Copyright © Magdalena Knedler-Zając, 2016

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2016

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Kamila Markowska / panbook.pl

Projekt okładki: Magdalena Zawadzka

Projekt typograficzny i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Fotografia na okładce: lenaer/Shutterstock.com

muratart/Shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2016

eISBN 978-83-7976-521-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Część I

Dopóki fasada domu robi spektakularne wrażenie, nikt nie przejmuje się tym, jak budynek wygląda od podwórka.

Peter Ackroyd

Chodzenie po Wenecji jest zawsze wzdychaniem, wznoszeniem się i opadaniem po niezliczonych mostkach. Ale kiedy się staje nad brzegiem obszaru morskiego, nie wzdycha się wtedy, lecz oddycha pełną piersią. I czy mam to wyznać? Chciałoby się czasami wyzwolić. Domy Wenecji biegną za nami jak goniące nas kościotrupy – i chcielibyśmy uciec od śmierci do życia, od miasta do morza. Naprawdę to miasto nie żyje.

Jarosław Iwaszkiewicz

11 czerwca 1940

Hawr

Frachtowiec Niobe

Czuł, że coś się wydarzy. Intuicja nigdy dotąd go nie zawiodła. Wyszedł na górny pokład i spojrzał w niebo. Zauważył kilka smug, niby nic specjalnego. Była przecież wojna. Obrócił się wokół własnej osi. Zobaczył to, co widywał ostatnio przez cały czas. Dym. Czerwonawą łunę. Okaleczonych ludzi, którzy wciąż żyli, choć ich spojrzenia były martwe. Tu i ówdzie szczątki… czegoś. Lub kogoś. Dwaj marynarze rozmawiali na pokładzie. Oczywiście o ewakuacji. Federico Capelli miał dosyć tego tematu, choć wstydził się głośno o tym mówić. Usłyszał śmiech. Spojrzał w kierunku źródła dźwięku. To marynarz się śmiał. A później zapalił papierosa. Czy on był przy zdrowych zmysłach? Czy widział, co się działo? Czy też miał to przeczucie?

Nie, nie miał. Federico Capelli zbiegł pod pokład. W jego wypadku to już nie było przeczucie, tylko pewność. Coś się wydarzy. Wszystko wokół pulsowało, jak gdyby miało za chwilę eksplodować. Wybuch zresztą nikogo by nie zdziwił. Federico wpadł do swojej kajuty i wysunął spod łóżka obraz. Otworzył szafkę i wśród bielizny odnalazł mały aksamitny woreczek. Były tam. Trzy.

Wysypał je na dłoń, po czym obrócił obraz i wetknął kamyki w wydrążone w drewnie, głębokie otwory. Poczuł drżenie pod stopami. To już. Działo się. Po plecach spłynęła mu struga zimnego potu. W pośpiechu posmarował kołki klejem i zatkał nimi otwory. Rzucały się w oczy. Nie miał wcześniej czasu, by dobrze się do tego przygotować. Pomyślał, że później będzie musiał przetrzeć ramę papierem ściernym i pomalować ją.

Drżenie pod stopami nasiliło się.

„Później”. O ile w ogóle będzie jakieś później.

Federico zawinął swój niedokończony obraz w stare prześcieradło i wybiegł z kajuty. Teraz to już nie było drżenie. Usłyszał huk i wszystko zaczęło się trząść. Mężczyzna zachwiał się na schodach. Miał wrażenie, że ściany przewracają się na niego i… Nie, nie miał wrażenia. Ściany naprawdę się przewracały. Niobe sypała się jak domek z kart.

Niobe dostała.

Wiedział, że dostanie.

Nie pamiętał, co było później. Jak wydostał się ze statku. Kiedy jego mózg ponownie zaczął odbierać bodźce, kiedy Federico na powrót zaczął widzieć i słyszeć, nie było już Niobe. Pozostał tylko ogień. Dym i czerwona łuna, do widoku których już się przyzwyczaił. I krzyk. Płacz. Wzrok ludzi zbitych w ciasną gromadkę. Martwy wzrok. Federico również był wśród nich.

Nienawidził tej wojny. Wszystko mu zabrała. Naiwność, nadzieję i spokojne sny.

Został mu tylko ten obraz.

