy pampasowej w ogrodzie, bo twierdził, że to chyba wszyscy poza nami wiedzą, że jest to znak dla przechodniów, że chętnie zamieniamy się partnerami, czyli jesteśmy swingersami.

Skinieniem daję znać Marie, żeby usiadła. Udało się. Siada.

– To co? Jak sobie radzisz ze swoją rodziną? – Dlaczego nie przejść od razu do rzeczy?

Spogląda zirytowana. No tak, nie nadaję się do small talków. Nauczyłam się, że szybciej buduje się relację, jeśli zrezygnuje się ze small talku, z krążenia wokół tematu. Dla mnie to też jest nieprzyjemne. Ale przeważnie szybko do czegoś doprowadza. A uprzejmości i wzajemne podchody nie.

– Poważne pytanie. Jak ja mam krótko odpowiedzieć na coś takiego?

– A kto mówi, że ma być krótko? Mamy przecież czas.

Słyszymy szmer z korytarza, Jörg idzie z kuchni do schodów. Przez krótką chwilę, kiedy go widzę, próbuje złapać moje spojrzenie, zaciska usta i prawie niedostrzegalnie wytrzeszcza oczy, bardziej niż zwykle. To chyba ma wyglądać groźnie. Nienawidzi, kiedy tak rozmawiam z ludźmi.

Nie mam pojęcia, czy Marie to widziała?

Prawdopodobnie zastanawia się jeszcze nad odpowiedzią.

Układ jej ciała zmienił się, jest jakby mniejsza, ramiona nieco opadły. Ma neutralny wyraz twarzy, w przeciwieństwie do wcześniejszej miny, tej napiętej uśmiechniętej maski, którą się normalnie nakłada, gdy się rozmawia z obcymi o błahostkach.

– Hm, no tak. Moi rodzice poznali się w grupie samopomocy dla dzieci, których ojcowie przedwcześnie zmarli. Więc w jakiś sposób łącznikiem między nimi są nieżyjący ojcowie. Dziwne, nie? Niestety trochę to widać po naszej rodzinie i naszym domu. No więc, moje babcie, głowy rodzin, nigdy się właściwie nie pogodziły z wczesną śmiercią swoich mężów, to znaczy mój ojciec i moja matka dorastali oboje przy załamanych matkach. Moi rodzice źle mówią o swoich krewnych. Utrzymywali kontakty tylko z babciami, żeby się mną opiekowały, kiedy byłam mała. Gdy tylko już mogłam się sobą zająć, obie matki, to znaczy moje babcie, nie mogły już bywać u nas tak często. No i to w skrócie tyle o mojej rodzinie. Rodzeństwa nie mam. Nie brzmi dobrze, co? No cóż, później miałam anglojęzyczną babysitterkę, bo moi rodzice dużo pracowali. Pochodziła ze Sri Lanki. Wyglądała jak Mahatma Gandhi w kobiecej wersji, trochę zagłodzona i bardzo surowa, i wierząca. A ponieważ moja matka bardzo źle mówi po angielsku, to zakazała babysitterce rozmawiania ze mną po angielsku, żebym nagle nie zaczęła mówić lepiej od niej. Udało się, mój angielski nie jest przesadnie fantastyczny. Dopiero niedawno na jakimś spotkaniu po latach dowiedziałam się tego od babysitterki. Miałam babysitterkę, bo oboje rodzice dużo pracowali i bardzo niechętnie zostawiali mnie z którąś z matek, bo obie mają takie słabe nerwy. Ojej. Niestety niewiele dobrego mogę o nich powiedzieć, może poza tym, że z pewnością bardzo się starali, ale też niestety zrobili wiele złego.

Kiwam głową i dopiero teraz zmieniam temat:

– Mogę ci zaproponować coś do picia? Kawę, może wzmocnioną?

– Wzmocnioną? Z alkoholem? – Śmieje się z niedowierzaniem. I mówi: – Oczywiście.

