Kalina Kowalska

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2016

Kalina Kowalska
„Złodziejka głosu”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016
Copyright © by Kalina Kowalska, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Jacek Antoniewski

Projekt okładki: Robert Rumak

Zdjęcia: Bożenna Bielska

Redakcja: Beata Golacik

Korekta: Marlena Rumak

Ilustracje na okładce: © Bożenna Bielska

ISBN: 978‒83‒7900‒578‒9

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Złodziejka głosu

Jak długo będę tłumaczyć mezalians z literaturą? Ilu jeszcze

pustym stronom powiem: nie pamiętam waszych imion,
                                                                        [naprawdę.

Jestem bezdenna, nic we mnie nie osiada. O czym się 

                                                                        [mówi – tonie,

co trzeba wiedzieć – opada. Jak czerwone krwinki 

                                                                               [w osoczu,

kiedy już ich nie porusza skurcz serca. Jestem bez serca,

nie bije we mnie żaden nurt. Tylko język – wiano.

Tło niehistorycznoliterackie jestem. Tło bez tła. Sobie tło

i to mi nie pomaga w dyskusjach – jeśli zabiorę głos,

już go nie oddam, przepadnie, nie wróci. Będę musiała

wymyślać siebie w nowym kontekście.

EPIZODY

Za mało mnie na biografię

Niech pani to czymś wypełni,

czymś, co się wydaje słuszne:

Zaczęła się od Zofii i Wojciecha,

a potem nie umiała skończyć.

Sedno

Ja jestem miła smutność,

smutna miłość.

O czarnych włosach białogłowa,

brzemienna lekkość. Cisza

po tym, jak wznosisz dźwięk

i jak opada na twoje dno.

Od strony dna

dotykam ciebie, a ty mnie

wkładasz między bajki,

pomiędzy anioły.

Powiedziane

Pozwalam ci na wiele słów, którym nie ufam

i na jedno, któremu wierzę. Możesz mnie nazywać poetą.

Tylko ty. Tylko tyle, by upłynął wieczór i poranek – 

                                                                       [dzień pierwszy.

Tylko tyle, żeby zostało powiedziane jak należy. Wystarczy,

że mniej więcej rozumiemy, co ze sobą niesie to imię. Jaką             

                                                                                    [męską rzecz

wkłada na ramiona. Mówisz tak o mnie i tak się staje, jak 

                                                                                      [mówisz.

Jeszcze trzymam w palcach igłę, jeszcze w ręku kulki 

                                                                    [jarzębiny na korale,

a już mi nić odmawia. W twoje idzie zaparte. W twoje 

                                                                      [zaprawdę wiem.

Złota myśl

Podobno mężczyzna nie wybacza, ale zapomina.

Kobieta wybacza, lecz nie zapomina nigdy.

Ładnie pomyślane, nie uważasz? Zgrabnie ujęte.

Zupełnie jak my. Chociaż… jestem od ciebie ładniejsza

o prawie dwadzieścia lat, co ustaliliśmy już dawno,

                                                                                 [nie potrafię

drżeć przy każdym wierszu, który jest wart drżenia.

                                                                              [Taka uroda.

Taki wiek – wczesnej zrzędliwości, upartego nazywania

                                                                                     [przesadą

tego, co uznajesz za dar. Dlatego potrzebny był nam trafnie

                                                                         [użyty cudzysłów.

Życie bez cudzysłowu może się okazać koszmarem. Czy

                                                                        [wiedziałeś o tym,

wtrącając mnie w swoje życie po raz pierwszy? Ja nie.

                                                                              [Ale teraz już,

kiedy wybaczyłam chyba wszystko, o czym nie pamiętasz,

                                                                                [możemy żyć

w zgodzie na umiarkowanie piękną literaturę, nie

                                                                    [drocząc się o sens.

A jeśli w życiu chodzi tylko o to, by było ładnie

                                                                      [wypowiedziane?

Jeżeli to wystarczy? I jeśli miałby zostać po nas zaledwie

jeden zgrabny dwuwers, czy to nie jest wiele?

Lubię twoją starość. Czuję się w niej bezpiecznie.

Lubię twoją starość. Czuję się w niej bezpiecznie.

Bogi odwrotne

Może zdołamy oddzielić od ciał

czerwone słońca wierszy,

wody gorące, zimne gwiazdy

albo na odwrót.t.

Dołączymy do siebie górę

i dół świata. Wtedy będziemy

jak linia horyzontu.

Tacy jedni,

tacy pozorni

Wiersz kicz kicz

Dochodziłam powoli do tej jednej puenty.

Nie umiałam inaczej niż kroczkami w przód,

w tył, w bok. Udeptując w ziemi poletko,

jakiś placyk zbawiciela, wierszyk płaczny.

I nad czym to tak uklepuje grudę, że aż łzawi?

Pamiętam, jak nazywałeś mnie Myszeńką.

Tylko to – maleńkie istnienie w twoim

słowniku, glosę, gdzieś na marginesie

wielkiej księgi cytatów. Ziarenko,

w które uwierzyłam tak bardzo,

aż mi obrodziło. I na czym to tak rośnie,

że bój się Boga wiersz i wiersz?

Kto wie, czy nie najważniejszy

utuliłam w imię.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok