Dla Jána, dzielącego ze mną życie,

które niegdyś było komedią,

a teraz jest dramatem.

Prolog

Kiedy Andrea Douglas-Brown szła szybko pustą główną ulicą, chodnik połyskiwał w blasku księżyca. Jej obcasy wystukiwały cichy, często przerywany rytm – był to skutek wypitej sporej ilości wódki. W ostrym styczniowym powietrzu gołe nogi piekły ją z zimna. Boże Narodzenie i Nowy Rok minęły, zostawiając po sobie chłodną, jałową pustkę. Kobieta mijała pogrążone w ciemnościach witryny sklepowe, oświetlony był tylko monopolowy znajdujący się pod mrugającą latarnią. W środku siedział zgarbiony przed świecącym laptopem Hindus, który jednak nie zauważył, że przechodziła obok.

Andrea była tak wściekła, tak bardzo chciała zapomnieć już o tym pubie, że zastanowiła się, dokąd idzie, dopiero gdy zamiast witryn sklepowych zaczęła mijać wielkie, oddalone od chodnika domy. Powyżej rozciągał się zarys wiązu, znikający na tle bezgwiezdnego nieba. Zatrzymała się i oparła o mur, by złapać oddech. Krew szalała w jej ciele, lodowate powietrze paliło, gdy wciągała je do płuc. Odwróciła się i zobaczyła, że zaszła całkiem daleko, ponieważ była już w połowie wzgórza. Za nią rozciągała się droga, w pomarańczowym świetle lamp sodowych plama brązu zlewała się ze stacją kolejową, która znikała w ciemnościach. Andrea poczuła, że cisza i zimno ją przytłaczają. Jedynym, co ruszało się w okolicy, była para wodna, powstająca na mrozie, gdy wypuszczała powietrze. Wsadziła pod pachę różową kopertówkę i zadowolona z faktu, że w pobliżu nikogo nie ma, zadarła przód krótkiej sukienki i wyciągnęła zza bielizny iPhone. Kryształki Swarovskiego migotały leniwie w świetle latarni. Na ekranie pokazała się informacja o braku zasięgu. Dziewczyna zaklęła, wsadziła telefon z powrotem za gumkę majtek i otworzyła małą różową kopertówkę. Wyjęła z niej drugi, starszy iPhone, również zdobiony kryształkami Swarovskiego, chociaż kilka z nich już odpadło. Brak zasięgu.

Poczuła narastającą panikę i rozejrzała się dookoła. Oddalone od drogi domy chowały się za wysokimi żywopłotami i stalowymi bramami. Jeśli uda jej się dotrzeć na szczyt wzgórza, pewnie złapie zasięg. Pieprzyć to, pomyślała, zadzwoni do kierowcy ojca. Coś wymyśli i jakoś wytłumaczy, dlaczego znalazła się na południe od rzeki. Zapięła króciutką skórzaną kurtkę, zaplotła ręce na piersi i ruszyła w górę, cały czas trzymając w dłoni stary iPhone niczym talizman.

Ciszę rozdarł ryk silnika. Odwróciła głowę, zmrużyła oczy oślepiona blaskiem reflektorów. Gdy światło padło na jej odsłonięte nogi, poczuła się niemal naga. Jej nadzieje, że to tylko taksówka, rozwiały się, kiedy dojrzała niski dach samochodu i brak napisu WOLNY. Odwróciła się i ruszyła dalej. Ryk silnika narastał, po chwili wóz ją wyprzedził i zaczął rzucać wielki krąg światła na chodnik przed nią. Przez kilka kolejnych sekund nic się nie zmieniło, reflektory cały czas ją oświetlały; niemal czuła ich gorąco. Odwróciła się, zmrużyła oczy. Samochód jechał wolno parę metrów za nią.

Wściekła się, uświadomiwszy sobie, czyj to wóz. Machnęła długimi włosami i ruszyła do przodu. Samochód trochę przyśpieszył i zrównał się z nią. Miał przyciemniane szyby. Sprzęt nagłaśniający dudnił i trzeszczał, hałas nieprzyjemnie łaskotał jej uszy. Nagle przystanęła. Kilka sekund później samochód również przystanął, a potem cofnął się trochę. Muzyka ucichła. Silnik mruczał.

Pochyliła się i próbowała coś dojrzeć przez czarną szybę, ale zobaczyła jedynie własne odbicie. Chciała otworzyć drzwi, ale były zablokowane. Walnęła w nie różową kopertówką i ponownie szarpnęła za klamkę.

