Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

© Pracownia WV

Ilustracja na okładce

© alexsvirid/shutterstock.com

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2016

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3 C

tel. 32-348-31-33

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

Tekst © J.D. Bujak

© Copyright by Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

ISBN 978-83-7835-543-4

Prolog

15 lat temu…

Obudził ją jakiś stuk i dziwne skrzypienie… Coś cicho plasnęło w korytarzu, po czym przeciągle zaszurało.

Uniosła głowę znad poduszki i przetarła dłonią zaspane oczy. Zerknęła na elektroniczny zegarek stojący na półce. Jego cyfry świeciły na czerwono, rzucając na bok półki jaskrawą poświatę.

Trzecia trzydzieści trzy. Dziwna godzina…

„To pewnie Koko znowu rozrabia” – pomyślała Ewa, opadając z powrotem na swoją poduszkę. Kilkuletnia kotka lubiła kręcić się w nocy po mieszkaniu. Pewnie teraz, zamiast spać jak wszyscy domownicy, ona postanowiła się pobawić gumową piłeczką albo sznurkową myszką.

Kobieta, ziewając przeciągle, przymknęła powieki i już chciała dać się ponieść fali senności, lecz znów to usłyszała.

Stuk, skrzypnięcie…

Stuk…

Odgłos przekręcanego w zamku klucza…

Usiadła, momentalnie trzeźwiejąc.

Przecież to niemożliwe, żeby kot potrafił otwierać drzwi! Boże, oby to nie była Emilka! Przecież wie, że pod żadnym pozorem nie wolno jej samej wychodzić na klatkę schodową.

Spuściła stopy na włochaty dywan i poszukała nimi kapci. Wstając, podciągnęła flanelowe spodnie od piżamy. Uchyliła drzwi i zerknęła na wąski przedpokój.

Nic. Cisza. Ciemność.

Jej mieszkanie znajdowało się na przedostatnim piętrze wielkopłytowego czterokondygnacyjnego bloku z początku lat osiemdziesiątych, których było pełno w tej części Tarnowa. Dwa niewielkie pokoje, ciasna kuchnia oraz łazienka, w której ledwie zmieściły się muszla, mikroskopijnych rozmiarów pralka oraz ciasny brodzik. Cały dobytek upchnięto na niespełna czterdziestu dwóch metrach kwadratowych.

Wszystko było urządzone skromnie, ale gustownie. Przedpokój, do którego zerkała teraz Ewa, w ubiegłe wakacje sama przemalowała na kolor jasnej brzoskwini, a na podłodze ułożyła beżową wykładzinę w drobne wzorki. Ścianę zdobiło kilka oprawionych w ramki fotografii rodzinnych, teraz zupełnie ciemnych.

Z progu swojej sypialni widziała tylko kawałek przedpokoju oraz zamknięte drzwi do łazienki. Pokój córeczki oraz kuchnia były tuż za rogiem. Trzeba szybko sprawdzić, czy z Emilką wszystko w porządku i czy Koko nie wpadła w jakieś tarapaty. Kilka dni temu kotka wcisnęła się pod kaloryfer i nie potrafiła wyjść. Oby teraz nie przyszło jej do głowy coś równie głupiego…

Ziewając, przeszła przedpokojem z zamiarem zajrzenia do pokoju swojej niespełna pięcioletniej córeczki. I dopiero wtedy ze zdziwieniem spostrzegła, że drzwi na klatkę schodową są otwarte na oścież.

– Co jest? – Mocno zaniepokojona, dopadając drzwi, odruchowo zerknęła do sypialni córki, lecz nawet z tego miejsca widziała, że łóżko dziewczynki jest puste. Jasna pościel leżała zrzucona na podłogę, a po dziecku nie było nawet śladu.

„Boże, może ją ktoś porwał?” – jęknęła w duchu kobieta, wybiegając na klatkę schodową i zerkając pomiędzy balustradami, czy gdzieś nie widać jej jedynej córeczki.

Stojąca na zewnątrz budynku latarnia rzucała pomarańczowe prostokąty światła poprzez niewielkie, wąskie okna.

– Mamo, mamo, chodź! – usłyszała, jeszcze zanim zdążyła zapalić światło. – Chodź!

Dziewczynka stała pół piętra niżej, ściskając pod drobną pachą swoją ukochaną przytulankę. Miała na sobie tylko różową piżamkę z naszytymi na koszulce motylkami.

Koko, zaintrygowana tą nocną wyprawą, również wychyliła się zza drzwi i z zaciekawieniem rozejrzała po obcym miejscu. Była kotem typowo blokowym, a więc nie opuszczała domu, nie licząc sporadycznych wypadów na wieś.

– Córeczko, co ty robisz? – spytała Ewa, zbiegając po schodach. Jej słowa niosły się echem po pustej klatce. – Jak otworzyłaś drzwi?

Głos drżał jej ze strachu. Trwoga o własne dziecko szybko zaczęła przeradzać się w złość. Jak córka mogła wyjść na klatkę schodową sama? W środku nocy? Przecież dobrze wiedziała, że absolutnie nie może tego robić! Dla własnego dobra!

– Wracamy do domu. – Ewa złapała dziewczynkę za rękę. – Masz bose stopy, zachorujesz…

– Musimy iść – przerwała jej Emilka, łapiąc podrapaną balustradę. – Nie do domu. Nie możemy… Mamusiu! Nie możemy!!!

– Dlaczego nie? – zdziwiła się kobieta. – Jest środek nocy. Trzeba iść spać. Rano muszę zawieźć cię do przedszkola, a potem iść do pracy… Chryste Panie… mam tyle rzeczy na głowie…

– Nie. Nie do domu! – Dziewczynka, jak na swój wiek, dobrze potrafiła wyrazić swoje zdanie. Oburącz ściskała balustradę i za nic nie zamierzała jej puścić.

– Proszę, wracajmy. Zaraz obudzimy sąsiadów…

– Musimy uciekać. – Emilka zdecydowanie pociągnęła matkę na dół. – Uciekać. Tata kazał!

Po plecach kobiety przeszedł lodowaty dreszcz. Przecież to niemożliwe, żeby dziewczynka widziała ojca…

– Taty nie ma, skarbie – szepnęła, próbując wziąć dziecko na ręce. – Wydawało ci się…

– Mamo, tata kazał uciekać! – powtórzyła mała z uporem. Zerknęła w dół schodów w taki sposób, jakby kogoś wyglądała. – Teraz też mówi. Wiesz co mówi? Uciekajcie!

Ewa ze strachem podążyła za wzrokiem córki, lecz pół piętra niżej zobaczyła tylko porysowaną pisakami jasnobeżową lamperię. A za nią grafitową plamę cienia oraz ginące w mroku drzwi sąsiadów.

– Wracamy. – Zdecydowanym ruchem pociągnęła dziewczynkę. – Popatrz, Koko nam ucieknie… chyba nie chcesz stracić swojej ukochanej kotki…

– Nie! – krzyknęła Emilka. – Tata kazał uciekać. Mówi… bomba… uciekajcie…

Matkę sparaliżował strach. Nie miała pojęcia, co odpowiedzieć.

– A, mamo… co to jest bomba? To złe?

– Musiało ci się coś przyśnić…

– Nie! – Mała znów zaczęła się wyrywać, jakby ją prześladowało coś złego.

– Proszę… córeczko, wracajmy…

– Mamy uciekać! – wrzasnęło dziecko, starając się wyrwać drobną rączkę z dłoni matki. – On mówi, że umrzemy! MAMO! UMRZEMY, JAK NIE UCIEKNIEMY! Tu jest BOMBA!

– Mila! Tu nie ma żadnej bomby… – Ewa z całej siły starała się zachować zimną krew. – Pewnie naoglądałaś się jakichś reklam…

Nagle budynkiem targnął silny wstrząs. Ściany zadrgały, a ze stropu posypały się całe płaty tynku. Ewa wrzasnęła ze strachu. Siła wybuchu była tak duża, że kobieta na chwilę straciła słuch. Gdzieś obok rozległ się łoskot rozbijanych szyb i odpadających fragmentów murów, który bardziej wyczuła ciałem, niż mogła usłyszeć. Po chwili coś głośno gruchnęło prosto na ulicę, a z góry buchnął płomień, niosąc ze sobą tumany zatykającego dech w piersiach pyłu.

Ewa z krzykiem porwała dziecko na ręce i rzuciła się do ucieczki. Nim pokonała kilka stopni, budynkiem wstrząsnął kolejny łomot. Latarnia przed blokiem zgasła i schody pogrążyły się w kompletnych ciemnościach. Emilia zaczęła płakać, wtulając się w szyję matki. Kobieta przycisnęła dziecko do piersi i po omacku ruszyła w dół. Za nią z głośnym miauczeniem biegła Koko.

Na parterze minęły wybiegających sąsiadów – młode małżeństwo oraz samotną kobietę po sześćdziesiątce. Wszyscy z przerażeniem starali się jak najszybciej uciec ze, zdawałoby się, walącego się budynku. Ktoś próbował zapalić światło na klatce, lecz nie było prądu. Widocznie eksplozja zniszczyła sieć elektryczną.

– Jezus, Armagedon! – krzyczała starsza pani, rozpaczliwie walcząc z drzwiami wyjściowymi, które nie chciały się otworzyć.

Na klatce szybko zaczynało brakować powietrza, które niemal momentalnie zastąpione zostało gryzącym pyłem i dymem. Wysoki młodzieniec odsunął ręką staruszkę i zaczął szarpać z całych sił za klamkę. Po chwili, przeciskając się w drzwiach, wypadli wreszcie na chodnik i odbiegli jak najdalej od bloku, stając na środku ulicy. Jakiś mężczyzna, zdecydowanie za szybko jadący czarnym sportowym bmw, zatrąbił ostro i skręcił dosłownie kilka centymetrów przed Ewą. Inny wóz, ciemny ford, stanął na środku drogi, a jego kierowca wysiadł i z zaskoczeniem spojrzał najpierw na stojących na ulicy ludzi, a potem na ogromną wyrwę w bloku, z której buchały pomarańczowe języki ognia.

Niebo powoli traciło swoją atramentową czerń, przechodząc łagodnie w szarości. W środku lata o tej porze już powoli zaczynało świtać. Coraz większe płomienie, zmieszane z kłębami czarnego dymu, buchały ku niebu, zasłaniając gwiazdy i zachodzący za drzewami księżyc.

– Ma pan telefon? Niech pan wezwie straż pożarną! – zawołał młody człowiek w bokserkach do właściciela forda. – W środku są ludzie, trzeba ich ratować. Szybko!

Mężczyzna natychmiast wyrwał z kieszeni komórkę i wybrał odpowiedni numer.

– Boże, co się stało? – zachlipała staruszka, składając dłonie.

– Chyba coś wybuchło – powiedziała cicho Ewa, wciąż mocno przyciskając do piersi płaczącą Emilię. – Jakby… bomba.

Z klatki wybiegło jeszcze kilka osób. Ewa poznała wśród nich sąsiadów z pierwszego piętra. Szybko przeliczyła kaszlące postacie, czy na pewno wszystkim udało się wydostać. Całe szczęście, zdążyli uciec. Ledwie jednak oddalili się od klatki, duży fragment dachu oderwał się i runął na ziemię. Ludzie z krzykiem czmychali przed opadającymi odłamkami.

W oknach bloków stojących po drugiej stronie ulicy kolejno zapalały się światła. Zza szyb zerkali na nich ciekawscy gapie. Niektórzy trzymali w rękach telefony i robili zdjęcia albo kręcili filmy, zamiast zejść na ulicę i pomóc poszkodowanym. Gdzieś w oddali zawyły syreny strażackie.

Dziewczynka przestała płakać i wciąż mocno obejmując szyję Ewy, z zaciekawieniem spojrzała do tyłu, na płonący blok.

– Boże, ale mieliśmy szczęście – szepnęła Ewa, nerwowo głaszcząc potargane włosy córki. – Ale niesamowite szczęście…

Z tego, co udało się zobaczyć, to do wybuchu doszło w mieszkaniu na poddaszu w sąsiedniej klatce. Siła detonacji była tak duża, że zmiotła kilkanaście metrów dachu i oderwała balkon poniżej. Szyby w położonych wokoło oknach wyleciały wraz z futrynami, a w mieszkaniu pod wyrwą odpadła cała płyta, ukazując wnętrze czyjejś kuchni. Ktoś krzyczał, wzywał pomocy, gdzieś płakało niemowlę…

Wreszcie podjechały trzy wozy strażackie, a zaraz za nimi karetki pogotowia i policja. Od razu zrobiło się ogromne zamieszanie. Policjanci zamknęli ulicę i próbowali odsunąć coraz większe rzesze gapiów, lekarze na szybko udzielali pierwszej pomocy poszkodowanym, strażacy gasili ogień. Kilku wyposażonych w specjalne ognioodporne ubrania strażaków wbiegło do klatki w poszukiwaniu uwięzionych tam ludzi. Ktoś krzyczał, żeby odłączyć gaz, bo w przeciwnym wypadku wyleci w powietrze cały blok. Jakaś kobieta z zakrwawioną głową szlochała głośno, że nie zdążyła zamknąć mieszkania na klucz. Młody lekarz starał się ją uspokoić, przy okazji sprawdzając, czy poszkodowana nie ma wstrząśnienia mózgu.

Ewa wciąż stała na środku ulicy i wpatrując się w całe zamieszanie, mocno przytulała do siebie córeczkę. Nagle podbiegła do niej ubrana na biało kobieta.

– Czy pani coś się stało? – zapytała, uważnie obserwując trzymaną na ręku dziewczynkę. – Któraś z was ma jakieś obrażenia? Mogę was obejrzeć? Jestem z ambulansu…

Lekko pociągnęła ją za sobą. Ewa bez oporu dała się zaprowadzić do zaparkowanej po drugiej stronie ulicy karetki. Pomimo dosyć ciepłego lipcowego poranka obie drżały z zimna i strachu.

– Niech pani tutaj usiądzie, muszę sprawdzić, czy nic wam nie dolega – poprosiła lekarka, podsuwając Ewie składane krzesełko.

– Nic nam nie jest. – Ewa powoli odzyskiwała głos. – Wyszłyśmy na klatkę, zanim był ten… ten… wybuch…

Podszedł do nich wysoki i chudy jak patyk policjant. W rękach trzymał notatnik i długopis z pogryzioną końcówką.

– Gdzie pani mieszka? – starał się przekrzyczeć wycie syren i klaksonów.

– W drugiej klatce…

– Czyli obok…

– Tak… – Pod powiekami czuła piekące łzy. Dopiero teraz zaczynał do niej docierać tragizm sytuacji. Straciła swój cały wątły dobytek. Nie miały się gdzie podziać.

– Jest pani w stanie powiedzieć, ile osób mieszka w klatce? Chcemy wiedzieć, czy strażacy nie powinni jeszcze kogoś szukać. To bardzo ważne. Musimy się spieszyć.

Ewa ze wszystkich sił starała się zapanować nad wybuchem płaczu. Mocno przytuliła chlipiącą cicho Emilkę i odruchowo ucałowała ją w miękkie czółko.

– Z parteru wyszli wszyscy. – Starała się skupić na odpowiedzi. – Z pierwszego piętra też. To ta rodzina w karetce obok. Na drugim piętrze jedno mieszkanie jest puste, a obok mieszka policjant, który dzisiaj jest na nocnej zmianie, bo mijałam się z nim wieczorem, gdy wynosiłam śmieci. Małżeństwo mieszkające na samej górze też widziałam. Nie ma tylko ciężarnej dziewczyny, która kupiła mieszkanie nad nami. Taka blondynka.

Policjant natychmiast włączył krótkofalówkę.

– Trzeba sprawdzić mieszkanie na ostatnim po prawej. Druga klatka…

– Mogę obejrzeć córeczkę? – Lekarka złapała dziewczynkę za rękę. – Chcę tylko sprawdzić, czy nic jej nie jest.

– Nie – zaprotestowała Ewa. Ściskając Emilię w ramionach, czuła się pewniej. Straciła wszystko, została jej tylko mała. – Nic jej nie jest. Kiedy doszło do wybuchu, byłyśmy na klatce schodowej.

– Na klatce schodowej? – podchwycił temat policjant. Przypinając krótkofalówkę do paska, usłyszał fragment rozmowy. – Co panie robiły na schodach po trzeciej w nocy? I to w piżamach?

Ze zdziwieniem spojrzał na gołe stópki dziewczynki i tulonego do małej piersi podniszczonego welurowego króliczka.

– Tata kazał nam uciekać – wtrąciła Emilka. – Przyszedł do mojego pokoju, obudził mnie i kazał wstać.

Ewa z zażenowaniem zacisnęła powieki.

– A gdzie jest tatuś? – drążył policjant, uśmiechając się przymilnie do małej.

– Nie wiem. – Mila wzruszyła ramionkami. – Chyba w pracy.

Funkcjonariusz spojrzał na Ewę zaskoczonym wzrokiem.

– Czy pani mąż wydostał się z mieszkania? – zapytał, wpatrując się w jej oczy. – I zostawił was, wiedząc o grożącym wybuchu?

– Mój mąż nie żyje – westchnęła Ewa. – Zginął w wypadku jeszcze przed narodzeniem córki. Małej musiało się to wszystko przyśnić.

Zauważyła, jak lekarka i funkcjonariusz wymienili zdumione spojrzenia.

– Przepraszam. – Pod powiekami znów poczuła zbierające się łzy. Widocznie organizm potrzebował jakoś odreagować przeżyty stres. – Ona ma bujną wyobraźnię. Bardzo bujną…

Emilia gwałtownie odwróciła głowę i zapatrzyła się w rosnący jakieś dwa metry dalej krzew żywotnika.

– Ta pani z brzuszkiem jest w łazience – powiedziała nagle do matki. – Trzeba ją wziąć… Zaraz znów wybuchnie.

– O czym ty mówisz? – Ewa była już bliska histerii. Nie miała pojęcia, skąd u Emilii wziął się pomysł, że ojciec do niej przemawia i ostrzega ją przed niebezpieczeństwami. Toż to absurd!

– Tata mówi, żeby się śpieszyć! Pani z brzuszkiem leży przy wannie.

Policjant i lekarka nie kryli zaskoczenia, w milczeniu zerkając na dziecko.

– No, szybko! – powtórzyła Emilka. – Trzeba ją ratować!

– Czy ona jest zdrowa? – zapytał wprost policjant.

Jodłowska zacisnęła szczęki, poirytowana jego prostolinijnością.

– Cóż, ostatnio twierdzi, że widzi mojego męża. – Ewa starała się wyjaśnić tę kłopotliwą sytuację w możliwie spokojny sposób.

– Jak by na to nie patrzeć, jej tata dzisiaj uratował im życie – rozsądnie wtrąciła lekarka. – Może więc warto sprawdzić łazienkę sąsiadki?

Policjant niechętnie włączył krótkofalówkę i przekazał informację swemu dowódcy. Penetrujący klatki strażacy natychmiast zaczęli poszukiwania. Buchające do nieba płomienie powoli udało się okiełznać kilkoma mocnymi strumieniami wody, wypuszczanymi ze strażackich wozów zaparkowanych wzdłuż bloku. Liczba gapiów rosła z minuty na minutę, a sceny z gaszenia pożaru nagrywała swoimi telefonami co najmniej połowa z nich.

Po kilku minutach strażacy wynieśli z budynku ciężarną kobietę. Od razu zaniesiono ją do ambulansu i zabrano do szpitala, bo pod wpływem silnego stresu zaczęła rodzić. Kiedy karetka na sygnale odjechała, do policjanta podszedł jego kolega.

– Znaleźli ją w ostatnim momencie. Leżała przy wannie. – Poklepał go po ramieniu. – To był dobry pomysł z tą łazienką.

Wtulona w matkę Emilia chrapnęła cicho.

– Będzie miała pani gdzie się podziać z dzieckiem? – zapytała cicho lekarka.

– Strażacy już organizują hotel dla mieszkańców bloku – wtrącił policjant. – Trzeba wszystkich ewakuować i sprawdzić, jak duże są uszkodzenia. Na pewno zajmie to kilka dni…

Zanim Ewa zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, poprzez tłum gapiów przedarła się tęższa kobieta, machając rękami i krzycząc:

– Ewunia! Ewunia!!!

– To moja koleżanka – powiedziała Jodłowska. – Może ona będzie w stanie nam pomóc…

Tymczasem kobieta podbiegła do karetki i bezceremonialnie uścisnęła Ewę tak mocno, że śpiąca na jej rękach Emilka aż jęknęła.

– Jesteście całe i zdrowe! Boże, dzięki ci! Tak strasznie się o was bałam! Chodźcie, zabieram was do mnie do domu.

– Skąd wiedziałaś, że był wybuch? – zapytała Ewa. – Przecież jest jeszcze tak wcześnie…

– Telewizor mnie obudził. – Kobieta niedbale machnęła ręką. – Nie wiem, chyba jakieś zwarcie było, bo sam się włączył… Akurat w programie na żywo puszczali informacje o eksplozji.

– To tata… – wymamrotała dziewczynka przez sen. – Obiecał, że da cioci znać…

– Coś chyba stało się z dźwiękiem, bo wył tak głośno, że omal nie dostaliśmy z Dawidem zawału. A nasz pies szczekał jak opętany… – Złapała Ewę pod ramię. – No i już chciałam wyłączyć, a tu zobaczyłam na ekranie wasz blok. Od razu wsiadłam do auta i przyjechałam.

– Kochana jesteś. – Ewa była bliska łez.

– Czy zawieźć panią do hotelu? – przerwał im policjant.

– Do żadnego hotelu nie będą jechać. Do mnie pojadą. Będą u mnie mieszkać tak długo, jak tylko będzie trzeba.

– To moja przyjaciółka Basia – wytłumaczyła mężczyźnie Ewa. – Jeżeli tylko pozwoli, to wolałabym zatrzymać się u niej. Przynajmniej na razie…

– Dobrze, ale proszę zostawić adres, pod którym panią znajdziemy.

Barbara delikatnie wzięła od koleżanki śpiącą Emilkę. Stojąca przy nich Koko miauknęła cicho, przypominając o swojej obecności, więc Ewa odruchowo wzięła kota na ręce.

– Czy mogę coś zabrać ze swojego mieszkania? – zapytała Ewa, patrząc jak z sąsiedniej klatki wychodzą kolejni strażacy.

Ogień został już opanowany, a zniszczona część bloku tonęła w pianie gaśniczej.

– Proszę pani, nie ma szans – powiedział policjant smutnym głosem. – Pani klatka, a zwłaszcza dwie ostatnie kondygnacje ucierpiały najbardziej. Z drugiej strony bloku wypadło kilka ścian. Tak to jest z wielką płytą. Ostatnie piętro może się w każdej chwili zawalić. Jedyne, co możemy zrobić, to obiecać pani, że zabezpieczymy wszystko, co tylko uda się uratować.

Jego twarz wyrażała tak głębokie ubolewanie, że przez chwilę Ewa była pewna, iż mężczyzna wybuchnie płaczem.

– Najlepiej pani zrobi, jak z dzieckiem pojedziecie do przyjaciółki – powiedział, podając jej notatnik. – Proszę tylko zapisać tutaj adres i numer telefonu, pod który w razie potrzeby będzie można dzwonić.

Ewa zanotowała swoje imię i nazwisko oraz adres i numer Basi. Przecież nie miała ze sobą niczego: dokumentów, pieniędzy, nawet komórki. Czuła się taka bezbronna i obnażona, jak jeszcze nigdy w całym swoim życiu.

– Dobra, idziemy – ponagliła ją Basia. – Nie ma sensu tutaj tkwić. Jesteście całe zmarznięte. Że też nie pomyślałam i nie wzięłam ze sobą koca…

Przedarły się przez tłum gapiów i przeszły na spory parking osiedlowy. Już z daleka Ewa spostrzegła zaparkowane pod drzewem żółte renault.

– Nie mamy nic do ubrania – powiedziała Ewa, kiedy wraz z córką i kotką usiadły na tylnych siedzeniach.

– Dla ciebie wybierzemy coś z mojej garderoby. Będzie pewnie za szerokie, ale na razie wystarczy – pocieszyła ją Barbara. – A dla Milusi kupimy coś rano. Zresztą zostawiłaś u nas ostatnio kilka ubranek małej. Teraz pojedziemy do domu i położymy ją do łóżka, żeby odpoczęła. Wtedy zastanowimy się spokojnie co dalej.

– Nie mam przy sobie ani grosza. Nawet z banku nie wybiorę pieniędzy, bo dokumenty zostały w mieszkaniu.

– Och, przestańże się wreszcie martwić, kobieto – fuknęła na nią Barbara. – Damy sobie radę. Mamy z Dawidem trochę oszczędności, pomożemy wam. Przecież ty zrobiłabyś tak samo…

– No pewnie – przytaknęła Ewa, choć jej myśli najwyraźniej błądziły gdzieś daleko.

Oparła się nieco wygodniej i w zamyśleniu wpatrywała się w mijane po drodze szare budynki.

Barbara Szymczak wraz ze swoim mężem, kotem i psem mieszkali w niewielkiej wsi tuż za Tarnowem. Mieli tam uroczy czteropokojowy domek z pięknym ogródkiem i własnym sadem, w którym od wielu lat hodowali jabłonie kosztele. Ewa często przyjeżdżała do nich w weekendy, żeby odpocząć od zgiełku miasta. Jej córka traktowała Szymczaków jak babcię i dziadka, a oni, jako że byli bezdzietni, otoczyli dziewczynkę ciepłem i prawdziwą miłością. Emilka uwielbiała odwiedzać z wujkiem i ciocią piękny sad, karmić kurki i biegać po podwórku za ich sędziwym owczarkiem Chabrem.

Kiedy kobiety dotarły na miejsce, przed domem już czekał na nie Dawid.

– Dopiero siódma rano, a już skwar jak diabli – przywitał je z uśmiechem.

Wziął w ramiona śpiącą Emilię, zaniósł do domu, ułożył w pokoju gościnnym i troskliwie okrył dziecko cienką kołdrą.

