Copyright © Wojciech Chmielarz, Ryszard Ćwirlej, Gaja Grzegorzewska, Marta Guzowska, Joanna Jodełka, Robert Małecki, Marta Mizuro, Remigiusz Mróz, Joanna Opiat-Bojarska, Małgorzata Sobieszczańska, Marcin Wroński, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

Redaktor prowadzący: Filip Karpow

Redakcja: Katarzyna Gwincińska

Korekta: Lidia Wrońska-Idziak

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/panczakiewicz art.design www.panczakiewicz.pl

Projekt typograficzny i łamanie: Mateusz Czekała

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2016

eISBN 978-83-7976-509-6

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Wojciech Chmielarz

BABCIA WIŚNIEWSKA

Kiedy policja aresztowała babcię Wiśniewską, wkurwiło się pół Gliwic. Rozgrzały się telefony komórkowe we wszystkich dzielnicach. Informacja przechodziła z ust do ust, od SMS-a do SMS-a, za pomocą facebookowego messengera i gmailowych skrzynek. Temperatura rosła najpierw z minuty na minutę, a później z sekundy na sekundę wraz ze społecznym gniewem. Bo psiarnia psiarnią, ale i oni powinni wiedzieć, że ponadsiedemdziesięcioletnią kobietę trzeba zostawić w spokoju. W pewnym momencie ktoś rzucił pomysł, żeby zebrać ekipę uzbrojoną w kije i łańcuchy i pójść pod komisariaty czy prokuraturę (w zależności od tego, gdzie ją trzymają) i zaprotestować przeciw tej jawnej niesprawiedliwości. A jeśli trzeba, to babcię uwolnić siłą. Ale nagle wszystko się uspokoiło. Telefony przestały dzwonić, maile płynąć, a z facebooka poznikali ludzie. Po mieście poszła bowiem plota, że babcia Wiśniewska się spruła. A może chodziło o to, że był sobotni wieczór i wszyscy poszli na browar?

1.

Prokurator Adam Górnik nalał sobie kawy do kubka i zajął miejsce naprzeciwko komisarza Stefana Niemojskiego z wydziału kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Gliwicach. Niemojski był jednym z tych młodych i ambitnych policjantów, którzy szybko awansowali i traktowali swoją pracę śmiertelnie poważnie. Z tego powodu Górnik czuł z nim duchowe pokrewieństwo. Obaj wiedzieli, jak to jest wprowadzać trochę cywilizowanych standardów w skostniałych, zbiurokratyzowanych instytucjach.

Górnik upił kawy i rozejrzał się po pokoju. Normalnie wolał pracować u siebie, w prokuraturze. Ale ta sprawa była na tyle niezwykła i interesująca, że postanowił podjechać na ulicę Powstańców Warszawy, do komendy. Ktoś to zresztą dobrze wymyślił, bo w promieniu niecałych stu metrów mieściła się policja, Sąd Rejonowy i areszt śledczy. Tylko Prokuraturę złośliwie ulokowano niedaleko dworca PKP, kilka kilometrów dalej.

Niemojski wyciągnął z przewieszonej na krześle kurtki elektrycznego papierosa. Podszedł do okna, otworzył je szeroko i wsadził papierosa do ust. Nacisnął przycisk włączający, a dioda na końcu zapaliła się na pomarańczowo. Wciągnął głęboko dym w płuca, wpatrując się w stojący na pobliskim placu czołg. Teoretycznie był to pomnik upamiętniający walki z czasów II Wojny Światowej, praktycznie plac zabaw dla pobliskich dzieciaków. Górnik pamiętał, że wiele lat temu jacyś miejscowi hippisi wymalowali go całego w pacyfki i kwiaty. Stał taki kolorowy i niszczejący przez wiele miesięcy, zanim przywrócono mu barwę wojskowej, zgniłej zieleni.

– To opowiesz mi, jak to było? – zapytał Górnik. – I po co otworzyłeś okno? Podobno to nie truje.

Niemojski wypuścił szarą smugę dymu z ust.

– Ale zapach zostaje. Chociaż mam wkład.

– Jaki?

– Kaktusowy.

– I jak to smakuje?

Policjant wyciągnął z ust papierosa i przyjrzał się, jakby widział go po raz pierwszy w życiu.

– Jak kaktus? – odpowiedział niepewnie i wzruszył ramionami.

Górnik uśmiechnął się. Odstawił kubek na biurko Niemojskiego, z trudem znajdując miejsce pomiędzy notatkami, szpargałami, zdjęciami i klawiaturą starego komputera, który buczał groźnie, jakby za chwilę miał stanąć w płomieniach.

– To opowiesz mi, co się dokładnie wydarzyło? – zapytał.

Niemojski kiwnął głową.

– Po to w końcu przeszedłeś, nie? – stwierdził oczywistą rzecz. – Kilka dni temu dostaliśmy informację, że na targowisku przy cmentarzu Lipowym handluje się narkotykami. To było coś nowego. Na bazarach można było dostać papierosy z przemytu, tanią wódkę, podrabiane ubrania. Czasami zdarzał się nawet jakiś rozbitek z przełomu wieków, który ciągle handlował pirackimi DVD. Narkotyki zdarzały się bardzo rzadko. Nie ta klientela.

– Mów dalej.

– Informator był bardzo konkretny. Podał stoisko. Godziny, w których działa interes. I informacje, co znajdziemy. Gotowa realizacja.

– Co tam miało być?

– Trochę zieleniny, ale głównie dobra polska chemia. Amfetamina, ecstasy, 3mmc. Zielenina to prawdopodobnie import z Czech. Czyli generalnie petarda.

Prokurator doskonale rozumiał entuzjazm policjanta. Większość interwencji w związku z narkotykami to były drobne sprawy, takie jak zatrzymanie gówniarza z jednym skrętem. Ogłaszano to potem na stronach internetowych policji jako wielki sukces, z czego naśmiewało się później pół sieci. W przypadku akcji na bazarze było inaczej. Raczej nie trafią na czołówki ogólnopolskich gazet, ale było się już czym pochwalić.

– Dziwnie zaczęło się robić, jak pojawiliśmy się na miejscu – kontynuował policjant. Elektroniczny papieros zabulgotał cicho, kiedy się zaciągnął. Niemojski potrząsnął nim kilka razy. – Ekipa realizacyjna składała się z czterech osób. Wszyscy w cywilu, oczywiście, bo nikogo nie chcemy spłoszyć. W odwodzie mamy dwa patrole, które, jakby co, mogą nas wspomóc. Wchodzimy na targowisko. Dochodzimy do stanowiska. I co widzimy?

Górnik przetrzymał dramatyczną pauzę. Niemojskiemu opowiadanie tej historii sprawiało wyraźną przyjemność. Plotka głosiła, że kiedyś starał się o pozwolenie na wystąpienie w jakiejś TVN-owskiej czy Polsatowskiej docudramie. Według prokuratora – nadawałby się. Wysoki, przystojny, dobrze zbudowany. Brał udział w tych wszystkich idiotycznych konkursach na policjanta wrażliwego społecznie, najsilniejszego policjanta w Gliwicach i innych podobnych imprezach, które miały nadać funkcjonariuszom ludzką twarz w oczach społeczeństwach. Właściwie nie wiadomo, po co. Według Górnika ludzie powinni darzyć policjantów przede wszystkim respektem, może nawet się ich bać, a dopiero potem lubić. W każdym razie Niemojski pozwolenia albo nie dostał, albo wybrano kogoś innego i teraz swoje aktorskie ambicje realizował przed znacznie mniejszym audytorium. Obecnie – przed jednym prokuratorem.

– Widzimy, jak we wskazanej budzie siedzi sobie grzecznie starsza pani i sprzedaje tam serwety – dokończył Niemojski.

– Serwety?

– Serwety, obrusy, chusty, chusteczki, tanie tekstylia sprowadzane z Chin, które udawały ludowe rękodzieło. Do tego jakieś koszulki, skarpetki. Wszystko tanie, tandetne i do wyrzucenia zaraz po kupieniu, jeśli chcesz znać moje zdanie. Do tego, możesz mi nie wierzyć, ale tak właśnie było, siedziała sobie na zydelku i dziergała na drutach szalik albo czapeczkę. Już miałem odwoływać całą imprezę, bo to przecież nie pierwszy raz, kiedy ktoś nas robi w ciula.

– Co cię powstrzymało?

Niemojski zamarł w dramatycznej pozie, ze zmarszczonymi brwiami i elektronicznym papierosem zawieszonym w połowie drogi do ust.

– Trudno powiedzieć – stwierdził po chwili. – Chyba to, że wiesz, mamy dzień targowy. Na bazarze ruch, harmider. Ten sprzedaje, ten kupuje, ktoś się targuje, kobieta za mną dopytuje się, skąd są jabłka i jak smakuje każdy rodzaj. A nasza babcia sobie spokojnie siedzi, robi tę swoją robótkę i fest leje na to, czy coś zarobi, czy nie.

Logiczne, pomyślał Górnik. Za budę na bazarze się płaci. Nikt nie przychodzi na targ, żeby wychodzić, będąc stratnym.

– Co dalej?

– No to trochę stoimy, jak te ciule, bo to jednak głupio wychodzić z blachą do starszej pani i jej przetrzepywać te szmaty. Tam po drugiej stronie ulicy jest stadion Piasta, cała okolica ozdobiona napisami, co się robi z policją, a sklepikarze to też nerwowe plemię. Podniesie się larmo, będziemy mieć awanturę i żadnego z tego pożytku. I wtedy widzę, jak do starszej pani podchodzi jeden taki ortalionowy rycerzyk. Drobny chłopaczek, wygolony na łyso, kajdan na szyi, w uszach słuchawki od telefonu, szeleści przy każdym kroku. Wita się grzecznie, sięga do kieszeni, daje kobiecie zwitek banknotów. A ona mu taką zwiniętą chusteczkę. Niewielką, malutką, którą chłopaczek szybko wsadza do kieszeni. Po prostu oczom nie wierzyłem. Dałem sygnał. Zwinęliśmy chłopaczka i babcię z bazaru.

– Co mieli?

– Chłopaczek amfę. A babcia całą aptekę. Dokładnie tak, jak powiedział nam nasz tajemniczy informator.

Niemojski skończył palić. Wyłączył elektronicznego papierosa i schował go do kieszeni spodni. Zamknął okno i wrócił za biurko.

– Zidentyfikowaliście tego informatora? – zapytał prokurator.

– Nie. Dzwoniono do nas z budki telefonicznej.

– To jeszcze takie są? – zdziwił się prokurator.

– Jak widać są. Ta konkretna, na poczcie głównej naprzeciwko dawnego kina Bajka.

– Wiem, gdzie jest poczta. I wiem, że tam są kamery. Ściągnęliście nagrania?

Policjant roześmiał się.

– Nie. Bo i po co? Serio uważasz, że mamy ścigać praworządnego obywatela, który poinformował nas o handlu narkotykami w swojej okolicy? Pamiętasz, że takie rzeczy można zgłaszać anonimowo.

Prokurator pamiętał. Ale źle się czuł, jeśli nie wiedział wszystkiego o sprawie, którą się zajmował. A tutaj szczególnie mu coś nie pasowało. Mogło się zdarzyć, że śląskie podziemie przestępcze załatwiało swoje porachunki policyjnymi rękoma. Tylko dlaczego mieliby im wystawiać starszą kobietę? Komu ona mogła przeszkadzać? Dlaczego zaczęli właśnie od niej?

– Będę musiał z nią porozmawiać – stwierdził Górnik.

– Oczywiście – odpowiedział mu policjant. – Tylko pamiętaj, musisz być bardzo ostrożny.

– Dlaczego?

– Pracuję w tej firmie od dziesięciu lat. Wiele widziałem i sporo przeżyłem. Dlatego wierz mi, bo wiem, co mówię. Nie spotkasz w swoim życiu równie czarującej staruszki.

2.

– Uwaga! Będziemy przenosić ciężar z jednej strony na drugą. Dodajemy ramiona. Przód, przód. Dobrze! Jeszcze! – wyrzucała z ekranu komputera Ewa Chodakowska, a Aldona malowała paznokcie u stóp.

W pokoiku tuż obok krzyczał mały Brajanek. Nie mogła się ruszyć, zanim lakier jej nie wyschnie. Zmarnowałaby tylko robotę i ubrudziła parkiet. Narastający płacz dziecka nie przeszkodził jej jednak zabrać się za kolejny paznokieć.

W drzwiach pokoju pojawił się Garfield. Spojrzał na żonę, na paznokcie, na włączone na laptopie DVD z Chodakowską.

– Zajmiesz się wreszcie małym? – zapytał surowo.

– To twój syn. Może ty się nim zajmiesz? – odpowiedziała.

Twarz mu stężała. Widziała, jak napina wszystkie mięśnie. A przynajmniej te, które nie zdążyły jeszcze zniknąć pod warstwą tłuszczu. Świadomie go podpuszczała. Była pewna, że kiedyś ją uderzy. Czekała na to. I na to, aż wreszcie znajdzie sobie jakąś młodszą dupę, którą będzie obracał. Aldona miała bowiem jasno sprecyzowany cel życiowy i konsekwentnie do niego dążyła. Krok pierwszy – znaleźć takiego chłopa, który zapewni jej życie na poziomie. Takiego z jajami, twardego, którego się będą bali i który zrobi dla niej wszystko.

Padło na Garfielda. Faceta z Sośnicy, który na koncie miał już jeden wyrok i parę lat w poprawczaku. A oprócz tego głowę do interesów, ludzi, którzy dla niego robili, dwa sklepy monopolowe i jedną budę z hamburgerami. Kiedy wreszcie ją zauważył w jednej z gliwickich dyskotek, była zachwycona. Ale też nie głupia. Nie dała mu od razu, jak inne. Musiał się postarać, nabiegać, nakupować jej butów, torebek, koszulek, naszyjników. Pozabierać w modne miejsca, postawić drinki. Spodobała mu się taka niedostępna. Chociaż wiedziała, że nie mogła przesadzić. Strasznie pilnowała, żeby nie przegapić tego momentu, kiedy miał już jej prawie dość, kiedy miał już machnąć ręką, podsunąć ją jakiemuś swojemu ziomkowi. A kiedy ta chwila była tuż, tuż, pozwoliła mu się przelecieć.

Było przyjemniej niż się spodziewała.

Kiedy już była jego kobietą, pilnowała, żeby przesadnie się nie nudził. Grała na jego emocjach. Czasami była przylepą, a kiedy indziej zimną suką. Trzymała go w niepewności, żeby Garfield musiał się o nią starać. Pozwalała się podrywać różnym typkom w barach i prowokowała wybuchy zazdrości. Wszystko zwalała potem na Bogu ducha winnych chłopców. Prawie zawsze kończyło się to pobiciem. Raz nawet bardzo poważnym. Koleś wylądował w szpitalu, prokuratura wszczęła sprawę. Garfield załatwił to tak, że nikt nic nie widział. Przynajmniej oficjalnie. Ona też do końca nie wiedziała, co się stało tamtego wieczora. Tyle tylko, że Garfield trochę nerwowy chodził przez kilka dni i nawet nie chciał, żeby mu laskę zrobiła. Rzecz jednak rozeszła się po kościach.

Po kilku miesiącach, kiedy czuła się wystarczająco pewnie, przyszedł czas na realizację drugiego etapu planu. Potajemnie odstawiła pigułki antykoncepcyjne (a Garfield oczywiście prezerwatyw nie uznawał). Udało się za trzecim razem i dziewięć miesięcy później urodził się Brajanek. Odstawiła szopkę, płacz, łzy, próby samobójcze (zupełnie udawane) i jeszcze przed porodem wzięli ślub.

Teraz czekał ją etap trzeci. Ukoronowanie jej wieloletniego planu – rozwód. Niech no Garfield zajmie się innymi suniami, porucha z kolegami, pochodzi na dziwki, złapie nawet jakiegoś syfa. W domu zrobi mu piekło, Brajanek swoje dołoży, bo irytujący był z niego bachor, i będzie pozamiatane. Ona weźmie dzieciaka, dostanie alimenty i do końca życia nie będzie musiała nic robić. No, przynajmniej do momentu, kiedy Brajanek nie skończy osiemnastu lat. Ale to było tak daleko, że nawet nie chciało się jej o tym myśleć. Tyle się mogło wydarzyć do tego czasu. Może jakąś szkołę skończy, jak już będzie miała własną flotę? Otworzy salon kosmetyczny? Na malowaniu paznokci się przecież nieźle znała.

– Bierz Brajana – warknął.

– Garfield – powiedziała przeciągając samogłoski. Wiedziała dobrze, że od pewnego czasu nie lubił swojego starego przezwiska. Pozował teraz na poważnego biznesmena. – Paznokcie mam mokre! Nie widzisz?!

Obserwowała, jak rośnie w nim wewnętrzny wkurw. Zawsze wtedy jego oczy robiły się zamglone, a czubki uszu intensywnie czerwone. Z daleka można je było nawet pomylić z dwoma małymi diodami. I, trochę wbrew sobie, przestraszyła się.

– I w drugą stronę. Kolana lekko ugięte, nie prostuj kolana. Jeszcze kilka ruchów i zabieramy się do katorżniczej, ale niezwykle przyjemnej pracy – kontynuowała niezrażona Chodakowska.

Jednak nic jej nie zrobił. Pomyślała, że zcipiał przez ostatnie lata i uśmiechnęła się złośliwie. Wszedł do pokoju wrzeszczącego Brajanka. Usłyszała, jak podnosi go z łóżeczka i zaczyna nucić swoim chropawym głosem kołysankę. Po chwili chłopczyk zagruchał radośnie, czemu towarzyszyło zadowolone sapnięcie dumnego taty. Wtedy rozdzwonił się dzwonek do ich mieszkania.

– Kurwa! Aldona, leć otworzyć.

– Paznokcie – przypomniała mu, zastanawiając się, czy nie przeciąga struny.

Ale chyba nie. Był raczej w dobrym humorze. Brajanek tak na niego działał. Zawsze była zdziwiona z jaką delikatnością i czułością Garfield odnosi się do chłopczyka. Jeszcze trochę i mu mleko zacznie z cycków lecieć. Usłyszała, jak otwiera drzwi i wzdycha nagle wkurzony.

– Czego?

– Jest sprawa – odezwał się, ktoś po drugiej stronie.

Aldona znała ten głos. Należał do Kiszego. Kiszy był młody i bezczelny. Kiedy niedawno w bójce stracił górną dwójkę, kazał wsadzić sobie złoty implant. I był gotów wpierdolić każdemu, kto się z tego powodu śmiał.

– Nie możesz przez telefon?

– No, raczej nie.

Garfield wszedł do pokoju, gdzie właśnie Chodakowska prezentowała kolejne ćwiczenia. Wcisnął Aldonie Brajanka, który natychmiast spróbował chwycić matkę za włosy.

– Ej! – zaprotestowała.

– Ryj! – warknął tylko i od razu zrozumiała, że lepiej się nie odzywać.

Co się działo między nimi, zostawało w czterech ścianach. Ale przed pracownikami Garfield musiał trzymać fason. Trzasnął drzwiami tak głośno, że nawet Chodakowska na chwilę się zamknęła.

Aldona odczekała moment. Położyła Brajanka na tapczanie, dała mu do ręki leżący nieopodal długopis, żeby się pobawił, i podkradła się pod drzwi.

– …i psiarnia ją zwinęła – mówił Kiszy.

– Ile miała?

– No, tak za dziesięć patoli.

– Za dziesięć? Kto jej, kurwa, tyle dał?

– Myśmy dali. Wszystko jej schodziło.

– A komu to ona niby sprzedawała?! Kółku różańcowemu?!

– Jak dla mnie, to ona se to mogła sama łykać. Ale dużo brała, wszystko wypuszczała i nie było problemów z płaceniem. Co do grosza. Raz nawet, jak się pomyliliśmy o tysiaka, to potem sama przyniosła, bo jej się w rachunkach nie zgadzało.

Garfield zaczął stukać zaciśniętą pięścią we framugę.

– Dobra. Ale tak na poważnie, komu ona to puszczała?

Chwila ciszy, kiedy Kiszy zastanawiał się nad odpowiedzią.

– Ziomkom, szefie. Wie pan, taka starsza pani. Kto by ją sprawdzał? Mogła nosić przy sobie dużo dropsów i nikt się nawet nie zainteresował. A nawet jeśli, to by powiedziała, że na serce. Jak trzeba było komuś w sobotnią noc dowieźć, to się dzwoniło po babcię. Jak ktoś chciał kupić więcej, to jechał do babci.

– Do niej do domu?

– Albo na bazar. Ale na kwadrat też ziomy wpadali. Ona taka, kurwa, śmieszna była. Zawsze serwetka, ciasteczko, herbatka. Jednego zioma to nawet na zupę zatrzymała, bo jej marnie wyglądał.

Znowu chwila ciszy. Głuche westchnięcie.

– Dychacz to dużo, ale, kurwa, da się przeżyć. Ile wiedziała?

Kisza się żachnął.

– Nic nie wiedziała. Przecież kto by coś takiej babci mówił.

– To dobrze.

Kolejny moment milczenia, który przerywało tylko gaworzenie Brajanka i Chodakowska w komputerze. Przyciskała ucho do futryny, starając się wyłowić każde słowo.

– Ale jest jedna sprawa – zaczął Kiszy.

– No?

– Ziomki mówią, że fajnie by jej było załatwić jakiegoś najmimordę. Wie pan, chłopaki bardzo ją polubili.

Nie słyszała już odpowiedzi Garfielda. Wydało jej się, że mąż ją zauważył, więc szybko wróciła na kanapę.

Po chwili wszedł do pokoju. Był ponury i wyraźnie rozzłoszczony. Ten stan się pogłębił, kiedy zobaczył Brajanka.

– Coś ty mu, kurwa, zrobiła, Dona?!

Zerknęła na syna. Jego cała buzia była niebieska od długopisowego tuszu. Ale on sam uśmiechał się szeroko.

– Zabierz mu to i mordę mu porządnie wyszoruj – warknął i poszedł do siebie.

W komputerze Chodakowska gratulowała dobrze wykonanej serii ćwiczeń.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

POLECAMY RÓWNIEŻ:

Remigiusz Mróz

Immunitet

Najmłodszy w historii sędzia Trybunału Konstytucyjnego zostaje publicznie oskarżony o zabójstwo człowieka, z którym nic go nie łączy. Ofiara pochodzi z innego miasta i nigdy nie spotkała swojego rzekomego oprawcy, mimo to prokuratura zaczyna zabiegać o uchylenie immunitetu.

Spisek na szczytach władzy? Polityczna zemsta? A może sędzia jest winny?

Oskarżony zwraca się o pomoc do znajomej ze studiów, Joanny Chyłki. Nie wie, że prawniczka, która niegdyś brylowała w salach sądowych, teraz zmaga się z chorobą alkoholową i upiorami z czasów młodości.

Razem zaczynają odkrywać tropy prowadzące do miejsc, gdzie zasady prawa nie sięgają…

W dalszej części znajdziecie Państwo fragment powieści.

Rozdział 1

Wniosek

1

Szpital bielański, Warszawa

Noc była jednomyślna. Przeszłość nie zamierzała dać za wygraną, teraźniejszość nie chciała trwać, a przyszłość zdawała się nie nadchodzić.

Joanna Chyłka przypuszczała, że udałoby jej się zasnąć jedynie wtedy, gdyby podano jej końską dawkę środków nasennych. Tymczasem lekarze robili coś zupełnie odwrotnego.

Do szpitala trafiła nieprzytomna i natychmiast podłączono ją pod kroplówkę, a potem zacewnikowano. Przetoczono płyny, wykonano rutynowe badania i przeniesiono ją do kilkuosobowej sali. Dla lekarzy i pielęgniarek była to noc jak każda inna. Pacjentów z zatruciem alkoholowym było na pęczki, choć zazwyczaj nie trafiali na Bielany w środku tygodnia.

Zazwyczaj nie byli także renomowanymi prawnikami, partnerami w jednej z największych warszawskich kancelarii, Żelazny & McVay.

Chyłka objęła to stanowisko dzięki manipulacji, bezwzględności i sprytowi, czyli dokładnie tak, jak sobie to niegdyś wymarzyła. Nigdy nie miała zamiaru być jedną z tych prawniczek, które długimi latami tkwią w miejscu, czekając, aż zwolni się miejsce, bo któryś z partnerów przeszedł na emeryturę.

Nie planowała też jednak tego, że kiedyś aparatura medyczna będzie przetaczać przez jej ciało litry płynów, by wypłukać z niego alkohol.

Poruszyła się nerwowo i odchrząknęła. Gardło ją zabolało, zupełnie jakby w środku lata wybrała się na długi bieg w pełnym słońcu i przez dwie godziny nie miała czym choćby zwilżyć ust.

Rozejrzała się po ciemnej sali. Jedynym źródłem światła była latarnia na parkingu, ale w półmroku dostrzegła kilkoro innych pacjentów. Wszyscy spali.

Po Kordianie Oryńskim nie było śladu, choć przypuszczała, że to właśnie on ją tutaj przywiózł. O ile pamiętała, odwiedził ją w mieszkaniu, kiedy była w trakcie opróżniania butelki swojej ulubionej, meksykańskiej wódki. Dał jej soku z cytryny, mówił coś o ojcu, ale niczego więcej nie potrafiła sobie przypomnieć. Może to i dobrze.

Noc naprawdę wydawała się zdeterminowana, by nie dać jej wytchnienia. Joanna miała wrażenie, że czas jest jej przeciwnikiem, z którym uporczywie się siłuje. Stara się popchnąć go do przodu, przesunąć swoje życie o minutę dalej, tymczasem coś wciąż zdaje się ją hamować.

Dotrwała jakoś do rana, nie zmrużywszy oka. Nie wzywała pielęgniarki ani lekarza dyżurującego. Wyszła z założenia, że nic dobrego to nie przyniesie. Musiała się napić, a żadne z nich nie mogło jej w tym pomóc.

Zanim wzeszło słońce, zdążyła kilkakrotnie podjąć decyzję, że wstanie, pójdzie do dyżurki i natychmiast się wypisze. Ledwo jednak podnosiła rękę, opuszczały ją siły. Rankiem zresztą nie było lepiej.

W końcu zasnęła na kilka godzin, a kiedy się obudziła, wydawało jej się, że cofnęła się do przeszłości. Otworzywszy oczy, zobaczyła nad sobą twarz człowieka, którego nie widziała od czasów studenckich. I którego zbyt dobrze nie wspominała.

We wszystkich uczelnianych turniejach sądowych, namiastkach anglosaskich moot courtów, występowali zawsze przeciwko sobie. Prowadzący niejednokrotnie musieli nakładać na nich improwizowane kary porządkowe, tak zacietrzewieni się stawali.

A mimo to właśnie Sebastian Sendal stał teraz przy jej łóżku. I trzymał bukiet kwiatów, których zapach działał na nią drażniąco.

– Co to za badyle? – wychrypiała.

Sebastian uniósł brwi i nie odpowiadał. Chyłka odchrząknęła.

– Przynosisz mi śmierdzące chabazie, to się tłumacz.

Sendal przestąpił z nogi na nogę. Nie sprawiał takiego wrażenia, jakie powinien. Joanna wiedziała, że był najmłodszym sędzią, jakiego kiedykolwiek wybrano do Trybunału Konstytucyjnego. Mówiło się o nim, że jest nadzieją polskiej judykatury, że zajdzie wysoko, a ostatecznie może nawet kiedyś przewodniczyć Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Teraz jednak wyglądał jak zagubiony student, który nie wie, czy dziś przypadkiem miało być kolokwium, czy nie.

– Połóż to gdzieś albo wyrzuć do kosza – poradziła mu Joanna. – A potem mów, co tu robisz? I gdzie jest Zordon?

– Kto?

Sebastian potoczył wzrokiem po sali, jakby spodziewał się, że gdzieś znajdzie flakon.

– Oryński.

– Ten twój aplikant?

– Żaden ci on mój.

– Myślałem, że…

– Źle myślałeś – ucięła. – Siadaj.

Skoro wiedział, o kogo chodzi, musiał śledzić doniesienia medialne na jej temat. Kordian pojawiał się w nich równie często jak ona, nawet jeśli formalnie nie prowadzili danej sprawy razem. Chyłka zmrużyła oczy i przyjrzała się Sendalowi. Właściwie sama również doskonale orientowała się, co u niego. Nie utrzymywali kontaktu, ale była na bieżąco – to, czego nie mówiły jej media, dopowiadał Facebook. Na dobrą sprawę nie musiała nawet o nic pytać, by wiedzieć, z kim się ożenił, gdzie spędzał wakacje, na jakie filmy chodził do kina, kiedy i w którym szpitalu urodził się jego chrześniak i jak wyglądał. Nieciekawie, jak każde inne nowo narodzone dziecko.

Sendal przysiadł na łóżku.

– Co tu robisz? – zapytała.

Znów się rozejrzał.

– Dobre pytanie.

– Na które powinieneś odpowiedzieć w ciągu kilku sekund.

– Mhm.

– Więc? Jesteś ostatnią osobą, której bym się spodziewała.

Nabrał tchu i poprawił poły marynarki. Nosił dobry garnitur, jakby pracował w sektorze prywatnym, nie publicznym. A może był to już nieaktualny stereotyp? Chyłka miała wrażenie, że minął czas siermiężnie ubierających się prokuratorów i sędziów, którzy toporność prawa zdawali się przenosić na swoją powierzchowność. Teraz śledzili trendy, mieli modne marynarki, a krawaty wiązali dokładnie tak, jak największe gwiazdy Hollywood podczas oscarowej gali.

Sebastian bez wątpienia należał do nowego pokolenia jurystów. W połączeniu z jego kompetencjami i pewnością siebie otwierało mu to wiele drzwi. Tyle że w tym konkretnym momencie nie przypominał samego siebie.

– Zadzwoniłem do Żelaznego & McVaya i…

– To nigdy nie prowadzi do niczego dobrego – wpadła mu w słowo. – Ale w porządku, mów dalej.

– Próbowałem cię namierzyć, słyszałem, że wróciłaś do firmy.

– Dobre wieści podróżują szybko.

– Te złe jeszcze szybciej.

Joanna uniosła brwi.

– W każdym razie powiedzieli mi, że jesteś w szpitalu.

Zastanawiała się, kto był tak wylewny. Zordon z pewnością nie, on doskonale wiedział, że nawet liche kłamstwo będzie lepsze od prawdy. Ale w kancelarii było wiele osób, które chętnie podzieliłyby się tą wieścią z Sendalem.

– Pomyślałem, że cię odwiedzę – dodał Sebastian. – Bo jeśli nic się nie zmieniło od studiów, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że nikt nie przyniesie ci kwiatów. A właściwie że nikt do ciebie nie zajrzy.

Chyłka w istocie miała nadzieję, że tak będzie.

– Co ci powiedzieli?

– Że masz jakieś problemy zdrowotne.

– Tylko tyle?

– O więcej bym nie pytał.

– W porządku – mruknęła. – Przejdźmy więc teraz do tematu, który interesuje mnie najbardziej. Co tu robisz, do cholery? I dlaczego potrzebujesz mojej pomocy?

– A kto powiedział, że…

– Mów, nie mam całego dnia.

Spojrzał na łóżko, a potem przeniósł wzrok na pozostałych pacjentów. Najwyraźniej za punkt honoru postawili sobie udawanie, że nie słyszą toczącej się rozmowy.

– Leżysz w szpitalu, czasu masz pod dostatkiem.

– Niedługo wychodzę.

– Nie wygląda na to.

– Nieważne, jak co wygląda. Pozory są po to, by mylić.

Sebastian otworzył usta, ale się nie odezwał. Przez moment wyglądał, jakby starał się upchnąć myśli gdzieś z tyłu głowy, nie pozwalając im stać się słowami. W końcu skinął głową.

– Zostałem oskarżony o popełnienie przestępstwa.

Joanna spojrzała na niego z powątpiewaniem.

– Nie mogą cię o nic oskarżyć, chroni cię immunitet.

– Formalnie nie wniesiono jeszcze aktu oskarżenia, ale wiem, że to tylko kwestia czasu.

Tego jeszcze nie było. Jeśli pamięć jej nie myliła, żaden sędzia Trybunału Konstytucyjnego nie został ani pozbawiony immunitetu, ani tym bardziej oskarżony o jakiekolwiek przestępstwo.

W okamgnieniu zapomniała o kroplówce, ledwo uświadomionym bólu głowy, suchości w gardle… a przede wszystkim o tym, że jest trzeźwa jak niemowlę. Nie pamiętała, kiedy ostatnim razem mogła to powiedzieć.

To, co działo się w ostatnich dniach, ostatnie sprawy, którymi się zajmowała… wszystko sprawiało wrażenie wspomnień należących do kogoś innego.

Skupiła myśli na Sendalu. Uznała, że skoro pamięć odmawia współpracy w sprawie nieodległej przeszłości, najlepiej będzie, jeśli skoncentruje się na teraźniejszości.

– Jesteś pewien, że będą chcieli postawić zarzuty?

– Tak.

– Pozostali sędziowie uchylą ci immunitet?

– Nie wiem – odparł z wahaniem. – Ale… nie, chyba nie. Nie sądzę.

Jej również nie wydawało się, by był to realny scenariusz. Mimo że – jak na grupę wybitnych prawników przystało – członkowie Trybunału potrafili skakać sobie do gardeł, solidarność zawodowa miała się w najlepsze, jak w każdym innym organie sądowniczym.

Chyba że oskarżenie naprawdę coś miało. To zmieniałoby postać rzeczy.

– O co cię oskarżą?

– Zabójstwo.

– Co proszę?

– Prokurator postawi mi zarzut z artykułu sto czterdzieści osiem, Chyłka. Muszę powtarzać?

– Nie. A nawet nie powinieneś tego robić, jeśli nie chcesz działać mi na nerwy.

Przez chwilę milczeli. Właściwie mogłaby szeptem zapytać go, czy prokuratura ma mocny materiał, albo jeszcze ciszej zagadnąć, czy rzeczywiście zrobił to, o co został oskarżony. Odpowiedzi na te pytania niespecjalnie ją jednak interesowały.

– Można to wygrać? – zapytała.

– Nie wiem. Być może.

Brzmiało to całkiem nieźle, uznała w duchu. I nadawało się w sam raz na sprawę, dzięki której mogłaby wrócić na należne jej miejsce w palestrze. Wprawdzie pozycję w kancelarii odbudowała, ale renoma w środowisku to co innego. Tego nie osiągnie w jeden dzień. Chyba że wybroni przed zarzutami sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Zmrużyła oczy.

– Dopiero co zostałeś wybrany – powiedziała. – Immunitet będzie cię chronił jeszcze przez dziewięć lat.

– Mhm.

– Nie zdążyłeś też jeszcze nikomu podpaść. A władza od momentu wyboru się nie zmieniła.

– Zgadza się.

– Więc prokurator, który zamierza postawić ci zarzuty, albo jest samobójcą, albo zebrał naprawdę dobry materiał dowodowy.

– Kiedy tak stawiasz sprawę…

– Biorę to.

– Słucham?

– Coś ewidentnie jest na rzeczy – rzuciła, podciągając się do wezgłowia. – Ale możesz spać spokojnie. Jak tylko stąd wyjdę, będziesz reprezentowany przez kancelarię Żelazny & McVay.

Zanim zdążył się odezwać, posłała mu lekki uśmiech, który znikł z jej twarzy tak szybko, jak się pojawił. Wskazała mu wzrokiem drzwi.

– Na razie to tyle – oznajmiła. – A teraz wracaj na Szucha i zacznij węszyć.

– Węszyć?

– Ktoś wziął cię na celownik, Sendal. Rozeznaj się w temacie, żebym wiedziała, do kogo sama mam wymierzyć.

Chwilę później opuścił salę, a Chyłka wezwała pielęgniarkę. Oznajmiła, że wychodzi na własne żądanie i będąc w pełni władz umysłowych, domaga się dostarczenia jej odpowiednich dokumentów.

Formalności załatwiła w dyżurce pielęgniarek. Kiedy wróciła do sali, zobaczyła, że ktoś wstawił chwasty od Sendala do niewielkiego flakonu. Zainteresowało ją jednak co innego. Tuż obok stał drugi wazon, a w nim pojedyncza czarna róża. Nietypowy prezent, choć dla kobiety uwielbiającej Iron Maiden być może adekwatny.

Podeszła do kwiatka i zobaczyła, że tuż obok leży złożona na pół kartka papieru. Otworzyła ją i przebiegła wzrokiem krótką wiadomość. Sprowadzała się do jednego zdania.

„Zostaw tę sprawę, jeśli nie chcesz problemów”.

2

Skylight, ul. Złota

Nikt się chyba nie spodziewał, że Chyłka tak szybko znów pojawi się na korytarzu kancelarii. A z pewnością nie Kordian, kiedy bowiem widział ją ostatnim razem, była nieprzytomna i podłączona do kroplówki. Wyszedł ze szpitala wieczorem, miał zamiar wrócić tam tuż po odsiedzeniu obowiązkowych ośmiu i teoretycznie nadobowiązkowych czterech godzin w Żelaznym & McVayu.

Tymczasem teraz patrzył, jak dawna patronka sprawnie lawiruje między kłębiącymi się na dwudziestym pierwszym piętrze Skylight pracownikami kancelarii. Brakowało jej zwyczajowej gracji, ale i tak radziła sobie z przebijaniem się przez tłum znacznie lepiej niż on.

– Chyłka? – zapytał.

– Niektórzy twierdzą, że raczej odchyłka.

– Co takiego?

– Nic. Chodź do mojego biura, Zordon. Mamy sprawę.

– Oszalałaś?

Minęła go, zmierzając w kierunku gabinetu. Zatrzymała się dopiero przed drzwiami, a on stanął za nią. Skrzyżował ręce na piersi i czekał. Wiedział, że nie będzie zadowolona z tego, co zastała.

– Co to jest, do kurwy nędzy? – zapytała.

– Tabliczka z imieniem, nazwiskiem i zajmowaną funkcją.

Wymierzyła palcem wskazującym w kawałek metalu na drzwiach.

– To ma stąd zniknąć.

– Zapewne zniknie, ale wątpię, żeby osoba, która siedzi w środku, równie łatwo…

Zanim zdążył dokończyć myśl, Joanna już złapała za klamkę. Popchnęła drzwi z całej siły i wpadła do środka jak huragan. Mężczyzna siedzący za biurkiem poderwał się na równe nogi.

– Wynoś się stąd – rzuciła.

Prawnik otworzył szeroko oczy.

– Ale…

– To mój gabinet – oznajmiła, rozglądając się. – Szoruj stąd.

Przez moment trwała ciężka cisza. Kordian pomyślał, że dobrze byłoby zażegnać konflikt, zdusić go w zarodku, zanim dojdzie do eskalacji. Należało jednak mieć na uwadze, że Chyłka została partnerem. Na dobrą sprawę mogła wyrzucić z biura każdego, poza tymi, którzy w kancelaryjnej hierarchii znajdowali się na równi z nią. A takich było tylko kilku – i nieszczęśnik, który trafił do tego gabinetu, z pewnością do nich nie należał.

Joanna wbiła wzrok w regał z książkami.

– Co to jest? – zapytała. – Gdzie moje Waltosie?

– Jakie…

– Opracowania Hofmańskiego i Waltosia z prawa karnego.

Oryński odchrząknął.

– Kolekcjonuje je – wyjaśnił. – Każde wydanie ma inny kolor.

– Ale ja zajmuję się prawem cywilnym… – odparł bezradnie pechowiec.

Joanna prychnęła.

– Tym bardziej powinieneś stąd znikać.

Kordian miał już przygotowaną formułkę, którą zamierzał przekonać mężczyznę, by jak najszybciej uciekł z pola walki, ale nie zdążył jej użyć. Prawnik szybko zrozumiał, że już nie znajduje się w swoim biurze. Zabrał kilka teczek, zamknął laptopa i wsunął go pod pachę, a potem czym prędzej wyszedł na korytarz.

Oryński zamknął za nim drzwi.

– Chwilę mnie nie ma i Waltosie znikają – bąknęła Chyłka, podchodząc do biurka. Oparła się o blat, jakby nagle zabrakło jej sił.

Kordian podszedł do niej. Przez moment chciał ją podtrzymać, ale kiedy obejrzała się przez ramię i posłała mu ostrzegawcze spojrzenie, w mig zrezygnował. Znali się na tyle dobrze, by rozumieć się bez słów.

Joanna obeszła biurko i ciężko opadła na fotel.

– Ostrzegam, Zordon. Nie patrz tak na mnie.

– Jak?

– Jak na raroga.

Usiadł na niewygodnym krześle po drugiej stronie biurka i uniósł brwi.

– Kolejny frazeologizm, którego nie znasz, co?

– Mhm – potwierdził.

– Sprawdzisz sobie w Google – rzuciła, a potem odsunęła papiery na skraj blatu. – Ale najpierw wyszukasz mi wszystko, co się da, na temat immunitetu sędziów Trybunału Konstytucyjnego.

Znów popatrzył na nią, jakby zobaczył ducha. Mimo wszystkiego, co działo się wczoraj, nie umknęła mu wiadomość o tym, że prokuratura zamierzała postawić zarzuty Sebastianowi Sendalowi. Właściwie nikomu taki news nie mógł umknąć – była to sprawa bez precedensu. Sam fakt, że oskarżyciele mówili o tym publicznie, kazał sądzić, że coś jest na rzeczy.

– Dlaczego cię to interesuje? – spytał.

– Bo Sendal do mnie przyszedł.

– Ale…

– Odwiedził mnie w szpitalu. Dał mi jakieś chwasty.

– Co?

– Kwiaty. Wiesz, jak je lubię.

Oryński przełknął ślinę i potarł nerwowo kark. Formalnie Chyłka nie była już jego patronką, nic nie przemawiało też za tym, by prowadziła z nim jakąkolwiek sprawę. On mógł pochwalić się jedynie statusem junior associate, ona była partnerem. Przepaść zawodowa między nimi na dobrą sprawę wykluczała współdziałanie. Tyle że łatwo było zasypać ją względami osobistymi.

Odsunął tę myśl. Od wczoraj zmagał się z oceną ich relacji i… Nie, właściwie nie od wczoraj. Robił to, od kiedy poznał Chyłkę.

– Widzę, że coś jest wybitnie nie w porządku – odezwała się. – Wyrzuć to z siebie i bierzmy się do roboty.

– Coś? Wszystko jest nie w porządku.

– To znaczy? Mnie na to nie wygląda. – Rozejrzała się. – Pomijając znikające Waltosie, rzecz jasna.

– Dopiero co wyszłaś ze szpitala.

– Zgadza się.

– I trafiłaś tam, bo…

– Zająknij się o tym słowem, a oberżnę ci język, Zordon.

Pokiwał głową. Nie miał zamiaru informować nikogo o tym, w jakim stanie znalazł ją w jej sypialni, ale w zasadzie nie musiał. Każdy, kto choć trochę znał Joannę, mógł dojść do prawdy poprzez krótką dedukcję. Kordian postanowił jednak zostawić tę myśl niewypowiedzianą.

Przesunął dłonią po krawacie, patrząc na prawniczkę spode łba.

– Nie możesz przyjąć nowej sprawy – bąknął.

– Nie? Kto mi zakazał?

– Podpisałaś umowę, w której zobowiązałaś się bronić ojca.

– Nie szkodzi.

– Pacta sunt servanda.

Chyłka wbiła w niego wzrok i odgięła się na krześle. Przez moment wyglądała, jakby miała zamiar przyzwać moce piekielne i sprawić, że strawi go ogień.

– Atakujesz mnie łaciną?

– Mówię tylko, że umów się dotrzymuje.

– To wyzwanie.

– Słucham?

– Nikt nie atakuje mnie łaciną, wiesz dlaczego? – zapytała, ale nie czekała na odpowiedź. – Bo wszyscy wiedzą, że przegrają w tym starciu. Ale w porządku, skoro rzuciłeś rękawicę, podejmuję.

– Chyłka…

– Te futueo et caballum tuum.

– Nie wiem, co to znaczy.

– W wolnym tłumaczeniu? Cóż, po polsku nie brzmi tak wzniośle. Pierdolę ciebie i konia, na którym jeździsz.

Nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć. Poruszył się nerwowo na krześle i rozejrzał, jakby gdzieś w pokoju mógł odnaleźć ratunek. Naraz poczuł się, jakby był w pracy pierwszy dzień. Jakby dopiero co opuścił noręoborę, gdzie w boksach kłębili się praktykanci i stażyści, i po raz pierwszy stawił się przed obliczem patronki.

A przecież przeszli od tamtej pory długą drogę. Nie było łatwo, zapewne dla żadnej ze stron, ale ostatecznie trudno było nawet powiedzieć, by nauczyli się ze sobą żyć – ich zażyłość wybiegła znacznie dalej. Zbliżyła się do symbiozy.

– Już odebrało ci mowę? – zapytała. – A to dopiero początek mojego łacińskiego arsenału. Miałam naprawdę dobrego ćwiczeniowca na studiach.

– Słuchaj…

– Nie możesz się już wycofać. Rzuciłeś wyzwanie, więc będzie trwało, aż ci odpuszczę.

– W porządku – odparł, dopiero teraz rozpinając guzik marynarki. – Możesz mówić do mnie po łacinie, ile chcesz, ale…

– O, żebyś wiedział, że tak będzie. Emily Rose to przy mnie małomówne niewiniątko.

– Czego nie można powiedzieć o Sendalu.

– No, do małomównych to on rzeczywiście nie należy.

– Ale do niewiniątek tak?

– Tego jeszcze nie wiem – odpowiedziała, unosząc wzrok. – Zresztą wiesz, jakie to ma dla mnie znaczenie.

– Żadne.

– Otóż to – przyznała. – W tej chwili interesuje mnie to, czy w tej sytuacji mogą uchylić mu immunitet, czy nie.

– A jaka jest sytuacja?

– Dowiemy się tego o piętnastej. Wtedy przyjdzie do Skylight wszystko wyśpiewać. A ty do tej pory staniesz się specjalistą w temacie.

Spojrzała wymownie w stronę drzwi, a Kordian był na tyle roztropny, by nie protestować. Wiedział wprawdzie, że dawna patronka napyta sobie biedy, ale sama też doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Imienni partnerzy przyjęli ją z powrotem do firmy i awansowali tylko dlatego, że nie mieli innego wyjścia, postawili jednak przy tym warunek. Miała bronić swojego ojca. Ojca, z którym przez długie lata nie utrzymywała kontaktu.

Oryński nie miał pojęcia, dlaczego tak było – przynajmniej do poprzedniego wieczora. Wtedy z jej pijackiego memłania udało mu się wyłowić jasną deklarację, że nie ma zamiaru reprezentować Filipa Obertała, bo nie broni pedofilów.

Kordian stanął przed drzwiami. Przez chwilę milczał, nie odwracając się.

– Załatwię to z Żelaznym – odezwała się Joanna. – To formalność.

– Nie sądzę.

– Jeśli chce, żeby kancelaria broniła mojego ojca, niech znajdzie innego prawnika.

Dopiero teraz Oryński się obrócił.

– Jemu nie zależy na tym, żeby firma go reprezentowała. Chce, żebyś to ty…

– Wiem doskonale, czego oczekuje. I mówię ci, że załatwię tę sprawę. – Rozejrzała się, jakby szukała swoich rzeczy, które wcześniej znajdowały się w gabinecie. – A teraz edukuj się, Zordon. O piętnastej kolokwium.

Pokiwał głową, a potem wyszedł na korytarz. Natychmiast uderzyła go kakofonia głosów. Nawet gdyby chciał wyłowić z niej coś sensownego, poniósłby fiasko. Docierały do niego tylko pojedyncze, wyrwane z kontekstu słowa. Glosa, termin, apelacja, wykroczenie, pokrzywdzony, data stempla… Wszyscy przekrzykujący się prawnicy zdawali się sądzić, że od sprawy, którą prowadzą, zależy los całego świata.

Oryński stał przez moment przed drzwiami gabinetu Chyłki i wodził wzrokiem za przebiegającymi przed nim pracownikami. W większości byli to praktykanci i stażyści, ale niejeden stary wyjadacz także musiał czasem załatwić coś na ostatnią chwilę, a potem przedrzeć się przez popołudniowy tłum.

W końcu Kordian potrząsnął głową i ruszył do swojego biura. Było niewielkie, ale zapewniało trochę prywatności w całym tym szalonym kociokwiku. Zamknął drzwi i odetchnął.

Ile lat będzie to tak wyglądało? Jak długo będzie mógł odetchnąć dopiero za zamkniętymi drzwiami? Najpewniej taki stan rzeczy potrwa aż do emerytury. Ale taką drogę obrał – i tak nie było najgorzej, biorąc pod uwagę, gdzie zaczynał.

Usiadł za biurkiem i spojrzał na materiały naukowe. Miał nadzieję, że bez bieżących spraw w kancelarii uda mu się trochę pouczyć do egzaminów, aplikacja wszak sama się nie zrobi. Nie zanosiło się jednak na to, by w najbliższym czasie mógł liczyć na wolne.

Sięgnął po opracowania związane z immunitetem. Przejrzał kilka artykułów w wewnętrznej bazie danych, a potem zaczął czytać te w zewnętrznych portalach. Na dłużej zatrzymał się w bazie LEX Omega.

Szybko pożałował, że nie wziął kawy z automatu. W swojej klitce nie miał ekspresu, choć na dobrą sprawę wydawało mu się, że wszyscy inni prędzej czy później dostawali od Żelaznego w prezencie taki element dodatkowego wyposażenia biura. Być może Kordian nie powinien liczyć na podobne gesty. Podpadł szefowi już kilkakrotnie, za każdym razem za sprawą Chyłki.

Westchnął, a potem wrócił do jednego z opracowań. Immunitet sędziów TK był skonstruowany tak, jak w większości innych przypadków. Obejmował nietykalność – Sendala nie można było aresztować, chyba że złapano by go na gorącym uczynku. Nie można też było prowadzić przeciwko niemu postępowania.

Uchylić immunitet mogli tylko inni członkowie Trybunału. Kordian przeciągle ziewnął, gdy autor komentarza zaczął rozwodzić się nad sądami parów w Wielkiej Brytanii, z których wynikała ta tradycja.