– Nie mam ochoty na żadne gierki, tam w pubie nie żartowałam! – wrzasnęła. – Albo otworzysz drzwi, albo…

Samochód stał w miejscu, silnik nadal cicho pomrukiwał.

Albo co? – zdawał się odpowiadać.

Wsadziła torebkę pod pachę, wystawiła do szyby środkowy palec i ruszyła w górę, do pokonania miała już ostatni odcinek drogi. Obok chodnika rosło wielkie drzewo, którego gruby pień oddzielał ją od świateł. Ponownie spojrzała na telefon, podniosła go nad głowę, żeby złapać zasięg. Na niebie nie było gwiazd, a brązowopomarańczowe chmury wisiały jakby na wyciągnięcie ręki. Samochód ruszył powoli do przodu i stanął obok drzewa.

Zaczęła się bać. Pozostała w cieniu drzewa i rozejrzała się wokół. Wzdłuż chodnika po obu stronach drogi, prowadzącej w górę i zalanej światłem podmiejskich latarni, ciągnęły się gęste żywopłoty. Nagle Andrea dojrzała coś po przeciwnej stronie: między dwoma dużymi domami znajdował się zaułek. Zauważyła mały znak z napisem: DULWICH 1 1/4.

– Spróbuj mnie złapać – mruknęła. Nabrała powietrza i rzuciła się do przodu, żeby przebiec przez drogę, ale potknęła się o jeden z grubych korzeni. Poczuła ostry ból, gdy skręcała jej się noga w kostce. Straciła równowagę, a kiedy uderzała biodrem o krawężnik, upuściła torebkę i telefon. Z głuchym łomotem walnęła głową o asfalt. Leżała oszołomiona w świetle reflektorów.

Zamrugała, próbując dojrzeć coś w ciemnościach.

Usłyszała, że otwierają się drzwi, spróbowała się podnieść, ale asfalt pod nią zaczął się kołysać i wirować. Zobaczyła nogi, niebieskie dżinsy… Drogie adidasy zrobiły się niewyraźne, a potem zaczęło jej się dwoić w oczach. Wyciągnęła rękę w oczekiwaniu, że znajoma postać pomoże jej wstać, ale zamiast tego ten ktoś gwałtownie się poruszył, a dłoń w skórzanej rękawiczce zacisnęła się na jej ustach i nosie. Druga ręka otoczyła ją na wysokości przedramion, przyciskając jej ręce do tułowia. Skóra rękawiczki była miękka i ciepła, ale siła znajdujących się w środku palców zszokowała dziewczynę. Podniesiono ją, szybko zawleczono do samochodu i wrzucono na tylne siedzenie. Drzwi się zatrzasnęły i nagle przestała odczuwać chłód. Leżała zszokowana, nie pojmując, co się właśnie wydarzyło.

Samochód zakołysał się, gdy kierowca wsiadł z przodu na miejsce pasażera i zatrzasnął drzwi. Rozległ się szczęk zamykającego się zamka centralnego. Otworzono schowek, coś zaszeleściło, zamknięto schowek. Samochód ponownie się zakołysał się, gdy kierowca przeszedł między przednimi fotelami i usiadł na plecach Andrei, pozbawiając ją tchu. Kilka chwil później cienki plastik owijał jej ściągnięte na plecach nadgarstki, wrzynając się boleśnie w skórę. Napastnik szybko i zwinnie przesunął jej ciało, przycisnął umięśnione uda do związanych nadgarstków, następnie zaczął odklejać szeroką taśmę i owijać jej nogi. W tym momencie ból w skręconej kostce się nasilił. Kiedy intensywny zapach sosnowego odświeżacza samochodowego zaczął mieszać się z miedzianym posmakiem, zrozumiała, że leci jej krew z nosa.

Wściekłość wywołała przypływ adrenaliny, Andrea na chwilę odzyskała jasność umysłu.

– Co ty wyprawiasz, do kurwy nędzy? – zaczęła się buntować. – Zacznę krzyczeć. Wiesz, jak głośno potrafię się drzeć!

Ale kierowca odwrócił się, przycisnął kolanami jej plecy i wydusił z niej resztki powietrza. Kątem oka Andrea dojrzała cień, coś twardego i ciężkiego uderzyło ją w tył głowy.

Poczuła straszliwy ból i zobaczyła gwiazdy. Ręka uniosła się jeszcze raz i jeszcze raz, a potem wszystko stało się czarne.