Zostawiam ją, rzucam się galopem do kuchni, wciskam guziczki, które trzeba wcisnąć na naszym w pełni zautomatyzowanym ekspresie, bo niestety nigdy nie znaleźliśmy czasu na zrobienie kursu baristycznego, żeby umieć obsługiwać prawdziwy włoski ekspres, a podczas gdy on robi kawę, idę do lodówki, która skrywa nasze zapasy alkoholu, i wybieram… no tak. Właściwie co? W lodówce ciągle tkwią wszystkie możliwe resztki z wesela.

Rum. A to dobre. Dlaczego on stoi w lodówce? Ktoś tu sobie jaja robi? Pewnie jeszcze z wesela, zresztą teraz najbliższe dni będą tak wyglądać, że będziemy ciągle znajdować w domu coś, co tu nie należy, co ktoś podrzucił na weselu.

Podwójna porcja do szklanki, do filiżanki z kawą, która już jest gotowa, podstawić drugą wielką filiżankę pod ekspres, zaczekać, rum do środka i szybciutko z powrotem do pokoju.

– No dobra, to gdzie skończyłyśmy?

– Chyba na moich rodzicach. Ale o tym już dosyć mówiłyśmy.

Unosi filiżankę do pełnych warg, niestety, nie zauważa, jaką też filiżankę jej wybrałam w charakterze dowcipu. Ech, ta młodzież. Dałam jej słodką filiżankę z Miss Scatterbrain z „Mr Men”. Dostałam ją kiedyś dla żartu od męża. Ale jak dzisiaj wszyscy wiemy, nie ma czegoś takiego jak niewinne żarciki. Mój mąż uważa, że mam mózg dziurawy jak sito. Ale ja naprawdę uważam, że jestem maniakalno-depresyjna, tyle że nikt nigdy tego nie zauważa. Chociaż wszyscy maniakalno-depresyjni chyba zawsze myślą, że otoczenie nic nie widzi. A może to depresja bipolarna? Albo tylko bi? Ha, ha, Chrissi, cóż za wytrawny psychiatra z ciebie, zielonego pojęcia, za to wiele kłapania dziobem, co?

Gdy tylko filiżanka znajdzie się odpowiednio blisko jej nosa, Marie wącha unoszące się opary alkoholu. Z uśmiechem odstawia filiżankę. I pyta:

– Nieźle daje. Co to za alkohol?

– Ach, tylko mała porcyjka rumu. Naprawdę maciupeńko. A ty chcesz teraz u nas pracować? Super. W końcu wpuścimy tu trochę świeżego powietrza.

– Tak, a czy to już według pani ustalone, że będę tu pracować? Pani mąż sprawiał trochę inne wrażenie.

– Oczywiście, że to już ustalone. Naturalnie.

Teraz, gdy powoli się do niej przyzwyczajam i mogę ją ocenić bez wstępnej nerwowości, którą przecież zawsze się czuje na widok nowego człowieka, dlatego też zresztą nigdy nie mogę zapamiętać nazwisk, bo przecież tradycyjnie podaje się je na samym początku przy uścisku dłoni, wtedy patrzy się raczej tylko na wygląd i zastanawia, jak się samemu wypadnie, i łups, nazwisko wylatuje z głowy, od razu widać, że tradycję można pod tramwaj podłożyć. No przecież zawsze tak było… tak, ale mimo to źle było. O wiele lepiej by było, gdyby coś się zmieniło. Witamy się, dotykamy dłońmi w uścisku i dopiero dużo później, kiedy można już coś połączyć z nazwiskiem, WTEDY dopiero nazwisko się pojawia. Wtedy z pewnością zapamiętałabym wszystkie nazwiska.

No tak, w każdym razie teraz, gdy na nią patrzę, zauważam, że strasznie na nią lecę. Będę delikatna, uważam, że jest prześliczna, troszeczkę się czerwieni przy mówieniu, ma leciusieńkie plamki od stresu na tej ślicznej białej szyi. Bądź co bądź jest właśnie w obcym domu, sama i młoda. U obcych starych ludzi. No dobrze, po prostu trochę starszych. Ma nadzieję, że będzie tu długo pracować. Ma nadzieję, że coś tu zarobi. Zarobi.