– Myślę, że będzie jeszcze długo spała – mruknął, przymykając drzwi. – Bardzo się o was martwiliśmy…

Ewa wreszcie mogła pozwolić, by targające nią emocje znalazły ujście. Usiadła za kuchennym stołem, ukryła twarz w dłoniach i wybuchła płaczem. Dawid i Basia zasiedli po jej bokach i bez słowa przytulili ją do siebie. Trwali tak w ciszy przez kilka minut, czekając cierpliwie, aż kobieta sama się uspokoi. Koko siedziała u stóp swojej pani i, cicho mrucząc, co chwila trącała jej nogę łebkiem, jakby chcąc ją w ten sposób jakoś pocieszyć…

* * *

Sześć dni później Ewa wciąż mieszkała u Szymczaków. Emilka zadomowiła się już u nich na dobre. Dawid za nic nie chciał się zgodzić, żeby wysłać dziewczynkę do przedszkola. Tłumaczył, że po takim stresie dziecko nie powinno spędzać całego dnia wśród obcych i obojętnych wobec jej przeżyć ludzi. Zdaniem Ewy, Dawid wreszcie znalazł sobie w małej dziewczynce kogoś, kto słucha jego opowieści, chętnie pomaga w małym gospodarstwie i nie pozwala spędzać mu ani minuty bezczynnie. Tak więc na okres pobytu u przyjaciół Ewa zrezygnowała z przedszkola, sama zaś po tygodniowym urlopie musiała wrócić do pracy.

Do swojego mieszkania mogła wejść dopiero tydzień po wypadku. Strażacy pozwolili wziąć jej najpotrzebniejsze rzeczy oraz wszystko, co cenne. Nie było tego za wiele. Ewa z pomocą Dawida zapakowała trochę ubrań, dokumenty, portfel, album ze zdjęciami i schowane w łazience pudełko z kilkoma złotymi pierścionkami. Ze sprzętu przetrwał tylko laptop, który zamknięty był w pokrowcu. Reszta – telewizor, odtwarzacz DVD, magnetofon Emilii i sprzęt w kuchni – została zalana podczas gaszenia pożaru.

Na widok zniszczonych mebli, osmalonych sadzą obrazów, spalonego dywanu, wybitych okien i wyrwanej ściany w sypialni Ewa znów miała ochotę płakać. Straciła swoje ukochane mieszkanko, miejsce, w którym przez ostatnie lata była tak bezpieczna i szczęśliwa. Najpierw z mężem, a potem z córeczką…

– Proszę się nie martwić – pocieszył ją prawnik, w obecności którego lokatorzy mogli wejść do swoich mieszkań. – Burmistrz obiecał uruchomić specjalne fundusze na rekompensaty dla państwa i sam wybrał ekipę, która naprawi szkody. Poza tym specjaliści stwierdzili, że konstrukcja budynku nie została naruszona. W ciągu następnego tygodnia zacznie się odbudowa. Mieszkańcy tej klatki będą mogli wrócić do swoich mieszkań za niecałe dwa miesiące. Czy ma pani ubezpieczone mieszkanie?

– Tak. – Skinęła głową. – Ale nie wiem, czy uda mi się odzyskać dokumentację…

– A wie pan już, co spowodowało wybuch? – wtrącił Dawid, biorąc do rąk wielką walizkę. – Przecież trzeba było dużej siły, że powstały takie szkody…

– Piętro wyżej w klatce obok dwóch młodzieniaszków zrobiło sobie w pokoju składnicę materiałów wybuchowych. Wytwarzali z nich petardy na sylwestra i inne imprezy. Prawdopodobnie podczas mieszania składników doszło do wybuchu.

– Sukinsyny jedne! – sapnął Dawid. – Powinni dostać dożywocie! Tylu niewinnych ludzi omal nie straciło życia, że o dobytku nie wspomnę.

– Jeden z nich zginął na miejscu. Drugi jest połamany, ale wyjdzie z tego. I proszę mi wierzyć, czeka go surowa kara za głupotę.

– I bardzo dobrze! – Szymczak zacisnął wolną rękę w pięść. – Takie wybuchowe mieszanki przygotowuje się w specjalnych warunkach i daleko od zabudowań. Idioci… Jakbym dorwał, tobym łby pourywał…

Ewa z ponurą miną przeszła wszystkie zdemolowane pomieszczenia. Jakoś trudno było jej sobie wyobrazić, że znowu będzie się tam dało wprowadzić dawny ład i porządek. Wszystko było takie ciemne, smutne, bez życia.

Na koniec jeszcze raz zajrzała do sypialni. Tutaj wybuch dokonał największych zniszczeń. Siła detonacji wyrwała ścianę, przy której stało łóżko, a fragmenty skruszonego betonu, wielkości solidnego pustaka, wbijały się w materac łóżka, dokładnie tam, gdzie Ewa zazwyczaj kładła głowę. Aż strach pomyśleć, co by było, gdyby jednak nie wstała w nocy. Emilia zostałaby sierotą, mając zaledwie pięć latek… Boże, jaki los bywa niesprawiedliwy…

* * *

Do domu Szymczaków wracali w kompletnej ciszy. Dawid od czasu do czasu zerkał z niepokojem na swoją pasażerkę, która z ponurą miną omiatała niewidzącym wzrokiem mijane drzewa. Czuł, że powinien zająć ją rozmową, ale każdy temat, jaki tylko przychodził mu do głowy, zdawał się tak trywialny i nie na miejscu, iż lepiej było milczeć. Ze smutkiem odwracał więc głowę od jej wynędzniałej twarzy i skupiał wzrok na drodze.

Tę kobietę spotkało tak dużo zła. Samotne dzieciństwo, życie w biedzie, wypadek samochodowy męża i jego śmierć tuż przed narodzinami Emilki. I wreszcie genetyczna choroba tego kochanego dziecka… To zbyt wiele jak na samotną kobietę o tak delikatnym i dobrodusznym charakterze. Zdecydowanie zbyt wiele…

Kiedy dotarli wreszcie na miejsce, Ewa z Basią rozpakowały zawartość walizek. Wszystkie rzeczy śmierdziały spalenizną i wilgocią. Trzeba było jak najszybciej zrobić pranie, bo ubrania mogły zapleśnieć.

Segregując koszulki Emilii, Basia przybrała markotną minę, której Ewa nie mogła nie zauważyć.

– Coś się stało – bardziej stwierdziła, niż zapytała. – Jesteś jakaś taka… nieswoja.

Barbara westchnęła głęboko.

– Martwię się o Milusię – powiedziała cicho, zerkając za siebie, czy aby przypadkiem dziewczynka nie stoi zbyt blisko, by usłyszeć tę rozmowę.

– Dlaczego? – Jaworska wepchnęła do pralki jasne ubrania.

– Zrobiła się jakaś taka… – Ze zmarszczonymi brwiami kobieta starała się znaleźć odpowiednie słowo. – …nieobecna. Wiem, że dużo przeszła, ale po prostu się martwię.

– W jakim sensie nieobecna? – Ewka wrzucała teraz skarpetki i bieliznę córki do specjalnego worka, żeby w trakcie prania gdzieś się nie zawieruszyły wśród większej garderoby. – Przy mnie zachowuje się normalnie…

– Wczoraj, kiedy byłaś w pracy, poszłam do jej pokoju i usłyszałam, że z kimś rozmawia. Zapytałam potem, w co się bawi, a ona odparła, że rozmawia z jakąś dziewczynką z zakrwawioną głową.

Ewa, wstrząśnięta słowami przyjaciółki, aż upuściła worek z praniem. Małe skarpetki rozsypały się po niebieskiej terakocie.

– Boże, mnie nic takiego nie mówiła…

Basia wzruszyła ramionami.

– Może widziała coś takiego po tym wybuchu? – zasugerowała.

– Nie. Nie było żadnej dziewczynki z zakrwawioną głową – odparła Ewa niemal natychmiast. – Jestem tego pewna. Mila na pewno nie widziała nikogo zranionego. Siedziałyśmy w takim miejscu… specjalnie trzymałam ją na rękach, tyłem do bloku…

– To jeszcze nie wszystko… – Basia nie była pewna, czy martwić Ewę kolejnymi spostrzeżeniami. – Wczoraj sytuacja się powtórzyła. Mała siedziała w ogrodzie, na huśtawce, a ja szydełkowałam przy niej. Nagle zeskoczyła z huśtawki, podeszła do tej starej jabłonki obok płotu i znów zaczęła z kimś rozmawiać. Przyznam szczerze, że się przestraszyłam. Najpierw pomyślałam, że może są tam Koko albo Chaber… ale nie. Nie było tam nikogo. Na moje pytanie, z kim rozmawia, odpowiedziała, że z chłopcem, który miał zgniecioną rękę i dziurę w brzuchu, przez którą widać było pień drzewa. Zapytałam ją, czego chciał, a ona odparła, że prosił, by jego rodzice częściej odwiedzali jego grób. Chciał dostawać kwiaty i żeby zapalano mu świeczkę w dniu jego urodzin. Było mu smutno, że mama o nim nie pamięta. Czy to nie dziwne? – Wzięła głęboki wdech. – A to wszystko powiedziało mi pięcioletnie dziecko.

– Muszę z nią porozmawiać. – Ewa wciąż była zszokowana słowami przyjaciółki. – Emilia nigdy wcześniej nie opowiadała takich rzeczy…

– No właśnie. – Basia uniosła do góry palec. – Zapytałam ją o to, od jak dawna widzi takie rzeczy. Ona odpowiedziała mi, że od zawsze. Mam wrażenie, że była zdziwiona faktem, że my nie widzimy tego samego, co ona. A Dawidowi powiedziała, że to jej tatuś uratował was wtedy, gdy eksplodował blok. Mówiła z takim przekonaniem, że trudno było jej nie uwierzyć.

Po plecach Ewy przeszły lodowate ciarki. Poczuła, jak zimno oblewa od wewnątrz całe ciało. Miała wrażenie, że od tego chłodu zamarzną jej płuca. Była przerażona opowieścią Barbary.

– Idę do niej – powiedziała, rzucając pranie na podłogę. – Muszę to jak najszybciej wyjaśnić. Może rzeczywiście ten wybuch jakoś na nią podziałał…

Zostawiła Barbarę w łazience, a sama wybrała się na poszukiwanie córki. Zastała ją siedzącą na różowym kocyku w ogródku za domem. Miała na sobie zieloną sukienkę na ramiączkach, założoną na cieniutką bluzkę z długim rękawem, żeby nie podrażniać chorej skóry. W związanych w kucyk włosach jarzyła się pomarańczowa kokardka. Emilia bawiła się dwiema lalkami i misiem. Właśnie opowiadała im bajkę o księżycu, kiedy Ewa stanęła w drzwiach i z rozczuleniem obserwowała swoje jedyne dziecko. Obok dziewczynki leżała Koko, zmrużonymi ślepiami obserwując zabawę swojej małej pani.

– Słońce jest bardzo wysoko… – tłumaczyła mała misiowi, wiążąc mu wściekle kolorowy śliniaczek. – A teraz musimy zjeść kaszkę, bo jest zdrowa… mama tak mówi, więc musi być zdrowa… ona zawsze ma rację…

Ewa już miała ochotę parsknąć śmiechem, kiedy niespodziewanie Emilia się wyprostowała i spojrzała przed siebie.

– O, jesteś. Znowu. Jak się nazywasz? – zapytała, unosząc głowę tak, jakby przed nią stała niewysoka postać. – Bo ja jestem Emilka Jodłowska.

Przez moment klęczała z wyprostowanymi plecami, a po chwili lekko się uniosła i wyciągnęła rękę przed siebie. Koko poderwała się z kocyka, podbiegła do miejsca, w które wpatrywała się dziewczynka, i z uniesionym ogonem zrobiła małe kółko.

– Nie martw się. Poproszę mamę, to mi pomoże – powiedziała Emila. – Znajdziemy twoją mamusię… Tak, to moja kotka…

Kicia wygięła się w łuk, jakby poddawana była niewidzialnym pieszczotom. Zaczęła mruczeć, przymykając z radości powieki. Ewa mogłaby przysiąc, że widziała przesuwające się wgłębienie na sierści kotki, zupełnie jakby ktoś małą rączką głaskał ją po plecach. Z narastającym przerażeniem obserwowała tę nietypową scenę. Nie wiedziała, jak powinna zareagować – czy krzyknąć i próbować zająć małą czymś innym, czy też włączyć się do tej dziwnej jednostronnej rozmowy.

– Tak, to jest moja mama. – Emilka nagle odwróciła się w jej kierunku i wskazała na nią palcem. – Mamo, ten chłopiec znowu tu przyszedł.

Ściskając za plecami lodowate i spocone dłonie, Ewa powolutku podeszła bliżej. Z całych sił starała się nie okazywać strachu, jaki zawładnął jej ciałem.

– Jaki chłopczyk, kochanie? – zapytała, siląc się na beztroski ton.

– No, taki z dziurą w brzuchu. Tu stoi. – Wskazała brzeg kocyka. – On bardzo tęskni za swoją mamusią.

„Mój Boże, to jakieś szaleństwo” – pomyślała Ewa z rozpaczą.

– Zapytaj go, jak się nazywa. – Tylko takie pytanie przyszło jej do głowy.

– Maciuś Owicki. – Dziewczynka skupiła się na powtórzeniu nazwiska. – Nie. Kowicki. Maciuś Kowicki. Wiesz co? On umarł. W wypadku.

Ewa miała wrażenie, że zaraz zemdleje. Chciała porwać córkę na ręce i uciec z nią jak najdalej od tego szaleństwa. Jednakże zdrowy rozsądek podpowiedział jej, że to nie miejsce jest winne tym wizjom czy cokolwiek to było. Najwyraźniej dziewczynka przechodziła jakieś załamanie po ostatnich zdarzeniach. Możliwe, że starała się to pogodzić z dramatycznymi przeżyciami właśnie w taki cudaczny sposób. Ewa nie znała się na psychologii, ale z grubsza wiedziała, że niekiedy ludzie potrafią reagować na skrajne przeżycia w bardzo specyficzny sposób.

– Jego grób jest na cmentarzu. Tutaj niedaleko. – Uniosła głowę i spojrzała matce w oczy. – Pójdziemy tam? Zapalimy mu świeczkę? On się ucieszy.

Nagle Ewa poczuła, że za jej plecami stoi Barbara, przy niej był Chaber. Pies ostrożnie podszedł do miejsca, w którym rzekomo stał duch, i uważnie obwąchał niewidzialną postać.

– Mamo? Pojedziemy?

– Pojedziemy, kochanie – zapewniła Basia, wyręczając oniemiałą Ewę. – Zaraz was zawiozę. Może jakoś będziemy mogli mu pomóc?

Kilka minut później jechały we trójkę na najbliższy cmentarz komunalny. W kiosku przed główną bramą kupiły cztery lampiony z długimi wkładami. Barbara wybrała jeszcze kilka białych róż, i tak wyposażeni weszli na cmentarz.

– Gdzie mamy szukać? – zapytała Ewa, bezradnie rozglądając się po ogromnej nekropolii, gęsto obsadzonej starymi drzewami.

– Tam! – Emilia wskazała ręką w drugą dróżkę. – On pokazuje, że tam…

Pobiegła we wskazanym kierunku, a obie kobiety ruszyły za nią, ściskając w ręce reklamówkę ze świeczkami oraz bukiet kwiatków.

„To jakieś szaleństwo – tłumaczyła sobie w duchu Ewa Jaworska. – To wszystko jakiś sen. Przecież to nie może być prawda!”.

Wkrótce stanęły jednak przed zapuszczonym grobem, znacznie mniejszym niż te wokoło. W ziemię wbity był prosty metalowy krzyż, a usypany na mogile kopczyk ziemi obrośnięty był wysokimi chaszczami. Na krzyżu wisiała zardzewiała metalowa tabliczka z odręcznie nabazgranym napisem „Tu leży Maciuś Kowicki. Odszedł w wieku siedmiu lat”. Nikt nie pokwapił się, by podać datę urodzenia czy śmierci chłopca. Prawdopodobnie nikt nie był tutaj od pogrzebu.

– Ten grób ma ładnych parę lat – stwierdziła Barbara ze smutkiem.

– Wyrwijmy trawę… – Emilia już złapała za najbliższą darń. – On chce mieć czysto.

Ewa i Basia bez słowa wyrwały wszystkie chwasty, rękami uklepały ziemię i ułożyły świeczki. Basia jeszcze raz odwiedziła kiosk i kupiła prosty szklany wazon, który częściowo wkopały w ziemię, żeby się nie przewracał. Na koniec razem zapaliły znicze i odmówiły modlitwę.

– On się cieszy – powiedziała nagle Emilka. – Uśmiecha się. Ale cały czas tęskni za swoją mamą.

– Gdybyśmy tylko wiedzieli, gdzie mieszkają… – mruknęła zaaferowana całym zdarzeniem Barbara. – Już ja bym im wygarnęła. Jak można zostawić grób własnego dziecka tak bez opieki?

Ewa milczała. Po wypadku, w którym zginął jej mąż, też przez długi czas nie była w stanie przyjść na cmentarz i stanąć przy jego grobie. Było jej zbyt ciężko. Kiedy Maciek umarł, ona była w ósmym miesiącu ciąży. Przed samym porodem była zdana tylko na siebie. Na cmentarz przyszła dopiero, kiedy Milusia skończyła pięć miesięcy. Wcześniej grobem opiekowali się teściowie. Być może rodzice tego chłopca byli tak załamani jego śmiercią, że też nie potrafili stanąć nad miejscem jego wiecznego spoczynku? Chowanie własnych rodziców jest ciężkim przeżyciem, ale świadomość, że tak ma być, że umiera jedno pokolenie i jest zastępowane kolejnym, młodszym, znacznie ułatwia rozstanie. Jednakże śmierć dziecka jest odwróceniem kolei rzeczy, dlatego rodzicom tak trudno jest to znieść.

– On nas zaprowadzi – powiedziała Emilka. – Wie, gdzie jest jego mama.

– Chryste Panie! – wyrwało się Szymczakowej. – Teraz to już całkiem zgłupiałam…

– No, chodźmy. – Emilia złapała matkę za rękę i lekko pociągnęła. Chciała jak najszybciej mieć to wszystko za sobą.

Wróciły na parking, wsiadły do renault i ruszyły. Mała Jodłowska co raz pokazywała, gdzie mają skręcić. W końcu zatrzymały się przy piętrowym domu z lat osiemdziesiątych, wymalowanym na biało i brązowo. Przed domem na rozciągniętym pomiędzy dwoma drzewami sznurku chuda kobieta w stroju kąpielowym wieszała świeżo wypraną pościel. Śnieżnobiałe poszwy kontrastowały ze wściekle kolorowym bikini i ufarbowanymi niemalże na fiolet krótkimi włosami.

– Dzień dobry! – krzyknęła Basia zza bramki, gdyż dzwonek najwyraźniej nie działał.

Kobieta zapięła ostatnią poszwę i z zaciekawioną miną podeszła nieco bliżej. W ustach trzymała krótkiego peta, z którego snuła się drgająca smużka dymu.

– Panie do kogo? – zadała pytanie, nie wyciągając peta z ust. Resztka papierosa ruszała się wraz z każdą wypowiedzianą sylabą, przyklejona do jej dolnej wargi.

– Szukamy pani Kowickiej – powiedziała Barbara.

– Marii – dorzuciła Emilia.

Wzrok kobiety zjechał nieco niżej, dopiero teraz spostrzegła dziewczynkę, wepchniętą pomiędzy dwie kobiety.

– Ja jestem Maria, ale już nie Kowicka. Po drugim mężu nazywam się inaczej – warknęła. – Jeżeli któraś z pań była kochanką mojego eks, idioty, a to jest jego kolejne dziecko, to mam to gdzieś. I nie wiem, gdzie on teraz przebywa. Mam nadzieję, że gnije w pierdlu.

Wypluła peta i przydepnęła go znoszonym klapkiem.

– Nie szukamy pani eksmęża. – mruknęła Barbara. – Ale pani.

– Mnie? – zdziwiła się. – No dobra, więc o co chodzi?

Odruchowo złapała za klamkę bramki i wpuściła kobiety do środka.

– Maciuś za panią tęskni – wypaliła bez ogródek Emilia. – Pani o nim zapomniała i teraz jest mu smutno.

Kobieta gwałtownie zbladła. Z bezbrzeżnym zdumieniem wpatrywała się w twarz dziewczynki, jakby zobaczyła ducha albo upiora.

– Dziecko, co ty mówisz? – wyjąkała, kładąc ręce na swojej chudej klatce piersiowej.

– On tu jest. – Emilka wskazała ręką na trawnik tuż przy chodniku. – Tęskni.

Kowicka kilka razy zamykała i otwierała usta, niczym wyjęta z wody ryba. Przerzucała autentycznie przerażony wzrok z kobiet na dziewczynkę i wskazane przez nią miejsce. Na jej czole pojawiły się strużki potu, które w ostrym świetle lipcowego słońca błyszczały niczym miniaturowe diamenty.

– Powinna pani pójść na grób chłopca, zapalić świeczki, odmówić modlitwę za spokój jego duszy… – Barbara starała się jakoś wyjaśnić tę nietypową sytuację.

– Wy sobie ze mnie jaja robicie?! – zacharczała Kowicka, zaciskając ręce w pięści. – Kto wam dał prawo do maltretowania mnie? Won mi stąd!

– On bardzo za panią tęskni – wtrąciła Ewa. – Moja córka mówi…

– Nic mnie nie obchodzi, co ona mówi! Jesteście szurnięte! – wrzasnęła kobieta. – Wynocha! Bo wam nogi z dupy powyrywam… Jesteście jakieś naciągaczki czy jak?

– On ma dziurę w brzuchu – powiedziała Ewa spokojnym głosem. – Zginął w wypadku, prawda?

– A co wam do tego? – Kowicka jednym szarpnięciem otworzyła przed nimi bramkę. – Spadać stąd! Ale już!

– Niebieski kocyk – powiedziała nagle Emilia. – Niebieski kocyk!

Twarz kobiety momentalnie przeszła z bladego odcienia do ziemistej szarości.

– Jaki kocyk? – dopytywała Barbara.

– Kocyk… – powtórzyła Emilka. – I czerwony miś. On mówi, żeby pani nie płakała.

W tym momencie w kobiecie nastąpił jakiś przełom. Chwiejnym krokiem podeszła do najbliższego murku i kucnęła, opierając się o niego plecami. Po chwili opuściła głowę i niespodziewanie zaczęła szlochać. Jej chude ramiona trzęsły się tak mocno, że z jednego z nich zsunęło się wąskie ramiączko kolorowego stanika.

– Boże, tak za nim tęsknię – wyszlochała, wycierając wierzchem dłoni zapłakane oczy. – Tak strasznie to boli… To było takie dobre dziecko.

– Bardzo nam przykro – powiedziała cicho Barbara, kucając obok niej i delikatnie kładąc jej rękę na ramieniu.

– On tu jest. Nie chce, żeby pani płakała – powiedziała Emilia. – On chce, żeby była pani szczęśliwa. I pamiętała o nim.

– Ależ ja o nim pamiętam. Przez cały czas…

– Chodzi o grób – wtrąciła spokojnym tonem Barbara. – Jemu jest smutno, że pani nie dba o miejsce, gdzie spoczywa.

– Nie potrafię… – Kowicka płakała głośno. – Nie potrafię… To za bardzo boooli…

Ewa wyciągnęła z kieszeni szortów paczkę chusteczek higienicznych i podała je kobiecie.

– Gdzie on jest? – zapytała matka Maciusia, przez łzy patrząc na Emilię.

– Tutaj. – Dziewczynka natychmiast wskazała miejsce jakieś półtora metra przed Kowicką.

– Przepraszam cię, dziecko. – Znów zaczęła szlochać, wpatrując się przed siebie. – Przepraszam. Nie chciałam…

– On wie – szepnęła Emilia. – Mówi, że będzie czekał. I że panią kocha. Bardzo kocha…

* * *

Dwa dni po tym niecodziennym zdarzeniu Ewa była bliska załamania psychicznego. Siedziała w kuchni Basi i przez otwarte na oścież okno wpatrywała się w swoją córkę. Mała siedziała na kolanach Dawida i z wypiekami na twarzy słuchała czytanej przez niego bajki o Królewnie Śnieżce. Przed nimi rozciągnięty niczym stary dywan leżał owczarek Chaber. Klatka piersiowa psiska równomiernie się unosiła i opadała. Od czasu do czasu drgały mu łapy, jakby kogoś gonił we śnie.

Emilka, wpatrując się w obrazek, odruchowo podsunęła nieco rękawek koszulki. Ewa dostrzegła zaczerwienienie na skórze.

– Muszę iść z nią na kontrolę do lekarza – westchnęła, zerkając na krzątającą się po kuchni Barbarę.

– Masz na myśli łuskę?

Emilia chorowała na rybią łuskę, dolegliwość skóry przekazywaną genetycznie i nieraz dziedziczoną po rodzicach lub dalszych przodkach. Niekiedy też (tak jak w przypadku Emilii) choroba jako wynik mutacji chromosomów pojawia się u dzieci rodziców nieobciążonych. Kiedy niedługo po urodzeniu na skórze dziewczynki pojawiły się dziwne łuski, przerażona Ewa natychmiast pognała do lekarza. Po serii badań i krótkim pobycie w specjalistycznym szpitalu dowiedziała się, że najwyraźniej geny jej i męża wspólnie stworzyły właśnie taką skłonność do choroby. Ktoś zasugerował jej nawet, żeby nie miała więcej dzieci. Przynajmniej nie z ojcem Emilii, ponieważ obciążenie może być jeszcze większe, co dla noworodka może skończyć się tragicznie.

– Też – westchnęła. – Kończą mi się te maści, które wcieram w nią co wieczór. Poza tym mam wrażenie, że ostatnio jej skóra jest bardziej zaczerwieniona.

– A Milusia jest taka śliczna… – Barbara z chochlą w ręku zapatrzyła się na dziewczynkę. – I taka mądra…

– Szczęście, że nie ma rybiej łuski na twarzy, szyi i dłoniach – dodała Ewa. – Przynajmniej może ją schować pod rękawkami.

– A cóż to ma za znaczenie? – Basia wzruszyła ramionami.

– Oj, ma! Dzieci w przedszkolu bywają okrutne. Dorośli potrafią ukryć zdziwienie na widok takiej skóry, a dzieci nie. Bez mrugnięcia oka wytkną innym dzieciom nawet najmniejszą różnicę, która czyni je odmiennymi.

– To prawda – zgodziła się z nią Szymczakowa. – Rzeczywiście, nie pomyślałam o tym. Ale z drugiej strony tak mi żal, kiedy maleńka w takie piękne słoneczne dni musi chować się przed słońcem i nosić dłuższe ubrania, kiedy inne dzieci biegają półnago.