Gdy zaczęły padać pierwsze płatki śniegu, wirując leniwie nad asfaltem, droga wciąż była cicha i pusta. Elegancki samochód o przyciemnianych szybach ruszył niemal bezgłośnie w ciemną noc.

Rozdział 1

Lee Kinney wyszedł z niewielkiego domku szeregowego, w którym nadal mieszkał z matką, i spojrzał w kierunku pokrytej białym puchem głównej ulicy. Wyciągnął z kieszeni dresu paczkę papierosów, zapalił jednego. Śnieg padał cały weekend i jeszcze nie przestał, zasypując od nowa ślady butów i opon. Znajdująca się u stóp wzgórza stacja kolejowa Forest Hill była cicha; w poniedziałek rano osoby dojeżdżające do pracy w centrum Londynu pewnie nadal leżały w ciepełku ze swoimi drugimi połówkami, ciesząc się z nieoczekiwanego poranka w łóżku.

Cholerni szczęściarze.

Lee był bezrobotny, odkąd sześć lat temu skończył szkołę, ale dobre czasy życia z zasiłku dla bezrobotnych dobiegły końca. Nowy rząd torysów zaczął czepiać się osób siedzących na zasiłku i teraz Lee musiał sobie na niego zapracować. Dostał spokojną pracę ogrodnika w Horniman Museum, od siebie szedł tam dziesięć minut. Chciał zostać dzisiaj w domu jak wszyscy, ale nie było żadnych wieści z pośredniaka, więc musiał iść do pracy. Podczas porannej awantury matka wykrzyczała, że jeśli nie pójdzie, wstrzymają mu wypłatę zasiłku i będzie musiał wynosić się z domu.

Rozległ się trzask i w oknie ukazała się wychudzona twarz matki. Pokazał jej środkowy palec i zaczął wchodzić na wzgórze.

Naprzeciwko szły cztery ładne nastolatki w czerwonych marynarkach, krótkich spódniczkach i podkolanówkach z emblematem szkoły dla dziewcząt w Dulwich. Wymachiwały iPhone’ami i gadały jedna przez drugą z tym swoim pretensjonalnym akcentem, jak to nie wpuszczono ich dzisiaj do szkoły. Z kieszeni ich marynarek zwisały charakterystyczne białe słuchawki. Szły całą szerokością chodnika i nie zrobiły miejsca dla Lee, musiał więc zejść z krawężnika w ciemną breję zostawioną przez piaskarkę. Poczuł, jak lodowata woda wlewa się do jego nowych adidasów, i spojrzał wściekle na dziewczyny, te jednak były zbyt zajęte plotkami, żeby zwrócić na niego uwagę, i aż piszczały z radości.

Walcie się, bogate zdziry, pomyślał. Gdy dotarł na szczyt wzgórza, pomiędzy gołymi gałęziami wiązów dostrzegł wieżę zegarową Horniman Museum. Gdzieniegdzie na gładkich piaskowych ścianach budynku pozostawały resztki śniegu, przypominającego grudki mokrego papieru toaletowego.

Lee skręcił w prawo w ulicę, która biegła równolegle do żelaznego ogrodzenia muzeum. Droga pięła się ostro w górę, domy stawały się coraz okazalsze. Gdy dotarł na szczyt, zatrzymał się na chwilę, żeby złapać oddech. Zimny śnieg padał mu na powieki. W pogodny dzień widać stąd było cały Londyn, rozciągający się przez wiele kilometrów aż do London Eye przy Tamizie, dzisiaj jednak wszystko skrywała biała chmura, Lee dostrzegał jedynie ogromne budynki osiedla Overhill po przeciwległej stronie wzgórza.

Furtka w żelaznym parkanie była zamknięta. Wiatr wiał teraz poziomo i ubrany tylko w dres Lee zaczął się trząść. Ekipą ogrodników zarządzał żałosny stary głupek. Lee miał na niego poczekać, żeby ten wpuścił go do środka, ale na ulicy było pusto. Rozejrzał się wokół dla pewności, a potem sforsował niewielką furtkę prowadzącą na teren muzeum i poszedł wąską ścieżką między wysokimi zielonymi żywopłotami.

Osłonięty teraz przed ostrym wiatrem świat wydawał się upiornie cichy. Śnieg szybko zasypywał ślady butów, gdy Lee szedł wzdłuż rzędów krzaków. Teren Horniman Museum zajmował prawie siedem hektarów, szopa dla ogrodników i konserwatorów znajdowała się z tyłu, przy wysokiej ścianie z zakrzywionym szczytem. Wszędzie widać było rozmazaną biel, Lee stracił orientację i wszedł w ogrody głębiej, niż się spodziewał, aż znalazł się przy Oranżerii. Spojrzał z zaskoczeniem na zdobiony kutym żelazem i szkłem budynek. Cofnął się, ale po kilku minutach znowu stanął na nieznanym sobie terenie, przy rozwidleniu ścieżek.

Ile razy chodziłem już po tych cholernych ogrodach? – pomyślał. Skręcił w prawo, w drogę prowadzącą do ogrodu na niższym poziomie. Na śnieżnobiałych plintach stały białe marmurowe cherubiny. Wiatr wiał wokół nich z rykiem, a gdy Lee je mijał, odniósł wrażenie, że małe puste oczka rzeźb za nim spoglądają. Przystanął i dłonią osłonił twarz przed śniegiem, próbując ustalić najkrótszą drogę do Centrum dla Odwiedzających. Z reguły ogrodników nie wpuszczano do muzeum, ale było koszmarnie zimno i pewnie mieli otwartą kawiarnię, a on chciał rozgrzać się jak każdy normalny człowiek.

Telefon zawibrował mu w kieszeni, wyjął go. Dostał esemesa z pośredniaka, że „z uwagi na niekorzystne warunki pogodowe nie będzie dzisiaj musiał przychodzić do pracy”. Schował komórkę. Miał wrażenie, że wszystkie cherubiny odwróciły głowy w jego stronę. Czy wcześniej też tak było? Wyobraził sobie, że powoli poruszają głowami i patrzą, jak chodzi po ogrodzie. Odsunął od siebie tę myśl, szybko przeszedł obok owych kamiennych oczu, wpatrując się w zasypaną śniegiem ziemię, i znalazł się na cichym terenie wokół opuszczonego jeziora.

Zatrzymał się i zmrużył oczy, próbując dostrzec coś wśród gęsto padającego śniegu. Wypłowiała niebieska łódka osiadła na nieskazitelnie białym owalu usypanym ze śniegu na zamarzniętym jeziorze. Na drugim brzegu jeziora stał mały rozpadający się hangar dla łodzi, Lee z trudem dojrzał pod dachem pokrowiec jednej z nich.

Do przemoczonych adidasów wpadał śnieg, mimo kurtki chłopak czuł, jak chłód ogarnia jego klatkę piersiową. Ze wstydem uświadomił sobie, że tak właściwie to się boi. Musiał się stąd wydostać. Jeśli zawróci do dolnego ogrodu, znajdzie drogę do parkanu i wyjdzie na London Road. Stacja benzynowa na pewno jest otwarta, kupi sobie fajki i czekoladę.

Już miał się odwrócić, gdy ciszę rozdarł jakiś hałas – metaliczny i zniekształcony, dochodzący od strony łodzi.

– Ej! Kto tam?! – wrzasnął cienkim, pełnym paniki głosem. Dopiero gdy dźwięk ustał, a po kilku sekundach znowu się rozległ, Lee doszedł do wniosku, że pewnie ktoś dzwoni do któregoś z jego współpracowników.

Przez padający gęsto śnieg nie umiał powiedzieć, w którym miejscu ścieżka się kończy, a w którym zaczyna, tak więc zdecydował się iść jak najbliżej drzew rosnących wokół jeziora, cały czas zbliżając się do źródła dźwięku. Dzwonek był bardzo cichy, ale gdy Lee znalazł się bliżej, zrozumiał, że dobiega z łodzi.

Doszedł do niskiego dachu, schylił się i zobaczył poświatę rozświetlającą ciemności za małą łodzią. Telefon przestał dzwonić, kilka sekund później światło zgasło. Lee poczuł ogromną ulgę – to tylko telefon. Nocą narkomani i bezdomni często przełazili przez płot, a ogrodnicy nieraz znajdowali puste portfele – porzucone, gdy już wyjęto z nich wszystkie pieniądze i karty płatnicze – zużyte prezerwatywy i igły. Ktoś pewnie zostawił telefon. Ale po co zostawiać telefon… To chyba musi być naprawdę gówniany sprzęt? – pomyślał Lee.

Obszedł małą łódź. Ze śniegu wystawały pale niewielkiego pomostu, który prowadził do wnętrza małego hangaru dla łodzi. Tam gdzie śnieg nie napadał, było widać zgniłe deski. Lee szedł powoli, schylając się pod okapem niskiego dachu. Drewno nad jego głową było przegniłe i pełne drzazg, wisiały pod nim płachty pajęczyn. Chłopak stanął obok łodzi i na wąskiej belce po drugiej stronie hangaru dojrzał iPhone.