– Dlaczego się tak mocno pomalowałaś? Co chcesz przez to wyrazić? – pytam.

– O, uważa pani, że za mocno? Myślałam, że delikatnie. Specjalnie się pilnowałam.

– Och, ach tak, nie chciałam cię urazić.

– Nie, to żaden problem, naprawdę.

Sączy ciągle jeszcze bardzo gorącą kawę. Podrasowaliśmy ekstra maszynę, żeby kawa była gorętsza, niż norma przewiduje. Z jakiegoś powodu firma nie chce, żeby klienci parzyli sobie usta, ale espresso, przepraszam bardzo, musi być serwowane wściekle gorące. Wiem również, że mleko nie może być naprawdę wrzące, bo jakiś tam enzym się rozpada i zmienia smak ze słodkiego na przypalony, no ale żeby kawa była taka zimna, jaką wcześniej dostawaliśmy z ekspresu? Tak być nie musi. Przyszedł facet z serwisu Vespy i zrobił tuning naszego automatu.

Na mnie rum już zaczął działać. Pyszne, myślę sobie. Przechylam się do tyłu i moszczę wygodnie na naszej miętowej kanapie. Sama ją wyszukałam. Chciałam mieć coś absolutnie nowoczesnego i kupiłam ją zdecydowanie ponad stan naszego budżetu. Co się właściwie stanie, jeśli się rozejdziemy? Czy będę mogła zachować rzeczy, które sama wyszukałam? Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. No tak, teraz spisywanie umowy trochę zanadto rzucałoby się w oczy, co? W każdym razie zamierzam zachować moją ukochaną kanapę! Ostatnio omal się nie rozstaliśmy, kiedy mój mąż odkrył, że parę razy uprawiałam seks z moim eksem. Ciągle jeszcze trochę go kocham. Z nim można przynajmniej coś wypić albo wypalić. Nasze seksualne spotkania dochodziły do skutku tylko po pijaku. Wtedy jestem po prostu starą dobrą Chrissie, jak tylko narąbię się jak stodoła, robię to z każdym, niestety, jak kiedyś. A czasem w pobliżu był w ostatnim czasie właśnie mój eks. Mój mąż radzi sobie lepiej z każdym innym, byle nie z nim. Bo zeszliśmy się ze sobą, kiedy jeszcze byłam zdrowo przez eksa nieszczęśliwa. I wtedy, moim zdaniem słusznie, rozwinął się u niego niewielki kompleks niższości. Z moim mężem można pić tylko club-mate, ale jak już dość go wypije, wtedy odlatuje jak na spidzie.

To, że niczego porządnego nie używa, przeszkadza mi zwłaszcza w sylwestra, Boże Narodzenie i w karnawale. Zawsze wtedy imprezuję, przebrana za tancerkę flamenco, znaczy w karnawale, nie na sylwestra!, co roku tak samo i muszę się upijać, i upalać z kumpelkami, bo on po prostu odrzuca wszystkie te rzeczy. Ale to nie jest tak, że jest apostołem zdrowotności. W ogóle nie uprawia sportu, zdrowo się też nie odżywia. Po prostu odmawia, bo jego ojciec był pijakiem. To się często zdarza, jeśli jako dziecko miało się taki niedobry, odstraszający przykład, wtedy koniec z rozrywką. Ale mimo to Jörg jedzie aż do rana jak na koksie, bo po prostu jest na mate. W kontakcie ze zbyt wieloma ludźmi na tych swoich elektronicznych terminalach. Uważam też, że pilnie powinien udać się do lekarza ze swoim żołądkiem, wyobrażam sobie, jak bardzo jest uszkodzony przez ten napój pobudzający, ale to typowy facet, prędzej umrze, niż pójdzie do lekarza. Pita litrami club-mate przeżera się przecież w końcu przez brzuch, no nie? To jeden z wielu niebezpiecznych tematów w naszym związku. Lepiej go nie poruszać, bo Jörg zaraz eksploduje!

W każdym razie mojemu mężowi się nie podoba, że ciągle jeszcze kocham eksa. Chrissi, no naturalnie, że nie, odbiło ci na całego! Któremu mężowi się podoba, że jego żona dalej kocha eksa? Żadnemu! Ale co można zrobić? Uczuć nie da się wymazać z myśli!

– Znasz Live in Las Vegas Elvisa?

– Eee, nie…

– Włączyć?

– Jasne.

A co ma odpowiedzieć? Dzisiaj jest rozmowa kwalifikacyjna. Czy jak się to powinno nazywać? Rozmowa w sprawie zatrudnienia. Już od dawna jest przyjęta. Ale jeszcze nie powinna o tym wiedzieć. Z rumem w zwojach mózgowych sunę lekkim krokiem do szafki pod telewizorem, wyciągam płytę DVD, zawsze tam leży, często ją oglądam, i wreszcie się dobrze czuję, jak leci Elvis. Wkładam, naciskam „Play”, włączam telewizor, nie jest tak naprawdę wyłączony, ileż pilotów człowiek dziś potrzebuje, do satelity, do telewizora, do Apple TV, jednak lepiej nic nie pić, wtedy łatwiej go włączyć. W końcu płyta idzie, na ekranie też to widać, rzucam okiem co chwila, najlepsze DVD wszech czasów, Live in Las Vegas Elvisa, ale rozmawiamy już tylko o jakichś powierzchownych głupotach, to na pewno przez alkohol, w końcu dość już było poważnej gadki na początku. Przypuszczalnie Marie niezręcznie się czuje z tą obcą kobietą na sofie.

Upiera się, że musi już iść, jest umówiona z koleżanką. Dziękuje za kawę, zerkam ukradkiem do jej filiżanki, nawet jednej trzeciej nie wypiła, hmmm, i mówi, tryskając radością:

– To w takim razie do jutra?

– Tak, do jutra – próbuję powiedzieć swobodnie i normalnie, ale jestem rozczarowana, że chce już iść. Najwyraźniej nie bije ze mnie ten urok, jakim chętnie bym wobec niej emanowała.

Po wyjściu Marie wychodzę jeszcze raz z córką na świeże powietrze. Jako matka robisz takie rzeczy. Nie wiem właściwie dlaczego. Do rośnięcia potrzeba powietrza? Co ja tam wiem. Staram się wychodzić zawsze o tej samej porze, bo wtedy zawsze spotykamy tę samą kobietę z psem. Nosi przedziwne ciuchy, często ogromnie lesbijskie, z ogromną pewnością siebie, raz nawet miała na sobie ciemnoczerwony babciny kapelusz z piórami, chociaż jest raczej w średnim wieku niż stara. Średni wiek to dla mnie od trzydziestu pięciu do czterdziestu lat. Jeśli ma się dożyć do siedemdziesięciu, osiemdziesięciu. Ta kobieta robi zawsze bardzo długie spacery ze swoim psem, który wygląda jak lis. Chyba dużo z nim ćwiczy w szkole dla psów. W każdym razie wyczynia z nim dziwne rzeczy na ulicy. Idzie i mówi „stop!”. I oboje stają jak rażeni gromem. Potem ona go chwali i ruszają dalej. Albo ona biegnie cały czas zygzakiem między zaparkowanymi samochodami i chwali psa, jak oszalała, albo napycha go kawałeczkami mięsa. Jeśli po prostu spaceruje z psem, wygląda na smutną albo znudzoną, albo coś w tym stylu, jeśli ćwiczy, sprawia wrażenie dziesięć lat młodszej i śmieje się, i uśmiecha nieprzerwanie. Kiedy ją spotykamy, kompletnie mnie ignoruje, ale moja córka ją uwielbia. Uwielbia małe dzieci i psy. Żadnych dużych ludzi. Ale mnie wszystko jedno, bo w tym czasie nie muszę zabawiać mojej córki. Leży jak zaczarowana w swoim kosmicznie nowoczesnym buggy i uśmiecha się błogo do psa. Wyciągniętym palcem wskazującym wierci ostrożnie psu w nosie, w oku lub w uchu. Głaskanie jednym palcem? Pojęcia nie mam, co to znowu ma być. Stoję obok ich trojga i z całą pewnością nie jestem jedną z nich. Tak często wygląda moje życie.

ROZDZIAŁ 4

Rano tłumaczę Jörgowi, że muszę stąd wyjść i chcę do miasta. Poobijać się. Najpaskudniejsze słowo moim zdaniem. Uwierzył. Zrozumiał też, że Mila znowu będzie pod jego opieką. Wyrodna matka. Matka wariatka. Kukułcza matka. Pelikanica. Matryca. Samica.

Przez Jörga nie mogę uprawiać żadnego sportu. Kiedyś się zgodziliśmy, że ludzie, którzy uprawiają sport, są okropni. Ale kiedyś też poczułam silną potrzebę uprawiania sportu także dlatego, że coraz bardziej tyję. A w pewnych sprawach nie przebiję się przez dogmatyczną postawę mojego męża. Boi się wysportowanych kobiet, uważa też, że przez sport kobietom powoli zanika biust, boi się kobiet z małymi piersiami. Nieważne, muszę teraz robić to po kryjomu i kłamać, jak w tylu sprawach w naszym małżeństwie.

Jadę jak we śnie naszym kombi do sali gimnastycznej mojego trenera fitnessu. Jörg odebrał właśnie świeżutkie kombi, z fabryki, zaoszczędziliśmy przez to trochę pieniędzy. Specjalnie pojechał pociągiem do Wolfsburga. Za każdym razem kupuję sobie w mieście jakiś drobiazg i mówię, że był drogi, w ten sposób ukrywam koszty trenera i wielu innych rzeczy, które robię po kryjomu. Jörg nie ma większego pojęcia o modzie, biżuterii i innych rzeczach, jakie są w mieście. Więc mogę mu spokojnie opowiadać dowolne bajki. Jako jedyna zawsze płacę trenerowi gotówką, niczym jakiemuś dilerowi narkotyków. Żeby Jörg nie zauważył niczego na koncie. Nie myśląc właściwie o niczym, dojechałam do gimnastycznej hali tajemnic. Ponieważ nikt nie może się dowiedzieć, co ja tam robię, zawsze mi się wydaje, jakbym jechała się puszczać, to piękne, ciepłe, ożywiające, znane uczucie.

Człapię do sali, pozdrawiam wszystkie gwiazdy fitnessu, wszystkie o wiele bardziej umięśnione i młodsze ode mnie, naturalnie. I idę do damskiej szatni, i się przebieram. Zawsze rozbieram się całkiem do naga, mam nadzieję, że ktoś wejdzie, zwykle nikt nie przychodzi, no to wkładam rozczarowana sportowe ciuchy, które włożyłam zwinięte w maciupeńką paczuszkę do mojej wielkiej torby. W torbie mam też absolutnie odlotowy wynalazek, Kangaroo Light. Znalazłam go w internecie. Wynaleziono go dla kobiet i przeciwko frustracji kobiet. Każda kobieta, która nosi torebkę, zna to koszmarne, wnerwiające przetrząsanie jej na wylot. Przeważnie torebka jest zapchana przeróżnymi szpejami, a w środku panują egipskie ciemności. I każdy, kto się przygląda, mówi: „No chyba wsadziłaś za dużo do torby”. Tak, ty dupku, od razu widać po mnie, że nie znam umiaru, ale przede wszystkim w torebce jest po prostu za ciemno, żeby coś znaleźć! A ci mądrzy ludzie z Madrytu wynaleźli oświetlenie wnętrza torebki w formie małej, giętkiej maty z plastiku. Taką świetlną kołderkę zawsze można bez trudu znaleźć, bo jest jaskrawobiała i większa od dużej dłoni z rozcapierzonymi palcami. Zwyczajnie się ją włącza i wnętrze torebki od razu się rozświetla, widać każdy paproszek. Serce kobiety od razu tańczy z radości, przynajmniej moje. Wyłączamy światło, żeby bateria działała jak najdłużej, nienawidzę wiecznego ładowania różnych rzeczy, mam uczucie, że większość życia spędzam na szukaniu kabla do ładowarki i ładowaniu sprzętu.