– Nie ma co narzekać – pocieszała się Ewa. – W szpitalu widziałam dzieci całe pokryte rybią łuską albo z wielkimi zaczerwienieniami na twarzy. Myślę, że im jest jeszcze ciężej, bo zawsze będą zwracać uwagę innych, a pewnie i nieraz padną ofiarą przezwisk i złośliwości.

– Mamo, mamo! – krzyknęła nagle Emilka.

Ewa z uśmiechem pomachała jej przez okno.

– Czytamy książkę – pochwaliła się dziewczynka. – Wujek super czyta! Wujku, jeszcze raz… proszę…

Dawid znów wziął ją na kolana i zaczął czytać od początku. Po chwili obydwoje zatopili się w lekturze.

– Martwi mnie jej zachowanie – powiedziała Ewa po chwili namysłu. – To nie jest normalne… ludzie nie powinni widzieć duchów… nawet jeżeli takie istoty istnieją naprawdę.

– To nie są jej zwidy – odparła spokojnym głosem Barbara. – Twoja Koko i mój pies też to widzieli. A więc ewentualne przywidzenie czy chorobę mózgu sama możesz wykluczyć. Poza tym Mila miała rację. Bezbłędnie trafiła z nazwiskiem tego martwego chłopca, a potem z adresem matki. To jest niesamowite.

– Wiem o tym – Ewa musiała się z nią zgodzić.

– Mała nie mogła sobie tego wymyślić – tłumaczyła Barbara łagodnym głosem. – Nigdy nie była na tym cmentarzu. Nie miała jak sprawdzić, w którym miejscu jest nagrobek tego chłopca. No i oczywiście nie wiedziała, gdzie jest jego matka i dlaczego nie dbała o grób własnego dziecka. Na wszystkie te pytania jest tylko jedna sensowna, choć rzeczywiście dziwaczna, odpowiedź. I ty ją bardzo dobrze znasz.

Ewa uniosła głowę i spojrzała przyjaciółce w oczy. Doskonale wiedziała, co teraz powie poczciwa Basia.

– Mała widzi duchy.

– Boję się o nią – szepnęła Ewa, ze smutkiem patrząc przez okno.

– Mam znajomego księdza, który interesuje się egzorcyzmami, może warto z nim porozmawiać? – przypomniała sobie Barbara.

– Sugerujesz, że mała jest opętana? – Ewa uniosła brwi. – Nie znam się na tym, ale to chyba nie tak się objawia?

– Nie o to mi chodzi. – Pokręciła głową. – Może on będzie mógł nam wytłumaczyć, co się z nią dzieje. Albo chociaż wskazać osobę, która będzie potrafiła pomóc?

Ewa opadła na kuchenne krzesło.

– Masz rację – przyznała. – Trzeba z kimś o tym porozmawiać. A ja nawet wiem z kim…

* * *

Jeszcze tego samego dnia do Szymczaków przyjechał zakonnik – ojciec Rafał. Zatrzymał się przed domem, wysiadł z wysłużonego forda z lat dziewięćdziesiątych i trzasnął drzwiami tak mocno, że aż Chaber zaczął szczekać.

– Przepraszam, ale drzwiczki mi się zacinają – powiedział na przywitanie.

Ojciec Rafał okazał się niskim, przysadzistym mężczyzną w wieku około czterdziestu lat. Czubek jego głowy przyozdabiała okrągła łysinka, a dobrotliwy wyraz krągłej niczym księżyc w pełni twarzy podkreślały nieproporcjonalnie małe okularki w cienkiej metalowej oprawce. Ubrany był w czarne sztruksowe spodnie, powycierane nieco na kolanach, oraz granatową cienką koszulę z krótkim rękawem. Jedynym śladem jego profesji i zamiłowania była koloratka, ginąca pod wylewającym się bladym podbródkiem.

– Witam, przyjechałem tak szybko, jak tylko mogłem.

Na początek uścisnął dłoń Ewy. Jego ręka była silna i pokrzepiająco ciepła.

– Witam, drogi Rafale… – Barbara uścisnęła mocno mężczyznę i ucałowała go w różowy policzek. – Dawno do nas ojciec nie zaglądał…

– Miałem bardzo dużo pracy. Ostatnio prowadzę nawet młodzieżowy chór… – westchnął, podchodząc do Emilki. – A kogo my tu mamy?

Kucnął przed dziewczynką i pogłaskał ją po jasnych włoskach.

– Jestem Emilka Jodłowska – dziewczynka przedstawiła się dość oficjalnie.

– Śliczne imię – przyznał ksiądz, wciąż intensywnie się w nią wpatrując.

– Mamie się takie podobało od zawsze. – Lekko się cofnęła, chcąc zachować dystans.

Ewa uśmiechnęła się pod nosem.

– Tata mi tak powiedział – dodała dziewczynka z enigmatycznym uśmiechem.

Matka dziewczynki natychmiast się przygarbiła.

– A gdzie jest twój tata?

Ojciec Rafał wprawdzie znał historię rodziny Jodłowskich, ponieważ Basia zdążyła mu wszystko wyjaśnić podczas rozmowy telefonicznej, jednakże zapewne wolał usłyszeć te nowiny z pierwszej ręki, czyli od niespełna pięcioletniego dziecka.

– Mama mówi, że umarł – przyznała szczerze.

Ksiądz przeniósł wzrok na Jodłowską. Ewa była w stanie jedynie skinąć głową.

– A często go widujesz? – zapytał jakby mimochodem, udając, że pytanie ma tylko charakter lekkiej konwersacji.

– Ostatnio rzadko – przyznała Milusia. – Pewnie ma dużo pracy… chyba w niebie…

Ewie kompletnie zrzedła mina.

– Słyszałem, że starasz się pomóc niektórym… ludziom… – Słowa księdza były tak ciche, że matka Emilii ledwie je mogła dosłyszeć.

– Duchom – powiedziała mała śmiałym głosem. – Tak, staram się.

– Dlaczego? – Pytanie księdza zawisło w ciężkim od gorąca powietrzu niczym zmęczony lotem bąk.

– Bo nie chcą odejść. Przychodzą coraz częściej – wyznało dziecko szczerze, wzruszając przy tym ramionami. – Dopiero jak im pomogę, to idą dalej.

– A dokąd idą? – dopytywał ojciec Rafał.

– Do taty – odparła Emilia. – Do światła.

– Boże mój… – jęknęła Ewa.

– Mogę przejść się z tobą na krótki spacer? – zapytał ksiądz, wyciągając do Emilii rękę. – Mama tutaj na nas poczeka, a ciocia Basia przygotuje coś zimnego do picia, bo straszny dzisiaj upał.

– Idź, skarbie. – Ewa skinęła głową.

Dziewczynka bez oporów podała mu swoją dłoń. Kiedy ufnie wyciągała rączkę, wzrok kapłana padł na wystającą spod rękawa rybią łuskę. Starał się nie wyrażać żadną miną smutku, jaki zawładnął jego myślami na widok oszpeconej skóry dziecka.

– No to chodźmy… – Ujęła jego dłoń i pociągnęła go do sadu za domem Szymczaków. – Mama się denerwuje…

Spacerowali sobie powolutku pomiędzy sędziwymi kosztelami, rozmawiając o czymś cicho. Ojciec Rafał zadawał mnóstwo pytań. Emilia starała się na nie odpowiedzieć, oczywiście w miarę swoich dziecięcych możliwości. I tak, ku zaskoczeniu zakonnika, była ona nad wyraz rozwinięta jak na swój wiek. Mówiła pełnymi zdaniami, wymawiając jeszcze wadliwie i po dziecięcemu niektóre głoski.

Po dwóch godzinach wreszcie weszli na taras, gdzie Basia czekała już na nich z dzbankiem zimnego kompotu jabłkowego oraz domowej roboty sernikiem.

– Usiądź tu, kochanie, a ja zaraz wrócę. – Duchowny zostawił dziewczynkę pod opieką Szymczaków, a sam wszedł do środka, gdzie przy kuchennym stole niecierpliwie czekała na niego zatroskana o los córki Ewa Jodłowska.

– Pani córeczka jest niesamowita – zaczął ojciec Rafał, opierając się wygodniej na swoim krześle. – Ma wspaniały dar. Od Boga. Pomaga zbłąkanym ludzkim duszom trafić do miejsca ich przeznaczenia. Na nic tu moja wiedza w zakresie egzorcyzmów. Ona nie jest opętana.

– Ale przecież widzi takie okropności… – powiedziała Ewa ze smutkiem. – Chłopca z dziurą w brzuchu, dziewczynkę z oderwanym kawałkiem głowy. Tyle krwi… Tyle cierpienia… Czy będzie w stanie udźwignąć to brzemię?

– Te duchy nie cierpią już w sensie fizycznym, więc Emilka też tego nie czuje. – Ksiądz miał poważną minę. – Ona jest jak lekarz, który przyzwyczaja się do widoku krwi, oberwanych rąk, rozciętej skóry czy otwartych złamań. Już do tego przywykła, ponieważ… widzi to od urodzenia.

– Niemożliwe! – Ewa zakryła usta dłońmi. – Dopiero od kilku tygodni mówi o takich rzeczach…

– Bo dopiero teraz zrozumiała, po co te duchy się jej pokazują. – Pokręcił głową. – Że chcą od niej czegoś. Że oczekują z jej strony pomocy.

– To dlaczego nie pójdą do kogoś innego, tylko gnębią moje dziecko? – Uniosła głos. – Przecież jest jeszcze taka malutka!

– Ale tylko ona je widzi – przerwał ojciec. – Dlatego przychodzą, ponieważ czują, że może im pomóc. I choć jest jeszcze malutka, już wie… Bóg dał jej dar… wyróżnił ją… Ta dziewczynka jest ogniskową. Osobą, która skupia przy sobie zagubione dusze i pomaga im odejść tam, gdzie powinny się znaleźć.

– Bóg? – Parsknęła pogardliwie. – Już wystarczająco ją wyróżnił. Ma rybią łuskę. Całe życie będzie musiała unikać słońca i okrywać się ubraniami z długimi rękawami. Jej ojciec zginął w wypadku, zanim mała przyszła na świat. Gdy zaczęła rozmawiać z duchami, zrobiliśmy wszystkie badania, bo się bałam, że jest chora. Tyle się słyszy o guzach, rakach… I jeszcze… – Zacisnęła ręce w pięści. – Czy to wszystko nie wystarczy?

Ksiądz zasznurował usta. Rozumiał tę kobietę. Tę gorycz i żal, że akurat jej córkę spotkało tak wiele.

– Musi pani coś wiedzieć… Kiedy będzie do niej przychodzić dużo duchów, z jej pomocy będą chciały także skorzystać te złe. Demony, pragnące wykorzystać jej dobroć. – Wziął głęboki wdech. Starał się w jak najprostszy sposób wytłumaczyć kobiecie, o co mu chodzi. – Rozmawiałem o tym z Emilką. Twierdzi, że złe duchy są czarne od środka i ona każe im się wynosić. Czasami te dobre duchy przepędzają od niej złe. Najwyraźniej rozumieją wartość dziewczynki i starają się ją chronić.

Położył rękę na dłoni kobiety. Jej palce były lodowate i mokre.

– Ten dar prawdopodobnie nigdy nie minie. Ona traktuje to jak coś naturalnego, tak jak pani w sposób naturalny traktuje błękit nieba czy zieleń trawy. Choć pani nie widzi tego co ona, trzeba będzie ją wspierać. Żeby nie czuła się inna. I, broń Boże, gorsza. – Pokrzepiająco ścisnął jej dłoń.

– Jak to zakończyć? Da się jakoś? – Ewa nie była w stanie znieść tej wiadomości. Pragnęła, żeby jej córka żyła tak beztrosko i szczęśliwie naiwna, jak inne dzieci w jej wieku. Aby bawiła się lalkami, śpiewała dziecięce piosenki i oglądała bajki o księżniczkach, a nie okaleczonych przez śmiertelne wypadki ludzi.

– Nie, już taka jest – powtórzył. – Dałem jej chroniący przed złymi duchami krzyż świętego Benedykta, poświęcony przez samego papieża. Ma ogromną moc. Używany jest często do egzorcyzmów. Będzie ją wspomagał i dodatkowo chronił przed złymi duchami. Tylko tyle mogę zrobić.

– Dziękuję – wykrztusiła przez zaciśnięte gardło.

Ojciec Rafał podsunął jej karteczkę z zapisanym numerem telefonu.

– A gdyby coś się działo, proszę dzwonić do mnie o każdej porze dnia i nocy. Gdy będziecie potrzebowali z kimś porozmawiać… kogoś znaleźć… Postaram się pomóc…

1.

Obecnie

Tego roku październik był wyjątkowo łaskawy, jeżeli chodzi o pogodę. Zafundował mieszkańcom południowej Polski bardzo ciepły i piękny początek złotej polskiej jesieni, pobudzając wyobraźnię artystów i pisarzy do uwiecznienia w swoich dziełach obrazów złotoczerwonych liści, uginających się pod ciężarem owoców drzew, tonących w pomarańczowych dyniowych poletkach oraz błyszczących w jesiennym słońcu tysięcy drobnych pajęczych nitek.