Poczuł ekscytację. Taki telefon mógł bez problemu sprzedać w pubie. Szturchnął nogą łódź, ta jednak ani drgnęła; woda wokół niej była zupełnie zamarznięta. Obszedł dziób i zatrzymał się po drugiej stronie pomostu. Uklęknął i pochylił się, rękawem kurtki zmiótł śnieg, odsłaniając grubą warstwę lodu. Woda pod spodem była czysta, w głębi dojrzał dwie pływające leniwie ryby w czerwone i czarne cętki. Każda z nich wydychała serie małych bąbelków, które docierały do warstwy lodu i uciekały w przeciwnych kierunkach.

Telefon zaczął dzwonić i Lee skoczył na równe nogi tak gwałtownie, że niemal spadł z pomostu. Pod zadaszeniem rozległ się tandetny dzwonek. Chłopak widział, jak ekran telefonu oświetla teraz przeciwległą ścianę hangaru, aparat leżał na krawędzi belki tuż nad zamarzniętą powierzchnią wody. Był w wysadzanym kryształkami etui. Lee podszedł do łodzi i postawił stopę na drewnianym siedzisku, potem, cały czas stojąc drugą nogą na pomoście, sprawdził, czy łódź wytrzyma jego ciężar. Nie zachwiała się.

Wszedł do niej, ale nawet stąd telefon wciąż znajdował się poza zasięgiem jego rąk. Zmotywowany myślą o pliku banknotów, tworzących wybrzuszenie w kieszeni dresu, postawił nogę po drugiej stronie łodzi, złapał się jej krawędzi i delikatnie nadepnął na lód, ryzykując przemoczenie butów do końca. Lód okazał się wytrzymały. Wyszedł z łodzi, postawił na lodzie drugą nogę, nasłuchując ostrzegawczych trzasków czy skrzypnięć. Cisza. Zrobił mały krok, potem kolejny. Miał wrażenie, że idzie po betonie.

Okap drewnianego dachu wisiał krzywo. Aby dotrzeć do iPhone’a, będzie musiał usiąść. Gdy przykucnął, blask ekranu ponownie oświetlił wnętrze hangaru. Chłopak zauważył kilka wystających z lodu starych plastikowych butelek i śmieci, i nagle coś przykuło jego uwagę… to wyglądało jak koniuszek palca.

Serce zaczęło mu bić jak oszalałe. Wyciągnął rękę i ścisnął to. Zimne i gumowate. Pomalowany na purpurowo paznokieć pokrywał szron. Lee oczyścił rękawem kurtki lód wokół. Światło z iPhone’a zalało zamarzniętą powierzchnię mętnym zielonym blaskiem. Chłopak dojrzał dłoń, zakończoną wystającym z lodu palcem. Reszta ręki znajdowała się dużo głębiej.

Telefon przestał dzwonić, nastąpiła ogłuszająca cisza. I wtedy Lee to zobaczył. Dokładnie pod nim znajdowała się twarz dziewczyny. Jej jasnobrązowe oczy patrzyły na niego obojętnie. Obok unosiło się pasmo ciemnych włosów. Tuż przy twarzy przepłynęła ryba, która lekko dotknęła ogonem ust, rozchylonych, jakby dziewczyna chciała coś powiedzieć.

Lee cofnął się z krzykiem, odskoczył i uderzył głową w niski dach hangaru. Odbił się od niego, nogi mu się rozjechały i walnął plecami w lód.

Przez chwilę leżał ogłuszony. Potem usłyszał cichy trzask. Spanikował, zaczął kopać i drapać lód, żeby wstać, żeby jak najszybciej uciec od tej martwej dziewczyny, ale nogi znowu odmówiły mu posłuszeństwa i rozjechały się. Tym razem wpadł do lodowatej wody. Poczuł dotyk wiotkich rąk dziewczyny, jej śliska skóra zetknęła się z jego skórą. Im bardziej walczył, tym ciaśniej ich kończyny się ze sobą splatały. Chłód był ostry i dojmujący. Lee niechcący napił się brudnej wody, zaczął energiczniej kopać i młócić rękami. Jakimś cudem udało mu się dźwignąć i wspiąć na brzeg łodzi. Zwymiotował, żałując, że nie udało mu się dosięgnąć tamtego telefonu, jednak nie myślał już o sprzedawaniu go w pubie.