11 czerwca 1990

Laguna Wenecka

Zamierzali ją spalić. Kiedy przekroczyła próg, od razu zobaczyła stos. To taka zabawa, mówili. Rytuał. A zatem co, w gruncie rzeczy? Nie potrafili tego jednoznacznie określić. „Koniec karnawału”, rzucił wreszcie ktoś i głośno się roześmiał. Była tu jedyną kobietą, nie licząc wielkiej szmacianej kukły, również płci żeńskiej. Zamierzali ją spalić – tak powiedzieli. Zgodnie z pradawnym zwyczajem. Mówili prawdę. Rzeczywiście chodziło o pradawny zwyczaj. A jednak nie o ten lokalny, wenecki, związany ze spaleniem kukły na znak zakończenia karnawału. Chodziło im o czary. O urok. Ilu ich było? Rozejrzała się, żałosna w swej bezradności. Czterech. Tak niewielu. Tak wielu. Nie zostanie po niej nawet ślad. Prochy położą się srebrzystym pyłem na zielonych wodach laguny. Nie miała pojęcia, dlaczego do głowy przyszło jej to poetyckie sformułowanie. Przecież od metafory zawsze wolała konkret.

Kiedy po raz pierwszy przypłynęła na wyspę, pomyślała, że była za stara do tej roboty. A przecież miała wtedy zaledwie trzydzieści pięć lat. Od tamtego czasu minęła cała dekada. Nadal nie mogła odpuścić sobie tej zabawy. Ale teraz pewnie… wreszcie będzie musiała.

Ponownie spojrzała na czterech mężczyzn, których dobrze znała. Nie ukrywali już, w jakim celu ją tu sprowadzili, i nie udawali, że zamierzają spalić na stosie szmacianą kukłę. Jeden z nich sięgnął do skrzyni. Wyjął suknię, piękną. Powiedzieli, by ją włożyła, a kiedy zapytała, gdzie powinna się przebrać, tylko się śmiali. Zaczęła zatem rozpinać swoją własną sukienkę, zbyt krótką i zbyt obcisłą. Patrzyli. On również. Chłopak z sąsiedztwa. Śledził każdy jej ruch. Kiedy była zupełnie naga, wstał.

„Najpierw się zabawimy”, zdecydował.

Przełknęła ślinę. Znowu się śmiali. Spodobał im się ten pomysł.

„Ja pierwszy”, powiedział. Zacisnął na jej ramieniu swoje kościste palce. Szli długim korytarzem, a później schodami w dół. Nie wiedziała dokąd. Wreszcie dotarli do jakiegoś pomieszczenia, małego i niskiego. Gdyby nie znajdowali się w Wenecji, pomyślałaby, że to piwnica. Drżała z zimna i ze strachu. Podszedł do niej. W dłoni trzymał wąski pasek.

„Powiem im, że się opierałaś. Że mnie zdenerwowałaś i nie wytrzymałem. Tak będzie dla ciebie lepiej”.

Nie włożył nawet rękawiczek. To było dziwne uczucie. Ulga pomieszana ze strachem, że to już. Ale przynajmniej nie trzeba będzie umierać w płomieniach, pomyślała. Nie potrafiła nawet wyobrazić sobie tego bólu. Wyprostowała się. Z początku była uległa, ale kiedy zabrakło jej tchu, zaczęła się szarpać. Na szczęście to nie trwało długo. Pomyślała jeszcze o obrazie, o którym nikomu nie powiedziała. Malowidle marynarza, powstałym bez wyraźnej inspiracji. Milczała. Może powinna wyjawić prawdę? Temu mężczyźnie, który właśnie pozbawiał ją życia?

Cholerny obraz. Że też dopiero teraz na to wpadła. W pieprzoną rocznicę. I dlaczego właściwie bawiła się w tajemnice, w jakieś chore suspensy? Tamta kobieta wciąż czekała po drugiej stronie laguny.

Trzeba było jej powiedzieć, że chodzi o obraz.

Trzeba mu powiedzieć, że zawsze chodziło…

Milczała nadal. Zapadła ciemność.

***

Chłopak widział swojego ojca wyraźnie. Patrzył, jak go wlekli, a później pchnęli na środek pomieszczenia z kolumnami. Nie, to nie było pomieszczenie. Raczej główne wejście, przestronny hall, w którym bogaci ludzie oczekiwali swoich gości i wypatrywali łodzi sunących po wodach laguny. Kazali mu uklęknąć. Krzyczeli. Że to zrobił, choć przecież się umówili. Miał się tylko zabawić, a później przekazać ją następnemu. A jeszcze później finał – zaplanowany w najdrobniejszych szczegółach, doskonały. On sam przecież uparł się na to miejsce, mimo że wyspa należała do kogoś innego. I dobrze wybrał, miał rację. Ale w gruncie rzeczy był nikim. Śmieciem, jakich wielu. Nie powinni mu pozwolić się panoszyć, nie powinni dopuścić, by poczuł się ważny. Nie był ważny, nawet jeśli to on ich do tego namówił i tak sprytnie wszystko obmyślił. Bo kiedy przyszło co do czego, zmiękł. Tacy jak on zawsze miękli. Nie potrafili zachować zimnej krwi. A przecież powinien mieć to w genach, zdać się na intuicję. W Wenecji uciszanie ludzi doprowadzono do perfekcji. Sekrety i tajemnice były częścią składową życia każdej rodziny. Śmieć powinien to wiedzieć.

Chłopak stał tuż obok i patrzył na ojca. Był blisko, wystarczyło tylko… Ale nie, oni mówili coś jeszcze. Że ją udusił, a miał się tylko zabawić. Tak powiedzieli. Udusił. Miał się zabawić. I teraz za to zapłaci. Chłopak patrzył, jak jeden z trzech mężczyzn podpala stos, a pozostali dwaj związują ojca i później ciągną go w stronę płomieni.

Dlaczego się nie bronił? Dlaczego nie krzyczał? I tak po prostu dał się tam zawlec?

Chłopak zacisnął dłonie w piąstki. Nic nie mógł zrobić. Pragnienie, by zachować własne życie, wydało mu się zupełnie nie na miejscu. A jednak powiedzieli przecież, że… udusił ją! Chłopak spojrzał na mężczyznę, który wtaszczył do sali z kolumnami ciało nagiej kobiety.

Znał ją.

„Niech się zjarają razem!”, czyjś głos odbił się echem od kamiennych ścian.

Mężczyźni wrzucili w płomienie ciało kobiety. Później wepchnęli w ogień także ojca. Chłopak zacisnął powieki, kiedy usłyszał jego wrzask. Wetknął sobie pięść w usta, by samemu nie zacząć krzyczeć. Nie mógł uciec. Kiedy postanowił śledzić mężczyzn aż do wyspy Foscarich, wiedział, że do domu będzie w stanie wypłynąć stąd dopiero nad ranem. Jak zawsze. Dobrze ukrył swoją łódź, znał tu każdy kąt. Ojciec nigdy się o tym nie dowiedział. Ale on sam również znakomicie poznał wyspę. A teraz wrzeszczał, wrzeszczał coraz głośniej, przeraźliwie, zwierzęco. I nagle przestał. Wrzask urwał się, jak ucięty nożem. Chłopak skulił się i przełknął łzy.

Nic nie mógł zrobić. Milczał.

2015, Wenecja

Chodziło mu o papiery. Przecież matka powiedziała, że ukryła je w willi Foscarich. Kłamała? Po co? Żeby komuś zaimponować? Tak, to było możliwe. Ale jeśli nie kłamała i papiery istniały, prawdopodobnie stanowiły dowód.

Oczywiście z początku myślał wyłącznie o tamtych mężczyznach, nie o papierach. O zemście. Eliminacji. Zastanawiał się, czy jeden z nich wtedy, przed laty, skłamał. Chciał dowiedzieć się prawdy. Obserwował go, śledził, po cichu utrudniał życie. Zemsta zaczęła się dokonywać bardzo wcześnie, jeszcze zanim ustalił, czy była konieczna. Nadal niczego nie wiedział na pewno, ale zyskał nad tamtym przewagę. Wygrał bitwę.

I przegrał sam ze sobą. Uświadomił sobie kilka rzeczy przez te wszystkie lata.

Stracił mnóstwo czasu. Szukał czegoś, co nie istniało.

Albo też ktoś znalazł to przed nim.

Rozdział 1

Komisarz Antonio Valli wyłączył komputer i złożył papiery w równy stos. Chwycił paczkę papierosów, wyciągnął jednego, po czym wsunął go sobie między zęby. Obrócił głowę i spojrzał w okno, na czarny prostokąt nieba. Zobaczył w szybie swoje odbicie. Nie lubił go. Valli wstał z krzesła i zdjął z wieszaka płaszcz, który zarzucił na ramię. Sięgnął po kopie dokumentów, włożył je do szuflady i przekręcił klucz w zamku. Po chwili był już na korytarzu. Komenda świeciła pustkami. Jedynie dyżurny policjant przysypiał przy swoim biurku, z głową opartą na łokciach. Valli wydobył z kieszeni zapalniczkę i kiedy znalazł się na dworze, odpalił papierosa. Drgnął na dźwięk dzwonka swojego telefonu. Zerknął na wyświetlacz.

– Si? – rzucił.

Wciąż nie miał pojęcia, dlaczego Stefano, młody policjant z wydziału śledczego, usiłował się z nim zaprzyjaźnić. Valli widział w chłopaku pewne podobieństwo do swojego syna. Dzisiaj Ture pewnie tak by wyglądał, a może nawet… Komisarz potrząsnął głową. To nie był dobry moment.

– Co mówiłeś? Przepraszam, zamyśliłem się.

– Pytałem, czy szef to zrobił.

No tak, oczywiście. Stefano pytał o akta, które Valli wygrzebał z archiwum i nad którymi ślęczał po godzinach, na pozór zupełnie bez sensu. Nikt nie wiedział o jego „pasji” do zagłębiania się w sprawy zwane insabbiatura. Pogrzebane. Nikt poza Stefanem. Ale nawet jemu Valli obiecał, że da spokój z tamtym topielcem sprzed roku. Może faktycznie miał obsesję i to był zwykły wypadek? Może ona była niewinna? I tak przecież Valli nieco uprzykrzył jej życie. Powinien sobie odpuścić. Pomyślał o papierach, które teraz spoczywały w szufladzie.

– Tak – skłamał.

Odniósł akta do archiwum, ale wcześniej je skopiował. Na wszelki wypadek. Stefano po drugiej stronie chrząknął.

– Czyli nie muszę już się koło niej kręcić?

– Za często to się znowu nie kręciłeś – zauważył zgryźliwie komisarz. – Raz na tydzień.

– Co cztery dni – uściślił Stefano.

– Nie zmuszałem cię. To był wolontariat.

– Wiem. W takim razie jeszcze szefowi powiem, że ma nową lokatorkę. Ale nic podejrzanego się nie dzieje.

– W porządku.

Valli pożegnał się i rozłączył. Stefano go zaintrygował, ale komisarz nie zamierzał drążyć tematu. Ruszył Riva degli Schiavoni w stronę San Marco, a później przez San Polo, aż do Santa Croce. W jego mieszkaniu na Corte Case Nuove było pusto, jak zawsze. Valli zjadł kanapkę i na chybił trafił wybrał jedną z powieści o przygodach Ture Sventona. Postanowił, że tego wieczoru żadna insabbiatura nie zakłóci mu lektury.

***

Nie wiedziała, co było pierwsze. Dźwięk syren czy hasło acqua alta, które wykrzyczał ktoś tuż pod jej oknem. Zegar wskazywał szóstą, a w pokoju panował półmrok. Być może wciąż śniła? Zdecydowanie wolałaby śnić. Poczuła, że na powrót ogarnia ją senność. Przymknęła ciężkie powieki, lecz dźwięki nie ucichły. Syreny piszczały i Anna pomyślała, że w ich melodii było coś złowieszczego, ale i przejmująco smutnego zarazem.

– Acqua alta! – usłyszała znowu.

Ktoś uderzył wiosłem w okienną szybę. I wtedy Anna wszystko zrozumiała. Oderwała głowę od poduszki i wyskoczyła spod kołdry. Jej stopy od razu zanurzyły się w lodowatej wodzie. Acqua alta. Oczywiście! Anna w popłochu wyłowiła kilka dryfujących książek i gazet, po czym rzuciła je na stolik. Ruszyła w stronę drzwi. Na korytarzu zderzyła się z Lucrezią, która z dwiema parami kaloszy pod pachą zeskoczyła ze schodów. Ona również miała na sobie tylko piżamę, teraz całkiem już przemoczoną.

Aqua alta. Wysoka woda.

– Metr sześćdziesiąt. Przelewa się przez blokadę w drzwiach – wysapała Lucrezia, podając Annie kalosze. – Szybko, trzeba przenieść jak najwięcej towaru na górę. No dalej, Anna! Avanti!

Avanti… Łatwo powiedzieć. Zimna woda i wiatr z kanału, który zdawał się przenikać przez cegły i drewniane okiennice, sprawiły, że Anna obudziła się na dobre, a mimo to poruszała się powoli, sparaliżowana panującym wokół chaosem. Jej ręce opadły bezradnie wzdłuż ciała. Spojrzała na nie i zamrugała. Wciąż trzymała w dłoniach kalosze, które dała jej Lucrezia. Musiała wziąć się w garść i to szybko. Wszystko tutaj było przecież prawdziwe – chłód, dźwięk świszczących syren i krzyki za oknem, powielone przez echo. Prawdziwa była Lucrezia w mokrej piżamie i jej sine, drżące z zimna wargi. I wreszcie acqua alta. Wysoka woda również była do bólu prawdziwa.

– Anna, avanti! Pomóż mi!

Zachrypnięty głos Lucrezii również należał do tej samej rzeczywistości. Anna spojrzała na nią tak, jak gdyby zobaczyły się po raz pierwszy w życiu. W głosie wenecjanki nie usłyszała paniki, ale zupełnie coś innego. Determinację i wolę walki splecioną z przekonaniem, że przecież to wszystko musiało się prędzej czy później wydarzyć. Wydarzyło się już bowiem dawniej, nie raz, a ludzie przetrwali i Wenecja nie umarła. Tylko obcy, podobni do Anny turyści, którzy oglądają miasto tak, jak się ogląda muzealny eksponat, nie wiedzieli, co zabiera acqua alta. Co niszczy i co należy odbudować, kiedy obeschną podłogi i chodniki. Lucrezia wiedziała. Do przepastnej torby wrzucała przedmioty twarde i odporne na zniszczenia, do kartonu zaś kruche, szklane bibeloty. Biegła z tym później na piętro i po chwili wracała, by zacząć cały proces od nowa.

Anna wreszcie się ruszyła. Włożyła kalosze, które sięgały jej powyżej kolan, i rzuciła się na ratunek książkom. Wyłowiła z wody Prousta i Manna, album z reprodukcjami Kokoschki, zabytkowy słownik angielsko-łaciński i sonety Szekspira. Później nie patrzyła już na tytuły, złapała rytm i sama biegała na piętro z przepastną torbą na ramieniu i kartonem w dłoniach. Część przedmiotów zostawiły na parterze, ustawiwszy je wcześniej na najwyższych półkach. Kiedy antykwariat wreszcie opustoszał, wpatrzyła się w wodę przelewającą się przez blokadę przeciwpowodziową w drzwiach. Zapora mierzyła niewiele ponad pół metra. Lucrezia oparła się o ścianę i zapaliła papierosa, choć ręce miała tak zesztywniałe z zimna, że ledwie zdołała go utrzymać.

– Cholera – zaklęła po angielsku. – Nie mam worków.

– Worków?

– Z piaskiem.

Spojrzenie Lucrezii pobiegło za spojrzeniem Anny. Włoszka zaciągnęła się mocno papierosem i wychrypiała:

– Pół metra to normalka. Co roku tak podlewa, zazwyczaj nawet trochę więcej. Idzie się przyzwyczaić. Ale to… – Lucrezia wypuściła z płuc dym i przymknęła oczy. – Trzy lata temu zalało na metr czterdzieści, a w dwa tysiące ósmym na metr sześćdziesiąt. Wtedy wszyscy zrzędzili, że to najgorsza powódź od tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego szóstego. No i proszę. Następna! Zdarza się coraz częściej.

Cyfry, daty, woda. Anna poczuła przypływ dziwnego smutku. Pomyślała, że im obu przydałaby się gorąca herbata, ale wtedy właśnie jej wzrok zarejestrował kolejny szczegół. W drżącej dłoni Lucrezia trzymała latarkę, a wokół wciąż panował półmrok. Nie było prądu. A jednak kuchenka gazowa w kuchni Lucrezii musiała działać, uznała Anna, i ruszyła w kierunku schodów. Była gotowa rozpalić ognisko na dachu, byle tylko zaparzyć jakoś tę nieszczęsną herbatę, rozgrzać się i pomyśleć, co dalej. Brnęła po kolana w wodzie, a zbyt duże kalosze zsuwały jej się ze stóp. W korytarzu zatrzymała się i przez chwilę obserwowała grę mdłego światła na zielonkawej tafli. Tutaj, w Wenecji, wszystko było niezwykłe i piękne, nawet powódź. Annie zrobiło się przykro, że tak właśnie pomyślała, ale refleksja zdawała się wyjątkowo nachalna. Teraz Wenecja też była piękna, piękniejsza nawet niż zazwyczaj, bezbronna i świadoma swojego losu, krucha i silna jednocześnie, balansująca na granicy życia i śmierci. Panująca nad wodami laguny i uzależniona od ich kaprysów. Zbudowana na paradoksach. Anna zmarszczyła brwi i wyrzuciła z głowy bezsensowną myśl o gorącej herbacie. Herbata była przyziemna i nie pasowała do tej chwili. Przez warstwę znanych już i oswojonych dźwięków przebił się nowy, wysoki i ostry. Anna zastygła w bezruchu. Co to było? Nadstawiła uszu. Pisk? Nie, nie pisk. Płacz? Tak, ten dźwięk przypominał płacz. A jednak nie, nie do końca. Co zatem?

Ruszyła w kierunku wyjścia. Drzwi z korytarza otwierały się wprost na kanał. Nie było tutaj nawet chodnika, tylko trzy śliskie marmurowe stopnie i pal, do którego Lucrezia przywiązywała łódkę. Kiedy świeciło słońce, na schodkach często przysiadały koty, które przychodziły nie wiadomo skąd, wygrzewały się na ciepłych kamieniach i miauczały, dopraszając się o miseczkę mleka lub… Miauczały! Właśnie! Anna już wiedziała, co to za dźwięk. Dobrnęła do drzwi, pociągnęła za klamkę i wychyliła się ponad zaporą przeciwpowodziową. Od strony kanału, o dziwo, poziom wody nie był tak wysoki, jak od strony calle, jednak trzy marmurowe schodki zniknęły zupełnie w zielonych odmętach. Gdzie ten kot? Kręciła głową w prawo i w lewo, ale nigdzie go nie widziała. Miauczenie natomiast wyraźnie się nasiliło i z minuty na minutę stawało się coraz bardziej żałosne.

– Kici, kici! – zawołała i prawie się roześmiała. Czy weneckie koty rozumieją polskie „kici, kici”?

Wiedziona nagłym impulsem spojrzała w górę. Bingo! Tylko co z tego? Kot tkwił tuż nad jej głową, musiał wdrapać się po framudze i siedział teraz na niewielkiej rzeźbie lwa, która zdobiła fasadę domu Lucrezii. Anna wyraźnie widziała, jak zwierz usiłuje wbić pazurki w marmur. Mały futrzak rozpaczliwie wczepiony w swojego kamiennego kuzyna… To nie był nawet jeszcze kot, ale drobna, drżąca kulka z wytrzeszczonymi ślepiami.

– Jak tam wlazłeś, smarkaczu? – mruknęła pod nosem, nie zastanawiając się już nad tym, czy weneckie koty rozumieją język polski. Albo szwedzki.

Przeskoczyła przez zaporę i ostrożnie postawiła stopy na ostatnim schodku. Wyciągnęła ramiona w górę, ale szybko zdała sobie sprawę, że ta próba wypadła żałośnie. Nie miała szansy dosięgnąć kotka. Niewiele myśląc, zrzuciła kalosze, które krępowały jej ruchy, uczepiła się framugi i stanęła na zaporze. Drewno zaskrzypiało pod jej bosymi stopami. Jeśli blokada puści, Lucrezia z pewnością zemści się w sposób okrutny i wymyślny. Nad tym jednak można było zastanowić się później. Teraz liczył się tylko… Anna zerknęła w górę i napotkała uważne spojrzenie zielonych oczu. Co ona właściwie wyprawiała? Ratowała jakiegoś bezpańskiego kota, odziana w mokrą piżamę, na boso, przemarznięta, zmęczona i głodna. Tak, to był z pewnością znakomity pomysł na spędzenie poranka w Wenecji, nie ma co! A jednak, skoro powiedziało się „a”… Anna napięła mięśnie i podciągnęła się. Na całe szczęście, framuga była szeroka i mogła się jej porządnie uchwycić. Wspięła się na palce i wyciągnęła dłoń w stronę kotka. Dzieliła ich teraz odległość jakichś dwudziestu centymetrów. Gdyby futrzak skoczył, a ona utrzymała równowagę…

Gdyby. Właśnie. Anna drgnęła, a jej stopy ześliznęły się z zapory. Wisiała przez kilka sekund uczepiona jedną ręką wilgotnej framugi, wiedziała jednak, że długo tak nie wytrzyma. Słyszała szum wody, miauczenie kota, jazgot swoich własnych myśli, które tłoczyły się pod kopułą czaszki. I wreszcie spadła. Przez chwilę czuła się lekka jak piórko, zupełnie wolna, bez żadnych ograniczeń i żadnego oparcia. Tylko ona i pęd zimnego powietrza. Stanowczo za krótko to trwało. Kiedy zderzyła się z lodowatą wodą, miała wrażenie, że ktoś wbija w jej ciało miliony ostrych igieł, a wokół klatki piersiowej zawiązuje ciasny supeł. „Przecież umiem pływać”, pomyślała jeszcze, zanim obraz przed jej oczami pokrył się w całości ciemną zielenią.

Skąd padało światło? Anna osłoniła dłonią oczy i uniosła się na łokciu. Syknęła z bólu. Czuła zawroty głowy, mdłości i dziwnie mrowienie w okolicy lewego biodra. Ale… Skąd padało światło?

– Nie gap się w żarówkę, bo jeszcze dodatkowo oślepniesz. Do dupy z taką lokatorką!

Anna spróbowała usiąść, ale zawroty głowy okazały się zbyt silne. Spojrzała na swoje dłonie ginące w czerwonych rękawach i nogi przykryte kocem. Nie miała już na sobie przemoczonej piżamy, choć nadal była bardzo zziębnięta. Lucrezia podała jej kubek z parującą kawą. Oczywiście białą, jak przystało na godziny poranne. Espresso wenecjanka była w stanie przełknąć dopiero po dwunastej. Anna objęła kubek dłońmi i poczuła błogie ciepło. Pociągnęła nosem. Nie wiedziała, dlaczego nagle w jej oczach stanęły łzy. I skąd padało to cholerne światło?

– Co ty? Ryczysz? – przestraszyła się Lucrezia. – Daj to, bo się oblejesz.

– Nie chcę – mruknęła Anna, mocniej zaciskając palce na kubku.

– Czego nie chcesz?

– Oddać ci kawy.

Włoszka zamarła, po czym bezradnie opadła na krzesło. Anna zaczęła siorbać kawę małymi łykami. Wciąż zastanawiało ją światło i raz po raz zerkała w kierunku zwisającego z sufitu żyrandola. Niby normalna sytuacja, żarówki te, co zwykle, ale przecież…

– Skąd wzięłaś prąd? – nie wytrzymała w końcu.

Lucrezia prychnęła z pogardą i zaczęła wyrzucać z siebie słowa. Pewnie był to jakiś konkretny komunikat, ale znacznie ciekawsza wydawała się sama intonacja i akcent. Lucrezia brzmiała jak Sophia Loren. Anna uwielbiała jej słuchać. Miała też swoje ulubione „Lucreziowe” zwroty, jak na przykład „seriously”, które przypominało „sirjesli” z mocnym „r”.

– Anna? Ty chyba oberwałaś mocniej, niż mi się zdawało.

– Hm? – Anna otrząsnęła się i dopiła resztę kawy.

– Mówiłam, że gdyby w Wenecji podczas każdej powodzi wysiadał prąd, to przez dwie trzecie roku wszyscy siedzielibyśmy przy świeczkach i rozpalali ogniska. Mamy swoje sposoby.

– Aha.

– Dobrze się czujesz? Rąbnęłaś biodrem o pal, do którego przywiązujemy łódkę. Ale może coś stało się też z twoją głową? Pokaż no… Nie mrugaj! – Lucrezia złapała Annę pod brodę i zajrzała jej w oczy. – No nie wiem, nie znam się. Wezwałam lekarza, ale coś go długo nie ma. Może próbuje dotrzeć tu wpław?

Anna parsknęła krótkim śmiechem, ale natychmiast spoważniała. Lekarz? O nie, nie… Podjęła kolejną desperacką próbę i wreszcie udało jej się usiąść. Zawroty głowy nie ustały. Czy uderzyła się w głowę? Może faktycznie. I co stało się z kotem?

– Nie chcę lekarza.

– Niewiele mnie to obchodzi.

– Ale…

– Jak mi tu później wykitujesz z powodu obrażeń wewnętrznych, będę musiała zamknąć antykwariat i łazić na durne przesłuchania! O nie, dziękuję bardzo. Co ty? Boisz się białego kitla?

– Trochę. Co z kotem?

Lucrezia pacnęła się w czoło.

– Czy wy w tej Szwecji wszyscy rzucacie się na ratunek bezpańskim kotom? Wiesz, ile ich jest w Wenecji? Gdybyś chciała uratować każdego, musiałabyś zorganizować większą grupę. Najlepiej pod wezwaniem jakiegoś świętego. Który tam był od zwierząt? Daniel siedział w jaskini z lwami, ale…

– Co z kotem? – powtórzyła Anna z naciskiem.

Włoszka na powrót uniosła się z krzesła i usiadła na brzegu sofy. Teraz i ona spoważniała. Poprawiła na Annie koc i wyjęła jej z rąk pusty kubek.

– Kim ty jesteś, co?

Kim jest? Kim była? Dobre pytanie. Lucrezia zadała je Annie trzy razy. Szóstego stycznia, w dniu, w którym się poznały, dwa tygodnie później i teraz. Odpowiedź zawsze brzmiała tak samo. „Jestem szwedzką renowatorką mebli”. Wenecjanka kiwała głową, ale musiała wiedzieć, że to nieprawda, a przynajmniej nie cała. Anna nie miała pojęcia, co jeszcze mogłaby dodać. Czy powinna była opowiedzieć jej o swojej rodzinie? O toksycznej matce z Helu, siostrze oskarżonej o morderstwo, przeciwko której wciąż toczyło się postępowanie, o mężu, którego otruto, o kochanku, którego zostawiła w Ystad, o Lempi, o Lajonie? Lajon. On powinien tutaj przyjechać. Zrobiłby piękne zdjęcia, uwieczniłby tę powódź, zatrzymał Wenecję w kadrze, tak jak robił to dawniej, kiedy świeciło słońce i przez miasto można było przejść suchą stopą. Kim była Anna? Dopiero tutaj właśnie uznała, że nie wie. Kiedy wyrwała się z kontekstu, odseparowała od przestrzeni, która ją definiowała, i od ludzi, z którymi łączyły ją bliskie relacje. Tutaj była nikim. Była samotnym kotem uczepionym starego marmuru, wpatrzonym w rwący potok. Uniosła dłonie do oczu.

– Znowu ryczysz? Przecież ten kot żyje! Tam jest.

Anna odetchnęła i przycisnęła piąstkami powieki. „Nie becz”. Sama powtarzała to sobie setki razy. Była żałosna, słaba i głupia. Tutaj przecież miała się odnaleźć, odpocząć, odkryć swoją własną Wenecję, a nie rozsypać się na dobre. Rzeczywiście, nie wszystko da się przewidzieć.

– O, lekarz. Trzymaj to, wytrzyj sobie chociaż nos. Zachowajmy pozory. Niestety, jest bardzo przystojny. A! Buongiorno!

Ciąg dalszy w wersji pełnej

POLECAMY

Brutalnie okaleczone ciało kobiety zostaje odnalezione w parku. Przyczyna śmierci – liczne ciosy zadane ostrym narzędziem. W ciągu kilku miesięcy okazuje się, że ofiar jest więcej, a morderca podrzuca ciała nie zostawiając żadnego śladu. Prowadzący sprawę komisarz Jakub Zagórski jest pewien, że ma do czynienia z seryjnym zabójcą.

Zagórski zwraca się o pomoc do Leny Zamojskiej – specjalistki od mowy ciała. Jej wiedza i doświadczenie mają pomóc w ujęciu przestępcy. Lena musi zaryzykować… Nie wie, że niebezpieczeństwo czyha gdzieś bardzo blisko…

NAWET TO, CZEGO NIE POWIESZ, MOŻE ZOSTAĆ UŻYTE PRZECIWKO TOBIE

Mistrzowska intryga. Charyzmatyczny i bezkompromisowy bohater. Polski kryminał w najlepszym wydaniu.

Zgliszcza spalonego domu kryją w sobie ponurą tajemnicę. Marek Bener ma przed sobą ostatnie dziennikarskie zadanie. Nie wie jednak, że to początek kryminalnej gry, w którą zostaje uwikłany. Przeszłość daje o sobie znać, gdy okazuje się, że ofiarą pożaru jest dawny przyjaciel Benera, który przed laty uwiódł mu narzeczoną. Najgorsze dopiero nadejdzie. Wkrótce kobieta również znika bez śladu. Dziennikarz nie przypuszcza nawet, że z pozoru zwykły dzień przerodzi się w walkę o życie.  Czy Marek Bener wygra wyścig z czasem?

Mężczyzna w ciężkim stanie trafia do łódzkiego szpitala. Nie pamięta, jak się nazywa ani co się stało. Powtarza tylko imię Aleksandry Wilk.

Poznańska psycholog na prośbę znajomego lekarza przyjeżdża pomóc pacjentowi. Jednak nie tylko ona usiłuje dociec, kim jest tajemniczy NN i dlaczego wzywa Aleksandrę…

Legendarna aktorka przed laty została brutalnie zabita we własnym domu. Mordercy nie odnaleziono, śledztwo dawno zamknięto, a akta kurzą się w policyjnym archiwum. Ten, kto ją zabił, dziś wciąż jest na wolności.

Czy uda się powiązać te sprawy, odkryć prawdę, uniknąć niebezpieczeństwa?

Rozpoczyna się gra o wszystko, a czas ucieka nieubłaganie. Nowe, sensacyjne rozdanie Joanny Opiat-Bojarskiej!