Zachodzące słońce odbijało się tysiącami odcieni czerwieni oraz różu w toni rzeki, przechodząc powoli w zniewalające indygo i granat. Temperatura około dwudziestu stopni każdego słonecznego dnia nawet największych domatorów zachęcała do leniwych spacerów po krakowskich Błoniach. Niektórzy siedzieli na ławkach, czytając gazetę czy książkę, inni niewielkimi grupkami spacerowali wolno po chodniku. Młodzi i studenci siedzieli wzdłuż brzegu Wisły i rozmawiając, popijali ukryte w plecakach piwo, rozglądając się od czasu do czasu wokoło, czy aby przypadkiem w pobliżu nie kręci się jakiś policjant służbista.

Kiedy Emilia wraz ze swoją przyjaciółką Moniką wracały Bulwarami z zajęć, akurat zapaliły się wszystkie ozdobne latarnie wzdłuż brzegu. Za ich plecami Smok Wawelski właśnie wyrzucił z siebie kłęby ognia, wzbudzając radość grupki dzieci, czekających cierpliwie wraz z rodzicami na ten pokaz.

– Chyba powinnyśmy wracać do akademika – mruknęła Emilia, zerkając na zegarek. – Zanim dojedziemy do dworca, doczekamy się na nasz autobus i zajedziemy na miejsce, minie z półtorej godziny.

Monika wzruszyła ramionami, chłonąc wzrokiem błyszczącą w światłach Wisłę.

– Jutro mamy zajęcia z geometrii wykreślnej o siódmej trzydzieści… – przypomniała Emilia. – Muszę jeszcze dokończyć ćwiczenie z poprzednich zajęć… A ty pewnie nawet nie zaczęłaś szkicować…

Obie były studentkami pierwszego roku Wydziału Architektury na Politechnice Krakowskiej. Mieszkały też razem w akademiku. Miały to szczęście, że dzieliły pokój tylko we dwie, gdyż zazwyczaj studenci pierwszego roku są przydzielani do trójek. Były też w jednej grupie, co oznaczało, że praktycznie wszystkie ćwiczenia miały razem. Tak więc większość dnia spędzały ze sobą i choć ich charaktery były diametralnie różne, polubiły się od razu.

Emilia – szczupła szatynka o brązowych oczach i introwertycznym charakterze. Sprawiała wrażenie nieśmiałej. Zazwyczaj wolała słuchać, niż mówić. Lubiła wszystko mieć zrobione na czas i była szalenie dokładna. Monika – zwariowana blondynka o lekko krągłej figurze i figlarnym zielonookim spojrzeniu. Zwinięte w sprężyny półdługie włosy, upinane zazwyczaj niedbale w koński ogon, miały odcień dojrzałych kłosów zboża. Była nieco pyskata i szalona, co na dłuższą metę mogło być dla niektórych męczące, jednak nie dla zrównoważonej i spokojnej Emilii, która zawsze mogła się skryć w cieniu swojej przyjaciółki. Miała wtedy szansę robić to, co najbardziej lubiła – obserwować ludzi i ich zachowanie – nie będąc przy tym zmuszaną do prowadzenia bezsensownych konwersacji.

– Dokończenie ćwiczenia zajmie ci pięć sekund. – Monika niedbale machnęła ręką. – A taki cudowny widok jest wart spaceru.

Teraz jej ręka nie wskazywała na Wisłę, ale na idących z naprzeciwka trzech chłopaków. Jeden z nich, mijając dziewczyny, puścił do Moniki oko.

– Ale ciacho… – mruknęła, oglądając się za nim.

W odpowiedzi Emilka wzniosła oczy ku niebu.

– Gdyby twój chłopak to widział… – westchnęła.

– Ale nie widzi. Bo woli ślęczeć nad książkami, niż pospacerować ze swoją ukochaną – wypaliła, poprawiając wrzynające się w obojczyki ramiączka swojego ulubionego, wściekle czerwonego plecaka.

Rozmawiając o jutrzejszych zajęciach, wolno przeszły pod Wawelem, następnie minęły Kanoniczą, gdzie od przyszłego semestru miały mieć zajęcia, aż wreszcie znalazły się na ulicy Grodzkiej, jak zwykle zatłoczonej. Przeszły szybko wzdłuż rynku i kościoła Mariackiego. Gdy Monika chciała zajrzeć jeszcze do Sukiennic, Emilia zdecydowanym ruchem pociągnęła ją w stronę Floriańskiej, choć ją również kusiły światła i gwar na rynku. Posępne maszkarony zdobiące attyki Sukiennic śledziły przechodzące dziewczyny kamiennymi oczyma. Miały takie miny, jakby lada moment zamierzały rzucić się na wybraną ofiarę i pożreć ją w całości.

Tęga sprzedawczyni, otoczona kilkoma wiadrami róż, zachęcała zachrypniętym już nieco krzykiem do zakupu kolorowych bukietów „po atrakcyjnej cenie”. Chodzący na szczudłach klaun, ubrany w ostry, kolorowy i tandetny frak, puszczał gigantyczne bańki mydlane, odbijające się tysiącami blasków od wszystkich otaczających je świateł. Chodzenie na ponadmetrowych tyczkach wymagało sporo skupienia. Trzeba było nieźle lawirować, żeby nie wpaść na licznych turystów, poruszających się w sposób kompletnie nieprzewidywalny.

Pod pomnikiem Mickiewicza kłębiły się rzesze studentów. Część z nich wybierała się na zabawy w pubie, inni siedzieli na ławkach i czekali na kogoś bliskiego. Dwóch młodzieńców prezentowało minishow, wykonując na wolnym skrawku płyt akrobacje godne cyrkowców.

Tuż przy wejściu na Floriańską na niewielkim podeście stał mężczyzna przebrany za śmierć. W ręce dzierżył owiniętą folią aluminiową kosę, a jego długa czarna szata przewiązana była w pasie białym prostym sznurem, niczym mnich. Głęboki czarny kaptur skrywał twarz. Gdy dziewczyny go mijały, jakaś kobieta wrzuciła „kostusze” kilka monet do blaszanego kubka. Śmierć natychmiast zerwała z siebie kaptur, ukazując twarz klauna i niespodziewanie wybuchając autentycznie przerażającym śmiechem.

Monika aż poskoczyła.

– Wariat jakiś – mruknęła, szybko mijając dziwaka. – Robi sobie jaja ze śmierci. Ciekawe, czy będzie mu tak do śmiechu, kiedy przyjdzie po niego ta prawdziwa…

– Widocznie wyszedł z założenia, iż w obliczu śmierci pozostaje nam już tylko śmiech – stwierdziła cierpkim tonem Jaworska. – Gorzki śmiech.

Pokonanie Floriańskiej zajęło im kilkanaście minut, ponieważ dzisiaj panował tutaj wyjątkowy tłok. Dziewczyny mijały kilka szkolnych wycieczek oraz grupę japońskich turystów ubranych w jednolite czerwone stroje i czapki. Wszyscy mieli aparaty fotograficzne i trzaskali zdjęcia gdzie popadnie. Młoda przewodniczka łamaną angielszczyzną opowiadała im historię rynku i kościoła Mariackiego, którego pięknie oświetlona wieża górowała przy zamknięciu ulicy Floriańskiej.

– Kocham to miejsce – westchnęła Monika, wdychając głęboko aromat pieczonego mięsa dochodzący z mijanej restauracji. – I jestem głodna. Idziemy do Maka?

Tuż pod Bramą Floriańską, w narożnej kamienicy, znajdował się McDonald. Był to chyba najbardziej oblegany w Polsce oddział tej sieci. Teraz też praktycznie nie było szansy na wciśnięcie się do środka.

Emilia zerknęła z niesmakiem na niekończącą się kolejkę przy kasach.

– Będziemy tutaj stać tydzień – zawyrokowała. – Nie dasz rady wytrzymać bez jedzenia, aż dojedziemy do akademika?

– Umrę z głodu. – Dziewczyna poklepała się po brzuchu. – No, Mila, nie bądź taka. Na nic mi nie pozwalasz. Jesteś gorsza niż matka!

– To idź sobie coś kup, a ja tutaj zaczekam – poddała się Emilka. – Tylko postaraj się załatwić to możliwie jak najszybciej, błagam.

– Wcisnę się do kolejki. – Puściła do niej oko i rozpięła nieco kurtkę, ukazując głęboki dekolt swojej czerwonej bluzki. – Nikt się temu nie oprze. Zobaczysz.

– Chyba że inna kobieta – mruknęła Emilia z przekąsem.

Czekając na przyjaciółkę, pobieżnie przejrzała witrynę z sukniami ślubnymi, a następnie zatrzymała się przed wywieszonymi przy bramie obrazami.

Nagle jej wzrok przykuła dziewczyna, która w szybkim tempie zbliżała się w jej kierunku od strony ulicy Pijarskiej. Wysoka blondynka szła sprężystym krokiem wzdłuż resztek murów, wbijając ponury wzrok w mijane osoby. Ubrana była w całości na czarno, a przez ramię miała przewieszoną kraciastą teczkę z błyszczącego materiału. Był to jedyny kolorowy element jej stroju, nie licząc jasnych prostych włosów.

Emilia odniosła dziwne wrażenie, że twarz tej młodej kobiety była rozmyta, niczym na niewyraźnej fotografii albo słabej jakości filmie. Gdy ta była w odległości około dziesięciu metrów, Mila poczuła na skórze chłodne ciarki. Odruchowo obejmując się ramionami, stanęła nieco bliżej muru, by zejść z pola widzenia tej dziwnej osobie. Wbijając plecy w zimne cegły bramy, uparcie wpatrywała się w posuwiste ruchy blondynki. Nagle dziewczyna obróciła się w stronę Emilii i spojrzała na nią lodowatym wzrokiem. Emilia mogłaby przysiąc, że na jej twarzy zobaczyła inną, jakby nałożoną żywą maskę. Niesamowicie brzydką, pomarszczoną i odpychającą. To coś wpatrywało się w nią przez chwilę wrogim wzrokiem. Miało wielkie czarne źrenice, przepełnione czystą nienawiścią i chęcią czynienia zła. Emilia bała się spuścić to coś z oka, bo była przekonana, że nawet gdyby mrugnęła, to zostałaby zaatakowana. Odruchowo rozsunęła nieco zamek kurteczki i zacisnęła w dłoni krzyż świętego Benedykta, który dostała w dzieciństwie od ojca Rafała.

Blondynka stanęła bez ruchu, przeszywając Emilię gniewnym spojrzeniem, niczym wściekłe zwierzę gotujące się do ataku. Sekundy zamieniły się w godziny. Cały gwar, wszyscy ludzie gdzieś przepadli, zostawiając po sobie jedynie czarną pustkę i bolesną ciszę. Emilia trwała w bezruchu, czując jak od powiewu zimnego wiatru łzawią jej oczy, rozmywając wszystko dookoła. Jedynie te czarne, puste oczy lśniły…

– Mila! Co jest?

Przy niej zmaterializowała się Monika. W ręce trzymała wielki kubek z shakiem bananowym.

– Mila! – Potrząsnęła mocno przyjaciółką.

– Nic, nic… – Emilka spuściła na moment głowę i przetarła oczy wierzchem dłoni.

Kiedy spojrzała w miejsce, gdzie jeszcze pół sekundy wcześniej stała dziwna dziewczyna, teraz nie zobaczyła tam nikogo.

– Co się stało? – dopytywała Monika. – Mówiłam do ciebie, trzęsłam tobą, a ty nic. Zachowywałaś się jak słup soli. Naprawdę nieźle mnie nastraszyłaś.

– Ja… – Nie mogła zapanować nad drżeniem głosu. – Ja… zamyśliłam się…

– No dobra. Chodźmy już lepiej na ten autobus… – mruknęła Monika, biorąc koleżankę pod ramię.

Idąc wzdłuż Pijarskiej, Emilia rozglądała się wokoło, szukając ubranej na czarno blondynki, lecz nie mogła jej odnaleźć. Znów otaczał ją tłum turystów i młodzieży, wesoły gwar i śmiechy. Niebo zamieniło się w czarną płachtę obsianą milionami drobnych złotych gwiazd. Pod nim rozciągał się nagle urwany sygnał z wieży mariackiej. Kilka gołębi krążyło nad przystankiem, czekając, aż ktoś upuści choć mały okruszek jedzonego na szybko obwarzanka.

Wszystko wróciło do normy, zostawiając w umyśle Emilii jedynie przerażenie i bardzo złe przeczucie. Wciąż wypatrywała wśród mijanych osób dziwnej blondynki z dwiema twarzami, ale ta przepadła jak kamień w wodę.

* * *

Tego wieczoru Emilia nie była w stanie skupić swoich myśli na niczym konkretnym. Stale w wyobraźni miała przed sobą te wrogie, tajemnicze oczy nieznanej jej postaci, wyzierające z twarzy ubranej na czarno blondynki. To było coś nieludzko złego, chcącego zrobić krzywdę każdej osobie, jaka tylko stanie mu na drodze.

W zadumie nałożyła trochę kremu ujędrniającego na swoją szczoteczkę do zębów. Dopiero kiedy ohydna w smaku maź zaczęła ją piec w język, zorientowała się, co zrobiła. Plując do zlewu i kilkakrotnie płucząc usta zimną wodą, klęła w myślach na siebie i swoją głupotę.

– Jesteś dzisiaj jakaś rozkojarzona – zauważyła Monika, myjąc w umywalce obok rapidograf do kreślenia cienkiej kreski. – Popatrz, tusz mi całkiem zasechł…

– Bo nie zamoczyłaś go na noc – zauważyła cierpkim tonem. – Jak będziesz je zostawiać bez czyszczenia, to niebawem czeka cię zakup nowych.

– Wolę nie. Te dobre są drogie jak diabli. Wątpię, żeby moi rodzice chcieli mi zasponsorować trzeci zestaw.

Zanim przyjaciółce udało się uporać z zapchanym rapidografem, do łazienki weszły jeszcze dwie koleżanki z węzła. Układ na piętrach akademika był taki, że jedna łazienka przypadała na cztery pokoje, w sumie dziesięć osób. Trudno więc było mówić o intymności. Ucieczki nie gwarantował również pokój dziewczyn, który był tak mały, że mieściło się w nim jedynie piętrowe łóżko, dwa niewielkie stoliki, wisząca szafka (trzymały w niej produkty spożywcze) oraz dwie wąskie i wysokie pod sufit szafy wnękowe na ubrania. Pod dolnym łóżkiem dodatkowo upchały dwa plastikowe pojemniki, idealne do przechowywania rysunków, kalek, kartonów i innych przyborów rysunkowych, nienadających się do zwijania albo składania.

Czekając na Monikę, Emilia wypiła jeszcze nieco wody i szybko przeżuła gumę do żucia, by zabić ohydny posmak kremu.

– Idę od razu do spania – ziewnęła Monika, zamykając drzwi na klucz i gramoląc się na swoje górne łóżko.

– Ja też, muszę tylko się wcześniej nasmarować… – mruknęła Emilia, wyciągając z kosmetyczki tubę specjalnej maści.

Słuchając audycji radiowej, Monika smętnym wzrokiem przyglądała się Emilii, pracowicie pokrywającej specyfikiem skórę. Czerwone zmiany błyszczały w świetle lampki technicznej.

– Wiesz… przerąbane masz z tą skórą – powiedziała Monika cicho. – A ja narzekam, że mam trochę sadełka tu i ówdzie. Dopiero widząc, ile czasu musisz poświęcić na smarowanie, czyszczenie i złuszczanie tej przeklętej rybiej łuski, uświadamiam sobie, jak potwornie jestem infantylna.

– Cóż, zawsze chcemy mieć więcej, niż mamy – odparła Emilia. – Dobrze, że przynajmniej nie mam tego na twarzy i szyi.

– Ale w bikini nie wystąpisz, prawda?

– Raczej nie. Nawet kiedy zmian prawie nie widać i tak nie mogę siedzieć w słońcu, bo podrażniłabym ją jeszcze bardziej.

– Co się z tobą stało, tam przed Bramą Floriańską? – Monika szybko zmieniła temat. – Nigdy nie zachowywałaś się tak dziwnie. Przestraszyłaś mnie, wiesz?

Przed oczami Emilii natychmiast stanęła ta straszna twarz z bezdennie czarnym spojrzeniem.

– Nie wiem – westchnęła. – Pierwszy raz doświadczyłam czegoś takiego.

– To znaczy…? – Głos koleżanki zachęcał do pociągnięcia tematu.

– Widziałam dziewczynę o takim dziwnym wyrazie twarzy. Wpatrywała się we mnie tak wrogo…

Choć były dobrymi koleżankami, Mila jak na razie nie zdecydowała się wyjawić Monice swojej tajemnicy. Nie powiedziała jej o tym, że widzi duchy, ponieważ zwyczajnie się bała, że straci bliską osobę. A dlaczego? Gdyż znała to z autopsji. Zawsze tak było. Poznawała kogoś, z kim szybko nawiązywała dobry kontakt, podczas jakiejś szczerej rozmowy wyjawiała, jakie ma zdolności, po czym ta osoba nagle zaczynała wynajdywać różne wymówki, byleby tylko nie spędzać z Milą czasu. Kilka takich bolesnych doświadczeń z ostatnich lat nauczyło ją, by trzymać język za zębami.

– Może za bardzo się gapiłaś i się laska wkurzyła? – Monika wzruszyła ramionami. – Albo kiedyś zalazłaś jej za skórę?

– Niemożliwe! – Emilia odłożyła krem i wytarła ręce w papierowy ręcznik. – Przecież nigdy wcześniej jej nie widziałam. Jestem tego pewna.

Monika wygodniej ułożyła się na plecach i podłożyła rękę pod głowę.

– Trzeba było ją zapytać, czy ma jakiś problem. Albo pokazać ją mnie. Ja tam bym się zapytała…

– Zniknęła, kiedy mną potrząsnęłaś – wtrąciła Emilia. – Po prostu rozpłynęła się w powietrzu. Szukałam jej, ale przepadła.

– A ja, głupia, myślałam, że oglądasz się za chłopakami…

– Och, przestań. Tobie tylko jedno w głowie.

– Nie jedno, uwierz mi… – Monia puściła do koleżanki oko.

Emilia zgasiła światło i położyła się do swojego łóżka na dole. Nad nią Monika starała się chyba lepiej ułożyć, bo cała konstrukcja lekko zaskrzypiała. Po chwili w pokoju zapadła cisza. Leżąc na wznak, dziewczyna patrzyła na jasne paski światła latarni ulicznych, rzucane na ścianę pokoju przez aluminiowe żaluzje. Wciąż rozmyślała o dziwnym zdarzeniu. Kogo zobaczyła? I dlaczego w takim tłumie to coś zareagowało wrogo akurat na nią? Może to rzeczywiście przez jej zdolności? Nagle zrozumiała. Ze zdenerwowania szeroko otworzyła oczy.

Zobaczyła to. ZDEMASKOWAŁA. Dlatego tak się wściekła…

Starając się uspokoić, dziewczyna wzięła kilka głębszych wdechów. Z całej siły próbowała skupić umysł na czymś przyjemnym, żeby później nie śnić koszmarów. Jednakże tej nocy dane jej było oglądać tylko jedną, w kółko odtwarzaną scenę. Czarne, mrożące krew w żyłach dzikie oczy…

2.

Maria Popławska była emerytowaną nauczycielką języka polskiego, a zarazem właścicielką przestronnego mieszkania na pierwszym piętrze urokliwej krakowskiej kamienicy przy ulicy Długiej. Mieszkanie jej składało się z czterech pokoi, łazienki, kuchni i obszernego, ciemnego korytarza. Po przejściu na emeryturę, kiedy to zmarł jej mąż i została sama, gdyż jedyna córka wyjechała za pracą do Australii, pani Maria postanowiła oddzielić część mieszkania i wynajmować studentom. Siostrzeniec wybudował w holu ściankę, odgradzając w ten sposób dwa najmniejsze pokoje od reszty. W jednym z pomieszczeń wyodrębniono łazienkę i niewielki aneks kuchenny. Od pięciu lat powstałe w ten sposób mieszkanko wynajmowało młode koreańskie małżeństwo. Kilka miesięcy temu okazało się jednak, że dziewczyna spodziewa się dziecka. Uczelnia pomogła im, wynajdując w akademiku specjalne mieszkanie studenckie dla rodzin. Oferta była kusząca, a opłaty kilkakrotnie niższe, więc państwo Yang w ogóle się nie zastanawiali i szybko rozwiązali umowę z sędziwą właścicielką.

W wyniku tego przez całe wakacje mieszkanie stało puste, generując starszej kobiecie jedynie dodatkowe koszty. Kiedy więc w połowie września, tuż przed rozpoczęciem roku akademickiego, do jej drzwi zapukała Ewelina Radziejewska – wysoka blondynka o miłej twarzy – pani Popławska z nieskrywaną radością zgodziła się wynająć jej uciążliwy pustostan. Młoda okazała się studentką drugiego roku medycyny i była bardzo rozmowną, otwartą dziewczyną. Starsza kobieta wprawdzie nie była pewna, czy dziewczę szybko nie zacznie sprowadzać jakichś imprezowiczów, jednak ta obiecała, że aby się utrzymać na studiach, musi mieć stypendium naukowe, co oznacza niekończącą się naukę. Uspokojona tym zapewnieniem właścicielka wręczyła wreszcie kobiecie staroświeckie klucze, inkasując równocześnie opłatę za trzy miesiące z góry.

Przez pierwsze dwa tygodnie sympatyczna dziewczyna sprawowała się idealnie. Kilka razy nawet pytała, czy nie trzeba zrobić zakupów, czasami pomagała wnieść siatki z warzywami. I nagle, jakoś na początku października, wszystko uległo diametralnej zmianie. Lokatorka zrobiła się jakaś taka inna. Zaczęła nosić tylko czarne ubrania, przestała się odzywać, a na zadawane pytania odpowiadała półgębkiem lub wcale. Jednakże dwa dni temu już zdecydowanie przesadziła…

Owego popołudnia Popławska wybrała się na szybkie sprawunki. Od jakiegoś czasu brała nowe leki nasercowe, po których ciągle kręciło się jej w głowie. Wybrała się więc tylko po chleb i kawałek pasztetu. Gdy po wdrapaniu się na pierwsze piętro stanęła wreszcie przy swoich drzwiach, walcząc równocześnie z zawrotami głowy oraz z zacinającym się zamkiem, nagle ze swojego mieszkania wypadła Ewelina. Wybiegając na klatkę schodową, z taką siłą popchnęła staruszkę, że ta z impetem rąbnęła czołem o futrynę drzwi. Zdenerwowana, krzyknęła coś za dziewczyną, jednakże pannica omiotła ją przerażającym spojrzeniem kompletnie czarnych oczu, po czym… zawarczała. Głuchy dźwięk odbił się echem w wysokim holu. Kobieta z przerażenia wpadła do swojej części mieszkania, czym prędzej zaryglowała drzwi i wykonując kilka znaków krzyża, wpadła do salonu.

W pierwszym odruchu chciała zadzwonić na policję, jednak znieruchomiała ze słuchawką staroświeckiego telefonu w dłoni. Co właściwie miałaby powiedzieć? Że lokatorka na nią zawarczała jak wściekły pies? Przecież od razu wezmą ją za wariatkę i zamiast patrolu policyjnego wyślą ekipę z białym kaftanem.

Po krótkim jednak namyśle wzięła kilka głębokich wdechów i wsadziła pulchny palec w otwór z cyfrą dziewięć. Przekręciła. Tarcza z cichym pykaniem wróciła na swoje miejsce po czym stanęła w oczekiwaniu na wykręcenie kolejnej cyfry.

Druga dziewiątka…

Do diabła, jak to powiedzieć? Że lokatorka najpierw popchnęła sędziwą staruszkę, a potem zaczęła warczeć, strasząc przeraźliwym grymasem na twarzy?

No właśnie, lokatorka!

Kobieta zastygła z palcem nad ostatnią cyfrą.

Przecież wynajmowała to mieszkanie nielegalnie. Nie zgłosiła nowego lokatora, nie płaciła żadnych podatków. Nie dość, że wezmą ją za wariatkę, to jeszcze przywalą karę. Po czymś takim wpada się w długi, których potem nie jest się w stanie spłacić do końca nędznego emerytalnego życia.

Ostatecznie Popławska skapitulowała i rzuciła słuchawkę na widełki. Przeważyła chęć dorobienia paru groszy oraz uzasadniona obawa, że zostanie potraktowana przez władze jak osoba z problemami psychicznymi.

* * *

Minęły dwa tygodnie, a dziewczyna przestała się pojawiać. Pani Maria uważnie wsłuchiwała się w każdy szmer na klatce i z niecierpliwością czekała na powrót studentki. Zamierzała wtedy ją dopaść i zażądać wyjaśnień. Kilkanaście dni po całym zdarzeniu kobieta powoli dochodziła do wniosku, że cała ta sytuacja chyba się jej przywidziała. Swoje rzekome zwidy tłumaczyła efektem ubocznym działania nowych leków nasercowych. Po bolesnym zderzeniu z futryną został solidny dowód w postaci paskudnego siniaka. Wprawdzie nie była lekarzem, ale wiedziała, że pod wpływem silnego uderzenia ludzki mózg może przestać pracować prawidłowo, racząc swojego właściciela porcją wizji wzrokowych bądź słuchowych, niczym po zażyciu środka halucynogennego. Dotykając palcami wciąż pobolewającej skroni, uparcie wmawiała sobie, że blondyna coś do niej mówiła normalnym głosem (być może nawet przepraszała), a ona, w zadumie i pod wpływem leków, słyszała warczenie dzikiego zwierzęcia.

Im więcej czasu upływało od tego nietypowego zdarzenia, tym bardziej kobieta utwierdzała się w swoim przekonaniu. Czekając na powrót studentki, powtarzała sobie w myślach pytania, które przygotowała w razie spotkania z dziewczyną. Jednakże ta wciąż nie wracała, co zaczynało coraz bardziej niepokoić panią Marię.

Wreszcie staruszka nie wytrzymała. Któregoś wieczoru dokładnie zatrzasnęła drzwi wejściowe na klatkę schodową i zostawiła wetknięty w zamek klucz. Ten zabieg dawał jej pewność, że gdyby ewentualnie lokatorka wróciła, nie byłaby w stanie otworzyć drzwi od zewnątrz. Popławska wysupłała z kieszeni swojego szlafroka zapasowy klucz do wynajmowanej części i cicho zakradła się do ciężkich, rzeźbionych drzwi. Z wypiekami na twarzy przekręciła zamek i zapaliła światło w miniaturowym przedpokoju połączonym z aneksem kuchennym. To, co ujrzała, było niczym w porównaniu z warczącą studentką…

Mieszkanie wyglądało jak po wojnie. Wszędzie leżały porozrzucane ubrania – koronkowe biustonosze, czarne figi, dżinsowe spodnie i kraciaste koszulki. W pokoju, na samym środku rozkopanej pościeli, piętrzył się stos książek medycznych oraz niezamknięty laptop. Z otwartych szuflad starej komody zwisały kolejne elementy garderoby, od kolorowych skarpetek po czarne pończochy z grubym szwem. W kuchennym zlewie piętrzyły się brudne naczynia, rozpaczliwie błagając o zdrapanie z nich resztek kompletnie zaschniętego pomidorowego sosu i zjełczałego tłuszczu. Przy łóżku na podłodze stały dwa kubki z fusami po kawie. W jednym z nich zdążyła wyrosnąć warstwa jasnozielonej pleśni.

– No świetnie! – Popławska z niesmakiem obserwowała ten żałosny widok. – Burdel zostawiła i zwyczajnie nawiała! Skandal!

Nagle w korytarzu rozległ się dzwonek. Kobieta mimowolnie drgnęła ze strachu. Zanim skierowała się w stronę korytarzyka, ktoś nerwowo wdusił przycisk jeszcze dwa razy.

– Idę, idę! – krzyknęła.

Przybysz był tak natarczywy, że niecierpliwie szarpnął klamkę, nim zdążyła doczłapać do drzwi.

Popławska była rozważną kobietą. Najpierw zerknęła więc przez wizjer, by się upewnić, czy aby przypadkiem po drugiej stronie nie czyha jakiś przestępca albo, co gorsza, poszukiwany od pół roku gwałciciel starszych dam, przed którym ostatnio przestrzegano w krakowskiej telewizji regionalnej. Jej oczom ukazali się jednak jakaś kobieta i wysoki starszy mężczyzna, stojący na wycieraczce, zaś nieco z boku nad dzwonkiem pastwił się młody szczupły policjant. Staruszka widziała tylko fragment jego twarzy oraz chude ramię ginące w nieco za luźnym mundurze.

Z lekkim ociąganiem uchyliła troszkę drzwi, nie ściągając jednak łańcucha zabezpieczającego.

– Państwo do kogo? – zapytała mało uprzejmym tonem.

– Dzień dobry – odparł siwy mężczyzna, zbliżając twarz do szpary w drzwiach. – U pani mieszka moja córka, Ewelina Radziejewska. Bardzo chcielibyśmy się z nią zobaczyć.

– Nie ma jej – warknęła kobieta. – Chyba gdzieś wyjechała. Od dawna jej nie widziałam…

Obserwowała jednym okiem, jak mina kobiety, prawdopodobnie matki, zmienia się z pełnej nadziei na załamaną.

– A zostawiła swoje rzeczy? – zapytała płaczliwym tonem. – Czy moglibyśmy je przejrzeć? Może uda nam się dowiedzieć, co się z nią dzieje… od tak dawna się nie odzywa. Od dwóch tygodni nie odbiera telefonu. Nie pojawia się też na uczelni. Bardzo się o nią martwię. Błagam, niech nas pani wpuści.

Popławska wzruszyła ramionami i niechętnie zsunęła łańcuch z drzwi.

– Proszę – mruknęła. – Dziewczyna mieszkała tutaj. Wszystkie jej rzeczy zostały. Myślałam, że wyjechała na wakacje albo do rodziców… – Zawiesiła głos, zdając sobie sprawę, jaki nietakt popełniła.

Za swoimi plecami usłyszała tłumione chlipanie matki dziewczyny. Po chwili wszyscy weszli do ciasnego przedpokoju, czekając cierpliwie, aż starsza kobieta wysupła z kieszeni odpowiedni klucz i wpuści ich do wynajmowanego mieszkania.

– Proszę – powiedziała, uchylając drzwi.

Pierwsza do środka wpadła matka lokatorki. Jej mina świadczyła o tym, że kobieta jest wstrząśnięta panującym tam nieładem. Zdezorientowana, kręciła się po pokoju. W końcu wzięła do ręki czarną bluzkę, zwisającą z krzesła przy niewielkim biurku.

– Boże… Moja córka tak nie cierpiała czarnych rzeczy. Skąd te ubrania? Czy mieszka tutaj z jakąś przyjaciółką?

Jej wzrok padł na wiekową amerykankę, która po rozłożeniu stanowiła wygodne łóżko dla jeszcze jednej osoby.

– Nie. – Popławska pokręciła siwą głową. – Młoda Radziejewska mieszkała tutaj sama. Czasami wpadła do niej koleżanka ze studiów, ale to było, zanim…

Stojący jak dotąd w drzwiach policjant nagle zainteresował się rozmową.

– Zanim co?

– No, zanim ta dziewczyna… się zmieniła. – Popławska nie bardzo wiedziała, jak wytłumaczyć to, co działo się z jej lokatorką.

Tymczasem Radziejewska z coraz bardziej przerażoną miną oglądała kolejne elementy garderoby porzuconej przez jej kochaną latorośl.

– Mój Boże! Moja córcia… – zaszlochała, biorąc do ręki rzuconą na biurko fotografię.

Zdjęcie przedstawiało dwie obejmujące się dziewczyny. Krępą brunetkę o zadziwiających ciemnogranatowych, niczym u niemowlęcia, oczach oraz Ewelinę, blondynkę o szerokim, szczerym uśmiechu. Na tej fotografii wyglądała tak, jak w pierwszych dniach po zamieszkaniu u Popławskiej. Potem wszystko się zmieniło…

– A to co? – Zdławiony głos biednej kobiety przykuł uwagę nie tylko policjanta, ale również Popławskiej, która cicho zamierzała się wycofać z tego całego zamieszania i przeczekać je w swoim mieszkaniu.

Matka trzymała w ręce kolejne zdjęcie, najwyraźniej przykryte tym pierwszym, ze słodkimi dziewczętami. Ciemna i nieco prześwietlona fotografia przedstawiała wprawdzie Ewelinę Radziejewską, lecz kompletnie odmienioną. Pofarbowane na czarno włosy, pociągnięte ciemną szminką usta i mocny, czarny makijaż zmieniały ją ze słodkiej blondynki w niebezpieczną kobietę wampa. Zupełnie inne było również jej spojrzenie, zniknęło całe ciepło, zastąpione ostrym, nieprzystępnym wzrokiem, jakby z jej wnętrza spoglądała w obiektyw obca, bardzo zła istota. Jej rozmazane na nieostrym zdjęciu oczy sprawiały upiorne wrażenie, bo praktycznie nie było widać białek. Były czarne i nieskończenie mroczne, jakby składały się jedynie z gigantycznych źrenic.

– To nie może być moja Ewelinka – chlipnęła Radziejewska, podając fotografię mężowi.

Wstrząśnięty ojciec przez dłuższą chwilę wpatrywał się w zdjęcie, jakby w tej odmienionej osobie nie był w stanie doszukać się własnej córki.

– No właśnie tak ostatnio się ubierała – stwierdziła Popławska ponurym tonem. – Cała nosiła się na czarno. Jak diabeł jakiś.

– Ale ona przecież nie cierpiała czarnego koloru. – Radziejewska wytarła nos koronkową chusteczką. – Zawsze wybierała jasne, wesołe odcienie, bo twierdziła, że czarny jest dla trupów.

– No i na początku rzeczywiście tak było – przyznała właścicielka, zakładając ręce za siebie. – Ale potem… W pierwszej chwili jej nie poznałam i nie chciałam dziewczyny wpuścić do mieszkania. Wyglądała tak… obco… I przestała ze mną rozmawiać. Stała się mrukliwa i nieprzystępna.

Popławska na początku przezornie postanowiła nie wspominać o zajściu w korytarzu, kiedy to dziewczyna ją popchnęła, warcząc niczym dzikie zwierzę. Doszła do wniosku, że gdyby rzeczywiście młodej się coś stało, ona mogłaby znaleźć się w kręgu podejrzanych. W końcu ludzie są w stanie zabić innego człowieka dla kilku złotych, a co dopiero za nabicie solidnego guza.

– A czy przyprowadzała jakieś koleżanki? – Dopiero teraz staruszka zauważyła, że policjant skrzętnie wszystko notował w niewielkim, obleczonym czarną skórą notesie. – A może miała chłopaka, który ją odwiedzał?

– Chłopaka nie widziałam – odparła Popławska niemal natychmiast. – Za to często przychodziła do niej taka miła ruda dziewczyna. Często gdzieś razem wychodziły albo wspólnie słuchały muzyki.

– Czy to ona? – zapytał ojciec zaginionej, podsuwając kobiecie pod nos niewielką pogniecioną fotografię, trzymaną chyba dotychczas w kieszeni cienkiego płaszcza, bo nie miał przy sobie żadnej teczki.

Zdjęcie przedstawiało rudowłosą dziewczynę o piegowatym nosie i nieco wystających górnych jedynkach. Przy niej stała uśmiechnięta Radziejewska, z rozpuszczonymi blond puklami. W porównaniu z rudą przyjaciółką mogłaby wziąć udział w konkursie Miss Polonia, licząc co najmniej na drugie miejsce.

– Tak, często z nią przychodziła. Nazywa się Amelia. Pamiętam, bo moja babcia też miała tak na imię… – mruknęła pani Maria, oddając fotografię strapionemu mężczyźnie. – Ta ruda też była bardzo sympatyczna. Zawsze uśmiechnięta i taka uczynna…

– A kiedy widziała ją pani po raz ostatni? – Głos policjanta wyrwał kobietę z zadumy.

Popławska w myślach starała się przeliczyć dni, które upłynęły od czasu, kiedy ruda była po raz ostatni.

– Będzie ze trzy tygodnie temu. – Wzruszyła ramionami. – Przyszła po jakieś notatki. Chciała wyciągnąć Ewelinę do pubu, gdzie świętowali urodziny jakiejś koleżanki, ale wasza córka dosłownie wyrzuciła ją za drzwi. Nie chciała z nią rozmawiać. Potem jej już nie widziałam.

Radziejewska wybuchła kolejną falą płaczu, głośno wycierając nos w ręcznie haftowaną chusteczkę. Widać albo mieli dużo pieniędzy, albo ktoś w rodzinie zajmował się hafciarstwem.

– Ewelina nie chciała się z nikim spotykać – ciągnęła Popławska ponurym tonem. – Ciągle tylko paliła te świece i śpiewała jakieś dziwne, monotonne pieśni. Kiedy widziałam ją ostatni raz, była tak strasznie wychudzona, jakby w ogóle zapomniała o jedzeniu. Ledwie trzymała się na nogach. A ta blada, prawie przezroczysta cera… Naprawdę byłam przerażona jej stanem…

– Wystarczy! – przerwał jej ojciec Eweliny, z troską przytulając do siebie żonę. – Bardzo panią proszę o podanie wszystkich informacji panu policjantowi, a my w tym czasie poszukamy Amelii. Może ona będzie w stanie powiedzieć nam coś więcej na temat córki.

– Dobrze – Popławska z chęcią przystała na tę propozycję.

Było jej żal tej kobiety, opłakującej swoje dziecko. Sama miała córkę, która szybko się usamodzielniła i wyprowadziła z domu, ale przed wieloma laty często zajmowała się dziećmi swojej siostry. Z jej najstarszą córką, Józefiną, była związana tak mocno, jakby to było jej rodzone dziecko. A kiedy Józia zachorowała na białaczkę i zmarła piętnaście lat temu, pani Maria rozpaczała bardziej niż matka dziewczyny. Teraz w Krakowie został jej jedynie siostrzeniec, który od czasu do czasu przyjeżdżał pomóc w większych zakupach lub drobnych domowych naprawach.

– Bardzo mi przykro z powodu waszej córki – wyznała szczerze, ocierając wierzchem dłoni niewielką łzę, która zakręciła się jej w oku. – Ewelinka to naprawdę wspaniała dziewczyna. Szkoda tylko, że tak się zmieniła. Te czarne stroje i to zachowanie w ogóle do niej nie pasowały.

– Czy będziemy mogli zostawić ten pokój w takim stanie? – zapytał policjant pod koniec rozmowy, kiedy rodzice Eweliny już wyszli.

Dopiero teraz staruszka spostrzegła, jak intensywnie błękitne były oczy młodego funkcjonariusza. Rzadko kiedy dorosły człowiek miał tak jasne spojrzenie.

– Niech będzie. Mieszkanie opłacone jest do końca roku. Do tego czasu to mieszkanie Eweliny… gdziekolwiek jest…

Może to było głupie, ale Popławska była przekonana, że dziewczyna nie żyje. Wprawdzie nic nie wskazywało na to, że ktoś mógłby mieć ochotę zamordować to niewinne dziewczę, niemniej jednak jej zachowanie w ostatnich dniach wyraźnie sugerowało, że młoda studentka w coraz większym tempie stacza się w dół.

Zamykając drzwi za policjantem, pani Maria była wręcz pewna, że Ewelina Radziejewska na tyle głęboko była uwikłana w jakąś trudną do wyjaśnienia sprawę, że nawet mogłaby targnąć się na własne życie.