Teraz pragnął jedynie zadzwonić po pomoc.

Rozdział 2

Erika Foster czekała przez pół godziny w brudnej recepcji komisariatu policji na Lewisham Row. Wierciła się na niewygodnym krześle z zielonego plastiku, przymocowanym do podłogi tak jak reszta pozostałych. Siedzenia były wypłowiałe i błyszczące, przez wiele lat polerowane przez zaniepokojone, pełne skruchy tyłki. Duże okno wychodziło na parking, obwodnicę, szary biurowiec i rozrastające się centrum handlowe, teraz jednak wszystko to było niemal niewidoczne w szalejącej zamieci. Od głównego wejścia do biurka, przy którym siedział funkcjonariusz dyżurny, wpatrujący się zaczerwienionymi oczami w ekran komputera, prowadziła ścieżka błota. Mężczyzna miał szeroką twarz z podwójnym podbródkiem i w zamyśleniu grzebał sobie w zębach, po czym wyciągał znaleziska palcem, przyglądał im się i wsadzał je z powrotem do ust.

– Szef powinien zaraz się zjawić – powiedział.

Otaksował Erikę wzrokiem: jej szczupłą sylwetkę, wypłowiałe niebieskie dżinsy, wełniany sweter i krótką fioletową kurtkę. Potem popatrzył na małą walizkę na kółkach stojącą na podłodze. Erika spojrzała na niego groźnie i oboje odwrócili wzrok. Na ścianie obok niej wisiało mnóstwo różnych plakatów informacyjnych. NIE BĄDŹ OFIARĄ PRZESTĘPSTWA! – głosił jeden z nich. Pomyślała, że umieszczanie takiego plakatu w recepcji posterunku to jednak głupi pomysł.

Nagle drzwi obok biurka skrzypnęły i na korytarz wyszedł główny nadinspektor Marsh. Od ich ostatniego spotkania jego krótkie włosy znacznie posiwiały, ale mimo wyraźnego zmęczenia na twarzy nadal był przystojny. Erika wstała i podała mu rękę.

– Główna inspektor Foster, przepraszam, że musiała pani czekać. Jak minął lot? – spytał, odbierając od niej walizkę.

– Było opóźnienie… Więc leciałam pasażerskim – odparła przepraszająco.

– Ten cholerny śnieg nie mógł spaść w gorszym momencie – powiedział, a po chwili dodał: – Sierżancie Woolf, to główna inspektor Foster, przyleciała do nas z Manchesteru. Proszę natychmiast przydzielić jej samochód…

– Tak jest, sir. – Woolf skinął głową.

– I proszę o telefon – dorzuciła. – Byłabym wdzięczna, gdyby znalazł pan coś starszego, najlepiej z klawiaturą. Nienawidzę ekranów dotykowych.

– Zaczynajmy – rzekł Marsh. Machnął legitymacją, drzwi zabrzęczały, trzasnęły i się otworzyły.

– Co za zarozumiały babsztyl – mruknął Woolf, gdy zniknęli mu z pola widzenia.

Erika szła za Marshem długim, niskim korytarzem. Wszędzie dzwoniły telefony, mundurowi i pracownicy po cywilnemu śpieszyli w przeciwnym kierunku, na ich bladych, nieopalonych w styczniu twarzach widać było napięcie. Erika i główny nadinspektor minęli przypięty do ściany plakat z ligą fantasy football, a tuż obok wisiała identyczna tablica, tyle że z rzędami zdjęć i nagłówkiem: POLEGLI NA SŁUŻBIE. Zamknęła oczy i otworzyła je dopiero po chwili. Prawie wpadła na Marsha, który zatrzymał się przy drzwiach z tabliczką CENTRUM KOORDYNACYJNE. Przez wpółotwartą żaluzję zobaczyła, że pokój był pełen ludzi. Poczuła przypływ paniki. Zaczęła się pocić pod grubą zimową kurtką. Marsh złapał za klamkę.

– Miałeś mnie wprowadzić w temat, zanim… – zaczęła.

– Nie ma na to czasu – odparł. Gwałtownie otworzył drzwi i puścił ją przodem, nie dając jej szansy na reakcję.