Jeszcze szybko tenisówki na nogi bez skarpetek i na salę. Typowa godzina budowania muskulatury u mojego trenera wygląda tak: wchodzę na salę gimnastyczną. Czujnik ruchu zapala światło, czego bardzo żałuję. Zaciemniona sala ćwiczeń kojarzy się raczej ze spaniem niż z pracą nad ciałem. Tyle że trwa to ledwie dwie sekundy, pięknie jak w ogrodzie, w którym zachodzi słońce, a trawy rzucają długie cienie. Potem zapala się światło jak na sali operacyjnej. I tego potrzebuje mój trener. Zawsze siedzi bardzo blisko mnie i dokładnie obserwuje każdy mój ruch. Wie dokładnie, jak długie mam ręce i nogi, tak że przy niektórych ćwiczeniach wahadłowych kończyn nie dotykam go wprawdzie, ale za to stykamy się włoskami na ramionach. Jak leciusieńkie porażenie prądem. Uderzenie skrzydeł motyla.

Tak, takie to właśnie myśli przechodzą człowiekowi przez głowę, gdy ze sportowych względów jest się tak blisko siebie. Do tej pory, powiedzmy, byłam już ze sto razy u niego, zawsze leżała tam cienka, prawie zupełnie twarda mata, mała kulka ze styropianu, która wygląda jak awokado Hass, tak się nazywa ta odmiana, pewnie w innym kraju Hass oznacza słońce albo coś takiego, choć po niemiecku nienawiść, tyle że nie ma typowego dla awokado kształtu łzy, ale jest okrąglutkie, za to z taką brązową, pofałdowaną powierzchnią, jakby pełną pryszczy, jaką ma właśnie awokado Hass. Wałek styropianowy, gumowa taśma, bardzo szeroka, gruba lub sztywna. Im sprawniej się wykonuje ćwiczenia z taśmą, tym staje się ona sztywniejsza, szersza lub grubsza. Będziemy jej jeszcze później potrzebować, by ćwiczyć rozkrok z oporem. I butelka wody niegazowanej marki Evian też tu jest. To rytuał powitalny mojego trenera. Nie tylko dla mnie, ale dla każdej z jego klientek. Tak je nazywa. Nie pacjentki czy interesantki.

Każde ćwiczenie powtarza się trzykrotnie. Na początku trzeba je robić tylko pięć razy, a potem trzykrotnie powtórzyć z przerwami. Jak ktoś już nabierze formy, trzeba robić ćwiczenia po piętnaście razy z trzema powtórzeniami całej imprezy. Dupa mi się marszczy z wysiłku, ale może to coś pomoże. Marie jest teraz nowym bodźcem, tyle jest jasne. Przez całą godzinę staram się w myślach za bardzo nie jęczeć, żeby te męczarnie szybko minęły. Lepiej po prostu nic nie myśleć. To właśnie jest dziwne w sporcie, kiedy się go uprawia, zawsze chce się, żeby już było po wszystkim, a kiedy tak się stanie, z perspektywy nie wydaje się już taki straszny. Jak urodzenie dziecka. Po fakcie człowiek jest z siebie dumny. I bombowo się czuje. Wszystko, co złe, puszczone w niepamięć.

Trener kończy zajęcia, przybijamy piątkę, jak to robią sportowcy, ma się rozumieć, i idę pod prysznic za damską szatnią.

Ściągam przepocone ciuchy, które już się kleją do zaczerwienionego ciała. Muszę solidnie uspokoić oddech, bo inaczej hiperwentyluję. Po uprawianiu sportu często mi się zdarza, zawsze po tym widzę, jak bardzo jeszcze nie jestem w formie. Pizgam ciuchy na ziemię. I idę pod prysznic. Prysznice tutaj są spokojnie jeszcze z lat siedemdziesiątych. Takie ładne, niebezpieczne ciemnobrązowe płytki. Tylko główki pryszniców są nowe. Ani jednej dziurki zatkanej wapniem. Wciskam przycisk i najpierw zimna, a potem trochę za gorąca woda bębni o moje czoło. Leje się także na oparzoną skórę na lewej piersi, ale jakoś wytrzymuję, nie cofam się, jak chciałabym w pierwszym odruchu. Zaciskam oczy i wystawiam twarz na twardy strumień. Porządnie szczypie, jak ukłucia igieł, ale nie cofam się, nie chcę być histeryczką. A może to i dobre dla skóry. Patrzę w dół. Tam są te poparzone miejsca, a obok coś w rodzaju wągrów, ale są taaakie maciupkie, że chyba nie można ich wyciskać. I tak spróbuję w domu przy lepszym świetle. Z powrotem skoncentrować się na rękach! Ignoruję piekącą skórę na piersi. Gładzę się po talii, pośladkach, wszystko mam cudownie miękkie. Podnoszę trochę ciężkie piersi, zawsze muszę uważać, żeby i pod spodem były czyste, żeby się nie rozwinęło jakieś zapalenie fałdu podpiersiowego.

Są bardzo białe, jak zresztą mogłoby być inaczej? W końcu nie opalam się nago tu i tam. Nie jeździmy już też na urlop, bo Jörg zawsze ma tyle pracy i musi pilnować swojej kariery. Z tego powodu widzę teraz każdą niebieską żyłkę przez białą skórę piersi. Wokół lewego sutka są trzy martwe włoski, a obok prawego dwa. Ale będzie ich coraz więcej. Chrissi, postaraj się zapamiętać, żeby je w domu wyskubać pęsetką! Ale gdyby jeszcze kiedyś miało między Jörgiem a mną dojść do ostateczności, byłoby mi strasznie nieprzyjemnie, gdyby dokładnie zbadał, jak zwykle, moje piersi i sutki, zanim zacznie je, też jak zwykle, starannie lizać, i gdyby wtedy sterczały mi tam takie martwe włoski jak u starej kobiety. Albo co by było, gdyby Marie je zobaczyła? To też mogę sobie wyobrazić. Muszę się jeszcze umyć w kroku, ale szczerze przyznam, że wargi sromowe już mi napuchły od dotykania się i tych myśli. Pocieram się między wargami sromowymi, jak totalna wariatka wysuwam biodra do przodu, żeby woda wszędzie się dostała, i szybko przestaję. Do czego to miałoby prowadzić. Przecież nie zacznę się tutaj macać, póki nie dojdę, a jeszcze niech mi ktoś tu wejdzie. Nie, ratunku!

Odwracam się i puszczam sobie wodę między pośladki. Rozciągam dłońmi moje ciężkie pośladki i wystawiam dziurę w tyłku wprost na twardy strumień. Woda przestaje płynąć, uderzam jeszcze raz w przycisk i jeszcze raz rozciągam dupę. Niestety, nie zapakowałam żadnego płynu pod prysznic. Często zapominam. Ale woda właściwie wystarcza, żeby spłukać świeży sportowy pot, nie chcę tylko, żeby Jörg coś zauważył. W normalnym związku kobieta, która sama z siebie się podnieciła, z pewnością wróciłaby do domu i może uwiodła męża albo, trochę wkurwiona, powiedziała po prostu: chodź, pójdziemy się pieprzyć. Tak jak to się robi w starych związkach. Ja nigdy tego nie robię. Niestety. Jakoś uważam to za niezręczne albo może żałuję mu tej przyjemności.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Popularny w Niemczech dokumentalista, specjalizujący się w filmach przyrodniczych (ten i wszystkie przypisy w powieści pochodzą od tłumaczki). ↩

2. Popularny blog lifestyle’owy freundevonfreunden.com ↩