Centrum koordynacyjne było dużą, otwartą przestrzenią. Kilkudziesięciu policjantów nagle zamilkło, ich pełne oczekiwania twarze błyszczały w ostrym świetle jarzeniówek. Szklane ścianki działowe po obu stronach były skierowane na korytarz, wzdłuż jednej z nich stał rząd drukarek i kserokopiarek. Od nich, między biurkami aż do białych tablic wiszących na przeciwległej ścianie, prowadziła wydeptana na cienkiej wykładzinie ścieżka. Gdy Marsh ruszył do przodu, Erika szybko postawiła walizkę przy kserokopiarce, która wyrzucała z siebie dziesiątki kopii, i przysiadła na biurku.

– Dzień dobry wszystkim – powiedział Marsh. – Jak już wiecie, cztery dni temu zgłoszono zaginięcie dwudziestotrzyletniej Andrei Douglas-Brown. Potem zapanował chaos medialny. Dzisiaj rano, tuż po dziewiątej, przy Horniman Museum w Forest Hill znaleziono ciało młodej dziewczyny odpowiadającej rysopisowi Andrei. Wstępnie zidentyfikowaliśmy telefon należący do Andrei, ale musimy mieć pewność. Kryminalistycy już tam jadą, jednak ten cholerny śnieg wszystko spowalnia…

Rozdzwonił się któryś z telefonów. Marsh przerwał. Telefon cały czas dzwonił.

– No ludzie, do ciężkiej cholery, to jest centrum koordynacyjne. Czy ktoś może odebrać ten telefon?

Jeden z siedzących z tyłu policjantów złapał słuchawkę i zaczął cicho do niej mówić.

– Jeśli tożsamość się potwierdzi, to mamy do czynienia z zabójstwem młodej dziewczyny, powiązanej z bardzo potężną i wpływową rodziną, więc musimy zapanować nad sytuacją. Między innymi dziennikarzami. Ktoś za to beknie.

Na biurku naprzeciwko Eriki porozkładano gazety. Na pierwszych stronach nagłówki krzyczały: ZAGINĘŁA CÓRKA PROMINENTNEGO DZIAŁACZA PARTII PRACY i PORWANIE ANDIE TO SPISEK TERRORYSTÓW? Najbardziej w oczy rzucał się trzeci nagłówek: nad wielkim na całą stronę zdjęciem Andrei widniał napis: UPROWADZONA?

– To jest główna inspektor Foster. Przyjechała do nas z policji w Manchesterze. – Poczuła na sobie wzrok wszystkich na sali.

– Witam, cieszę się, że… – zaczęła, ale przerwał jakiś policjant o tłustych czarnych włosach.

– Szefie, pracowałem przy sprawie Douglas-Brown, gdy była jeszcze osobą zaginioną, i…

– I? O co chodzi, inspektorze Sparks? – spytał Marsh.

– I mój zespół chodzi jak w zegarku. Sprawdzamy kilka wątków. Jesteśmy w stałym kontakcie z rodziną…

– Foster ma doświadczenie w pracy nad poufnymi sprawami.

– Ale…

– Sparks, bez dyskusji. Od tej pory Foster przejmuje dochodzenie… Zabiera się do pracy w tej chwili, wiem, że pomożesz jej, jak tylko będziesz potrafił – powiedział stanowczo Marsh. Zapadła niezręczna cisza. Sparks usiadł z powrotem na swoim krześle i zaczął wpatrywać się w Erikę z obrzydzeniem. Wytrzymała jego spojrzenie.

W tym czasie Marsh kontynuował:

– Nie wolno nikomu puścić pary z ust. Mówię poważnie. Żadnych dziennikarzy, żadnych plotek. Rozumiemy się?

Rozległ się pomruk oznaczający zgodę.

– Foster, idziemy do mnie.

Erika stała w znajdującym się na ostatnim piętrze biurze Marsha i patrzyła, jak mężczyzna przerzuca teczki na swoim biurku. Wyjrzała przez okno, z którego rozpościerał się jeszcze piękniejszy widok na Lewisham. Za centrum handlowym i stacją kolejową widać było nierówne zarysy czerwonych szeregówek, ciągnących się aż do dzielnicy Blackheath. Biuro Marsha bardzo różniło się od gabinetów innych głównych nadinspektorów. Na parapecie nie było żadnych modeli samochodów, na półkach nie stały rodzinne zdjęcia. Na biurku walały się stosy papierzysk, a te, które się na nim nie zmieściły, zostały przełożone na półki przy oknie i wepchnięte w grube teczki z aktami spraw. Wśród papierzysk znajdowały się nieotwarte koperty, stare pocztówki bożonarodzeniowe i pozwijane karteczki samoprzylepne pokryte gęstym, pełnym zawijasów pismem nadinspektora. Na krzesło stojące w jednym z kątów rzucono niedbale mundur i czapkę, a na nie pogniecione spodnie, obok migał na czerwono ładujący się Blackberry. Pokój stanowił dziwną mieszankę chłopięcej sypialni i gabinetu przedstawiciela władz. Wreszcie Marsh znalazł małą bąbelkową kopertę i wręczył ją Erice. Oderwała brzeg i wyjęła swój portfel, odznakę i legitymację.

– Czyli co, od zera do bohatera? – spytała, obracając odznakę w dłoni.

– Nie chodzi o ciebie. Ciesz się – odparł, obszedł biurko i usiadł na krześle.

– Jasno i wyraźnie powiedziano mi, że gdy wrócę do służby, co najmniej na pół roku trafię do administracji.

Wskazał jej miejsce naprzeciwko.

– Kiedy do ciebie dzwoniłem, mieliśmy sprawę zaginięcia. Teraz mamy już zabójstwo. Czy muszę przypominać, kim jest jej ojciec?

– Lord Douglas-Brown. Czy to nie on jest jednym z głównych rządowych dostawców sprzętu na wojnę z Irakiem? I jednocześnie zasiada w rządzie?

– Tu nie chodzi o politykę.

– A od kiedy ja się przejmuję polityką?

– Andrea Douglas-Brown zaginęła na moim terenie. Lord Douglas-Brown bardzo nas naciskał. Ma ogromne wpływy, może pomóc komuś w awansie albo złamać mu karierę. Później mam spotkanie z zastępcą komendanta i kimś z kancelarii rządu…

– Czyli chodzi o twoją karierę?

Spojrzał na nią ostro.

– Potrzebuję tożsamości ofiary i podejrzanego. I to natychmiast.

– Tak jest, sir. – Zawahała się. – Czy mogę spytać, dlaczego akurat ja? Czy chcecie rzucić mnie na pożarcie jako potencjalnego kozła ofiarnego? A potem Sparks posprząta cały bajzel i wyjdzie na bohatera? Mam prawo wiedzieć, jeśli…

– Matka Andrei jest Słowaczką. Tak samo jak ty. Pomyślałem, że jeśli matka będzie mieć pod ręką policjantkę, z którą może się identyfikować…

– Czyli chodzi o dobry PR?

– Jeśli chcesz patrzeć na to z tej strony, to tak. Ale wiem też, że jesteś świetna w tym, co robisz. Fakt, ostatnio były problemy, ale twoje osiągnięcia zdecydowanie przewyższają to, co…

– Proszę, nie wciskaj mi kitu – odparła ostro.

– Eriko, jedyne, czego nigdy nie opanowałaś, to polityki władzy. Gdyby było inaczej, pewnie siedzielibyśmy teraz na równorzędnych stanowiskach.

– Jasne. No cóż, mam swoje zasady. – Spojrzała na niego twardo. Zapadła cisza.

– Eriko… Ściągnąłem cię tutaj, bo wydaje mi się, że potrzebujesz przerwy. Nie rezygnuj z pracy, zanim ją zaczęłaś.

– Dobrze – odrzekła.

– A teraz pojedź na miejsce zbrodni. Złóż mi raport, gdy tylko zdobędziesz jakieś informacje. Jeśli to Andrea Douglas-Brown, to rodzina będzie musiała oficjalnie potwierdzić jej tożsamość.

Wstała i ruszyła do wyjścia. Marsh mówił dalej, już łagodniejszym tonem:

– Na pogrzebie nie miałem kiedy powiedzieć ci, jak bardzo mi przykro z powodu Marka. Był rewelacyjnym gliną i świetnym przyjacielem.

– Dziękuję. – Utkwiła wzrok w podłodze. Nadal ciężko znosiła, gdy ktoś wypowiadał jego imię. Z trudem powstrzymywała łzy. Marsh odchrząknął i znowu zaczął mówić oficjalnym tonem.

– Wiem, że zaangażujesz się w tę sprawę. Chcę, żebyś informowała mnie o każdej podjętej decyzji.

– Tak jest.

– I, Eriko?

– Tak?

– Włóż coś bardziej formalnego.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Dedykacja

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Rozdział 82

Rozdział 83

Epilog

Uwaga od Roberta

Podziękowania

Robert Bryndza

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Girl in the Ice

Copyright © Robert Bryndza 2016

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem

nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki i zdjęcie © Henry Steadman

Redakcja: Baltazar

Korekta: Baltazar

Skład i łamanie: JOTA

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-183-5

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk